‪(ซีรีส์จาก NETFLIX)
‪การตั้งบริษัทของตัวเองเหมาะกับฉัน
‪ฉันคงสนุกกับการเป็นคนวัย 24 25 26
‪มีคนสิบคนทำงานให้ฉัน ‪บางคนก็แก่กว่าฉันสองเท่า
‪มันทำให้ฉันรู้สึกพออกพอใจ
‪คุณคิดว่าคุณทำแบบนั้นได้ยังไง
‪ฉันคิดเสมอว่าหนึ่งในจุดแข็งของฉันคือ
‪ฉันมองออกว่าใครเก่ง
‪และแยกนิสัยออกจากคุณสมบัติด้านอาชีพ
‪หมายความว่าไง…
‪ก็แบบฉันไม่จำเป็นต้องชอบนิสัยคุณ
‪แต่ถ้าฉันเห็นว่าคุณเหมาะกับตำแหน่ง
‪ทำงานเก่งและเข้ากับทีมได้ดี
‪มันก็ไม่สำคัญเลยว่าคุณจะมีนิสัยยังไง
‪ฉันไม่จำเป็นต้องเป็นเพื่อนกับทุกคน
‪คุณเองก็เป็นแบบนั้น
‪อาจจะ
‪แต่ไม่ใช่ทุกอย่างที่แลกเปลี่ยนกันได้
‪ฉันมีเพื่อน คุณเองก็มี
‪ที่จริง วันนี้ฉันจะไปเจอเพื่อนคุณคนนึง
‪วาล
‪วาลเหรอ พระเจ้า ‪คุณจะไปเจอวาลทำไม
‪เพื่อให้ได้มุมมองเกี่ยวกับคุณ ‪จากคนที่รู้จักคุณก่อน…
‪เกิดเรื่องทั้งหมดนี้
‪ตอนคุณเพิ่งมาเมืองนี้ใหม่ๆ อะไรพวกนั้นน่ะ
‪เราแทบไม่รู้จักกันเลย
‪มีคนอื่นอีกไหม
‪คนที่บอกถึงตัวตนของคุณเมื่อก่อนได้ดีกว่า
‪คุณคิดว่ามันมีพัฒนาการ
‪เหมือนในหนังหรืออะไรแบบนั้น ‪แต่ฉันก็เป็นแบบนี้มาตลอด
‪บางทีมันอาจจะช่วยให้เราทั้งคู่คืบหน้า
‪ถ้าคุณหยุดคิดว่าฉันเป็นเหมือนคนอื่น
‪เหมือนพวกคนทั่วไปน่ะ
‪(วาล)
‪อย่าขยับเด็ดขาด
‪คุณดูเริดมาก
‪อยากฆ่าพ่อแม่คุณจัง
‪เราพร้อมแล้ว
‪(เรื่องราวทั้งหมดนี้เป็นเรื่องจริงอย่างที่สุด)
‪(ยกเว้นส่วนที่แต่งขึ้นทั้งหมด)
‪ฟังนะ ผมหายใจเป็นแฟชั่น ผมนี่แหละแฟชั่น
‪ผมเจอพวกสาวๆ เศรษฐีใหม่
‪หิวแสงจากอินสตาแกรม ‪ที่อยากเป็นสาวสังคมเยอะมาก
‪พวกที่อยากเป็นคนเจ๋งๆ ‪อยากได้ไปหมด พวกอยากยกระดับตัวเอง
‪พวกที่อยากได้ความสนใจ
‪แอนนา เดลวีย์ไม่ใช่แบบนั้น
‪แอนนา เดลวีย์คือตัวจริง
‪คุณรู้ได้ยังไง
‪ดูจากรายละเอียดไง
‪โอเค คุณใส่ชุด
‪ที่ผมเดาว่าคุณคิดว่าเป็นชุดที่สวย
‪แต่ผมดูออกว่ามันเป็นชุดเลียนแบบ ‪ราคาถูก และไม่ใช่ของดีด้วย
‪เนื้อผ้าถูกมาก ลายก็ไม่เข้ากับตะเข็บ
‪กระเป๋าแพงขึ้นมาหน่อย
‪แต่ไม่มีใครคิดหรอกว่า ‪คุณมาจากย่านพาร์กอเวนิว
‪เรียนโรงเรียนประจำที่สวิส ‪ใช้ชีวิตบนกองเงิน
‪แถมรองเท้าก็… เห็นแล้วผมเศร้าแทน
‪ใครให้คุณใส่…
‪- เข้าใจแล้ว ‪- รายละเอียด
‪แล้วรายละเอียดของแอนนาเป็นยังไง
‪แอนนาเหรอ
‪ยัยตัวแสบนั่นไร้ที่ติ
‪คนแบบนั้นเกิดมาพร้อมรสนิยม
‪ผมไม่ได้หมายถึงด้านแฟชั่นนะ ‪ผมหมายถึงรสนิยมจริงๆ
‪แอนนาเริดได้โดยไม่ต้องเยอะ
‪สง่างาม แนวอาลาญา บาเลนเซียกา ดิออร์
‪เธอรู้ว่าจะต้องพูดอะไรทำอะไร
‪แอนนาไม่เคยเป็นแบบ ‪"ไปกินข้าวที่มิสเตอร์เชากัน"
‪ทำเสียงแอ๊บกลัว ไม่เลย
‪แอนนารู้ว่าแซลมอนที่เยี่ยมที่สุด ‪คือที่ลูเซียน
‪รู้ว่าสมัยก่อนจานเด็ดที่เดอะเวเวอร์ลีย์ ‪คือไก่อามิช
‪ตอนนี้ไม่เด็ดแล้ว มันน่าอ้วก
‪แต่แอนนาก็รู้
‪แล้วก็เรื่องไวน์
‪- ดื่ม ‪- คุณดูออกเสมอจากการสั่งไวน์
‪พวกเศรษฐีใหม่มักสั่งขวดที่แพงที่สุด
‪แอนนาสั่งเหมือนคนเกิดในตระกูลผู้ดีเก่า
‪สั่งจากแคว้น ปี
‪แอนนาคู่ควร
‪แอนนาคือวงสังคม
‪แล้วพวกคุณเป็นเพื่อนสนิทกันเหรอ
‪แอนนาเย็นชาและเข้าถึงยาก
‪ไม่เคยว่าง เธอไม่เคยตอบข้อความ
‪เธอไม่สนว่าคนอื่นคิดยังไง
‪และเธอไม่สนใจคนอื่นนอกจากตัวเอง
‪และเธอใจร้าย
‪ผมอยากเป็นเพื่อนเธอมาก
‪อยากสนิทกับเธอเหลือเกิน
‪และนั่นเป็นพรสวรรค์ของเธอ
‪แอนนา เดลวีย์เป็นตัวแม่สุดแสบ
‪แต่วิธีที่เธอแสดงออกทำให้คุณคิดว่า ‪เธอมีเหตุผลที่เป็นตัวแม่สุดแสบ
‪เชสถึงได้คลั่งไคล้เธอตั้งแต่วันแรก
‪เชสเหรอ
‪เชส
‪- เชส แฟนเธอ ‪- เดี๋ยวนะ แฟนเธอเหรอ
‪ถามจริง คุณไม่รู้เรื่องเชสได้ยังไง
‪"คนอื่นตาสว่างแต่เชสคือเวคของจริง"
‪ยี่สิบหกปี
‪นั่นคือเวลานอนหลับของคนทั่วไป
‪ยี่สิบหกปีแห่งกลางคืน
‪ยี่สิบหกปีแห่งความฝัน
‪ยี่สิบหกปีที่เต็มไปด้วยความคิดและไอเดีย
‪ความหมาย เวทมนตร์ ฝันร้าย
‪และสิ่งมหัศจรรย์
‪แต่พอคุณตื่นนอนตอนเช้า
‪เมื่อดวงอาทิตย์สาดแสง ‪มันใช้เวลาแค่หนึ่งหรือสองนาที จากนั้น…
‪เรื่องพวกนั้นก็มลายไป
‪สาบสูญ หายลับ
‪ลืมหมด
‪ลองนึกภาพนะครับ
‪ถ้าเกิดแทนที่จะสูญเสียเวลานั้นไป ‪คุณสามารถเอามันมาใช้ได้ล่ะ
‪เข้าใจถึงจิตใต้สำนึกของคุณจริงๆ
‪ถ้าเกิดเราสามารถเข้าใจ ‪จิตใต้สำนึกของทั้งประเทศล่ะ
‪เราจะทำอะไรกับความเข้าใจนั้น
‪เราจะเชื่อมโยงถึงกันมากขึ้นไหม
‪เมืองที่อยู่ฟากหนึ่งของโลกสัมผัสถึงชุมชน
‪ในเมืองที่อยู่อีกฟากหนึ่งของโลก
‪เพียงแค่เข้าใจความหวัง ความกลัว ‪และความฝันของอีกฝ่ายได้ไหม
‪ประเทศหนึ่งสามารถเรียนรู้ ‪จากอีกประเทศได้ชัดเจนขึ้นไหม
‪เราจะทำนายการปฏิวัติได้รึเปล่า
‪สงคราม โรคระบาด การฆ่าล้างเผ่าพันธุ์
‪ผมขอถามคุณถ้าเกิดผม ‪สามารถดึงความฝันของคุณขึ้นมาได้ล่ะ
‪(เวค)
‪(เท็ดเอ็กซ์)
‪เดี๋ยวๆ เชสนี่ใครวะ
‪เดี๋ยว ไม่ แป๊บนะ นั่นไม่ใช่ประเด็น
‪เธอบอกว่าวาลรักแอนนาเหรอ
‪ขั้นชื่นชอบ บูชา
‪ต้องมีเรื่องบ้าๆ เกิดขึ้นแน่
‪เพราะไม่งั้นทำไม ‪เขาถึงลบภาพของเธอออกหมดล่ะ
‪เดี๋ยว อะไร…
‪คุณรู้ได้ยังไง…
‪ในไอจีบอกหมดเลย
‪ลูหงุดหงิดเพราะเขาใช้อินสตาแกรม
‪- เราภูมิใจในตัวเขามาก ‪- ฮามาก หุบปากไปเลย
‪- พวกคุณสืบข่าวของฉันเหรอ ‪- เปล่า
‪คุณกำลังช่วยอยู่
‪ฉันไม่ต้องการให้ช่วย ‪แลนดอนให้เวลาฉันสองอาทิตย์
‪- ให้เธอดูสิว่าเราเจออะไร ‪- โอเค คืองี้
‪เรารวบรวมทุกคนในโพสต์ของแอนนา
‪และโพสต์ของเพื่อนๆ แอนนา ‪เราก็จะได้ลำดับเวลาของแอนนา
‪(ลำดับเวลาของแอนนา เดลวีย์)
‪ปี 2011 แอนนา โซโรคิน ‪จากบ้านของเธอในเยอรมนี
‪เพื่อมาเรียนแฟชั่น ‪ที่เซ็นทรัลเซนต์มาร์ตินส์ในลอนดอน
‪เลิกเรียนทันทีเพื่อไปปารีส
‪ปี 2013 คุณเดลวีย์เป็นเด็กฝึกงาน ‪ที่นิตยสารเพอร์เพิล
‪หล่อนเปลี่ยนชื่อเป็นเดลวีย์ตอนไหนกันแน่
‪บอกยาก หล่อนบอกว่านั่นเป็นชื่อกลางของแม่
‪เช็กแล้ว ไม่เจออะไร
‪แม่นี่ควรถูกจับเข้าโรงพยาบาลบ้า
‪ปี 2013 คุณเดลวีย์ เด็กฝึกงานนิตยสาร
‪เดินทางจากฝรั่งเศสไปอเมริกา ‪เพื่อพักผ่อนในมอนทอกกับเพื่อนร่วมงาน
‪เธอคงแอบกบดานอยู่
‪เพราะเธอไม่ได้กลับไปปารีสพร้อมคนอื่น
‪วันที่ 13 สิงหาคม แอนนามาถึงแมนแฮตตัน
‪รู้ไหมช่วงนั้นมีอะไรมาถึงแมนแฮตตันอีก
‪อีโบลา บังเอิญเหรอ ไม่หรอก
‪- หุบปาก ‪- นายสิหุบปาก
‪หล่อนเจอวาลสองวันหลังจากนั้น
‪เขาลบรูปหล่อนหมดเลย
‪แต่ถ้าดูเทียบโพสต์ของเขากับของหล่อน
‪แอ็กเมบาร์กับแอ็กเมบาร์ พวกมันตรงกัน
‪คนสมัยนี้โพสต์ทุกอย่างออนไลน์
‪ความเป็นส่วนตัวจบสิ้นแล้ว ‪แต่นี่แค่ออเดิร์ฟนะ
‪เธอจะชอบนี่แน่ บัญชีของเชส
‪วันที่ 26 สิงหาคม ‪เชสโพสต์รูปชุดหมากรุก
‪- เยี่ยม ‪- อะไรนะ
‪ชุดหมากรุกเป็นรูปแรกๆ ‪ที่แอนนาโพสต์ในไอจีเธอ
‪นั่นดูโรคจิต
‪หรือโรแมนติก และหนึ่งสัปดาห์ต่อมา…
‪ได้กันซะแล้ว
‪ตั้งแต่ตอนนั้นเป็นต้นมา
‪โพสต์ของเชสกับแอนนาก็คล้ายกันมากๆ
‪ซานฟรานซิสโก เบอร์ลิน ปารีส
‪คู่รักเดินทางรอบโลก
‪ลอสแอนเจลิส วันเกิดอายุ 33 ปีของเชส
‪แฮชแท็กเค้กสำหรับที่รักฉัน
‪โอเค นั่นน่ารักมาก
‪เขาเป็นว่าที่หนุ่มคนดังสุดเซ็กซี่คนใหม่ ‪ที่มียอดไลก์ล้นหลาม
‪พวกเขาอยู่ทุกที่
‪และทุกที่ที่พวกเขาไปก็กลายเป็นที่ฮิต
‪แอนนากับเชสพักตามโรงแรมกันอยู่สักพัก
‪(เวค - เชสซิคอร์สกี้ ‪เชส ซิคอร์สกี้ - เวค)
‪ใครทำแบบนั้นกัน ‪อยู่แต่โรงแรม เหมือนเอลลูอิส
‪แอนนาทำแบบนั้น และเชสก็อยู่กับเธอ ‪พักตามโรงแรมทั่วโลก
‪เดินทางไปทั่ว โปรโมตแอปของเขา ‪ใช้ชีวิตเต็มที่
‪ใครเป็นคนจ่ายล่ะ
‪เชสจ่ายตลอด
‪เชสเป็นเศรษฐีใหม่ได้มาจากธุรกิจ
‪และแอนนายังไม่ได้เงินมรดกจนกว่าจะอายุ 25 ‪เชสเลยจ่ายตลอด
‪จนกระทั่งฤดูร้อนนั้น ‪ที่พวกเขาอยู่กับผม และ…
‪อยู่กับนอร่าน่ะ
‪- เพราะผมอยู่กับนอร่า ‪- นอร่าเหรอ
‪นอร่า เพื่อนสนิทผม
‪เธอคือคนที่ทำให้ชุดคาฟตานกลับมาฮิต
‪เดี๋ยว คุณพูดถึงนอร่า แรดฟอร์ดเหรอ
‪ไฮโซนอร่า แรดฟอร์ดอะนะ
‪ใช่ ผมรู้ว่าคุณคิดอะไรอยู่ ‪แต่นอร่าอยากให้ผมอยู่ด้วย
‪แฟชั่นทำให้เรามีสไตล์ ไม่ใช่เงิน
‪นอร่าเป็นคนสนุกมาก เธอโคตรรวย
‪อีกอย่าง เธอรักผมยิ่งกว่านังแม่แท้ๆ ของผมอีก
‪เชสกับแอนนาล่ะ
‪อ้อ พวกเขาอยู่บ้านนอร่าและมันก็เป็นไปด้วยดี
‪แอนนากับผมใช้เวลาด้วยกัน
‪ส่วนเชสกับแอนนาก็มีเวลาของพวกเขา
‪แอบกินกันบนไกรเดอร์ยามดึกเหรอ แรดมาก
‪อย่ามาพยายามทำให้ฉันอายเลย
‪- หน้าเธอยังดูเสร็จอยู่เลย ‪- บ้าน่า
‪ฉันชอบเขา
‪อย่าบอกนะว่าเขาคือ "คนที่ใช่"
‪เขาโตมาในโอไฮโอไม่ใช่เหรอ
‪รู้ใช่ไหมว่าพื้นเพเขาคือชาวนาน่ะ
‪เขาเป็นคนปกติ
‪ฉันชอบเขาเพราะแบบนั้น
‪แน่ใจนะว่าพ่อชาวนาไม่ได้หิวเงินมรดกเธอ
‪เชสเป็นคนแค่ไม่กี่คน
‪ที่ฉันเคยพบที่ดูไม่สนใจฉันเพราะเงิน
‪เขาไม่เคยให้ฉันจ่ายอะไรเลย
‪เขาสร้างเนื้อสร้างตัวเอง ‪นั่นน่าชื่นชมออกนะ
‪ขอที ฉันก็สร้างเนื้อสร้างตัวเอง
‪ฉันถึงได้ชื่นชมนายมากไง
‪เกิดอะไรขึ้นกับพวกเขา ‪วาลกับแอนนาน่ะ แล้วก็เรื่องเดินทางรอบโลก
‪ทำไมถึงเลือกนิวยอร์ก
‪เมืองที่ยากที่สุดในการเริ่มทำธุรกิจ
‪ก็นี่นิวยอร์ก ถ้าทำสำเร็จที่นี่ได้ก็สบาย
‪หรือหล่อนมาที่นี่เพราะเชส
‪เขาได้อะไร ถ้าเธออยากรู้เรื่องหล่อน ‪ลองถามแฟนเก่า…
‪ไม่ได้ เขาหายต๋อม
‪ฉันหาเขาไม่เจอ ไอจีเขาเงียบฉี่ตั้งแต่ปี 2016
‪แล้วแม่คนนี้ล่ะ
‪เดือนกันยายนปี 2014 อิบิซา
‪แอนนา เชส กับสาวแสนสวยคนนี้
‪นั่นใช่คนที่ฉันคิดใช่ไหม
‪ทาเลีย มัลเลย์
‪แอนนา เดลวีย์เคยเป็นเพื่อนกับทาเลีย มัลเลย์
‪โอเค แล้วไง
‪ทาเลียตกลงที่จะคุยกับฉัน
‪ฉันเลยอยากให้คุณอนุมัติ ‪ค่าเดินทางไปแฮมป์ตัน
‪ผมจะไม่จ่ายค่าเดินทาง ‪ให้คุณไปฉลองก่อนคลอดลูกที่แฮมป์ตัน
‪แค่ค่ารถเช่ากับค่าโมเต็ลทั่วไปคืนเดียว
‪แค่โทรหาเธอไม่ได้เหรอ
‪โทรเหรอ
‪ใช่ ทำไมถึงโทรไปคุยไม่ได้ล่ะ
‪ฉันคิดว่าฉันไม่ได้ขออะไรเยอะเลยนะ
‪มันต้องใช้เส้นสายและการโน้มน้าวมากมาย
‪กว่าทาเลีย มัลเลย์จะยอมพบฉัน
‪กว่าเธอจะยอมเจียดเวลา ‪จากการดูแลธุรกิจระดับโลก
‪เพื่อมาเล่าว่าทำไมคนที่มีธุรกิจระดับโลก
‪ถึงเป็นเพื่อนกับคนอย่างแอนนา
‪ฉันแค่อยากให้คุณ บก.ของฉัน ‪ช่วยนิดเดียวเพื่อไปที่นั่น
‪ผมพยายามช่วยคุณอยู่นะ
‪คุณไม่ได้เป็นคนให้เวลาฉันสองอาทิตย์ ‪แลนดอนต่างหาก…
‪ผมให้ข่าววอลสตรีตกับคุณไง
‪ผมให้งานที่คุณจะได้กู้ชื่อเสียง
‪ข่าวใหญ่ที่จะทำให้ข่าวฉาวหมดไป
‪ทำให้คุณอยู่ห่างจากปัญหาเรื่องโดโนแวน แลมบ์
‪ผมทำดีที่สุดได้เท่านี้
‪ผมไม่รู้ว่าคุณต้องการอะไรจากผมอีก
‪ฉันอยากให้คุณไม่ต้องให้ฉัน ‪มาขอร้องเรื่องค่าเดินทางขี้ปะติ๋ว
‪โอเค
‪ถ้าคุณอยากซวย ‪เพราะเรื่องสาวสังคมจอมปลอมนี่ ก็เอาเลย
‪- เนฟฟ์ ‪- เรเชล
‪ว่าไง
‪ฉันไปศาลมา แอนนาไม่รับสารภาพ
‪นางจะขึ้นศาลซึ่งแปลว่า ‪นางจะติดคุกอยู่หลายเดือน
‪ฉันคิดว่าเราควรจัดเวลากัน
‪เพื่อที่เราจะได้สลับกันไปเยี่ยมนาง ‪อย่างน้อยสัปดาห์ละครั้ง
‪- อะไรนะ ‪- ฉันดูในเน็ต
‪มีรายการของที่เราเอาไปให้นักโทษได้ ‪พวกนิตยสารอะไรพวกนั้น
‪เธอ… เดี๋ยว
‪เธอพูดเล่นใช่ไหม
‪ฉันจะพูดเล่นทำไม
‪ติดคุกเลยนะ เพื่อนเราติดคุก
‪เราทิ้งนางไว้ในนั้นไม่ได้ นางต้องการเพื่อน
‪ฉันจะไม่ไปเยี่ยมแอนนาในคุก
‪ฉันไม่จำเป็นต้องไปเยี่ยมคนแบบนั้นในคุก
‪คนแบบนั้นเหรอ นางเป็นเพื่อนสนิทเธอนะ
‪พ่อนางตัดขาดนาง ‪และตอนนี้นางไม่มีเงินจ่าย
‪ค่าชีวิตสังคมและเสื้อผ้าของเธอ ‪เธอก็เลยทิ้งนางเหรอ
‪แอนนาไม่ได้จ่ายอะไรฉันทั้งนั้น
‪แอนนาจ่ายค่ารองเท้ากับแจ็กเก็ตตัวนั้น
‪ฉันอยู่ด้วยตอนนางซื้อต่างหูคู่นั้น
‪สเวตเตอร์ด้วย ไหนจะกระเป๋านั่นอีก ‪นางจ่ายทุกอย่างที่เธอใส่อยู่
‪พอนางเปย์เธอไม่ได้แล้ว ‪เธอก็เลยทิ้งนาง
‪- เธอมันทำดีหวังผล ‪- เธอต่างหากที่ทำดีหวังผล
‪เราเคยเป็นเพื่อนกัน ‪ส่วนเธอเป็นคนที่นางใช้เงินซื้อ
‪อะไรนะ
‪ใช่ นางอาจซื้อเสื้อผ้าให้ฉัน แต่เธอล่ะ
‪นางใช้เงินซื้อตัวเธอ
‪นางซื้อเวลาของเธอ นางซื้อ…
‪พูดอีกสิว่ามีคนซื้อตัวฉัน พูดสิ เร็วเข้า ลองดูสิ
‪กล้าๆ พูดเรื่องซื้อตัวผู้หญิงผิวดำดูสิ
‪เพราะฉันอยากตบเธอสักฉาด
‪พูดสิ
‪เออ หนีไปเลย
‪เรารู้อะไรเรื่องทาเลีย มัลเลย์บ้าง
‪- "เรา" เราอะไร… ‪- คุณคุยกับเธอแล้วเหรอ
‪คุณมาที่นี่ทำไม
‪เราควรร่วมมือกันนะ
‪เราร่วมมือกันได้
‪แต่เราจะไม่ทำแบบนั้น
‪ผมไม่แน่ใจว่าคุณโน้มน้าวลูกความผม ‪ให้คุณสัมภาษณ์พิเศษได้ยังไง
‪แต่มันไม่เกี่ยวกับหลักฐานของผม
‪ฟังนะ ถ้าคุณบอกข้อมูลทาเลียกับฉัน
‪ฉันจะได้ตามสืบต่อตอนฉันพบเธอ
‪- เสริมเรื่องหลักฐานของคุณ ‪- เราไม่… ไม่มีคำว่า "เรา"
‪คุณยังไม่ได้คุยกับเธอสินะ
‪ฝั่งอัยการรู้อะไรเกี่ยวกับเธอบ้าง
‪อย่างน้อยก็บอกมาคร่าวๆ ก็ได้
‪ยิ่งเรามีหลักฐานมากแค่ไหน…
‪วิเวียน เคนท์ ออกไป
‪ไปซะ
‪เรารู้อะไรเรื่องทาเลีย มัลเลย์บ้าง
‪คิดว่าไม่มีนะครับ เดี๋ยวผมเช็กอีกที
‪ดี คุณเช็กกล่องนั้น ผมจะเช็กที่เหลือ
‪- ที่เหลือเหรอ ‪- จะบอกว่ามีแค่นี้เหรอ
‪ฝั่งอัยการส่งมาแค่นี้เหรอ
‪ข้อมูลทุกอย่างที่พวกเขาให้มา ‪อยู่ในกล่องเดียวเนี่ยนะ
‪มีรูปปั้นต้นไม้ทำจากต้นไม้จริงๆ
‪บ้านพวกนี้มีมูลค่า 30 ล้านดอลลาร์
‪ใครมีเงิน 30 ล้านมาซื้อบ้านกัน
‪ไม่ใช่บ้านหลังแรกด้วยนะ หลังที่สอง
‪ผู้หญิงที่มีแบรนด์ไลฟ์สไตล์มูลค่าพันล้านไง
‪บ้านทั้งหมดในเมืองบ้านเกิดของฉัน
‪รวมกันยังมีมูลค่า ‪ไม่ถึงสิบล้านดอลลาร์เลยด้วยซ้ำ
‪ใช่
‪ดูนั่นสิ
‪- อะไร ‪- หลังนั้นเบ้อเริ่มเลย
‪ไม่มีใครควรอยู่ในบ้านหลังใหญ่ขนาดนั้น
‪ที่รัก…
‪อย่าลืมหายใจ
‪เดี๋ยวผมมารับในอีกหนึ่งชั่วโมงนะ
‪ฉันต้องแล้วแต่มหาเศรษฐี ‪ไว้ฉันโทรหาคุณตอนฉัน…
‪ยินดีต้อนรับค่ะ
‪ยินดีต้อนรับ
‪หวัดดีค่ะ
‪ค่ะ
‪โอเค
‪ตามฉันมาเลยค่ะ
‪ฉันไม่รู้ว่าคุณมีแขก
‪มีคนมาประจำค่ะ ฉันชอบรับแขก
‪ขอโทษนะที่ฉันไม่ได้บอกคุณ
‪ฉันมีชุดชายหาดใหม่อยู่นะ
‪คุณใส่ชุดคาฟตานนี้แล้วจะดูน่าทึ่งมาก
‪ไม่เป็นไรค่ะ ฉันใส่แบบนี้ก็ได้
‪ฉันเอาชุดอื่นๆ มาให้คุณเลือกได้นะ
‪ฉันชอบให้แขกของฉันรู้สึกไม่อึดอัดน่ะ
‪ฉันไม่อึดอัดค่ะ
‪กลิ่นหอมมากเลย
‪เห็นไหม สวยจะตาย
‪อยากฟังเรื่องน่าอายมั้ย
‪ครั้งแรกที่ฉันติดเตาอบคือตอนอายุ 25
‪- ไม่เอาน่า จริงเหรอ ‪- ฉันไม่เคยทำอะไรเลย
‪มีแค่ค็อกเทล ฉันผสมมาร์ตินี ‪ให้พ่อแม่กับเพื่อนๆ ของพวกท่าน
‪ตอนอายุสิบขวบ แต่เรื่องในครัว
‪มีพนักงานทำให้
‪ทุกครั้งที่อยากทำอะไร
‪อย่างเอานมสักแก้ว อะไรก็ตาม
‪มักมีคนทำให้เสมอ
‪ฉันต้องขอให้แฟนคนแรก ‪สอนฉันทำไข่ดาว
‪แล้วคุณอายเรื่องนั้นเหรอ
‪มันน่าอายออกที่ไม่รู้จักวิธีดูแลตัวเอง
‪ไม่สามารถดูแลคนที่เรารักได้
‪ฉันรู้
‪"แม่เด็กรวยที่น่าสงสาร"
‪"งี่เง่าชะมัด รวยแล้วยังบ่นอีก"
‪ไม่ใช่อย่างนั้นเลยค่ะ
‪ฉันเคยอายเรื่องนั้นนะ
‪ที่ฉันรวย
‪ฉันเลยหาเงินเอง
‪บอกที…
‪ว่านี่พร้อมเสิร์ฟรึยัง
‪ตายแล้ว อร่อยมาก
‪แอนนา เดลวีย์
‪เธอได้คุมคุกไรเกอร์สรึยัง
‪อะไรทำให้คุณคิดว่าเธอทำได้ล่ะ
‪ฉันคงไม่แปลกใจถ้าเธอทำได้
‪พวกคุณสนิทกันไหม
‪เราไปเที่ยวพักผ่อนด้วยกันครั้งนึง
‪กินข้าวด้วยกันสองสามครั้ง
‪จะว่าอะไรมั้ยถ้าจะถามว่า ‪อะไรทำให้คุณสนิทกับเธอ
‪ฉันชอบผู้หญิงที่ไม่พยายามทำให้ประทับใจ
‪คนที่ไม่กลัว
‪คนที่ไม่สนอะไรทั้งนั้น
‪และรสนิยมด้านศิลปะเธอดีมาก
‪ขอบคุณ
‪งามมากเลยนะคะ
‪ฉันจะประมูลภาพนี้…
‪แสร้งทำเป็นเห็นด้วย ‪เหมือนพวกเสแสร้งพวกนี้ได้เลย
‪ภาพเดียวที่มีค่าในนี้…
‪คือเธอ
‪ซินดี้ เชอร์แมนเนี่ยนะ
‪ภาพจากภาพยนตร์ที่ไม่มีชื่อเรื่องแรกๆ ของเธอ
‪ใช่
‪ซินดี้ก็ดีนะ แต่ราคาเกินครึ่งล้าน
‪สำหรับภาพเธอแต่งชุดสวย ‪ขนาดแปดคูณสิบเนี่ยนะ
‪ก่อนคอลเลกชันนี้
‪เชอร์แมนเป็นแค่ช่างภาพที่อยู่หลังเลนส์
‪คอยสังเกต เลือกแบบตามที่คนอื่นอาจจะชอบ
‪แล้ววันหนึ่งเธอก็ก้าวเข้าไป ‪ในเฟรมภาพของตัวเอง
‪คิดว่าตัวเธอเองนั้นมีค่า
‪แทนที่จะถูกบังคับให้อยู่ในกรอบ ‪ของโลกศิลปะที่ผู้ชายเป็นใหญ่
‪เธอรับบทนำในผลงานของเธอ
‪และมันเปลี่ยนโลก
‪นี่ไม่ใช่ภาพแต่งชุดสวย
‪นี่คือความกล้าหาญ
‪นี่คือช่วงเวลาแห่งศิลปะ
‪คุณคงเป็นสาวประจำแกลเลอรีคนนึง ‪ของเดเมี่ยนสินะ
‪คิดว่าฉันทำงานที่นี่เหรอ
‪ฉันไม่ทำงาน
‪ทำงานมันเสียหายตรงไหน
‪ไม่งั้นคุณจะมีเงินซื้อภาพซินดี้ได้ยังไง
‪พ่อฉันซื้อทุกอย่างที่ฉันบอก ‪และวันหนึ่งทุกอย่างจะเป็นของฉัน
‪การหาเงินเองดีกว่าการได้รับมรดกนะ
‪- เชื่อฉันสิ ‪- เชื่อคุณเหรอ
‪คนที่คิดจะซื้อภาพนั้น
‪แทนที่จะซื้อภาพนี้เนี่ยนะ
‪แน่นอนว่าฉันซื้อภาพนั้น
‪แน่อยู่แล้ว
‪ฉันชอบเธอ
‪เธอกลายมาเป็นเพื่อนฉัน
‪อยู่สักพัก
‪จนกระทั่งเธอไปอิบิธา
‪อิบิธาเหรอ
‪อ๋อ อิบิซา
‪- อิบิธา ‪- ค่ะ
‪ฉันไปที่นั่นกับเพื่อนๆ
‪เธอกับเชสส่งข้อความมาว่า ‪พวกเขามาเหมือนกัน
‪เว้นแต่ว่ามันแปลกๆ ตั้งแต่แรกเลย
‪(ทาเลียมัลเลย์ ฉันอยู่บนเรือ)
‪เดี๋ยว หยุดก่อน เรือนั่นของใครกัน
‪โพสต์ของใครน่ะ
‪ของทาเลีย เธออยู่ในอิบิธา
‪นั่นไม่ใช่เรือของเธอ
‪มันคือเรือยอชต์และไม่ใช่ของเธอ ‪เป็นของผู้ชายคนนี้
‪(เฮนริค ไนท์ ‪"ทุกเรื่องดีๆ นั้นบ้าคลั่งและอิสระ")
‪โห เฮนริค ไนท์เลยเหรอ
‪หมอนั่นดังมากในวงการเทคฯ
‪ผมเห็นเขาพูดในงานที่ซิลิคอนแอลลีย์
‪ผมอยากให้เขามาลงทุนกับเวค
‪การสนับสนุนของเขา ‪จะทำให้มีนักลงทุนอีกมากมายเข้ามา
‪จบสแตนฟอร์ด เป็นนักเทนนิส ‪ลงทุนในไบโอเทค
‪มูลค่าสินทรัพย์สองพันล้าน
‪ส่งข้อความหาทาเลียสิ
‪- บอกเธอว่าอะไร ‪- บอกว่าเราอยู่อิบิซา
‪- แต่เราอยู่เชลซี ‪- ส่งไปเถอะน่า บอกว่าเราอยู่ที่นั่น
‪อะไร…
‪- เอาจริงเหรอ ‪- ใช่
‪(แอนนา เดลวีย์ ‪เดี๋ยวนะ เธอก็อยู่อิบิซาเหรอ)
‪เธอกำลังตอบกลับ
‪(ทาเลีย มัลเลย์ ‪อยู่บนเรือยอชต์ของเพื่อน เธอก็อยู่นี่เหรอ)
‪- เธอว่าไงบ้าง ‪- เธอชวนเราไปกินมื้อค่ำ
‪เวร ฉันควรบอกเธอว่าไง
‪บอกว่าคืนนี้เรายุ่ง ไว้พรุ่งนี้แล้วกัน
‪- เชส… ‪- บอกไปสิ
‪อะไร เวร ก็ได้
‪(แอนนา เดลวีย์ - ไปไม่ได้)
‪เธอตอบยัง
‪เดี๋ยวสิ
‪(เจอกันพรุ่งนี้นะ)
‪(ได้เลย เพื่อนสาว มื้อค่ำสองทุ่ม ‪เจอกันที่ท่าเรือ เดี๋ยวส่งเรือไปรับ)
‪มื้อค่ำพรุ่งนี้
‪เราต้องจองตั๋วแล้ว
‪ไม่ได้นะ
‪ช่วงนี้พ่อฉันเคืองๆ ฉันอยู่…
‪ไม่เป็นไร ผมซื้อเอง
‪ไปก่อนนะ
‪คิดถึงฉันที่กำลังทำสี่แฟชั่นโชว์ในปารีส
‪สามวันติดเหมือนคนธรรมดา ‪ขณะที่พวกเธอใช้ชีวิตของฉันอย่างสบายนะ
‪เราจะไปอิบิธา
‪เกลียดเธอจัง
‪เราจะไปทันมื้อค่ำเหรอ
‪(แอนนาเดลวีย์ - 1 ก.ย. 2014 13.30 น. ‪เรามาเที่ยวอิบิซา สบายใจจัง)
‪บ้าไปแล้ว ไม่อยากเชื่อเลยว่าเราทั้งคู่อยู่ที่นี่
‪ใช่มะ เป็นไปได้ยังไงเนี่ย
‪- ไง เพื่อน ‪- เป็นไงบ้าง ดีใจที่ได้พบ
‪เรือยอชต์สวยมาก ‪วิ่งเร็วสุดเท่าไหร่ 17 นอตเหรอ
‪แต่ในทะเลเปิดวิ่งได้ถึง 20
‪มาเถอะ เดี๋ยวผมพาชมเรือ
‪ไบรซ์ สตีฟ
‪หวัดดีค่ะ
‪ฉันเคยเห็นคุณที่โซโหเฮาส์มาก่อนแน่ๆ
‪ไม่นะ ฉันไม่ไปที่นั่น
‪พวกเขาไม่ให้เข้าเหรอ
‪สตีฟจัดการให้คุณได้นะ
‪ใช่
‪ฉันชอบเที่ยวที่แมคโดนัลด์
‪หรืออาจจะทำคลับเองมากกว่า ‪ฉันจะได้มีสิทธิ์ปฏิเสธสมาชิก
‪เธอควรทำนะ ‪พวกเขาปล่อยให้คนเข้ามากเกินไป
‪เดี๋ยวนี้แน่นไปหมด
‪เดี๋ยว ฉันชอบชุดคุณจัง
‪เนอะ ไร้ที่ติ
‪ขอบคุณ ฉันซื้อมาจากในเมือง
‪- ไว้ฉันพาไปนะ เดี๋ยวซื้อให้เอง ‪- ไม่ต้องหรอก
‪ใช่ ฉันไม่เอาเหมือนกัน
‪สตีฟสนุกกับการซื้อของให้ฉัน
‪ใช่ไหม สตีฟ
‪ก็อยากขอเถียงนะ แต่ถึงผมจะชนะ
‪ยังไงก็แพ้อยู่ดี ใช่ ‪ผมสนุกกับการซื้อของให้เธอ
‪เถอะนะ ฉันยินดี
‪อย่างน้อยก็ให้ฉันได้ตอบแทนที่ชวนฉันมา
‪งั้นก็ ดื่มจ้ะ
‪- ดื่ม ‪- ดื่ม
‪- แคทเธอรีน ‪- เรามีนัดประชุมกันไว้เหรอ
‪เปล่า ผมแค่สงสัยว่า ‪นี่เราจะเล่นสกปรกกันเหรอ
‪เพราะผมไม่ได้กะจะทำแบบนั้น
‪แต่คุณกลับเล่นสกปรก
‪ผมเลยคิดว่าจะมาเตือนคุณหน่อย ‪ว่าคุณจะจบไม่สวยนะ
‪ท็อดด์ ถ้าอยากทำให้ฉันกลัว ‪ฉันต้องรู้ก่อนว่าคุณพูดเรื่องอะไร
‪หลักฐานไง คุณส่งมานิดเดียว
‪- เลน ‪- ไม่ได้นิดเดียวนะ
‪ไม่ได้ส่งนิดเดียว
‪อ๋อ งั้นผมควรโผล่ไปศาล ‪พร้อมกล่องเปล่าสิบกล่อง
‪สำหรับหลักฐานทุกอย่าง ‪ที่จู่ๆ คุณก็หาเจองั้นสิ
‪นั่นเรียกว่าเล่นสกปรกนะ
‪ท็อดด์ ขอแนะนำสองข้อนะ ‪ข้อแรก ฉันไม่เคยเล่นสกปรกเลย
‪ข้อสอง คุณจะไม่มีทางรู้จักกฎหมายดีไปกว่าฉัน
‪นั่นเป็นไปไม่ได้เลย
‪และกฎหมายบังคับให้ฉันเปิดเผยหลักฐาน
‪ให้กับฝ่ายจำเลยอย่างละเอียดถี่ถ้วนที่สุด
‪และนั่นคือสิ่งที่ฉันทำ ‪และจะเป็นสิ่งที่ฉันจะทำต่อไป
‪ไม่มีที่สิ้นสุด ตลอดไป
‪ผมต้องการหลักฐานทุกชิ้นที่คุณมี ‪ก่อนสิ้นสัปดาห์นี้
‪คุณกำลังขอให้ฉัน ‪ละทิ้งความรับผิดชอบทางจริยธรรม
‪เพื่อดำเนินการอย่างระมัดระวัง
‪กับความรับผิดชอบในหน้าที่อัยการของฉันเหรอ
‪ทุกอย่างนะ แคทเธอรีน
‪ทุกอย่าง
‪- แน่ใจนะ ‪- ก่อนสิ้นสัปดาห์นี้
‪(โรงแรม 12 จอร์จ)
‪ขอโทษที่มาสาย ฉันต้องวิ่งเพิ่มอีกหลายรอบ
‪ของฉันเหรอ เนฟฟ์
‪ขอบใจจ้ะ ที่รัก
‪นี่นัดมาคุยเรื่องไปเยี่ยมแอนนาใช่ไหม
‪คุยกับเรเชลแล้วเหรอ
‪นางโทรมา ร้องไห้ใหญ่
‪เธอพยายามจะตบนางเหรอ
‪เคซี่ย์ นี่เรเชลนะ
‪อย่าเลย นางน่ารักออก
‪นางไม่ยอมไปเยี่ยมแอนนา
‪คุณรู้จักแอนนา ‪นางไม่พร้อมสำหรับโลกแห่งความจริง
‪นางจะหงุดหงิดเรื่องบริการ
‪หรือเป็นตัวเองเกินไปจนโดนรุมซ้อม
‪เราทิ้งนางไว้ที่นั่นคนเดียวไม่ได้
‪นางต้องมีอะไรให้ตั้งตารอ ส่วนเรเชล…
‪จู่ๆ นางก็ทำเหมือนไม่รู้จักแอนนาเลย
‪เหมือนแอนนาเป็นคนแปลกหน้า ‪เหมือนนางไม่รู้จักแอนนามาก่อน
‪ที่จริงนางกำลังทำตัวเหมือนแอนนาอยู่
‪รองเท้าพื้นแดง คอลเลกชันสปริง
‪ฉันน่าจะตบนาง
‪- เข้าที่หน้าจังๆ… ‪- โอเค หยุด
‪ดีจ้ะ
‪เนฟฟ์ เรเชลจะไม่ไปเยี่ยมแอนนาในคุก
‪นางมีเหตุผลของนาง
‪แต่ฉันคิดว่ามันวิเศษที่เธอจะไป
‪โอเค
‪งั้นคุณอยากไปเยี่ยมแอนนากับฉัน ‪สัปดาห์เว้นสัปดาห์ไหม
‪- หรือสองครั้งต่อสัปดาห์… ‪- ที่รัก
‪ฉันกำลังกำหนดขอบเขตเรื่องแอนนา
‪ฉันเองก็จะไม่ไปเยี่ยมนางในคุก
‪แต่ฉันจะคอยเป็นกำลังใจให้เธอนะ
‪- เนฟฟ์ ‪- ฉันไม่เข้าใจ
‪คุณทอดทิ้งเพื่อนตัวเองได้ยังไง
‪เนฟฟ์
‪คนที่อยู่ในคุกไม่ใช่แอนนา เดลวีย์
‪ไม่ใช่คนที่เรารู้จัก
‪แอนนา เดลวีย์ไม่มีอยู่จริง
‪คนที่ติดคุกอยู่คือใครก็ไม่รู้
‪คนที่แสร้งเป็นแอนนา เดลวีย์
‪เราไม่รู้จักนาง
‪- เธอไม่รู้อะไรเลยเกี่ยวกับนาง ‪- นางคือแอนนา
‪นางอาจเป็นแอนนา เพื่อนเธอ
‪หรืออาจเป็นใครก็ไม่รู้
‪เธออยากไปที่นั่น เดินเข้าไปในคุก
‪และพบว่าคนที่เธอคิดว่า ‪เป็นเพื่อนสนิทคนนึงของเธอ
‪เป็นแค่ตัวละครที่ถูกสร้างขึ้นเหรอ
‪วาช… พูดว่าอะไรนะ
‪แอนนา
‪อะไรคะ ฉันไม่รู้ว่าพูดอะไร
‪โทษที ผมนึกว่า ‪ได้ยินสำเนียงรัสเซียจากคุณน่ะ
‪แด่สุขภาพ
‪ผมไปเรียนมหาวิทยาลัยที่มอสโกมาปีนึง
‪คำเดียวที่ผมจำได้คือดื่มอวยพร
‪ของคุณ
‪- ของคุณ ที่รัก ‪- ดื่ม
‪- หกไปนิดนึง ‪- ดื่มค่ะ
‪- เราอยู่ที่นี่แล้ว ‪- เราทำได้
‪ดื่ม
‪ฉันไม่รู้ว่าคุณทำได้ยังไง ทาเลีย
‪ทำงานน่าเบื่อจะตาย
‪ฉันแค่อยากปาร์ตี้ตลอดปีตลอดชาติ
‪ขณะที่ตาทึ่มพวกนี้หาเงินมาจ่ายให้
‪คุณรู้ว่าฉันหมายถึงอะไร แอนนา
‪แล้วจะไปไหนต่อเหรอ
‪สตีวี่คิดว่า…
‪ข้อมูลคือยุคใหม่
‪ใช่ แต่มันเป็นข้อมูลเรื่องความฝัน
‪มันขึ้นอยู่กับบุคคล ‪แล้วก็ฟังดูมีค่าพอๆ กับความฝัน
‪คือแบบจะมีอะไรเสียเวลาไปกว่า
‪การฟังคนเล่าความฝันให้ฟัง
‪จริงด้วย นั่นแย่ที่สุด
‪นั่นแค่ส่วนเล็กๆ เองครับ
‪ไมแอมีสองอาทิตย์ ‪คิดว่าใครเถียงชนะในเรื่องนี้ล่ะ
‪เรากำลังรวบรวม…
‪ให้ตาย เชสพยายามโน้มน้าวเฮน ‪เรื่องแอปนี้ใหญ่เลยนะ
‪น่าไม่อายจริงๆ
‪ความฝันและคุณค่า…
‪เขาแค่มุ่งมั่นกับมันมากน่ะ
‪จ้ะ นั่นก็เป็นเรื่องดี แต่เราพักผ่อนกันอยู่นะ
‪เขาต้องใจเย็นหน่อย
‪เฮน
‪มาเถอะ ไปเต้นกัน
‪- แค่อยากฝากให้คิด… ‪- เชส เลิกพูดเรื่องงานได้แล้ว
‪เฮน แป๊บนะคะ
‪ขอถามหน่อย คุณอายุเท่าไหร่ ‪ห้าสิบปลายๆ ได้ไหม
‪ประมาณนั้นครับ ทำไมเหรอ
‪ฉันแค่อยากรู้ว่าคุณขีดเส้นไว้ที่อายุเท่าไหร่
‪หลายอย่างที่คุณพูดและทัศนคติของคุณ
‪สมัยม.ปลาย พ่อฉัน ‪ก็พูดแบบเดียวกันนั้นกับฉัน
‪ตอนที่ฉันบอกเขาให้ลงทุนกับเฟซบุ๊ก
‪"พ่อมีโทรศัพท์
‪พ่อแค่โทรหาเพื่อนก็ได้"
‪แต่สิ่งที่เขาหมายถึงก็คือ
‪"ฉันฉลาดกว่าเธอ สาวน้อย ‪และเป็นไปไม่ได้เลยที่ฉันจะคิดผิด"
‪เติมเรื่องกีดกันทางเพศเข้าไปด้วยและตูม
‪คุณเองก็ชวด ‪เงินหลายร้อยล้านดอลลาร์ไปเลย
‪นั่นคงไม่ใช่ปัญหาสำหรับเฮนหรอก ‪เขาทำเงินได้สบายอยู่แล้ว
‪พ่อฉันก็เหมือนกัน
‪เงินไม่ใช่ประเด็น
‪คำถามมันใหญ่กว่านั้น
‪ฉันสงสัยน่ะ ‪ยิ่งใกล้ความตายมากเท่าไหร่
‪ก็ยิ่งต้องมั่นใจว่าอยากทำอะไรในชีวิตไม่ใช่เหรอ
‪เรื่องสิ่งที่คุณรู้หรือที่คุณคิดว่ารู้
‪เพราะการแก่ตัวเป็นเรื่องน่ากลัวนะ
‪ใช่ไหมคะ
‪บทสนทนานี้น่าเบื่อจังเลย
‪ใช่ เราไป…
‪ไม่นะ เพราะฉันเข้าใจเลย
‪ฉันกลัวว่าจะทำอะไรกับชีวิตดี
‪ฉันก็เลยเลี่ยงคำถามนั้น
‪พยายามหนีจากมัน
‪แต่มันหลอกหลอนฉัน
‪ความตายหลอกหลอนคุณไหมคะ
‪แอนนา พอได้แล้ว
‪- เธอเป็นแขกนะ แขกของฉัน… ‪- ไม่เป็นไร
‪ผมจัดการได้
‪แน่อยู่แล้ว
‪และเขาอยากตอบ
‪ดูเขาสิ
‪ทุกวันนี้ผมคิดถึงความตายมากขึ้น แล้วไง
‪คุณเคยฝันถึงมันไหม
‪คิดว่าคนอื่นๆ ที่รุ่นเดียวกับคุณ ‪ฝันถึงความตายไหม
‪ความกลัวน่ะ
‪ใช่
‪พวกเขาฝัน
‪ถ้าฉันเป็นบริษัทยายักษ์ใหญ่ ‪มันคงมีประโยชน์ที่จะรู้เรื่องนี้จริงไหม
‪ฉันจะได้ขายยานอนหลับให้คุณ
‪คุณนี่เก่งมาก
‪เธอเก่งมากเลย
‪คุณบอกว่ากำลังหางานใช่ไหม
‪ฉันเนี่ยนะ
‪ไม่ค่ะ ไม่ ฉันสัญญาไว้ว่าจะไม่ทำงานให้ใคร
‪คุณเองก็ทำสัญญาได้นะ ถ้าอยาก
‪นี่คือเพจคิกสตาร์ตเตอร์ของเวค
‪ฉันว่าคุณจะได้เสื้อยืด
‪ถ้าเขาทำได้ถึงเป้าน่ะ
‪แสนเหรียญเป็นไง
‪ใจดีมากเลยครับ ขอบคุณ
‪เยี่ยม ทีนี้ก็ไปเต้นกันได้แล้ว
‪น่าทึ่งมาก
‪ส่วนคุณ รู้ใช่ไหมว่าคุณโชคดีแค่ไหน
‪เธอวิเศษมาก
‪เป็นหุ้นส่วนผมนะ
‪หัวหน้าฝ่ายพีอาร์ หรือระดมทุน ควบสองก็ได้
‪ฉันจะเก็บไปคิดดู
‪คุณควรทำงานให้เธอจ้ะ
‪พลังงานของเธอมัน…
‪มันน่าทึ่งที่ได้เห็นเธอเบ่งบาน
‪เธอทำให้เราทึ่งไปเลย
‪- และเธอก็คลั่งไคล้เชสมาก ‪- รู้ใช่ไหมว่าจะเกิดอะไรขึ้นถ้าคุณสาด
‪- อะไร ‪- ผม…
‪และเขาก็ตัวติดกับเธอตลอดเวลา
‪ทาเลีย หวัดดี
‪หนึ่งสัปดาห์หลังจากนั้น ‪ฉันก็ได้รับสายแปลกๆ จากเฮน
‪เธออยู่ไหน
‪เราอยู่ในอิบิธาไง
‪บนเรือเหรอ
‪ใช่ เราคิดถึงเธอนะ
‪แอนนา นี่มันอะไรกัน
‪เรากลับกันหมดแล้ว
‪เฮนกลับเมื่อห้าวันก่อนและเพิ่งได้รับสาย ‪จากลูกน้องของเขาบอกว่าเธอยังอยู่ที่นั่น
‪และฉันบอกเขาว่านั่นเป็นไปไม่ได้
‪เพราะใครกันจะกล้าอยู่บนเรือของคนอื่น
‪ทั้งๆ ที่เป็นเพื่อนของแขก
‪สั่งลูกเรือให้ทำนู่นนี่ ‪ราวกับพวกเขาเป็นลูกน้องของเธอ…
‪ทาเลีย ทาเลีย ใจเย็นๆ
‪ก็เรือยังอยู่ เราเลยคิดว่าจะอยู่ต่ออีกสองสามวัน
‪แอนนา ลงจากเรือซะ
‪ไม่อยากเชื่อเลยว่าฉันต้องอธิบาย ‪ให้เธอฟังว่านี่มันฉิบหายแค่ไหน
‪และมันทำให้ฉันดูแย่ขนาดไหน ‪ที่แขกของฉัน…
‪ขอโทษ เราจะไป ไม่เป็นไรหรอกน่า
‪เธอเป็นยังไงบ้าง
‪ฉันเป็นยังไงน่ะเหรอ
‪แม่งเอ๊ย
‪ลงไปจากเรือซะ
‪เดี๋ยวนะ พวกเขาอยู่ต่อเหรอ
‪เราลงจากเรือพร้อมกันและบอกลา
‪- ใครทำแบบนั้นกัน ‪- พวกเขากลับขึ้นไปได้ยังไง
‪ไม่รู้เลยค่ะ
‪แต่รู้ไหม
‪ค่ากัปตันและลูกเรือบนยอชต์ ‪สำหรับหนึ่งอาทิตย์ที่เพิ่มมา…
‪มีมูลค่าพอๆ กับ ‪การเอารถเทสลาของเฮนโยนลงน้ำ
‪มันแพงขนาดนั้นเลย
‪คุณคิดว่าเพราะแอนนาโตมา ‪ในตระกูลคนรวยก็เลย…
‪ไม่ใช่ฝีมือแอนนาหรอก
‪แอนนารู้ดีกว่านั้น ‪นี่ไม่น่าใช่ความคิดของแอนนา
‪เชสนั่นแหละที่ผิด ‪อยากได้ทุกอย่างที่เขาจะคว้าไว้ได้
‪แต่ทำไมแอนนาถึงปล่อยให้เขาทำ ‪หรือทำตามใจเขาล่ะ
‪เธอเมาความรักจนโง่น่ะสิ
‪เธอได้ขอโทษรึเปล่า
‪เราไม่คุยกันอีกเลย
‪ฉันเกรงว่านั่นคือตอนจบของเรา
‪ตายแล้ว ฉันขอโทษจริงๆ นี่ดึกมากแล้ว
‪เราควรพอแค่นี้
‪ขอฉันโทรบอกสามีฉันและ…
‪พวกคุณพักที่นี่เถอะ
‪นี่มันดึกเกินไปที่จะขับรถกลับ ‪ที่นี่มีห้องมากมาย
‪ขอบคุณค่ะ แต่ไม่เป็นไร
‪- เราจองโมเต็ลไว้แล้ว ‪- โมเต็ลเหรอ
‪บ้าน่า ที่นี่มีบ้านพักแขก
‪แอนนาเคยพักที่นั่นสองสามครั้ง
‪ฉันติดรูปเชอร์แมนไว้ในนั้น ‪คุณจะได้ลองดื่มด่ำบรรยากาศน่ะ
‪- แจ็ค คุณทำอะไร… ‪- คุณรู้สึกไหม
‪ฉันรู้สึกว่าคุณประสาท
‪หยุดเดิน หยุดพูด แค่… คุณรู้สึกไหม
‪นั่นอะไรน่ะ
‪หิน มัน…
‪สามสิบหกองศา
‪พื้นทำความร้อน
‪ทำให้เท่ากับอุณหภูมิร่างกายของเราเลย
‪อย่าเคืองกันนะ แต่ฉันอยากเอากับพื้นนี่
‪มีดีกว่านี้อีกนะ
‪หายใจเข้า
‪- นั่นกลิ่นอะไร ‪- เสจ
‪บ้านพักทั้งหลังคงวางเสจไว้ทั่ว
‪แต่ผมกลับหาเสจไม่เจอเลย
‪ผมเช็กหมดแล้ว
‪บางทีที่เราได้กลิ่นอาจไม่ใช่เสจ ‪แต่อาจจะเป็นเงิน
‪อย่าไปใช้ของถูกๆ นั่นเลย
‪อย่างแรกเราจะใช้ผลิตภัณฑ์ทุกอย่างในตู้นี้
‪จากนั้นเราจะมีเซ็กซ์กันให้เต็มที่เลย
‪ใช่เลย
‪ผมลอยกลับบ้านได้เลย
‪ผมนอนหลับสบายขนาดนั้น
‪ผ้าปูนี้ทำมาจากขนลูกแมวหรือะไรสักอย่าง
‪ฉันขยับไม่ได้ จะไม่ขยับด้วย
‪คุณคิดว่าแอนนาเคยอยู่ห้องแบบนี้มากี่ห้อง
‪เธอเคยมีชีวิตที่ดี
‪อยากให้คุณมีเงินจ้างผมจัง
‪คุณเจอพวกเขาในปารีส ‪หลังพวกเขากลับจากอิบิซาใช่ไหม
‪โอเค อิบิซา เกิดอะไรขึ้นที่อิบิซากันแน่
‪คุณรู้รึเปล่า ทาเลียบอกคุณไหม
‪ดูคุณสิ ดูสนใจจังนะ
‪ทำไมคุณถึงสนนักว่าเกิดอะไรขึ้นที่อิบิซา
‪ผมรู้แค่ตอนที่ผมพบพวกเขาในปารีส ‪ทุกอย่างเปลี่ยนไป
‪ตอนนั้นมีแฟชั่นวีค
‪ผมออกแบบให้สามโชว์
‪และเราก็พักห้องสวีตที่โรงแรมกูลักซี
‪ผมทำงานหนัก พวกเขาปาร์ตี้หนัก
‪และนั่นเป็นตอนที่หางเริ่มโผล่
‪ท่าเยอะมากบนเวที
‪- อย่าดึงความสนใจไปจากเสื้อผ้า ‪- ขอโทษค่ะ วาล
‪ทาเลียเห็นศักยภาพของฉัน ‪และคุณก็ทำลายเส้นสายนั้น
‪ผมเสนองานดีๆ ให้คุณที่เวค ระดับหัวหน้าเลย
‪ก็ฉันไม่ต้องการนี่
‪คุณรู้ไหมว่ามันมีค่าแค่ไหน
‪กำไรของสิ่งไม่มีค่าก็คือไม่มีค่า ไอ้คนโง่
‪คุณแค่อยากได้เงินฉัน
‪เงินคุณเหรอ เงินอะไร ผมจ่ายทุกอย่างเลย
‪มันไม่สำคัญหรอก ‪เพราะฉันอยากทำสิ่งที่ฉันต้องการ
‪อะไร ทำอะไร
‪ฉันยังไม่รู้ ฉันไม่รู้
‪อะไรที่ยิ่งใหญ่ ที่เป็นของฉันเอง
‪- สิ่งที่ยิ่งใหญ่ ‪- เวคจะดังเป็นพลุแตก
‪คุณไม่ฟังอะไรเลย
‪ลองเลิกคิดถึงแต่ตัวเองสักเดี๋ยวสิวะ
‪ลองทำตัวประสาทให้น้อยกว่านี้หน่อยสิวะ
‪โอเค พอได้แล้ว เชส ใจเย็น
‪อย่ายุ่ง วาล
‪เหมือนที่คุณทำกับตั๋ววีไอพี ‪ที่ผมอุตส่าห์หามาให้น่ะเหรอ
‪มันก็แค่เสื้อผ้าบนตัวคนผอมแห้ง
‪ใครสนกันวะ
‪รู้อะไรไหม
‪เอาเธอไปเลย
‪ผมพอแล้ว
‪เชส
‪เชส ถามจริง
‪เอาจริงดิ อะไร เขาทำตัวเป็นเด็กๆ
‪เขาแม่งโคตรเด็กน้อยเลย ให้ตายสิ
‪ไปหาแชมเปญดื่ม
‪ดูหนัง แล้วเกลียดผู้ชายทุกคนยกเว้นฉันกัน
‪อือ
‪ไง คุณอยู่ไหน
‪คุณอยู่กับแอนนารึเปล่า
‪ใช่
‪ผมมีเรื่องให้ช่วย
‪อะไร
‪ผมอยากให้คุณเช็กพาสปอร์ตของแอนนา
‪ทำไม เช็กเพื่ออะไร
‪แค่เช็กเถอะน่า ดูให้ผมหน่อยได้ไหม
‪ผมจะไม่เช็กพาสปอร์ตเธอ นั่นมันดูโรคจิต
‪ผมคิดว่าเธอโกหกผมอยู่
‪ผมรู้ว่าเธอโกหกผมอยู่
‪เรื่องอะไร
‪- ผมจะวางสายนะ ‪- อย่างแรกก็เรื่องเงินเธอ
‪เชส ถามจริง
‪เธออย่างกับตู้เอทีเอ็มเดินได้ ‪อย่างกับเป็นเชื้อพระวงศ์
‪เช็กเถอะน่า ใช้เวลาแค่แป๊บเดียว
‪- ไม่ ‪- ไม่เห็นจะมีอะไรเลย
‪ถ้าไม่มีอะไร คุณก็มาเช็กเองสิ
‪คุณอยู่ไหน เมายาอยู่รึเปล่า เสียงเหมือนเมานะ
‪มาคุยกับแฟนคุณที่นี่สิ
‪ช่างเหอะ
‪คุณได้บอกแอนนาไหม ถามเธอเรื่องชื่อรึเปล่า
‪ผมไม่มีเหตุผลให้ต้องถาม
‪ณ จุดนี้ พฤติกรรมเชสต่างหากที่น่าสงสัย
‪ณ จุดนี้เหรอ แล้วจุดไหนที่ทำให้เปลี่ยนไปล่ะ
‪- เถอะน่า ดื่มกันก่อนนอนสักแก้ว ตาขี้แพ้ ‪- ยัยขี้เมา ไม่เอา
‪คุณเดลวีย์ครับ
‪คุณเดลวีย์ เรายังไม่ได้รับการโอนเงินเลย
‪เราโทรหาธนาคารแล้ว ‪เรายังไม่ได้รับข้อมูลอะไรเลย
‪เกรงว่าผมต้องขอบัตรเครดิตใบอื่นของคุณ
‪- อย่าเพิ่ง ‪- เธอให้บัตรคุณไปแล้ว
‪- ใช่ไหม ‪- ให้ไปแล้ว
‪- คุณเดลวีย์ ‪- ฉันให้ไปทุกใบแล้ว
‪- รูดอีกทีสิ ‪- ผมรูดหมดทุกใบแล้ว
‪งั้นระบบก็คงมีปัญหา
‪- ผมต้องขอบัตรอีกใบไม่ก็เงินสด ‪- ก็รูดไปสิ
‪ไม่อยากได้เงินรึไง
‪พ่อฉันจะไม่พอใจมากๆ ‪ที่ฉันถูกปฏิบัติแบบนี้
‪เธอก็โทรไปขอบัตรที่ใช้งานได้กับพ่อสิ
‪นี่นายเข้าข้างผู้จัดการชั้นกลางหิวอำนาจเหรอ
‪- คุณไม่ควรดูถูกผมนะ ‪- ฉันแค่อยากได้ยาและพักผ่อน
‪พ่อฉันจะโอนเงินมาทันทีที่…
‪นี่มันดึกแล้วครับ ไม่มีธนาคารเปิดให้โอนเงิน
‪งั้นก็รอตอนเช้าสิ มาเหอะ
‪บ้าจริง เราไม่… นี่มันไร้สาระ
‪ผมแค่อยากได้ยาจากกระเป๋าผม
‪เราจะยึดข้าวของของคุณจนกว่าจะได้เงิน
‪คุณมีวิธีชำระเงินตั้งหลายแบบ ‪นี่คือปัญหาของคุณ ไม่ใช่ของเรา
‪โอเค ฉันจะโทรบอกเชสให้เขามาจ่าย
‪ไม่ๆ ฉันจัดการได้
‪- ยังไง ‪- ก็รูดบัตรอีกทีสิ
‪แอนนา ไม่ ฉันต้องการยา จะได้นอนหลับ
‪พรุ่งนี้ฉันมีงานใหญ่
‪- ให้ฉันโทรหาเชสนะ ‪- ไม่ ห้ามโทร ฉันจะจัดการเอง
‪- ก็ได้ ฉันจะโทรหานอร่า ‪- เดี๋ยว ไม่ อย่าโทรหานอร่า
‪- มันน่าอาย ‪- สายไปแล้ว เราจะไม่มีที่พัก
‪วาล ไม่
‪โอเค นี่มันไร้สาระ ให้เราเข้าห้อง ‪นี่เป็นเรื่องฉุกเฉินทางการแพทย์ไปแล้ว
‪ทางออกง่ายมากเลยครับ
‪ผมต้องการบัตรเครดิตที่ใช้งานได้
‪คุณเดลวีย์
‪แอนนา
‪วาล ฉัน…
‪ฉันขอโทษ ฉัน…
‪พ่อฉัน…
‪ฉัน… ฉันตัวคนเดียว
‪เขาตัด… เขาตัดขาดจากฉัน ‪เขาตัดขาดจากฉัน
‪ฉันจะจ่าย
‪ฉันจะจ่าย ฉันจะจ่ายเอง
‪ฉันแค่อยาก…
‪ฉัน… ฉันจ่ายได้
‪ฉันจ่ายได้
‪ฉัน… ฉันจ่ายได้
‪ฉัน… ฉันขอโทษ ฉัน… ฉันจ่ายได้
‪ฉัน…
‪ขอโทษสำหรับปัญหานะครับ ‪เธอกำลังเจอช่วงเวลาลำบาก
‪กระเป๋าล่ะ
‪ทางนี้ครับ
‪เชสเป็นคนจ่ายเหรอ ทำไมล่ะ ‪เธอถังแตกเหรอ
‪ถังแตกเนี่ยนะ ไม่มีทาง
‪สภาพจิตใจพังมากกว่า
‪ผมไม่เคยเห็นใครที่บ้าดีเดือด ‪เปลี่ยนเป็นอ่อนแอได้เร็วขนาดนั้น
‪ก็อยากบอกให้ไปเปิดห้องนะ
‪แต่กับเธอสองคน นั่นคงไม่ดีแน่
‪อรุณสวัสดิ์
‪ฉันสายแล้ว
‪มีร้านให้ชอปเยอะ แต่เวลาน้อยนิด
‪- บาย ‪- บาย
‪บาย
‪เดี๋ยวรักเดี๋ยวเลิกแบบนี้ ‪ทำเอาผมปวดหัวนะ
‪จะว่ายังไงได้ ก็ผมตกหลุมรักเธอ
‪เราคุยกันยาวและเธอก็…
‪ตอนนี้เธอตกลงที่จะร่วมสร้างเวคกับผม
‪การได้เห็นความมุ่งมั่น ความฉลาดของเธอ
‪แล้วก็ไฮโซ
‪พอเธอได้เงินมรดก
‪ผมยังเป็นคนจ่ายค่าใช้จ่ายเธออยู่
‪ก็ใช่ แต่อีกไม่นานหรอก
‪ไม่ทางใดก็ทางหนึ่ง ‪เราจะเป็นคู่รักชื่อดังที่หยุดไม่อยู่
‪ฟังนะ ผมทำตามที่คุณขอแล้ว
‪ผมเช็กพาสปอร์ตของเธอ
‪และคุณพูดถูก
‪นามสกุลของเธอคือโซโรคิน
‪ไม่ใช่เดลวีย์ นามสกุลรัสเซีย
‪ใช้กันเกร่อเหมือนสมิธน่ะ
‪พาสปอร์ตชาติเยอรมัน ‪แต่เธอเกิดนอกเมืองมอสโก
‪ผมมั่นใจว่าเธอคงมีเหตุผลของเธอ
‪และผมเดาว่าเป็นเรื่องบอบช้ำทางใจ
‪ดูจากสิ่งที่เกิดขึ้นที่ล็อบบี้โรงแรมเมื่อคืน
‪บางทีพวกเขาอาจหนีมา โดนตามล่าโดยปูติน
‪หรือพวกทหารระบอบคณาธิปไตย
‪แต่ไม่ว่าอะไรที่เคยเกิดขึ้น
‪มีเรื่องที่กระทบจิตใจเธออย่างแรง
‪และเราต้องหาทางช่วยเธอ
‪ฟังอยู่รึเปล่า
‪ผมกลับก่อนดีกว่า
‪ผมกะจะไม่บอกคุณ ‪แต่ถ้าคุณเห็นว่าเธอเครียดแค่ไหน…
‪ไม่เป็นไร เพื่อน ขอบใจจริงๆ นะ
‪แล้วลอนดอนล่ะ เรายังไปอยู่รึเปล่า
‪ไปสิ
‪เราจะทำยังไงกับสถานการณ์นี้
‪- เธอต้องได้รับการช่วยเหลือนะ ‪- ไม่ต้องห่วง ไว้คุยกันทีหลัง
‪เจอกันที่โรงแรมนะ
‪ผมไปเจอพวกเขา
‪ยังไม่ถึงชั่วโมงด้วยซ้ำ
‪ไม่ถึง 60 นาทีด้วยซ้ำ
‪โห มาซะที สายกว่านี้อีกสิบนาที ‪เราได้ว่ายน้ำข้ามช่องแคบแน่
‪- คุณไปคนเดียวก็ได้นี่ ‪- บ้าน่า ถ้าไม่มีผม คุณได้หลงน่ะสิ
‪ผมได้ข่าวมาว่าถ้าไม่มียา คุณก็คงหลง
‪ใช่
‪โอเค
‪มีอะไรเกิดขึ้นรึเปล่า
‪เรื่องที่คุณค้นกระเป๋าคนอื่น
‪เช็กพาสปอร์ตคนอื่นไง
‪เขาพูดเล่น
‪เชส
‪บอกเธอไปสิ
‪เขาบอกให้ฉันทำ
‪คุณบอกให้ผมทำ
‪แกแกล้งฉัน ให้ตาย ไอ้พวกเวรเอ๊ย
‪ฉันจะไม่มีวันทำแบบนั้นกับนาย
‪เขาบอกให้ฉันทำ
‪- เชส บอกเธอสิ ไอ้สารเลว ‪- นี่โคตรพัง วาล
‪- นี่มันเป็นการรุกล้ำ… ‪- แกบอกให้ฉันทำ
‪แกขอร้องฉัน ฉันปฏิเสธไปแล้ว ‪แต่แกก็ยังขอร้องฉัน
‪ขอโทษที เพื่อนๆ ผมเป็นบ้าไปแล้ว
‪ประสาทกลับกันไปหมด
‪สถานการณ์แบบนี้เป็นใครก็ต้องฟิวส์ขาด
‪นายนี่น่าผิดหวังชะมัด
‪เธอมันหลงตัวเองและเอาแน่เอานอนไม่ได้
‪ส่วนแกก็ตอแหลซึ่งๆ หน้า ‪เกี่ยวกับเรื่องที่เกิด
‪คุณเป็นคนที่ไปค้นของของเธอ
‪นั่นโคตรพังเลย วาล ‪ทำไมถึงไม่ยอมรับสักที
‪แกแม่งโคตรเชี่ยโรคจิต
‪แกบอกให้ฉันเช็กพาสปอร์ตเธอ
‪- คุณครับ โปรดออกไปเดี๋ยวนี้ ‪- ฉันไปแน่ เขาหลอกใช้เธออยู่
‪เธอมันก็แค่กระปุกเงินเดินได้ในสายตาเขา
‪มาเถอะ ไปจากที่นี่กัน
‪เราจะตกรถไฟนะ
‪ไว้เจอกัน วาล
‪พระเจ้าช่วย นั่นคงแย่มากเลย
‪เข้าขั้นจิตตก
‪ไม่มีเรื่องไหนในโลกของผม ‪อยู่นานเกินหนึ่งฤดูกาลหรอก
‪สไตล์นอร์มคอร์ นั่นสิจิตตก
‪แต่ทำไมแอนนาถึงหันหลังให้คุณแบบนั้น
‪ฉันไม่เข้าใจ
‪เลิกตามผมได้แล้ว ผมมีงานต้องทำ
‪ขอเบอร์ติดต่อเชสให้ฉันได้ไหม
‪เดี๋ยว
‪ฉันยังไม่เข้าใจว่า ‪ทำไมพวกเขาถึงเลิกคบคุณ
‪คุณไม่ได้ทำอะไรผิด
‪นี่
‪พวกเขาให้เธอใส่ชุดสีอะไร
‪ชุดสีส้มเหรอ
‪ชุดสีเทา
‪ดี
‪ค่อยยังชั่ว
‪ไอ้เสียงเตือนนั่น
‪นั่นเป็นเสียงที่จักรวาลกำลังแจ้งคุณว่า
‪คุณเพิ่งทำให้ตัวเองซวยครั้งใหญ่
‪ให้ตายสิ
‪(เกาะไรเกอร์ส)
‪เช็ก
‪(กรมราชทัณฑ์ - เมืองนิวยอร์ก)
‪(คุณอยู่ในพื้นที่นี้ ‪เพราะคุณยินยอมที่จะถูกค้นตัว)
‪(ไม่ใช่การค้นแบบถอดเสื้อผ้า)
‪สตีเวนส์
‪โซโรคิน
‪นี่
‪โซโรคิน คิวคุณแล้ว
‪หายหน้าไปเลยนะ
‪เราต้องคุยกันเรื่องเชส
‪เขาเป็นสาเหตุที่คุณติดคุกรึเปล่า
‪หรือคุณคือสาเหตุที่ทำให้ฉันหาเขาไม่เจอ
‪ฉันไม่จำเป็นต้องเป็นเพื่อนกับทุกคน
‪คุณคิดว่ามันมีพัฒนาการ เหมือนในหนัง…
‪แต่ฉันก็เป็นแบบนี้มาตลอด
‪ไงคะ
‪เราต้องไปแล้ว เดี๋ยวสายนะ
‪ให้ตาย มีอะไรอีกล่ะ
‪โซโรคิน
‪หรือออกเสียงแบบนี้
‪แอนนา โซโรคิน ใช่ไหม
‪- ฉันเปลี่ยนชื่อ แล้วไง ‪- เปลี่ยนชื่อหรือตัวตนกันแน่
‪มีหลายคนที่ชื่อแอนนา โซโรคิน
‪แต่มีแอนนา เดลวีย์แค่คนเดียว
‪แถมยังฟังดูดีกว่า
‪ดีกว่าที่ว่าคือไม่ใช่ชื่อรัสเซียสินะ
‪อะไรกันวะ ‪ทำไมคุณถึงงอแงอย่างกับเด็กๆ
‪งั้นคุณเป็นคนรัสเซียเหรอ
‪ฉันเกิดที่นั่น ใครสนกัน
‪คุณเป็นใครกันวะ
‪- เราไม่มีเวลาสำหรับเรื่องนี้นะ ‪- คุณโกหกเรื่องอะไรอีก
‪คุณเป็นใครกันแน่
‪ฉันไม่มีเวลาสำหรับเรื่องนี้
‪ฉันไม่มีเวลาเถียงกับคุณ
‪ผมให้ทุกอย่างที่ผมมีกับคุณ
‪แต่คุณกลับไม่มีเวลาบอกผม ‪ความจริงเรื่องตัวตนคุณเนี่ยนะ
‪คุณเป็นใคร
‪ฉันกำลังสร้างบางอย่าง
‪บ้าน ในนิวยอร์ก ‪สำหรับศิลปิน สำหรับลูกค้า
‪พื้นที่สตูดิโอ ‪นิทรรศการหมุนเวียนที่เปิดสาธารณะ
‪แถมยังมีพื้นที่สำหรับคลับหรูพิเศษที่สุดด้วย
‪มันจะเป็นที่สุดแห่งโลกศิลปะ
‪และฉันจะยืนบนจุดสูงสุด
‪เป็นผู้เฝ้าประตูและผู้ประสานงาน
‪ฉันเป็นใครน่ะเหรอ
‪คลับนี้ มูลนิธินี้จะเป็นตัวตนของฉัน
‪ตัวฉัน
‪ฉันต้องสร้างมัน
‪ศิลปินและคนอย่างฉันจะได้มีบ้านสักที
‪มีที่ที่ปลอดภัย
‪ที่ที่พวกเขารู้สึกคู่ควร
‪ที่ที่ฉันรู้สึกคู่ควร
‪คุณจะขวางทางไม่ให้ฉันทำแบบนั้น
‪หรือจะช่วยฉัน
‪บอกฉันมาเดี๋ยวนี้เพราะฉันทำไม่ได้
‪บอกตามตรง ฉันมีเรื่องต้องทำมากมายเหลือเกิน
‪และฉันเสียเวลาไปมากเกินไปแล้ว
‪มันงดงาม
‪เรา…
‪ผมอยากช่วยคุณสานฝันให้เป็นจริง
‪ไม่ว่าจะต้องทำอะไรก็ตาม
‪ต้นกำเนิดของฉันจะมาขวางทาง ‪คนที่ฉันอยากเป็นรึเปล่า
‪ไม่ ทำไมคิดแบบนั้น
‪เพราะตอนที่ฉันทำเรื่องนี้ ‪ฉันจะให้คนมาสงสัยประวัติฉันไม่ได้
‪- ผมรู้ ‪- ห้ามใครทั้งนั้น
‪พวกเขาจะไม่สงสัย
‪คุณยังสงสัยเลย
‪ทำไม
‪พาสปอร์ตของคุณ
‪คุณดูพาสปอร์ตฉันเหรอ
‪เปล่า
‪งั้นใครดู
‪วาล
‪ห้ามใครทั้งนั้น
‪คำบรรยายโดย วิภาพร หมู่ศิริเลิศ