SEBUAH SIRI NETFLIX
Awak dah sedia?
Saya sedia.
Hari penting akan tiba.
Juri ada pelbagai orang tapi kita perlukan sikit saja,
mungkin wanita yang suka saya, mustahil tak suka, atau faham awak.
Faham perkara yang awak cuba capai.
Walaupun bukan caranya.
Apa strategi kita?
Semua ini bergantung pada dua perkataan,
amat hampir.
Ketika hakim beri arahan kepada juri untuk bincangkan niat jenayah,
maknanya dia mendesak mereka untuk capai keputusan.
Dia akan minta mereka tetapkan
sama ada awak amat hampir melakukan jenayah.
Tuduhan yang lebih ringan pula.
Hotel Beekman, pesawat yang awak pinjam,
yang itu payah, ada banyak bukti.
Cara selesaikannya,
buat juri betul-betul jatuh cinta kepada awak.
Tapi Fortress, City National, dan Rachel Williams,
kes-kes besar, kita ada peluang.
Kita boleh beri hujah
yang awak tak pernah hampir melakukan jenayah tersebut.
Awak nak beri hujah yang saya tak cekap?
Tak cekap jadi penjenayah?
Ya, itulah tugas saya.
Saya bina perniagaan.
Itulah sebahagian hujah saya,
tapi ini bukan ujian kolej perniagaan, ini hal kebebasan awak.
Saya perlu buktikan yang awak langsung
tak guna duit itu untuk yayasan awak. Okey?
Okey.
Ada lagi soalan?
- Apa saya pakai? - Saya tak peduli.
Baju yang disediakan mahkamah.
Ringkas tapi…
Saya ada jenama sendiri.
Lain halnya dengan wanita. Perlukah saya terangkan?
- Carikan saya jurugaya. - Awak gugup.
Awak rasa hilang kawalan.
Saya faham.
Buat muka rendah diri, pakai baju mahkamah,
biar saya yakinkan mereka
yang awak gadis muda yang berniat baik, bercita-cita,
dan kita berpeluang
yakinkan mereka yang terpaksa jadi juri ini
yang awak tak hampir menipu Rachel atau bank-bank ini.
Okey?
Terima kasih. Kod.
Dua mi cawan, sepuluh minit.
Belikan 20 minit lagi dan saya beri empat. Pergi.
Beritahu orang lain!
Hai.
Siapa kawan awak yang gayakan rapper?
- Natasha. - Ya.
Awak sedang fikir gaya perbicaraan…
Saya nak gaya macam HBIC, tapi muda dan menggoda.
Macam gabungan Lolita dan Mildred Pierce.
Awak ada duit?
Awak tahu saya ada duit.
Awak di penjara, belum tentu awak boleh gunakannya.
- Beritahu saja dia, nanti saya telefon. - Telefon, ya?
- Awak okey? - Ya, kenapa?
Awak patut hantar mesej sebelum menelefon.
Saya sangka awak hidap kanser, hamil atau entah apa.
Tak, saya sihat,
tapi kawan saya dalam masalah, dia dibicarakan esok.
Berprofil tinggi…
Penipu SoHo itu? Ya, saya tahu.
Awak boleh gayakan dia?
Supaya dia tipu saya juga? Terima kasih saja.
Itu dia. Saya akan…
Natasha, Anna. Anna…
Natasha, hai! Terima kasih sebab setuju.
Bayaran saya 1,200 dolar sehari…
Ya, mestilah.
Saya beritahu ayah untuk hantar bayaran kepada awak.
Bagus, gaya apa?
Foto perbicaraan ini akan tersebar selama-lamanya.
Mungkin ini penentu identiti saya pada masa depan…
Tiada tekanan.
Saya pergi dulu.
Okey. Saya faham.
Kita guna gaya klasik dengan sentuhan moden.
Profesional, berciri muda dan bohemian.
Sempurna. Jurufoto di belakang saya
pada kebanyakan masa, jadi belakang kena difikirkan juga.
Mestilah saya fikirkan.
Aduhai, pencahayaan di situ.
Lampu kalimantang terang, bayang besar boleh menakluki segalanya.
Jangan risau.
Saya bantu awak.
Terima kasih.
Nah.
Vivian. Apa khabar?
Siapa lagi laporkan perbicaraan saya?
Entahlah. Mungkin The Post.
The Post dah pasti, The Times bagaimana?
The Times? The New York Times?
Atau saluran TV itu?
Saya tak tahu sejauh mana tarikan kes ini.
Awak boleh buat mereka tertarik.
Saya buat laporan, bukan promosi.
Banyak liputan, eloklah untuk awak.
Anna…
Sahkan laporan awak.
Melainkan awak suka kisah awak jadi berita tempatan saja.
- Awak tak nak berlagak? - Saya pergi dulu.
Awak patut tulis tentang Rachel juga, tunjukkan yang dia penipu.
Selamat tinggal.
Spodek dan Rakan-Rakan.
Todd, sekarang.
Dia tiada, Anna.
Alexi, awak tipu.
Nak tinggalkan mesej?
Saya jumpa macam-macam orang di sini.
Pembunuh, pembunuh upahan wanita,
tak tahu pula upah bunuh orang sebenarnya murah saja. Awak tahu?
Betul, sama harga dengan beg Chanel jiplak.
- Tak sangka, bukan? - Awak nak tinggalkan mesej?
Suruh Todd telefon ayah saya.
Minta dia hantar wang sepuluh ribu untuk bayar jurugaya saya
atau bawa ketika hadiri perbicaraan.
Saya sampaikan.
Alexi, lain kali jangan tipu lagi.
Ada sedikit Anna dalam diri kita.
Semua orang pernah menipu.
Kita semua, dalam diri kita…
Ada sedikit Anna dalam diri kita.
Saya tak ada pun.
Mungkin awak menambah-nambah dalam resumé atau ayat jualan,
pasang tapisan pada foto media sosial.
- Saya buat. - Kita semua.
Kita semua bagaikan dah jadi satu jenama,
imej, penipuan yang kita tunjukkan kepada dunia.
- Apa? - Tiada apa-apa.
- Bagaimana? - Amat bagus.
- Jadi, apa? - Apa?
Beritahu saya. Kritik, bantu, apa-apa saja, tapi jangan simpan.
- Dia bertuah ada awak. - Betul.
Awak ada mesej tersirat lain?
Ada saya? Awak fikir dia miliki saya?
- Ayuh, Mags. - Saya…
Saya nak cepatkan masa, terus ke cuti musim bunga.
Saya nak rasa pasir di kaki dan minuman margarita di tangan,
pergaduhan olok-olok keluarga di kolam renang,
dan sudahkan perbicaraan ini.
Saya pun.
Awak fikir saya tak nak?
Matilah saya.
Juri pasti suka awak. Kagumkan mereka.
Ya.
Saya datang sekarang.
- Baxter. - McCaw.
Siapa dia?
Pemerhati. Proksi untuk Cy.
Peguam Daerah berminat.
Saya tertinggal apa-apa?
- Masih menunggu. - Saya duduk di mana?
Pasukan Anna di sini.
Pasukan Rachel di sana.
Neff, sayang, saya tak berpihak kepada sesiapa.
- Dia tak bersiap? - Defendan pakai pakaian penjara.
Apa hal, En. Spodek?
Saya tak pasti, Yang Arif.
- Apa Natasha cakap? - Dia dah berikan baju.
- Kenapa… - Saya tulis mesej.
Selama saya di mahkamah,
saya pernah diancam ditembak,
tak pernah ada masalah baju.
Saya boleh cakap…
Mahkamah ada sediakan baju.
Ya. Saya tahu.
Satu lagi bintang emas untuk kad laporan awak.
Defendan tak nak pakai.
Saya akan minum kopi ais ini, En. Spodek,
dan apabila habis,
jika klien awak tak bersiap dan muncul di depan saya,
saya akan rasa amat tak gembira.
Ya, Yang Arif.
Jangan tertipu dengan saiz besar cawan ini.
Saya minum cepat.
Pakai baju. Kita tak boleh biar mahkamah menunggu.
- Tak masuk akal. - Baju ini tak masuk akal.
Baik pakai baju penjara.
- Tak boleh. - Kenapa?
Tanggapan awal penting pada juri
dan awak terlalu selesa pakai baju penjara.
Hakim tak benarkan. Langgar undang-undang.
Ia tak sesuai dan boleh jadi perbicaraan silap.
Awak jadikan dia musuh dari hari pertama.
Setiap saat tertangguh…
Jadi, bawakan saya baju.
Pakai baju ini. Hal ini tak membantu awak, Anna.
Tak bantu? Saya tak apa-apa.
- Suruh dia pakai baju mahkamah. - Dah.
Dia pandang macam saya nak liwat dia.
- Di mana baju itu? - Rikers. Dia bawa semalam.
- Ada lain? - Saya tak dapat…
- Bawa ke sini. - Tak dapat.
- Mungkin dia tidur… - Bangunkan.
Saya tak kerja dengan awak.
Habislah.
Kita ada 30 minit sebelum hakim mengamuk.
- Pergi beli. - Saya?
Kamu selesaikan. Saya ada syif.
Saya di mahkamah, mana boleh pergi beli.
Saya tak boleh sertai pasukan pembela Anna!
Melanggar etika kewartawanan.
Saya lelaki.
Sarung kaki yang mana pun…
- Awak fikir sarung kaki… - Apa masalahnya?
Baiklah!
Awak akan berikan saya semua penemuan kes ini.
Semua. Rekod telefon Anna, e-mel, semua yang pihak pendakwa ada.
Ya. Tak guna. Apa-apa saja. Pergi.
- Selamat datang… - Formal, manis, tak melebih-lebih.
- Di sana. - Tunjukkan.
Kasut tumit rendah, hitam, saiz 7. Ayuh!
Pasti Vivian sangka benda ini tali kasut atau tali pinggang.
Elok juga.
Ini permulaan yang tak baik untuk pasukan kita.
Saya tak puas hati dengan persediaan kita.
Kita perlu pergi!
Sekarang!
Jangan halang kemasukan saya.
Awak okey?
Terima kasih sebab datang, Cik Sorokin.
Pegawai, bawa juri masuk.
Pada 11 Oktober 1944,
Frank Sinatra membuka Teater Paramount di Times Square.
Para wanita terpesona melihat Ol' Blue Eyes.
Mereka pengsan.
Pada orang luar, itulah kesan Sinatra,
tapi sebenarnya, semua itu dicipta oleh ejen media Sinatra.
Mereka dibayar untuk tampak terpesona.
Memberi kucupan dan membaling baju ke pentas.
Ambulans dan jururawat sengaja ditugaskan di luar teater.
Kerana jika dia boleh berjaya di sini,
di mana pun sama.
Anna tiba di sini sama macam sebilangan kamu.
Terpesona dan teruja dengan peluang yang ada.
Baru berusia 25 tahun.
Tiada ibu bapa kaya. Tiada kenalan.
Tiada sejarah pendidikan yang bagus.
Anna tak boleh tunggu peluang.
Dia perlu menciptanya. Kita semua pun faham.
Ada sedikit Anna dalam diri kita.
Semua orang pernah menipu.
Sama ada dalam resumé, ayat jualan atau media sosial.
Kita fikir dunia berubah kerana media sosial.
Semua orang jadi jenama sendiri.
Imej yang disuapkan kepada dunia. Penipuan.
Tapi yang betul bagi Anna juga sama bagi Sinatra.
Kita perlu pura-pura sebelum benar-benar berjaya.
Anna ikut langkah itu dan jadi orang yang diimpikannya.
Orang yang menerima karpet merah daripada golongan elit New York.
Dia biar orang percaya kisah yang mereka nak percaya.
Sinatra tak buat jenayah.
Sekarang pun sama.
Para saksi
nak percaya yang Anna seorang pewaris Jerman
sebab mereka beruntung jika hal itu betul.
Itu hasilnya.
Tak pernah sedetik pun Anna berniat mencuri duit mereka.
Setiap orang yang akan datang
dan duduk di kerusi itu nak berikan Anna duit
sebab mereka nak jalankan perniagaan dengannya.
Nak mendekati Anna Delvey!
Pewaris Jerman!
Adakah mereka akan berurusan dengan Anna Sorokin?
Pendatang kelas pertengahan? Tak.
Anna perlu berpura-pura hingga benar-benar berjaya.
Anda boleh hakimi dia.
Kata dia tak beretika.
Macam Sinatra tak beretika
sebab bayar wanita untuk pengsan.
Tapi tindakan itu tak melanggar undang-undang.
Anda perlu ingat betul-betul…
bukti akan menunjukkan yang Anna tak pernah hampir,
langsung tidak, mendapatkan pinjaman itu
atau curi daripada sesiapa yang duduk di kerusi itu dan menafikannya.
Walaupun. Satu. Dolar.
Terima kasih.
Hujah Sinatra. Berani.
Satu isu pentadbiran, Yang Arif.
Nanti kami akan sertakan bukti
daripada kandungan telefon dan komputer defendan
dan kami berharap mendapatkan komunikasi
antara defendan dan pelbagai kenalannya.
Saya memaklumkan adanya isu teknikal
di jabatan IT kerana kerosakan komputer.
Kebanyakan barang kes kami
sedia ditunjukkan,
satu-satunya isu yang ada, dan kami mengutamakannya…
- Apa yang dia… - Saya tanya Todd.
Ada dua saksi yang akan beri keterangan tentang hal itu.
VIVIAN Kenapa dengan Anna?
- Kenapa? - Di mana semua orang?
Dia tanya di mana semua orang.
Semua orang? Siapa?
Media?
Orang awam? Apa-apa sajalah.
Media saja boleh ambil gambar.
- Awak media, awaklah ambil. - Ini untuk apa?
Saya akan hebohkan keadaan di sini. Tengoklah.
Nampak jurufoto itu, daripada Daily Mail, New York Post, AP.
Mereka terbitkan serta-merta. Guna mereka punya.
CIPTA NAMA PENGGUNA FESYENMAHKAMAHANNADELVEY
ANNA PUTIH MACAM BIDADARI!
Memanggil Alan Reed.
Adakah awak beri khidmat
menghubungkan dia dengan bank?
- Ya. - Defendan bayar khidmat itu?
Tak.
Walaupun terus bekerja
berjam-jam tanpa wang pendahuluan
pada kadar $1,000 sejam, adakah awak berjaya dapatkan Anna
pinjaman yang diluluskan atau dipindah milik kepadanya?
Tak.
Adakah silap klien saya yang awak tak cekap buat kerja?
Memanggil Gabriel Calatrava.
- Hai. - Hai.
Dia tunjukkan lesen memandu tanpa tempat lahirnya
dan dokumen tabung amanah palsu yang ditulis dalam bahasa Jerman.
Alamat palsu perniagaan ayahnya di luar negara.
Betul.
Adakah defendan tak menyerah kalah?
Apa saja demi pinjaman Fortress?
Dia tak menyerah kalah.
Adakah awak kerja dengannya
sebab awak suka dia secara romantik?
Ya. Memang pun.
Awak ingat bermain cinta dengan Cik Sorokin?
Malangnya, ya.
Adakah awak kata awak nak kucup dia?
- Bantahan. - Diterima.
Ya, awak suka.
#FESYENAD
Tak sangka mahkamah jadi tempat peragaan fesyen,
tapi segalanya tentang Anna Delvey,
pewaris Jerman palsu yang dibicarakan di Manhattan,
mengejutkan dan mempesonakan.
Kini pakaian mahkamah Anna Delvey ada akaun Instagram sendiri.
Siapa yang buat akaun? Tiada siapa tahu.
Baju ikonik Anna kini menjadi fesyen wajib milik,
kerana seorang jurugaya selebriti.
Saya tahu ini awak.
Tanda pagar ini jelas kerja awak.
Kacy, jangan tuduh saya buat perkara yang saya bangga buat.
Kerana awak, gadis yang kasihan ini perlu menceritakan
kisahnya yang memalukan kepada seluruh dunia, bukan setakat juri.
Anna mungkin dipenjarakan 15 tahun,
dan awak risaukan 15 minit yang memalukan untuk Becky.
- Jangan panggil saya Becky. - Karen.
Bila awak akan sedar yang awak dah jadi setiausaha syaitan?
Menurut saja arahannya 24/7.
Memang.
Awak tahu berapa Anna berhabis untuk telefon saya 24/7?
Mi cawan. Banyak mi cawan.
Setiap banduan dapat enam minit panggilan setiap hari.
Enam minit.
Jumlah yang tak logik untuk pembelaan kes.
Setiap hari dia berusaha menukar mi cawan,
kopi segera, tampon,
apa saja, melalui pegawai penjara
atau orang-orang yang menakutkan.
Dia tukar semua itu kepada minit.
Berjam-jam setiap hari.
Itu usaha. Saya hormatinya.
Apabila awak berkelakuan dengan cara yang saya hormati, jumpa saya.
Kalau tak, jumpa lagi, Cik Karen.
Baguslah awak dah pilih pihak, Cik Switzerland.
E! LIHAT ANNA
Anna ada idea jelas
tentang kemahuannya dan imejnya di mata dunia.
Semoga baju pilihan saya dapat menampilkan kekuatannya
dalam dunia perniagaan dan deria gaya peribadinya yang lantang.
Liputan media menampakkan Anna Delvey seperti Rihanna.
Ikon fesyen yang bekerja keras.
Awak bagus tapi Cy nampak liputan ini.
Mereka cuma ingat kesilapan
dan mengiktiraf kesempurnaan.
Tak adil. Mungkin kita akan dimarahi Baxter esok.
Dia orang tengah, tak penting.
Perhatian Cy akan beralih kepada kes seterusnya.
Saya ingat kesilapan dan beri ganjaran untuk kesempurnaan.
Orang macam Baxter tak kekal.
Jika ada tuduhan yang tak disabitkan, saya takkan lupa.
Seumur hidup.
Lupakan Baxter
dan berikan saya kenyataan juri Rachel Williams
yang saya minta sepuluh minit lalu.
Ya Tuhan.
Anna ada peminat. Mereka ejek saya.
Lagi teruklah nanti apabila saya beri kenyataan.
Saya perlu tukar identiti.
Boleh mereka cari rumah saya? Pejabat, mereka tahu.
Awak takut.
- Awak penjenayah? - Tak.
- Siapa penjenayah? - Dia.
- Awak khianati kawan? - Tak.
Awak tinggalkan dia dalam saat lemah?
Tak.
- Siapa yang buat? - Anna.
- Siapa yang patut takut? - Anna.
- Siapa yang patut menyorok? - Anna.
Amen.
Bagaimana pula…
Orang akan benci saya lepas beri keterangan.
Awak akan benci diri awak tak?
Berdiri dalam kebenaran,
yang dikuatkan dengan sifat baik hati dan beritahu kisah awak,
wanita gagah.
Cik McCaw, saya bukannya makin muda.
Memanggil Rachel Deloache Williams.
D-E-L-O-A-C-H-E.
Terima kasih.
Selamat datang.
Ya, terima kasih.
Saya tahu keadaan awak sukar.
- Awak tinggal di mana? - West Village.
- Belajar di kolej mana? - Kolej Kenyon.
Kenapa datang ke New York?
Saya nak jadi penulis dan bekerja di Vanity Fair.
- Awak berjaya? - Ya.
Berapa lama awak ambil masa untuk dapatkan pekerjaan itu?
- Tiga bulan. - Bagaimana?
Saya dapat temu duga maklumat dengan seseorang di sana
dan kami macam serasi, tapi saya tak dengar berita.
Saya hantar kad bertulisan tangan
dengan buku puisi yang agak janggal
dan sekotak teh supaya dia tak lupa saya.
Temu duga pada hari seterusnya dan kerja keesokan harinya.
Cik Williams, sebelum kita masuk ke kancah kepayahan awak
ketika mendapatkan bayaran daripada Cik Sorokin,
boleh awak beritahu
kesan kejadian ini kepada hidup awak?
Hidup saya? Baiklah.
Masalah duit dan tekanan kerja yang saya alami kerana dia,
termasuk juga keluarga saya, memang teruk.
Saya rasa semuanya akan berlalu, tapi…
Tapi…
Awak rapat dengan defendan.
Ya.
Sebab itukah awak percaya, lindung, dan bantu dia ketika…
Saya sayang Anna.
Saya sanjung dia.
Saya kuat menyokong, saya kawan yang baik.
Saya kawan yang amat baik.
Tiba-tiba dia jadi dingin dan kejam,
biar saya dipecat dan mungkin dipenjarakan
sebab pakai kad syarikat untuk bantu dia, demi gaya hidupnya yang mewah…
Saya tak pasti jika saya mampu percayakan orang lagi atau tak.
Mampu terima orang lain atau tak.
Harap saya berubah hati nanti, tapi itulah saya rasa sekarang.
Saya rasa takut dan lemah…
Semua yang saya harungi kerana dia…
Saya boleh mengatasi penipuan, tekanan, dan pengkhianatan itu
tapi entahlah jika saya boleh percayakan orang lagi.
Jika saya boleh jadi diri sendiri lagi. Jika saya boleh terima orang lagi.
Boleh menyayangi lagi.
Nak rehat seketika?
Maafkan saya.
Maaf.
Saya tak apa-apa.
Saya okey. Sila teruskan.
Boleh awak beritahu juri kenapa awak ambil untung daripada pengalaman ini?
Hutang yang banyak.
Lagipun, saya asyik teringat-ingat.
Mengingati semula kejadian itu.
Satu saja perkara yang saya boleh buat, menulisnya.
Penting bagi saya untuk beritahu kisah saya sendiri.
Jangan risau, kita kenakan dia esok.
Awak boleh cakap Rusia, bukan?
Sikit.
En. Sorokin, saya Todd Spodek, peguam anak awak.
Saya tak pasti sejauh mana liputan perbicaraan ini
dibuat di Jerman.
Saya menelefon untuk tanya
jika awak mahu menyertai kami di sini.
- Nyet. - Dia kata tak.
Saya tahu.
Vadim, anak awak sedikit tak keruan.
Bukannya kami akan kalah,
tapi dengan tekanan perbicaraan sebegini,
terutamanya perhatian media…
Keluarga tiada galang ganti.
Dia perlukan keluarganya.
Tolonglah.
Anak awak sendiri?
Dibicarakan di negara asing.
Saya cuma peguamnya, Vadim.
Saya tak boleh jadi ayahnya.
Saya tak mampu.
Saya tak boleh buat semuanya.
"Selamat tinggal."
- Vivian, apa yang kami terlepas? - Harap bukan kemasukan Anna.
Saya takkan tertinggal kenyataan Rachel lagi.
- Saya bawa makanan… - Saya boleh beritahu.
Bukankah patut dah mula?
Setengah jam lalu.
- Kenapa lambat? - Entah. Todd tak jawab.
Dah telefon?
Ia lebih cepat daripada hantar mesej.
Keibubapaan kimbang. Saya baru faham sekarang.
Biar betul. Okey.
Tuan-tuan dan puan-puan, maaf atas kelewatan.
Defendan enggan menyertai kita
sehingga dia menyelesaikan isu pakaiannya.
Isu? Apa pula? Dia dapat semua permintaannya.
Bukan sebab tak dapat.
Sebab jumlah yang dia dapat.
Giliran saya pergi ke H&M.
- Pergi ke H&M? - Giliran?
Mungkin akan lambat.
Kamu patut pergi
sebelum Paul berikan meja kamu kepada pelatih.
Apa masalah baju ini, Anna?
- Kotor. - Pakailah ini.
- Cari lain. - Janganlah buat lagi.
Cari baju lain, dan beritahu hakim, saya nak cakap.
- Anna, dengar sini… - Tak nak! Awak hancurkan perbicaraan ini!
Saya dah agak, dengan loghat Long Island awak
dan rupa dungu awak,
awak memang peguam tak guna!
- Diam dan dengar sini. - Awaklah dengar!
Saya nak beri keterangan.
Suruh Natasha bawakan baju lain atau saya pecat awak!
Apa masalah awak?
Masalah saya ialah peguam saya tak guna, murah dan hodoh!
Saya nak beri keterangan, si beruk.
Awak rosakkan pembelaan.
Jika saya nak duit,
saya boleh kahwini pegawai bank!
Saya sedang cuba bina sesuatu
dan awak rosakkan reputasi saya!
- Reputasi awak? - Sudah, awak dipecat! Keluar!
Awak memberi keterangan ialah langkah buruk.
- Sudah! - Awak akan dapat soalan yang…
Berambus, pergi cari klien pengintai.
Soalan yang akan buat awak nampak tamak,
penipu, penyangak yang ada loghat menakutkan.
Awak takkan bercakap kerana itu.
Awak takkan bercakap sebab itu keputusan saya, bukan awak.
Awak dipecat, peguam kelas bawahan!
- Bukan sebab itu juga. - Awak tiada hak!
Mungkin ini hal reputasi awak…
Bukan reputasi saja, tak guna,
ini hidup saya. Kebebasan saya!
Awak kaki tipu yang lemah dan tak berguna.
Saya kenal ramai penjenayah
dan awak dungu dalam melakukan jenayah. Pergi matilah awak.
Pergi mati dengan reputasi awak,
kehidupan palsu awak, kebebasan awak.
Ini reputasi saya, identiti saya,
kemampuan saya menyara keluarga yang awak permainkan,
dan sekarang saya nampak bodoh sebab tak mampu kawal klien saya.
Tak mampu suruh pakai baju.
Awak beri keterangan,
habislah awak dan juga saya.
Awak akan dapat hukuman maksimum dan tiada siapa akan upah saya!
Memang tak patut upah awak.
Jika saya habis, awak pun sama!
Ayah saya akan carikan peguam yang bukan sampah…
Ayah awak?
Awak tak bodoh, kenapa fikir begitu?
Delusi mendalam
yang buat awak percaya dia akan datang?
Awak percaya penipuan awak sendiri?
Untuk saya atau awak?
Mesti awak.
Sebab semua orang yang belum tinggalkan awak
dah tak percayakannya dan tak peduli!
Selagi cek awak sah.
Ayah awak pun muak dengan perangai awak.
Sebab itu baju awak kotor.
Delusi awak pasti amat teruk
kerana membayangkan dia akan munculkan diri
dan bayar jurugaya mahal
untuk jadikan awak patung Barbie mahkamah!
Juri suka dia.
Telan semua kata-katanya yang mengarut.
Dia tiada bakat dan cuba dapat nama menggunakan saya.
Mereka suka dia.
Mereka tak berkelip mata melihat Rachel.
Tapi sebab dia lebih cantik daripada saya,
lebih disukai.
Diterima di mana saja.
Lebih handal berlakon.
Ini bukan kisah dia.
- Ini kisah kita. - Awak nampak?
Dia buat mereka menangis.
Ini kisah kita. Awak bintangnya.
Saya apa?
Peguam dungu yang dipecat dalam episod pertama.
Bukan.
Bintang tambahan.
Orang yang sokong awak ketika orang lain tiada.
Orang yang setia di sisi walaupun saya benci awak.
Walaupun awak layan saya teruk,
saya masih bela awak daripada orang yang fikir awak teruk.
Memang pun. Awak memang teruk.
Tapi awak juga berani. Amat berani.
Saya amat menghormati
sikap itu yang diperlukan untuk berjaya di sini.
Tapi mereka tak nampak.
Mereka nampak si bedebah yang curi duit kawan
dan habiskan minuman bar mini hotel
macam seekor rakun Rusia yang menggila.
Saya akan mengubahnya.
Saya akan dedahkan yang Rachel hipokrit,
- dan tunjukkan… - Jijiklah.
…sifat bedebah awak
untuk ditatap oleh semua orang di mahkamah.
Saya akan hancurkan dia.
Awak berhak dapatkannya,
tapi saya juga perlukannya. Saya benar-benar perlukannya.
Demi diri saya.
Sebab saya mampu.
Saya rela bertarung.
Awak perlu berhenti lawan saya.
Saya sanggup masuk penjara selamanya daripada nampak lembik.
Si amatur.
Si milenial pemalas yang cari jalan pintas ke arah kemasyhuran dan kekayaan.
Ya. Macam Rachel.
Saya nak penghormatan.
Saya nak awak bela saya.
Saya nak awak bela kerja dan yayasan saya. Kejayaan saya.
Ayah saya,
semua orang
perlu tahu saya hampir lakukannya.
Mereka perlu tahu saya bukan penipu.
Saya janji.
Pakai baju.
Ini tak boleh diterima dan tak sesuai.
Juri dah ada sejak 9.30 pagi.
Awak sedang dibicarakan di mahkamah.
Ini bukan pertunjukan fesyen.
Awak fikir awak siapa?
Maafkan saya, Yang Arif.
Lain kali, saya suruh pegawai
balut awak dan seret ke kerusi itu.
- Faham, Cik Sorokin? - Ya, Yang Arif.
Bawa juri masuk.
Kami dengar maklumat diri daripada keterangan awak.
Latar belakang dan pendidikan elok.
Dapat kerja idaman setelah tiga bulan di sini.
Tahniah atas kejayaan awak.
- Kami patut bertuah macam awak. - Bantahan.
Tanya soalan, En. Spodek.
Adakah awak kenal Anna sebelum jumpa dia?
Saya nampak di media sosial.
Jadi, awak memang nak jumpa dia.
Dia menarik. Siarannya menarik pada saya.
Apa yang menarik tentang dia atau siarannya?
Foto seni, pengembaraan,
ketua editor majalah Purple.
Kerjaya sama menarik pada awak?
Kedua-duanya bekerja di majalah fesyen.
Ya.
Apabila awak jadi kawan Anna, pernah awak bayar minuman awak?
- Dia tak benarkan… - Jawab soalan itu.
Seingat saya, tak.
Atau mana-mana makan malam di Le Coucou dan restoran mewah lain?
- Seingat saya, tak. - Rawatan spa? Rawatan muka?
Sauna infra merah? Urutan, salun kuku?
- Tak. Anna pemurah. - Sesi latihan peribadi selebriti?
- Tak. - Awak tak pernah bayar?
Berapa banyak kemewahan ini
yang Anna bayarkan selama dua tahun kamu berkawan?
- Seperti? - Mulakan dengan makan malam.
Berapa banyak?
- Saya tak ingat. - Awak tak tulis?
- Tak. - Bagaimana nak tulis buku nanti?
- Bantahan, Yang Arif. - Diterima.
Adakah awak bekerjasama dengan NYPD,
dengan seorang detektif untuk bantu penahanan kawan awak, Anna Sorokin?
Ya. Itu saja cara…
Kenapa tak tulis begitu dalam rencana Vanity Fair itu?
Saya tak cukup ruang.
Cukup untuk perincian lain.
Awak tulis tentang keluar ke bandar
dan saat-saat erat antara awak dan Anna dengan terperinci.
Awak tak fikir bahawa merancang operasi penangkapan Anna
berbaloi untuk dimuatkan dalam rencana awak?
Saya tak cukup ruang.
Berapa banyak bayaran awak
untuk tulis buku tentang pengalaman awak dengan Anna?
Entahlah. Saya tak faham kontrak…
Saya peguam, biar saya tolong.
Tertulis di sini, awak akan dapat bayaran 300 ribu melalui empat ansuran.
Ya.
Perjanjian rancangan TV awak, berapa bayarannya?
- Awak perlukan bantuan untuk terangkan? - Mungkin sekitar 30,000.
Kerana bersetuju. Lagi $300,000 jika rancangan diterbitkan. Betul?
- Betul. - Jumlahnya, $630,000.
Tambah 1,200 untuk rencana Vanity Fair itu. Betul?
Saya tak nak kenyataan saya disalah anggap atau dilihat
sebagai helah demi kepentingan saya.
Ini bukan tentang hiburan, ini undang-undang dan jenayah!
Bagi awak, ini hiburan, bukan?
Ini tentang trauma.
Ini tentang sistem kehakiman Amerika, sebagai amaran untuk…
Ini bukan tentang hiburan,
ini perkara paling traumatik yang pernah saya lalui.
Saya faham.
Tapi pengalaman traumatik yang awak lalui itu
dijual kepada tiga orang berlainan, betul?
Saya kerja keras.
Jawab soalan itu.
Ya, saya jual kepada tiga orang berlainan, tapi saya kerja keras.
Apabila awak kata awak kerja keras,
awak bekerja keras berkawan dengan Cik Sorokin,
mempergunakan kenalannya,
kemurahan hatinya,
dan setelah satu perkara tak memihak kepada awak,
awak bekerja keras untuk bekerjasama dengan polis demi menahan Anna.
Awak bekerja keras mengumpan dia keluar dari pusat pemulihan di Malibu,
berpura-pura nak berjumpa.
Awak bekerja keras mencapai impian menjadi penulis
dengan mencari watak dan mencipta kisah…
- Bantahan. - Ditolak.
Awak juga bekerja keras menjual kisah itu,
pengalaman bersama Anna kepada pembida tertinggi, betul?
Ini bukan…
Kalaulah saya tak jumpa Anna.
Janganlah perkara ini berlaku kepada orang lain.
Ini pengalaman terburuk saya.
Dua tahun selepas tiba di kota ini untuk jadi penulis,
awak terbitkan rencana dalam Vanity Fair.
Awak ada perjanjian buku dan TV bernilai lebih $600,000.
Semuanya kerana awak berkawan dengan Anna, kemudian serahkan dia kepada polis.
Jika inilah pengalaman terburuk awak,
- awak bertuah. - Bantahan.
Ditarik semula. Tiada lagi soalan.
Awak laporkan Anna?
Bekerja dengan polis? Perangkap dia? Umpan dia keluar?
Saya boleh terangkan.
- Mungkin awak marah… - Saya terkejut.
Awak tahu jika saya marah.
Saya terpaksa bekerjasama. Itu saja cara dapatkan duit semula.
Kenapa tak cakap?
Saya malu.
Saya rasa dipergunakan.
Oleh polis, pendakwa raya…
Saya yang rasa dipergunakan.
Oleh awak.
Saya sangka awak mangsa. Saya jaga awak.
Saya memang mangsa.
Setidaknya awak boleh menangis dengan duit.
Nampaknya awak ada banyak duit baki setelah bayar hutang Amex.
Melainkan ada orang dah bayar untuk awak.
Jangan rahsiakannya atau saya…
Amex dah uruskan. Mereka faham situasi itu…
Jadi, awak tak apa-apa pun setelah khianati kawan awak!
TAK DIKENALI
- Itu… - Ya.
- Awak tak nak… - Tak.
Okey.
- Tapi jika… - Garisan. Batasan.
Tahniah atas serangan awak ke atas Rachel tadi.
Bolehlah bantu dengan satu tuduhan, tapi lagi sembilan…
Catherine macam robot fakta tanpa henti,
menyumbat bukti ke dalam tekak mangsanya
hingga mereka kenyang dan tiada ruang untuk saya.
Jadi, tukar strategi.
Strategi terbaik saya
ialah dia tak pernah hampir mendapatkan duit itu.
Strategi itu batal sebab klien saya
rela masuk penjara daripada biar
orang fikir dia teruk berniaga.
- Kenapa awak perlu dengar cakap dia? - Etika. Kesopanan.
Apa saja asalkan berjaya.
Jangan begitu. Awak hebat tadi. Awak boleh buat!
Awak mabuk teruk?
Saya teruja. Kita boleh menang.
Anna boleh duduk di kerusi itu dalam masa seminggu.
Anna takkan datang ke tempat ini.
Kita patut pulang.
Mungkin juga.
Batasan, Vivian.
Ya, saya terima.
Kenapa, Anna?
Ada benda yang saya tak tahu?
Saya sangka awak tidur.
Tadi.
Saya asyik terbayang yang dia menangis.
Kemudian saya terbangun dan bunyinya macam jeritan hantu.
Awak pun dengar?
Ke mana perginya gaun saya?
Polis fesyen serang tempat ini.
Saya patut beritahu.
Saya perlu hantar baju ke Rikers sebelum pukul 11
atau dia tak sempat pakai esok. Nanti kecoh lagi.
Dia? Apabila saya kata "dia", saya maksudkan anak kita. Awak pula…
Baju saja. Saya cuma menolong.
Itu pun awak!
Jika saya tunjukkan video awak sekarang kepada awak ketika kolej,
dia pasti terkejut.
Gaun saja, Jack. Kenapa awak terganggu sangat?
Saya terganggu sebab awak tak.
Saya terganggu. Saya benci fikirkan pakaian.
Saya benci jauh dengan anak. Saya benci Rikers.
Jadi, kenapa?
Sebab saya cipta masalah ini.
Seluruh dunia perhatikan dia. Dia tiada sesiapa.
Banyak sebab dia tiada sesiapa.
Saya perlu hantar baju ini ke Rikers…
Tergamak awak kata begini?
Awak dah lama tahu tentang percutian ini!
Salah sayakah kes ini berlarutan?
- Semua bukan salah awak. - Saya tak boleh abaikan klien saya!
Menyerahkannya kepada peguam bersama bukan pengabaian.
Awak tak pernah datang sokong saya.
Awak tak faham, dengan perhatian media, saya tak boleh…
- Inilah halnya. - Apa?
Awak nak berada di sana untuk sidang akhbar
supaya kawan kolej undang-undang awak
nampak muka awak di New York 1.
- Saya tak peduli… - Jika ini kes hukuman mati, baik!
Ambillah selama mana pun, tapi ego awak bergantung
pada pencuri manja yang memang bersalah!
Jika dia pembunuh, dia tak perlukan saya,
tapi dia bukan. Dia budak.
Budak imigran yang datang ke negara ini demi impian Amerika…
Jangan kaitkan bendera itu dengan si gila itu.
Saya saja yang dia ada!
Awak dilahirkan dalam keluarga senang.
Awak takkan faham.
Terangkan kepada saya.
- Jawablah. - Tak.
Beritahu Anna dia cantik tadi.
Awak cakap macam saya meniduri dia. Dia klien saya!
Kalaulah betul, sebab mudahlah saya faham
penyebab awak tiba-tiba rela
musnahkan percutian tunggal kita selama dua tahun.
- Saya ada batasan. - Dia akan buat lagi.
Helo.
Hai, Brian, ya? Ayah kamu ada?
Dia bertengkar dengan mak.
Saya boleh tunggu tapi tak lama. Saya di penjara.
Apa awak buat?
Tiada apa-apa, saya cuma pinjam duit.
Jet juga.
Boleh saya pinjam duit?
Ayah kamu ada duit saya.
Dia takkan berikan kepada saya.
Takkanlah.
Dia baik.
Dia amat sayang kamu.
Tapi dia buat mak sedih.
Kamu boleh salahkan saya.
Tapi kamu boleh gunakannya untuk dapatkan hajat kamu.
Bolehkah?
Ya. Orang serahkan duit atas macam-macam sebab.
Rasa bersalah dan sayang yang paling utama.
Kamu ada kedua-duanya. Kamu patut minta bulan.
Saya panggil ayah.
Jangan. Biar mereka bertengkar.
Tapi saya bencikannya. Bising.
Lebih baik daripada senyap.
Brian, masa saya dah tamat.
Selamat tinggal.
Ketika Detektif McCaffrey pergi mencari Anna di mahkamah, dia ada?
Tak.
Dia akan lawan tuduhannya?
Tak.
Dia pergi ke California sebab tahu tiada pembelaan bagi tuduhan ini.
Dia tahu dia bersalah atas tuduhan-tuduhan ini.
Terbuktilah yang defendan…
Putih untuk hujah penutup? Bijak.
…melakukan jenayah.
Ketika pergi ke bilik juri untuk berbincang,
saya tekankan supaya anda serahkan keputusan
yang bertepatan dengan undang-undang dan bukti.
Bahawa defendan bersalah
tanpa sangsi bagi kesemua sepuluh tuduhan.
Terima kasih.
En. Spodek?
Todd.
Ingat tak saya sanggup hancurkan semua?
Apa?
Percayakan bintang tambahan awak.
Boleh?
Anda dah dengar bukti daripada ramai saksi dalam perbicaraan ini,
tapi anda perasan satu perkara?
Semua saksi muncul di sini dengan perasaan malu.
Mereka tak nak beritahu hal sebenar.
Semua saksi salahkan orang lain atas kesilapan mereka.
Semua orang ada kisah.
Sebab mereka semua berpendapatan tinggi,
berpendidikan elok, ahli perniagaan lelaki yang berpengalaman,
dan mereka semua ditipu oleh budak berusia 25 tahun
yang tiada ijazah, kelayakan,
dan tiada pengalaman perniagaan selain sebagai pelatih.
Anna budak mentah.
Di dunia yang tiada siapa faham visinya.
Bagaimana dia hampir menipu bank-bank ini?
Hampir mendapat duit ini?
Mungkin anda fikir Cik Sorokin
salah, tak bermoral, tiada etika, luar biasa.
Anda suka atau benci dia kerana mempergunakan sistem.
- Apa dia buat… - Tapi orang yang
cuba merampas duit orang lain ialah pegawai bank.
Mereka sanggup buat apa saja
untuk dapatkan perniagaan.
Adakah Anna hampir
dapatkan pinjaman daripada bank ini?
Tak.
Jika ya, duit itu takkan masuk ke poketnya.
Itu duit untuk tuan bangunan
yang diubah suai bagi perniagaannya.
Lihatlah bukti, anda nampak
benda itu tiada.
Mimpi saja. Sebuah idea.
Hanya ada ayat jualan.
Beberapa perkataan dan gambar.
Semua itu tak wujud. Tiada.
Anna muda, bercita-cita tinggi, bervisi luas,
tak bersedia dan tak mampu lakukan rancangannya.
Dia tak pernah, walau sikit pun,
amat hampir
mendapatkan duit itu atau membina bangunan itu,
atau memulakan kelab itu, yayasan seni itu.
Semuanya cakap kosong.
Jalan entah ke mana yang diturap dengan kenaifan dan niat baik.
Untuk buktikan dia ada niat itu,
perlu buktikan dia amat hampir berjaya.
Jika tiada niat, dia tak boleh disabitkan dengan jenayah.
Jika ada kesangsian tentang niatnya,
keadaan fikirannya,
maka dia tak bersalah bagi semua tuduhan.
Terima kasih.
Terima kasih, En. Spodek.
Tuan-tuan dan puan-puan, sila beri perhatian.
Saya akan ubah nada suara saya sedikit
supaya anda beri perhatian kerana hal ini penting.
Dia kecewakan Anna.
Indikmen ini bukan bukti kesalahan,
tapi notis tuduhan…
- Saya terpaksa. - …terhadap defendan
sebagai mekanisme membawanya kepada perbicaraan.
Melalui prosiding, defendan…
Hei.
Berapa lama lagi?
Selama mungkin.
Saya bukan penyabar, jadi berikan saya ayat apa-apa.
Ya Tuhan, berikanku kekuatan menerima perkara yang tak boleh diubah…
Awak reka saja atau curi daripada Bible?
Dua-dua tak.
Bekas kekasih saya ahli Alcoholics Anonymous.
Sepuluh tuduhan terhadap Anna?
Ya, sepuluh tuduhan.
Dia dipenjara 15 tahun jika sabit kesalahan?
Awak tahu semua ini. Apa ini? Amnesia?
Tanda awal nyanyuk…
Saya alih perhatian
supaya awak berhenti pusingkannya.
Ini koridor besar, Vivian.
Rasanya ada seorang tak setuju macam dalam 12 Angry Men…
Mereka ada masalah dengan istilah undang-undang?
Saya dah tak peduli.
Saya dah buat kerja.
Saya akan pergi ke Mexico dalam lima jam. Biar apa pun.
Awak nak pergi?
Pergi atau bercerai.
Jadi…
Alexi boleh sambung. Dia mampu.
Awak pergi hari ini?
- Ini kes saja, Vivian. - Saya tahu.
Saya dah cukup abaikan keluarga.
Saya faham, cuma…
- Anna dah dewasa. - Saya tahu.
Bukan itu.
Rasanya…
Saya kelu. Tak patut sebab itu kepakaran saya,
tapi yang saya dapat fikir dan rasa,
yang saya akan rindu awak.
Ini bukan… Kita akan bertemu semula.
Betul juga.
Akan ada kes lain yang menarik.
Mestilah.
Ya.
Kita boleh keluar makan malam. Kita berempat.
Mungkin lima.
Betul juga.
Terus berharap.
Belum lagi?
Jangan tanya lagi.
Mungkin tiada liputan, talian buruk…
Vivian ada.
Ada lampu hijau.
Benda ini boleh tunjukkan ketika dia menaip.
Ia tunjukkan Vivian menaip ketika dia menaip.
Siapa perlukan maklumat sebanyak itu?
Adakah hal itu patut tenangkan saya? Saya rasa sebaliknya.
Vivian pun tak menaip, saya nak buat teh hijau. Nak?
Tak nak.
Nanti mata saya merah.
Sekejap…
Vivian menaip.
Inilah dia.
Bawa juri masuk.
Semua orang, duduk! Sekarang!
- Ada keputusan. - Kami baca.
Baiklah.
Para juri,
Saya difahamkan anda berjaya mencapai keputusan.
Diminta kerani…
Boleh ketua juri berdiri?
Berdiri sekarang.
Keputusan sebulat suara?
Ya.
Apa keputusan tuduhan pertama terhadap defendan, Anna Sorokin,
berkenaan cubaan larseni tahap pertama,
cubaan mencuri harta City National Bank
melebihi $1 juta. Bersalah atau tak?
Tak bersalah.
Ya!
Apa keputusan tuduhan kedua terhadap defendan
berkenaan cubaan larseni tahap pertama,
cubaan mencuri harta Fortress Investment Inc.
melebihi $1 juta.
Bersalah atau tak?
Taiplah cepat sikit.
Taip, Vivian, lekas.
Bersalah.
Tuduhan ketiga terhadap defendan dengan larseni tahap kedua,
harta curi daripada City National Bank melebihi $50,000.
- Bersalah atau tak? - Bersalah.
Tuduhan keempat terhadap defendan dengan larseni tahap kedua,
harta curi daripada Citibank NA melebihi $50,000.
- Bersalah atau tak? - Bersalah.
Tuduhan kelima terhadap defendan dengan larseni tahap kedua,
harta curi daripada Rachel Williams melebihi $50,000.
Bersalah atau tak?
Tak bersalah.
Tuduhan keenam terhadap defendan dengan larseni tahap ketiga,
harta curi daripada Signature Bank melebihi $3,000.
- Bersalah atau tak? - Bersalah.
Tuduhan ketujuh terhadap defendan dengan kecurian perkhidmatan,
dengan niat mendapatkan pengangkutan udara Fly Blade Inc.
- Bersalah atau tak? - Bersalah.
Hotel Beekman?
Bersalah.
- Hotel W. - Bersalah.
- Hotel Le Parker Meridien. - Bersalah.
Jadi…
itu saja.
Tuan-tuan dan puan-puan, tugas ini sukar.
Saya faham dan saya hargainya.
Apa pun keputusan anda,
anda telah berkhidmat kepada komuniti.
Beberapa hal lagi…
Kita menang dua daripada tiga tuduhan besar. Taklah teruk.
Ya. City National dan Rachel.
Tak teruk.
Jika nak cakap kepada mereka, silakan.
Mungkin ada media nak cakap dengan anda juga.
Pilihan anda sama ada nak cakap dengan mereka atau tak.
Saya nak cakap sesuatu tentang media.
Anda nampak mereka sepanjang masa ini.
Saya bangga yang anda fokus pada kes, bukan mereka.
Maaf, saya perlu pergi.
Alexi bantu awak untuk langkah seterusnya.
Saya kembali minggu depan. Okey?
Ya.
Selamat bercuti. Awak berhak.
Terima kasih atas khidmat awak.
Terima kasih.
Anda boleh beredar. Sila bersurai.
Saya bangga.
Terima kasih. Ia bermakna bagi saya.
Kita patut beli buku pelekat untuk anak-anak
jika nak selamat harungi penerbangan.
Saya dah suruh Gloria
daftarkan mereka ke kelab kanak-kanak
supaya kita boleh luang separuh hari bermain golf,
merayau ke bandar, baring seharian di katil.
Kenapa?
Saya tak boleh pergi. Bukan sekarang.
Kenapa? Todd, kes dah tamat.
Saya datang secepat mungkin.
Saya rasa awak tak faham tindakan awak.
Saya faham.
Saya rasa awak tak faham…
Dia jadikan awak kuli, Todd. Awak pun tahu.
Saya sayang awak…
Awak tak apa-apa?
Awak khianati saya.
Mungkin.
Saya juga batalkan dua tuduhan terbesar awak.
Awak tak suka cara saya, tapi biar saya terangkan.
Tak penting.
Juri tak makan kata-kata awak.
Mereka nampak yang saya hampir dengan duit itu, dengan ADF.
Mereka nampak penipuan Rachel.
Saya tak perlu rampas 60 ribu duit kawan saya
ketika mereka di Fortress rela serahkan 20 juta!
Mereka nampak saya.
Saya amat hampir, dan mereka nampak.
Kini seluruh dunia tahu saya tak bodoh.
Saya bukan sosialit bodoh.
Saya ahli perniagaan.
Saya hampir dapatkannya.
Saya akan telefon ayah awak.
Saya beritahu dia.
Trafik bagi rencana asal awak sangat tinggi.
Hingga selesai perbicaraan,
ia sentiasa di puncak berita sohor kini,
nisbah pembacaan tertinggi di laman web kita.
Lebih empat juta tanggapan unik di seluruh dunia.
Belum pernah lagi begini.
- Betul, Paul? - Seingat saya, tak.
Perhatian ke atas kisah ini…
Mesti ada sambungannya.
Tepat sekali.
Muka depan.
Ya, halaman luas.
Dedahkan perinciannya. Saya nak semuanya.
Konflik dengan hakim.
Seluruh mahkamah, hal peragaan fesyen.
Dia pakai baju putih pada hari hujah penutup.
Gadis ini menakjubkan.
Baju putih itu idea dia?
Atau jurugaya?
Hei.
Awak pindah.
Dia perlukan pejabat. Pejabat di sebelah awak kosong.
Nak pejabat di sebelah Paul?
Jangan risau tentang…
Kita perlukan pengarah seni, jurufoto…
- Budak Mexico itu. - Siapa?
Landon tawarkan saya pejabat.
Di sebelah Paul.
Hebat.
Saya keluar dari Scriberia.
Itulah matlamatnya.
Vivian. Kenapa?
Itu baju saya. Gaun putih yang Anna pakai.
Saya ambil dari almari saya.
Ya.
Lou…
Scriberia, gaun putih…
Awak nak tamatkan kisah ini.
Saya sayang dia.
Lebih daripada sepatutnya.
Dia tak peduli tentang saya.
Adakah dia pedulikan saya? Adakah saya cuma mangsa penipuannya?
Kisah itu.
Vivian.
Apa saya nak buat?
Cari kisah seterusnya.
Itu tugas awak.
Tak apa.
Cik Sorokin, saya tak yakin langsung…
Tiada… Untuk hadapi akibatnya.
Saya tahan awak di Pulau Rikers
selama lima hingga 15 tahun, hingga perbicaraan.
Anna Sorokin,
disabitkan kesalahan menipu golongan elit New York lebih $200,000
dan akan dijatuhkan hukuman di mahkamah Manhattan.
Sorokin menghadapi maksimum 15 tahun penjara.
RACHEL TUNGGU KISAH SEBENAR
Rachel mahir.
- Apa dia kata? - Awak tak banyak disebut.
Berikannya!
Awak patut ikut ke Maghribi, pasti terkenal.
Sepantas itu dia tulis?
- Ada tentang perbicaraan. - Berikannya.
Terbit pada musim panas.
Awak boleh baca di Jones Beach macam wanita biasa lain.
Ambillah.
Tak naklah.
Saya dah cukup buang…
Saya terkejut.
Saya dah muak lalui hidup ikut pandangan orang.
Saya seorang pengarah.
Saya seorang pengarah, bermula sekarang.
Saya nak masuk dan beri notis berhenti kerja. Tengoklah.
- Sayang, nanti. - Jangan ubah fikiran saya.
Hukuman Anna.
Keputusan dah ada.
Berapa lama?
Dua belas tahun.
Empat hingga 12.
Dua belas tahun.
Dalam 12 tahun, anak saya dah ada telefon bimbit.
Maksimum 12 tahun.
Dalam 12 tahun, tiada lagi ais Artik.
- Saya tak pasti… - Dalam 12 tahun, Anna 40 tahun.
Dia takkan jadi sensasi.
Dia takkan jadi bintang Instagram.
Dia takkan jadi anak zaman itu atau ratu milenial.
Dia akan jadi wanita pertengahan umur yang dirampas kehidupannya.
Todd.
Apa? Awak nak saya kata apa?
Awak tak buat temu ramahnya?
Awak tak guna dia?
Dia dapat hukuman panjang
bukan sebab perhatian media?
Maaf, awak dapat lebih pembaca, Anna dapat lebih hukuman. Mudah saja.
Bagaimana telefon awak?
Telefon?
Pasti berdering.
Akhirnya.
Dapat klien baru?
Ya.
Awak akan kaya kerana kes ini. Nikmatinya.
Berehat. Bersatu semula.
- Mungkin bercuti dengan keluarga… - Saya tak pergi!
Itu pun salah saya juga?
Pergilah ke lapangan terbang. Ikut keluarga awak. Saya tak halang.
Ke mana dia pergi?
Bedford Hills.
Bila dia bertolak?
PULAU RIKERS
Awak gugup?
Biarlah tempat ini. Saya sedia ke penjara sebenar dengan penjenayah sebenar.
Pasti lebih menarik.
Dengarnya Bedford Hills elok.
Ya.
Anna, saya nak minta maaf.
Untuk apa?
Untuk pengakhiran semua ini.
Untuk segalanya.
- Saya sangka… - Awak sangka apa?
Awak tak fikir awak boleh selamatkan saya.
Anna, janganlah.
Jangan bersentuhan.
Saya tak sangka…
Awak tak berhak terima hukuman begini.
Lelaki-lelaki yang hancurkan Wall Street tak dapat hukuman begini.
Awak patut…
Jika saya tak tulis rencana itu…
Awak baru bermula.
Ada kesilapan yang dilakukan.
Kesilapan tunggal saya, terlebih jangka kebolehan orang tangani tekanan.
Kesilapan tunggal?
Maksud awak, jika ada peluang ulangi perkara ini,
awak akan buat lagi?
Anna.
Ini kali terakhir kita bertemu.
Saya minta maaf. Saya nak minta awak…
Sudah, Vivian. Awak bukan kawan saya.
Kita bukan kawan ketawa atau kawan baik.
Saya tak suka awak. Kasut awak buruk. Ini cuma transaksi. Kita dah bersetuju.
- Anna. - Tak apa.
Awak dah buat bahagian awak.
Awak kata awak akan buat saya terkenal. Awak berjaya.
Siapa lebih terkenal daripada Anna Delvey?
Jangan bersentuhan.
Datanglah melawat.
Jangan sentuh.
Datanglah melawat.
Saya datang.
Ya Tuhan, tolonglah bertenang.
- Masa dah tamat, Anna. Ayuh. - Baik.
Selamat tinggal.
Vivian,
awak nampak cantik.
Awak makin kurus.
Awak dah tak gemuk.
5999 HANTARAN - 408K PENGIKUT
Memoir Rachel Williams
My Friend Anna dipilih sebagai salah satu
100 Buku Terbaik 2019 oleh Time.
Pengalaman Kacy Duke dengan Anna
mengajarnya menolak klien yang "menyusahkan".
Beliau terus menjadi jurulatih kehidupan yang berjaya.
Neffatari Davis berhenti kerja dan pindah ke Los Angeles.
Persahabatannya dengan Anna tamat apabila Anna berkata,
di penjara, yang beliau berbangsa Hitam.
Todd Spodek menjadi pembela pilihan penipu terkenal.
Beliau alami masalah kesihatan dan luang lebih masa dengan keluarga.
Wartawan yang menjadi sumber inspirasi bagi watak Vivian Kent
kini koresponden di Vanity Fair.
Beliau baru tamat menulis buku pertamanya: About Anna.
Anna Sorokin dipenjarakan 40 bulan.
Dia kini ditahan
Jabatan Imigresen AS untuk dibawa keluar.
"Seluruh siri ini diilhamkan daripada laporan oleh Jessica Pressler."
Terjemahan sari kata oleh Aimee Hidayah Suhairi