‪(ซีรีส์จาก NETFLIX)
‪(เรื่องราวนี้เป็นเรื่องจริงอย่างที่สุด…)
‪(ยกเว้นส่วนที่ตอแหลทั้งหมด)
‪หล่อนย้ายออกจากอะพาร์ตเมนต์
‪หล่อนออกจากงานที่วานิตี้แฟร์
‪เพื่อนๆ หรือครอบครัวของหล่อนไม่ยอมพูดเลย
‪- พูดถึงใครอยู่ ‪- นายคิดว่าใครล่ะ
‪เธอยังหมกมุ่นเรื่องเรเชลอยู่เหรอ
‪ปล่อยไปได้แล้ว
‪หล่อนเป็นเพื่อนคนเดียวของแอนนาที่ฟ้องร้อง
‪ฉันต้องการตัวหล่อน แต่หล่อนหายต๋อม
‪- เธอไม่ต้องการหล่อนหรอก ‪- ฉันก็บอกไปแล้ว
‪ก็ได้ ฉันอยากได้หล่อน
‪พอลมาๆ
‪- พอล ‪- หวัดดี พอล
‪แวะมาเที่ยวซาฟารี พบปะคนพื้นเมืองเหรอ
‪มาแออัดในสไครบีเรียเหรอ
‪แบร์รี่ ไม่เอาน่า ขอโทษด้วยนะ
‪พอล ที่เขาหมายถึงคือ…
‪เราไม่ชอบคุณ ไปซะ
‪ผมแค่… วิเวียน บทความไปถึงไหนแล้ว
‪- ดีค่ะ เยี่ยม ‪- ใกล้เสร็จรึยัง
‪- ใกล้เสร็จแล้ว ‪- มีร่างให้ผมอ่านไหม
‪ไม่ ฉันกำลังทำอยู่
‪สืบจากวงในน่ะ
‪การสืบค้นทุกอย่าง ยังไม่มีร่างให้คุณอ่าน
‪แต่เร็วๆ นี้แหละ
‪มันมีกำหนดส่งนะ
‪แล้วเรื่องอะไรพวกนี้จะเกิดเมื่อไหร่
‪ฉันจะคลอดลูกในอีกสามสัปดาห์
‪ผมต้องการบทความด่วนสุดเลยนะ
‪เราจะต้องการเวลาเพิ่ม
‪เรื่องนี้ต้องตรวจสอบข้อเท็จจริงเยอะเลย
‪พวกคุณควรรู้ดี ‪ว่าการตรวจสอบข้อเท็จจริงสำคัญแค่ไหน
‪ฉันทำได้ค่ะ
‪บาย ไปสิ ไป
‪เรามีเรื่องที่เราต้องเขียน ถึงกำหนดส่งแล้ว
‪ฉันไม่มีเวลามาฟังที่เธอโกหกพ่อหนุ่มขี้เต๊ะนั่น
‪เดี๋ยวนะ หล่อนพูดถูก
‪- เด็กจะคลอดในอีกสองสัปดาห์ ‪- ร่างก็ยังไม่เกือบเสร็จเลย
‪- หล่อนยังไม่เริ่มเขียนด้วยซ้ำ ‪- ยัยคนเห็นแก่ตัว
‪ฉันต้องเขียนบทความเรื่องทรัมป์
‪เหรอ เขียนเรื่องทรัมป์เนี่ยนะ
‪ภูมิใจไหม รู้สึกพิเศษรึเปล่า
‪ฉันต้องการเรเชล
‪เธอไม่ได้หล่อนหรอก
‪คนเราไม่หายตัวไปเฉยๆ
‪แม่สาวคนนี้โพสต์เก่งจะตาย
‪หล่อนตายแน่ถ้าไม่ได้โพสต์ไอจี ‪เรื่องผม รองเท้า อะไรพวกนั้น
‪หล่อนต้องออนไลน์ในไอจีแน่
‪ฉันว่าหล่อนยังกดไลก์โพสต์อยู่
‪ไม่มีเลย ไม่เล่นเฟซบุ๊ก ไอจี สแนปแชต
‪ทวิตเตอร์ เวยป๋อ ทัมเบลอร์ ไม่มีเลย
‪ถ้าแหล่งข่าวไม่ยอมคุยด้วย ‪เธอก็ต้องเขียนโดยไม่ต้องมีพวกเขา
‪เธอมีข้อมูลมากพอแล้ว ‪โดยไม่ต้องใช้เรเชล จริงไหม
‪ค่ะ
‪ไม่ อาจจะ
‪มันจะดีกว่าถ้าได้เรเชล
‪หล่อนพูดถูก
‪ถ้าเรเชลไม่ร่วมมือ เรื่องนี้ไม่ดีหรอก
‪- ยิ่งเรื่องมาร์ราคิช ‪- ฉันไม่เห็นด้วยนะ
‪เรื่องของเคซี่ย์ก็ดีพอแล้ว
‪หล่อนอยู่ที่นั่น
‪- แค่แป๊บนึง ‪- แต่หล่อนก็อยู่
‪ใช่ หล่อนอยู่ตอนแรกๆ แต่ก็ไม่นานมาก
‪- แบร์รี่ นี่มันอะไร ‪- เคซี่ย์กลับมา
‪- ฉันคิดว่าหล่อนเป็นพยานที่ไว้ใจไม่ได้ ‪- เราแค่อยากเริ่มเขียน
‪แบร์รี่ ให้ตายสิ
‪ฟังนะ แค่เริ่มเขียนไป
‪เราจะหาเรเชลให้
‪ถ้าเธอเขียน เดี๋ยวหล่อนก็มาเอง
‪เขียนเลย
‪(หน้าแรก - 0 คำ)
‪มันเริ่มต้นจากเงิน ‪เรื่องแบบนั้นเกิดขึ้นบ่อยๆ ในนิวยอร์ก
‪(หน้าแรก - 12 คำ)
‪ธนบัตรร้อยดอลลาร์ส่งข้าม ‪พื้นผิวที่เรียบลื่น
‪ของโต๊ะเลียนแบบยุคกลาง ‪ของผู้ช่วยพิเศษที่โรงแรม 12 จอร์จ
‪("เงินไม่เคยหลับใหล" ‪เรเชลอยู่ไหน)
‪ต่อมา เคซี่ย์ ดู๊ครับรู้ว่าสิ่งนี้
‪เป็นของขวัญสำคัญจากจักรวาล
‪ขอโทษค่ะ อะไรนะ
‪- ฉันไม่รู้ว่าคุณพูดอะไร ‪- ให้ตายสิ มานี่
‪ฉันมีเพื่อนที่ฉันคิดว่าอาจรู้อะไรบางอย่าง
‪ฉันเลยโทรไปถาม หล่อนไปสืบให้และ…
‪หล่อนเพิ่งโทรกลับหาฉันและ…
‪มาวด์ รีบๆ บอกมา
‪ฉันเจอเรเชลแล้ว ‪และฉันรู้ว่าทำไมหล่อนไม่ยอมคุยกับเธอ
‪ทำไม
‪หล่อนตายแล้ว โคม่าอยู่ ทำไม
‪เรเชลขายเรื่องของเธอให้กับวานิตี้แฟร์
‪นังบ้า…
‪("น้ำจิ้มเสริม เธอจ่ายทุกอย่าง")
‪(ความโชคร้ายสุดหรูของฉัน ‪กับนักมายากลแห่งแมนแฮตตัน)
‪(เรเชล)
‪(โห ชีวิตดีงามมาก ตายแล้ว)
‪(พวกเธอน่ารักมาก)
‪(สวยจัง)
‪(งามมาก)
‪(ร้อนแรง)
‪(ชอบมากเลย)
‪(ไม่ยุติธรรมเลย)
‪(โอ้โฮ ดีงามมาก)
‪(ไม่มีทาง)
‪(ไง ฉันจะให้เธอเที่ยวจนจบ ‪แต่เธอคือที่สุด)
‪(ว้าว - แบบนี้ใช่เลย)
‪(อิจฉาไม่ไหว)
‪(นี่น่าทึ่งมาก รัก รัก รัก รัก)
‪ให้ตาย
‪โอเค
‪คุณโทรหาแอนนา เดลวีย์ ฝากข้อความไว้
‪แอนนา ฉันเองนะ
‪ฉันกลับมาถึงนิวยอร์กแล้ว ‪ถ้าเธอช่วยโอนเงินคืนให้ฉัน
‪นั่นจะเยี่ยมมาก
‪ขอบใจ ไว้คุยกันนะ
‪ฟังนะ เรื่องแบบนี้เกิดขึ้นตลอดเวลา ‪ไม่ได้แปลว่างานของเธอพัง
‪ไม่ได้แปลว่าเขียนได้เหมือนกัน
‪ใครเป็นคนเขียน เรารู้ไหมว่าใครเขียน
‪เพื่อนฉันไม่รู้เรื่องนั้น
‪ถ้าแนนซี่ โจ เซลส์เป็นคนเขียน ฉันตายแน่
‪ใช่ เธอซวยแน่ๆ
‪บ้าจริง ฉันต้องบอกแลนดอน
‪- อย่า ‪- คุณว่าฉันไม่ควรบอกแลนดอนเหรอ
‪ถ้าเกิดพอลรู้เรื่องก่อนล่ะ
‪- เรื่องของเธอมีข้อมูลมากพอไหม ‪- ค่ะ
‪พระเจ้า ฉันคิดว่านะ อาจจะ
‪- เธอเคยเขียนข่าวเยี่ยมๆ มาก่อน ‪- แต่ฉันยังเขียนไม่เสร็จ
‪อย่าบอกอะไรแลนดอนเด็ดขาด
‪ลู
‪พวกเขาพูดถูก ปิดเรื่องนี้ก่อน
‪ห้ามใครพูดอะไรกับพอลหรือแลนดอน
‪รออ่านบทความของวานิตี้แฟร์ก่อน
‪เราต้องรู้ว่าเธอต้องสู้กับอะไร
‪บทความจะออกเมื่อไหร่
‪นิตยสารจะออกสัปดาห์นี้ แต่วันนี้น่าจะขึ้นเว็บ
‪(วานิตี้แฟร์)
‪ผิวแทนสวยจัง
‪รูปไอจีของเธอเซ็กซี่มาก
‪- ขอบใจ ‪- เร็วเข้า เล่ามาให้หมดจ้ะ
‪ฉันอิจฉามากเลย
‪ฉันอยากไปมาร์ราคิชมาตลอด
‪- มันน่าทึ่งไหม ‪- ก็สวยดีนะ
‪คุณพระ เธอไปพักที่ลา มามูเนียได้ยังไง
‪แอบมีป๋าเปย์ให้เหรอ
‪ขอโทษนะ ทุกคน ฉันได้รับอีเมลเยอะมาก ‪และฉันต้องทำงาน
‪- เซ็งเป็ด ‪- ฉันต้องทำงานก่อน
‪เรเชล
‪โนอาห์ คุณมา…
‪ผมมีประชุมกับบรรณาธิการช่างภาพน่ะ
‪มาร์ราคิชบ้ามากเลยเนอะ
‪คุณเป็นไงบ้าง
‪ฉันอาจเป็นโรคพีทีเอสดี
‪พวกเขารูดบัตรฉันเต็มวงเงิน
‪- บ้าอะไรเนี่ย ‪- นั่นสิ แต่แอนนาจะแก้ไขให้
‪ไม่เป็นไรหรอก
‪ผมต้องไปประชุมก่อน
‪อยากไปกินมื้อค่ำกันไหม
‪ไปไม่ได้ค่ะ
‪ไว้เจอกันนะ
‪แอนนา ยังไม่มีเงินโอนมาเลย ‪ต้องจ่ายค่าบัตรของที่ทำงานด่วนๆ
‪ไม่นะ โทษที ธนาคารไม่ได้เรื่อง
‪ฉันเดินทางอยู่ พรุ่งนี้เงินจะเข้านะ
‪โทษทีที่โอนช้า
‪- เรเชล ‪- ไปเดี๋ยวนี้ค่ะ
‪เตรียมตัว มาแล้ว
‪"น้ำจิ้มเสริม เธอจ่ายทุกอย่าง"
‪เดี๋ยวนะ หล่อนเขียนเองเหรอ
‪มันเป็นงานเขียนจากประสบการณ์
‪หล่อนเขียนเอง นี่ดีเลย นี่ดีสำหรับเรา
‪เคนท์ เราโดนวานิตี้แฟร์ตัดหน้าเหรอ
‪ดูเขาจะไม่คิดแบบนั้นนะ
‪เวรละ
‪คนจะคลั่งแน่ๆ
‪ยังไม่มีเงินเข้าเลย
‪ธนาคารห่วยแตก เดี๋ยวจะเข้าละ
‪แอนนา ฉันเดือดร้อนได้นะ
‪โอนไปแล้ววันนี้ ฉันส่งสลิปโอนให้เธอได้นะ
‪เรเชล
‪- ขอโทษค่ะ ‪- หมู่นี้เธอเป็นอะไร
‪ทำไมช้านัก
‪จะโอนแล้ว
‪มีปัญหานิดหน่อยกับการโอนระหว่างประเทศ
‪แอนนา เกิดอะไรขึ้น
‪หมายความว่าไง ทุกอย่างโอเค
‪เดี๋ยววันจันทร์เธอก็ได้เงิน
‪ฉันขอรูปสำหรับเดือนหน้า
‪ขอโทษค่ะ
‪(เคท แม็คคินนอน - เรื่องขึ้นปก)
‪แอนนา ฉันต้องการเงินคืน
‪ช้านิดหน่อยนะ กำลังแก้อยู่ ขอโทษมากๆ
‪วันนี้จะโอนสำเร็จแน่
‪ต้องย้ายโรงแรมน่ะ
‪บีคแมน ธรรมดาไป
‪เรเชล
‪ถ้าเธอจะไม่ตั้งใจ ฉันจะหาคนอื่นมาช่วยฉัน
‪ตอนนี้เธอเกะกะฉันอยู่
‪คุณโทรหาแอนนา เดลวีย์
‪ฝากข้อความไว้
‪แอนนา นี่มันสามเดือนแล้วนะ
‪ฉันต้องการเงิน 62,000 ดอลลาร์นั่น
‪ฉันต้องจ่ายค่าบัตรเครดิตที่ทำงาน
‪ฉันใช้เงินทั้งหมดของฉันจ่าย ‪ค่าชำระขั้นต่ำไปแล้ว
‪ขอร้องล่ะ แอนนา เธอต้องจ่ายเงินคืนฉัน
‪ฉันไม่ได้จะดูถูกงานของวานิตี้แฟร์ ‪ฉันไม่ได้บอกว่ามันเป็นบทความที่แย่
‪ฉันกำลังบอกว่ามันไม่ใช่บทความด้วยซ้ำ
‪เพราะเรเชลเป็นคนเขียนเอง
‪เธอไม่ใช่นักเขียน ไม่ใช่นักข่าว
‪เรายังโดนตัดหน้าอยู่ดี
‪ไม่ นี่ไม่ใช่การโดนตัดหน้า
‪มันไม่ใช่บทความของจริง
‪ไม่มีข้อเท็จจริง
‪ไม่มีการค้นคว้า ไม่มีสัมภาษณ์
‪เธอแค่บ่นเรื่องเพื่อนเธอ
‪มันเหมือนอีเมลเรื่องทริปสาวๆ ที่ผิดพลาด
‪ซึ่งตรงกับประเด็นของผม
‪ที่ว่าเรื่องราวพวกนี้ไม่มีเนื้อหาและความน่าสนใจ
‪พอล บทความของเธอไม่มีเนื้อหา
‪เรเชลไม่รู้อะไรเลย
‪เธอไม่รู้เรื่องธนาคาร
‪บริษัทกฎหมาย ‪หรือความจริงในสิ่งที่แอนนาทำเลย
‪งานของฉันเป็นเรื่องของการต้มตุ๋น
‪ที่เป็นความฝันคนอเมริกันแห่งศตวรรษที่ 21 นะ
‪ฉันพูดถึงหัวขโมยต้นแบบ
‪การขโมยความเป็นที่หนึ่ง ‪โซ่ตรวนในความทะเยอทะยานของผู้หญิง
‪มันเกี่ยวกับเหตุผลที่ยุคนี้มีแต่การหลอกลวง
‪เรื่องของฉันมีจุดยืน
‪มันสมควรถูกตีพิมพ์
‪มันก็ดูมีอะไรอยู่บ้าง
‪แต่ไม่รู้สิ
‪ผมรู้สึกว่า…
‪เราควรตัดความเสี่ยง
‪แลนดอน
‪เขียนต่อไป
‪ทำให้จบ
‪- แล้วผมจะตัดสินใจ ‪- ขอบคุณค่ะ
‪- ผมดีใจที่คุณโทรมา ‪- ฉันดีใจที่คุณว่าง
‪ดีจังที่ได้พบคุณ
‪ห่างจากเรื่องบ้าบอนั่น
‪ใช่
‪ช่วงนี้มีงานอะไรบ้าง
‪เพื่อนของผมคนหนึ่ง ‪วงของเขาเล่นที่เทศกาลแกลสตันบูรี
‪เจ๋งเนอะ
‪พวกเขาอยากให้ผมไปด้วย ‪ไปถ่ายรูปและวิดีโอให้
‪- วิเศษเลย ‪- ใช่ แล้วคุณล่ะ
‪ฉันไม่รู้เลยว่าฉันจะทำอะไร
‪ฉันยังรอให้แอนนาคืนเงินอยู่
‪โห เธอยังไม่จ่ายคืนเหรอ
‪ฉันแอบปิดเรื่องนี้อยู่
‪ที่ทำงาน…
‪ฉันไม่รู้ว่าอีกนานแค่ไหน…
‪เธอบอกว่าพักอยู่โรงแรมบีคแมน ‪แต่ฉันว่าเธอไม่อยู่ที่นั่นแล้ว
‪ฉันไม่ได้ขอให้เธอเอาเงินคืนกับตัวซะหน่อย
‪ฉันแค่ขอให้เธอกดโอนหรือโทรหาธนาคาร
‪ฉันไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเธออยู่ไหน
‪หวังว่าเธอจะโอเค
‪เรช คุณต้องดูแลตัวเองบ้างนะ
‪หมายความว่าไง
‪แอนนาเป็นเพื่อนฉันนะ
‪หลังจากทุกอย่างที่เกิดขึ้นในมาร์ราคิช
‪คุณยังเรียกเธอว่าเป็นเพื่อนอีกเหรอ
‪แอนนาไม่ใช่เพื่อนคุณ
‪ไม่งั้นเธอไม่ทำให้คุณเจอเรื่องพวกนั้นหรอก
‪เธอคิดถึงตัวเองก่อน
‪เธอแค่แตกต่าง ก็เท่านั้น
‪เธอไม่เหมือนคนอื่น แต่เธอไว้ใจได้
‪ทุกอย่างจะเรียบร้อย
‪เมื่อคืนจัดหนักเหรอ
‪ฉัน… ฉันนอนไม่หลับน่ะ
‪ใช้ชีวิตเต็มที่ ฉันรู้นะ เรเชล วิลเลียมส์
‪(แจ้งเตือนจีเมล - จากเพย์แพล)
‪(คุณได้รับการชำระเงินจากแอนนา เดลวีย์)
‪ขอบคุณพระเจ้า
‪(ยอดทั้งหมด - 5,000 ดอลลาร์สหรัฐ)
‪อะไรกันวะ
‪คุณโทรหาแอนนา เดลวีย์
‪ฝากข้อความไว้
‪แอนนา…
‪ฉันมาขัดจังหวะรึเปล่า
‪หวัดดี ลินดา ต้องการอะไรเหรอ
‪พยายามเดินให้ครบก้าวของวันนี้น่ะ ‪ฉันเลยคิดว่าเดินลงมาดีกว่า
‪คุณได้อีเมลฉันจากอาทิตย์ที่แล้วรึเปล่า
‪อาทิตย์ก่อนหน้านั้นด้วย
‪คุณพระช่วย ฉันพลาดอะไรไปเหรอ
‪ขอโทษที คลาร่ามีทริปใหญ่ ‪ฉันต้องจองตั๋วและการเดินทาง
‪สามประเทศเลย
‪ฉันได้รับข้อความจากเอเม็กซ์
‪เรื่องยอดเงินที่ยังไม่ได้ชำระ ‪ของบัตรบริษัทที่คุณถือน่ะ
‪ที่ฉันถือไว้เหรอ
‪ฟังนะ อาทิตย์หน้ามาร์โค ‪จะตรวจยอดประจำสามเดือน
‪คุณต้องรีบจ่ายค่ายอดนั่นนะ
‪แน่นอนค่ะ ฉันจะจัดการให้เรียบร้อย
‪ฉันคงลืมไปน่ะ
‪จ้ะ
‪รับสายสิ
‪คุณโทรหาแอนนา เดลวีย์ ‪ฝากข้อความไว้
‪นี่ แอนนา ฉันเองนะ
‪เธอโอนมาให้แค่ห้าพัน แล้วที่เหลือล่ะ
‪ฉันต้องการเงินที่เหลือ
‪ฟังนะ คนที่ทำงานรู้เรื่องแล้ว
‪แอนนา โทรกลับหาฉันด้วย ได้โปรด
‪ฉันจะบ้าตายอยู่แล้ว
‪ฉันต้องจ่ายเงินนั่น
‪โทษทีๆ
‪ตลอดช่วงนี้แอนนาอยู่ไหน
‪หล่อนไม่อยู่บีคแมนแล้วนี่ใช่ไหม
‪แอนนากลับมาจากต่างประเทศ
‪หล่อนเข้าพักโรงแรม 12 จอร์จไม่ได้แล้ว
‪หล่อนเลยเข้าพักที่บีคแมน
‪ไม่แปลกใจเลย
‪ใช้เวลาไม่ถึงเดือนคนที่บีคแมน
‪ก็รู้ว่าแอนนาไม่มีเงินจ่าย
‪หลังจากนั้น หล่อนไปพักที่โรงแรมดับเบิลยู
‪ข้อมูลนี้ดีนะ
‪เธอเอาไปใช้ได้ วิเวียน
‪จะไปไหนน่ะ
‪เดี๋ยวฉันมา เพิ่งคิดอะไรออกน่ะ
‪งั้นตลอดเวลานี้เรเชลพยายาม ‪ขอเงินคืน แอนนาไร้ที่อยู่
‪ไม่โอนเงินให้หลายโรงแรม
‪คนจรจัดไฮโซ
‪ใช่เลย แต่เรเชลกลับไม่รู้เรื่อง
‪สวัสดีค่ะ นี่วิเวียน เคนท์ค่ะ ขอสายดร.แฮร์ริส
‪ช่วยบอกให้เธอไปพบฉันที่โรงพยาบาลที
‪มีบางอย่างเกิดขึ้น
‪มีอะไรที่คุณอยากบอกฉันไหม
‪คุณปล่อยให้เธอ ‪ใช้บัตรบริษัทรูดไป 62,000 ดอลลาร์
‪ฉันไม่ได้ปล่อยให้เธอใช้
‪คือฉันให้ก็จริง แต่เธอควรจะจ่ายฉันคืน
‪- เธอรวยมากนะ ‪- ไปคุยกับมาร์โค
‪ไม่ได้
‪เดี๋ยวอีกสองวันเขาก็จะรู้เรื่องแล้ว
‪มันจะดีกว่าถ้าคุณบอกเขาก่อน
‪จากนั้นคองเด นาสต์จะได้แจ้งความจับเธอ
‪ไม่ เธอบอกว่าเดี๋ยวก็ได้เช็คแล้ว
‪ดึงสติจ้ะ
‪เธอเตะถ่วงคุณมาสามเดือนแล้วนะ
‪บอกเขาเอง ไม่งั้นฉันจะบอก
‪เธอจ่ายคืนมาบ้างแล้ว
‪ถ้าเธอจ่ายที่เหลือ งั้นมาร์โคก็ไม่จำเป็นต้องรู้
‪นึกว่าเราเล่นขายของกันอยู่เหรอ
‪นี่มันการฉ้อโกงนะ
‪ต้องแจ้งตำรวจ โดนติดคุก
‪นี่เรื่องใหญ่นะ เรเชล คุณต้องแจ้งจับเธอ
‪คุณไม่รู้จักเธอ
‪ฟังนะ สำหรับคุณ ‪เธอเป็นแค่หัวขโมยไม่ยอมจ่ายเงิน
‪สำหรับฉัน เธอเป็นเพื่อน
‪และฉันจะไม่แจ้งความจับหญิงต่างชาติ
‪ไม่ใช่ในอเมริกาที่ทรัมป์ครอง
‪เพราะฉันรู้จักเธอดี
‪และรู้ว่าเธอเป็นคนดี
‪และรู้ว่าไม่ว่าอะไรที่เธอกำลังเผชิญอยู่ตอนนี้
‪เธอจะคิดหาทางออกและกลับมาผงาด
‪เช่นเดียวกับฉัน
‪นี่ เกิดอะไรขึ้น มีอะไรเหรอ
‪- ไม่มีอะไรค่ะ ‪- มีบางอย่างเกิดขึ้น
‪สิ่งที่เกิดขึ้นคือฉันเห็นว่าเด็กกลับหัวแล้ว
‪กลับหัวเหรอ พระเจ้า โอเค
‪กลับหัวแล้วไง
‪ไม่ใช่เรื่องใหญ่นี่ นั่นไม่เห็นน่าห่วงเลย
‪วิเวียน
‪สองวัน มากสุดสามวัน และคุณจะคลอด
‪ฉันอยากให้จากนี้คุณเดินช้าๆ ‪ไม่เครียด และผ่อนคลาย
‪ได้เลยครับ
‪วิเวียน คุณต้องดูแลตัวเองนะ
‪ได้ค่ะ
‪สัญญาค่ะ
‪ฮัลโหล
‪แอนนาเหรอ
‪แอนนา ฟังอยู่รึเปล่า
‪ฟังอยู่ เรเชล ว่าไง
‪ฉันไม่รู้ว่าเธอได้รับข้อความฉันบ้างไหม
‪แต่ฉันยังรอเงินโอนอยู่นะ
‪รู้อะไรไหม ฉันเบื่อเรื่องการโอนเงินมาก
‪ฉันอยู่ที่ดับเบิลยู ไว้ฉันไปธนาคาร ‪แล้วเขียนแคชเชียร์เช็คให้เธอนะ
‪เธอมาเอาไปได้
‪แบบนั้นได้ไหม
‪ได้สิ ดีเลย
‪วันนี้ฉันจะเข้าไป
‪ไชโย ฉันว่าแล้ว เยี่ยม
‪ในบทความของเธอ ‪เรเชลพูดถึงการแทรกแซง
‪ไม่มีใครบอกฉันเรื่องนั้นเลย
‪แอนนาไม่ได้บอก เคซี่ย์ด้วย
‪เอาละ อีกสี่นาทีรถจะมาถึง
‪ลูกคนแรกคลอดช้าเสมอ ใครๆ ก็พูดแบบนั้นตลอด
‪พี่สาวคุณ ลูกเธอก็คลอดช้าใช่ไหม
‪รูคลอดก่อนกำหนดหนึ่งอาทิตย์
‪- ทำอะไรน่ะ ‪- เรียกอูเบอร์
‪ถามจริง
‪แจ็ค บทความฉันยังไม่เสร็จ
‪ฉันใกล้แล้ว ฉันแค่…
‪- ฉันต้องคุยกับเคซี่ย์ ‪- คุณได้ยินดร.แฮร์ริสรึเปล่า
‪พัก ผ่อนคลาย เดินช้าๆ
‪วิเวียน นี่ไม่ใช่การฝึกนะ
‪ลูกเราใกล้คลอดแล้ว และเรายังไม่พร้อมด้วยซ้ำ
‪ห้องเด็กก็ยังไม่เสร็จ เรายังไม่ได้ ‪ติดของป้องกันสำหรับเด็กที่บ้านเลย
‪เราต้องซื้อกล้องดูเด็กอะไรนั่น
‪เราไม่มีผ้าอ้อม
‪ฟังนะ คนคลอดลูกกันทุกวัน
‪นั่งคลอดกันในทุ่งนายังมี
‪เราไม่ได้พิเศษ
‪เราไม่มีของแบบพวกนี้
‪เราก็เป็นแบบนี้แหละ
‪เราไม่ใช่พ่อแม่ที่แย่ ‪เพราะลูกยังไม่คลอดเลย
‪รู้ไหมว่าเราจะทำอะไร
‪ทำทุกทางเพื่อให้พร้อมตอนลูกคลอดออกมา
‪ฉันต้องเอาเรื่องนี้ออกไปจากสมอง ‪และเขียนออกมา
‪ฉันต้องทำให้เสร็จ ต้องเขียนให้จบ
‪ฉันอยากให้เด็กคนนี้รู้ว่าฉันโคตรเจ๋ง
‪และฉันชนะ
‪คุณช่วยสนับสนุนหน่อยได้ไหม
‪คุณทำให้เสร็จในสองวันได้ไหม
‪ก็ต้องแบบนั้น มันเป็นโอกาสเดียว
‪อะไรวะ
‪ให้ช่วยอะไรไหมคะ
‪ฉันมาหาเพื่อนน่ะค่ะ แอนนา เดลวีย์
‪เธอไม่ได้พักกับเราแล้วค่ะ
‪ฟังนะ ฉันต้องพบเธอ
‪เธอทิ้งเช็คไว้ให้ฉัน ‪ฉันต้องเข้าไปเอาในห้องเธอ
‪เธอทิ้งเช็คไว้ให้คุณเหรอ
‪หมายความว่าไงที่เธอไม่ได้พักที่นี่แล้ว
‪เธอยัง… เธอยังไม่ได้จ่ายคุณเหรอ
‪ฉันไม่สามารถพูดเรื่องส่วนตัวของแขก
‪ข้อพิพาททางการเงินหรือปัญหาที่กำลังเกิดขึ้น ‪ที่พวกเขาก่อไว้กับเรา
‪หรือกับบีคแมน หรือกับเมอร์เซอร์ค่ะ
‪โอเค
‪พระเจ้า
‪ฉันควรจะทำยังไงดี
‪คุณไม่เข้าใจ ฉันเป็นแค่คนธรรมดา
‪เธอรวย
‪รวยมากๆ
‪รวยเหรอ
‪ดูไม่ใช่แบบนั้นนะคะ
‪ตอนเรเชลกำลังเสียสติรอให้แอนนาคืนเงิน ‪แอนนาไปอยู่ไหน
‪ถึงจุดนั้นหล่อนติดคุกแล้ว
‪โรงแรมดับเบิลยูแจ้งจับเธอเรื่องไม่จ่ายเงิน
‪ใช่แล้ว
‪นี่เป็นเอกสารแจ้งความและใบจองห้องพัก
‪นั่นเป็นครั้งแรกที่หล่อนเจอท็อดด์
‪ผมทำให้คุณได้ประกันตัว แต่เรื่องนี้ยังไม่จบ
‪เกิดอะไรขึ้นในอเมริกาเนี่ย
‪ฉันหวังในตัวประธานาธิบดีคนใหม่ไว้สูงมากนะ
‪เรื่องแบบนี้จะไม่มีวันเกิดขึ้นกับฉันในยุโรป
‪โดยเฉพาะในเยอรมนีหรือปารีส ‪ที่ที่ฉันเป็นที่รู้จักดี
‪ขอโทษถ้าผมพลาดไป แต่ทำไมคุณไม่ยอมจ่ายเงิน
‪ฉันพยายามจ่ายแล้ว
‪แต่ฉันคงลืมบอกธนาคารว่าฉันเดินทางอยู่…
‪บัตรเลยใช้การไม่ได้ เข้าใจละ
‪พวกเขาใส่กุญแจมือฉันด้วยนะ
‪นึกภาพออกไหม
‪ครับ พวกเขาทำแบบนั้น
‪พวกเขาควรใส่ใจชื่อเสียงของคนมากกว่านี้
‪ตอนคุณเป็นทนายให้อเล็ก บอลด์วิน
‪ฉันมั่นใจว่าพวกเขาไม่ใส่โซ่ตรวนเขา ‪ถ้าเขาไล่ตามปาปารัสซี
‪ผมไม่ได้เป็นทนายให้อเล็ก บอลด์วิน
‪- แต่ข่าวออนไลน์บอกว่าคุณ… ‪- คุณบอลด์วินเจอคนโรคจิตแอบตามเขา
‪ผมเป็นทนายของเธอ
‪โรคจิตแอบตามเหรอ
‪แล้ว…
‪สิ่งที่เกิดขึ้นตอนนี้คือคุณเซ็นแบบฟอร์มนี้
‪ที่จะอนุญาตให้ผมมีสิทธิ์ในทรัพย์สินของคุณ
‪เผื่อมีเหตุร้ายอื่นกับการเงินของคุณทั้งหมด
‪และผมจะได้จัดการทำให้เปลี่ยนจากคดีอาญา
‪ไปเป็นการเข้าใจผิด ซึ่งผมมั่นใจว่าเป็นแบบนั้น
‪อีกเรื่องหนึ่งค่ะ
‪เพราะปัญหาเรื่องธนาคารพวกนี้
‪ฉันยังใช้บัตรเครดิตไม่ได้เลย
‪เพราะงั้นฉันจะต้องพักอยู่กับคุณ
‪แค่สองสามคืนเท่านั้น
‪ไม่ได้เด็ดขาด
‪คุณอ่านแล้วเป็นไงบ้าง
‪เรื่องนี้ทำให้เธอดูแย่มาก
‪เรารู้ไม่ถึงครึ่งของเรื่องนี้ด้วยซ้ำ
‪คุณได้อ่านส่วนที่เกี่ยวกับการแทรกแซงไหม
‪ฉันรู้ คุณคุยกับแอนนารึยัง
‪ยังเลย คดีนี้จะทำผมบ้าตาย
‪คุณไม่ได้บอกฉันเรื่องการแทรกแซง
‪เรเชลพังมาก
‪ยัยนี่ปล่อยเธอรอเท้งเต้งนานมาก
‪แล้วก็มีเรื่องที่เธอโดนจับได้…
‪ย้อนไปหน่อย ใครตัดสินใจว่า ‪คุณควรเผชิญหน้ากับเธอ
‪ฉันเองมั้ง
‪ฉันเป็นพวกชีวิตใครชีวิตมัน ‪แต่ฉันคิดว่ามาแก้ไขเรื่องนี้กัน
‪ทำให้แอนนายอมรับว่ามันผิด
‪ทำให้เรเชลได้เงินคืน ช่วยแอนนา
‪อาจโทรหาพ่อแม่แอนนาถ้าเธอต้องการ
‪ฉันบอกแอนนาให้ออกมาดื่มกับฉัน
‪ฉันบอกว่านิโคล เพื่อนฉัน
‪อยู่แถวนั้นพอดีและจะไปรับเธอให้
‪นิโคลเหรอ ลูกค้าคุณมีส่วนด้วยเหรอ
‪นั่นเป็นความผิดพลาด
‪เธอมาที่นี่ตอนเรเชลโผล่มาน้ำตาท่วมหน้า
‪เกร็งไว้ ตั้งแต่สะดือไปถึงสันหลัง
‪เจ็บจัง
‪เวร
‪เธออยากให้เราพาลูกๆ ไป
‪ฉันจะพาพวกเด็กดูดเลือด ‪ไปทำลายวันหยุดพักผ่อนเราทำไม
‪นิโคล หายใจเข้าลึกๆ
‪จำที่ฉันพูดเรื่องอยู่กับปัจจุบันได้ไหม
‪อดีตเป็นเหมือนครู ‪แต่ปัจจุบันเป็นสิ่งที่คุณสร้างเอง
‪นางทำอะไร
‪มองฉันสิ
‪เธอปล่อยให้แอนนาทำเกินไป ‪ถึงเวลาแสดงพลังของเธอแล้ว
‪ฉันไม่มีพลังอะไรทั้งนั้น
‪ไม่จริงเลย เธอต้องกู้พลังคืนมา
‪เธอต้องจัดเต็ม บอกสิ่งที่ต้องการ
‪ถึงเวลาที่เธอต้องรักตัวเอง ‪และคิดถึงตัวเองก่อนแล้ว
‪เธอคิดว่านางจะมาไหม
‪ตอนนี้นิโคลกำลังไปรับนาง
‪- ฉันกลัว ‪- อย่ากลัว
‪เธอกล้าหาญ
‪และเธอจะเผชิญหน้ากับนาง
‪เธอจะพลิกสถานการณ์แย่ๆ นี้ยังไงนะ
‪แสดงพลังของตัวเอง
‪- ดี ‪- เพราะฉันคือยัยตัวร้าย
‪ใช่แล้ว
‪มาลุยกันเลย
‪อืม
‪- ฉันคือยัยตัวร้าย ‪- ฉันคือยัยตัวร้าย
‪- ยัยตัวร้าย ยัย… ‪- ยัยตัวร้าย
‪เคซี่ย์อยากให้มาเจอที่นี่เหรอ
‪เธอกำลังรอเราอยู่
‪ตายแล้ว เคซี่ย์
‪เรามาย่านนี้ของเมืองทำไม มีแต่คนแก่ๆ
‪เรเชล
‪นี่มันเรื่องบ้าอะไร
‪การแทรกแซงเหรอ
‪ฉันมีธุรกิจต้องดูแลและเธอทำให้ฉันเสียเวลา
‪เธอคืนฉันมาห้าพัน และฉันก็ขอบคุณมาก
‪แต่ขอร้องล่ะ ฉันต้องการที่เหลือ
‪แค่โอนมาเถอะ
‪โอเค หัวหน้าฝ่ายการเงินกลับมาแล้ว ‪และฉันให้เขารู้เรื่องไม่ได้
‪บอกความจริงเรื่องมาร์ราคิชมา ‪เงินของเรเชลอยู่ไหน
‪ก็บอกแล้วไงว่าฉันจะคืนให้
‪นี่มันสามเดือนแล้วนะ แอนนา สามเดือน
‪ฉันรู้ว่าเธอเป็นเพื่อนฉัน
‪และเธอไม่อยากทำร้ายฉัน ‪เพราะงั้นขอร้องล่ะ คืนเงินฉัน
‪ได้โปรด แอนนา
‪ทำไมทำตัวแบบนี้เนี่ย ดราม่าจัง
‪ฉันทำตัวดราม่าเหรอ
‪เธอแสร้งทำเป็นพวกรักสงบเสมอ ‪แต่ที่จริงเธอชอบความวุ่นวาย
‪- เธอกระหายความดราม่า ‪- เธอปล่อยให้นางตกที่นั่งลำบาก
‪นางกำลังจะเสียอะพาร์ตเมนต์ ‪นางอาจตกงาน
‪คุยกับเราสิ แอนนา
‪เกิดอะไรขึ้น มีอะไรเกิดขึ้นกับเงินทรัสต์เธอ
‪อยากให้เราช่วยโทรหาใครไหม พ่อแม่เธอ
‪คิดว่าตัวเองเป็นใคร
‪เธอติดหนี้เรเชล 57,000 ดอลลาร์
‪ถ้าเธอไม่บอกความจริงกับเรา ‪เราก็ช่วยไม่ได้
‪นี่คุณเชื่อเรื่องตอแหลนี้จริงๆ เหรอ
‪เธอจะร้องไห้ทำไม ‪ฉันบอกแล้วว่าเดี๋ยวก็เรียบร้อย
‪ล้อเล่นปะเนี่ย
‪คุณแม่งเป็นใครวะ
‪ใจเย็น นิโคล ไม่เป็นไร
‪- ไม่โอเคจ้ะ ‪- ให้ตาย
‪ดูเพื่อนคุณสิ ร้องไห้ขี้มูกโป่งขนาดนี้
‪หน้าตาเละเทะไปหมดก็เพราะคุณ
‪นี่ไม่เรื่องของคุณ คุณไม่รู้จักฉัน
‪ฉันรู้จักสาวๆ หลายคนที่เป็นเหมือนคุณ
‪ไม่น่าใช่นะ
‪ทั้งหมดนี่มันงี่เง่าและคิดอะไรตื้นๆ
‪พวกเธอมันสะเหร่อ
‪เธอไม่รู้ว่าการสร้างอะไรสักอย่าง ‪มันเป็นยังไง
‪ขอที คุณมันตอแหล
‪ใครๆ ก็ดูออก
‪คืนเงินที่คุณติดนางไว้
‪พอได้แล้ว นิโคล แอนนา…
‪หยุดเลย แอนนา
‪โอเค หยุดเถอะ แค่บอกความจริงกับเรา
‪ฉันกำลังสร้างบางอย่างที่จะสุดยอดมาก
‪แต่เธอกลับมากวนฉันเรื่องค่าบัตรเครดิตเนี่ยนะ
‪รู้ไหมฉันมีเรื่องให้คิดหลายอย่าง
‪ฉันมีทนายและนักการเงิน ‪ที่จะช่วยฉันสร้างเอดีเอฟ
‪ฉันจะเช่าตึกทั้งหลังตรงพาร์ก อเวนิว
‪- ตอแหล ‪- คุณจะไปรู้อะไร
‪นางพูดถูก นั่นมันตอแหล ‪เธอไม่ได้เช่าตึก 281 พาร์ก
‪เธอพูดกับฉันแบบนั้นไม่ได้ เคซี่ย์
‪ฉันไล่เธอออก
‪เธอจ๋า ฉันสิไล่เธอออกไปแล้ว
‪เธอไม่ได้เช่าตึก 281 พาร์ก ‪เพราะมันมีคนเช่าไปแล้ว
‪- นั่นไม่จริงนะ ‪- จริงสิ
‪ข่าวก็บอกอยู่
‪(องค์กรถ่ายภาพของสวีเดน ‪โฟโตกราฟิสกา)
‪(ได้ครองตึก 281 พาร์ก อเวนิว เซาท์)
‪นั่นมันข่าวปลอม
‪- ถามจริง ‪- ไม่ นี่เป็นตึกของฉัน
‪- แอนนา เกิดอะไรขึ้น ‪- แอนนา…
‪ไปตายซะ เคซี่ย์
‪ช่างหัวแกกับเรื่องตอแหลจิตป่วงนี่
‪เธอไม่รู้เลยว่าฉันเป็นยังไง
‪ฉันคือตัวแม่
‪ฉันพยายามสร้างมูลนิธิ ‪แต่กลับมีแต่พวกอ่อนรอบตัว
‪ได้โปรด แอนนา ฉันขอร้อง
‪ไม่ ฉันกำลังทำทุกอย่างที่ฉันทำได้
‪คิดว่าฉันมีเวลามาเสียกับเรื่องนี้เหรอ
‪เดี๋ยวเธอจะได้เงิน ทำไมไม่ฟังฉันบ้าง
‪ฉันนึกว่าเธอเป็นเพื่อนฉัน
‪แต่เธอกลับทำกับฉันแบบนี้เหรอ
‪หลังจากทุกอย่างที่ฉันทำเพื่อเธอ
‪แอนนา หยุดได้แล้ว ‪บอกความจริงมา เราจะได้หาทางช่วย
‪ขอร้องล่ะ แอนนา
‪ฉันต้องการเงินนั่น
‪เรื่องนี้มันถลำลึกไปแล้ว
‪ฉันจะไปห้องน้ำ
‪นังนั่นประสาท
‪ฉันน่าจะรู้ว่านี่จะไม่มีวันได้ผล
‪ให้เวลาหน่อย ฉันว่านางเริ่มเข้าใจแล้ว
‪- นางเริ่มฟังแล้ว ‪- คิดงั้นเหรอ
‪ใช่
‪- นางหนีไปละ ‪- อะไรนะ
‪แอนนา
‪ทุกอย่างมันหายนะ
‪ฉันบอกเรเชลว่าเราควรติดต่อพ่อแม่แอนนา
‪ลองเสิร์ชหาพวกเขาดู
‪งั้นคุณได้คุยกับพ่อแม่แอนนาเหรอ
‪เปล่า เรเชลบอกว่าขอคิดดูก่อน
‪แล้ววันนี้ฉันเห็นบทความของเธอ
‪ผู้หญิงพวกนี้ร้ายกาจ ทุกคนเลย
‪ฉันอยากหลุดจากวงจรนี้
‪- หมายความว่าไง ‪- ฉันไม่อยากให้คุณเขียนถึงฉัน
‪- อะไรนะ ‪- นี่ไม่ใช่ฉันเลย
‪ฉันไม่อยากให้ลูกค้าฉันเห็นว่า ‪ฉันพัวพันกับเรื่องแย่ๆ นี้
‪ฉันไม่เอาด้วย
‪เคซี่ย์ ฉันต้องการเรื่องราวฝั่งคุณ
‪ฉันพอแล้วกับแอนนา เดลวีย์ ‪และเรื่องบ้าบอของเธอ
‪ขอร้อง คิดให้ดีๆ
‪ลองคิดดูก่อน อย่าเพิ่งตัดสินใจตอนนี้
‪พวกเขาจะไม่เอาด้วย
‪ใครอีกล่ะ
‪รอนจากบริษัทเบลดบอกว่า ‪ไม่ให้เขียนเรื่องขโมยเครื่องบิน
‪- เขาไม่อยากให้ใส่ชื่อเขา ‪- ไม่ได้เด็ดขาด
‪มันอยู่ในเอกสารราชการแล้ว
‪หล่อนโดนแจ้งจับข้อหาขโมยเครื่องบิน ไม่ได้
‪ไว้ดูกันว่าฝ่ายกฎหมายว่าไง
‪ให้ตาย บทความของเรเชล ‪ทำเอาคนกลัวหัวหด
‪เธอนั่งทำงานมาหลายชั่วโมงแล้ว ‪เธอควรกลับบ้านนะ
‪ฉันต้องเขียนให้เสร็จ
‪นังนี่กล้ามาก คุณจะทำยังไงกับเรื่องนี้
‪เธอทำเหมือนเธอเป็นเหยื่อ
‪ฉันจะเขียนบทความของฉัน
‪นั่นคือสิ่งที่ฉันทำอยู่ ‪ความจริงจะเป็นตัวบอกเอง
‪นั่งบนผ้าเช็ดตัวทำไม
‪เผื่อน้ำคร่ำฉันแตก
‪คิดว่าแอนนาได้เห็นนี่ไหม
‪เธอน่าจะบอกเรานะว่าเธอเป็นคนดัง
‪อะไรนะ
‪อีห่านั่น
‪ไม่นะ ปล่อยฉันออกไปจากที่นี่
‪ปล่อยฉันออกไป
‪ฉันต้องโทรหาวิเวียน เคนท์ ฉันต้องใช้โทรศัพท์
‪แม่งเอ๊ย
‪ไม่นะ ปล่อยฉันออกไป
‪อีบ้าเรเชล
‪คนต่อไปครับ
‪หวัดดีค่ะ ฉันอยากแจ้งความมั้งนะ
‪แจ้งความมั้งเหรอ โอเค
‪- คุณเป็นเหยื่อเหรอ ‪- ค่ะ ฉันเป็นเหยื่อ
‪แจ้งความเรื่องอะไร
‪ฉันไปเที่ยวในมาร์ราคิช พักที่ลา มามูเนีย
‪เป็นรีสอร์ตหรูห้าดาวในโมร็อกโก
‪พวกคาร์เดเชียนก็เคยพัก
‪คือว่าเพื่อนฉันขอยืมบัตรฉันไป
‪จ่ายค่านู่นค่านี่ หลักๆ คือเธอรูดเงินไปบ้าง…
‪รูดไปเยอะมากๆ ค่ะ
‪ที่จริงเป็นบัตรของที่ทำงานฉัน
‪เธอสัญญาว่าจะจ่ายคืน
‪แต่มันหลายเดือนแล้ว เกือบสามเดือน ‪และฉันจะบ้าตายอยู่แล้ว
‪รอสักครู่นะ
‪งั้นคุณไปเที่ยวกับเพื่อนที่ลา มูมูเนีย ‪ใช้เงินไป 62,000
‪ไม่ใช่ ลา มามูเนีย
‪ครับ และคุณจ่ายเงินโดยใช้บัตรเครดิต ‪ของที่ทำงานคุณ
‪ทั้งบัตรส่วนตัวและบัตรของที่ทำงานค่ะ
‪แต่มันควรวางไว้เป็นหลักประกันเท่านั้น
‪- ไม่ได้ให้เอาไปชำระ ‪- ครับ เข้าใจละ
‪และแอนนา เดลวีย์ เพื่อนคุณ
‪เธอบังคับให้คุณเอาบัตรให้เธอรึเปล่า
‪เปล่าค่ะ ก็ไม่เชิง
‪ฉันนึกว่าเธอมีเงินคืน
‪หกหมื่นสองจากบัตรบริษัท
‪วงเงินนายมีเท่าไหร่ โจ
‪บัตรบริษัทของผมน่ะเหรอ
‪รัฐไม่ให้บัตรบริษัทกับผมหรอก
‪ใช่ พวกเขาไม่ให้ค่าซื้อ ‪ซองใส่ปืนใหม่ของฉันด้วยซ้ำ
‪ฟังนะ ฉันเดือดร้อนอยู่
‪คุณไปคุยกับเธอได้ไหม ฉันอยากให้ช่วยน่ะ
‪คุณครับ ตอนนี้ผมมีคดีฆาตกรรมหนึ่งคดี
‪คดีล่วงละเมิดทางเพศหนึ่ง ‪คดีความรุนแรงในบ้านสอง
‪และพวกชอบโชว์ของลับ ‪ลอยนวลอยู่ในย่านอัลฟาเบ็ตซิตี
‪ฉันขอโทษค่ะ…
‪แต่ฉันไม่รู้จะทำยังไง
‪ฉันควรทำยังไงดี
‪จากที่ผมเข้าใจ มันไม่มีการกระทำผิดใดๆ
‪ผมขอแนะนำนะ
‪ทำเพจโกฟันด์มี ‪และอาจคบเพื่อนที่ดีกว่านี้
‪เห็นด้วยครับ
‪เพื่อนที่ดีกว่านี้
‪คนต่อไป
‪แอนนาหนีจากการแทรกแซง ‪ส่วนเรเชลเข้าแจ้งความที่สถานีไชน่าทาวน์
‪- โดยไม่บอกเคซี่ย์ ‪- ยัยขี้ฟ้อง
‪แล้วแอนนาอยู่ไหน หล่อนไปไหน
‪แล้วเรเชลไปไหนหลังถูกตำรวจ ‪หัวเราะเยาะที่สถานี
‪สาบานเลย ฉันไม่ได้พยายามจะฉ้อโกงบริษัท
‪เธอบอกว่าจะจ่ายคืนฉัน
‪นี่ไม่เกี่ยวกับเพื่อนคุณ ‪แต่เป็นการตัดสินใจแย่ๆ ของคุณ
‪- แต่มันไม่ใช่ความผิดฉัน ‪- งั้นใครผิดล่ะ
‪- ฉันพยายามแก้ไขแล้ว ‪- คุณทำพลาด
‪คุณจะไล่ฉันออกเหรอ
‪ถ้าฝ่ายสอบสวนพบว่าคุณมีส่วนด้วย
‪เราจะโทรแจ้งตำรวจ
‪เดี๋ยวสิ ฉันไม่ได้เอาเงินไปนะ
‪คุณพักที่โรงแรมไม่ใช่เหรอ
‪ไม่เข้าใจเหรอว่าฉันต้องเจออะไรบ้าง
‪คุณช่วยเพื่อนคุณฉ้อโกงบริษัทนี้
‪คุณมีส่วนผิดในเรื่องนี้ เรเชล
‪บอกอลันให้โทรกลับหาฉันด้วย เรื่องด่วน
‪เกเบรียล ฉันเอง
‪พวกเขาเช่าตึก 281 พาร์กไป
‪คุณปล่อยให้เรื่องนี้เกิดขึ้นกับฉันได้ยังไง
‪โทรกลับหาฉันด้วย
‪คุณต้องแก้ไขเรื่องนี้นะ
‪เราต้องคุยกันเรื่องแผนต่อไป
‪สวัสดีครับ คุณผู้หญิง มีอะไรให้ช่วยครับ
‪ไม่ต้อง ฉันกำลังจะไปหาพนักงานต้อนรับ
‪เกรงว่าพนักงานต้อนรับ ‪จะไม่สามารถดูแลคุณได้ครับ
‪ทำไมล่ะ ไม่มีคนต่อคิวนี่ เธอนั่งอยู่ตรงนั้น
‪เพราะถ้าคุณเข้าใกล้เธอ
‪เธอได้รับคำสั่งให้แจ้งยาม
‪ถ้าเป็นผม ผมจะหลีกเลี่ยงเรื่องวุ่นวายนี้
‪ผมถึงได้รีบมาบอกคุณด้วยตัวเอง
‪ทีนี้ มีอะไรอีกไหมครับ
‪คุณไล่ฉันออกไปเหรอ รู้ไหมว่าฉันเป็นใคร
‪รู้ครับ
‪ผมมีรูปคุณ
‪ผมถึงได้อยากจะแนะนำให้คุณไปหาที่อื่นอยู่
‪ข้างนอกหนาวมาก
‪และในนี้ ค่าห้องเริ่มที่ 800
‪สำหรับคุณ ต้องจ่ายก่อนเข้าพัก
‪คุณกับแอนนาเคยเป็นเพื่อนกันนี่
‪- ยังเป็นอยู่ ‪- เรื่องเธอเป็นไงมาไง
‪ทั้งหมดนี่มันยังไงกัน
‪ถ้าเธอรวยขนาดนั้น ทำไมเธอไม่จ่าย
‪แอนนาเป็นคนดี
‪ประหลาดๆ หน่อยแต่ก็เป็นคนจริง
‪ถ้าเธอเป็นเพื่อนคุณ เธอจะปกป้องคุณ
‪แต่พ่อเธอตัดขาดเธอ มันเกิดขึ้นตลอดเวลา
‪พวกเด็กรวย เงินค่าขนมก้อนโต
‪บางครั้งเงินของพ่อแม่ก็มีปัญหา
‪แต่พอแก้ปัญหาได้แล้ว เงินก็กลับมา
‪แอนนาแค่… ‪พวกเขาแค่เจอเรื่องแย่ๆ ไม่กี่สัปดาห์
‪ฉันกลับก่อนนะ
‪(เชคแช็ก)
‪ฟังดูเครียดมากนะ
‪ใช่ ฉันรู้ว่ามันจะไม่ได้ผล
‪เผชิญหน้ากับเธอแบบนั้น
‪เธอเรียกฉันว่าจอมดราม่า
‪เธอบอกว่าฉันแสร้งทำเป็นรักสงบ
‪เธอโยนความผิดมาให้ฉัน
‪- เธอแย่มาก ‪- ตำรวจคิดว่าฉันทึ่ม
‪เพื่อนร่วมงานคิดว่าฉันโง่ และฉันก็รู้สึกโง่นะ
‪ฉันปล่อยให้เรื่องนี้เกิดขึ้นได้ยังไง
‪อะไร…
‪คุณก็อยู่ที่นั่น นี่เป็นความผิดฉันรึเปล่า
‪คุณเป็นคนดี และเป็นเพื่อนที่ดี
‪และฉันโดนหลอก
‪คุณพูดถูก
‪เรื่องนี้คงไม่เกิดกับแอนนา
‪เธอคิดถึงตัวเองก่อน เธอเห็นแก่ตัว
‪คุณจะทำอะไร
‪เธอพูดใส่หน้าตอนฉันร้องไห้ว่า ‪ฉันกระหายความดราม่า
‪เหมือนมิตรภาพของเราไม่มีความหมาย
‪เหมือนสิ่งที่เธอทำให้ฉันต้องเจอ ‪ไม่มีความหมาย
‪ถ้าเธออยากได้ความดราม่า เธอได้แน่
‪เธอนั่งเขียนมานานแค่ไหนละ
‪- สิบสองชั่วโมง ‪- ยกนิ้วให้เลย
‪เธอบ้าไปแล้ว
‪เธอไม่ได้บ้า เธอมีเหตุผลของเธอ
‪เธอทำงานพลาดไปครั้งเดียว
‪ผู้หญิงไม่มีสิทธิ์ทำพลาดเหรอ
‪เรื่องนั้นโคตรพัง
‪แบร์รี่
‪มาวด์ เธอควรจะเพิกเฉยกับมัน
‪เพราะคุณจะเป็นแบบนั้นงั้นสิ
‪เธอเป็นมนุษย์นะ
‪เป็นเพราะรายการห่าเหว ‪และเด็กนั่นโกหกเธอ
‪บอกซิว่าคุณไม่เคยทำพังสักครั้ง
‪ฉันพนันว่าคุณไม่ตกงาน แถมคนไม่ว่าด้วย
‪เรเชล จนกว่าการสอบสวนจะสิ้นสุด
‪ฉันอยากให้คุณคืนบัตรพนักงาน ‪และบัตรเครดิตของบริษัท
‪มันไม่ใช่ความผิดฉัน
‪ฝ่ายสอบสวนจะตรวจสอบความจริงทั้งหมด
‪จนกว่าจะถึงตอนนั้น ‪คุณห้ามคุยเรื่องนี้กับพนักงานคนอื่นๆ
‪และคุณจะถูกพักงาน ‪ระหว่างที่มีการไต่สวนอย่างละเอียด
‪ฉันเสียงานนี้ไปไม่ได้
‪คุณควรจะคิดถึงเรื่องนั้น
‪ก่อนจะให้บัตรเครดิตของบริษัทกับเพื่อน
‪ในรัฐนิวยอร์ก ฉันมีสิทธิ์ขอทนาย
‪ตามกฎหมายกรมแรงงานสัมพันธ์ ‪เรื่องการไต่สวนตามระเบียบใดๆ
‪อีกอย่าง คุณไม่ได้แจ้งฉันก่อน
‪ว่าฉันสามารถมีตัวแทนอิสระได้
‪- นั่นอาจจะ… ‪- มันเป็นกฎหมาย
‪ในนั้นมันอะไรกัน
‪ปกป้องตัวเองไงล่ะ
‪(สำหรับเนฟฟ์ เธอไม่ใช่)
‪ที่เหลือเป็นยังไงบ้าง
‪เจ็ดพันคำ ห้าพันคำดีเลยละ
‪แล้วอีกเรื่องล่ะ
‪ยังคิดไม่ออก
‪นี่คือแมนแฮตตันในศตวรรษที่ 21
‪และเงินมีอำนาจกว่าที่เคยเป็นมา
‪แทบจะหายากเวลาที่คนเมืองสบโอกาส
‪ที่จะได้เงินมหาศาลอย่างทันทีและไม่คาดคิด ‪แล้วจะไม่ฉวยมันเอาไว้
‪แน่นอนว่าเงินนี้แทบจะมาพร้อมเงื่อนไขเสมอ
‪แต่ทุกคนก็อยากได้อยู่ดี
‪เพราะที่นี่ เงินคือสิ่งเดียว ‪ที่ไม่เคยเพียงพอกับใครทั้งนั้น
‪ความยืดหยุ่นแทบหาไม่เจอ ‪แต่ก็ไม่ใช่เรื่องสำคัญอะไร
‪บางทีมันอาจเกิดขึ้นได้
‪ในเมืองนี้ที่เงินล่องหนจำนวนมหาศาล
‪ถูกใช้ทุกวัน…
‪ทำไมกัน ทำไมถึงเป็นผู้หญิงคนนี้
‪พวกเขาบอกว่าเธอไม่ได้เซ็กซี่
‪หรือมีเสน่ห์ล้นเหลือ
‪เธอไม่ได้นิสัยดีด้วยซ้ำ
‪เธอโน้มน้าว
‪คนเก่งๆ ที่ประสบความสำเร็จจำนวนมากได้ยังไง
‪แอนนาดูที่จิตวิญญาณของนิวยอร์ก ‪และรับรู้ว่า
‪ถ้าเราเอาของวิบวับมาล่อใจคน
‪ถ้าเอาเงินให้พวกเขาดู
‪พวกเขาจะหน้ามืดตามัว ‪จนมองไม่เห็นอย่างอื่น
‪และเรื่องก็คือ มันง่ายมาก
‪ออกมาดีนะ
‪ผมเห็นด้วย
‪แต่เรายังติดเรื่องเคซี่ย์ ‪ฝ่ายกฎหมายบอกว่าเราต้องการเธอ
‪ฉันจะโทรหาเธอ
‪พระเจ้า
‪ไม่นะ ไม่ๆ
‪(แอนนา เดลวีย์ - บริษัทเอดีเอฟ ‪281 พาร์ก อเวนิว - นิวยอร์ก 10010)
‪(ท็อดด์ สโปเดค)
‪- ค่ะ ‪- ผมเอง คุณสบายดีนะ
‪ค่ะ
‪ตอนนี้ผมกำลังจะไปศาล
‪เจอกันสิบโมงเช้านะ
‪ฉันกำลังจะไป
‪แอนนา มาตรงเวลาด้วยนะ
‪ผู้พิพากษาไม่ชอบการมาสาย
‪ก็บอกว่ากำลังจะไปไง บาย
‪- ฮัลโหล ‪- เคซี่ย์ ฉันต้องการคำตอบ
‪นี่เป็นเพราะกรรมชั่ว
‪เคซี่ย์ ฉันไม่มีเวลาแล้ว
‪ขอฉันเล่าความจริงของคุณนะ
‪ฉันไม่อยากให้ใส่ชื่อฉัน
‪โอเค ฉันจะใช้คำพูดคุณ แต่ไม่ใส่ชื่อ
‪ห้ามมีอะไรที่ระบุตัวฉันได้
‪ฉันรับปาก
‪ฉันจะเรียกคุณว่าครูฝึก
‪ครูฝึก
‪โอเค
‪ขอบคุณค่ะ
‪หล่อนตกลง
‪ไม่ใส่ชื่อ แต่เขียนถึงได้
‪พระเจ้า กดลิฟต์ให้พวกเขาที
‪คุณสโปเดค
‪- เป็นไงบ้างคะ ‪- อะไรนะ
‪เธอเพิ่งถามเหรอว่าเราเป็นยังไง
‪- ไปตายซะ ‪- วีวี่
‪เราจะไม่คลอดลูก
‪เธอพูดมีประเด็น เราจะไม่คลอดลูก
‪แต่ถ้าคุณยังด่าฉันได้ คุณก็ไม่เป็นไรหรอก
‪- เห็นไหม เราไม่เป็นไร ‪- เป็นสิ เราไม่ดีมากๆ เลย
‪ขอโทษครับ ศาลที่เคารพ ‪คงมีบางอย่างเกิดขึ้นเลยทำให้เธอมาสาย
‪เธอเป็นคนน่ารัก…
‪คนน่ารักที่ขึ้นชื่อเรื่องไม่จ่ายเงิน
‪ฉันจะออกหมายจับลูกความของคุณ
‪คดีนี้ถูกเลื่อนไปก่อน
‪อยู่ไหนวะ
‪(ซิกเนเจอร์)
‪- ฝากเงินเหรอครับ ‪- ใช่ค่ะ
‪(ผู้รับเงิน แอนนา เดลวีย์ ‪15,000 ดอลลาร์)
‪(สาขาที่ 73 ‪เลขที่ 14 ถนนยูเนียนสแควร์)
‪(สาขาที่ 122 ‪เลขที่ 92 ถนนชูการ์ฮิล)
‪ฉันอยากถอนเงินค่ะ
‪เงินสดเหรอคะ
‪ใช่ค่ะ
‪อยากได้แต่ธนบัตรห้าสิบไหม
‪ขอธนบัตรยี่สิบด้วยค่ะ
‪ช่องคลอดเปิดสิบเซนติเมตรแล้ว
‪คนแม่ความดันต่ำนิดหน่อย
‪เด็กหัวใจเต้นเร็วผิดปกตินิดหน่อย
‪และตอนนี้หัวใจเด็กค่อยๆ เต้นช้าลง
‪วิเวียน มาเอาเด็กคนนี้ออกตอนนี้กัน
‪- ตอนนี้เหรอ ‪- ตอนนี้เลย
‪ฉันเหนื่อยมากเลย ไว้ทีหลังนะ
‪วิเวียน ตอนนี้
‪แจ็ค
‪พอมดลูกหดรัดตัวปุ๊บ ให้เธอเบ่ง
‪ได้ครับ
‪ขอเก้าอี้ด้วย
‪ใช่ เบ่งๆ
‪เบ่งๆ
‪เหนื่อยจัง
‪- ช่วยหยุดที ‪- หยุดไม่ได้
‪คุณทำได้
‪ไม่ ฉันไม่ไหว
‪- วันนี้ฉันจะไม่คลอดลูก ‪- ดร.แฮร์ริส
‪เห็นหัวเด็กแล้ว
‪แจ็ค เธอต้องเบ่ง ไม่งั้นต้องผ่าตัดนะ
‪เข้าใจไหม ให้เธอเบ่ง
‪ฟังผมนะ
‪คุณกำลังแพ้
‪- ตอนนี้คุณกำลังแพ้ ‪- นี่คุณ… นี่
‪ตอนนี้คุณกำลังแพ้ และคุณจะไม่แพ้
‪คุณจะชนะ ใช่ไหม
‪คุณทำได้
‪นะ นี่ง่ายมาก คุณทำได้
‪ใครๆ ก็ทำได้ บอกผมสิว่าทำไม วีวี่
‪วีวี่ บอกสิว่าทำไม
‪- เพราะคนคลอดลูกในทุ่งนา ‪- ใช่แล้ว คนคลอดลูกในทุ่งนา
‪ฉันไม่ได้พิเศษ
‪คุณไม่ได้พิเศษ เร็วเข้า
‪ฉันต้องทำให้ได้
‪ทำให้ได้
‪ฉันแค่อยากให้คุณเบ่ง เบ่งครั้งสุดท้ายให้ฉัน
‪- ฉันไม่ได้พิเศษ ‪- คุณไม่ได้พิเศษ
‪ฉันไม่ได้พิเศษ
‪เบ่งเข้า เบ่งๆ วิเวียน เบ่งๆ
‪เบ่งสิ วิเวียน
‪แสดงพลังของเธอ เรเชล วิลเลียมส์
‪(วิทยาลัยงานยุติธรรมทางอาญาจอห์น เจย์)
‪คุณวิลเลียมส์ ขอบคุณที่รอค่ะ
‪ให้ฉันช่วยอะไรคะ
‪ฉันอยากบอกคุณเรื่องแอนนา เพื่อนฉัน
‪ฉันคิดว่าเธอเป็นนักต้มตุ๋น
‪(เดลตา)
‪ฉันชอบลอสแอนเจลิสในฤดูใบไม้ร่วง
‪ดีกว่าที่ห่วยๆ นี่
‪เมืองนี้เต็มไปด้วยพวกล้วงกระเป๋าและขโมย
‪(เรื่องราว)
‪คำบรรยายโดย วิภาพร หมู่ศิริเลิศ