Downloaded from YTS.MX
‪(ภาพยนตร์อนิเมะจาก NETFLIX)
Official YIFY movies site: YTS.MX
‪เจ็บจัง
‪คันนะ
‪คุณแม่
‪เป็นอะไรรึเปล่าจ๊ะ
‪ไม่เป็นไรค่ะ
‪อยากหยุดแค่นี้มะ
‪ก็บอกว่าไม่เป็นไรไง!
‪ขอโทษจ้ะ ขอโทษ
‪งั้น… ยังวิ่งไหวใช่ไหม
‪อื้อ ก็ยังแข่งกันไม่จบนี่คะ
‪แล้วหนูยังไม่ได้เอาจริงเลย
‪ลูกนี่เกลียดความพ่ายแพ้จริงๆ
‪ติดนิสัยนี้มาจากใครกันน้า
‪เอาละ
‪งั้นแข่งกันต่อ
‪เข้าที่
‪- ระวัง… ‪- ไป!
‪เดี๋ยวสิ คันนะ
‪นี่ๆ ระวังจะตามไม่ทันนะ
‪คุณปีศาจ มาทางนี้ ตามเสียงปรบมือมาทางนี้
‪แม่ล่ะก็
‪ดูสิ ใครยิ้มออกแล้ว
‪เอ๊ะ
‪นี่ แม่คะ
‪รอก่อน
‪นี่
‪อย่าทิ้งหนูสิคะ
‪(เทพเจ้า)
‪(ไร้เทพเจ้า)
‪"เดือนคันนะ"
‪คะ
‪ค่า!
‪คะ
‪อะไรของเธอ ฮายามะ
‪- เพิ่งตื่นรึไง ‪- ขอโทษค่ะ
‪วิชาของครูน่าเบื่อขนาดนั้นเลยเหรอ
‪ก็นิดหน่อย
‪ให้ตายสิ เอาละ มาเรียนกันต่อ
‪กันยายนคือเดือนนากะ
‪หน้า 125
‪ตุลาคมคือเดือนไร้เทพเจ้า
‪เดือนไร้เทพเจ้าเหรอฮะ
‪ยายผมพูดอีกอย่าง
‪อ้อ ดูเหมือนเขตอิซูโมะในชิมาเนะ ‪จะเรียกอีกอย่าง
‪ถ้าจำไม่ผิด…
‪เขาเรียกว่าเดือนเทพสถิตล่ะมั้ง
‪เดือนเทพสถิต
‪ตามตำนานของอิซูโมะ
‪คนญี่ปุ่นเชื่อว่าเหล่าเทพยาโอโยโรซึ ‪มารวมตัวกันที่ศาลเจ้าอิซูโมะไทฉะ
‪แล้วก็ทำพิธีจับคู่หมู่ที่เรียกว่าชุมนุมทวยเทพ
‪สมัยนี้เขาเรียกว่าการนัดบอดของเหล่าเทพ
‪- การนัดบอดเหรอ ‪- พิลึกจัง
‪- นอกเรื่องอีกแล้ว ‪- นั่นสิเนอะ
‪พิธีชุมนุมทวยเทพที่ว่าจัดขึ้นในเดือนตุลา ‪ของปฏิทินจันทรคติเก่า
‪เทพประจำถิ่นจะหายตัวไป ‪จากสถานที่ส่วนใหญ่ในญี่ปุ่นในช่วงเวลานั้น
‪ก็เลยเรียกว่า "เดือนไร้เทพเจ้า"
‪เพราะพวกเขามารวมตัวกันที่อิซูโมะยังไงล่ะ
‪- เข้าที่ ‪- พูดอีกอย่างคือ เทพมีอยู่จริง
‪ดังนั้นชาวอิซูโมะ ‪จึงเรียกเดือนตุลาคมว่าเดือนเทพสถิต
‪อันนี้พูดตามตำนานเฉยๆ นะ
‪ระวัง
‪พวกผู้ชายวิ่งอย่างกับเต่า
‪- นั่นสิ ‪- อย่าวิ่งช้านักสิ
‪แบบนี้ไม่มีทางถึงเส้นชัยแน่ๆ ในสัปดาห์หน้า
‪ครูให้เราซ้อมวิ่งทำไมตอนนี้
‪นั่นน่ะสิ ซ้อมตอนนี้ก็ไม่ช่วยหรอก
‪แต่ฉันได้ยินว่าไต้ฝุ่นกำลังจะมา
‪- จริงเหรอ มาขอให้ฝนตกกันเถอะ ‪- ครูเรียกฉันแล้ว
‪ฝนจงตก
‪ฝนเอย จงตก!
‪ให้ตายสิ พวกผู้ชายนี่โง่ชะมัด
‪น่าเหนื่อยใจ
‪คันนะ
‪มีอะไรเหรอ
‪ร่างกายฉันไม่พร้อมวิ่งน่ะ ‪ฉันน่าจะภาวนาให้ฝนตกเหมือนกัน
‪- จริงเหรอ ‪- ฝนเอย
‪ฝนจงตก
‪เอาละ ต่อไปเป็นตาผู้หญิงบ้าง
‪ถึงตากลุ่มแรกแล้ว
‪ยามาโมโตะ โอกาวะ ฮายามะ มุรายามะ
‪โอกาวะอยู่ไหน เฮ้ย โอกาวะ
‪ค่า!
‪เข้าที่
‪ระวัง
‪- ครูคะ ‪- มีอะไรเหรอ
‪ขาหนูเป็นตะคริว
‪คันนะ เป็นอะไรรึเปล่า
‪ฉันไม่เป็นไร คงยืดเส้นไม่พอน่ะ
‪- หนูขอไปห้องพยาบาลนะคะ ‪- ช่วยไม่ได้เนอะ
‪คันนะ ฉันจะไปเป็นเพื่อน
‪ฉันไปเองได้
‪งั้น เข้าที่
‪ได้เวลาเลิกเรียนแล้ว
‪ใครยังอยู่ที่โรงเรียน ‪เดินทางกลับบ้านก็ระวังด้วยนะ
‪ดูนี่สิ ชิโร่
‪ชิโร่จัง
‪ดีจังน้า เป็นกระต่ายคงไม่มีอะไรให้กลุ้มใจ
‪ชิโร่จัง ฉันยังไม่ได้บอกคนอื่นเลย
‪นี่ ใครไปถึงบ้านฉันก่อน ‪ได้สิทธิ์เลือกเกมที่อยากเล่น
‪เจ๋งไปเลย
‪ฉันคงวิ่งไม่ได้อีกแล้วจริงๆ
‪คันนะ
‪กลับบ้านกันเถอะ
‪จะไปเดี๋ยวนี้ละ
‪ฉันไปก่อนนะ
‪ฉันหาเธออยู่ตั้งนาน
‪โทษทีๆ
‪คันนะชอบกระต่ายจริงๆ เลยเนอะ
‪ก็พวกมันน่ารักดี
‪ขาเธอดีขึ้นแล้วเหรอ
‪ยังรู้สึกแปลกๆ อยู่นิดหน่อย
‪(บ้านกระต่าย)
‪ไปก่อนนะคะ
‪เจอกันจ้า
‪นกพิราบน่ากลัวชะมัด
‪นี่ คันนะ
‪มาราธอนอาทิตย์หน้า เธอไม่ลงแข่งดีกว่าไหม
‪ขาฉันไม่เป็นไรแล้ว
‪ไม่ใช่อย่างนั้น มันยังไม่ถึงปีนึงเลย
‪- ฉันแน่ใจว่าพวกครูจะเข้า… ‪- คือว่านะ
‪พ่อบอกว่าจะมาดู เขาตื่นเต้นมากเลยละ
‪ดังนั้นไม่แข่งไม่ได้หรอก
‪คันนะ
‪อีกอย่างนะ พวกผู้ชายไม่พยายามด้วยซ้ำ
‪อย่างน้อยทีมหญิงก็น่าจะพยายามใช่ไหมล่ะ
‪จริงด้วย
‪ยังไงก็เถอะ กลับบ้านกันดีกว่า
‪เราแวะกินถั่วแดงต้มใส่โมจิ ‪ของโปรดเธอกันก่อนดีไหม
‪ก็ดีนะ
‪วันนี้แม่บอกให้ฉันรีบกลับบ้าน
‪โอเค
‪- ขอโทษด้วยนะ ‪- ไม่เป็นไรหรอก
‪จะว่าไป ฉันก็มีธุระของฉันเหมือนกัน
‪เจอกันพรุ่งนี้นะ
‪อื้อ เจอกันพรุ่งนี้
‪ทีนี้ก็…
‪ขอโทษ…
‪(อะพาร์ตเมนต์พาร์กฟรอนต์)
‪อันจังก็เลยโกรธ
‪ตายจริง แล้วยังไงต่อ
‪ในเมื่อช่วยไม่ได้ ไทจังก็เลยต้องขอโทษค่ะ
‪แม่คะ เย็นนี้เราจะกินอะไรกัน
‪ทำอะไรดีนะ แกงกะหรี่ดีไหมจ๊ะ
‪แกงกะหรี่อีกแล้วเหรอ
‪หนูอยากกินอย่างอื่นมากกว่า
‪บ๊ายบาย!
‪บ๊ายบาย
‪(การแข่งมาราธอนของคันนะ)
‪(รางวัลชมเชยการแข่งวิ่งมาราธอน ‪ฮายามะ คันนะ)
‪พ่อกลับมาแล้ว
‪เกิดอะไรขึ้น ทำไมไม่เปิดไฟล่ะ
‪ยินดีต้อนรับกลับบ้านค่ะพ่อ
‪หนูเพิ่งถึงบ้านเหมือนกัน
‪งั้นเหรอ
‪- คันนะ ‪- คะ
‪อาทิตย์หน้านี้แล้วใช่ไหม แข่งมาราธอน
‪ขอบคุณค่ะ จริงๆ ไม่ต้องก็ได้
‪ทำไมเหรอ
‪มันเล็กไปหน่อย ตอนนี้หนูใส่เบอร์ 23 แล้ว
‪อ้าว อย่างนั้นเหรอ
‪พ่อพลาดสินะ
‪เบอร์ 23 เบอร์ 23 นะ
‪- งั้นเดี๋ยวพ่อจะเอาไปเปลี่ยน ‪- ไม่เป็นไรค่ะ
‪- หนูใส่คู่เก่าก็ได้ ‪- คันนะ
‪อาทิตย์หน้า ลูกจะวิ่งได้จริงๆ เหรอ
‪สบายมาก
‪หนูจะรีบทำอาหารเย็นให้กินนะคะ
‪ยาโยอิ
‪(การแข่งวิ่งมาราธอนโรงเรียน)
‪เพลงขอฝนของนายไม่เห็นจะได้เรื่องเลย
‪- ลูกๆ ฉันอยู่บ้านไม่อ่านหนังสือเลย ‪- ลูกฉันก็เหมือนกัน
‪ฝนจงตก
‪พวกนักเรียนชายคึกคักกันจังนะ
‪เนอะ
‪คันนะ
‪มิกิ
‪- เป็นไงบ้าง ‪- ไม่แย่เท่าไหร่
‪สวัสดีจ้ะ คันนะจัง
‪สวัสดีค่ะ
‪คุณแม่ของมิกิ
‪ขอบคุณที่ช่วยดูแลลูกสาวผมเสมอนะครับ
‪ไม่ต้องเกรงใจหรอกค่ะ ทางนี้ก็เช่นกัน
‪- วันก่อนคุณให้เค้กเธอด้วย ‪- พอซะทีเถอะพ่อ
‪- แหม เรื่องเล็กน้อยค่ะ ‪- ไปกันเถอะ
‪พ่อของคันนะตลกจริงๆ นะ
‪เขาร่าเริงเกินเบอร์
‪น่าอายจะตายไป
‪ทุกคน โชคไม่ดีที่วันนี้ฟ้าไม่เปิด
‪เราเริ่มจากตรงนี้ได้เนอะ
‪เราไม่เป็นไรหรอก
‪- มาสู้กันให้เต็มที่ ‪- อื้อ
‪เอาละ เข้าที่
‪ระวัง
‪คันนะ สู้เขานะลูก
‪คันนะจังไม่เป็นไรหรอกค่ะ
‪นั่นสินะครับ
‪คนแรกมาถึงแล้วค่ะ
‪- สู้เขา! ‪- ไปเลย!
‪มิกิเร็วมากเลยนะครับ
‪คันนะจังมาถึงแล้วเหมือนกันค่ะ
‪- สู้เขา ‪- ลูกทำได้
‪สุดยอด เธอแซงอีกคนแล้ว
‪คันนะ!
‪- เป็นอะไรรึเปล่า ‪- ไม่ค่ะ
‪- มิกิจังเร็วมาก ‪- คันนะ
‪สู้เขานะ
‪สู้เขานะ คันนะ
‪คันนะ
‪คันนะ สู้เขา
‪คันนะ!
‪คันนะ
‪เกิดอะไรขึ้น เป็นอะไรรึเปล่า
‪ไม่ไหวก็ไม่ต้องฝืน
‪หนูไม่… หนูไม่ได้ฝืน
‪นี่ จำที่แม่เคยพูดได้ไหม
‪การเข้าเส้นชัยเป็นคนแรก ‪ไม่สำคัญเท่ากับการไปให้ถึงเส้นชัย
‪- อย่าพูดนะ ‪- เอ๊ะ
‪คำพูดของแม่น่ะ
‪ถ้าพ่อไม่เข้าใจก็อย่าพูด!
‪คันนะ
‪เดี๋ยวก่อนสิ
‪คันนะ รอเดี๋ยว คันนะ!
‪- คันนะจัง ‪- คันนะ
‪คันนะ!
‪ทุกคนเข้าห้องเรียนของตัวเอง
‪เดี๋ยวก่อนเธอ
‪คันนะ!
‪แม่ขา
‪ทำไม
‪หนูอยากเจอแม่
‪นี่มัน… อะไรกัน
‪ขอโทษค่ะ…
‪ไม่นะ!
‪ปล่อยให้ข้าจัดการเอง
‪ขอบคุณนะ
‪เครื่องรางนั่นน่ะ ของยาโยอิเหรอ
‪นายรู้จักแม่ฉันด้วยเหรอ
‪- นี่ นายเป็นใคร ‪- เรื่องนั้นเจ้าไม่จำเป็นต้องรู้หรอก
‪ยัยมนุษย์ ถอดเครื่องรางของยาโยอิออกซะ
‪เอ๊ะ เครื่องรางเหรอ
‪ถอดออกจากข้อมือซะ!
‪ปีศาจเหรอ
‪อย่านะ
‪ส่งมาเถอะน่า!
‪ชิโร่จัง
‪ไปซะ เจ้าปีศาจ
‪พูดได้ด้วยเหรอ
‪เจ้าจะถอดสร้อยนั่นออกไม่ได้
‪ชิ โผล่มาแล้วเหรอ
‪ต่อให้แย่งเครื่องรางมาไม่ได้
‪ข้าก็ยังจะแย่งหน้าที่ต่อจากอิดาเทนอยู่ดี
‪ไม่มีทางซะหรอก
‪เด็กคนนี้เป็นลูกสาวของยาโยอิ
‪เราต้องการตัวแทนที่ไหนกันล่ะ!
‪ฟังนะ ทุกคนจะได้รู้ว่าเจ้าน่ะของปลอม
‪นายคือชิโร่จังใช่ไหม
‪รู้จักแม่ของฉันได้ยังไง
‪นั่นเป็นเพราะข้าคือผู้ส่งสารแห่งเทพ
‪และแม่ของเจ้าเป็นอิดาเทนชินคนก่อน
‪อิดาเทนชิน… คืออะไร
‪นักวิ่งลมกรด
‪คล้ายๆ กับเทพลมกรดล่ะมั้ง
‪แม่ของฉันเป็นเทพเหรอ
‪ถ้าจะพูดให้ถูกคือ ผู้สืบสายเลือดของเทพ
‪หมอนั่นเป็นผู้สืบสายเลือดปีศาจที่เกลียดอิดาเทน
‪แต่ไม่เป็นไรหรอก
‪ข้าถูกส่งมาให้ปกป้องเจ้า ‪จากพวกตัวร้ายแบบนั้น
‪เจ้าจะทำภารกิจสำเร็จได้ก็เพราะมีข้าไงล่ะ
‪งั้นนายไม่ใช่ชิโร่จังหรอกเหรอ
‪มันฉุกละหุกไปหน่อย ‪ข้าเลยต้องใช้ร่างของชิโร่จังจากที่โรงเรียน
‪- พูดอีกอย่างคือ ข้ายืมร่างนี้มา ‪- หมายความว่ายังไง
‪เมื่อผู้สืบทอดปรากฏตัว ‪พร้อมกับสวมเครื่องรางอิดาเทน…
‪หรือก็คือเจ้าไงล่ะ ข้าก็รีบมาทันที
‪จู่ๆ นายก็มาบอกฉันว่า ‪แม่ของฉันเป็นเทพแห่งการวิ่ง
‪ข้าเองก็มือใหม่ ถูกส่งมาแทนคนอื่น
‪ข้าก็เลยไม่รู้เกี่ยวกับยาโยอินัก
‪ยังไงก็ตาม ข้าโล่งอกที่เจอเจ้า
‪ทีนี้เราเดินทางไปทำภารกิจที่อิซูโมะกันเถอะ
‪เดี๋ยวก่อนๆ ภารกิจอะไร
‪อิดาเทนมีหน้าที่นำบรรณาการ ‪ไปยังงานเลี้ยงเทพเจ้า
‪เรานำมันไปส่งที่งานเทศกาลในอิซูโมะ ‪ซึ่งจะจัดขึ้นในค่ำวันนี้ไงล่ะ
‪ดังนั้นเราต้องรีบกันแล้ว
‪นำส่งเหรอ คืนนี้เหรอ
‪อิซูโมะอยู่ที่ชิมาเนะไม่ใช่เหรอ ‪เราจะไปถึงที่นั่นได้ยังไง
‪ถ้ามีเครื่องรางนั่น ก็ไม่มีอะไรต้องห่วง
‪นี่ไง มองรอบตัวเจ้าให้ดีๆ สิ
‪มันเคลื่อนไหว แต่ช้ามาก
‪ใช่ เมื่อผู้สืบทอดของอิดาเทนสวมเครื่องราง
‪การเลื่อนไหลของเวลาจะช้าลง
‪เครื่องรางชิ้นนี้ทำให้อิดาเทนวิ่งเร็ว
‪จนสามารถเปลี่ยนแปลงปริภูมิ-เวลาได้
‪คนธรรมดาจะไม่รู้สึกถึงพวกเราเลย
‪สุดยอด
‪ถึงข้าจะพูดว่า "คืนนี้" ที่หมายถึงเวลาของมนุษย์
‪แต่ก็อย่างที่เจ้าเห็น ในปริภูมิ-เวลาของอิดาเทน ‪เวลาเคลื่อนช้ามาก
‪แล้วยังไง…
‪ยกตัวอย่างเช่น ห้าวันที่นี่ ‪จะเท่ากับหนึ่งชั่วโมงของโลกมนุษย์
‪- แค่นั้นเองเหรอ ‪- ใช่
‪ดังนั้นเมื่อคำนวณแล้ว ‪ถ้าเราออกเดินทางตอนนี้ เราจะไปทัน
‪สมเหตุสมผล
‪งั้นเราจะนั่งรถบัสไปหรืออะไร
‪หรือนั่งชินคันเซ็น
‪มั่ว เราจะวิ่งไป วิ่งด้วยขาคู่นี้
‪วิ่งไปเหรอ
‪ไปอิซูโมะเนี่ยนะ
‪แล้วเจ้าจะขึ้นรถไฟที่วิ่งช้าเพื่อ
‪จริงด้วย
‪แต่ขอโทษนะ ฉันไปด้วยไม่ได้
‪ไม่ไปไม่ได้
‪ถ้าเราไปไม่ถึงงานเทศกาลที่จะเริ่มต้นคืนนี้
‪พวกเขาก็จะจัดงานชุมนุมทวยเทพ ‪ในวันพรุ่งนี้ไม่ได้
‪แล้วโชคชะตาของปีหน้า…
‪ชุมนุมทวยเทพ ถ้าจำไม่ผิดมันคือ…
‪เราต้องรีบกันแล้ว เดี๋ยวก็ไปไม่ทันหรอก
‪ไม่มีทางอะ
‪- จู่ๆ จะมาบอกให้ไปได้ยังไง ‪- ทำไมล่ะ
‪ทำไมน่ะเหรอ
‪วิ่งไปอิซูโมะเนี่ยนะ
‪เป็นไปไม่ได้ มันอยู่ไกลจะตายไป
‪แล้วฉันก็วิ่งไม่ได้อีกแล้วด้วย
‪เจ้าไม่อยากรู้เหรอว่า ‪แม่ของเจ้ารู้สึกยังไงเวลาวิ่ง
‪เอ๊ะ
‪ถ้าเราไปตามเส้นทาง ‪ที่แม่ของเจ้าเคยใช้ไปอิซูโมะ
‪เจ้าจะได้เห็นทิวทัศน์เดียวกับนาง ‪และได้พบเจอกับผู้คนที่นางเคยพบ
‪เราอาจจะเจอแม่ของเจ้าด้วยก็ได้
‪ใครจะไปรู้
‪อย่างนี้นี่เอง
‪มันเป็นเทศกาลที่เทพเจ้ามารวมตัวกันใช่ไหม
‪งั้นแม่ของฉันก็จะอยู่ที่นั่นด้วย
‪- ฉันควรทำไงดี ‪- มันไม่…
‪- ที่อิซูโมะ ดินแดนแห่งเทพ… ‪- ฉันจะได้เจอแม่
‪มีตำนานเล่าขานถึงสถานที่ที่สองภพบรรจบกัน…
‪- สิ่งที่นายพูดเป็นเรื่องจริงใช่ไหม ‪- เอ๊ะ…
‪จะได้เจออีกครั้งใช่ไหม
‪ฉันจะได้เจอแม่อีกครั้งใช่ไหม
‪ก็ถ้าสวรรค์เป็นใจ
‪ตกลงฉันจะไป ฉันจะไปหาแม่
‪(โดนัท - บะหมี่)
‪ภารกิจของอิดาเทนคือรวบรวม ‪ของไหว้ในฤดูใบไม้ผลิซึ่งออกผลทั่วทุกถิ่น…
‪พูดง่ายๆ ก็คือบรรณาการ…
‪และนำถวายให้เหล่าเทพที่มารวมตัวกันที่อิซูโมะ
‪- บรรณาการคืออะไร ‪- ของกินเต็มโต๊ะ
‪ก็พวกอาหารต่างๆ ไง
‪ไม่ใช่แค่วิ่งเฉยๆ แต่ต้องเก็บรวบรวมอาหารด้วย
‪ใช่ ถึงได้เรียกว่า "บรรณาการ" ไงล่ะ
‪ตามหาของไหว้ แล้วก็วิ่งไปทั่วถิ่นต่างๆ
‪มันคือภารกิจสำคัญที่สุดของอิดาเทน
‪เดือนตุลาคมตามปฏิทินจันทรคติโบราณ ‪ในเดือนเทพสถิต
‪เหล่าทวยเทพในญี่ปุ่น ‪จะมารวมตัวกันในที่แห่งเดียวที่อิซูโมะ
‪และจัดเทศกาลจับคู่ หรือที่เรียกว่าชุมนุมทวยเทพ
‪แต่ระหว่างที่พวกเขาไม่อยู่ก็จะมีเทพผู้ดูแล
‪คอยระมัดระวังไม่ให้เกิดมหันตภัยใดๆ
‪เราเรียกพวกเขาว่าเทพรูสุ
‪ดังนั้นเราจะเทียวไปเก็บอาหาร ‪จากเทพและผู้ส่งสารเหล่านั้น
‪แล้วนำมันไปถวายเหล่าเทพยาโอโยโรซึ ‪ที่มารวมตัวกันที่อิซูโมะ
‪เราเลยต้องไปให้ทันเวลาเทศกาลในคืนนี้ ‪จะได้ต้อนรับพวกเขา
‪เราต้องไปถึงงานเทศกาลตอนกี่โมงของคืนนี้
‪เราต้องไปถึงก่อนหนึ่งทุ่ม ‪ตอนที่งานเทศกาลเริ่มต้น
‪เร็วขนาดนั้นเลยเหรอ
‪แต่มันยังบ่ายอยู่เลย
‪อ้อ จริงด้วย
‪ระหว่างที่เจ้ายังไม่ชิน
‪ข้าจะคอยเตือนเจ้า ‪เรื่องการเลื่อนไหลของเวลาอยู่เรื่อยๆ
‪เตือนฉันเหรอ
‪ถ้าให้เทียบ ข้าคงเหมือนคนจับเวลา ‪ในการแข่งมาราธอน
‪เอาละๆ
‪ข้าจะนำทางเจ้าไปที่อิซูโมะเอง
‪ฝากเนื้อฝากตัวด้วยนะ
‪พ่อ
‪เขากำลังตามหาฉัน
‪เขาเป็นห่วงฉัน
‪มีอะไรเหรอ
‪รีบไปกันเถอะ
‪โอเค
‪เดี๋ยวจะเป็นหวัดเอา
‪ไปก่อนนะคะ
‪หนูจะไปหาแม่
‪- ไปกันเถอะ ‪- อื้อ
‪น้ำเต้าเหรอ
‪เปล่า ไม่มีอะไรหรอก
‪คิดๆ ดูแล้ว เราจะรวบรวมบรรณาการได้ยังไง
‪อ้อ เรื่องนั้นน่ะ
‪เราควรแวะที่ศาลเจ้าที่แล้วก่อน
‪อะไรนะ เราจะไปเจอปีศาจวัวกันอีกเหรอ
‪เขาไม่ใช่ปีศาจ เขาเป็นเทพ
‪เทพผู้น่าเกรงขาม
‪เรามารับบรรณาการไปส่งที่อิซูโมะขอรับ
‪นี่น่ะเหรอบรรณาการ
‪โมจิเหรอ
‪ใช่แล้ว เป็นของขึ้นชื่อจากแถวนี้
‪เราได้ของที่สัมพันธ์กับท้องถิ่นแล้วก็เทพ
‪เทพองค์นี้ขับไล่สิ่งชั่วร้าย
‪ดังนั้นเจ้าจะอยากเริ่มต้นการเดินทางจากที่นี่
‪- เทพองค์นี้ขับไล่สิ่งชั่วร้ายเหรอ ‪- ใช่
‪มีเทพแห่งอากาศ เทพแห่งความบันเทิง
‪มีเทพแห่งห้องน้ำด้วยซ้ำ
‪มีเทพหลายๆ องค์ ‪ที่นำความรุ่งเรืองมาสู่ประเทศนี้
‪เข้าใจละ
‪ฉันมาที่นี่ทุกวัน แต่ไม่เคยคิดเรื่องนั้นมาก่อน
‪อย่างนั้นเหรอ
‪อะไรเหรอ
‪เขาบอกว่าเขาดูเจ้าเติบโตมาตั้งแต่เจ้ายังเล็กๆ
‪เขารู้อีกด้วยว่าเจ้าแอบมาร้องไห้คนเดียว
‪ฉันไม่เห็นจำอะไรแบบนั้นได้เลย
‪คือว่า…
‪หนูขอโทษที่หนูไม่เคยสังเกตเห็นท่านมาก่อน
‪เขาบอกว่า "ถ้าวิ่งจนเหนื่อย เดินบ้างก็ได้"
‪เอาละ เราขอตัวก่อนนะท่าน
‪ชิโร่จัง แล้วนี่ล่ะ
‪อ้อ จริงด้วย เชิญ
‪เจ๋ง อย่างกับเวทมนตร์แน่ะ
‪นี่คือพลังของเทพเจ้า
‪ด้วยสิ่งนี้ เราจะเก็บบรรณาการได้เยอะเลย
‪แถมน้ำเต้าไม่แตกง่ายๆ ด้วย
‪มันปกป้องของไหว้เป็นอย่างดี
‪แต่ระวังด้วยล่ะ
‪มีบางสิ่งที่อยากจะขโมยน้ำเต้านั่น
‪อย่างเด็กคนนั้นน่ะเหรอ
‪เขาชื่อยาฉะ
‪เขาเป็นเด็กเผ่าปีศาจ
‪ที่มีความแค้นต่ออิดาเทนมาหลายชั่วอายุแล้ว
‪ความแค้นเหรอ
‪ยังไงก็ตาม จะให้ใครขโมยมันไปไม่ได้ ‪ดังนั้นเก็บไว้ให้ดีๆ
‪อื้อ
‪ข้าก็จะช่วยดูด้วยเหมือนกัน ดังนั้นไม่เป็นไรหรอก
‪เราไปกันได้รึยังล่ะ
‪จ้ะ ไปกันเถอะ
‪(ศาลเจ้าอุชิจิม่า)
‪ถึงเวลาจะช้าลงเยอะ
‪แต่ถ้าเจ้ามัวแต่โอ้เอ้ เดี๋ยวแดดก็หมดหรอก
‪การได้เห็นชีวิตในเมืองช้าลงแบบนี้ ‪มันเหมือนความฝันเลย
‪ก็จริงนะ
‪การเดินทางครั้งนี้จะต้องสนุกมากแน่ๆ
‪ไม่ได้ๆ มันไม่ง่ายอย่างนั้นหรอก
‪ทำไมล่ะ
‪เคยบอกแล้วไง
‪เรามีเทพสารพัดแบบ
‪(ศาลเจ้าอะทาโกะ)
‪ไหม้แล้วๆ
‪(เอบาระ เจ็ดเทพแห่งความโชคดี ‪พิธีแห่งการชำระล้าง)
‪(ลูบอสรพิษขาว)
‪(ศาลเจ้าโค ‪ศาลเจ้านกกระสา)
‪เดี๋ยว ปล่อยนะ
‪ปล่อยนะ
‪ยังไหวอยู่ป่าว
‪ยังไหวอยู่
‪โกหก เจ้าไม่ไหวแล้วใช่ไหมล่ะ
‪แหงละ ฉันง่วงนอนจะแย่แล้ว
‪เราวิ่งวุ่นมาทั้งวัน
‪เจ้าจะไปถึงอิซูโมะได้จริงๆ เหรอ
‪นี่ยังไม่ถึงสิบนาทีเลย
‪นายกำลังพูดถึงเวลาจริง
‪ข้านึกว่าอิดาเทนจะเจ๋งกว่านี้ซะอีก
‪ฉันเป็นแค่เด็กป.หกนะ
‪งั้นไปพักที่ใต้สะพานตรงนั้นกันดีไหม
‪เย้! ฉันจะได้นอนแล้ว!
‪(ระวังเกิดอุบัติเหตุ ‪ครอบครัวของคุณรออยู่)
‪มันเขียนว่า "แม่น้ำคันนะ"
‪เหมือนชื่อฉันเลยเนอะ
‪"คันนะ" เกิดในเดือนไร้เทพเจ้าใช่ไหมล่ะ
‪ใช่ นั่นน่ะสินะ
‪ตั้งชื่อตามเดือนเกิดไม่เห็นจะพิเศษเลย
‪อย่างนั้นเหรอ ข้าไม่คิดงั้นนะ
‪จะหลับลงได้ยังไง แดดแยงตาขนาดนี้
‪ช่วยไม่ได้
‪เพราะแม้แต่พระอาทิตย์ก็ช้าตาม
‪อ้าว หลับไปแล้วซะงั้น
‪ชิโร่จัง
‪เจ้านอนซะนานเลย
‪อรุณสวัสดิ์
‪เราต้องรีบกันแล้ว เดี๋ยวก็ไปไม่ทันหรอก
‪เอ๊ะ ฉันไม่เพลียขนาดนั้น
‪อาจเป็นเพราะเครื่องรางด้วยล่ะมั้ง
‪เจ๋งชะมัด
‪น้ำเต้าล่ะ
‪อยู่ใต้ผ้าห่ม
‪- เกิดอะไรขึ้น ‪- หมอนั่น
‪เจ้าเด็กปีศาจมอมแมม คิดจะทำอะไร
‪มันมีค่ามากนะ ขอคืนเถอะ
‪ไม่มีทาง
‪บอกแล้วไม่ใช่เหรอว่าเจ้าจะเผยตัวจริงออกมา ‪เจ้าไม่มีคุณสมบัติพอ
‪เจ้าเป็นแค่มนุษย์ แถมเป็นแค่เด็ก
‪นายเองก็ไม่ใช่ผู้ใหญ่เหมือนกันแหละ
‪ถ้าอยากได้คืนจริงๆ
‪วิ่งแข่งกับข้าสิ
‪วิ่งแข่งเหรอ
‪จำได้ไหมที่ข้าเคยพูดเรื่องปีศาจ
‪พวกเขามีความแค้นกับอิดาเทนมาหลายชั่วอายุ
‪นั่นแหละ พวกเขามักจะท้าวิ่งแข่งกับเจ้า
‪ผู้ส่งสารต่ำต้อยอย่างเจ้า ‪อย่าบังอาจพูดถึงประวัติศาสตร์ของเรา
‪บรรพบุรุษของข้าคืออสูรลมกรด
‪เทพปีศาจที่วิ่งเร็วที่สุด
‪หลังจากพวกเขาได้รับพระธาตุ ‪ของพระพุทธเจ้าที่เคารพรัก
‪อิดาเทนซึ่งเป็นบรรพบุรุษของเจ้า ‪ก็ไล่ตามพวกเขาไป
‪หลังถูกจับตัว เผ่าของเราก็ถูกลดขั้น ‪ไม่ได้มีฐานะเทพอีกต่อไป
‪"พระพุทธเจ้าที่เคารพรัก" เหรอ
‪พวกเจ้าขโมยไปเองไม่ใช่เหรอ
‪สามหาว!
‪ตั้งแต่นั้นมา ‪เผ่าของเขาก็แค้นอิดาเทนมาหลายชั่วอายุ
‪แล้วก็คอยท้าแข่งอิดาเทนอยู่เรื่อยๆ ‪เพื่อจะเอาสถานะเทพคืน
‪อย่างนี้นี่เอง
‪เข้าใจแล้วก็มาแข่งกัน!
‪เราไม่มีเวลาสำหรับเรื่องนั้นหรอก
‪ใช่ แล้วฉันก็วิ่งไม่เร็วขนาดนั้นด้วย
‪- แล้วฉันก็ไม่ได้อยากวิ่ง… ‪- ไอ้นี่น่ะ
‪ไม่อยากได้คืนแล้วเหรอ
‪ฟังนะ
‪ใครไปถึงเขาเป็นคนแรกจะเป็นผู้ชนะ
‪สู้เขา คันนะ
‪เข้าที่
‪ระวัง ไป!
‪เย้ ในที่สุด
‪ทีนี้รู้ตัวรึยังล่ะ ยัยลูกของอิดาเทน
‪สำเร็จแล้วนะ ยาฉะเป็นผู้ชนะ
‪ทีนี้นายก็แก้แค้นให้เผ่าสำเร็จแล้วใช่ไหม
‪คงจะโล่งใจน่าดู ‪เจ้าคงไม่ต้องการน้ำเต้าแล้วเนอะ
‪ไม่ๆ เดี๋ยวก่อน
‪เจ้าจะวิ่งแบบนั้นไปถึงอิซูโมะจริงๆ น่ะเหรอ
‪ไม่ใช่อย่างนั้นหรอก ‪ยาฉะคุงวิ่งเร็วกว่าฉันมากต่างหาก
‪ไม่หรอก… ข้าไม่ได้หมายความอย่างนั้น
‪พอกันที เราแข่งกันแล้ว ข้าจะเอาน้ำเต้าไป
‪ทำไมล่ะ
‪เราแข่งกันแล้วไง ก็น่าจะพอใจแล้วไม่ใช่เหรอ
‪ยาโยอิเร็วกว่านี้
‪จริงๆ ด้วย นายเคยเจอแม่ฉันใช่ไหม
‪ถ้าเคยเจอแล้วยังไงล่ะ
‪เล่าเรื่องแม่ที่เป็นอิดาเทนให้ฟังหน่อยสิ
‪นางไม่ใช่ของปลอมอย่างเจ้า
‪นางเป็น…
‪นางเป็นอิดาเทนที่แท้จริง
‪ท่าวิ่งของนางงดงามจนข้าตกตะลึง
‪ใช่แล้ว
‪กระต่ายส่งสาร พาข้าไปด้วยสิ
‪เอ๊ะ หมายความว่ายังไง
‪ถ้าไม่ได้ชนะเจ้าต่อหน้าเทพ ‪ก็ไม่มีความหมายอะไร
‪พูดอะไรของนาย
‪เราต้องแข่งกันอย่างเป็นทางการ ‪และข้าจะทำภารกิจแทนเจ้าเอง
‪จากนั้นข้าจะได้สถานะเทพคืน ‪และกู้ชื่อให้แก่เผ่าของข้า
‪ไม่ ไม่มีวันซะหรอก
‪ชิโร่จัง พูดอะไรสักอย่างสิ
‪จริงๆ ความคิดนี้ก็ไม่เลว
‪เดี๋ยวสิ ชิโร่จัง…
‪แต่เป็นเรื่องจริงนะ เวลาเจ้าวิ่งคนเดียว ‪เจ้าจะเอื่อยๆ แต่พอวิ่งกับยาฉะ
‪เจ้าวิ่งเร็วขึ้นเยอะเลย
‪จริงเหรอ
‪การมีคนแข่งด้วยก็เป็นความคิดที่ไม่เลวนะ
‪งั้นก็ตัดสินใจได้แล้ว
‪ฝากตัวด้วยนะ อิดาเทน… ยัยมนุษย์
‪(เส้นทางกลางเขา)
‪คันนะ ตื่นได้แล้วจ้ะ คันนะ
‪นี่ เช้าแล้วนะ คันนะ
‪อีกแป๊บนะคะ
‪เอาละนะ หนึ่ง สอง สาม
‪สว่างชะมัดเลย
‪จะกินแล้วนะ
‪นี่ ชิโร่จัง ตื่นเถอะ
‪ข้าชนะแล้ว ในที่สุดข้าก็ชนะเต่าแล้ว
‪ฉันบอกให้ตื่นไงล่ะ
‪เกิดอะไรขึ้น เมื่อกี้ยังหลับปุ๋ยอยู่เลย
‪รีบไปกันเถอะ เราไม่มีเวลาแล้ว
‪เร็วเข้า ไปกัน
‪เดี๋ยวก่อน จู่ๆ ก็เป็นอะไรขึ้นมา
‪มีอะไรเหรอ
‪เมื่อกี้… ฉันรู้สึกเหมือนมีคนจ้อง
‪ไม่มีซะหน่อย ข้าไม่รู้สึกถึงเทพแถวนี้เลย
‪ที่นี่คือศาลเจ้าซูวะไทฉะเหรอ
‪ใช่แล้ว
‪เทพที่นี่เป็นบุตรของท่านโอคุนินุชิ โนะ มิโคโตะ
‪เทพที่ยิ่งใหญ่ที่สุดในอิซูโมะ
‪บรรณาการจากที่นี่จึงสำคัญเป็นพิเศษ ‪ดังนั้นระวังให้ดีๆ ตอนรับมา
‪เข้าใจแล้ว
‪(ศาลเจ้าซูวะ)
‪ขอโทษค่ะ
‪ไม่ใช่ๆ
‪ศาลเทพสถิตอยู่ไกลๆ โน่น
‪ไกลๆ โน่นเหรอ
‪หันหน้าไปทางนั้น แล้วแนะนำตัวเสียงดังๆ
‪เทพซูวะ หนูมาถึงแล้วค่ะ คันนะค่ะ
‪เสียงหงุงหงิงแบบนั้นเขาคงได้ยินหรอก
‪ดังกว่านี้อีก
‪มาถึงแล้วค่า คันนะค่า!
‪ดังกว่านี้อีก
‪เอาให้ก้องไปถึงทะเลสาบซูวะเลย
‪เทพซูวะค้า!
‪คันนะค่า!
‪แผ่นดินไหวเหรอ
‪ไม่จริง… ใช่ไหม
‪เจ้าเรียกข้ารึ
‪มนุษย์ตัวจ้อย
‪ต้องการอะไร
‪เป็นเกียรติยิ่งนักที่ข้าได้พบท่านเป็นครั้งแรก ‪ท่านเทพมังกรผู้ยิ่งใหญ่
‪เรามารับบรรณาการไปที่อิซูโมะขอรับ
‪เจ้าตัวที่จิ๋วยิ่งกว่า ‪คือกระต่ายขาวแห่งอินาบะเหรอ
‪ถ้าเป็นเช่นนั้น ยัยหนูนั่นก็ต้องเป็นอิดาเทนล่ะสิ
‪ใช่ขอรับ
‪เร็วเข้า ทักทายท่านสิ
‪อื้อ
‪หนูชื่อฮายามะ คันนะค่ะ
‪ยินดีที่ได้รู้จัก
‪นึกว่าปีนี้จะไม่มาซะแล้ว
‪ขอรับ พอดีเกิดเรื่องขึ้นมากมาย
‪แต่เราคิดว่าเรายังจะไปทัน
‪นี่อาจจะปุบปับไปหน่อย ‪แต่เราขอบรรณาการจากท่านได้หรือไม่
‪ไม่ได้
‪ข้าจะไม่ยอมมอบบรรณาการให้กับเจ้า
‪ทำไมล่ะคะ
‪เพราะเรามาสายเหรอ
‪มนุษย์เอ๋ย ‪เจ้ามีคุณสมบัติที่จะเป็นอิดาเทนจริงๆ น่ะรึ
‪ดูเครื่องรางที่ข้อมือนางเองสิขอรับ
‪ข้าเสียมารยาทกับท่าน
‪ผู้ส่งสารที่ต่ำต้อยอย่างเจ้านี่โง่นัก
‪เส้นทางต่อจากนี้ไปจนถึงอิซูโมะ ‪จะยิ่งลำบากและอันตราย
‪เจ้าพร้อมที่จะฝ่าฟันอุปสรรค ‪และทำภารกิจให้สำเร็จงั้นหรือ
‪แน่นอนค่ะ
‪ข้าได้กลิ่นเหม็น กลิ่นของคำโกหก
‪เจ้ากำลังปิดบังบางอย่าง
‪ท่านเทพมังกร
‪ได้โปรดเถอะ มอบบรรณาการให้หนูเถอะนะ
‪หนูจะเอามันไปส่งที่อิซูโมะ
‪หนูต้องไปต่อ
‪มนุษย์ตัวจ้อย
‪ถ้าเจ้าพูดอย่างนั้น ‪ข้าก็จะขอทดสอบความตั้งใจของเจ้า
‪ตามเส้นทางนี้ มีศาลเจ้านภาที่มีชื่อว่าโฮคุโตะ
‪ข้าได้เตรียมบรรณาการไว้ที่นั่น
‪จงตามเส้นทางวิบากนี้ไปให้ถึงโฮคุโตะ
‪ด้วยความเคารพ ‪นี่เป็นการทดสอบระดับเทพไม่ใช่เหรอ
‪มันอันตรายเกินไปสำหรับผู้สืบทอด ‪ไม่ต้องพูดถึงมนุษย์
‪หรือว่าเด็กตัวนิดเดียว!
‪ชิโร่จัง
‪ถ้าอย่างนั้นก็ถึงตาข้าแจ้งเกิด
‪ตัวปัญหาโผล่มาอีกแล้ว
‪ข้าไม่ขี้ขลาดเหมือนเด็กคนนี้
‪ขี้ขลาดเหรอ
‪เทพมังกร
‪ใครก็ตามที่ผ่านด่านนี้ไปได้ ‪จะถือว่าพร้อมสำหรับภารกิจนี้
‪และได้บรรณาการไปดีไหม
‪ผู้มีสายเลือดเทพปีศาจ
‪เจ้าอยากทำภารกิจนี้รึ
‪เดี๋ยวก่อนนะ
‪มนุษย์เอ๋ย ถ้าเจ้าไม่เห็นด้วย
‪เจ้าก็ต้องสู้จนสุดใจขาดดิ้น
‪ถ้าเจ้ามีความตั้งใจจริงน่ะนะ
‪เอาละ
‪ไปละนะ
‪คันนะ
‪อันตราย!
‪ข้าทนดูไม่ไหวแล้ว
‪ยังไงฉันจะต้องไปเจอแม่ให้ได้
‪อยู่นั่นไงล่ะ
‪ขอโทษนะ
‪ข้าฝึกฝนมาต่างจากเจ้า
‪ยาฉะคุง!
‪เส้นทางมัน…
‪เจ้าต้องรีบแล้ว ‪ไม่อย่างนั้นจะเอาบรรณาการมาไม่ทัน
‪แต่ว่า…
‪คันนะ!
‪ปีนขึ้นมา เร็วเข้า
‪ทำไมเจ้า…
‪ฉันต้องไปต่อ
‪อันตราย!
‪คันนะ!
‪แม่ขา
‪สุดยอด สวยจังเลย
‪เจ้าไม่ผ่านการทดสอบ
‪ค่ะ
‪แต่ข้ามีอะไรจะถามเจ้าข้อหนึ่ง มนุษย์ตัวจ้อย
‪ทำไมถึงต้องไปอิซูโมะ
‪เพื่องานฉลองของเหล่าเทพเจ้า
‪บอกเหตุผลที่แท้จริง
‪เพราะหนูอยากเจอแม่ที่อิซูโมะ
‪เจ้าจะได้เจอแม่ที่อิซูโมะงั้นรึ
‪ค่ะ
‪งั้นทำไมถึงยอมทิ้งโอกาสนั้น ‪เพื่อช่วยชีวิตเจ้าเด็กปีศาจล่ะ
‪เพราะหนูไม่อยากให้มันเกิดขึ้นอีก
‪หนูไม่อยากเห็นใครตายไปต่อหน้าต่อตาอีกแล้ว
‪เข้าใจละ
‪ข้าจะมอบบรรณาการให้เจ้า
‪ทำไมคะ
‪เพราะข้าเองก็เป็นลูก ‪ของท่านโอคุนินุชิ โนะ มิโคโตะ
‪แต่เป็นเพราะคำสาบานแต่โบราณ
‪ข้าได้ทำสัญญาว่าจะดูแลดินแดนแห่งนี้
‪(ศาลเจ้าโอคุนินุชิ)
‪ตั้งแต่นั้นมา ข้าก็ไม่ได้เจอพ่อแม่อีกเลย
‪การไม่สามารถเจอหน้าพ่อแม่ได้อีก
‪เป็นความรู้สึกที่ข้าเข้าใจดี เจ็บปวดยิ่งนัก
‪แต่ถึงเราจะเจอกันอีกไม่ได้ ‪ความผูกพันของเราจะไม่มีวันลบเลือน
‪เจ้าต้องไปให้ถึงอิซูโมะ ‪ให้ทันการชุมนุมจับคู่
‪ค่ะ
‪คันนะ
‪ปลอดภัยดีรึเปล่า
‪ชิโร่จัง!
‪อิดาเทนเอ๋ย
‪รับไป
‪- อะไรน่ะ ‪- มันคือบรรณาการจากแถบนี้
‪ขอบคุณค่ะ ท่านเทพมังกร
‪หากเจ้าไปไม่ทันงานเทศกาลในคืนนี้ ‪จะต้องเกิดปัญหาแน่
‪จะเกิดอะไรขึ้นถ้าเราไปไม่ทัน
‪เหล่าเทพยาโอโยโรซึจะไม่สามารถ ‪อยู่ในอิซูโมะสำหรับเดือนนั้นได้
‪นั่นหมายความว่า…
‪เดือนเทพสถิตจะกลายเป็นเดือนไร้เทพเจ้า
‪การชุมนุมจับคู่จะไม่เกิดขึ้นในปีต่อๆ ไป
‪และประเทศอันเป็นเกาะแห่งนี้ ‪จะสั่นสะเทือนอย่างรุนแรง
‪ไปซะ อิดาเทนเอ๋ย
‪รีบไป
‪ใจข้าหล่นไปที่ตาตุ่ม
‪เจ้ากล้าหาญมากเลยนะ
‪ขอโทษๆ
‪แต่ผลก็ออกมาดีใช่ไหมล่ะ
‪นี่ ยัยมนุษย์
‪ยาฉะคุง
‪เจ้าช่วยข้าทำไม
‪หมายความว่ายังไง
‪เผ่าของข้าเกลียดอิดาเทน
‪และข้าก็พยายามชิงภารกิจของเจ้า
‪ไม่รู้เหมือนกัน แต่ว่า…
‪ฉันรู้ว่าถ้าไม่มีนายอยู่ด้วย ‪ฉันคงจะวิ่งได้ยากกว่านี้
‪การวิ่งมาไกลขนาดนี้สนุกดีนะ
‪งั้นเราไปก่อนนะ
‪ยัยซื่อบื้อ
‪มัวช้าอยู่อย่างนี้ เจ้าไม่มีทางไปทัน
‪ข้าจะสอนวิธีวิ่งที่ถูกต้องให้เอง
‪อะไรนะ
‪นั่นแหละ…
‪ข้ากำลังบอกว่า ‪ข้าจะสอนวิธีวิ่งไปตามเส้นทางสู่อิซูโมะ
‪ยาฉะคุง
‪หาข้ออ้างไปด้วยจนได้
‪รีบไปกันเถอะ
‪พระอาทิตย์ใกล้จะตกดินแล้ว
‪เร็วๆ เข้า ไปกันเถอะ
‪นี่ อย่าลากสิ
‪ทำท่าแบบนี้
‪(ศาลเจ้าซูกะ)
‪(บ่อน้ำร้อนจิเอะ โนะ ยู)
‪ไม่เห็นต้องมาส่งเลย ไปกันเถอะ
‪(เขตชิมาเนะ ‪เมืองยาสุกิ - มัตสุเอะ)
‪มาซะไกลเชียวนะ
‪เป็นการเดินทางที่ลำบากมากทีเดียว
‪ไม่อยากเชื่อว่าเด็กตัวเล็กๆ คนนี้จะเป็นอิดาเทน
‪เวลาเกือบหมดแล้ว เจ้าจะไหวไหมเนี่ย
‪ไม่ต้องห่วงยัยนี่หรอก
‪ใช่ คันนะทำได้แน่ๆ
‪อย่างนั้นรึ งั้นข้าขอฝากด้วยนะ
‪บรรณาการชิ้นสุดท้ายนี้จะนำโชคลาภมาให้
‪ขอบคุณค่ะ
‪ขอบใจเจ้าเช่นกัน
‪ทีนี้เราก็รวบรวมบรรณาการได้ครบแล้ว
‪- ในที่สุด ‪- ใช่
‪เจ้าไม่ได้อยู่ตัวคนเดียว ‪ไม่จำเป็นต้องทำทุกอย่างเองคนเดียว
‪ดูแลตัวเองด้วยนะ
‪ค่ะ
‪เอาละ ไปกันเถอะ
‪ใช่ๆ ถ้าไปไม่ทัน ‪ที่ทำมาทั้งหมดก็จะสูญเปล่า
‪อีกนิดเดียวก็ถึงอิซูโมะแล้ว
‪พักกันแป๊บนึงก่อน ‪แล้วค่อยเร่งฝีเท้าเป็นครั้งสุดท้าย
‪เรายังพอมีเวลาเหลือก่อนงานเทศกาลจะเริ่ม
‪สวยจัง นี่เป็นครั้งแรก ‪ที่ฉันเห็นดาวบนท้องฟ้าแบบนี้
‪สุดยอดเลย
‪ฉันดีใจที่ฉันมา
‪อีกนิดเดียวเท่านั้น
‪ยาฉะ ตื่นอยู่รึเปล่า
‪ข้าไม่ได้หลับ
‪วันนี้ขอบใจนะ
‪"วันนี้" เหรอ
‪ที่นายพูดกับท่านเอบิสุ
‪ข้าพูดอะไรเหรอ
‪นายบอกว่าไม่ต้องห่วงเรื่องฉันน่ะ
‪ฟังแล้วดีใจมากเลยละ
‪ฉันคิดว่าบางทีการเดินทางครั้งนี้ ‪อาจทำให้นายรู้สึกแบบนี้
‪ใช่ เจ้าทำให้ข้านึกถึงยาโยอิ
‪หมายความว่ายังไง
‪พวกเจ้าคล้ายกัน
‪ความมุ่งมั่นที่จะชนะ จิตใจที่ไม่ยอมแพ้
‪เราไม่เหมือนกันเลย
‪ฉันเคยนึกว่าฉันอยากเป็นเหมือนแม่ ‪วิ่งได้อย่างแม่
‪แต่…
‪เจ้ายังเด็กอยู่
‪ไม่ใช่หรอก
‪ถ้าฉันวิ่งได้เร็วกว่านี้ ‪เหตุการณ์นั้นจะไม่มีวันเกิดขึ้น
‪"เหตุการณ์นั้น" เหรอ
‪แม่ตายเพราะฉัน
‪ดังนั้นตอนแรกฉันอยากเจอแม่
‪แต่ในขณะเดียวกันก็ไม่อยากเจอ
‪แต่พอได้รู้มากขึ้นว่าแม่ทำอะไร
‪ฉันหวังว่าตัวเองจะมีประโยชน์พอ ‪ที่จะทำแทนแม่ได้
‪ฉันสงสัยจังว่าแม่จะยอมพบฉันไหม ‪ถ้าฉันวิ่งไปถึงอิซูโมะ
‪ฉันเคยชอบวิ่งกับแม่
‪เร็วเข้าๆ เดี๋ยวจะถูกทิ้งนะจ๊ะ
‪รอด้วยค่ะ แม่
‪ฉันภูมิใจในตัวแม่
‪สักวันหนึ่งฉันอยากจะวิ่งได้อย่างแม่
‪แต่…
‪แม่คะ!
‪เกิดอะไรขึ้น แม่เป็นอะไรไหม
‪หนูจะไปตามพ่อ
‪ไม่เป็นไรจ้ะ
‪แค่เวียนหัวนิดหน่อย
‪แม่ พรุ่งนี้ไม่ต้องไปดูหนูวิ่งก็ได้นะ
‪ไม่ต้องห่วงหรอก
‪พรุ่งนี้ลูกต้องตื่นแต่เช้า ไปนอนเถอะนะจ๊ะ
‪ไปสิ ถ้านอนไม่พอเดี๋ยวจะไม่มีแรงวิ่งนะ
‪เพราะลูกจะเข้าเส้นชัยเป็นคนแรก
‪ค่ะ
‪(มาราธอนโรงเรียน)
‪ฉันรู้ ฉันรู้ว่าแม่ไม่สบาย
‪แต่แม่บอกว่าถ้าฉันสู้เต็มที่ ‪แม่ก็จะสู้เต็มที่เหมือนกัน
‪คันนะ
‪สู้เขานะจ๊ะ
‪แม่ฝืนมาดูฉันแข่ง
‪แต่ฉันกลับ…
‪(รางวัลชมเชย - การแข่งมาราธอน)
‪แม่คะ
‪แม่…
‪คันนะใจแข็งมากเลย ไม่มีน้ำตาสักหยด
‪สามีก็ลำบากเหมือนกันนะ
‪ฉันได้ยินมาว่าเธอควรจะนอนพัก
‪แต่เธอกลับไปดูแข่งมาราธอน
‪อะไรนะ สภาพอากาศแบบนี้น่ะเหรอ
‪ทำไมพวกเขาถึงยอมให้เธอเอาแต่ใจแบบนั้น
‪ป้าจะไปรู้อะไรเกี่ยวกับหนูหรือแม่
‪(ศาลเจ้าอุชิจิม่า)
‪เป็นความผิดฉันเอง
‪ที่แม่ตาย เป็นเพราะฉันเอง
‪แล้วเจ้าจะทำยังไงเมื่อเจอยาโยอิ
‪ฉันจะพูดออกไป ฉันจะบอกแม่
‪ว่าเจ้าเสียใจที่ช่วยแม่ไม่ได้น่ะเหรอ
‪นั่นด้วย
‪แล้วก็ ฉันอยากถามแม่ว่าฉันหยุดวิ่งได้รึยัง
‪เอ๊ะ
‪ฉันไม่ได้มีพรสวรรค์เหมือนอย่างแม่
‪ฉันคิดว่าฉันรู้ตัวมาตลอด ‪แต่ฉันพลาดโอกาสที่จะบอกแม่
‪ฉันไม่เคยวิ่งชนะ และฉันรู้สึกทรมานเวลาวิ่ง
‪ดังนั้นครั้งนี้ฉันอยากบอกแม่ตามตรง
‪ว่าฉันไม่ได้อยากวิ่ง
‪อย่างที่พวกเทพบอกนั่นแหละ ‪มันไม่ใช่ชะตาลิขิตของฉัน
‪- ไม่คิดว่าแปลกเหรอ ‪- เอ๊ะ
‪เจ้าอยากเลิกวิ่งจริงๆ น่ะเหรอ
‪นั่นเป็นสิ่งที่เจ้าต้องการจริงๆ แน่เหรอ
‪เจ้าอุตส่าห์วิ่งมาซะไกลขนาดนี้ไม่ใช่เหรอ
‪จะเลิกวิ่งจริงๆ เหรอ
‪เจ้าจะบอกว่า ‪เจ้าวิ่งมาขนาดนี้เพื่อเลิกวิ่งงั้นเหรอ
‪แล้วเรื่องที่เจ้าบอกว่าเคยวิ่งกับยาโยอิล่ะ
‪ความรู้สึกในตอนนั้นก็เป็นคำโกหกเหมือนกันเหรอ
‪ยาฉะ นายวิ่งมาตั้งแต่ยังเด็กใช่ไหม
‪หือ ใช่
‪พ่อแม่ข้าเป็นผู้นำเผ่า
‪ข้าฝึกวิ่งทุกวัน ไม่เคยทำอย่างอื่นเลย
‪ขนาดนั้น
‪เจ้าได้ยินเรื่องบรรพบุรุษของข้าแล้วนี่
‪ตอนที่เผ่าของข้าสูญเสียสถานะเทพ ‪เราไม่มีที่ไป
‪เราอาฆาตอิดาเทนมาหลายชั่วอายุแล้ว
‪แต่ก็ไม่เคยเอาชนะพวกเขาได้ซะที
‪เผ่าข้าเลยอยากให้ข้าชนะ ‪พวกเขาผลักดันข้าตลอดเวลา
‪ดังนั้นถ้าข้าชนะอิดาเทนได้ หลังจากนั้น…
‪หลังจากนั้น
‪ไม่มีอะไรหรอก
‪เมื่อเราจบการเดินทางครั้งนี้ ‪เจ้าต้องแข่งกับข้าอีกหน
‪อื้อ ตกลง
‪ข้าจะไม่ต่อให้หรอกนะ ดังนั้นเตรียมตัวให้ดีๆ ล่ะ
‪เหมือนกันนั่นแหละ
‪พูดได้ดีนี่ สำหรับยัยซื่อบื้อ
‪ว่าแต่เจ้าจะตามหายาโยอิได้ยังไง
‪อันที่จริง มันเกี่ยวกับหน้าที่ของอิดาเทนตรงไหน
‪นายไม่รู้เหรอ
‪ที่อิซูโมะ มันมีสถานที่แห่งหนึ่งซึ่งนำไปสู่อีกภพ
‪ใครเป็นคนบอกเจ้า
‪ชิโร่จังบอก
‪ทำไมเหรอ
‪อย่างนั้นเหรอ
‪งั้นเจ้าคงอยากรีบไปให้ถึงไวๆ
‪อื้อ
‪รีบนอนเถอะ
‪ถ้ามัวแต่ร่ำไร เจ้าไปไม่ทันแน่
‪นั่นสินะ
‪- ราตรีสวัสดิ์ ‪- อือ
‪คันนะ
‪แม่
‪คันนะ
‪คุณแม่
‪คันนะ
‪คุณแม่
‪คุณแม่!
‪แม่ขา…
‪แม่คิดถึงลูกที่สุดเลย คันนะ
‪นี่ ตื่นได้แล้ว
‪- มีอะไรเหรอ ‪- คันนะหายไป
‪นางหายไปพร้อมกับน้ำเต้า
‪มีอะไรเหรอจ๊ะ
‪ชิโร่จังกับยาฉะคงจะเป็นห่วงหนูแล้ว
‪ไม่เป็นไร ไม่ต้องเป็นห่วง
‪คันนะไม่จำเป็นต้องกังวลเรื่องนั้นหรอก
‪แต่ภารกิจของหนูล่ะคะ
‪ลูกฝืนทนมาตลอดไม่ใช่เหรอ
‪- กดดันตัวเองมาตลอดไม่ใช่เหรอ ‪- แม่พูดเรื่องอะไรคะ
‪ลูกแค่อยากเจอหน้าแม่เท่านั้น
‪ลูกแสร้งทำเป็นรับหน้าที่ของอิดาเทน ‪เพื่อจะได้เจอหน้าแม่
‪แม่พูดผิดไหม
‪ลึกๆ แล้ว ลูกไม่ได้สนเรื่องภารกิจสักนิด
‪ก็ไม่เห็นเป็นไร
‪ลูกไม่ต้องคิดถึงคนอื่นๆ หรอก
‪ไม่ต้องฝืนต่อไปอีกแล้ว ‪ไม่ต้องกดดันตัวเองต่อไปอีกแล้ว
‪คิดถึงแต่ตัวเองก็พอ ไม่เป็นไรหรอก
‪เพราะแบบนั้นมันง่ายกว่าตั้งเยอะไงล่ะ
‪- หนูเลิกวิ่งได้แล้วเหรอคะ ‪- ได้สิจ๊ะ
‪ถ้าไม่อยากวิ่งก็ไม่ต้องวิ่ง
‪ไม่จำเป็นต้องฝืน
‪นับจากนี้ไป ลูกอยู่กับแม่ที่นี่ได้
‪ได้เหรอคะ จริงเหรอคะ
‪จริงสิจ๊ะ
‪ลูกทำสิ่งที่อยากทำมากที่สุดได้เลย
‪จริงๆ แล้วลูกอยากทำอะไรล่ะ
‪ให้ตายสิ คันนะไปไหนของเขา
‪มีคนจ้องเล่นงานนางอยู่ ข้าเป็นห่วงจัง
‪ข้าไม่รู้สึกถึงเทพตนอื่นๆ จริงๆ นะ
‪เจ้าก็อาจจะพลาดได้ไม่ใช่เหรอ
‪ไม่มีทางหรอก ข้ารู้จักเทพทุกตน
‪ยกเว้นเทพใหม่ๆ ที่ไม่เคยปรากฏตัวมาก่อน
‪ตั้งแต่ที่โตเกียว คันนะคอยเหลียวหลังอยู่เรื่อยๆ
‪บอกว่ามีใครก็ไม่รู้จ้องนางอยู่
‪ถ้านางไม่ได้คิดไปเองล่ะ
‪คันนะกำลังตกอยู่ในอันตราย รีบไปกันเถอะ
‪(มาราธอนโรงเรียน)
‪คันนะ
‪สู้เขานะลูก
‪แม่คะ หนูสู้เต็มที่เลย
‪ยินดีด้วยจ้ะ คันนะ
‪แม่ก็ต้องแข็งแรงขึ้นไวๆ เหมือนกันนะคะ
‪นั่นสินะ
‪แม่ได้พลังมาจากคันนะไงล่ะ
‪ความขยันของคันนะ ‪ทำให้น้ำเต้าหนักขึ้นเยอะเลย
‪ที่นี่เหรอ
‪คันนะ
‪คันนะ ลืมตาขึ้น
‪พวกแกเป็นใคร
‪แย่แล้ว นางเสียความทรงจำ
‪คันนะ อย่าให้คำพูดของพวกมันทำให้ลูกสับสน
‪แม่คะ
‪นึกให้ออกสิ ‪เจ้ามีภารกิจสำคัญที่จะต้องทำไม่ใช่เหรอ
‪เจ้าควรอยู่ที่นี่จริงๆ น่ะเหรอ
‪ใช่แล้ว เจ้าลืมเหล่าเทพ ‪ที่ไว้ใจมอบบรรณาการที่มีค่าให้เจ้าแล้วเหรอ
‪ท่านเอบิสุกับท่านเทพมังกร
‪แล้วก็เทพวัวด้วย
‪เงียบนะ
‪ที่นี่คือโลกของคันนะ
‪นี่คือโลกที่คันนะต้องการอย่างแท้จริง
‪ไม่ใช่สถานที่ที่พวกเจ้าจะเข้ามาได้
‪อย่ามายุ่งนะ ในที่สุดฉันก็ได้อยู่กับแม่แล้ว
‪ฉันจะอยู่กับแม่ตลอดไป
‪ไม่จริง
‪ยาโยอิที่ข้ารู้จัก ‪จะไม่ทำอะไรเพื่อขัดขวางลูกตัวเองหรอก
‪และนางจะไม่มีวันทำร้ายเจ้าอย่างเด็ดขาด
‪ยัยนี่เป็นตัวปลอม คันนะเองก็น่าจะดูออก
‪อือ
‪เป็นอะไรรึเปล่า คันนะ
‪ข้ารู้แล้ว
‪เจ้านี่เป็นเทพตัวปลอม
‪- เทพตัวปลอมเหรอ ‪- ใช่
‪ตัวอะไรสักอย่างที่เกิดมาในยุคนี้ ‪และอยากเป็นเทพ
‪เทพเกิดจากความผูกพัน ‪ระหว่างมนุษย์กับธรรมชาติ
‪และอัธยาศัยระหว่างมนุษย์
‪แต่สิ่งเหล่านั้นเริ่มเลือนหายไป
‪ตอนนี้เราอยู่กันแบบตัวใครตัวมัน ‪คอยริษยาคนอื่น
‪ความเกียจคร้าน ความไม่ใส่ใจ ‪ความเชือนเฉย และความโหดร้ายดึงดูดมัน
‪มันเลยพยายามกลายเป็น ‪เทพแห่งหายนะตนใหม่ในยุคสมัยใหม่
‪ไอ้ตัวที่ไร้ศรัทธาแบบนี้หาใช่เทพไม่
‪มันไม่มีตัวตนด้วยซ้ำ
‪จะเรียกมันว่าเป็นความว่างเปล่าก็ได้
‪แล้วมันพยายามจะทำอะไร
‪มันคงตามคันนะมาตลอดทาง
‪รอจังหวะขโมยน้ำเต้า ‪หลังจากที่เราได้บรรณาการมาครบแล้ว
‪เข้าใจละ มันนึกว่ามันจะกลายเป็นเทพจริงๆ ได้ ‪ถ้ากินของพวกนี้เข้าไปใช่ไหม
‪ใช่ ไม่ใช่เรื่องแปลก
‪ที่พลังขนาดนั้นจะสถิตอยู่ในบรรณาการ ‪ที่เหล่าเทพเป็นผู้มอบให้
‪ขโมยมากินงั้นเหรอ
‪เป็นแผนที่น่าสมเพช
‪ยังไงก็ตาม ข้าดีใจที่เราเอาชนะมันได้
‪ไม่หรอก มันยังไม่หายไปไหน ดูสิ
‪ข้าคิดว่าตราบใดที่มนุษย์ ‪ยังแบกความรู้สึกแบบนั้นอยู่
‪ไอ้สิ่งนี้ก็จะเกิดใหม่เรื่อยๆ
‪มันจะเข้าไปสู่พื้นที่ว่างเปล่าในหัวใจของคน
‪จากนั้นก็สร้างความทุกข์
‪ท้ายที่สุดแล้ว มันก็ขึ้นอยู่กับมนุษย์นั่นแหละ
‪ยังไงก็ตาม เราจะเสียเวลาอีกไม่ได้แล้ว
‪น้ำเต้าปลอดภัยดี เราไปจากที่นี่กันเถอะ คันนะ
‪เป็นอะไรไป คันนะ
‪แม่ฉันล่ะ
‪แม่ฉันยังมีตัวตนอยู่รึเปล่า
‪ชิโร่จัง
‪ยาฉะ
‪บอกความจริงฉันมาเถอะ
‪ว่าแล้วเชียว
‪ฉันเจอแม่ไม่ได้
‪ไม่เอาแล้ว
‪จะเกิดอะไรขึ้นกับอิซูโมะก็ช่าง
‪คันนะ
‪เทพที่ไว้ใจมอบบรรณาการให้เจ้าจะรู้สึกยังไง
‪ฉันไม่สน มันไม่เกี่ยวกับฉันแล้ว
‪จริงด้วยสิ
‪ยาฉะ นายน่าจะทำภารกิจแทนฉันนะ ‪นายอยากทำไม่ใช่เหรอ
‪เดือนเทพสถิต เดือนไร้เทพเจ้า
‪การชุมนุมจับคู่อะไรนั่น
‪มันสำคัญตรงไหน
‪โชคชะตาคืออะไร ฉันไม่เห็นจะเข้าใจเลย
‪โชคชะตาไม่เกี่ยวหรอก ‪ไม่ได้เกี่ยวข้องเลยสักนิด
‪ต่อให้ไม่มีโชคชะตา ‪ฉันก็อยู่มาได้อย่างปกติไม่มีปัญหาอะไร
‪ทุกคนดำเนินชีวิตตามปกติ ‪ไปโรงเรียน เรียนหนังสือ…
‪เล่นกับเพื่อน กลับบ้านดูทีวี กินมื้อเย็น
‪แบบนั้นก็ดีออก
‪ฉันจะลำบากลำบนไปทำไม
‪ทำไมฉันต้องวิ่งเพื่อเทพ ‪ที่ฉันไม่รู้ว่ามีจริงรึเปล่า
‪เทพที่ไม่เคยช่วยฉันด้วยซ้ำ
‪- ทำไมฉันต้อง… ‪- หนวกหูน่า
‪เจ้าเป็นบ้าอะไร เลิกพล่ามซะที
‪เจ้าชอบวิ่งไม่ใช่เหรอ
‪เพราะอย่างนั้นเจ้าจึงวิ่งมาตลอดไม่ใช่เหรอ
‪เจ้าก็เหมือนกับยาโยอิ ‪เจ้าชอบวิ่งท่ามกลางธรรมชาติไม่ใช่เหรอ
‪อย่าพูดเหมือนกับรู้จักฉัน
‪ถ้าไม่เข้าใจอะไรก็อย่าพูด
‪ขอร้องละ เลิกยุ่งกับฉันซะที
‪การได้เจอชิโร่จัง
‪การได้เดินทางกับยาฉะ
‪มันไม่มีความหมายอะไรเลย
‪ขอบคุณที่ช่วยฉันไว้
‪แต่ถึงมันจะปลอมเป็นแม่ฉัน ฉันก็ยังอยากอยู่ที่นั่น
‪ถ้าฉันเจอหน้าแม่ไม่ได้ ฉันขออยู่ที่นั่นตลอดไป
‪การวิ่งไม่มีความหมายอะไรกับฉันอีกแล้ว
‪- คันนะ ‪- นี่
‪จะทำอะไรน่ะ
‪(ศาลเจ้าอุชิจิม่า)
‪ข่าวพายุไต้ฝุ่น
‪ไต้ฝุ่นหลงฤดูหมายเลข 22 กำลังมาทางทะเล…
‪อย่างนั้นเหรอครับ ไม่อยู่ที่นั่นเหรอครับ
‪- คาดว่าจะถึงแผ่นดิน… ‪- ครับ ขอบคุณมากครับ
‪เรากำลังอยู่ในพื้นที่ ฝนเริ่มตกหนัก
‪คันนะ ลูกหายไปไหน
‪พ่อขอโทษนะที่พ่อทำหน้าที่ได้ไม่ดี
‪คันนะ
‪นี่ คันนะ ฟังข้าสิ
‪- คันนะ ‪- ไม่มีประโยชน์หรอก ไปกันเถอะ
‪แต่ว่า…
‪ช่วยไม่ได้ นางเป็นมนุษย์
‪นางฝืนตัวเอง…
‪จะว่าไป ฝืนมากเกินไปด้วยซ้ำ…
‪เพราะพวกเรานี่แหละ
‪ไปกันเถอะ พลังของอิดาเทนไม่มีอิทธิฤทธิ์แล้ว
‪เร็วเข้า
‪บาดแผลจากเมื่อกี้เหรอ ‪แบบนี้เจ้าไม่มีทางวิ่งไหวหรอก
‪หนวกหูน่า เลิกจู้จี้กับข้าซะที
‪เจ้าเลือกช่วยเด็กคนหนึ่ง ‪มากกว่ากอบกู้โชคชะตาของเผ่า
‪ทั้งๆ ที่เป็นปีศาจ
‪บรรพบุรุษของข้า
‪เคยเป็นเทพเมื่อนานมาแล้ว
‪นี่มันหนึ่งทุ่มรึยังนะ
‪งานเลี้ยงฉลองกำลังจะเริ่มแล้ว
‪ใช่ว่าฉันสนซะที่ไหน
‪เจ็บจัง
‪คันนะ
‪คุณแม่
‪เป็นอะไรรึเปล่าจ๊ะ
‪ไม่เป็นไรค่ะ
‪อยากหยุดแค่นี้มะ
‪ก็บอกว่าไม่เป็นไรไง!
‪ขอโทษจ้ะ ขอโทษ
‪งั้น… ยังวิ่งไหวใช่ไหม
‪อื้อ ก็ยังแข่งกันไม่จบนี่คะ
‪แล้วหนูยังไม่ได้เอาจริงเลย
‪ลูกนี่เกลียดความพ่ายแพ้จริงๆ
‪ติดนิสัยนี้มาจากใครกันน้า
‪เอาละ
‪งั้นแข่งกันต่อ
‪เข้าที่
‪ระวัง…
‪เดี๋ยวสิ คันนะ
‪นี่ๆ ระวังจะตามไม่ทันนะ
‪คุณปีศาจ มาทางนี้ ตามเสียงปรบมือมาทางนี้
‪แม่ล่ะก็
‪ดูสิ ใครยิ้มออกแล้ว
‪ก็เพราะว่าหนู…
‪รักการวิ่งมากที่สุด
‪เก็บความรู้สึกนั้นเอาไว้นะจ๊ะ
‪อื้อ
‪อะไร ฝนตกแดดออกเหรอ
‪เหมือนคันนะเลยนะ ‪ตอนที่ลูกหัวเราะและร้องไห้ไปพร้อมกัน
‪จริงด้วยสิ
‪ฉันควรเป็นคนแบบนั้น
‪การแข่งยังไม่จบ
‪ฉันเองก็ยังไม่ได้เอาจริงเลย
‪ฉันต้องไปแล้ว
‪ถ้ายังเป็นแบบนี้ต่อไป ‪สักวันฉันอาจจะเกลียดการวิ่งได้
‪ฉันอยากจะเชื่อในสิ่งที่ฉันรัก
‪นี่ ชิโร่ ถึงหาดอินาสะแล้วไม่ใช่เหรอ
‪ใช่ แต่ดูเหมือนพิธิการจะจบไปแล้ว
‪บ้าจริง เราอุตส่าห์มาไกลขนาดนี้
‪ถ้าเรานำไปส่งที่ศาลเจ้าอิซูโมะไทฉะโดยตรง ‪ก็อาจจะยัง…
‪ยาฉะ!
‪เลือดออกเยอะเลย
‪ก็แค่ถากๆ น่า
‪นี่
‪ข้าจะไปเอง
‪- คันนะ ‪- คันนะ
‪ชิโร่จัง ยาฉะ
‪ได้ยินเสียงฉันไหม
‪- อื้อ คันนะ เจ้า… ‪- ไม่ นางมองไม่เห็นเรา
‪ทำไมล่ะ
‪ฉันไม่รู้เหมือนกัน ‪แต่ฉันได้ยินเสียงกระดิ่งของนาย
‪เจ้าเอามามัดเข้าด้วยกันเหรอ
‪แต่ฉันมองไม่เห็นพวกนายนะ
‪พลังที่ทำให้เวลาช้าลงก็ไม่ได้ผลแล้วด้วย
‪คันนะ
‪ฉันไม่เข้าใจภารกิจของอิดาเทน ‪หรืองานเทศกาลมากนัก
‪ฉันไม่เข้าใจเหล่าเทพหรือพวกแม่สื่อเช่นกัน
‪แต่ฉันอยากวิ่ง
‪ฉันอยากวิ่งไปจนสุดทาง
‪ดังนั้นไว้ใจฉันอีกสักครั้งนะ
‪ให้ตายสิ ข้าแพ้อีกแล้ว
‪เจ้าไม่น่าจะเจ็บใจขนาดนั้นนะ ‪เพราะมันเหมือนเดิมทุกปี
‪เงียบน่า
‪อ้อ จริงสิ ยาฉะ ฉันมีลูกสาวละ
‪อิดาเทนมีลูกสาวเหรอ
‪ใช่ ฉันมีลูกสาว
‪แล้วฉันตั้งชื่อให้เธอด้วย
‪ถึงฉันจะเป็นผู้สืบทอดตำแหน่งอิดาเทน ‪ฉันก็เป็นมนุษย์ผู้หญิงอีกด้วย
‪(บันทึกภาพ)
‪- ฉันทนไม่ไหวแล้ว เงียบนะ ‪- เด็กคนนั้นมีสายเลือดของฉัน
‪ยินดีที่ได้รู้จักจ้า นี่พ่อเอง
‪ลูกคว้านิ้วผมด้วยละ คันนะ
‪ดังนั้นฉันเลยอยากให้เธอ ‪สร้างโชคชะตาด้วยพลังของตัวเอง
‪และไม่ใช่เพราะเธอมีหรือไม่มีพลังของเทพ
‪คันนะ
‪เก่งจังเลย
‪คุณพ่อ
‪สุดยอดเลย
‪คันนะทำสำเร็จแล้ว
‪ขี้แยจังนะคะคุณ
‪แล้วไงต่อ
‪แล้วฉันก็ตั้งชื่อเธอว่า "คันนะ"
‪อย่างนี้นี่เอง
‪อย่างนี้นี่เอง ยาโยอิ
‪การมอบภารกิจสำคัญ ‪ให้ลูกมนุษย์ทำก็อาจไม่เลวเท่าไหร่
‪เฮ้ย ไม่เหลือเวลาแล้ว คันนะ
‪โอเค ฉันจะไปเดี๋ยวนี้ละ
‪- ไปเลย คันนะ ‪- ไปเลย
‪ขึ้นอยู่กับเจ้าแล้วนะ!
‪เดี๋ยวก่อน มายืนตรงนั้นไม่ได้นะ
‪- ห้ามผ่านทางนี้ ‪- ไม่จริงน่ะ
‪เดี๋ยว นี่ หนู
‪(ศาลเจ้าอิซูโมะไทฉะ)
‪สวัสดีค่ะ หนูเอาของมาให้แล้วค่ะ
‪มันคืออาหารสำหรับงานเลี้ยงของเทพ
‪คือว่า
‪หนูขอโทษ
‪หนูมาไม่ทัน
‪คันนะ เจ้ามาทัน
‪ก็ยังเป็นยัยซื่อบื้ออยู่ดี
‪ชิโร่จัง ยาฉะด้วย เข้ามาได้ด้วยเหรอ
‪เทพโอคุนินุชิอนุญาตเป็นพิเศษ
‪ดีจังเลย
‪ดีจริงๆ เลย
‪ข้าไม่เหมาะกับที่นี่จริงๆ ด้วย ‪รู้สึกไม่ค่อยดีเท่าไหร่
‪ทั้งๆ ที่ดีใจมากแท้ๆ
‪เอาละ คันนะ นำบรรณาการมาสิ
‪ทีนี้งานเลี้ยงเทพสถิตก็เริ่มขึ้นได้
‪(ศาลเจ้าอิซูโมะไทฉะ)
‪อิดาเทน ไม่สิ คันนะ
‪ขอบคุณที่วิ่งมาไกลขนาดนี้
‪พักให้หายเหนื่อยตามสบายเลยนะ
‪ขอบคุณค่ะ
‪แต่หนูต้องกลับบ้านแล้ว
‪พ่อคงเป็นห่วงแย่
‪เทพโอคุนินุชิ ข้าเข้าใจว่า ‪สิ่งที่ข้าจะขอนั้นเป็นการเสียมารยาท
‪- ชิโร่จัง ‪- เขาจะทำอะไร
‪เป็นไปได้ไหมที่พลังในการจับคู่ของท่าน
‪จะช่วยให้คันนะได้เจอกับยาโยอิ แม่ของนาง
‪ข้าเข้าใจว่าคำขอของข้านั้นเห็นแก่ตัวแค่ไหน
‪ข้ารู้อีกด้วยว่าโลกของเราแตกต่างจากอีกภพ
‪แต่คันนะทำภารกิจสำเร็จแม้อายุยังน้อย
‪ข้าไม่สนว่าข้าจะถูกทำโทษแบบไหน
‪ดังนั้นได้โปรดเถอะ
‪ช่วยยกเว้นครั้งนี้เป็นพิเศษได้ไหม
‪โชคชะตาเป็นเหมือนปมที่เชื่อมเหตุกับผล
‪เราไม่ได้สร้างโชคชะตา เราเชื่อมมัน
‪มนุษย์เป็นผู้สร้างเหตุและผล
‪มนุษย์แต่ละคนทำบางสิ่งบางอย่าง ‪ก่อให้เกิดเหตุ
‪และเมื่อมีเหตุก็จะมีผลลัพธ์ตามมา
‪ชิโร่จัง ไม่เป็นไรหรอก
‪ฉันรู้สึกว่าฉันได้เจอแม่แล้ว
‪การเดินทางครั้งนี้มอบโอกาส ‪ให้ฉันได้รู้จักแม่จริงๆ
‪แล้วก็
‪ได้รู้จักตัวเองอีกด้วย
‪ต่อจากนี้ล่ะ
‪ต่อจากนี้ฉันก็มีพวกนายสองคนไง
‪เจ็บนะ
‪- ยาฉะ ร้องไห้เหรอ ‪- เขาร้องไห้
‪เปล่าซะหน่อย
‪ไปก่อนนะคะ
‪(อรุณสวัสดิ์! หนูออกไปวิ่งนะ ‪มื้อเช้าเป็นมื้อสำคัญนะคะ จากคันนะ)
‪เอาละ ไปกันเถอะ
‪ให้ตายสิ ท่าวิ่งยังแย่เหมือนเดิม
‪แต่เจ้าก็แพ้นางอยู่ดี
‪พูดอะไรนะ ข้ายังไม่แพ้ซะหน่อย
‪การแข่งน่ะ นับจากนี้ต่างหาก
‪อื้อ
‪คำบรรยายโดย ต้องตา สุธรรมรังษี