SERIAL NETFLIX
Tłuściochy i nieudacznicy,
historia, którą poznacie,
będzie o mnie.
MOŻE MIAŁA TYLE KASY, ŻE NIE MOGŁA SIĘ DOLICZYĆ?
Nie o niej.
„NIEMIECKA DZIEDZICZKA” ZAWOJOWAŁA MANHATTAN!
O mnie.
Znacie mnie.
Wszyscy mnie znają.
Jestem ikoną.
Legendą.
MISS OSZUSTEK
Oszustka wyłudziła wykwintne dania,
pobyty w hotelach i loty prywatnymi liniami o wartości tysięcy dolarów.
Źródła podają, że nabrała śmietankę Manhattanu
i wystrychnęła na dudka największe nazwiska
ze świata sztuki, nieruchomości, mody i Wall Street.
To wszystko kłamstwa. Nie zrobiłam nic złego.
Pierdolą bzdury.
Anna Delvey jest fenomenem, więc się od niej…
Pracuję na swój sukces
i osiągnięcia.
Posłuchajcie uważnie,
a może nauczycie się czegoś ode mnie.
Wątpię w to, ale możecie sobie pomarzyć.
TA HISTORIA JEST PRAWDZIWA.
Z WYJĄTKIEM FRAGMENTÓW, KTÓRE ZOSTAŁY ZMYŚLONE.
28 MAJA 2018
20 LISTOPADA 2017
Prokuratura okręgowa na Manhattanie
wnosi akt oskarżenia przeciwko pani Annie Sorokin.
Alias Anna Delvey.
Sąd Najwyższy
oskarża panią Sorokin
o dwukrotne usiłowanie kradzieży pierwszego stopnia,
trzy kradzieże poważne drugiego stopnia,
kradzież poważną trzeciego stopnia i wyłudzenie usług.
Pani Sorokin popełniła przestępstwa gospodarcze.
Udawała bogatą osobistość
w celu wyłudzenia milionów dolarów.
Trwa śledztwo w sprawie jej innej działalności przestępczej.
Jeżeli padli państwo ofiarą oskarżonej,
prosimy o kontakt z infolinią ds. oszustw.
Dziękuję.
OSZUSTKA ARESZTOWANA!
Czytałaś?
Wróciła do Nowego Jorku.
Nie wierzę w to. Jak ją złapali?
Kochana, dopadła ją karma.
Wszechświat naprawia krzywdy.
Musimy popić przez Annę. Czytałeś artykuł?
Nie znam jej.
Nie znamy jej.
Kochany, jest o niej artykuł.
Ktoś może rozdmuchać sprawę.
Nie dam się upokorzyć.
To był tylko jeden artykuł, na dodatek w szmatławcu Post.
Nikt nie pociągnie tego tematu.
Niby po co?
Kogo interesuje jakaś Anna Delvey?
Nora, witaj.
- Widziałaś coś? - Jeszcze nie ma zleceń.
Powiem to na głos.
Jeśli każą mi pisać o Melanii, wyskoczę oknem.
Nie napiszę o niej ani słowa więcej.
Brakuje mi pisania o Obamach.
Chyba mam temat.
Zastanawiam się, czy go nie zasugerować.
- Jasne. - Dawaj.
- Spróbuj. - Czemu nie?
Dobra.
- Dalej. - Spróbuję.
Uda ci się.
Nie mogę na to patrzeć.
Brzmi nieźle.
Vivian, mamy spotkanie.
Dlatego na samym początku chciałam
zaproponować temat na artykuł.
O czym chcesz pisać?
Kobieta nazywa się Anna Delvey lub Anna Sorokin.
Jest bogatą niemiecką dziedziczką
lub Rosjanką bez grosza przy duszy.
- Vivian… - Nikt nic nie wie.
Prokuratura właśnie ekstradytowała ją z Los Angeles.
Dziś usłyszy oskarżenia.
Lecę w tej sprawie do sądu, bo już jestem spóźniona.
- Zajmę się tym. - Landon…
- Vivian! - Ma pisać o MeToo na Wall Street.
Muszę?
- Tamten temat… - Czemu narzekasz?
To ciekawy temat skłaniający do refleksji.
Wielkie dzięki,
ale wolę mój temat.
- Tematy przydziela Paul. - Znalazłam wątek na pierwszą stronę.
O idiotce z salonów? Zapomnij.
Pozwól mi zrobić z nią wywiad.
Vivian…
Już samo oskarżenie czyta się jak powieść.
Zarzuty, ofiary i cały kontekst są obłędne.
Oszukała znane banki, doradców finansowych, fundusze hedgingowe,
prawników, deweloperów, filantropów, galerie,
marszandów i organizatorów fashion weeka.
Nabrała połowę elity Nowego Jorku, a ma tylko 26 lat.
W jej wieku nie umiałam sznurować butów. Napiszę dobry tekst.
Daj mi się tym zająć.
Tematy przydziela Paul.
MeToo na Wall Street.
Dobra.
Masz trzy tygodnie.
Nie ma sprawy.
Wnioskujemy o aresztowanie.
Tak bez kaucji?
Oskarżona jest tu dziś obecna tylko dlatego,
że wydano wcześniej nakaz zatrzymania,
więc areszt jest uzasadniony.
- Wysoki… - Może uciec z kraju.
Prokuratura będzie wnosić
o zasądzenie wysokiego wyroku.
Areszt jest uzasadniony.
Moja klientka zamierza stawić się w sądzie.
Wysoki Sądzie, to młoda, nieagresywna kobieta.
Jeśli sąd ustanowi kaucję, moja klientka odda paszport
i będzie mi pomagać w przygotowaniu linii obrony,
która z uwagi na zarzuty będzie bardzo czasochłonna.
Pani Sorokin, pan Spodek prosi o ustanowienie kaucji.
Rozważyłam jego prośbę.
Nie mam żadnych złudzeń,
że pani tu nie wróci, by ponieść konsekwencje.
Żadnych.
Będzie pani przebywać w Rikers Island do czasu procesu.
Zasądzam areszt.
- Walczyłeś dzielnie. - Dzięki.
Tak młodej kobiecie będzie ciężko w Rikers Island.
Bywa.
Ktoś z rodziny był obecny na sali?
Odmawiam komentarza.
- Nie prosiłam o niego. - Zamierzałaś.
Jakim cudem ona się w to wplątała?
Bez komentarza.
Zarzuty są poważne.
Dotyczą dwóch największych banków na świecie i firmy Fortress,
giganta na niepublicznym rynku kapitałowym.
Dwudziestolatki mają w nosie tę branżę.
Nie wiedzą o istnieniu takiej firmy, a ona wiedziała.
Skąd wiedziała o Fortress?
Bez komentarza.
Bardzo chcę porozmawiać z Anną.
Nie ma mowy.
Post napisał dwa artykuły o pozerce z salonów.
Nikt ich nie czyta.
Sędziowie czytają, a gazeta się z niej nabija.
Nazywają ją niesłusznie idiotką z salonów.
Dziewczyna na pewno nie jest głupia.
- Posłuchaj… - Powinna zabrać głos.
Proszę o jeden wywiad. Porozmawiaj z nią.
Niech sama zdecyduje.
Jak się nazywasz?
Vivian Kent. Vivian.
Vivian Kent, Vivian.
Teraz idę tam, a ty zostawiasz mnie w spokoju.
Przepraszam.
Siedziałem zupełnie sam w poczekali pełnej ciężarnych.
Bardzo cię przepraszam.
Całe popołudnie patrzeli na mnie
jak na fetyszystę fantazjującego o ciężarnych.
Widelce.
Mówiłam, że przepraszam.
- Temat mnie wciągnął. - To za mało.
Jest naprawdę dobry. Ta cała Anna…
Jest niesamowita.
Ona siedzi w pace, zaś niesamowici ludzie
pracują uczciwie na swój byt
i zjawiają się na USG.
Wypadło mi coś ważniejszego od USG genitaliów płodu.
W porządku.
Słucham.
Fortress.
Tam można się dostać, mając pieniądze lub władzę.
Jeśli Anna to zrobiła, ma smykałkę do finansów.
Jeśli nie zrobiła,
to też ma smykałkę do finansów.
Wkręciła się w śmietankę Nowego Jorku,
a to wąska klika.
Albo do nich pasowała, albo ich nabrała.
Tak czy siak, to się stało.
Ale Paul miał minę z tym jego durnym tematem.
Wiesz, że nie musisz go znosić?
Chryste, nie zaczynaj znów.
Tylko mówię,
że może przeceniasz ten temat.
Nie.
Daj spokój.
Chcę tylko pomóc.
Droga Anno, jestem dziennikarką z Manhattan Magazine.
Nieco o tobie czytałam.
Gazety pochopnie cię oceniły.
Lecz w artykułach jest kilka detali
przeczących ich wnioskom na twój temat.
Uważam, że jesteś genialna i ciekawa…
„Genialna i ciekawa”?
Przesadziłam?
Pochlebstwo zawsze popłaca.
…jesteś genialna i ciekawa, bez dwóch zdań.
Chcę się z tobą spotkać i napisać o tobie artykuł.
Mam nadzieję, że jakoś sobie radzisz
i że uda nam się spotkać. Załączam mój numer telefonu.
Z wyrazami szacunku – Vivian Kent.
Co?
Halo?
Tak, przyjmę połączenie z Rikers Island.
Mówi Vivian Kent.
Vivian, tu Anna Delvey.
Kciuk na czytnik.
Poczeka pani na autobus „Rosie”.
- Kolejny autobus? - Tak tu jest.
Przepustka?
Ile trzeba czekać?
Tyle, ile trzeba.
Pytam, bo dziecko może mi zgłodnieć.
Tyle, ile trzeba.
Jaki ładny dzionek.
Spodek, daj mi żyć.
Trzeba było zadzwonić.
Zobacz tę uroczą buźkę.
Kto śmiałby mi odmówić?
Mam ci powiedzieć tak przy dziecku?
Catherine, nie chcesz tej sprawy.
Chcę. To przestępczyni.
Okradła największe banki i hotele w mieście.
Rzekomo. Nikt nie lubi banków, a hotele to zdzierstwo.
- Ależ ty… - Pierniczysz!
Ktoś tu lubi powtarzać zasłyszane słówka.
Dobrze, pierniczysz.
Daj spokój.
Ośmieszyła banki i hotele.
Jeśli wycofam oskarżenie, dojadą mnie.
Poza tym nie chcę tego robić.
Ona uosabia obecne problemy USA,
choć nie jest Amerykanką.
Nikt nie uzna jej za winną.
Jest bohaterką ludu jak Robin Hood.
Ona jest też…
małą oszustką.
Jest uroczą kobietką.
Szowinista. Anna jest przestępczynią z krwi i kości.
Tym razem się mylisz.
Dobra, próbowałem. Tatuś próbował?
Tatuś próbował.
Widzimy się w sądzie.
Nie chcesz oddać jej sprawy komuś innemu?
Nie, Catherine.
Nie podważam twoich kompetencji,
ale ta sprawa różni się od twoich dotychczasowych zleceń.
I to mnie niepokoi.
Wieprz się, Catherine.
Mam 11 tysięcy stron materiałów obciążających
i siedmioosobowy zespół adwokatów.
To nie przelewki. Rzucam ci deskę ratunku.
Czyli co?
Zaproponuję ci ugodę, przedstawisz ją klientce
i zamkniemy sprawę raz-dwa.
Bez pierniczonego procesu.
Mam o dziesiątej lot do Kansas City.
Wolałabym polecieć późniejszym lotem…
Sorokin!
Już idę.
Tam.
Dziękuję za wizytę.
Cześć, Anno.
Miło cię poznać. Jak się czujesz?
Dobrze. Cieszę się, że mnie odwiedziłaś.
Mówiłaś, że przyjedziesz,
ale powiedzieli mi, że na widzenia z mediami trzeba długo czekać.
A ty załatwiłaś to tak szybko.
Nie przyjechałam tu jako dziennikarka.
Za dużo z tym zachodu.
Więc to zwykłe widzenie?
Tak, bo tak było szybciej.
Dziennikarze potrzebują różnych pozwoleń.
Każdy może odwiedzić więźnia,
więc wsiadłam w autobus i oto jestem.
Jasne.
Mówiłaś, że chcesz przeprowadzić wywiad.
Sama nie wiem…
Nie musisz podejmować decyzji teraz.
Porozmawiamy sobie luźno.
Nie będę cię cytować ani mówić o naszym spotkaniu.
Poznamy się lepiej, a potem sama zdecydujesz.
Dobrze.
Ta cała oskarżycielka.
- Catherine McCaw? - Tak, McCaw.
Robi ze mnie
głupią, płytką dziewuchę, której zależy tylko na hajsie.
Wcale taka nie jestem.
Nie jestem imprezowiczką.
Buduję firmę.
Dobrze.
Nawet czepia się mojego nazwiska.
Twierdzi, że używam pseudonimu.
To jakiś obłęd.
Delvey to nie pseudonim. To nazwisko panieńskie mojej mamy.
Oczywiście.
Możesz podać nazwiska przyjaciół
lub wspólników, z którymi mogłabym porozmawiać?
Kogoś, kto potwierdziłby twoją wersję.
Byłoby to użyteczne do wywiadu.
Mówiłaś, że to na razie luźna rozmowa?
Zgadza się.
Zastanawiałam się tylko,
czy można zweryfikować, że posiadasz środki…
Pieniądze nie są dla mnie problemem.
Jeśli oskarżyciele wątpią, że mam pieniądze,
to czemu nie wyznaczą kaucji, żebym mogła im to udowodnić?
Gdybym była oszustką, od razu wyszłoby szydło z worka.
Nie chcą tego zrobić i dlatego tu tkwię.
Każdego ranka myślę,
że właśnie wybudziłam się z koszmaru.
Ale potem dochodzi do mnie jakiś odgłos lub zapach
albo dostrzegam kątem oka
fragment krat.
Wtedy wiem, że to się dzieje naprawdę.
Jak się tu czujesz?
Jesteś bezpieczna?
To miejsce bardzo się różni od życia na wolności
i nie mówię tu o poziomie życia.
Nie jestem rozpuszczona.
Niektóre więźniarki to kryminalistki.
One są niebezpieczne.
Nie zrobiłam nic złego.
Nie zrobiłam tego, o co mnie oskarżają.
To jakieś nieporozumienie.
Nie powinnam tu być.
Nie wiem, czy dam radę.
Będzie dobrze.
Chociaż teraz wydaje się inaczej.
- Będzie dobrze. - Żadnego dotykania.
- Vivian? - Tak?
Powiedz…
Jesteś w ciąży czy jesteś tłuściochą?
Jestem w ciąży.
Dobra.
- Co kombinujesz? - Nic.
- Gdzie byłaś wczoraj? - U lekarza.
Cały dzień?
Robiłam wywiady do artykułu o Wall Street.
Musiałam się uspokoić po tych opowieściach MeToo.
Pierdolisz.
Byłaś w Rikers.
Anna ci odpisała, więc tam pojechałaś.
Samowolka. I dobrze.
- Walcz z systemem! - Uciszcie się.
Zaimponowałaś mi.
Jeśli Paul cię przyłapie, da ci do wiwatu.
Nie przyłapie jej.
Pomóżmy jej, zamiast onanizować się Pulitzerami.
Czego ci trzeba?
Oto akta sądowe w sprawie Anny.
Nic z nich nie wynika.
Nie wiadomo, z kim bywała
ani z kim się przyjaźniła. Muszę porozmawiać z kimś o Annie.
Potrzebuję źródeł, nazwisk, a tu są same anonimy.
Fatimo, co oni wyprawiają?
Są redaktorami, więc piszą.
Tylko oskarżycielka zna nazwiska.
Da się z niej coś wyciągnąć?
Nie.
Nie będę pytać o proces,
listę świadków ani nic oficjalnego.
Szukam tylko odrobiny pieprzyku.
Czyżby? Nie.
Bogacze nie puszczą pary z ust, dopóki ich nie wkurzysz.
W oskarżeniu masz kilka banków.
Probowałaś podzwonić po doradcach finansowych?
Zawsze się znajdzie ktoś chętny do gadania.
Anna Delvey albo Anna Sorokin?
Była waszą klientką.
Dobrze, zaczekam.
Rozmawialiśmy przed chwilą,
ale coś nam przerwało, gdy kazał mi pan zaczekać…
Dobrze, zaczekam.
Dzwoni Vivian Kent.
Niech pani nie zawiesza połączenia…
Nie, nie będę czekać.
Mam dość czekania!
Anna milczy na ten temat?
Jeszcze nie zgodziła się na wywiad.
- Cześć. - Spóźniłeś się.
- Gdzie dzieci? - U twojej mamy.
Ula naszykowała ci smoking.
- Dokąd idziemy? - Na premierę Ailee.
Racja.
McCaw zaproponowała ugodę.
W sprawie Sorokin? To fantastycznie.
Warunki są dobre. Nie ma co liczyć na lepsze.
Zgodziła się?
- Jeszcze o tym nie wie. - Kiedy dostałeś tę ofertę?
- W sobotę. - Słucham?
Jako urzędnik państwowy masz obowiązek ją poinformować.
Wstrzymywanie informacji jest nieetyczne.
Wiem. Oczywiście przedstawię jej ugodę.
Nieważne.
Jestem zmęczony.
Co robisz? Jesteśmy już spóźnieni.
Racja, ale mamy coś do obgadania.
Zamieniam się w słuch.
- Pracujesz w dużej firmie. - W firmie ojca.
Ja pracuję w malutkiej.
Moją ostatnią klientką była rzekoma nieślubna córka prezydenta.
- Istna kpina. - Była do niego podobna.
Mags, ta sprawa jest skomplikowana.
Jest masa materiałów dowodowych i wyciągów z rachunków,
a pracujemy tylko we dwójkę z Alexim.
Wiesz, ile tego jest?
Nie ogarniemy tego.
Anna powinna zgodzić się na ugodę.
Catherine jest porządna.
Na pewno zaproponuje dobre warunki,
które warto przyjąć.
Więc czemu nie chcesz, by klientka się zgodziła?
Wbijam się w smoking
i chodzimy na różne wydarzenia.
Choć jestem z Margaret Vanderburn-Porter,
rodem z nowojorskiej elity,
a mój garniak kosztuje więcej niż średnia pensja…
Zlituj się.
…wciąż czuję się jak parkingowy.
Znów jestem na Long Island i dorabiam,
parkując auta, by starczyło nam na czynsz.
Nasi przyjaciele przypominają mi tamtych klientów.
Skarbie.
Annie nikt nie musi parkować auta.
- Ostatnio dużo cię nie ma. - Sorki.
Gdzie byłaś?
Pracowałam nad tematem o Wall Street.
Masz coś dobrego?
Superhistorię o MeToo.
Vivian, nareszcie jesteś.
Dzwoniła prokuratura w sprawie jakiejś oszustki.
Landona nie było. Pewnie chcieli…
Zapisałam to sobie.
„W związku z wizytą pani Kent
przygotowaliśmy oficjalne oświadczenie.
Prokuratura nie będzie komentować sprawy oszustki Anny Sorokin,
alias Anna Delvey”.
- Rozumiesz coś z tego? - Tak.
Dobra, zajmę się tym. Dzięki, Fatimo.
Cholera.
- Celowo mi się przeciwstawiła. - Wcale nie…
Wprowadziłaś mnie w błąd. Miałaś pracować nad MeToo.
Możemy o tym pogadać?
Nie może przypisywać sobie tematów i bezczelnie obnosić się z tym.
Nie obnosiłam się. Mogę się wybronić?
Vivian, co masz przeciwko kobietom z Wall Street,
które chcą mówić o MeToo?
Nic, bo one nie chcą dołączać do tego ruchu.
Panicznie boją się stracić pracę.
Łażą po terapeutach, żeby poradzić sobie z molestatorami,
a ty chcesz wetknąć kij w mrowisko
i zmusić je do upublicznienia tych historii.
Zafundujesz im traumę i zrujnujesz kariery.
Nie mam nic do nich, tylko do twojej etyki dziennikarskiej.
Sam widzisz.
Zasady jej nie dotyczą.
Zostawisz nas samych?
Paul?
Na chwilę.
Czemu wszystko musi być takie trudne?
Myślał, że Weinstein jest czysty.
Jak mógł nic nie znaleźć?
Jodi, Megan, Ronan znaleźli temat na Pulitzera.
Każdy dziennik, tygodnik i miesięcznik pisał już o MeToo.
Nawet emerytowana Oprah. Mamy Time's Up…
On teraz chce o tym pisać? To już bez znaczenia.
Odgrzewany kotlet.
- To nie fair. - Nie będę o tym pisać.
Chcę opisać historię z pazurem.
Nie ty o tym decydujesz.
Byłam w Rikers.
Zrobiłam wywiad z Anną.
Zgodziła się?
- Przed procesem? - Jest coś na rzeczy.
Tematy przydziela Paul.
Nie daje mi nic porządnego.
- Zesłał mnie na Skryberię. - Na co?
Na dziennikarską zsyłkę.
Nie ma czegoś takiego.
To ten wiecznie zacieniony kąt w biurze.
Siedzą tam stare marudy, które świetnie piszą.
To właśnie Skryberia.
Wszyscy o niej wiedzą, a już na pewno Paul.
Zesłał mnie tam i czeka na moją śmierć.
Izoluje mnie od dobrych tematów.
Może zachowuje ostrożność.
Wyciąga wnioski z przeszłości.
- Nie ma czego wyciągać. - Ma.
- Wcale nie. - A tamten artykuł?
- Wiesz, że to było nic. - To było coś.
- Nic. - Jednak coś.
To był Paul.
Każdy ma prawo do swojego zdania.
Daj mi miesiąc na artykuł o Annie,
zanim ktoś nas ubiegnie.
- Vivian… - Masz u mnie dług.
Pora go spłacić.
Masz dwa tygodnie, więc się postaraj.
Zrób wywiad na wyłączność poparty dobrymi źródłami.
To ma być mocne.
W przeciwnym razie Paul da ci temat.
Uległeś jej.
Za parę miesięcy pójdzie na macierzyński.
Może zrób tak.
Powiedz Paulowi, żeby spierdalał,
weźmiesz rok wolnego, urodzisz, a potem poszukasz nowej pracy.
Nie podoba mi się ten pomysł.
Ludzie zapominają.
Ale też korzystają z Google.
Co ja ciągle mówię o Google?
- Google nie zapomina. - Właśnie.
Po czymś takim żadna gazeta mnie nie zatrudni.
Robię ten wywiad, jasne?
- Dobra. - No tak!
A hotele?
Myślałam o tym. Mamy Beekman, W
i długą listę hoteli, którym nie zapłaciła za pobyt.
Mieszkała w każdym z nich,
ale tylko kilka dni.
Za krótko tam była, by pamiętano, czy miała gości.
Co z hotelami, które nie wniosły oskarżeń?
Mamy 12 George Hotel.
Anna przebywała tam całe miesiące.
Pani posłucha.
Mogę mieć z tego tytułu problemy.
Pokój większy niż moje mieszkanie.
Kosztuje 1700 $ za noc, choć to nie apartament.
1700 $ za noc?
Rachunek musiał być słony.
Zapłaciła go?
Co do centa. Jako napiwki dawała stówki.
Gazety mają ją za oszustkę,
ale wśród nas Anna Delvey jest legendą.
Miała kasę.
Znała ją pani?
Nie przyjaźnię się z gośćmi.
Kto do niej przychodził?
Nie wolno nam przyjaźnić się z gośćmi.
Muszę wracać do pracy. Chce pani porobić sobie selfie?
Anna cykała ich tu mnóstwo.
Dzwonię do pani, ponieważ piszę artykuł o Annie Delvey.
Spotkałyście się z Anną wielokrotnie.
Wiem to z Instagrama.
Z Instagrama.
To na pewno pani.
Jestem pewna.
Nazywam się Vivian.
Macie ponad 30 fotek razem na Insta.
Z Instagrama.
Nie chciałabym pisać o was, nie poznawszy pańskiej historii.
Ale coś muszę napisać.
Wspaniale, do zobaczenia.
Pochodzi z Delveyów.
To magnaci na niemieckim rynku antyków.
Istnieje fundusz powierniczy. Tyle wiem.
Jest Rosjanką, a jej ojciec ma kupę hajsu.
Robi w energii słonecznej. Mówiła, że są megabogaci.
Było tak.
Chcieli sprzedać impresjonistyczny obraz
za 42 miliony przed 25. urodzinami Anny.
Pieniędzmi miała się podzielić z bratem.
Obraz był oryginalny. Sama widziałam.
Tak mi się zdaje.
Suka umiała dobrze się ubrać.
Sam paryski couture.
Nosiła ciuchy z Zary i innych sieciówek.
Nie rozumiałam czemu, skoro jest bogata.
Ale miała tych ubrań masę.
Ciągle nosiła tę samą małą czarną.
Wyglądała jak lalka Barbie. Śliczna laska.
Miała coś w sobie.
Anna?
Spiknęłyśmy się kilka razy.
Miała przede mną inne laski.
Jest seksowna.
Zwierzała mi się.
Anny Delvey seks zupełnie nie interesował.
Ten temat jej nie kręcił.
Jeśli chodzi o potrzeby cielesne, była jak kosmitka.
Raz przyszła do nas na spotkanie.
Skorzystała z mojej łazienki. Skończył się papier,
a ona postawiła klocka.
Siedziała tak całe spotkanie,
a zapach po niej był niesamowity.
Był taki smród,
że powiedziałem: „Laska musi być pokręcona”.
Anna mnie przeraża. Wciąż mam przez nią koszmary.
Cały ten czas nas oszukiwała.
Ona ma twarz ulanej chłopki,
więc na bank jest bogata.
Z taką facjatą nie upiekłoby się żadnemu biedakowi.
Nie w naszym świecie.
Żałuję, że nie poznaliśmy się bliżej.
Ile udało ci się pomalować?
Tylko jedną ścianę. A co?
Selfie z Instagrama.
Tu mamy Annę i tu.
Jest też na tych zdjęciach.
Anna.
To zdjęcia z ostatnich pięciu lat.
- Holender. - Kim ona jest?
Ile ma person?
Kim jest Anna Delvey?
Może pani wejść.
- Pani pilnuje przepustki. - Jasne. Teraz do autobusu „Rosie”?
Sorokin!
Znowu zwykłe widzenie?
Słucham?
Widzenia są zwykłe lub z mediami.
Przyszłaś na zwykłe widzenie.
Mówiłam już,
że widzenia z mediami wymagają zachodu.
Zwykłe widzenie organizuje się szybciej.
Dziennikarze dostają prywatny pokój do rozmowy.
Jest mało ludzi, nikt nie będzie nam przeszkadzać.
Mam kilka pytań.
Mogę ci je zadać?
Kontaktowałam się z osobami, by potwierdziły twoją historię.
Nie wierzysz mi?
Nie w tym rzecz. W takim artykule
trzeba uwzględnić kilka źródeł.
Chodzi o wiarygodność.
Udało mi się coś zdziałać.
Rozmawiałam z twoimi przyjaciółmi i wspólnikami.
To grono ciekawych ludzi sukcesu.
Mieli sporo do powiedzenia o tobie,
ale niektóre wypowiedzi były ze sobą sprzeczne.
Jechałaś autobusem?
Słucham?
Pytam o autobus.
Przyjechałaś do Rikers białym autobusem?
Tak.
Wizytujący dziennikarze nie jeżdżą autobusem.
Są VIP-ami, więc mają kierowcę.
Dobrze.
Chcę omówić z tobą pewne nieścisłości.
Każda osoba opisała cię zupełnie inaczej.
Jakby mówili o różnych osobach,
a nie o jednej.
Co o tym sądzisz?
Co takiego ci powiedzieli?
Nie pamiętam, mam to w notatkach.
Dziennikarzom pozwalają mieć notatki.
Będę o tym pamiętać.
Mówili o twojej garderobie.
Opisy diametralnie się różniły.
Jak sądzisz, dlaczego?
Ze związkami to samo.
I najważniejszy punkt.
Każdy mówił co innego, jeśli chodzi o twój majątek rodzinny.
Czy możesz…
Dziennikarze mogą korzystać z dyktafonu.
Dla VIP-ów czas widzenia nie jest ograniczony do 40 minut.
Przecież jechałaś autobusem. Nie wiesz, co to daje status VIP?
Wiem, ale takie widzenia wiążą się z zasadami.
Musiałabym złożyć oficjalny wniosek
i czekać na odpowiedź tygodniami.
Status VIP to nie zawsze plus.
Odpowiesz na moje pytania?
Wyjaśnij mi,
dlaczego każdy mówi o tobie inaczej?
Mam pytanie.
Dobra.
Naczytałam się o tobie.
Nie ty jedyna.
- To żadne pytanie. - Chcę o coś zapytać.
Dobrze.
- Co? - Nic.
Czemu masz taką minę?
Mówisz, że naczytałaś się o mnie,
a teraz chcesz mi zadać pytanie.
Żadna nowość. Zwykle pytają mnie, co się stało z bohaterem artykułu
i co dziś robi.
Albo pytają, czy Bloomberg zaoferował mi pracę
i wycofał się, gdy wyszło szydło z worka.
Ludzie pytają zwykle o to.
Tak, wycofali się z oferty pracy.
Nie wiem, co się stało z chłopcem.
Masz odpowiedź na swoje pytanie? Chcę pogadać o tobie.
Nie o to chciałam zapytać.
Więc o co?
Naczytałam się o tobie w Internecie.
Widziałam parę fotek
i zastanawiam się, jakie marki nosisz?
Czemu tak się ubierasz?
Co?
No właśnie tak.
Jak ty się ubrałaś? Wyglądasz biednie.
Nieładna bluzka?
Jestem w ciąży. Ubrania ciążowe rzadko…
Nie stroję się do więzienia.
Zacznij się lepiej ubierać.
Kup sobie coś od Scalii, Herrery, Diora albo Valentino.
Chanel ma genialne buty na płaskim obcasie.
Masz za tłuste stopy na obcasy.
W tych ciuchach wyglądasz na biedotę.
A ty co masz na sobie? Kombinezon.
Jestem w pace. Ale ubranie jest wyprasowane i dbam o akcesoria.
Odpowiesz na moje pytania?
Nie zgodziłam się jeszcze na wywiad.
Sama powiedziałaś, że to…
luźna rozmowa.
Anno.
Todd mówił, że McCaw zaoferowała ugodę.
Rozważam jej przyjęcie, bo warunki są dobre.
Może się zgodzę.
Nie chcę, ale to byłby najmądrzejszy ruch.
- Anno! - Pa.
Status VIP jest zawsze lepszy.
Musisz tylko chcieć się wysilić.
Trzymałem się faktów.
Przedstawiłem szczegółowo ugodę i decyzję pozostawiam jej.
Albo ją przyjmie, albo będzie proces.
- I co? - Jeszcze się zastanawia.
O, tak.
Powiadomi mnie o swojej decyzji telefonicznie.
Co byś wolał, żeby zrobiła?
Jeśli przyjmie ugodę, nie będzie procesu.
Proces jest lepszą opcją?
Tak, i to dla nas obojga, jeśli wygram.
Ale jeśli przegram…
Ugoda to bezpieczniejsza opcja.
Przynajmniej wie, kiedy wyjdzie na wolność.
Nie będzie siedzieć dłużej przeze mnie.
Nie obsmarują mnie publicznie.
Czy to lepiej na przyszłość dla Anny?
Sam nie wiem, po której stronie stoję.
Jak Aggie z lodami.
Nie wie, czy chce fioletowe czy czerwone,
więc daje wybrać Brianowi. On wybiera,
a potem ona cieszy się albo złości.
Anna dokona wyboru
i wtedy na niego jakoś zareagujesz.
Wiem.
Zrobią nam dziś miejsce w łóżku?
Skądże.
Psycholka z tobą pogrywa.
- Barry! - Znajdziesz inny temat.
Wariatka szuka sobie ofiary
jak Hannibal Lecter w Milczeniu owiec.
Kolega chce powiedzieć,
że ta pani może mieć problemy psychiczne.
Na podstawie luźnych rozmów nie mogę nic napisać.
Co robić? Nie poddam się.
Nie przyznam Paulowi racji, bo będę musiała pisać o MeToo.
Co teraz? Przekonam ją, żeby zgodziła się na wywiad.
Co jest?
To nie wystarczy.
Wywiad to za mało.
Nie słyszeliście tego ode mnie,
ale ona musi odrzucić ugodę.
Nie gadaj tak, bo to nieetyczne.
Facet ma rację. Potrzebujesz czasu.
Musisz mieć czas na kilka wywiadów,
złożenie całości, rozmowy ze źródłami,
a potem z nią. Musisz z nią pobyć.
Jeśli przyjmie ugodę, to koniec.
Uciszcie się. Viv, słuchaj…
Mają rację.
Ona musi odrzucić ugodę.
Bez procesu nie masz artykułu.
Co wy bredzicie?
Jeśli przyjmie ugodę, to będę mieć czas.
Co się z nią stanie?
Trafi na odsiadkę na drugi koniec stanu.
Nie dasz rady jechać cztery godziny w obie strony
co tydzień, żeby z nią pogadać.
Czemu miałabym nie dać rady?
Możemy udawać, że to się nie dzieje,
ale chyba rozumiesz, że wkrótce
z twojej cipki wyskoczy dzieciak?
- Kuźwa. - Spokojnie.
Może ci się poszczęści i odrzuci ugodę.
Przystała na ugodę.
- Dobra. - Właśnie tak.
Oferta McCaw jest dobra.
W porządku.
Anna kazała przekazać,
że nie udzieli ci wywiadu.
Wiadomo.
Nie spodobała jej się twoja narracja.
Moja narracja?
Słucham?
Todd, wiesz co? Będę ci mówić po imieniu.
- OK. - Twoja klientka jest jebnięta.
Nie prowadziłam żadnej narracji.
Nie wiem, kim jest Anna Delvey czy tam Sorokin.
Mam same sprzeczne informacje.
Serce bije mocno.
Kogo się spodziewamy?
Ciężko stwierdzić.
Dziecko nie chce się obrócić.
Vivian.
Proszę.
To dziewczynka.
Tak! Będzie córka. Vivian!
Vivian?
Kurwa mać.
Do jasnej kurwy!
Kurwa jego mać!
- Zaraz wrócę. - Dobrze.
Chcę cię jakoś pocieszyć,
bo widzę, że się zdenerwowałaś.
Ale nic nie powiem,
bo psujesz najpiękniejszy moment w moim życiu.
Możesz to wyjaśnić?
Ona istnieje.
Sądziłam, że zdążę naprawić
swoją reputację,
zanim urodzi się istotka,
którą muszę się zaopiekować.
Wyczekuję jej.
Chciałam odratować swoją karierę.
Myślałam, że stanę na nogi,
zanim zmieni się moje życie.
Spójrz. Ona istnieje.
Teraz już nie mam czasu.
Tylko nie bredź, że radość z córki
wynagrodzi mi utratę kariery,
która pobudza moje szare komórki.
Nie próbuj nawet, bo cię uduszę w nocy!
Dziękuję.
Przenigdy nie musisz mi dziękować.
Cieszę się, że to dziewczynka.
Wiem.
Co chcesz zrobić?
OSZUSTKA ARESZTOWANA!
Poczekaj na zapleczu.
Idę na przerwę.
Nie możesz mi odmówić. Mamy związki zawodowe. Jasne?
Więc zgoda.
Jak się zaprzyjaźniłyście?
Pracuję w hotelu, a ona tu mieszkała miesiącami.
Przypadłyśmy sobie do gustu.
Czemu skłamałaś wcześniej?
Nie skłamałam. Przemilczałam sprawę.
- Zgodzisz się na wywiad? - Nie, dzięki.
Dlaczego?
Nie sprzedaję przyjaciół.
Jesteście na wielu zdjęciach z tymi dwoma kobietami.
Byłyście przyjaciółkami. Co się stało?
Do widzenia.
Wiesz, że Anna przyjęła ugodę?
Nie jest głupia. Zgodziła się,
bo jej się to opłaca.
Po to tu przyszłaś?
Sprawdzić, czy to wiem?
Nie chcę, by Anna zmarnowała sobie życie.
Anna ci zwisa.
Chodzi o twój artykuł, bo z jakiegoś powodu
decyzja Anny o przyjęciu ugody blokuje ci artykuł.
Przyszłaś tu, żeby mnie skołować.
Mam ją przekonać do odrzucenia ugody,
żebyś mogła napisać artykuł?
Posłuchaj mnie.
To może być ważny wątek o instytucjach finansowych.
O tym, jak traktują kobiety,
o zamkniętych, elitarnych kręgach…
Nie urodziłam się wczoraj i nie jestem głupia.
Mieszkam w Nowym Jorku. Pracuję z ludźmi na co dzień.
Każdy prowadzi jakąś gierkę, w której musi wygrać.
Każdy kombinuje
i czegoś chce.
Pieniędzy, władzy, wizerunku, miłości.
Też czegoś chcesz od Anny.
Miej odwagę się przyznać z szacunku do siebie.
Wpadłaś tu z kawą i uśmiechem, licząc,
że pomogę ci, bo przejmujesz się losem kobiet i społeczeństwa?
Nie dzisiaj, szatanie.
Potrzebuję tego wywiadu.
Chcę…
odzyskać swoją karierę.
Nie musisz przekonywać Anny.
Jeśli ja tego nie zrobię, to nie będzie mnie szanować.
Powiedz, czego chce Anna.
Vivian? Jestem Beth, rzeczniczka prasowa Rikers.
Wsiadaj.
Usiądź.
Napij się herbaty.
Pewnie dziwi cię ta wizyta.
Nie zgadzam się na wywiad.
Przyjmuję ugodę.
Todd ci już mówił.
Tak.
Ale dlaczego?
Jeśli przegram proces,
trafię do więzienia na co najmniej 15 lat.
Ugoda przewiduje wyjście po czterech i deportację.
Jak tu jej nie przyjąć?
Chodzi o samą otoczkę.
Wszyscy mają cię za oszustkę, idiotkę z salonów i pośmiewisko.
Już zdecydowali, kim jesteś.
Przyjmując ugodę, przyznajesz im rację.
Już zawsze będziesz idiotką z salonów.
Proces i czas przed nim to twoja szansa na wybronienie się
i odzyskanie reputacji.
Dziwne, że z tego rezygnujesz.
Zaczęłaś się mną przejmować?
Nie, bo nie jestem twoją przyjaciółką.
Nie musisz mnie lubić. Jestem dziennikarką.
Chcę czegoś od ciebie,
czyli tego artykułu.
W zamian dam ci to, czego chcesz.
Co by to miało być?
Rozumiem, że mamy ugodę.
Tak, Wysoki Sądzie.
Podsądna przyznaje się do winy.
Kara to cztery lata warunkowego i deportacja.
- Obrona poinformowała podsądną? - Tak, Wysoki Sądzie.
Czy podsądna rozumie warunki ugody?
- Tak. - Czy przyjmuje ją?
- Tak. - Nie.
Anno.
Jak to?
Nie będą mówić o Annie Delvey, że jest idiotką z salonów.
Jestem mądrą bizneswoman.
Będzie proces.
Dobra?
Dobra.
Moja klientka odrzuca ugodę, Wysoki Sądzie.
Pragnę, by sąd mnie wysłuchał.
Chcę procesu.
Moja klientka tak sobie życzy, więc będzie proces.
W zamian dam ci to, czego chcesz.
Co by to miało być?
Ocalenie? Uniewinnienie?
Nie. Sławę.
Jeśli się zgodzisz, opowiem całemu światu,
jaka z ciebie legenda.
Uczynię cię sławną.
Wszyscy usłyszą o Annie Delvey.
Suka odrzuciła ugodę.
Będzie proces.
Jakaś dziennikarka chciała wywiadu. Zgodziłeś się?
Nie. Kategorycznie odmówiłem.
Ja też.
Napisy: Aleksandra Domke-Jarre