SERIAL NETFLIX
Pasowało mi prowadzenie własnej firmy.
Podobało mi się, że jako 20-latka
miałam pod sobą pracowników dwukrotnie starszych ode mnie.
Czerpałam z tego satysfakcję.
Jak to osiągnęłaś?
Mam pewien ogromny atut.
Gdy mam do czynienia ze zdolną osobą,
patrzę na umiejętności zawodowe, a nie na osobowość.
Co masz na myśli?
Mogę kogoś nie lubić,
ale jeśli ta osoba jest zdolna
i pasowałaby do zespołu,
to nie zważam na jej osobowość.
Nie muszę przyjaźnić się ze wszystkimi.
Też taka jesteś.
Możliwe.
Nie trzeba być interesownym.
Mam przyjaciół i ty też.
Dziś widzę się z twoim kumplem.
Z Valem.
Jezu, czemu akurat z nim?
Chcę porozmawiać z kimś, kto znał cię…
wcześniej.
Krótko po przeprowadzce tu.
Ledwo się znamy.
Masz innych przyjaciół,
którzy opowiedzieliby o twojej przeszłości?
Myślisz, że nastąpiła przemiana
jak w filmie, ale ja zawsze byłam sobą.
Byłoby korzystniej dla nas obu,
gdybyś nie mierzyła mnie tą samą miarą, co inni.
Masz mnie za normika.
Ani drgnij.
Wyglądacie kapitalnie.
Walić waszych starych.
Gotowi.
TA HISTORIA JEST PRAWDZIWA.
Z WYJĄTKIEM FRAGMENTÓW, KTÓRE ZOSTAŁY ZMYŚLONE.
Żyję modą. To ja ją definiuję.
Znam masę
nowobogackich desperatek chcących wejść na salony.
Chcą być fajne. Parweniuszki za dychę.
Desperatki.
Anna Delvey nie była desperatką.
To był jej świat.
Skąd to wiesz?
Diabeł tkwi w szczegółach.
Wydaje ci się,
że masz na sobie fajną sukienkę.
Widać, że to kiepska podróbka.
Tani materiał, nadruk rozjeżdża się przy szwach.
Wykosztowałaś się na torebkę,
ale nikt nie pomyli cię z bogaczką z Park Avenue,
która chodziła do prywatnych szkół.
Jak patrzę na te buty, to mi cię żal.
Nosisz je za karę?
- Kapuję. - Szczegóły.
Co wyróżniało Annę?
Annę?
Suka była chodzącym ideałem.
Tacy ludzie rodzą się z gustem.
Nie chodzi tylko o modę.
Anna była subtelna.
Elegancka. Alaïa, Balenciaga, Dior.
Umiała się wysłowić i zachować.
Nie stołowała się byle gdzie.
Nie ma mowy.
Wiedziała, że łososia jada się w Lucien.
Niegdyś najlepszym daniem w The Waverley był pieczony kurczak.
Teraz zrobił się paskudny.
Anna o tym wiedziała.
No i wino.
- Zdrowie! - Wino mówi o człowieku wszystko.
Nowobogaccy zawsze kupują najdroższe.
Ona zamawiała je jak panna z bogatego domu.
Znała się na regionach i rocznikach.
To był jej świat.
Należała do śmietanki.
Byliście bliskimi przyjaciółmi?
Anna była chłodna i nieprzystępna.
Niedostępna. Nigdy nie odpisywała.
Nie obchodziła ją opinia innych.
Była zainteresowana tylko sobą.
I była wredna.
Marzyłem o przyjaźni z nią.
Desperacko.
Taki miała dar.
Anna Delvey była arcysuką.
Czuło się w jej towarzystwie, że to zachowanie było usprawiedliwione.
Dlatego Chase miał bzika na jej punkcie.
Chase?
Chase.
- Jej chłopak. - Słucham?
Jakim cudem o nim nie słyszałaś?
Chase ciągle pieje o budzeniu świadomości.
Dwadzieścia sześć lat.
Tyle czasu średnio śpi człowiek.
Dwadzieścia sześć.
Tyleż lat snów,
myśli, pomysłów,
ukrytych znaczeń i koszmarów.
I cudów.
Po przebudzeniu rano
słońce zagląda w wasze okna, mija minuta i wtedy…
cała ta wiedza ulatuje.
Znika.
Ginie.
Wyobraźcie sobie,
że zamiast tracić ten czas, możemy go wykorzystać.
Zrozumieć podświadomość swoją
i całego narodu.
Ile moglibyśmy osiągnąć dzięki tej wiedzy?
Czy zbliżylibyśmy się do siebie?
Czy miasta położone na dwóch końcach świata
mogłyby zbudować poczucie wspólnoty,
bo mieszkańcy rozumieliby nadzieje, obawy i marzenia tych drugich?
Czy kraje uczyłyby się więcej od siebie?
Czy moglibyśmy przewidzieć powstanie,
wojnę, pandemię lub akt ludobójstwa?
Co, gdybym mógł wgrywać wasze sny do chmury?
Kim, do cholery, jest Chase?
Nie w tym rzecz.
Czyli Val kocha Annę?
Ubóstwia ją.
Musieli równo się pożreć,
bo usunął ją ze swoich postów.
Co takiego?
Skąd wiesz?
Masz wszystko na Insta.
Lou zaciesza, bo zaczął używać Instagrama.
- Jesteśmy z niego dumni. - LOL. STFU.
- Robicie research do artykułu? - Nie.
Pomagacie mi.
Nie trzeba. Landon dał mi dwa tygodnie.
Pokaż jej, co mamy.
Porównaliśmy posty Anny
z postami jej przyjaciół i stworzyliśmy kalendarium.
KALENDARIUM ŻYCIA ANNY
W 2011 Anna Sorokin wyjeżdża z Niemiec
do Londynu studiować modę na Central Saint Martins.
Rzuca studia i przeprowadza się do Paryża.
W 2013 pani Delvey rozpoczyna staż w magazynie Purple.
Kiedy przyjmuje nazwisko Delvey?
Nie wiadomo. Ponoć to nazwisko panieńskie matki,
ale to ściema.
Niezłe z niej ziółko.
W 2013 stażystka Delvey
wyjeżdża z Francji ze współpracownikami na wakacje do Montauk w USA.
Spodobało jej się
i nie wraca z resztą do Paryża.
Trafia na Manhattan 13 sierpnia.
Kto jeszcze w tym dniu trafił na Manhattan?
Ebola. Przypadek? Nie sądzę.
- Chrzanisz. - Chyba ty.
Parę dni później poznała Vala.
Choć usunął wszystkie fotki z nią,
to jeśli porównać ich konta…
Obie fotki z Acme Bar w tym samym dniu.
Dzisiaj ludzie wszystko wrzucają online.
Zero prywatności. Jedziemy dalej.
To wam się spodoba. Konto Chase'a.
W dniu 26 sierpnia Chase postuje zdjęcie szachownicy.
- Fajnie. - Że co?
Pierwszy post na koncie Anny to zdjęcie szachownicy.
Stalkerka z niej.
Albo romantyczka. Tydzień później…
Zabrali się do dzieła!
Od tamtej chwili
posty Chase'a i Anny były ze sobą zgrane.
San Francisco, Berlin, Paryż.
Burzliwy romans na pięciu kontynentach.
Los Angeles. 33. urodziny Chase'a.
#tortodmojejlaski.
Uroczo.
On był rozchwytywanym wizjonerem z rewolucyjnym pomysłem.
Byli wszędzie.
Rozsławiali każde miejsce, które odwiedzili.
Pomieszkiwali w hotelach.
Co za ludzie mieszkają w hotelach? Jak Eloise Thompson.
Anna tak robiła, a Chase mieszkał z nią.
Śmietanka towarzyska kosztująca życia.
Kto za to płacił?
Zawsze Chase.
Chase był nowobogacki,
Annie mieli odblokować fundusze po 25. urodzinach.
Do tamtego lata przebywali u mnie.
Pomieszkiwali u Nory.
- Bo ja mieszkałem z nią. - Z Norą?
To moja najlepsza przyjaciółka.
Dziś przywraca do łask kaftany.
Mówisz o Norze Radford?
Tej Norze Radford?
Tak. Wiem, co sobie myślisz, ale ona chce, żebym z nią mieszkał.
Moda jest stylowa, ale ma z niej kokosów.
Nora jest fajna i zajebiście bogata.
Kocha mnie bardziej niż ta suka zwana moją matką.
A Chase i Anna?
Pomieszkiwali u Nory, wszystko się układało.
Spędzałem czas z Anną.
Chase i Anna też mieli czas dla siebie.
Nocne bzykanko na Grindr? Zdzira!
Przygania motyka gracy.
- Jeszcze masz orgazm. - Przestań.
Lubię go.
Nie mów tylko, że to ten jedyny.
On pochodzi z Ohio.
To właściwie rolnik.
Jest normalny.
To mi się w nim podoba.
Rolnikowi nie zależy na twojej kasie?
Jest jedną z niewielu osób,
która nie interesuje się mną dla pieniędzy.
Nigdy nie pozwala mi płacić.
Doszedł do wszystkiego własną pracą. Podziwiam go.
Litości. Ja też i co?
I dlatego cię podziwiam.
Co się stało z Valem, Anną i podróżami po świecie?
Czemu założyła firmę
w Nowym Jorku, który jest trudnym rynkiem?
Jeśli odniesiesz sukces tu, to wszędzie ci się uda.
Lub zrobiła to dla Chase'a.
Co on sądzi? Warto zapytać jej byłego…
Nie da rady.
Nie mogę go znaleźć. Od 2016 nie postuje na Insta.
Może ona coś wie?
Wrzesień 2014 r., Ibiza.
Anna, Chase i bardzo atrakcyjna pani.
Czy oczy mnie nie mylą?
Talia Mallay.
Anna Delvey trzymała się z Talią Mallay.
I co z tego?
Talia zgodziła się na rozmowę,
więc przyklep wyjazd do The Hamptons.
Nie zafunduję ci urlopu macierzyńskiego tam.
To tylko wynajęte auto i nocleg w tanim hotelu.
Nie możesz do niej zadzwonić?
Zadzwonić?
Co więcej powie ci na żywo?
Nie proszę o wiele.
Musiałam przekonać masę osób,
by Talia zgodziła się na to spotkanie.
Światowa bizneswoman znalazła czas w napiętym grafiku,
żeby wyjaśnić mi,
dlaczego przyjaźniła się z Anną.
Potrzebuję tylko drobnej pomocy od mojego redaktora naczelnego.
Przecież ci pomagam.
To Landon dał mi dwa tygodnie, nie ty.
Przydzieliłem ci temat o Wall Street.
Dałem ci szansę,
by odzyskać dobre imię
po fiasku z historią o owieczce Donovana.
Tyle mogę zrobić.
Nie wiem, czego jeszcze chcesz.
Żebyś nie kazał mi błagać o zatwierdzenie drobnego wydatku?
Dobrze.
Jeśli tą historią chcesz pogrzebać swoją karierę, to droga wolna.
- Neff. - Cześć, Rachel.
I co?
Byłam w sądzie. Anna odrzuciła ugodę.
Wybrała proces, więc przesiedzi w Rikers parę miesięcy.
Opracujmy grafik,
żeby któraś z nas odwiedzała ją raz w tygodniu.
- Co? - Czytałam w necie.
Mam listę tego, co można przywieźć więźniarkom.
Chwila.
Żartujesz sobie?
Niby czemu?
Nasza przyjaciółka jest w więzieniu.
Nie zostawimy jej tak, ona potrzebuje kontaktu.
Nie będę do niej jeździć.
Nie muszę odwiedzać tej osoby w pace.
Tak mówisz o swojej przyjaciółce?
Stary odciął ją od kasy, nie może ci już nic fundować,
więc ją skreślasz?
Nie żyłam na jej garnuszku.
Zapłaciła za te buty i płaszcz.
Pamiętam, jak kupiła ci te kolczyki,
sweterek i torbę! Kupiła ci te wszystkie ciuchy.
Bank Narodowy Delvey upadł, więc ją skreślasz.
- Wykorzystałaś ją. - Chyba ty.
My się przyjaźniłyśmy, ale ciebie to ona kupiła.
Słucham?
Mnie kupiła parę ciuchów, a ty spójrz dobrze na siebie.
Ona kupiła cię w całości!
Kupiła twój czas, twoje…
Powiedz jeszcze raz, że mnie kupiła, to pożałujesz.
Powiedz, że kupiła mnie, czarną kobietę,
a przemebluję ci twarz!
Spróbuj tylko!
Spadaj w podskokach!
Co wiemy o Talii Mallay?
- Słucham? - Złożyła już oświadczenie?
Po co tu przyszłaś?
Powinniśmy pracować razem.
Moglibyśmy pracować razem.
Ale nie pracujemy.
Jakimś cudem przekonałaś moją klientkę do wywiadu,
ale to nie ma nic do mojej obrony.
Jeśli powiesz, co wiesz o Talii,
mogę to zweryfikować podczas spotkania z nią.
- Pomóc ci z obroną. - Nie pracujemy razem.
Czemu jej nie przesłuchałeś?
Co powiedziała prokuraturze?
Odpowiedz chociaż ogólnikowo.
Im więcej mamy amunicji przed…
Vivian, wyjdź stąd.
Znikaj.
Co wiemy o Talii Mallay?
Nic. Sprawdzę jeszcze raz.
Sprawdź w tym pudle, ja przejrzę resztę.
- Jaką resztę? - To wszystko?
Przekazali nam tylko tyle?
Jedno pierdolone pudło z informacjami?
Postawili rzeźbę drzewa obok drzewa.
Te domy kosztują po 30 milionów dolarów.
Kto ma tyle hajsu na dom?
I to na drugi dom.
Bizneswomen z firmami wartymi miliardy.
Wszystkie domy w moim miasteczku
łącznie nie kosztują dziesięciu milionów.
Racja.
Spójrz.
- Że co? - Chory dom!
Na co komu taka willa?
Skarbie…
oddychaj.
Odebrać cię za godzinę?
Jestem u potentatki biznesowej. Zadzwonię po ciebie.
Cześć!
Witam!
Cześć.
Proszę za mną.
Nie wiedziałam, że ma pani towarzystwo.
Zawsze ktoś tu jest. Lubię towarzystwo.
Powinnam była o tym wspomnieć.
Stworzyłam nową linię odzieży.
Mam idealny kaftan dla pani.
Dziękuję, nie trzeba.
Przyniosę kilka modeli do wyboru.
Lubię, gdy gościom jest wygodnie.
Jest mi wygodnie.
Pachnie bosko.
Wygląda pani zjawiskowo.
Powiedzieć pani coś żenującego?
Miałam 25 lat, gdy pierwszy raz włączyłam piekarnik.
- Serio? - Nigdy nie gotowałam.
Robiłam martini dla rodziców i ich znajomych,
mając 10 lat. Ale kuchnia?
Od tego była służba.
Jeśli miało się ochotę
choćby na szklankę mleka,
to ktoś ją zawsze podał.
Pierwszy chłopak nauczył mnie, jak robić jajko sadzone.
Wstydzi się pani tego?
To wstyd nie umieć zadbać o siebie
ani o swoich bliskich.
Zgadza się.
Jestem biedną bogaczką.
Pindą, która może sobie otrzeć łzy kasą.
Skądże.
Tego też się wstydziłam.
Mojego majątku.
Więc zarobiłam swój.
Pani powie,
czy gotowe.
Jezu, ale pycha.
Czy Anna Delvey
już trzęsie całym Rikers?
Skąd ten pomysł?
Jest zdolna do wszystkiego.
Byłyście blisko?
Spędziłyśmy jedne wakacje razem,
parę wspólnych kolacji.
Co was połączyło?
Cenię u niej to, że nie chciała mi zaimponować.
Nie bała się.
Miała wyjebane?
To i wyśmienity gust artystyczny.
Dziękuję.
Jest oszałamiający.
Będę go licytować,
więc możesz poudawać, jak reszta, że ci się podoba.
Nic tu nie jest warte ani grosza
oprócz tego.
Cindy Sherman?
Z pierwszej serii fotosów bez tytułu.
Zgadza się.
Jest ekstra, ale to pół bańki
za fotkę z jej licznych przebieranek.
Przed tą serią
Sherman była fotografką skrywającą się za aparatem jak reszta.
Obserwowała życie. Fotografowała pod gusta innych.
Pewnego dnia stanęła przed obiektywem.
Poczuła, że jest tego godna.
Zamiast odgrywać rolę statystki w zmaskulinizowanym świecie sztuki,
odegrała główną rolę we własnych pracach.
Tak zmieniła ten świat.
To nie przebieranki,
lecz akt odwagi.
Przełomowy moment w sztuce.
Pewnie pracujesz dla galerii Damiana.
Myślisz, że tu pracuję?
Ja nie pracuję.
Praca to nic złego.
Jak inaczej zarobisz na dom dla fotografii Cindy?
Mój ojciec kupuje, co mu każę. Kiedyś dostanę wszystko w spadku.
Lepiej zarabiać niż dziedziczyć.
- Uwierz mi. - Tobie?
Kobiecie, która chciała kupić tamto coś,
zamiast tego dzieła?
Oczywiście kupiłam fotkę.
Oczywiście.
Lubiłam ją.
Należała do mojej paczki
przez chwilę.
Do czasu spotkania na Ibizie.
Ibithie?
No tak, Ibizie.
- Na Ibizie. - Tak.
Byłam tam ze znajomymi.
Napisała mi, że ona i Chase też tam są.
Od razu coś mi nie pasowało.
ODPOCZYNEK NA ŁÓDCE
Chwila. Czyja to łódź?
Czyj to post?
Talii. Jest na Ibizie.
To nie może być jej łódź.
To jacht tego faceta.
O kuźwa, Henrick Knight?
Magnat branży tech.
Widziałem go w Silicon Alley.
Musi zainwestować we mnie.
Jego poparcie przyciągnęłoby masę inwestorów.
Absolwent Stanford, gra w tenisa, inwestuje w branżę biotechnologiczną.
Wart dwa miliardy.
Napisz do Talii.
- Niby co? - Że jesteśmy na Ibizie.
- Ale jesteśmy w Chelsea. - Napisz i już.
No co ty?
- Mówisz serio? - Tak.
TEŻ JESTEŚ NA IBIZIE?
Pisze coś.
TY TEŻ? JA NA JACHCIE PRZYJACIELA.
- I co? - Zaprasza nas na kolację.
Kuźwa, co odpisać?
Powiedz, że dziś jesteśmy zajęci, ale mamy czas jutro.
- Chase… - No pisz.
Kuźwa, no dobra.
NIE MOGĘ.
Odpisała?
Chwila.
MASZ CZAS JUTRO?
TAK! KOLACJA W PORCIE O 20. PRZYŚLEMY PO WAS ŁÓDŹ.
„Kolacja jutro?”
Rezerwujmy lot.
Nie mogę.
Mam z ojcem na pieńku…
Spoko, zapłacę.
Wyjeżdżam.
Będę w Paryżu tyrać na czterech pokazach,
podczas gdy wy będziecie się u mnie lenić.
Lecimy na Ibizę.
Nienawidzę was.
Zdążymy na tę kolację?
JESTEŚMY NA IBIZIE. LUZIK.
Niewiarygodne, że obie tu jesteśmy!
Co za przypadek!
- Siema. - Miło was poznać.
Nieziemski jacht. Wyciąga 17 węzłów?
Na otwartym morzu 20.
Oprowadzę was.
Bryce, Steve.
Cześć.
Widziałyśmy się w Soho House?
Nie bywam tam.
Odrzucili cię?
Steve może ci załatwić wejście.
Zgadza się.
Wolę przesiadywać w McDonalds
lub założyć własny klub i robić selekcję.
Powinnaś. I tak wpuszczają za dużo osób.
Samo kolesiostwo.
Fantastyczna sukienka.
Prawda? Ideał.
Dziękuję. Kupiłam ją na mieście.
- Stawiam wam tam zakupy. - Nie trzeba.
Ja podziękuję.
Kupowanie mi rzeczy jara Steve'a.
Prawda?
Nie przeczę, bo nawet jeśli mam rację,
to nie mam. Jara mnie kupowanie ci prezentów.
Nalegam.
Choć tak odwdzięczę się za waszą gościnę.
Salud.
Salud!
- Catherine! - Byliśmy umówieni?
Nie. Zastanawiałem się, czy grasz nieczysto.
Zamierzałem działać fair,
ale skoro wolisz podłe sztuczki,
to może się dla ciebie źle skończyć.
Twoja groźba mnie nie rusza, bo nie wiem, o czym mówisz.
Wysłałaś nam garstkę dowodów.
- Lane? - To nie była garstka.
Nie garstkę.
Mam się stawić na procesie z dziesięcioma pustymi pudłami,
bo takiej ilości dowodów mi brakuje?
Grasz nieczysto!
Dam ci dwie wskazówki. Po pierwsze, nie stosuję sztuczek.
Po drugie, nigdy nie dorównasz mi wiedzą z prawa.
To niemożliwe.
Zgodnie z prawem muszę udostępnić obronie
wszystkie zgromadzone dowody.
Tak zrobiłam i dalej będę robić.
Ad infinitum. W nieskończoność.
Chcę mieć u siebie wszystkie dowody do końca tygodnia.
Mam przymknąć oko na odpowiedzialność etyczną
i przestać należycie wypełniać
swoje obowiązki prokuratorskie?
Wszystkie.
Wszystkie?
- Na pewno? - Do końca tygodnia.
Sorki, ale zrobiłam kilka dodatkowych okrążeń.
To dla mnie?
Dzięki, kochana.
Chodzi o widzenia Anny?
Gadałaś z Rachel?
Zadzwoniła zapłakana.
Chciałaś ją pobić?
Koloryzuje jak zawsze.
Ale jest kochana.
Nie odwiedzi Anny.
Prawdziwe życie zmiażdży Annę.
Zaraz wkurzy ją personel
albo podpadnie komuś i dostanie łupnia.
Nie możemy zostawić jej samej.
Niech wie, że czeka ją coś poza kratami.
Rachel zachowuje się, jakby jej nie znała.
Jakby Anna była jej całkiem obca.
Dosłownie słoma z butów wystaje. I to z tych czerwonych czółenek,
które dostała od Anny.
Mogłam jej przylać.
- Walnąć z liścia. - Dość.
Dobra.
Rachel nie będzie odwiedzać Anny w więzieniu,
bo ma ku temu powody.
Miło, że będziesz do niej jeździć.
Dobra.
Będziemy jeździć na zmianę czy razem?
- Możemy dwa razy w tygodniu… - Skarbie.
Stawiam granice, jeśli chodzi o Annę.
Nie będę odwiedzać jej w Rikers,
ale będę cię wspierać.
- Neff? - Nie kapuję.
Jak możesz się od niej odwracać?
Neff.
W więzieniu nie siedzi Anna Delvey.
To nie osoba, którą znałyśmy.
Anna Delvey nie istnieje.
W Rikers siedzi obca babka,
która udawała Annę Delvey.
Nie znamy jej.
- Nic o niej nie wiemy. - To Anna.
Albo to twoja przyjaciółka Anna,
albo całkowicie obca osoba.
Chcesz pojechać do więzienia,
by się przekonać, że przyjaźniłaś się
z wymyśloną personą?
Co to znaczy?
Anno?
Nie mam pojęcia.
Wydawało mi się, że masz rosyjski akcent.
Na zdrowie.
Studiowałem rok w Moskwie.
Pamiętam tylko „na zdrowie”.
Za was.
- Twoje zdrowie. - Zdrówko.
Zdrowie.
- Za przyjazd. - Udało się.
Zdrówko.
Jak ty to robisz, Talio?
Pracowanie jest do bani.
Wolę imprezować cały rok,
podczas gdy ci frajerzy nas sponsorują.
Ty mnie rozumiesz, Anno.
Co dalej?
Stevie rozważa…
Dane to nowa era.
Ale te dane pochodzą ze snów.
Są subiektywne i warte tyle, co same sny.
Kto może ci zmarnować więcej czasu
niż ludzie ględzący o swoich snach?
Nikt inny.
To mała część projektu.
…albo Miami. Jak myślicie, kto postawi na swoim?
Gromadzimy mnóstwo…
Ale Chase wierci Henowi dziurę w brzuchu o tę aplikację.
Nie ma wstydu.
…fantazje, a wartość…
Wkłada w nią serce.
To fantastycznie, ale jesteśmy na wakacjach.
Musi się wyluzować.
Hen!
Pora potańczyć!
- Na koniec… - Akwizytorowi dziękujemy.
Hen, chwileczkę.
Szybkie pytanie. Jesteś po pięćdziesiątce?
Tak, a co?
Ciekawa jestem, w jakim wieku człowieka zaczyna gubić pycha?
Słowami i postawą przypominasz mi mojego ojca.
Mówił mi to samo, gdy byłam w liceum
i radziłam mu inwestować w Facebooka.
Mówił, że przecież ma telefon,
więc może dzwonić do przyjaciół.
Tak naprawdę chciał powiedzieć,
że jest mądrzejszy od nastolatki i nie może się mylić.
Dodać do tego szczyptę szowinizmu
i też możesz stracić szansę na sto milionów.
To nie rusza Hena, bo ma wystarczająco pieniędzy.
Mój ojciec też tak miał.
Nie chodzi o pieniądze,
a o coś większego.
Czy im bliżej jest się śmierci,
tym więcej racji trzeba mieć w życiu?
Czuć, że wie się już wszystko?
Starość przeraża.
Prawda?
Dołuje mnie ta rozmowa.
Lepiej…
Chwila. Bo ja to doskonale rozumiem.
Boję się, co zrobić ze swoim życiem,
więc unikam odpowiedzi na to pytanie.
Próbuję się zdystansować,
ale ono powraca.
Dręczy cię myśl o śmierci?
Przestań.
- Jesteś moim gościem… - Spokojnie.
Poradzę sobie.
Oczywiście.
Przecież chce odpowiedzieć.
No proszę.
Co z tego, że myślę częściej o śmierci?
Zdarza ci się o niej śnić?
Czy ludzie w twoim wieku śnią o śmierci?
Odczuwają strach?
Tak.
To prawda.
Dzięki tej cennej informacji gigant farmaceutyczny może
wciskać ci coś na uspokojenie.
Jesteś dobra.
Naprawdę!
Mówisz, że szukasz pracy?
Ja?
Skądże. Przyrzekłam sobie, że nie będę pracować dla nikogo.
Też możesz sobie coś przysiąc.
Oto Kickstarter jego projektu.
Możesz załapać się na koszulkę,
jeśli Chase uzbiera całą sumę.
Starczy 100 tysięcy?
Masz gest. Dziękuję.
Teraz możemy tańczyć.
Wyśmienicie.
Wiesz, jakim jesteś szczęściarzem?
Ona jest niesamowita.
Zostań moją partnerką.
Głową PR, finansów lub obu działów.
Zastanowię się.
Powinieneś pracować dla niej.
Miała wyjątkowy zapał.
Miło było patrzeć, jak się udzielała.
Powalała nas na kolana.
- Ona uwielbiała Chase'a. - Nawet nie próbuj.
Ale czego?
On nie mógł się od niej odkleić.
Cześć, Talio!
Tydzień później dostałam dziwny telefon od Hena.
Gdzie jesteś?
Na Ibizie.
Na jachcie?
Tak. Tęsknimy za tobą!
Pojebało cię?
Wszyscy wyjechaliśmy.
Hen wrócił pięć dni temu. Załoga mówi, że wciąż tam siedzicie.
Powiedziałam, że to niemożliwe.
Jak gość zaproszony przez innego gościa
może grzać się na czyimś jachcie?
Wydajecie polecenia załodze, jakbyście…
Uspokój się.
Myśleliśmy, że możemy tu posiedzieć parę dni.
Macie opuścić jacht.
Muszę ci tłumaczyć, jakie to pojebane
i jaką paskudną opinię mi robicie?
Przepraszam. Opuścimy jacht.
Co u ciebie?
Co u mnie?
Kurwa!
Spierdalaj z jachtu!
Naprawdę zostali?
Przecież opuściliśmy jacht razem i pożegnaliśmy się.
- Kto tak robi? - Jak tam wrócili?
Nie mam pojęcia.
Wie pani co?
Koszt utrzymania załogi i jachtu na kolejny tydzień to tyle,
co Hen zapłacił za swoją teslę.
Tyle jego kasy utopili.
Tak rozpieszczali Annę od małego, że myśli…
Skądże.
Ona ma trochę oleju w głowie.
To Chase zawsze wyciągał łapy po wszystko.
Dlaczego ona na to przystała?
Była zakochana i głupia.
Przeprosiła?
Nie odzywamy się już.
Tak się zakończyła nasza znajomość.
Przepraszam. Zastał nas wieczór.
Zbieram się już.
Zadzwonię po męża.
Śpijcie tutaj.
Jest za późno na jazdę, a mam tu dużo miejsca.
Nie, dziękuję.
- Mamy pokój w motelu. - Gdzie?
Nonsens. Mam domek dla gości.
Anna nocowała tam kilka razy.
Wisi tam fotografia Sherman, więc możecie wczuć się w klimat.
- Jack, co ty… - Czujesz to?
Chyba oszalałeś.
Nie ruszaj się i zamilcz. Czujesz to?
Co jest?
Ten kamień
ma temperaturę 36°C.
Podgrzewane podłogi
o temperaturze ludzkiego ciała.
Sorry, ale chcę bzyknąć tę podłogę.
To nie wszystko.
Weź wdech.
- Co tak pachnie? - Szałwia.
Cały domek jest przesiąknięty tym zapachem,
a nigdzie nie ma szałwii.
Sprawdziłem.
Może tak pachnie kasa, a nie szałwia?
Wywal ten badziew.
Najpierw wypróbujemy te wszystkie produkty,
a potem będziemy się bzykać całą noc.
No raczej.
Tak się wyspałem,
że mogę płynąć do domu.
Pościel chyba utkali z sierści kociąt.
Nie mogę się ruszyć. Nie chcę.
W ilu takich pokojach mogła bywać Anna?
Miała wygodne życie.
Że też cię na mnie nie stać.
Po Ibizie widziałeś się z nimi w Paryżu?
Co tam się wydarzyło?
Talia ci powiedziała?
Zaciekawiłam cię.
Dlaczego cię to interesuje?
Podczas naszego spotkania w Paryżu coś się zmieniło.
Trwał fashion week,
przygotowywałem trzy pokazy.
Mieszkaliśmy w apartamencie w hotelu Gulacsy.
Ja harowałem, oni balowali do białego rana.
Okazało się, że wszystko było grubymi nićmi szyte.
Spasujcie trochę.
- Nie odciągać uwagi od ubrań. - Sorki.
Talia widziała mój potencjał, a ty zepsułeś naszą relację.
Dam ci parter w firmie. Będziesz wyjątkową inwestorką.
Nie chcę!
Wiesz, ile to warte?
Odsetek z niczego to nadal nic, kretynie.
Liczysz tylko na moją kasę.
Jaką kasę? Za wszystko ja płacę.
Chcę zająć się własnym projektem.
Jakim projektem?
Jeszcze nie wiem!
Sama stworzę coś wielkiego.
- Ogromnego. - Moja firma będzie ogromna.
Nie słuchasz mnie.
Choć przez chwilę przestań myśleć o sobie.
A ty nie zachowuj się jak psycholka!
Dość tego. Chase, uspokój się.
Odczep się, Val.
Olejesz mnie jak vipowskie bilety ode mnie?
To tylko szmaty na wieszakach.
Kogo to obchodzi?
Wiesz co?
Oddaję ci ją.
Nic tu po mnie.
Chase!
Serio?
Co za dzieciuch.
Pieprzony gówniarz!
Napijmy się szampana
i obejrzyjmy coś, psiocząc na wszystkich mężczyzn.
Dobra.
Gdzie jesteś?
Jesteś z Anną?
Tak.
Mam prośbę.
Jaką?
Zajrzyj do paszportu Anny.
Niby po co?
Możesz to dla mnie zrobić?
Nie ma mowy, bo to świństwo.
Ona mnie okłamuje.
Ja to wiem.
O czym?
- Rozłączam się. - Chodzi o pieniądze.
Ty tak serio?
Ona ma kasy jak lodu. Bogata jak księżniczka.
Mówię ci, zajrzyj do paszportu.
- Nie. - W czym problem?
Jeśli to nie problem, to sam zajrzyj.
Gdzie jesteś? Gadasz jak na haju.
Przyjdź pogadać ze swoją laską.
Nieważne.
Zapytałeś Annę o jej nazwisko?
Nie miałem powodu.
Wtedy to Chase zachowywał się podejrzanie.
„Wtedy”? Czyli w końcu coś cię zaniepokoiło?
- Chodź na ostatniego. - Nie, pijusie.
Pani Delvey.
Nie dostaliśmy przelewu od pani.
Pani bank nie otrzymał polecenia zapłaty.
Proszę okazać inną kartę kredytową.
- Nie teraz. - Pokazała wam kartę.
- Prawda? - Tak.
- Pani Delvey. - Macie moje karty.
- Sprawdźcie je. - Już to zrobiliśmy.
Zatem wasz system nie działa.
- Proszę o kartę lub gotówkę. - Sprawdźcie je.
Nie chcecie dostać kasy?
Mój ojciec będzie oburzony, że tak mnie traktujecie.
Niech ojciec ci poda numer innej karty.
Trzymasz stronę tego zdesperowanego pachołka?
- Obelgi nic nie zmienią. - Potrzebuję leków.
Mój ojciec zrobi przelew, jak tylko…
Banki nie pracują w środku nocy.
To poczekajcie do rana. Chodź.
Chryste. To absurd!
Potrzebuję moich leków.
Zatrzymamy państwa rzeczy, dopóki nie zapłacicie.
Dostaliście kilka form płatności. To wasz problem, nie nasz!
Pierdolić to. Dzwonię do Chase'a, żeby zapłacił.
Nie. Załatwię to.
- Jak? - Sprawdźcie karty.
Nie! Potrzebuję moich leków i snu.
Mam jutro ważny dzień.
- Dzwonię do Chase'a. - Nie ma mowy. Załatwię to.
- To zadzwonię do Nory. - Nie dzwoń.
- Upokorzysz nas. - Nie mamy gdzie spać.
Val, nie!
To absurd! Wpuśćcie nas do pokoju, bo potrzebuję leków.
Problem można łatwo rozwiązać.
Potrzebuję działającej karty kredytowej.
Pani Delvey.
Anno?
Val.
Przepraszam.
To przez ojca.
Jestem całkiem sama.
Ojciec odciął mnie od pieniędzy.
Zapłacę.
Naprawdę zapłacę.
Muszę tylko coś zrobić.
Mogę zapłacić.
Naprawdę.
Zapłacę.
Przepraszam, zapłacę.
Przepraszam za kłopot. Ona przeżywa trudny okres.
Bagaż?
Proszę tędy.
Chase zapłacił, bo ona była spłukana?
Skądże.
Raczej załamana.
Niewiarygodne, że ktoś tak hardy, nagle stał się tak wrażliwy.
Jazda w ustronne miejsce,
choć i tam możecie narobić rabanu.
Dzień dobry.
Już jestem spóźniona.
Tyle sklepów i tak mało czasu.
Cześć.
Pa.
Nie nadążam za waszymi powrotami.
Cóż, kocham ją.
Po długiej rozmowie
zgodziła się budować ze mną firmę.
Kieruje się pasją, jest mądra.
I wytworna.
Już niedługo dostanie fortunę.
Wciąż płacę za wszystko.
Kiedyś będzie bogata.
Tak czy siak będziemy bezkonkurencyjną power couple.
Zrobiłem, o co prosiłeś.
Zajrzałem do paszportu.
Miałeś rację.
Nazywa się Sorokin,
a nie Delvey. To rosyjskie nazwisko
równie popularne co Smith.
Ma niemiecki paszport, ale urodziła się pod Moskwą.
Pewnie można to logicznie wytłumaczyć.
Po wczorajszym wydarzeniu
w hotelu uważam, że mogła przeżyć traumę.
Może uciekli przed Putinem
albo jakimś oligarchą?
Cokolwiek się wydarzyło,
ona ma poważny problem
i musimy jej jakoś pomóc.
Słuchasz mnie?
Muszę lecieć.
Nie widziałeś, w jakim była stanie.
Dziękuję, stary.
Nadal lecimy do Londynu?
Tak.
Co będzie dalej?
- Trzeba jej pomóc. - Pogadamy o tym później.
Widzimy się w hotelu.
Spotkaliśmy się.
Godzinę później,
nawet niecałą.
W końcu. Jeszcze trochę i musielibyśmy płynąć wpław przez kanał.
- Nie musiałeś na nas czekać. - Beze mnie już po was.
Podobno byłoby po tobie bez tych prochów.
Tak.
No dobra.
Coś się stało?
Grzebiesz ludziom po torbach,
zaglądasz w paszporty.
On żartuje.
Chase!
Powiedz jej.
Kazał mi to zrobić.
Przecież mi kazałeś!
Pogrywacie ze mną, gnidy.
Nigdy bym ci tego nie zrobiła.
On mi kazał.
- Powiedz jej, ty zjebie! - Pojebana akcja.
- Całkowite naruszenie… - On mi kazał!
Nie chciałem, ale on mnie błagał.
Moi przyjaciele powariowali.
Pojebało ich.
Dążyłeś do tego, żebym się wściekł.
Sprawiłeś mi zawód.
Roszczeniowa i niestabilna panienka.
A ty kłamiesz jak z nut.
To ty grzebałeś w jej rzeczach.
Przyznaj, że to pojebane.
Ty pierdolony psycholu,
sam kazałeś mi zajrzeć w jej paszport!
- Proszę stąd odejść. - Chętnie. On cię wykorzystuje.
Chce położyć łapę na twoich pieniądzach.
Zabierajmy się stąd.
Pociąg nam ucieknie.
Na razie, Val.
To musiało być okropne.
Traumatyczne.
W moim świecie wszystko trwa góra sezon.
Traumatyczny to był normcore.
Czemu Anna odwróciła się od ciebie?
Nie rozumiem tego.
Przestań za mną łazić. Mam masę pracy.
Dasz mi kontakt do Chase'a?
Zaczekaj!
Nie rozumiem, czemu cię skreślili.
Nie zrobiłeś nic złego.
Jakiego koloru ma drelich?
Pomarańczowy?
Szary.
To dobrze.
Nie najgorzej.
Słyszysz to?
Tym dźwiękiem wszechświat nas informuje,
że wjebaliśmy się w konkretne gówno.
Kurwa.
Szukaj.
DEPARTAMENT WIĘZIENNICTWA
OSOBY PRZEBYWAJĄCE W TYM MIEJSCU MOGĄ ZOSTAĆ PRZESZUKANE,
ALE NIE PODDANE REWIZJI OSOBISTEJ.
Stevens!
Sorokin!
Wołam panią!
Gdzieś ty się podziewała?
Pogadajmy o Chasie.
Przez niego masz kłopoty?
Czy to przez ciebie nie mogę go znaleźć?
Nie muszę przyjaźnić się ze wszystkimi.
Myślisz, że nastąpiła przemiana jak w filmie,
ale ja zawsze byłam sobą.
Chodźmy już, bo się spóźnimy.
Co znowu?
Sorokin?
Czy raczej Sorokin?
Anna Sorokin, da?
- Zmieniłam nazwisko i co? - A nie tożsamość?
Ann Sorokin jest wiele,
Anna Delvey jest jedna.
Ładniej brzmi.
Bo mniej z rosyjska?
O co się przyjebujesz i dąsasz jak bachor?
Jesteś Rosjanką?
Urodziłam się tam i co?
Kim jesteś?
- Nie mam na to czasu. - W czym jeszcze mnie okłamujesz?
Kim ty, kurwa, jesteś?
Nie mam na to czasu!
Ani na ciebie!
Dałem ci wszystko,
a ty nie możesz łaskawie mi powiedzieć prawdy o sobie?
Kim jesteś?
Buduję coś.
Dom dla artystów i mecenasów w Nowym Jorku.
Będą tam pracownie, wystawy cykliczne dostępne dla wszystkich
oraz najbardziej ekskluzywny i olśniewający klub tego typu.
Stanie się sercem świata sztuki,
a ja będę nim przewodzić.
Będę go chronić i pielęgnować.
Kim jestem?
Będę tym klubem i fundacją.
To one mnie zdefiniują.
Muszę je stworzyć,
aby artyści i ludzie jak ja w końcu mieli swój kąt.
Bezpieczną przestrzeń,
w której oni poczują się swobodnie
i ja również.
Zamierzasz stanąć mi na drodze?
Czy mi pomożesz?
Muszę to wiedzieć teraz.
Mam zbyt wiele do zrobienia,
a już straciłam masę czasu.
Piękna idea.
Zróbmy to.
Pomogę ci zrealizować ten plan
za wszelką cenę.
Czy pochodzenie ma przekreślić moją przyszłość?
Nie. Niby dlaczego?
Nikt nie może grzebać w mojej przeszłości.
- Rozumiem. - Nikt.
I nikt nie będzie.
Ty zacząłeś.
Dlaczego?
Chodziło o paszport.
Zajrzałeś do niego?
Nie.
Zatem kto?
Val.
Nikt?
Nikt.
Napisy: Aleksandra Domke-Jarre