SERIAL NETFLIX
Gotowa?
Ja tak.
Nadchodzi wielki dzień.
Musimy przekonać tylko część ławy przysięgłych.
Najlepiej kobiety, które mnie kochają, a jakże, albo będą współczuły tobie.
Zobaczą, co próbujesz osiągnąć.
Jak wygląda twoja droga.
Co to za strategia?
Cała ta sprawa opiera się na dwóch słowach:
niebezpiecznie blisko.
Przysięgli będą musieli rozważyć zamiar popełnienia przestępstwa.
Właśnie tę definicję spróbuje wtedy przeforsować.
Muszą zdecydować, czy byłaś
niebezpiecznie blisko popełnienia przestępstwa.
A teraz mniejsze zarzuty.
Hotel Beekman, samolot, który pożyczyłaś,
mamy przejebane, za dużo dowodów.
Wyjdziesz z tego tylko,
jeśli wszyscy przysięgli się w tobie zakochają.
Ale jeśli chodzi o Fortress, City National i pieprzoną Rachel Williams,
mamy całkiem niezłą szansę.
Możemy argumentować,
że nie byłaś niebezpiecznie blisko popełnienia tych przestępstw.
Argumentujesz, że jestem niekompetentna?
W roli mistrzyni zbrodni?
Tak. Taką mam pracę.
Budowałam biznes.
To część mojej argumentacji,
ale tu nie chodzi o egzamin w szkole biznesu, tylko o twoją wolność.
Muszę im udowodnić, że nie byłaś blisko
zdobycia tych pieniędzy dla fundacji.
Jakieś pytania?
- W co będę ubrana? - Mam to w dupie.
Sąd zapewnia ubranie.
Proste, ale…
Muszę myśleć o mojej marce.
Dla kobiet to wygląda inaczej. Muszę ci to tłumaczyć?
- Załatw mi stylistę. - Denerwujesz się.
Nie masz nad tym kontroli.
Często to widzę.
Wyglądaj skromnie, włóż ubrania od sądu.
Pozwól mi zaprezentować,
że jesteś młoda, przebojowa i masz dobre intencje,
a będziemy mieć szansę…
przekonać tych biedaków z ławy przysięgłych,
że nie byłaś niebezpiecznie blisko obrabowania Rachel i banków.
Danke. Kod.
Miały być dwie zupki za dziesięć minut.
Załatw mi jeszcze 20 minut, to dostaniesz cztery.
Powiedz o tym innym!
I wzajemnie.
Kto jest twoją stylistką? Ta od raperów?
- Natasha. - Tak.
Stylówka na rozprawę?
Planuję mieszankę władzy i kokieterii.
Połączenie Lolity z nowoczesną Mildred Pierce.
Masz kasę?
Wiesz, że mam tatuśka.
Spędziłaś w więzieniu pięć minut i już tak gadasz?
- Zagadaj do niej. Oddzwonię. - Chyba kolniesz.
- Coś ci jest? - Nie, czemu?
Wysyłaj mi SMS-a z ostrzeżeniem.
Myślałam, że masz raka albo jesteś w ciąży.
Nie, wszystko spoko,
ale moja przyjaciółka ma kłopot. Jutro zaczyna proces.
Wysoko postawiona.
Ta kanciara z Soho? Jasne, znam ją.
Wystylizujesz ją?
Żeby mnie też wyrolowała? Nie, dzięki.
To ona, muszę…
Natasha, Anna. Anna…
Natasha, hej! Dzięki, że się zgodziłaś.
Słuchaj, biorę 1200 dziennie…
Tak, oczywiście.
Mój ojciec prześle ci pieniądze, jak tylko zaczniemy.
Spoko. Jaki chcesz klimacik?
Zdjęcia z tego procesu będą żyły wiecznie.
Mogą zupełnie na nowo określić moją tożsamość, więc…
Więc żadnej presji.
Wyłączam się.
Jasne, czaję.
Klasyka ze szczyptą nowoczesności.
Profesjonalny image z nutką artyzmu.
Świetnie. Fotografowie będą za mną
przez większość procesu, więc tył musi robić wrażenie.
Ze mną? Zawsze.
O rany, a to okropne światło?
Lampy z góry? Mocna sylwetka się obroni.
Nie martw się.
Zajmę się tobą.
Dziękuję.
Trzymaj.
Vivian, jak się masz?
Kto jeszcze pisze o moim procesie?
Skąd mam wiedzieć? Pewnie The Post.
To wiem, ale co z The Times?
The Times? The New York Times?
Albo telewizja?
Czy kraj jest zainteresowany tą sprawą?
Ty możesz ich zainteresować.
Relacjonuję proces, nie promuję go.
Ty też byś na tym skorzystała.
Anno…
Twój artykuł by zyskał,
chyba że wolisz, by pozostał na poziomie lokalnym.
- Nie chcesz się chwalić? - Rozłączam się.
Powinnaś też napisać o Rachel, pokazać, jaką jest szemraną oszustką.
Do widzenia.
Spodek and Associates.
Todd, natychmiast.
Obawiam się, że go akurat nie ma, Anno.
Kłamiesz, Alexi.
Chcesz zostawić wiadomość?
Poznałam tu wiele ciekawych postaci.
Zabójczynie, płatne morderczynie.
Nie miałam pojęcia, jak tanio wychodzi zabicie kogoś. A ty?
Poważnie, więcej płacą za podróby chanel.
- Dasz wiarę? - Chcesz zostawić wiadomość?
Niech Todd zadzwoni do mojego ojca.
Niech prześle dziesięć kawałków mojej stylistce
albo przyniesie je na rozprawę.
Przekażę mu.
Alexi, nie okłamuj mnie więcej.
W każdym z nas jest odrobina Anny.
Każdy czasem kłamie.
Wszyscy jesteśmy, każdy z nas, w środku…
W każdym z nas jest odrobina Anny.
Nie we mnie.
Może skłamaliście w życiorysie, podkręciliście reklamę produktu,
przesadziliście z filtrami na Instagramie.
- Przyznaję się. - Każdy to robi.
Każdy z nas stał się marką,
obrazem, kłamstwem, które prezentujemy światu.
- No co? - Nic.
- Dobra mowa? - Bardzo.
- No to co? - Co no to co?
Pochwal mnie, skrytykuj, pomóż mi, kurwa, cokolwiek.
- Ma szczęście, że cię ma. - Prawda?
To miało być podwójne znaczenie?
„Ma mnie”? Jestem jej własnością?
- No mów. - Ja tylko…
Chciałabym, żeby były już wakacje.
Chcę mieć piasek między palcami i drinki w obu dłoniach.
Chcę bawić się z dziećmi w podgrzewanym basenie
i mieć ten proces za sobą.
Ja też tego chcę.
Myślisz, że tego nie chcę?
Kurwa.
Przysięgli cię pokochają. Powodzenia.
Tak?
Tak, już idę.
- Baxter. - McCaw.
A to kto?
Oczy i uszy Cyrusa.
Prokuratur okręgowy.
Hej, przegapiłam coś?
- Czekamy. - Gdzie mam usiąść?
Zwolennicy Anny są po tej stronie.
Zwolennicy Rachel po tamtej.
Neff, kochana, ja jestem Szwajcarią.
- Nie jest ubrana? - Oskarżona jest w stroju więziennym.
O co chodzi, panie Spodek?
Nie jestem pewien, Wysoki Sądzie.
- Co mówiła Natasha? - Że zostawiła ubrania.
- Czemu… - Wyluzuj, piszę.
Raz grozili mi tu nawet bronią,
ale w całej mojej karierze nie miałam problemu
z nieubranym więźniem.
Porozmawiam z nią…
To sąd zapewnia ubrania potrzebującym.
Tak, wiem.
Kolejna złota gwiazdka do pani dzienniczka.
Oskarżona ich nie włoży.
Napiję się teraz mojej mrożonej kawy, panie Spodek,
a gdy skończę,
a pana klientka nie będzie stała tu w ubraniu,
będę naprawdę bardzo niezadowolona.
Tak, Wysoki Sądzie.
I niech nie zwiedzie pana rozmiar tego kubka.
Piję całkiem szybko.
Ubieraj się. Sąd nie będzie dłużej czekać.
- To niedorzeczne. - Chyba te ubrania.
Wolę wyjść w kombinezonie.
- Nie możesz. - Czemu?
Pierwsze wrażenie jest dla przysięgłych ważne,
a tobie więzienny kombinezon chyba pasuje.
Sędzia na to nie pozwoli. To nielegalne.
Źle na tym wyjdziesz i proces może być nieważny.
Pierwszego dnia robisz sobie wrogów.
Z każdą sekundą opóźnienia…
To załatw mi coś, co mogę ubrać.
Włóż te pieprzone ubrania. To ci naprawdę zaszkodzi.
Zaszkodzi? Nic mi nie jest.
- Każ jej włożyć te ubrania. - Kazałem.
Spojrzała na mnie, jakbym chciał ją wyruchać.
- Gdzie te pieprzone ciuchy? - Natasha zawiozła je do Rikers.
- Ma inne? - Nie odbiera…
- Załatw je. - Nie odbiera.
- Pewnie śpi po… - To ją, kurwa, obudź.
Ja dla ciebie nie pracuję.
Ale to popieprzone.
Mamy 30 minut, zanim sędzia straci pieprzoną cierpliwość.
- Idź na zakupy. - Ja?
Załatwcie to. Ja mam zmianę.
Jestem w sądzie, nie mogę wyjść na zakupy.
Nie mogę brać udziału w obronie Anny!
To byłoby nieetyczne. Dziennikarskie przekroczenie granicy.
A ja jestem facetem.
Powiedz mi chociaż, jakie rajstopy…
- Myślisz, że rajstopy… - A co w tym złego?
Dobra!
Ale dasz mi dostęp do wszystkich ujawnionych materiałów.
Telefon Anny, jej e-mail, wszystko, co ma oskarżyciel.
Tak. Kurwa. Nieważne. Tylko idź już.
- Witamy w… - Ma być profesjonalnie, uroczo, skromnie.
- Są tam. - Proszę mi pokazać.
Płaskie buty, czarne, rozmiar 39. Szybko!
Vivian myślała chyba, że to sznurówka albo pasek.
Szczęśliwy wypadek.
Ale to nie jest dobry początek dla naszego zespołu.
Jestem rozczarowana naszymi przygotowaniami.
Musimy iść!
Teraz!
Nie psuj mi wejścia.
W porządku?
Dziękuję, że pani do nas dołączyła, pani Sorokin.
Proszę wprowadzić ławę.
W dniu 11 października 1944 roku
Frank Sinatra otworzył Paramount Theater na Times Square.
Kobiety mdlały na widok swojego niebieskookiego idola.
Dosłownie.
Społeczeństwo brało to za wpływ Sinatry,
ale w rzeczywistości były to działania agentów prasowych Sinatry.
Zapłacili kobietom, by mdlały.
By puszczały mu całusy, rzucały ubrania na scenę.
Karetki ustawiono pod teatrem celowo.
Bo jeśli uda mu się tutaj…
uda mu się wszędzie.
Anna przyjechała do Nowego Jorku jak niektórzy z was.
Pełna energii i optymizmu na myśl o możliwościach.
Miała tylko 25 lat.
Bez bogatych rodziców. Znajomości.
Bez dyplomu z elitarnej szkoły.
Nie mogła czekać na swoją szansę.
Musiała ją stworzyć. Każdy z nas wie, jak to jest.
W każdym z nas jest odrobina Anny.
Każdy czasem kłamie.
W życiorysie, reklamie produktu, mediach społecznościowych.
Media społecznościowe zmieniły świat.
Każdy z nas stał się marką,
obrazem, które prezentujemy światu. Kłamstwem.
Sytuacja Anny i Sinatry była bardzo podobna.
Czasami musisz udawać, aż to stanie się prawdą.
Anna poszła w ślady Sinatry i została osobą, którą chciała być.
Osobą, przed którą elity Nowego Jorku rozwijały czerwony dywan.
Pozwoliła wszystkim wierzyć w to, w co chcieli wierzyć.
Sinatra nie popełnił przestępstwa.
I teraz też go nie popełniono.
Usłyszycie relacje ludzi,
którzy chcą wierzyć, że Anna jest dziedziczką,
bo było im to na rękę.
I to dostali.
Anna nigdy nie zamierzała ukraść żadnych pieniędzy.
Każda osoba, która tu wejdzie
i usiądzie na tym krześle, chciała dać jej pieniądze,
bo chciała robić z nią interesy.
Być blisko Anny Delvey!
Niemieckiej dziedziczki!
Czy chcieliby robić interesy z Anną Sorokin?
Imigrantką klasy średniej?
Anna musiała udawać, aż to stało się prawdą.
Możecie ją za to osądzać.
Uznać za nieetyczną.
Sinatrę też można uznać za nieetycznego
za płacenie kobietom, by mdlały.
Ale to nie jest nielegalne.
A prawda jest taka, i musicie o tym pamiętać,
że dowody pokażą wam, że Anna nigdy nie była blisko,
a w szczególności niebezpiecznie blisko otrzymania tych pożyczek
ani obrabowania żadnej z osób, które usiądą tam i powiedzą wam inaczej.
Ani jednego dolara.
Dziękuję.
Obrona na Sinatrę. Ma jaja.
Jeszcze jedna sprawa administracyjna.
Jeszcze dzisiaj złożymy jako dowody
treści z komórki i laptopa oskarżonej.
Podejrzewamy, że zawierają komunikację
pomiędzy oskarżoną a jej kontaktami.
Niestety wystąpiły problemy techniczne
w dziale IT z powodu awarii komputera.
Większość naszych dowodów jest w takim stanie,
że można je zaprezentować,
choć pozostaje jeden problem i naszym priorytetem…
- Co ona… - Zapytam Todda.
Mamy dwóch świadków, którzy będą w związku z tym zeznawać.
VIVIAN COŚ NIE TAK?
- Co jest? - Gdzie są wszyscy?
Chce wiedzieć, gdzie są wszyscy.
Jacy wszyscy?
Prasa?
Jej obserwatorzy? Nie wiem.
Tylko prasa może robić zdjęcia.
- Ty jesteś z prasy. Zrób je. - Do czego to?
Zrobię jej lepszą reklamę. Tylko patrz.
Tam siedzą fotografowie z Daily Mail, New York Post, AP.
Publikują od razu. Wykorzystaj ich zdjęcia.
STWÓRZ UŻYTKOWNIKA ANNA-DELVEY-MODA-Z-SĄDU
ANNA W BIELI NICZYM ANIOŁ!
Oskarżenie wzywa Alana Reeda.
Zapewnił pan swoje usługi,
kontaktując ją z bankami, by udzieliły pożyczki?
- Tak. - Czy oskarżona panu za to zapłaciła?
Nie.
Kontynuował pan pracę,
rozliczając te godziny powyżej nieopłaconej zaliczki
w stawce 1000 $ za godzinę. Czy udało się panu
uzyskać dla Anny jakąkolwiek pożyczkę?
Nie.
Czy to wina mojej klientki, że nie umiał pan tego załatwić?
Oskarżenie wzywa Gabriela Calatravę.
Dała panu prawo jazdy bez miejsca urodzenia
i potwierdzenie funduszu napisane przez nią po niemiecku w Wordzie.
Fałszywy adres jej ojca za granicą.
Zgadza się.
Czy oskarżona była nieugięta?
Robiła wszystko, by zdobyć pożyczkę?
Była wytrwała, tak.
Czy pracował pan z nią,
bo był pan nią zainteresowany osobiście?
Tak było.
Czy flirtował pan z panią Sorokin?
Niestety.
Powiedział pan, że chce ją pocałować?
- Sprzeciw. - Podtrzymany.
No pewnie, że tak.
Sala sądowa to niespodziewane miejsce na pokaz mody,
ale wszystko w procesie Anny Delvey,
fałszywej niemieckiej dziedziczki,
wydaje się zaskakiwać i fascynować.
Stroje Anny Delvey z sądu mają własne konto na Instagramie.
Nikt nie wie, kto stworzył to konto.
Ale kultowe stroje Anny to teraz must-have w modzie,
wszystko dzięki stylistce gwiazd.
Wiem, że to ty.
Widać twoje odciski palców w hashtagu.
Nie oskarżaj mnie o coś, z czego jestem strasznie dumna.
Przez ciebie ta biedna dziewczyna będzie musiała
podzielić się swoją upokarzającą historią z całym światem.
Anna może iść do więzienia na 15 lat,
a ty martwisz się 15 minutami wstydu dla Halyny?
- Nie mów na mnie tak. - Dobra, Karyno.
Kiedy w końcu przejrzysz na oczy i dostrzeżesz, że jesteś adwokatem diabła?
Na jej zawołanie przez całą dobę.
Żebyś wiedziała.
Wiesz, ile kosztuje Annę dzwonienie do mnie całą dobę?
Płaci w zupkach chińskich.
Więźniarki mają po sześć minut dziennie na telefon.
Sześć minut.
Nie da się w tym czasie zorganizować obrony.
Więc każdego dnia musi kombinować, kupuje zupki chińskie,
kawę, pieprzone tampony,
cokolwiek uda jej się zdobyć w sklepiku
albo wymienić ze strasznymi ludźmi,
by zamienić to na minuty.
Pieprzone godziny każdego dnia.
To ciężka praca. Szanuję to.
Gdy zaczniesz robić coś, co budzi mój szacunek, wpadnij się przywitać.
A do tego czasu nara, Karyno.
A tobie, jak widzę, Szwajcaria już zbrzydła.
SPRAWA DELVEY
Anna dobrze wie,
czego chce i jak chce zaprezentować się światu.
Chcę, by te ubrania odzwierciedlały jej władzę
i siłę w świecie biznesu, jak również jej silne poczucie osobistego stylu.
Media zamieniają Annę Delvey w nową Rihannę.
W ciężko pracującą ikonę mody.
Świetnie ci idzie, ale Cyrus to zobaczy,
a z tego, co wiem, zapamiętują tu tylko błędy,
a nagradzają perfekcję.
To niesprawiedliwe. Baxter nas pewnie opieprzy.
Baxter nic nie znaczy.
A Cyrus wkrótce zajmie się następną błyskotką.
To ja zapamiętuję błędy i nagradzam wyłącznie perfekcję.
Baxterów będzie wielu.
Przegram choćby w jednym zarzucie, to nigdy tego nie zapomnę.
Do końca życia.
Zapomnij o Baxterze
i znajdź zeznania Rachel Williams przed ławą,
o które prosiłam przed chwilą.
O Boże.
Anna ma fanki. Zaczęły mnie trollować.
Jak będę zeznawać, tylko pogorszę sytuację.
Muszę zmienić tożsamość.
Znajdą mój adres? Wiedzą, gdzie pracuję.
Boisz się.
- Jesteś przestępczynią? - Nie.
- A kto jest? - Ona.
- Zdradziłaś przyjaciółkę? - Nie.
Porzuciłaś ją, gdy była słaba?
Nie.
- A kto tak zrobił? - Anna.
- Kto powinien się bać? - Anna.
- Kto powinien się chować? - Anna.
Amen.
A co z tym, że…
Po zeznaniach będą mnie nienawidzić.
A ty będziesz się nienawidzić?
Trwaj przy swojej prawdzie,
wzmocnionej dobrocią, i powiedz swoją historię…
twarda suko.
Pani McCaw, niestety lat mi nie ubywa.
Oskarżenie wzywa Rachel Deloache Williams.
D-E-L-O-A-C-H-E.
Dziękuję.
Witamy.
Tak, dziękujemy.
Wiem, że nie jest pani łatwo.
- Gdzie pani mieszka? - W West Village.
- Gdzie pani studiowała? - Kenyon College.
Czemu pani tu przyjechała?
Chciałam być pisarką i pracować w Vanity Fair.
- Udało się? - Tak.
Ile czasu po przyjeździe zajęło pani zdobycie tego stanowiska?
- Trzy miesiące. - Jak pani to zrobiła?
Miałam nieformalne spotkanie z kobietą z magazynu.
Dobrze się dogadywałyśmy, ale się nie odezwała, więc…
wysłałam jej pisaną ręcznie notatkę
z książką ze śmiesznymi wierszykami
i pudełkiem herbaty, by o mnie nie zapomniała.
Następnego dnia miałam rozmowę o pracę, a zaczęłam dzień później.
Zanim zanurzymy się w tę straszną opowieść o trudnościach
związanych z odzyskiwaniem pieniędzy od pani Sorokin,
proszę opowiedzieć,
jak ta sytuacja wpłynęła na pani życie.
Moje życie? Dobrze.
Te pieniądze, cały ten stres w pracy
i z moją rodziną, to było straszne.
Wiem, że to w końcu minie, ale…
Ale…
była pani z oskarżoną blisko.
Tak.
Dlatego pani jej ufała, broniła jej, pomagała, nawet gdy…
Kochałam Annę.
Byłam jej oddana.
Wspierałam ją, byłam dobrą przyjaciółką.
Bardzo dobrą.
Ale nagle stała się zimna i bezwzględna,
gdy ja ryzykowałam utratę pracy i więzienie
za użycie firmowej karty, by pomóc jej w kryzysie w jej luksusowym życiu…
Nie wiem, czy będę jeszcze w stanie komukolwiek zaufać.
Znów się do kogoś zbliżyć.
Mam nadzieję, że to się zmieni, ale czuję, że się zmieniłam.
Jestem bojaźliwa, bezbronna.
To, co przez nią przeszłam…
Te kłamstwa, stres i zdrada, wiem, że to przetrwam,
ale nie wiem, czy kiedykolwiek będę mogła komuś zaufać.
Czy kiedykolwiek będę znów sobą. Czy pozwolę komuś się do siebie zbliżyć.
Czy będę mogła kochać.
Zrobimy przerwę?
Tak bardzo mi przykro.
Tak mi przykro.
Już dobrze.
Już dobrze. Proszę mówić.
Czemu postanowiła pani zarobić na tym okropnym doświadczeniu?
Z powodu długu.
Ale także dlatego, że to po prostu utkwiło mi w głowie.
Cały czas odgrywałam te sceny.
Stwierdziłam, że jedynym rozwiązaniem jest to opisać.
Ważne było dla mnie, bym to ja opowiedziała tę historię.
Nie martw się, jutro się nią zajmiemy.
Mówisz po rosyjsku, prawda?
Trochę.
Da.
Panie Sorokin, mówi Todd Spodek, prawnik pana córki.
Nie wiem, jak dużo o procesie mógł pan
dowiedzieć się z Niemiec…
Ale dzwonię, że sprawdzić,
czy zechciałby pan dołączyć do nas osobiście.
- Niet. - Mówi, że nie.
Zrozumiałem.
Panie Vadim, pana córka jest pogrążona w rozpaczy.
Nie dlatego, że przegrywamy,
ale biorąc pod uwagę stres związany z takim procesem
i zainteresowanie mediów…
Rodziny naprawdę nic nie zastąpi.
Ona teraz jej potrzebuje.
Proszę.
Przecież to pana córka.
Sądzona w obcym kraju.
Jestem tylko jej adwokatem.
Nie mogę być też jej ojcem.
Po prostu nie mogę.
Nie mogę być dla niej wszystkim.
Życzy nam miłego dnia.
- Ominęło nas coś? - Na szczęście nie wejście Anny.
Nie przegapię kolejnego dnia zeznań Rachel.
- Przynieśliśmy ci lunch. - Mogę zdać wam relację.
Nie miała już się zacząć?
Pół godziny temu.
- Co to za opóźnienie? - Nie wiem, Todd nie odpowiada.
A dzwoniłaś?
To szybsze niż wysyłanie wiadomości.
Rodzic helikopter. Nagle zrozumiałam, co to znaczy.
Chyba sobie żartujesz.
Szanowni państwo, przepraszam za opóźnienie.
Nasza oskarżona nie chce do nas dołączyć,
dopóki nie rozwiąże problemów z garderobą.
Jakich znowu problemów? Dostała dokładnie to, o co prosiła.
Nie chodzi o to, co dostała.
Tylko ile tego dostała.
Moja kolej, by biec do H&M-u.
- Biec do H&M-u? - Jej kolej?
Ja tylko… To może trochę zająć.
Powinniście wrócić,
zanim Paul odda wasze biurka stażystom.
Co jest nie tak z tymi ubraniami?
- Są brudne. - Więc włóż te.
- Chcę nowe. - Nie możemy znów tego robić.
Chcę nowe ciuchy. Powiedz sędzi, że będę zeznawać.
- Posłuchaj… - Nie! Spieprzyłeś mi cały proces.
Wiedziałam, że z tym głupim akcentem z Long Island
i z tym głupim ryjem
będziesz gówno wartym adwokatem!
- Zamknij się i słuchaj. - To ty słuchaj.
Będę zeznawać. Powiedz sędzi.
Natasha ma przynieść lepsze ciuchy albo cię zwolnię!
Masz jakiś problem?
Tak, mojego gównianego, pieprzonego, paskudnego adwokata debila!
Będę zeznawać, ty niekompetentna małpo.
Spieprzyłeś całą obronę.
Gdybym potrzebowała kasy,
mogłam wyjść za któregoś z tych bogatych dupków bankierów!
Próbuję coś stworzyć,
a ty całkowicie zrujnowałeś moją reputację!
- Reputację? - Dość tego, zwalniam cię! Wynoś się!
Po pierwsze zeznawanie byłoby samobójstwem.
- To koniec! - Pytania, na które nie chcesz…
Pieprz się, znajdź sobie inną ofiarę.
Pytania, które zrobią z ciebie zachłanną,
kłamliwą, smętną oszustkę z dziwnym akcentem.
Ale to nie dlatego nie zeznajesz.
Nie zeznajesz, bo to ja o tym decyduję, a nie ty.
Zwalniam cię, ty nędzny frajerze!
- Ale to też nie jest powodem. - Nie masz prawa!
Może chodzi o twoją reputację…
Nie chodzi tylko o moją reputację, dupku,
chodzi o moje życie. O moją wolność!
Ty bezużyteczna, niekompetentna namiastko oszustki.
Poznałem wielu pieprzonych kryminalistów,
a ty jesteś poniżej średniej, więc pieprz się.
Pieprzę twoją reputację.
Twoje fałszywe życie. Twoją wolność.
Tu chodzi o moją reputację, moją tożsamość,
moją zdolność, by zapewnić rodzinie godne życie,
a teraz wychodzę na wała, bo nie kontroluję własnej klientki.
Nie umiem ubrać dziecka.
Jeśli pozwolę ci zeznawać,
to będzie gwóźdź do trumny, i twojej, i mojej.
Dostaniesz maksymalny wyrok i nikt mnie już nigdy nie zatrudni!
Kurwa, bo nie powinni!
Pieprzysz mnie? To ja cię pieprzę!
Wynoś się! Ojciec znajdzie mi adwokata, który nie jest jakimś nędznym…
Twój pieprzony ojciec?
Nie jesteś głupia, więc o co chodzi?
Masz pieprzone urojenia,
bo myślisz, że on tu w ogóle przyjedzie!
Wierzysz w swoje kłamstwa?
Są dla mnie czy dla ciebie?
Pewnie dla ciebie.
Bo wszyscy w twoim życiu, którzy cię nie porzucili,
dawno przestali w nie wierzyć i mają je w dupie!
O ile nie dostaną czeków bez pokrycia.
Nawet twój ojciec ma dość twoich gównianych popisów.
Dlatego masz brudne ubrania.
Musisz mieć już epickie urojenia,
jeśli wyobrażasz sobie, że twój ojciec się tu stawi,
a co dopiero zapłaci za drogą stylistkę,
która przebierze cię do sądu za Barbie!
Przysięgli ją pokochali.
Spijali jej z dzióbka każde pieprzone kłamstwo.
To żądne sławy beztalencie chce mnie tylko wykorzystać.
A oni ją pokochali.
Nie mogli oderwać od niej wzroku.
Dlatego że jest ładniejsza ode mnie…
Sympatyczniejsza.
Wszędzie pasuje.
Jest lepszą aktorką.
To nie jest jej show.
- Tylko nasze. - Widziałeś to?
Kurwa, doprowadziła ich do łez.
To nasze show. Ty tu jesteś gwiazdą.
Ja jestem… jak to się mówi?
Nędznym adwokatem, którego zwalniają w pierwszym odcinku.
Nie o to mi chodziło.
Partnerem.
Który będzie cię wspierał, gdy pozostali odejdą.
Który cię nie porzuci, nawet gdy nie może cię znieść.
Nawet gdy traktujesz mnie jak śmiecia,
nadal będę cię bronił przed każdym, kto myśli, że jesteś suką.
A jesteś. Jesteś cholerną suką. Naprawdę.
Ale masz też jaja. Potężne.
I szanuję te wielkie, zwisające…
Takich jaj trzeba, żeby coś w tym mieście osiągnąć.
Ale większość tego nie dostrzega.
Widzą samolubną sukę, która okrada przyjaciół
i napada na hotelowe minibary
niczym rosyjski szop na wolności.
Ale ja to zmienię.
Ujawnię to, jaką pieprzoną hipokrytką jest Rachel,
- i podam im te wielkie… - Obrzydliwość.
…na ogromnej srebrnej tacy,
by wszyscy w sądzie mogli je podziwiać.
Zabiłbym dla ciebie.
Nie dlatego, że na to zasługujesz,
ale dlatego, że ja tego, kurwa, potrzebuję.
Dla siebie.
I bo potrafię.
Jestem gotowy walczyć.
Ale musisz przestać walczyć ze mną.
Wolę spędzić resztę życia w więzieniu, niż wyjść na jakąś pozerkę.
Na amatorkę.
Na leniwego milenialsa, który szuka drogi na skróty do sławy i fortuny.
Na taką, jak Rachel.
Chcę szacunku.
Chcę, byś mnie tam bronił.
Byś bronił mojej pracy, mojej fundacji, moich osiągnięć.
Mój ojciec…
wszyscy…
muszą wiedzieć, że byłam blisko.
Muszą wiedzieć, że nie jestem oszustką.
Masz moje słowo.
Ubierz się.
To po prostu nie do przyjęcia.
Ława przysięgłych czeka tu od 9.30.
Jest pani sądzona w sądzie karnym.
To nie jest pokaz mody.
Za kogo się pani ma?
Przepraszam, Wysoki Sądzie.
Następnym razem strażnicy
zawiną panią w zasłony i zawloką na miejsce.
- Rozumie pani? - Tak, Wysoki Sądzie.
Proszę wprowadzić przysięgłych.
Dużo wiemy o pani życiu z wczorajszych zeznań.
Dobre wychowanie, dobre studia.
Praca marzeń zaledwie trzy miesiące po przyjeździe.
Gratuluję sukcesu w roli autorki.
- Wszyscy pani zazdrościmy. - Sprzeciw.
Proszę zadać pytanie.
Znała pani Annę, zanim poznała ją osobiście?
Z mediów społecznościowych.
Więc chciała ją pani poznać.
Była interesująca. Dodawała ciekawe posty.
Co było interesującego w niej czy jej postach?
Zdjęcia sztuki, podróży,
redaktor naczelny Purple Magazine.
Chodziło o podobną karierę?
Pracowałyście w magazynach. Anna miała przewagę, ale…
Tak.
Gdy się już zaprzyjaźniłyście, czy płaciła pani za drinki?
- Nie pozwalała… - Proszę odpowiedzieć.
Nie przypominam sobie.
A za liczne kolacje w Le Coucou i innych ekskluzywnych miejscach?
- Nie przypominam sobie. - Za spa? Zabiegi?
Sauny na podczerwień? Masaże? Manicure?
- Nie. Anna była bardzo hojna. - Treningi z trenerką gwiazd?
- Nie. - Nie płaciła pani za nic?
Ile za takich wszelakich luksusów
zapłaciła Anna w ciągu dwóch lat tej przyjaźni?
- Jakich? - Proszę zacząć od kolacji.
Za ile?
- Nie pamiętam. - Nie zapisała pani?
- Nie. - Więc jak opisze je pani w książce?
- Sprzeciw. - Podtrzymany.
Czy współpracowała pani z policją,
by pomóc w aresztowaniu pani przyjaciółki, Anny Sorokin?
Tak. Tylko tak…
Czemu nie pisze pani o tym w swoim artykule?
Nie miałam dość miejsca.
Była pani dość szczegółowa.
Pisze pani o wypadach na miasto
i momentach, gdy zacieśniałyście więzi, naprawdę szczegółowo.
Nie sądziła pani, że pomoc przy organizacji tajnej operacji
aresztowania Anny powinna znaleźć się w artykule?
Nie miałam miejsca.
Ile dostanie pani
za napisanie książki o przyjaźni z Anną?
Nie wiem. Nie rozumiem tych umów…
Jestem adwokatem, więc pani pomogę.
Tu piszą, że dostanie pani 300 tysięcy w czterech ratach. Zgadza się?
Tak.
A ile dostanie pani za deal z telewizją?
- Czy może znów mam wyjaśnić? - Chyba około 30 tysięcy.
Za wstępne rozmowy. Kolejne 300 tysięcy, jeśli nakręcą serial. Zgadza się?
- Tak. - Więc razem 630 tysięcy.
Plus 1200 za artykuł w Vanity Fair. Zgadza się?
Nie chcę, by moje świadectwo zostało odebrane
jako intryga dla własnych korzyści.
Tu nie chodzi o rozrywkę, tylko o prawo, o przestępstwo.
Ale pani chodzi o rozrywkę.
Tu chodzi o traumę.
O system sądownictwa w Ameryce, o ostrzeżenie innych…
Nie chodzi o rozrywkę.
To najbardziej traumatyczne doświadczenie w moim życiu.
Rozumiem to.
Ale to pani traumatyczne doświadczenie?
Sprzedała je pani w trzy różne miejsca.
Ciężko pracowałam.
Proszę odpowiedzieć.
Tak, sprzedałam je w trzy miejsca, ale ciężko pracowałam.
Faktycznie ciężko pani pracowała.
Najpierw by zaprzyjaźnić się z panią Sorokin,
by wykorzystać jej znajomości,
jej niezwykłą hojność,
a gdy jedna rzecz nie poszła po pani myśli,
pracowała pani bardzo ciężko, by pomóc policji w aresztowaniu Anny.
By wywabić ją z ośrodka odwykowego w Malibu,
udając, że chce z nią zjeść lunch.
Pracowała pani bardzo ciężko nad marzeniem, by zostać pisarką,
znajdując barwną postać, tworząc historię…
- Sprzeciw. - Oddalony.
Pracowała pani bardzo ciężko, by sprzedać tę historię
o pani doświadczeniach z Anną tym, którzy dali najwięcej.
To nie tak…
Żałuję, że ją poznałam.
Nikomu tego nie życzę.
To najgorsze, co mi się przytrafiło.
Dwa lata po przyjeździe do miasta, by zacząć karierę pisarki,
opublikowała pani artykuł w Vanity Fair.
Dostanie pani ponad 600 tysięcy za książkę i serial.
Dzięki temu, że znalazła pani Annę, zdobyła jej przyjaźń i wydała ją policji.
Jeśli to jest najgorsze,
- to zazdrościmy. - Sprzeciw.
Wycofuję to. Nie mam więcej pytań.
Doniosłaś na Annę?
Pracowałaś z glinami? Wystawiłaś ją? Wywabiłaś ją z odwyku?
Mogę to wyjaśnić.
- Jesteś wkurzona… - Jestem w szoku.
Zobaczysz, jak się wkurzę.
Musiałam współpracować. Tylko tak mogłam odzyskać pieniądze.
Czemu to ukrywałaś?
Wstydziłam się.
Czułam się wykorzystana.
Przez policję, prokuratora…
To ja czuję się wykorzystana.
Przez ciebie.
Myślałam, że jesteś ofiarą. Opiekowałam się tobą.
Bo jestem w tym ofiarą.
Możesz podetrzeć sobie łzy forsą.
Nawet jak spłacisz Amexowi te 60 tysięcy, sporo ci jeszcze zostanie.
Chyba że ktoś spłacił to już za ciebie.
Tylko nie waż się teraz kłamać…
Amex się tym zajął. Zobaczyli, jaka to sytuacja i…
Więc wyjdziesz na tym doskonale, bo doniosłaś na przyjaciółkę!
NUMER NIEZNANY
- Czy to… - Tak.
- Zamierzasz… - Nie.
- A jeśli to… - Ważniejsze są granice.
Wypijmy za… dzisiejsze doskonałe przesłuchanie Rachel.
Mogło pomóc w jednym zarzucie, ale pozostałe dziewięć…
Catherine jest królową faktów nie do powstrzymania.
Tak karmi przysięgłych dowodami,
że nie mają już miejsca na moje.
Trzeba zmienić strategię.
Miałem dobrą strategię.
Że nigdy nie była niebezpiecznie blisko zdobycia forsy.
Ale ona woli zgnić w więzieniu,
niż pozwolić, by obcy ludzie myśleli,
że nie umie robić interesów.
- A kto mówi, że masz jej słuchać? - Etyka. Przyzwoitość.
Musisz robić, co konieczne.
No dalej. Świetnie ci dziś poszło. Dasz radę!
Jesteś pijana?
Po prostu się cieszę. Możemy to wygrać.
W przyszłym tygodniu Anna może siedzieć już na tym stołku.
Anna w życiu by tu nie przyszła.
Czas iść do domu.
Pewnie tak.
Pamiętaj o granicach, Vivian.
Tak, przyjmuję.
Co tam, Anna?
Masz coś, o czym nie wiem?
Myślałam, że śpisz.
Spałem.
Cały czas myślę, że ona płacze.
Budzę się i okazuje się, że tylko mi się zdawało.
Ty też tak masz?
Co się stało z moimi sukienkami?
Modowa policja zrobiła tu dziś nalot.
Miałem ci powiedzieć.
Do 11 muszę zawieźć ubrania do Rikers, ona potrzebuje ich na rano.
Inaczej skończy się kolejnym fiaskiem.
Gdy ja mówię „ona”, mam na myśli naszą córkę. Ty mówisz tylko o…
To tylko ubrania, chcę pomóc.
Tu jest!
Gdybym cię teraz nagrał i pokazał to tobie z młodości,
to byś oszalała.
To tylko sukienka. Czemu ci to tak bardzo przeszkadza?
Przeszkadza mi to, że tobie to nie przeszkadza.
Oczywiście, że mi przeszkadza. Nie znoszę myśleć o ciuchach.
Być z dala od mojej córki. Jeździć do Rikers.
To po co to robisz?
Bo to ja stworzyłam tego potwora.
A teraz cały świat ją obserwuje. Nie ma nikogo.
Istnieje mnóstwo powodów, dla których nikogo nie ma.
Muszę to zawieźć do Rikers, więc…
Jak możesz tak mówić?
Wiesz o tych wakacjach od miesięcy!
Moja wina, że proces się przedłuża?
- Nic nie jest twoją winą. - Nie mogę wyjechać i zostawić klientki!
Oddając sprawy w ręce współobrońcy, byś jej nie zostawił.
Od początku mnie w tym nie wspierasz.
Nie masz pojęcia o zainteresowaniu mediów, nie mogę po prostu…
- Teraz już wiemy, o co chodzi. - Co?
Chcesz być na konferencji prasowej,
żeby kilku kolegów ze studiów zobaczyło
twoją twarz na New York 1. Żałosne.
- Gówno mnie obchodzi… - Nie grozi jej kara śmierci!
Tu chodzi wyłącznie o twoje ego,
a ta zepsuta do szpiku złodziejka jest przecież winna!
To nie jest wyrachowana morderczyni,
to jeszcze dzieciak.
Imigrantka, która przyjechała tu dla amerykańskiego snu…
Nie owijaj naszą flagą tej małej psychopatki.
Ma tylko mnie!
Ty wychowałaś się na pieprzonej górze Olimp.
Nigdy nie zrozumiesz, jak to jest.
Więc mi to wyjaśnij.
- No dalej, odbierz. - Nie.
Powiedz jej, jak świetnie dziś wyglądała.
Zachowujesz się, jakbym ją pieprzył. To moja klientka!
Wolałabym, gdyby tak było, bo rozumiałabym,
czemu sądzisz, że możesz
zepsuć nam wakacje, na które jeździmy raz na dwa lata.
- Mam granice. - Będzie znowu dzwonić.
Halo?
Cześć. Brian, tak? Jest tam gdzieś tata?
Kłóci się z mamą.
Mogę zaczekać. Choć nie za długo. Jestem w więzieniu.
Co zrobiłaś?
Nic. Pożyczyłam trochę pieniędzy.
I samolot.
A ja mogę pożyczyć pieniądze?
Twój tata ma ich dużo.
Nie chce mi ich dać.
Wątpię.
To dobry człowiek.
I bardzo cię kocha.
Przez niego mama jest smutna.
Powinieneś winić za to mnie.
I możesz to wykorzystać, by zdobyć to, co chcesz.
Tak?
Jasne. Ludzie dają innym pieniądze z wielu różnych powodów.
Największe to poczucie winy i miłość.
Ty masz je oba. Możesz prosić o gwiazdkę z nieba.
Pójdę po tatę.
Nie rób tego. Niech się kłócą.
Nie lubię tego. Są tacy głośni.
To lepsze niż cisza.
Kończy mi się czas.
Pa.
Czy Anna była w sądzie, gdy szukał jej detektyw McCaffrey?
Nie.
Czy została, by się bronić?
Nie.
Uciekła do Kalifornii, wiedziała, że tych zarzutów nie da się bronić.
Wiedziała, że jest winna.
To pokazuje, że oskarżona…
Biel na przemowy końcowe? Genialne.
…przestępstwa.
Gdy pójdą państwo do pokoju narad,
wzywam was do ustalenia jedynego werdyktu,
który jest zgodny z prawem i dowodami.
Że poza wszelką wątpliwość oskarżona
jest winna we wszystkich dziesięciu zarzutach.
Dziękuję.
Panie Spodek.
Todd.
Mówiłem, że zabiłbym dla ciebie.
Co?
Zaufaj swojemu partnerowi.
Słyszeliście w tym procesie wiele zeznań od wielu świadków,
ale czy zauważyliście jeden stały element?
Każdy świadek, który tu zeznawał, wstydził się.
Nie chciał powiedzieć prawdy.
Każdy winił kogoś innego za swoje błędy.
Miał jakąś historię.
Bo każdy z tych świetnie zarabiających,
doskonale wykształconych, doświadczonych biznesmenów
dał się oszukać 25-letniemu dzieciakowi
bez studiów, kwalifikacji
i doświadczenia w biznesie, poza jakimś marnym stażem.
Bardziej zielona już być nie mogła.
Nikogo nie znała, nie miała pojęcia, co robi.
Jak mogła być niebezpiecznie blisko oszukania tych banków?
Zdobycia pieniędzy?
Jej zachowanie może być dla was złe,
niemoralne, nieetyczne czy niekonwencjonalne.
Możecie jej nienawidzić za wykorzystanie tego systemu.
- Co on… - Ale jeśli jest tu ktoś,
kto próbuje odbierać ludziom pieniądze, to właśnie bankierzy.
Zrobią dosłownie wszystko,
by zdobyć waszą forsę.
Czy Anna była kiedykolwiek blisko
uzyskania jakiejkolwiek pożyczki z banku?
Nigdy.
Nawet gdyby tak było, pieniądze nie byłyby dla niej.
Byłyby dla właściciela budynku,
który chciała odnowić dla fundacji.
Ale przyjrzyjcie się dowodom.
FAD nie istniała.
To było tylko marzenie. Pomysł.
Istniała tylko prezentacja.
Kilka słów i zdjęcia.
To nie było prawdziwe. Nie zmaterializowało się.
Anna była młoda, ambitna, ale to ją przerosło.
Była nieprzygotowana i niezdolna do wykonania swojego planu.
Nigdy nie była blisko,
a co dopiero niebezpiecznie blisko
zdobycia tych pieniędzy, remontu budynku
czy uruchomienia tego klubu czy fundacji.
To była tylko czcza gadanina.
Droga donikąd wybrukowana naiwnością i dobrymi intencjami.
By udowodnić, że miała zamiar,
trzeba udowodnić niebezpieczną bliskość.
A jeśli nie ma zamiaru, nie można skazać ją za żadne przestępstwo.
Jeśli macie uzasadnione wątpliwości co do jej zamiaru,
stanu jej umysłu,
musicie uznać ją za niewinną wszystkich zarzutów.
Dziękuję.
Dziękuję, panie Spodek.
Proszę teraz państwa o uwagę.
Zmienię teraz trochę ton głosu,
bo chcę, żebyście naprawdę uważali. To ważne.
Schrzanił to. Po całości.
Akt oskarżenia nie jest dowodem winy,
to informacje o zarzutach…
- Musiałem. - …przeciwko oskarżonej
służące jako mechanizm, by postawić ją przed sądem.
W ciągu tego postępowania oskarżona…
Ile to zajmie?
Tyle, ile będzie trzeba.
Nie jestem cierpliwa. Daj mi jakąś mantrę czy inne gówno.
Boże, daj mi siłę, by zaakceptować to, czego nie mogę zmienić…
Wymyśliłaś to czy ukradłaś z Biblii?
Ani to, ani to.
Mój były chodził na spotkania AA.
Dostała dziesięć zarzutów?
Tak, dziesięć.
Za wszystkie może dostać 15 lat?
Przecież wiesz… Co to ma być? Amnezja?
Wczesne stadium Alzheimera?
Odwracam twoją uwagę,
żebyś przestał bawić się butelką.
To duży korytarz.
Myślisz, że mamy tu sytuację jak w Dwunastu gniewnych ludziach?
Mają trudności z terminami prawnymi?
Już mi to wisi.
Zrobiłem, co miałem.
Za pięć godzin lecę do Meksyku. Cokolwiek się stanie.
Wyjeżdżasz?
Inaczej czeka mnie rozwód.
Więc…
Alexi zajmie się resztą. Jest kompetentny.
Wyjeżdżasz dzisiaj?
- To tylko sprawa. - Wiem.
Porzuciłem rodzinę już na dość długo.
Rozumiem. Tylko…
- To duża dziewczynka. - Wiem.
Nie chodzi o to.
Po prostu…
Nie umiem znaleźć słów, a powinnam, bo to moja praca.
Jedyne, co mogę powiedzieć,
to że będzie mi cię brakować.
To nie… Spotkamy się jeszcze.
Oczywiście.
Będą inne publiczne sprawy.
Jestem tego pewien.
Jasne.
Możemy iść na kolację. We czwórkę.
Może w piątkę.
Jasne.
Mam nadzieję.
Nie skończyli?
Nie pytaj mnie więcej.
Może nie mają tam zasięgu…
Viv jest w necie.
Świeci się na zielono.
Widzę nawet, kiedy coś pisze.
Mówi mi, że coś pisze, gdy pisze.
Komu potrzebne te informacje?
To ma mnie uspokoić? Bo jest wprost przeciwnie.
Skoro nie pisze, idę po zieloną herbatę. Chce ktoś?
Nie, dzięki.
Dla mnie red eye.
Czekaj!
Vivian coś pisze.
Chwila prawdy.
Zgadza się.
Wprowadzić przysięgłych.
Proszę usiąść! Natychmiast!
- Jest werdykt. - Umiemy czytać.
No dobrze.
Członkowie ławy,
rozumiem, że uzgodniliście werdykt.
Panie sekretarzu…
Proszę przewodniczącą o powstanie.
Wstań.
Czy werdykt jest jednomyślny?
Tak.
Zarzut pierwszy oskarżający Annę Sorokin
o usiłowanie kradzieży I stopnia
mienia z City National Bank
powyżej miliona dolarów. Jaki jest werdykt?
Niewinna.
Tak! Kuźwa, tak!
Zarzut drugi oskarżający Annę Sorokin
o usiłowanie kradzieży I stopnia
mienia z Fortress Investment Inc.
powyżej miliona dolarów.
Jaki jest werdykt?
Pisz szybciej.
Pisz. Emocje sięgają zenitu.
Winna.
Zarzut trzeci oskarżający Annę Sorokin o kradzież II stopnia
mienia z City National Bank powyżej 50 000 $.
- Jaki jest werdykt? - Winna.
Zarzut czwarty oskarżający Annę Sorokin o kradzież II stopnia
mienia z Citibank NA powyżej 50 000 $.
- Jaki jest werdykt? - Winna.
Zarzut piąty oskarżający Annę Sorokin o kradzież II stopnia
mienia od Rachel Williams powyżej 50 000 $.
Jaki jest werdykt?
Niewinna.
Zarzut szósty oskarżający Annę Sorokin o kradzież III stopnia
mienia z Signature Bank powyżej 3000 $.
- Jaki jest werdykt? - Winna.
Zarzut siódmy oskarżający Annę Sorokin o kradzież usług,
zamiar uzyskania usług transportu lotniczego z Fly Blade Inc.
- Jaki jest werdykt? - Winna.
Hotel Beekman?
Winna.
- Hotel W. - Winna.
- Hotel Le Parker Meridien. - Winna.
Cóż…
I tyle.
Szanowni państwo, to było bardzo trudne zadanie.
Rozumiem to i doceniam.
Niezależnie od ustalonego werdyktu
spełniliście swój obywatelski obowiązek.
Jeszcze dwie sprawy…
Wygraliśmy dwie pozycje z trzech dużych. To duże zwycięstwo.
Jasne. City National i Rachel.
Całkiem nieźle.
Możecie z nimi porozmawiać.
Media też pewnie będą chciały z wami rozmawiać.
Pozostawiam to waszej decyzji.
I jeszcze jedna uwaga o mediach.
Oczywiście widzieliście ich tu cały czas.
Jestem dumna, że skupiliście się na sprawie, zamiast na nich.
Wybacz, ale zaraz po tym muszę wyjść.
Alexi powie ci, co dalej.
Za tydzień sprawdzę, co u ciebie.
Jasne.
Baw się dobrze. Zasłużyłeś.
Dziękuję za waszą pomoc.
Dziękuję.
Jesteście wolni. Możecie wyjść.
Jestem z ciebie dumna.
Dziękuję. To dla mnie ważne.
Powinniśmy kupić gdzieś naklejki dla dzieci,
jeśli chcemy przetrwać ten lot.
Gloria dzwoniła do hotelu
i zapisała je do różnych klubów,
żebyśmy mieli pół dnia dla siebie na grę w golfa,
wycieczki do miasta, dzień w łóżku.
O co chodzi?
Nie mogę lecieć. Nie teraz.
Czemu? Proces się skończył.
Przylecę, jak tylko będę mógł.
Chyba sam nie rozumiesz, co teraz robisz.
Rozumiem.
To ty nie rozumiesz…
Owinęła sobie ciebie wokół palca. Dobrze o tym wiesz.
Kocham cię…
W porządku?
Zdradziłeś mnie.
Można tak na to spojrzeć.
Pokonałem dwa z trzech największych zarzutów.
Pozwól, że wyjaśnię ci, czemu tak to zrobiłem.
To bez znaczenia.
Bez znaczenia.
Przysięgli cię przejrzeli.
Widzieli, jak blisko byłam tych pieniędzy i FAD.
Nie uwierzyli w ściemy Rachel.
Nie musiałam wyrolować przyjaciółki na 60 tysięcy,
skoro te cwaniaki z Fortress były gotowe dać mi 20 milionów!
Ci ludzie mnie przejrzeli.
Byłam niebezpiecznie blisko, a oni to dostrzegli.
Teraz świat będzie wiedział, że nie jestem idiotką.
Nie jestem jakąś głupią dziewczyną z towarzystwa.
Jestem kimś.
Byłam o krok od sukcesu.
Zadzwonię do twojego taty.
Powiadomię go.
Twój oryginalny artykuł przeczytało mnóstwo ludzi.
Od procesu do wyroku
był najpopularniejszym artykułem
w całej naszej witrynie.
Ponad cztery miliony wyświetleń z całego świata.
Nigdy czegoś takiego nie widzieliśmy.
- Prawda, Paul? - Racja.
Zainteresowanie tym tematem…
Chcemy kolejny artykuł.
Oczywiście.
To temat numeru.
Narobimy szumu.
Tym razem opisz dokładnie wszystkie szczegóły.
Konflikt z sędzią.
Salę sądową, pokazy mody.
Podobno ubrała się na biało na mowy końcowe.
Ta laska jest niesamowita.
Ta sukienka to jej pomysł?
Czy stylistki?
Przeniesiemy cię.
Potrzebne ci biuro. To obok ciebie jest wolne?
Chcesz biuro obok Paula?
Nie martw się o…
Potrzebujemy grafików, fotografów…
- Ten dzieciak z Meksyku. - Kto?
Landon chce mi dać własne biuro.
Obok Paula.
Brawo.
Wynoszę się ze Scriberii.
I o to chodzi.
No co?
Anna miała na sobie moją białą sukienkę.
Wyjęłam ją z własnej szafy.
No.
Lou…
Scriberia, białe sukienki…
To nieistotne szczegóły.
Zależy mi na niej.
Bardziej niż powinno.
Jej nie zależy na mnie wcale.
Zależało jej na mnie w ogóle? Czy mnie też tylko wykorzystała?
To szczegóły.
Vivian.
Co mam teraz, kurwa, zrobić?
Przejdź do kolejnej historii.
Taką masz pracę.
Już dobrze.
Pani Sorokin, nie mam żadnej pewności…
Brak… Zero… By wziąć odpowiedzialność.
Pozostanie pani w Rikers Island,
grozi pani od pięciu do 15 lat więzienia.
Wyrok w sprawie Anny Sorokin
skazanej za oszukanie nowojorskiej elity na ponad 200 000 $
zostanie wydany jutro w sądzie na Manhattanie.
Sorokin grozi 15 lat więzienia.
RACHEL - OPISZĘ PRAWDZIWĄ HISTORIĘ
Nieźle pisze.
- Co napisała? Pokaż. - O tobie nie za dużo.
Pokaż!
Mogłaś jechać do Maroka, byłabyś sławna.
Tak szybko to napisała?
- Opisała proces. - Dawaj to.
Wyjdzie latem.
Przeczytasz ją sobie na Jones Beach z całą resztą typiar.
Dobra, trzymaj.
Wiesz co? Nie.
Zmarnowałam już dość…
Jestem w szoku.
Skończyłam… z podporządkowywaniem się innym.
Jestem reżyserką.
Od teraz jestem pieprzoną reżyserką.
Idę dać im wypowiedzenie. Patrz.
- Czekaj. - Nie próbuj mnie powstrzymywać.
Wyrok Anny.
Sędzia wydała wyrok.
Ile dostała?
Dwanaście lat.
Cztery do dwunastu.
Dwanaście lat.
Za 12 lat moja córka będzie miała komórkę.
To maksimum 12 lat.
Za 12 lat nie będzie lodu na Arktyce.
- Nie wiem, co to ma wspólnego… - Anna będzie miała 40 lat.
Nie będzie internetową sensacją.
Nie będzie gwiazdą Instagrama.
Nie będzie szła z duchem czasu, nie będzie królową milenialsów.
Będzie samotną kobietą w średnim wieku, której ukradziono życie.
Todd.
Co? Co mam ci powiedzieć?
Nie zmusiłaś jej do wywiadu?
Nie wykorzystałaś jej?
Nie dostała dłuższego wyroku
przez atencję mediów?
Wybacz, ty dostałaś więcej wyświetleń, a Anna więcej lat. Proste.
A jak twój telefon?
Mój telefon?
Pewnie się urywa.
W końcu.
Masz jakichś nowych klientów?
No właśnie.
Nieźle zarobisz na tej sprawie. Ciesz się tym.
Zrób sobie przerwę. Odetchnij.
- Jedź z rodziną na wakacje… - Ominęły mnie wakacje!
I to też moja wina?
Jedź na pieprzone lotnisko. Do rodziny. Ja cię nie zatrzymuję.
Gdzie będzie?
W Bedford Hills.
Kiedy ją przenoszą?
Denerwujesz się?
Pieprzę to. Jestem gotowa na więzienie z prawdziwymi geniuszami zbrodni.
Moje życie będzie ciekawsze.
Podobno w Bedford Hills jest fajnie.
Jasne.
Chcę cię przeprosić.
Za co?
Za to… jak wszystko się skończyło.
Za to wszystko.
- Myślałam… - Że co?
Nie myślałaś przecież, że mnie uratujesz.
Proszę cię.
Żadnego dotykania.
Nie sądziłam…
Nie zasługujesz na taki wyrok.
Kolesie, którzy obrobili banki na Wall Street, takich nie dostali.
Powinnaś…
Gdybym nie napisała tego artykułu…
Ty dopiero zaczynasz.
Mówię, że… popełniono błędy.
Moim jedynym błędem było przecenianie zdolności ludzi do znoszenia stresu.
Jedynym błędem?
Mówisz, że jeśli miałabyś szansę to powtórzyć,
zrobiłabyś dokładnie to samo?
Anno.
To koniec. Widzimy się po raz ostatni.
Chcę cię przeprosić. Proszę cię, żebyś…
Przestań, Vivian. Nie jesteś moją przyjaciółką.
Nie jesteśmy jakimiś chichoczącymi psiapsiółkami.
Nie lubię cię. Masz okropne buty. To była tylko transakcja. Umowa.
- Anno. - Nie, posłuchaj.
Wywiązałaś się z umowy.
Miałaś uczynić mnie sławną i tak zrobiłaś.
Jest ktoś sławniejszy niż Anna Delvey?
Żadnego dotykania.
Odwiedzisz mnie.
Żadnego dotykania.
Będziesz mnie odwiedzać.
Dobrze.
Kuźwa, wyluzuj.
- Koniec wizyty. Idziemy. - Dobra, już idę.
Do widzenia, Vivian.
Do widzenia.
Vivian…
dobrze wyglądasz.
Schudłaś.
Nie jesteś już taka gruba.
KIM JEST ANNA 408 TYS. FOLLOWERSÓW
Pamiętniki Rachel Williams
Moja przyjaciółka Anna jedną ze 100 Najlepszych
Książek Roku Time Magazine.
Doświadczenia Kacy Duke z Anną
skłoniły ją do zwolnienia „trudnych” klientów.
Nadal jest odnoszącą sukcesy trenerką.
Neffatari Davis przeniosła się do Los Angeles.
Jej przyjaźń z Anną wypaliła się, gdy Anna oznajmiła,
że identyfikuje się jako czarna.
Todd Spodek został obrońcą wielu wybitnych oszustów.
Miał problemy ze zdrowiem, więc zaczął spędzać czas z rodziną.
Jessica Pressler, inspiracja dla postaci Vivian Kent,
jest teraz korespondentką dla Vanity Fair.
Niedawno napisała pierwszą książkę: O Annie.
Anna Sorokin odsiedziała 40 miesięcy.
Przebywa w areszcie
Urzędu Imigracyjnego i oczekuje na deportację
„SERIAL INSPIROWANY PRACĄ REPORTERKI JESSIKI PRESSLER”
Napisy: Anna Kurzajczyk