SERIAL NETFLIX
Cudo.
Ciut za późno.
Coś świetnego.
MOŻE MIAŁA TYLE KASY, ŻE NIE MOGŁA SIĘ DOLICZYĆ?
Wyszedł za późno.
Czy to poporodowy nastrój?
Chcę cię pocieszyć, ale mam też szanować…
- Pociesz mnie! - Napisałaś świetny artykuł.
I to będąc w ciąży.
Teraz naszym oczkiem w głowie będzie ta panienka.
Prawda?
Prawda.
Oszustka wyłudziła
wykwintne dania, pobyty w hotelach
i loty prywatnymi liniami o wartości tysięcy dolarów.
Źródła podają, że nabrała śmietankę Manhattanu
i wystrychnęła na dudka największe nazwiska
ze świata sztuki, nieruchomości, mody i Wall Street.
Witajcie, kochani.
Gadaliście o niej na brunchach, śledziliście jej stylówki na Pintereście.
A te okulary od Celine!
Dziś porozmawiamy o życiu Anny Delvey.
Mam fioła na punkcie tej historii.
Kim był jej futurystyczny chłopak?
To Michael Cera?
Co wy pieprzycie?
Nie nabrałaby mnie ani moich przyjaciółek.
Skąd ta pewność?
Spójrzcie na jej włosy.
Powinna zainwestować w konkretną odżywkę.
Znam ją.
To moja kumpela!
To właśnie moja kumpela!
Sorokin!
Boski cień do powiek.
Nie.
Zapraszam panią.
Reszta czeka.
Jestem sławna.
No dobra.
Oczekujesz pochwał?
Nie.
Dobrze się spisałaś, ale…
Ale co?
Cały czas myślałam,
że jesteś prawdziwą dziennikarką.
Spędziłam nad artykułem setki godzin.
Wywiady i weryfikacja faktów zajęły miesiące.
Gdyby współpracownicy zrobili swoje,
dostałabym pożyczki.
Miałabym kasę z funduszu i siedziała na Park Avenue,
a nie gniła tu z tobą.
Takie są fakty.
Jestem poważną osobą, a ty zrobiłaś ze mnie mitomankę.
Zwykłą kłamczuchę.
Bo nią jesteś.
Nie ma żadnego funduszu powierniczego.
Twój tata nie jest magnatem w branży solarnej.
Prowadzi firmę logistyczno-chłodniczą.
Dział prawny zweryfikował te dane.
Jesteśmy pewni.
Nie ma żadnego majątku, fortuny ani kolekcji sztuki.
Teraz jego przykrywką jest firma logistyczna?
Anno, daj spokój.
Rozejrzyj się dobrze.
Pora skończyć z udawaniem.
Nawet jako niepoważna dziennikarka
rozumiesz, że mój ojciec, rosyjski imigrant,
może mieć tajemnice do ukrycia?
Nazwisko też zmyśliłaś.
Delvey to nazwisko panieńskie mojej matki.
Chciałam coś osiągnąć sama,
a nie dzięki plecom ojca.
Niech będzie.
Skoro miałaś finanse i sukces w kieszeni, to jak skomentujesz
incydent w Los Angeles?
Nie wiem, do czego pijesz.
W Chateau Marmont próbowałaś…
No co?
Koniec widzenia.
Wywiady i weryfikacja faktów zajęły ci miesiące,
a wciąż nic o mnie nie wiesz.
Chociaż schudłaś.
Urodziła pani dziecko.
Gratuluję.
Dokąd?
Do Chateau Marmont.
Na bulwarze Zachodzącego Słońca.
Jean Harlow zaszyła się tam z Clarkiem Gable'em,
a James Dean wyskoczył z jednego z pięter.
Właśnie tam John Belushi…
Kurs do West Hollywood nie kosztuje tyle.
Płacę, żeby pan się przymknął.
Dasz wiarę?
Minęły dwa miesiące od publikacji, a ludzie wciąż gadają.
„Anna Delvey to początek końca influencerów”?
„Anna Delvey to oblicze millenialsów”.
„Czy Delvey obnażyła luki w amerykańskiej polityce imigracyjnej”?
I tak w kółko.
Viv?
Sorki.
Anna Delvey nie jest fotką ani memem.
Ludziom umyka przesłanie artykułu.
Czyli?
Coś o klasach, awansach społecznych,
tożsamości w czasach kapitalizmu. Sama nie wiem.
Może to moja wina,
że mi to umknęło?
Zawojowałaś Internet.
Twój artykuł poruszył ludzi.
Opuściła szkołę Central Saint Martins, by pracować w Purple.
To takie paskudne pisemko, którego nie wolno ci czytać.
UDAJĘ DZIEDZICZKĘ Z NIEMIEC
No co?
To z mema.
„Rozpad Związku Radzieckiego zakończył pewien etap.
Dla zamożnych i biednych Rosjan
była to katastrofa i okazja,
by stworzyć sobie nowe życie”.
EPICKIE LOS ANGELES
Oprócz w pełni wyposażonej kuchni
w apartamencie jest też jadalnia
do przyjmowania gości.
Dywany pochodzą…
Co my tu mamy?
Czy wszystko pani odpowiada?
Prawie.
Proszę butelkę dobrego rosé.
Widziałaś to?
Co takiego?
Zdjęcie palm i dachówek na Insta Anny.
To z Chateau Marmont.
Skąd?
Z hotelu Chateau Marmont.
Nic z tego nie rozumiem.
Anna jest w Chateau w Los Angeles. Aresztuj ją.
Że niby ja?
Albo policja?
Rachel, choć chcę,
to nie mogę wyręczać policji z Los Angeles, by ją dopaść.
Przecież jest nakaz aresztowania.
Wart tyle, co świstek papieru.
Wiesz, ile takich nakazów krąży?
Dziesięć.
Milionów.
Damy jej tak uciec?
Mówiłaś, że ją pozwiemy,
bo dokonała wielu kradzieży.
Tak olewasz robotę?
Wiesz, co mam na głowie? Dziesięć morderstw
i terrorystyczny incydent. To mój priorytet,
a nie twoja wakacyjna kaska.
Powiem ci w zaufaniu,
że oszukała wielu bankierów.
Nie rozgłaszamy tego,
bo wiele wpływowych osób stałoby się pośmiewiskiem.
Prokurator chce wyznaczyć wielką ławę przysięgłych,
by pociągnąć sprawę dalej.
Nie jesteś sama i pamiętamy o tobie.
Radzę poczekać na decyzję
wielkiej ławy przysięgłych.
Dzięki za spotkanie.
Dzięki, że przyszłaś mimo urlopu macierzyńskiego.
Gratulacje.
Dzięki.
Nasza bohaterka powraca.
Widziałaś ChartBeat?
Artykuł o Delvey przeczytało najwięcej osób w ciągu pięciu lat.
Nabijamy masę wyświetleń.
Telefony od wydawców i reklamodawców nie milkną.
Pytają, czym zajmiesz się teraz.
Chcą, żebyś napisała coś o Elizabeth Holmes.
Albo Trumpie i cyrku w Białym Domu.
Powiedzieliśmy im, że na razie jesteś niedostępna.
O tym chciałam pogadać.
Wiem, o czym chcę pisać.
Słucham.
Idź na całość.
Muszę lecieć. Kocham cię.
Dokąd jedziesz?
- Jack! - Dokąd?
Do Niemiec.
Po co?
A co, jeśli ona nie ściemnia?
A jeśli jest dziedziczką?
Może cały ten czas mówiła prawdę.
Skąd miała kasę, gdy była w Nowym Jorku?
Krążą plotki, że prała brudne pieniądze.
Jej rodzice też odpowiadają półsłówkami.
Spokojnie.
Może to grubsza sprawa,
o jakiej nam się nie śniło?
Wyjeżdżam nie w porę.
Źle mi, gdy ona jest w innym pokoju,
więc będzie mi ciężko, gdy będę na innym kontynencie.
Wszystko już zaplanowane.
Wydawca opłacił mi przelot i hotel.
Nawet zatrudnił tłumaczkę.
Nie będzie mnie tylko tydzień.
To mój dziennikarski obowiązek.
Czy jako dziennikarka nie powinnaś
dystansować się od bohaterów artykułów?
Ta laska to socjopatka.
Wmówiła wielu ludziom, że ma pieniądze.
A jeśli oszukała też ciebie?
To nie takie proste, bo to nie socjopatka.
Skąd wiesz?
Przez incydent w Chateau Marmont.
Ta historia ma drugie dno.
Otworzyłam puszkę Pandory i teraz muszę ją zamknąć.
CZEKAM NA PRZELEW
Nie mówię po niemiecku. Czekam na tatę.
Otwórz torbę.
Nie znam szyfru do zamka.
Mam ją przekazać tacie.
Przestań!
To za fatygę.
Pójdziesz z nami.
Dokąd?
Zaprowadzimy cię do ojca.
1 STYCZNIA 2006 ANNA ODWIEDZA OJCA W NIEMCZECH
Mira. Będę twoją tłumaczką.
Nie chciałam cię przestraszyć.
Nic się nie stało. Bujałam w obłokach.
Wyobrażałam sobie przylot małej Anny do Niemiec.
Też mnie zastanawia, jakim była dzieckiem.
Serio?
Obiecałam sobie, że przystopuję z zachwytami,
ale przyznam, że uwielbiam twój artykuł.
Miło mi.
Jak wszyscy tu. Całe Niemcy przecierają oczy ze zdumienia.
Studiuję dziennikarstwo.
Wszyscy na uczelni
stawiają sobie za wzór twoje umiejętności narracyjne.
Bardzo miło mi to słyszeć.
Wykładowca powiedział mi, że twój wydawca
szuka ci tłumacza.
Konkurencja była spora,
nawet posypały się łapówki.
Ekstra.
Obudziła się pani.
Kim pan jest?
Wrócimy do tego.
Jak się pani nazywa?
Anna.
Jaki mamy dzień tygodnia?
Tego nie wiem nigdy.
Gdzie pani jest?
W zasranym szpitalu.
Świetnie.
Jestem Andrew Millikan, psychiatra.
Jesteśmy w szpitalu Cedar Sinai w Los Angeles.
Czy wie pani, jak tu trafiła?
Przedawkowała pani Xanax.
Nie ma co dramatyzować.
Chciałam się uspokoić przed snem.
Była pani reanimowana i podpięta do respiratora.
Ma pani sporo szczęścia.
Dzięki. Zwijam się stąd.
Muszę wykonać badanie psychologiczne,
bo jest pani na oddziale psychiatrycznym.
Możemy panią trzymać 72 godziny lub do postawienia rozpoznania.
Zabijecie mnie, jeśli stąd wyjdę?
Skorzystam z procedur
i personel panią unieruchomi.
Mogą mi naskoczyć.
Powiadomimy też policję.
Zaczynajmy.
Ten mężczyzna to Vadim,
ojciec Anny, który podaje się za zwykłego inżyniera.
Nie mógł utrzymać rodziny po upadku Związku.
Wyemigrował do Eschweiler,
dokąd właśnie zmierzamy.
Mówi, że ma firmę logistyczno-chłodniczą.
- Nie kupuję tego. - Czemu nie?
Anna nie żyła skromnie po wyjeździe z Eschweiler.
Miała staże w Berlinie i Paryżu.
Studiowała przez tydzień na Central St. Martins.
Czy kierowcę ciężarówki na to stać?
Jeszcze coś.
Czy tak mieszka tirowiec?
Zatem skąd miała pieniądze?
Sorki.
Problemy młodych rodziców.
Wracając do tematu,
nie wiem, skąd miała kasę.
Może historia Rosji pomoże nam to zrozumieć.
Po upadku Związku Radzieckiego
wszystkie kopalnie, fabryki państwowe,
cały kraj był do wzięcia.
Kto wykorzystał okazję, zdobył ogromną władzę.
Eschweiler!
Rosjanie zaczęli mieć dość tych gangusów,
więc wybrali na prezydenta Władimira Putina,
który chciał się z nimi rozprawić.
Oligarchowie zaczęli upychać kasę za granicą.
Ukrywali je w europejskich miasteczkach pod przykrywką zwykłych firm,
np. logistyczno-chłodniczych.
Szczyt ich działalności?
Przypadł na 2006 rok, akurat gdy Anna przyjechała do Niemiec.
Anuszka!
Dotarłaś cało!
Co się stało?
Nieważne.
Proszę butelkę Chateau Petrus, rocznik 1996.
Co się dzieje, tato?
Jak to co?
Świętujemy początek nowego życia.
W Rosji nigdy nie piłeś wina.
Nie mieliśmy niczego ładnego.
Bezcukrową colę piłeś tylko w swoje urodziny.
Zamówić ci ją?
Nie stołowaliśmy się w restauracjach.
Spodoba ci się tu.
Obiecuję.
Menedżer pragnie się upewnić,
że wie pan, iż butelka kosztuje 3000 euro.
Jak miło z jego strony.
Proszę podać. Dziękuję.
I jedną colę bez cukru.
Zapamiętaj sobie tego kelnera.
Obraził nas, bo jesteśmy obcokrajowcami.
Ludzie tu mają nas za biedaków, desperatów i brudasów.
Ale mam teraz przyjaciół.
I to potężnych.
Nie jesteśmy już biedni.
Lubię słodkie wina.
Trzeba pokazywać im swoją wyższość.
Anna szmuglowała pieniądze dla ojca?
Kto wie?
Może to przesada,
ale krążą o niej jeszcze większe plotki.
I wiesz co?
Na trzy niezwykłe plotki o niej
jedna okazuje się prawdą.
Dobra.
Zobaczmy willę Sorokinów.
Sprawdźmy, która plota jest prawdą.
Czemu wyjechała pani z Nowego Jorku?
Lubię Los Angeles jesienią.
Mówiła pani przyjaciołom lub rodzinie o swoim wyjeździe?
Muszę wszystko wszystkim mówić?
Dobrze.
Zapytam inaczej.
Z kim mógłbym o pani porozmawiać?
Może z kimś z Niemiec?
Niby czemu?
Żeby panią szybciej wypisać.
To ja ustalam, czy może pani wrócić do domu…
Gdybym chciała, to bym się zabiła.
Mam z rodziną chłodne stosunki.
Biorę to za sygnał ostrzegawczy.
To nie tak.
Porzuciłam życie w Niemczech.
Skończyło się i już.
W dziennikarstwie liczy się subtelność.
Nawet gdy idzie się do kogoś z niezapowiedzianą wizytą?
Zwłaszcza wtedy.
Szykuj swoje najpiękniejsze niemieckie słówka.
Te, z których korzystamy najrzadziej?
Zgadza się.
Chyba…
Zbliżamy się do celu.
To tutaj.
Co kuźwa?
Może to zły adres?
On wygląda jak…
Czy to…
Panie Vadimie!
Dajcie mi spokój!
Muszę z panem porozmawiać!
Sprawdziłam zdjęcia. Na tej pustej działce
stała ich willa.
Dom rodzinny Anny znikł.
Rozpłynął się.
Jakim cudem?
Na pierwszy rzut oka ojciec nie wygląda
na takiego ważniaka.
Raczej gangus niż oligarcha.
Może składował tam kontrabandę?
Broń i narkotyki.
Właśnie.
Policja zaczęła węszyć, więc spalił willę.
- Oszustwo? - Atak konkurencji!
Albo…
Byłam wyrobioną mieszkanką Nowego Jorku,
zblazowaną i cierpką intelektualistką.
Teraz ganiam po mieście za Rosjanami
jak Claire Danes.
A ja razem z tobą.
Uciekła pani do Los Angeles przed czymś?
Niby przed czym?
Tylko analizuję dowody.
Po cichu kupiła pani bilet w jedną stronę za gotówkę.
To niczego nie dowodzi.
Czytał pan Dostojewskiego?
Kiedyś na studiach.
Mój ojciec go uwielbiał.
Najbardziej lubił Zbrodnię i karę.
Kazał mi ją przeczytać.
Jeden z bohaterów nazywa się Swidrygajłow.
Ni stąd, ni zowąd decyduje się,
że wyjedzie do Ameryki zbić fortunę.
Żegna się ze wszystkimi przyjaciółmi
przed tym wyjazdem.
Co robi potem?
Proszę mówić.
Pakuje sobie kulkę.
Prosto w łeb.
W porządku.
Przynajmniej coś pani mówi.
Małomiasteczkowe Niemcy pełną gębą.
Bierzmy się do pracy.
Zobaczmy, kto pamięta Annę z czasów jej dzieciństwa.
Mówi, że zna Sorokinów.
Vadim chciał mu sprzedać zamrażarkę.
Nigdy im nie ufał.
Że co?
Co on powiedział?
Że ani Rosjanie, ani Turcy nie chcą się integrować w Niemczech.
Tak ci powiedział?
Małomiasteczkowe Niemcy pełną gębą.
Kiełbasa do dupy.
Czytałam pani artykuł. Niewiarygodne, że to o naszej Annie.
Jaką była nastolatką?
Zupełnie zwyczajną.
Trochę nieśmiałą.
Anna była nieśmiała?
Trudno to sobie wyobrazić.
Czasem skrępowana.
Bujała w obłokach.
Może to przez niemiecki, którego jeszcze się uczyła.
Muszę wracać na lekcje. Powodzenia.
Czekam na kolejne artykuły o naszej gwieździe.
Ta sala wygląda jak…
Tylko nie „Hogwart”.
Sorki. Wymsknęło mi się.
Skąd wiedziałaś, że to powiem?
Amerykanom każda stara sala kojarzy się z Hogwartem.
Rozgryzłaś mnie.
Żałuję, że nie chodziłam do takiej szkoły.
No co?
Wyduś to z siebie.
Ja chodziłam do takiej szkoły.
Nienawidzę takich miejsc.
Stare tytuły, rodzinne herby i łacińskie motta podkreślają,
że to niemiecka szkoła.
Dla Niemców.
Inne nacje nie są tu mile widziane.
Więc wiesz.
Jeśli pochodzisz z Turcji lub Rosji i masz ojca z marginesu…
Może stołówka doda barszcz do menu?
To dziwne, że czuła się tu skrępowana?
W sumie…
Ale to nietypowe zachowanie dla Anny.
Miała pani 15 lat.
Ojciec kazał pani porzucić całe życie,
dom, przyjaciół i język ojczysty.
- Żywiła pani do niego urazę? - Nie.
Obiecywał mi świetlaną przyszłość.
Jak żyło się w Niemczech?
Imigranci mają ciężko wszędzie.
Ludzie byli okrutni.
- Żywiła pani wtedy urazę? - Nie.
Pamiętałam, co mi przekazał.
Przeszłość nie determinuje naszej przyszłości.
Więc budowaliśmy świetlaną przyszłość.
Żywiłam urazę, gdy o tym zapomniał.
Proszę wyjaśnić.
Straciliśmy dom,
bo ludzie nie robili interesów z Ruskami.
Świetlana przyszłość nie nadchodziła i…
Słucham.
Ojciec zaczął pić.
Z silnego mężczyzny zrobił się człowiek mały, słaby,
wściekły i…
Agresywny?
Co pani robiła,
gdy robił się agresywny?
Czytałam czasopisma.
Zamykałam się w pokoju
i czytałam Vogue, Vogue Deutsch, Vanity Fair, Harper's Bazaar.
Chciałam nauczyć się wszystkiego,
żeby móc zostać, kim zechcę.
Wtedy…
nadal wierzyłam w świetlaną przyszłość.
Byłam gotowa zrobić wszystko, by wyrwać się z Eschweiler.
Uciec od koleżanek ze szkoły.
Oraz zwiać…
od ojca.
Po co mi to?
Na otarcie łez.
Wie, co stało się z willą?
W budynku mieściły się zakłady chemiczne.
Spłonęły w latach 80.
Sanepid odkrył, że dom jest skażony,
więc Vadim musiał go zburzyć.
Anna mieszkała w skażonej willi?
Vadim naprawdę handlował lodówkami.
Willa była ruiną.
Nikt jej nie chciał, więc on ją kupił,
zaś Anna była nieśmiałą uczennicą.
Mówiłaś coś o Annie?
Jesteś Amerykanką?
Rozmawiałyście o Annie Sorokin?
Znałaś ją?
Niestety tak.
Suka gnębiła mnie w liceum.
Nauczycielka powiedziała, że była nieśmiała.
Nauczyciele nic nie wiedzą.
Na początku była cicha,
bo słabo mówiła po niemiecku, a potem jej odbiło na punkcie ciuchów.
Ubierała się najlepiej w szkole.
Była jak policja modowa.
To właśnie nasza Anna.
A wy wciąż w tych łachach?
Zdrówko!
Jeśli źle się ubrałaś, to ci dokuczała.
Nade mną pastwiła się codziennie.
Reszta tylko się śmiała.
Claro, ty byłaś najgorsza.
- Chciałaś, by cię polubiła. - Wcale nie!
Miała władzę nad osobami, które wiedziały o jej tacie.
Wiedziały co?
Ludzie gadali, że jej tata jest gangsterem.
Podobno pobił czyichś rodziców.
Budził postrach.
Anna też.
Widzisz?
To znacznie większa sprawa, prawda?
- Nie? - Może.
Jak to „może”?
Gadałyśmy z połową miasteczka.
I usłyszałyśmy same plotki.
Masz rację, sorki.
Tylko rozmowa z Vadimem coś nam da.
On nie chce z nami gadać.
Zmusimy go.
Od czego uciekła pani, wyjeżdżając z Niemiec?
Raczej goniłam
za pięknym światem z czasopism.
Ten świat nie istnieje.
Właśnie że tak.
Jest w Londynie, Berlinie, Paryżu i Nowym Jorku,
na wieczorach i imprezach.
Dwie lampki szampana
w otoczeniu pięknych ludzi i już wiedziałam,
że mi się udało.
Byłam w centrum świata.
A potem pojawiał się jakiś brzydal
albo ktoś zaczynał przynudzać.
Lub leciał jakiś kiepski kawałek
i znów byłam nigdzie.
Wtedy właśnie
sięgałam po kolejne lampki szampana.
Łykałam kilka tabletek i rozmyślałam,
gdzie jest lepsza impreza.
W Los Angeles?
Może w Chateau Marmont?
Potem zbudziłam się tutaj.
Na imprezie życia.
Panie Vadimie?
Narzucamy się panu…
Żadnej prasy!
To ja napisałam artykuł o pana córce. Znam ją.
Teraz siedzi sama w celi w Rikers.
Oligarcha czy gangster,
jest pan też ojcem, który pewnie chce jej pomóc.
Mogę panu to umożliwić.
Miro, pomożesz?
Ta pani jest bardzo miła,
ale teraz nieco się stresuje.
Niedawno urodziła dziecko,
ale nie wiem, czy to istotne.
Chce panu zadać kilka pytań
na temat córki.
Obiecuję, że potem damy panu spokój.
W porządku.
Porozmawiajmy.
Nie wie, czemu Anna tak postąpiła
i sam tego nie rozumie.
Zawsze chciała więcej.
Siedziała z nosem w gazetach, chciała mieć najlepsze ciuchy.
Wiele dziewczyn tak robi,
ale nie każda zostaje oszustką.
Zrobiła się lekkomyślna.
W Moskwie ludzie mówią tak:
„Po co oszczędzać na czarną godzinę? Lepiej kupić szpilki od Manolo Blahnika,
bo Bóg nie da nikomu biedować w takich cudeńkach”.
Panie Vadimie,
chcę poruszyć drażliwą kwestię.
Wiele osób sądzi,
że ukrywa pan pieniądze.
Pana córka również.
Nie wiem, czy to prawda,
ale miasto aż huczy od plotek.
Ludzie myślą, że jest pan oligarchą
lub pierze brudne pieniądze.
A nawet jest…
gangsterem.
On tylko utrzymywał swoją rodzinę.
Mogę ją poznać?
Zobaczyć, jak mieszkacie?
Ma pani rodzinę?
Jeśli ma pani rodzinę lub dzieci, to czy chciałaby patrzeć, jak…
Najgorsze jest to, że zachowuję się jak on.
Piję, by unikać problemów.
Chciałam od niego uciec, a stałam się nim.
Następne pytanie.
Nie mam już pytań.
To koniec?
Wypisuję panią.
Wierzę, że był to nieszczęśliwy wypadek
i nie chce pani zrobić sobie krzywdy.
Jeszcze coś.
Proszę rozważyć pobyt w ośrodku leczenia uzależnień.
Odwyk?
Może się to wiązać z pewną stygmatyzacją,
ale dziś zrobiliśmy krok naprzód.
Jedna wartościowa rozmowa nie odmieni pani życia.
Potrzebuje pani zmiany
o charakterze celowym, która pomoże właśnie pani.
To wymaga pracy.
Odwyk?
Trąci dziadostwem.
Skądże.
Tutaj to co innego.
W Los Angeles mamy bardzo luksusowe ośrodki.
POZDROWIENIA Z MALIBU, SUKI!
Terapia grupowa odbywa się o 18.
Do tego czasu można korzystać z ośrodka.
Dbamy o dyskrecję, więc nie wolno tu robić zdjęć.
Dobrze, jedno pani może zrobić.
Jeszcze jedna sprawa.
Nie podała pani formy płatności.
Akceptujecie przelewy?
Dasz wiarę?
Kapitalny basen.
Zaprosiła mnie do Los Angeles, jak gdyby nigdy nic.
Jakby nie okradła mnie z 60 tysięcy.
- Gliny nic nie robią? - Nic.
Ona wyleguje się przy basenie,
a ja unikam telefonów z banku o spłatę karty kredytowej.
Jeżeli zmienisz imię i nazwisko, to nic ci nie zrobią.
Luzik. Chcę tylko pomóc.
Łatwo ci mówić, bo tobie kasę oddała.
Jak możecie być tak spokojne?
Nie pozwolę, żeby Anna zabrała mi nic więcej.
Nie zabierze mi czasu ani uwagi.
Chciałabym być taka zen. Wcale nie jesteś zła.
Powiem ci coś o gniewie.
Gdy się złościsz, odgrywasz rolę w czyjejś opowieści.
Jeśli uwolnisz się od gniewu, odzyskasz kontrolę.
Znów będziesz panią swojego losu.
Kurwa, widziałaś to?
Mało mi łba nie oberwał.
Raczej było mu wstyd.
Tak się bronił, więc pewnie ma coś do ukrycia.
Dziennikarze zamęczali jego rodzinę.
- Może powinnaś… - Jaki z niego ojciec?
Patrzę na to ze złej perspektywy.
Może Anna stała się taka
nie z winy ojca, ale wbrew niemu?
Może był jej alfonsem?
To by wyjaśniało, czemu unika rozmów o przeszłości
i swoim życiu seksualnym.
Stąd ta fascynacja starszymi panami.
Oz, Danny Rose, Alan Reed!
Jej ojciec raczej żyje w dużym stresie.
Facet nie miał lekko.
Znam Annę lepiej niż ty.
Nie ukształtowało jej nudne życie.
Odezwę się później.
Vivian.
Nowy Jork jest przereklamowany.
Prymusi ze szkół artystycznych od razu lecą z Yale do Los Angeles.
Tak jest.
Dlatego zamierzam otworzyć fundację tutaj.
Dobrze.
Mówiliśmy o radykalnym samowspółczuciu.
Przepraszam.
Rachel, w końcu dzwonisz. Tęskniłam, suko.
Ja za tobą też.
Wiadomo.
Jestem w Los Angeles na szczycie organizowanym przez Vanity Fair.
Anno, posłuchaj.
Ostatnimi czasy
nam się nie układało.
Jesteś dobrą osobą
i masz dobre intencje.
Wyskoczymy razem na lunch?
Zapomnijmy o urazach i zacznijmy nowy etap.
Jezu, tak!
Jestem teraz w Malibu.
Wyślę ci adres. Podjedziesz po mnie?
Oczywiście. Zaraz tam będę.
Do zobaczenia.
- Zgubiłam się. - Mamo, tato!
- Już idę. - Tato!
Pani napisała artykuł o naszej córce?
Zapraszam do środka.
Codzienne afirmacje będą przypominać o waszej wartości.
Rezultaty zobaczycie za jakiś czas.
Lecę na lunch.
Spago jest nadal modne?
Nie możesz wyjść sobie z odwyku.
Przecież to nie więzienie.
Rachel, gdzie jesteś?
Czekam na ciebie przed wejściem.
Pani Anna Sorokina?
Co, kurwa? Czekam na przyjaciółkę.
Rachel?
Rachel!
Wydano nakaz aresztowania pani.
Co?
Zaprowadzę ją na górę.
Piwko?
Chętnie.
Przeprasza, że na panią nakrzyczał w restauracji.
Bardzo nas stresujecie swoją obecnością.
Jest nas więcej?
Myślała pani, że jest jedyna?
Codziennie ktoś pisze, dzwoni lub puka do drzwi.
Pytają o Annę Delvey.
Pierwsze o niej słyszę.
Zmyśliła nazwisko?
Czym się inspirowała?
Nic z tego.
Żadnych wywiadów.
Nie jestem wszystkiemu winna.
Ktoś i tak by o niej napisał.
Wasza córka popełniła przestępstwa i teraz jest sławna.
Jaki to ma związek z nami?
Tego próbuję się dowiedzieć.
Przepraszam za wtargnięcie.
Słyszałam masę plotek.
Ciągle te stugębne plotki.
Od początku boją się nas, Rosjan.
Mąż sprzedaje heroinę w lodówkach,
w ogródku zakopaliśmy radzieckie złoto.
W kredensie leży schowany penis Rasputina,
a córka jest genialną przestępczynią.
To akurat jest prawda.
Gdzieś się tego nauczyła.
Chcę się dowiedzieć gdzie.
Proszę usiąść.
Jest pani matką?
Od paru miesięcy.
Łatwiej uwierzyć, że to my, rodzice, jesteśmy potworami,
które stworzyły potwory.
Wydaje nam się, że formujemy dzieci
i kształtujemy ich osobowość,
bo robimy dla nich wiele, kochamy je i prowadzimy przez życie.
Ale tak nie jest.
To nie my je formujemy.
One nie zradzają się z nas, idą własną drogą.
Ona zawsze taka była?
Zdarzają się dzieci
jak mój Ivan, z którymi czuje się bliską więź.
Bywają też dzieci,
które wydają się całkiem obce.
Anna zawsze taka była.
Oziębła.
Wie pani, że chciała się zabić?
To było w Kalifornii.
Jakim cudem
ktoś tak samolubny, pewny siebie
i zarozumiały chciałby zrobić coś takiego?
Myślałam, że znajdę odpowiedź tutaj.
Byłam przekonana, że przydarzyła jej się jakaś tragedia.
Troszczy się pani o nią.
Anna świetnie manipuluje ludźmi.
Skoro ja się od tego uwolniłam, to pani też da radę.
Odpuściła pani troskę
o własną córkę?
Nie.
Ona zawsze była ponad nami.
- Vivian? - Jeszcze nie śpisz?
Co to za bluza?
Długo by opowiadać.
Przebukuję bilet i wracam wcześniej do siebie.
Co z drugim artykułem?
Zapłacę ci, chociaż nic nie napiszę.
Żadne dziecko nie powinno usłyszeć takich słów od rodziców.
- Wybacz, że cię zamęczałam. - Żartujesz?
Zamiast ślęczeć nad transkrypcją na uczelnię,
świetnie się bawiłam.
- Idziemy? Nie zapomnij torby. - Jasne.
Prokuratura na Manhattanie wnosi akt oskarżenia
przeciwko pani Annie Sorokin,
alias Anna Delvey.
Sąd Najwyższy oskarża panią Sorokin
o dwie kradzieże poważne pierwszego stopnia,
trzy kradzieże poważne drugiego stopnia.
Oraz o kradzież poważną trzeciego stopnia
i wyłudzenie usług.
Tylko nie gadaj o Metsach.
Sędzia uwielbia Dodgersów.
Myśli, że są w Los Angeles na chwilę
i lada moment wrócą na Brooklyn.
Metsów ma za nic.
- Jasne? - Cześć, Todd.
Anna?
To moja klientka!
Następnym razem zobaczymy ją w drelichu?
Czułam, że powinie jej się noga.
Co robiła w Los Angeles?
Była na odwyku.
Że co?
Skąd wiesz?
Nie chciałam nic mówić,
ale akurat gadałyśmy przez telefon, gdy ją aresztowali.
Serio?
Co za przypadek.
Czysty surrealizm.
To było okropne.
Oby ją tam dobrze traktowali.
Wyobrażacie to sobie?
Annę w więzieniu?
Ty pewnie tak.
Jezu, ale masz urocze tatuaże.
Tęskniliśmy za tobą.
Cycki zaraz mi wybuchną.
Dostałaś list.
Co to?
Chwila.
Przepraszam za kiepski angielski, korzystałem z Tłumacza Google.
Żona mnie zabije, jeśli dowie się o tym liście.
Też się zastanawiam, czemu córka chciała zrobić sobie krzywdę.
Dostaliśmy te dokumenty ze szpitala.
Nie znajduję w nich odpowiedzi,
ale może pani je znajdzie. Vadim.
ROZPOZNANIE PSYCHIATRYCZNE
PRÓBA SAMOBÓJCZA
- Przyszłaś mnie przeprosić? - Zamknij się.
Wmawiałaś ludziom, że twój ojciec milioner
przekazuje ci majątek.
Lekarzowi nawciskałaś, że uciekłaś od agresywnego alkoholika.
To nie pasuje do Anny Delvey.
Nie chciałaś się zabić.
Proszę więcej rosé.
Przyślijcie tu kogoś za 20 minut.
Drzwi do pokoju będą otwarte.
To było kolejne oszustwo.
Okpiłaś Nowy Jork
i zrobiłaś to samo w Los Angeles.
Ze mnie też zadrwiłaś.
Nie twierdziłam, że chciałam się zabić.
Ludzie uwielbiają ckliwe historie.
Każdy pragnie pomagać innym.
Czemu zadałaś sobie tyle trudu?
Mogłaś się ukryć gdzie bądź,
a podstępem trafiłaś na odwyk.
Kończyła ci się wiza, a zgodnie z prawem
hospitalizacja lub odwyk mogą ją przedłużyć.
Chciałaś zyskać na czasie.
Co ty wyprawiasz?
Przestań.
Nie tego pragniesz?
Rozwiązałaś sprawę. Prawdziwa z ciebie dziennikarka śledcza.
Skąd masz ten formularz?
Od twojego ojca.
Od mojego ojca?
Tak.
Poznałam go. Nie jest pionkiem,
wymysłem ani potworem.
Jest ojcem, który cię kocha.
Gdzie on jest?
Czemu go tu nie ma?
Dałaś masę powodów wielu osobom, by odcięli się od Anny Delvey.
Posłuchaj.
Nadal jestem przy tobie.
Wciąż ci kibicuję.
Nie musisz ciągnąć tej farsy.
Zacznij coś nowego.
Zabij Annę Delvey.
Co masz na myśli?
Skończ z tym numerem.
Przestań udawać.
Przyznaj się i wyraź skruchę.
Poproś o ugodę i wracaj do Niemiec,
żeby żyć z rodziną jako Anna Sorokina.
Mam przyznać, że jestem przestępczynią?
To nie jest historia o mnie.
To co nią jest?
Ty jesteś dziennikarką.
Jeśli nie możesz sama na to wpaść,
będziesz czekać na odpowiedź wraz z innymi.
Chodźmy.
Napisy: Aleksandra Domke-Jarre