‪(ซีรีส์จาก NETFLIX)
‪คุณพร้อมไหม
‪ผมพร้อมแล้ว
‪ใกล้ถึงวันสำคัญแล้ว
‪คณะลูกขุนมีคนหลากหลาย ‪แต่เราต้องการแค่สองสามคนเท่านั้น
‪อาจจะเป็นผู้หญิงที่รักผมซึ่งเป็นไปได้แน่นอน ‪หรือเห็นอกเห็นใจคุณ
‪กับสิ่งที่คุณพยายามสร้างและทำให้สำเร็จ
‪ไม่ก็เส้นทางไปถึงจุดนั้นของคุณ
‪เรามีกลยุทธ์อะไร
‪ปฏิบัติการนี้ยึดคำคำนี้เท่านั้น
‪เฉียดฉิว
‪ตอนที่ผู้พิพากษาให้คำแนะนำคณะลูกขุน ‪ไตร่ตรองเรื่องเจตนาในการกระทำผิด
‪นั่นคือคำนิยามที่เธอจะบังคับใช้ ‪เพื่อให้ได้คำพิพากษาจากคณะลูกขุน
‪เธอจะขอให้พวกเขาตัดสินใจ
‪ว่าคุณเฉียดฉิวที่จะกระทำผิดไหม
‪ทีนี้ ข้อหาที่เบาลงมา
‪โรงแรมบีคแมน เครื่องบินที่คุณยืม
‪เราแพ้ชัวร์ มีหลักฐานมากเกินไป
‪ทางรอดเดียวคือ
‪ถ้าลูกขุนทุกคนหลงรักคุณหัวปักหัวปำ
‪แต่ฟอร์เทรส ซิตี้เนชันแนล ‪และยัยเรเชล วิลเลียมส์
‪พวกตัวเป้งๆ เรามีโอกาสชนะ
‪เราสามารถโต้แย้งจัดหนัก
‪ว่าคุณไม่มีทางเฉียดฉิว ‪ที่จะกระทำความผิดเหล่านั้นได้
‪งั้นคุณจะโต้แย้งว่าฉันไร้ความสามารถ
‪ในการเป็นอาชญากรหัวกะทิน่ะเหรอ
‪ใช่ นั่นงานของผม
‪ฉันแค่จะสร้างธุรกิจ
‪และผมจะใช้เรื่องนั้นโต้แย้งด้วย
‪แต่นี่ไม่ใช่การสอบปลายภาคโรงเรียนธุรกิจ ‪นี่คือความเสี่ยงต่ออิสรภาพของคุณ
‪ผมจึงต้องพิสูจน์ให้พวกเขาเห็นว่า ‪คุณแทบจะไม่มีทาง
‪ได้เงินนั่นมาใช้กับมูลนิธิของคุณเลย เข้าใจนะ
‪เอาละ
‪มีคำถามอีกไหม
‪- ฉันจะใส่ชุดอะไร ‪- ผมไม่สนเลย
‪ศาลจะเตรียมชุดให้
‪ชุดเรียบง่าย แต่…
‪ฉันคิดๆ เรื่องแบรนด์ไว้
‪อีกอย่าง ผู้หญิงไม่เหมือนผู้ชายนะ ‪ฉันต้องอธิบายให้คุณฟังไหม
‪- หาสไตลิสต์มาให้ฉัน ‪- คุณกังวล
‪คุณรู้สึกว่าไม่สามารถควบคุมทุกอย่างได้
‪ผมเจอมาบ่อย
‪วิธีที่ดีที่สุดคือดูถ่อมตัวไว้ ใส่ชุดที่ศาลจัดให้
‪ให้ผมสาธยายเองว่า
‪คุณเป็นหญิงสาวตั้งใจดีและอุตสาหะแค่ไหน
‪และเราจะมีโอกาส…
‪ที่จะโน้มน้าวพวกเวรน่าสงสาร ‪ที่ต้องมาทำหน้าที่ลูกขุน
‪ว่าคุณไม่เฉียดฉิวที่จะหลอกเรเชล ‪หรือธนาคารพวกนี้เลย
‪โอเคไหม
‪ขอบใจ กดรหัสสิ
‪เธอบอกว่าบะหมี่สองถ้วยต่อสิบนาที
‪ให้เพิ่มอีก 20 นาทีสิ ‪แล้วฉันจะให้สี่ถ้วยเลย ไปได้ละ
‪บอกคนอื่นด้วยนะ
‪ไง
‪อ้าว ไงเธอ
‪เธอสนิทกับสไตลิสต์คนไหนนะ ‪ที่แต่งตัวให้พวกแร็ปเปอร์น่ะ
‪- นาตาชา ‪- ใช่
‪หาชุดใส่ไปศาลล่ะสิ
‪ฉันอยากได้แนวนักธุรกิจตัวแม่ ‪แต่ดูสาวและยั่วๆ
‪เหมือนโลลิตาผสมมิลเดรด เพียร์ซ แต่ทันสมัย
‪เธอมีเงินไหม
‪เธอก็รู้ว่าฉันจ่ายได้อยู่แล้ว
‪ใจเย็น แค่เพราะเธออยู่ในคุก ‪ไม่ได้แปลว่าจะทำตัวเป็นขาใหญ่ได้
‪- ติดต่อให้ด้วย ไว้ฉันโทรกลับ ‪- หมายถึงกริ๊งกลับมาน่ะเหรอ
‪- เธอโอเคนะ ‪- โอเค ทำไม
‪เธอต้องส่งข้อความเตือนก่อนจะโทรมาจ้ะ
‪นึกว่าเธอเป็นมะเร็ง ท้อง หรืออะไรสักอย่าง
‪ไม่ ฉันสบายดี
‪แต่เพื่อนฉันคนหนึ่งมีปัญหา ‪นางต้องไปขึ้นศาลพรุ่งนี้
‪โปรไฟล์ดีงาม…
‪ยัยไฮโซปลอมน่ะเหรอ อืม ฉันรู้จัก
‪อยากแต่งตัวให้นางไหม
‪นางจะได้ต้มฉันน่ะสิ ไม่เอาละ ขอบใจ
‪นางโทรมา ฉันจะ…
‪นาตาชา แอนนา แอนนา…
‪นาตาชา หวัดดี ขอบคุณมากที่ตกลงรับงาน
‪ฟังนะ ค่าตัวฉัน 1,200 ต่อวัน ต้อง…
‪ตกลง ได้เลย
‪ฉันจะให้พ่อโอนเงินให้ทันทีที่เราเริ่ม
‪จ้ะๆ อยากได้ลุคแบบไหน
‪รูปตอนไปศาลจะติดตาคนตลอดไป
‪พวกมันอาจเป็นตัวนิยาม ‪ตัวตนของฉันไปตลอด เพราะงั้น…
‪ไม่กดดันกัน
‪โอเค ต้องวางแล้ว
‪โอเค เข้าใจจ้ะ
‪ให้ดูคลาสสิกไว้ แต่มีความทันสมัย
‪ดูเป็นมืออาชีพแนวสาวลุคโบฮีเมียน
‪เยี่ยมเลย พวกช่างภาพจะอยู่ข้างหลังฉัน
‪เกือบตลอดการพิจารณาคดี ‪ควรคิดให้ด้านหลังดูดีไว้ด้วย
‪ฉันคิดอยู่แล้วจ้ะ
‪ให้ตาย แสงในศาล
‪ไฟเรืองแสงห่วยๆ เหนือหัว ‪ชุดดำหรือขาวเด่นๆ ช่วยได้หมดจ้ะ
‪ไม่ต้องห่วง
‪ฉันจัดให้เอง แอนนา
‪ขอบคุณ
‪เอาไป
‪วิเวียน เป็นยังไงบ้าง
‪มีใครอีกที่ทำข่าวการขึ้นศาลของฉัน
‪ฉันจะไปรู้ได้ยังไง เดอะโพสต์มั้ง
‪ต้องมีเดอะโพสต์อยู่แล้ว แต่เดอะไทมส์ล่ะ
‪เดอะไทมส์ เดอะนิวยอร์กไทมส์น่ะเหรอ
‪หรือนักข่าวช่องต่างๆ
‪ฉันไม่รู้ว่าคนสนใจคดีนี้ขนาดไหน
‪แต่คุณทำให้พวกเขาสนใจได้นี่
‪ฉันจะรายงานเรื่องขึ้นศาล ไม่ได้จะโปรโมต
‪เขียนเรื่องเพิ่มเป็นผลดีกับคุณด้วยไม่ใช่เหรอ
‪แอนนา…
‪ทำให้งานคุณสมบูรณ์สิ
‪เว้นแต่คุณพอใจที่มันเป็นแค่ข่าวท้องถิ่น
‪- ไม่อยากได้สิทธิ์อวดอ้างเหรอ ‪- ฉันจะวางสายละ
‪คุณควรเขียนเรื่องเรเชลนะ ‪โชว์ให้คนรู้ว่าเธอเป็นจอมหลอกลวงเจ้าเล่ห์
‪ลาก่อน แอนนา
‪สโปเดคและหุ้นส่วนครับ
‪ขอสายท็อดด์ เดี๋ยวนี้
‪เกรงว่าตอนนี้เขาไม่อยู่ครับ แอนนา
‪คุณโกหก อเล็กซี่
‪อยากฝากข้อความไว้ไหมครับ
‪ในคุกนี่ฉันเจอคนน่าสนใจเยอะเลยนะ
‪ฆาตกร มือปืนหญิง
‪ฉันไม่รู้เลยว่า ‪การจ้างฆ่าคนมันถูกขนาดนี้ คุณรู้รึเปล่า
‪จริงๆ นะ ถูกเหมือนกระเป๋าชาเนลปลอมเลย
‪- พูดจริงนะ ไม่น่าเชื่อเนอะ ‪- คุณอยากฝากข้อความไว้ไหม
‪บอกท็อดด์ให้โทรหาพ่อฉัน
‪ให้เขาโอนเงินหนึ่งหมื่น ‪ให้สไตลิสต์ของฉัน
‪หรือไม่ก็เอามาตอนเขามาที่ศาล
‪ผมจะบอกเขาให้ครับ
‪อ้อ อเล็กซี่ ครั้งหน้าอย่าโกหกนะ
‪(ท็อดด์)
‪เราทุกคนมีความเป็นแอนนาอยู่ในตัว
‪ใครๆ ก็โกหกนิดๆ หน่อยๆ
‪เราทุกคน พวกเรา ข้างใน…
‪เราทุกคนมีความเป็นแอนนาอยู่ในตัว
‪ไม่ใช่ฉัน
‪คุณอาจจะแต่งประวัติการทำงาน ‪พูดเพื่อขายของเกินจริง
‪ใช้ฟิลเตอร์ปรับแต่งรูปก่อนโพสต์
‪- ผิดจริง ‪- ทุกคนโกหกหมด
‪พวกเราทุกคนกลายเป็นแบรนด์
‪ภาพลักษณ์ คำโกหกที่เราแสดงให้โลกเห็น
‪- อะไร ‪- เปล่าค่ะ
‪- มันดีไหม ‪- ดีมากค่ะ
‪- แล้วมีอะไร ‪- อะไรคะ
‪บอกเหตุผล วิจารณ์ผม ช่วยผม ‪อะไรก็ได้ แต่อย่าเก็บไว้
‪- เธอโชคดีที่มีคุณ ‪- ใช่เลย ใช่ไหม
‪นี่คุณพูดสองแง่สองง่ามรึเปล่า
‪มีผมเหรอ คุณคิดว่าเธอคุมผมอยู่หมัดเหรอ
‪- บอกมาสิ แม็กส์ ‪- ฉันแค่…
‪ฉันอยากเร่งเวลาไปวันหยุดฤดูใบไม้ผลิเร็วๆ
‪ฉันอยากเดินบนทราย ถือมาร์การิต้าทั้งสองมือ
‪ฉันอยากได้เรื่องจิกกัดในครอบครัว ‪ตรงริมสระน้ำอุ่น
‪และฉันอยากให้คดีนี้จบๆ ไปซะ
‪ผมเองก็อยากได้แบบนั้น
‪คิดว่าผมไม่อยากเหรอ
‪ให้ตายสิ
‪คณะลูกขุนจะรักคุณ ทำให้พวกเขาทึ่งนะ
‪ครับ
‪ครับ ไม่ ผมกำลังไป
‪- แบ็กซ์เตอร์ ‪- แมคคอว์
‪นั่นใครน่ะ
‪เฝ้าระวังไว้ให้ดี ตัวแทนของซาย
‪อัยการเขตเกิดสนใจขึ้นมา
‪นี่ ฉันพลาดอะไรไปไหม
‪- ยังรออยู่เลย ‪- ฉันนั่งไหนดี
‪ทีมแอนนานั่งฝั่งนี้
‪ทีมเรเชลนั่งฝั่งนั้น
‪เนฟฟ์ ที่รัก เรื่องนี้ฉันเป็นกลางจ้ะ
‪- หมายความว่าไงเธอไม่แต่งตัว ‪- จำเลยใส่ชุดนักโทษ
‪นี่มันยังไงกัน คุณสโปเดค
‪ผมไม่แน่ใจว่าปัญหาคืออะไรครับ ท่าน
‪- นาตาชาบอกว่าอะไร ‪- เธอส่งข้อความมาว่าเอาชุดไปส่งแล้ว
‪- ทำไมเธอ… ‪- อย่ากวน ฉันพิมพ์อยู่
‪ตลอดหลายปีของฉัน
‪ฉันเคยถูกเอาปืนจ่อในห้องพิพากษานี้
‪แต่ไม่เคยต้องรอคนแต่งตัว
‪ถ้าท่านให้ผมไปคุยกับ…
‪ฉันเชื่อว่าทางศาล ‪เตรียมเสื้อผ้าที่จำเป็นไว้ให้แล้ว
‪ใช่ ฉันรู้
‪เอาดาวทองไปติดสมุดพกอีกดวงเลย คุณทนาย
‪จำเลยไม่ยอมใส่ค่ะ
‪ฉันจะดื่มกาแฟเย็นแก้วนี้ คุณสโปเดค
‪และเมื่อฉันดื่มหมดแล้ว
‪ถ้าลูกความคุณยังแต่งตัวไม่เสร็จ ‪และไม่มายืนตรงหน้าฉัน
‪ฉันจะไม่พอใจและโมโหมาก
‪ครับท่าน
‪และอย่าคิดนะว่านี่แก้วใหญ่
‪ฉันดื่มไว
‪แต่งตัวซะ เราปล่อยให้ศาลรอไม่ได้
‪- นี่มันบ้าไปแล้ว ‪- ชุดพวกนั้นสิที่บ้าไปแล้ว
‪ฉันใส่ชุดนักโทษยังจะดีกว่า
‪- ไม่ได้ ‪- ทำไมล่ะ
‪เพราะความประทับใจแรกสำคัญต่อคณะลูกขุน
‪และคุณดูสบายตัวสบายใจเกินไป ‪ในชุดนักโทษ
‪และผู้พิพากษาจะไม่ยอมแน่ มันเป็นกฎหมาย
‪มันดูไม่ดีในศาล และอาจนำไปสู่ ‪การพิจารณาคดีที่ผิดพลาดได้
‪คุณกำลังทำให้เธอโกรธตั้งแต่วันแรก
‪ทุกวินาทีที่เราช้าไป…
‪ก็เอาชุดที่ฉันใส่ได้มาสิ
‪ใส่ชุดห่านี่ซะ นี่ไม่ดีกับคุณนะ แอนนา
‪ไม่ดีเหรอ ฉันสบายดีนะ
‪- บอกให้เธอใส่ชุดที่ศาลจัดให้สิ ‪- บอกแล้ว
‪เธอมองผมอย่างกับ ‪ผมขอเอาเธอทางประตูหลัง
‪- เสื้อผ้าห่านั่นอยู่ไหน ‪- ไรเกอร์ส นาตาชาเอาไปส่งให้เมื่อคืน
‪- เธอมีชุดอื่นไหม ‪- ฉันติดต่อไม่…
‪- ให้เอามาที่นี่ ‪- ฉันติดต่อเธอไม่ได้
‪- ฉันว่าเธอคงสลบหลังจาก… ‪- ปลุกเธอสิ
‪ฉันไม่ได้ทำงานให้คุณ
‪นี่แม่งโคตรพังเลย
‪เรามีเวลา 30 นาทีก่อนที่ผู้พิพากษานั่น ‪จะเกรี้ยวกราดใส่ผม
‪- คุณควรไปซื้อชุด ‪- ผมเหรอ
‪พวกคุณคิดหาทางเองนะ ฉันต้องไปเข้ากะ
‪โอเค นี่มัน… ผมอยู่ที่ศาล ‪ผมออกไปซื้อของไม่ได้
‪ฉันมีส่วนร่วมกับทนายของแอนนาไม่ได้
‪นั่นมันผิดจรรยาบรรณ ข้ามเส้นการเป็นนักข่าว
‪ผมเป็นผู้ชายนะ
‪ช่วยบอกทีว่าอะไรคือถุงน่องหรือ…
‪- คุณคิดว่าถุงน่องจะเป็น… ‪- แล้วมันผิดตรงไหน
‪ก็ได้
‪แต่คุณจะต้องให้ฉัน ‪ดูหลักฐานทุกอย่างของคดีนี้
‪ทุกอย่าง มือถือของแอนนา อีเมล ‪ทุกอย่างที่อัยการมี ฉันต้องการหมด
‪ก็ได้วะ ได้เลย ไปซื้อให้ที
‪- หวัดดีค่ะ ขอต้อนรับสู่… ‪- นักธุรกิจ น่ารัก สุภาพ เดี๋ยวนี้
‪- อยู่ตรงนั้นค่ะ ‪- พาไปดูที
‪รองเท้าส้นแบน สีดำ ไซซ์เจ็ด เอามา
‪วิเวียนคงนึกว่านี่เป็นเชือกรองเท้า ‪หรือเข็มขัดแน่เลย
‪เรื่องผิดพลาดที่ดี
‪แต่นี่ไม่ใช่จุดเริ่มต้นที่ดีสำหรับทีมเรา
‪ฉันผิดหวังมากๆ ‪กับการเตรียมตัวของเราในวันแรก
‪เราต้องไปแล้ว
‪เดี๋ยวนี้
‪อย่าขวางทางเดินฉัน
‪คุณโอเคนะ
‪ขอบคุณเหลือเกินที่มาร่วมกับเรา คุณโซโรคิน
‪เจ้าหน้าที่ พาคณะลูกขุนเข้ามา
‪ในวันที่ 11 ตุลาคม ปี 1944
‪แฟรงค์ ซินาตราเปิดตัว ‪โรงละครพาราเมาต์ในไทม์สแควร์
‪พอได้ฟังโอลบลูอายส์ ‪พวกผู้หญิงถึงกับเป็นลม
‪พวกเธอสลบไปเลย
‪สำหรับประชาชน นี่คืออิทธิพลของซินาตรา
‪แต่ในความเป็นจริง มันเป็นกลยุทธ์ ‪ที่ตัวแทนสื่อของซินาตราสร้างขึ้น
‪ผู้หญิงถูกจ้างให้เป็นลม
‪ส่งจูบ และโยนเสื้อผ้าพวกเธอไปบนเวที
‪รถพยาบาลและพยาบาลประจำการ ‪อยู่นอกโรงละครอย่างจงใจ
‪ทั้งหมดเพราะถ้าเขาประสบความสำเร็จที่นี่
‪ก็จะประสบความสำเร็จทุกที่
‪แอนนามานิวยอร์กเหมือนกับพวกคุณบางคน
‪สดใสและกระตือรือร้น ตื่นเต้นกับโอกาสต่างๆ
‪สาวไร้เดียงสาวัย 25 ปี
‪ไม่มีพ่อแม่ที่ร่ำรวย ไม่มีเส้นสาย
‪ไม่ได้จบมหาวิทยาลัยหรู
‪แอนนารอให้โอกาสเข้ามาไม่ได้
‪เธอต้องสร้างมันขึ้นมา ‪เราทุกคนเข้าใจเรื่องนั้นดี
‪เราทุกคนมีความเป็นแอนนาอยู่ในตัว
‪ใครๆ ก็โกหกนิดๆ หน่อยๆ
‪ไม่ว่าจะเป็นประวัติการทำงาน ‪แผนการขาย หรือบนโซเชียลมีเดีย
‪เราคิดว่าโลกเปลี่ยนไปเพราะโซเชียลมีเดีย
‪ทุกคนกลายเป็นแบรนด์
‪ภาพลักษณ์ที่แสดงให้โลกเห็น คำโกหก
‪แต่เรื่องจริงสำหรับแอนนา ‪ก็จริงสำหรับซินาตรา
‪บางครั้งเราก็ต้องแสร้งทำจนกว่าจะสำเร็จ
‪แอนนาจึงทำตามอย่าง ‪และกลายเป็นคนที่เธออยากเป็น
‪คนที่จะได้รับการปฏิบัติเป็นพิเศษ ‪จากวงสังคมไฮโซนิวยอร์ก
‪เธอปล่อยให้ทุกคนเชื่อเรื่องราว ‪ที่พวกเขาอยากจะเชื่อ
‪ตอนซินาตราทำไม่เห็นเป็นความผิด
‪ตอนนี้มันก็ไม่ใช่ความผิด
‪คนที่คุณจะได้ฟังเรื่องราว
‪พวกเขาอยากเชื่อว่า ‪แอนนาคือทายาทหญิงชาวเยอรมัน
‪เพราะมันให้ประโยชน์กับพวกเขา
‪ก็เลยเจอแบบนั้น
‪ไม่มีสักนาทีเดียวที่แอนนาตั้งใจขโมยเงิน
‪ทุกคนที่เดินเข้ามาในนี้
‪และนั่งตรงเก้าอี้ตัวนั้นอยากให้เงินกับแอนนา
‪เพราะพวกเขาอยากทำธุรกิจกับเธอ
‪อยากใกล้ชิดกับแอนนา เดลวีย์
‪ทายาทหญิงชาวเยอรมัน
‪พวกเขาจะอยากทำธุรกิจ ‪กับแอนนา โซโรคินไหมล่ะ
‪คนต่างชาติชั้นกลางน่ะเหรอ ไม่เลย
‪แอนนาต้องแสร้งทำจนกว่าจะสำเร็จ
‪คุณอาจตัดสินเธอเพราะเรื่องนั้น
‪คิดว่าเธอไร้ศีลธรรม
‪เหมือนที่บางคนคิดว่าซินาตราไร้ศีลธรรม
‪ที่จ้างผู้หญิงให้มาเป็นลมในการแสดงของเขา
‪แต่มันไม่ได้ผิดกฎหมาย
‪และความจริงคือ ‪สิ่งที่คุณต้องจดจำไว้มากที่สุด
‪หลักฐานจะบอกคุณเองว่า ‪แอนนาไม่เคยเข้าใกล้
‪อย่าว่าแต่เฉียดฉิวเลย ที่จะได้เงินกู้พวกนี้
‪หรือขโมยจากคนที่ได้นั่งบนเก้าอี้นั้น ‪และบอกคุณอีกอย่าง
‪ไม่ได้สักแดงเดียว
‪ขอบคุณครับ
‪แก้ต่างโดยใช้ซินาตรา กล้ามาก
‪มีปัญหาเรื่องการจัดการอีกอย่างค่ะ ท่าน
‪ในวันข้างหน้า เราจะรวบรวมหลักฐาน
‪เนื้อหาในมือถือและแล็ปท็อปของจำเลย
‪เพราะเราคาดการณ์ไว้เรื่องการสื่อสาร
‪ระหว่างจำเลยและคนรู้จักทั้งหลายของเธอ
‪ฉันอยากแจ้งให้ท่านทราบก่อนว่า ‪มีปัญหาทางเทคนิค
‪กับแผนกไอทีของเราเรื่องคอมพิวเตอร์ขัดข้อง
‪และสิ่งสำคัญคือหลักฐานส่วนใหญ่ของเรา
‪ไม่สามารถนำมานำเสนอได้
‪ปัญหาเดียวที่ยังคงมีอยู่ ‪และเราก็ให้ความสำคัญเป็นอันดับหนึ่ง…
‪- เธอทำอะไร… ‪- ฉันจะถามท็อดด์
‪มีพยานสองคนที่จะให้การเกี่ยวกับเรื่องพวกนั้น
‪(วิเวียน - เธอเป็นอะไร)
‪- มีอะไร ‪- คนอื่นไปไหน
‪เธออยากรู้ว่าคนอื่นอยู่ไหน
‪คนอื่นเหรอ คนอื่นนี่ใคร
‪นักข่าว
‪แฟนๆ ของเธอมั้ง ไม่รู้สิ
‪มีแค่นักข่าวที่ถ่ายรูปในนี้ได้
‪- คุณเป็นนักข่าว คุณถ่ายสิ ‪- เอาไปทำอะไร
‪ฉันจะทำให้เรื่องนี้ดัง คอยดูนะ
‪เห็นช่างภาพพวกนั้นไหม ‪นั่นเดลีเมล์ นิวยอร์กโพสต์ เอพี
‪พวกเขาตีพิมพ์ข่าวทันที ‪ถ้าอยากได้รูป ใช้ของพวกเขา
‪(สร้างชื่อผู้ใช้ ‪แฟชั่นชุดขึ้นศาลแอนนาเดลวีย์)
‪(แอนนาใส่ชุดขาวแล้วเหมือนนางฟ้า)
‪ฝ่ายโจทก์ขอเบิกตัวอลัน รี้ด
‪แล้วคุณได้ให้การบริการ
‪โดยแนะนำเธอกับธนาคารต่างๆ ‪ที่อาจจัดหาเงินกู้ให้รึเปล่า
‪- ครับ ‪- จำเลยจ่ายค่าบริการพวกนี้ไหม
‪ไม่ครับ
‪และแม้แต่หลังจากที่คุณทำงานต่อ
‪นอกเหนือจากค่าจ้างที่ไม่ได้รับ ‪ก็มีค่าจ้างรายชั่วโมงพวกนี้
‪ที่ 1,000 ดอลลาร์ต่อชั่วโมง ‪คุณเคยสามารถทำให้แอนนา
‪เกือบได้อนุมัติเงินกู้ ‪หรือโอนไปให้เธอดูแลเองได้ไหม
‪ไม่ครับ
‪เป็นความผิดของลูกความผมเหรอ ‪ที่คุณจัดการหน้าที่ตัวเองไม่ได้
‪ฝ่ายโจทก์ขอเบิกตัวเกเบรียล คาลาทราวา
‪- ไง ‪- หวัดดี
‪เธอให้ใบขับขี่ที่ไม่แสดงสถานที่เกิดกับคุณ
‪และเอกสารเงินทรัสต์ปลอมภาษาเยอรมัน ‪ที่เธอเขียนในไมโครซอฟต์เวิร์ด
‪ที่อยู่ปลอมของธุรกิจพ่อเธอในต่างประเทศ
‪ใช่แล้วครับ
‪คุณคิดว่าจำเลยไม่ยอมอ่อนข้อรึเปล่า
‪ทำทุกอย่างเพื่อให้ได้เงินกู้จากฟอร์เทรส
‪เธอไม่ลดละเลย ใช่ครับ
‪คุณยังร่วมงานกับเธอต่อ
‪เพราะคุณสนใจในตัวเธอเชิงชู้สาวรึเปล่า
‪ใช่เลย
‪จำได้ไหมว่าคุณพูดจีบคุณโซโรคิน
‪จำไม่ได้ครับ
‪ได้บอกรึเปล่าว่าคุณอยากจูบเธอ
‪- ขอค้านค่ะ ‪- รับคำค้าน
‪ใช่ นายบอกแน่ๆ
‪(แฮชแท็กเอดีแฟชั่น)
‪ห้องพิจารณาคดีกลายเป็นงานแฟชั่นโชว์
‪แต่ทุกอย่างเกี่ยวกับแอนนา เดลวีย์
‪ทายาทหญิงชาวเยอรมันจอมปลอม ‪ที่กำลังขึ้นศาลในแมนแฮตตัน
‪ดูจะน่าแปลกใจและน่าหลงใหล
‪ตอนนี้ชุดขึ้นศาลของแอนนา เดลวีย์ ‪มีบัญชีอินสตาแกรมแล้ว
‪ใครเป็นคนตั้งบัญชีน่ะเหรอ ไม่มีใครรู้
‪แต่ตอนนี้ชุดโดดเด่นของแอนนา ‪กลายเป็นแฟชั่นที่ต้องมี
‪และทั้งหมดเป็นเพราะสไตลิสต์คนดัง
‪ฉันรู้ว่าเป็นฝีมือเธอ
‪ดูแฮชแท็กก็รู้แล้วว่าเป็นเธอ
‪เคซี่ย์ อย่ามาต่อว่าฉัน ‪ในสิ่งที่ฉันโคตรภูมิใจที่ได้ทำสิ
‪สิ่งที่เธอทำอยู่คือทำให้ผู้หญิงน่าสงสารคนนี้ ‪ต้องเล่าเรื่องเศร้า
‪น่าอับอายของนางต่อทั้งโลก ‪แทนที่จะบอกแค่คณะลูกขุน
‪แอนนาอาจติดคุก 15 ปีนะ
‪แต่เธอกลับห่วงความขายหน้า 15 นาที ‪ของยัยแอ๊บคนนี้
‪- หยุดเรียกฉันว่ายัยแอ๊บ ‪- ก็ได้ มนุษย์ป้า
‪เมื่อไหร่จะตาสว่างและรู้ตัวสักที ‪ว่าเธอน่ะเป็นผู้ช่วยของซาตาน
‪รอรับใช้ตลอดยี่สิบสี่ชั่วโมง
‪แหงอยู่แล้ว
‪รู้ไหมว่าแอนนาต้องทำอะไร ‪เพื่อโทรหาฉันยี่สิบสี่ชั่วโมง
‪บะหมี่ถ้วย หลายถ้วยเลย
‪นักโทษแต่ละคนมีเวลาคุยโทรศัพท์หกนาทีต่อวัน
‪หกนาที
‪เวลาน้อยนิดที่จะคุยเรื่องแก้ต่างในศาล
‪เธอเลยต้องปากกัดตีนถีบทุกวัน ‪ให้บะหมี่ถ้วย
‪กาแฟสำเร็จรูป ผ้าอนามัย
‪อะไรก็ตามที่นางหาได้จากห้องเสบียง
‪หรือไม่ก็ต้องทำข้อตกลง ‪กับพวกคนน่ากลัวๆ
‪เพื่อแลกกับคุยโทรศัพท์หลายนาที
‪ใช้ให้คุ้มค่าทุกวัน
‪ต้องสู้ตายขนาดนั้น ฉันนับถือนาง
‪เมื่อเธอทำตัวให้ฉันนับถือได้ ‪ก็ค่อยแวะมาทักทายฉันที่ทำงาน
‪จนกว่าจะถึงตอนนั้น ยินดีที่ได้พบ มนุษย์ป้า
‪และดีใจที่ได้เห็นเธอเลือกข้างแล้ว ‪แม่คนเป็นกลาง
‪(อี! - จับตาดูเดลวีย์)
‪แอนนามีไอเดียที่ชัดเจนมาก
‪ถึงสิ่งที่เธอต้องการ ‪และสิ่งที่เธออยากแสดงให้โลกเห็น
‪หวังว่าเสื้อผ้าที่ฉันเลือกจะสามารถ ‪สะท้อนถึงพลังของเธอ
‪กับอำนาจในโลกธุรกิจ ‪และเซนส์เรื่องสไตล์ที่แรงกล้าของเธอ
‪ข่าวที่ออกมาทำให้แอนนา เดลวีย์ ‪กลายเป็นรีแอนนา
‪เจ้าแม่แฟชั่นทำงานหนัก
‪ในศาลคุณทำได้เยี่ยม แต่ซายจะเห็นข่าวนี้
‪จากสิ่งที่ฉันดูออก ‪พวกเขาจำเฉพาะความผิดพลาด
‪และพวกเขาให้รางวัลความสมบูรณ์แบบเท่านั้น
‪ไม่ยุติธรรมเลย พรุ่งนี้เราอาจโดน ‪แบ็กซ์เตอร์บ่นจนหูชา
‪เขาเป็นคนกลางที่ไม่สำคัญ
‪เดี๋ยวซายก็สนใจคดีเด็ดอื่นหลังจากนี้
‪ฉันเป็นคนเดียวที่จำความผิดพลาด ‪และให้รางวัลเฉพาะความสมบูรณ์แบบ
‪คนแบบแบ็กซ์เตอร์มาแล้วก็ไป
‪ถ้าฉันแพ้หนึ่งกระทงในคดีนี้ ฉันจะไม่มีวันลืม
‪ไปตลอดชีวิต
‪ช่างหัวแบ็กซ์เตอร์
‪ช่วยหาคำให้การต่อคณะลูกขุนใหญ่ ‪ของเรเชล วิลเลียมส์
‪ที่ฉันขอคุณไปเมื่อสิบนาทีก่อนให้หน่อย
‪พระเจ้า
‪แอนนามีแฟนคลับ พวกนั้นเริ่มรังควานฉันแล้ว
‪มันจะแย่ลงแน่ตอนฉันขึ้นให้การ บ้าชะมัด
‪ฉันจะต้องเปลี่ยนตัวตน
‪พวกเขาจะเจอที่อยู่ฉันไหม ‪พวกเขารู้ว่าฉันทำงานที่ไหน
‪เธอกลัว
‪- เธอเป็นอาชญากรเหรอ ‪- ไม่ใช่
‪- ใครเป็น ‪- นางเป็น
‪- เธอหักหลังเพื่อนรึเปล่า ‪- เปล่า
‪ปล่อยนางเท้งเต้งในช่วงเวลาอ่อนแอรึเปล่า
‪เปล่า
‪- ใครทำ ‪- แอนนา
‪- ตอนนี้ใครควรเป็นคนกลัว ‪- แอนนา
‪- ตอนนี้ใครควรอยากซ่อนตัว ‪- แอนนา
‪เอเมน
‪แต่ก็นะ แล้วเรื่อง…
‪ทุกคนจะเกลียดฉันหลังจากฉันให้การ
‪เธอจะเกลียดตัวเองไหม
‪ยึดมั่นในความจริงของตัวเอง
‪เสริมกำลังด้วยความเมตตา ‪และเล่าเรื่องของเธอ…
‪ยัยตัวร้าย
‪คุณแมคคอว์ ฉันรอจนเหงือกแห้งแล้วนะ
‪ฝ่ายโจทก์ขอเบิกตัวเรเชล เดโลช วิลเลียมส์ค่ะ
‪เ-ด-โ-ล-ช
‪ขอบคุณ
‪และยินดีต้อนรับ
‪ขอบคุณค่ะ
‪ฉันรู้ว่านี่คงไม่ใช่เรื่องง่ายสำหรับคุณ
‪- คุณพักอยู่ที่ไหนคะ เรเชล ‪- เวสต์วิลเลจค่ะ
‪- แล้วคุณเรียนที่ไหน ‪- วิทยาลัยเคนยอนค่ะ
‪คุณมานิวยอร์กทำไมคะ
‪ฉันอยากเป็นนักเขียนและทำงานที่วานิตี้แฟร์
‪- แล้วได้ทำไหม ‪- ได้ค่ะ
‪หลังจากมาที่นี่ คุณใช้เวลานานไหม ‪กว่าจะได้ตำแหน่งนั้น
‪- สามเดือนค่ะ ‪- บอกได้ไหมว่าได้มายังไง
‪ฉันได้สัมภาษณ์พูดคุย ‪กับผู้หญิงที่ทำงานที่นั่น
‪ดูเหมือนเราจะเข้ากันได้ดี ‪แต่เธอไม่ติดต่อฉันกลับมา…
‪ฉันเลยส่งโน้ตอย่าลืมฉัน
‪พร้อมหนังสือที่มีกลอนเฉิ่มๆ
‪กับชาหนึ่งกล่อง ขอให้เธอนึกถึงฉันด้วย
‪วันต่อมาฉันเข้าไปสัมภาษณ์ ‪และได้เริ่มงานในวันถัดไป
‪คุณวิลเลียมส์ ก่อนที่เราจะพูดถึง ‪ความยากลำบากเลวร้ายของคุณ
‪และความดิ้นรนที่คุณพยายาม ‪เรียกเงินคืนจากคุณโซโรคิน
‪ฉันหวังว่าคุณอาจเล่าให้ศาลฟังว่า
‪ประสบการณ์ทั้งหมดนี้มีผลกับชีวิตคุณยังไง
‪ชีวิตฉันเหรอ ได้ค่ะ
‪บอกตามตรง เรื่องเงิน ‪ความเครียดที่เธอก่อกับฉันและที่ทำงาน
‪กับครอบครัว ถึงมันจะเลวร้ายมาก
‪ฉันรู้สึกว่าสุดท้ายมันก็จะผ่านไป แต่…
‪แต่…
‪คุณสนิทกับจำเลย
‪ใช่ค่ะ
‪คุณถึงได้ไว้ใจเธอ ปกป้องเธอ ‪ช่วยเหลือเธอแม้แต่ตอน…
‪ฉันรักแอนนา
‪ฉันภักดีต่อเธอ
‪ฉันคอยช่วยเหลือ เป็นเพื่อนที่ดีต่อเธอ
‪เป็นเพื่อนที่ดีมากเลยนะ
‪พอจู่ๆ เธอกลายเป็นคนชั่วร้ายเย็นชา
‪ที่เต็มใจจะทำให้ฉันตกงานและอาจติดคุก
‪เพราะใช้บัตรเครดิตบริษัทไปช่วยเธอตอนมีปัญหา ‪เพื่อไลฟ์สไตล์ฟุ่มเฟือยของเธอ
‪ฉันไม่รู้จริงๆ ว่าฉันจะไว้ใจใครอีกได้ไหม
‪หรือเปิดใจให้ใครเข้ามาในชีวิตอีก
‪ฉันหวังว่านั่นจะเปลี่ยน ‪แต่ฉันรู้สึกว่าตอนนี้ฉันเปลี่ยนไป
‪ฉันกลัวและอ่อนแอแค่ไหน
‪ทุกอย่างที่เธอทำให้ฉันเผชิญ…
‪ทุกคำโกหก ความเครียด ‪และการทรยศ ฉันรู้ว่าฉันผ่านมันไปได้
‪แต่ฉันไม่รู้ว่าความสามารถ ‪ในการไว้ใจคนจะเปลี่ยนไหม
‪ฉันจะเป็นตัวเองอีกครั้งไหม ‪ฉันจะสามารถเปิดใจให้ใครได้รึเปล่า
‪จะรักใครได้ไหม
‪อยากพักก่อนไหมคะ
‪ฉันขอโทษจริงๆ ค่ะ
‪ขอโทษค่ะ
‪ฉันไม่เป็นไร
‪ฉันไม่เป็นไร ถามต่อเถอะค่ะ
‪บอกลูกขุนทีว่าทำไมคุณเลือก ‪ที่จะเปิดเผยประสบการณ์เลวร้ายนี้
‪หนี้มหาศาล
‪แต่ฉันก็ยังคิดด้วยว่าเรื่องนี้มันติดอยู่ในหัว
‪ภาพเดิมๆ ฉายซ้ำไปซ้ำมา
‪ฉันเลยคิดว่าสิ่งเดียวที่ควรทำ ‪คือเขียนมันออกมา
‪และมันสำคัญมากสำหรับฉัน ‪ที่ฉันต้องเป็นคนเล่าเรื่องนี้เอง
‪ไม่ต้องห่วง พรุ่งนี้เราจะได้ซักค้านเธอ
‪คุณพูดภาษารัสเซียใช่ไหม
‪ได้บ้างครับ
‪ใช่
‪คุณโซโรคิน ผมท็อดด์ สโปเดค ‪ทนายของลูกสาวคุณ
‪คือว่า ผมไม่แน่ใจว่า ‪คุณรู้ข่าวเรื่องการพิจารณาคดี
‪มากแค่ไหนในเยอรมนี…
‪แต่ผมโทรมาเพื่อถามว่า
‪คุณได้คิดอีกทีไหมเรื่องมาพบกับเรา
‪- ไม่ ‪- เขาบอกว่าไม่ครับ
‪อันนั้นผมเข้าใจ
‪วาดิม คืออย่างนี้นะ ‪ลูกสาวคุณกลุ้มใจนิดหน่อย
‪ซึ่งนั่นไม่ได้แปลว่าเราจะแพ้นะ ‪เราจะไม่แพ้
‪แต่การที่เธอเครียดกับการขึ้นศาลแบบนี้
‪ยิ่งมีสื่อให้ความสนใจแล้วด้วย…
‪ไม่มีอะไรแทนที่ครอบครัวได้
‪เธอต้องการครอบครัวของเธอที่นี่
‪ได้โปรด
‪นี่ลูกสาวของคุณ
‪ขึ้นศาลในต่างประเทศนะ
‪ผมเป็นแค่ทนายของเธอ วาดิม
‪ผมเป็นพ่อของเธอด้วยไม่ได้
‪ผมทำแบบนี้ไม่ได้
‪ผมเป็นทุกอย่างให้เธอไม่ได้
‪เขาบอกว่า "ลาก่อน"
‪- ไง วิฟ เราพลาดอะไรไป ‪- ดีนะที่ไม่พลาดการเปิดตัวของแอนนา
‪เราพลาดวันให้การของเรเชลไปแล้ว ‪จะไม่ยอมพลาดอีก
‪- เอามื้อเที่ยงมาให้ ‪- ไม่ได้นะ ฉันเล่าให้ฟังก็ได้
‪มันควรจะเริ่มแล้วไม่ใช่เหรอ
‪เมื่อครึ่งชั่วโมงก่อน
‪- ทำไมยังไม่เริ่มล่ะ ‪- ไม่แน่ใจ ท็อดด์ไม่ตอบฉันเลย
‪ได้ลองโทรหารึยัง
‪ฉันว่ามันเร็วกว่าส่งข้อความนะ
‪การเลี้ยงลูกแบบเฮลิคอปเตอร์ ‪เพิ่งเข้าใจความหมายวันนี้เอง
‪ล้อเล่นใช่ไหมเนี่ย โอเค
‪ทุกท่านคะ ฉันขอโทษด้วยเรื่องความล่าช้า
‪ปรากฏว่าจำเลยปฏิเสธที่จะเข้าร่วมกับเรา
‪เพราะเธอมีปัญหาเรื่องเสื้อผ้าอีกแล้ว
‪ปัญหาเหรอ อะไรอีกล่ะทีนี้ ‪เธอก็ได้ชุดตามที่ขอแล้วนี่
‪ไม่ใช่เรื่องเธอได้อะไร
‪แต่เธอได้มากเท่าไหร่
‪คงถึงตาฉันไปเอชแอนด์เอ็มสินะ
‪- เอชแอนด์เอ็มเหรอ ‪- ตาเขาเหรอ
‪ฉันแค่… คือฉัน… นี่คงใช้เวลาสักพัก
‪พวกคุณควรกลับไป
‪ก่อนที่พอลจะยกโต๊ะของพวกคุณ ‪ให้เด็กฝึกงาน
‪เสื้อผ้านี่มีอะไรไม่ดีเหรอ แอนนา
‪- มันสกปรก ‪- งั้นก็ใส่ชุดนี้สิ
‪- เอาชุดใหม่ให้ฉัน ‪- เราทำเรื่องนี้อีกไม่ได้
‪เอาชุดใหม่ให้ฉัน ‪และบอกผู้พิพากษาว่าฉันจะขึ้นให้การ
‪- โอเค แอนนา ฟังนะ… ‪- ไม่ คุณทำการพิจารณาคดีนี้พัง
‪ฉันว่าแล้ว ทั้งสำเนียงลองไอส์แลนด์เห่ยๆ
‪และหน้าโง่ๆ ของคุณ
‪คุณถึงได้เป็นทนายที่แม่งไร้ประโยชน์
‪- แอนนา หุบปากและฟังนะ ‪- ไม่ คุณสิฟัง
‪ฉันจะขึ้นให้การ บอกผู้พิพากษาไป
‪และบอกนาตาชาว่าให้เอาชุดดีกว่านี้มา ‪ไม่งั้นฉันจะไล่คุณออก
‪คุณมีปัญหาอะไร
‪ทนายหน้าโง่น่าเกลียด ‪ห่วยแตกของฉันคือปัญหา
‪ฉันจะขึ้นให้การ ไอ้ลิงไม่ได้เรื่อง
‪คุณแม่งทำการแก้ต่างนี้พังหมดเลย
‪ถ้าฉันต้องการเงิน
‪ฉันแต่งงานกับนายธนาคารรวยล้นฟ้าก็ได้
‪ฉันพยายามสร้างบางอย่าง
‪และคุณก็ทำลายชื่อเสียงฉันป่นปี้
‪- ชื่อเสียงคุณเหรอ ‪- พอกันที ฉันไล่คุณออก ไปซะ
‪ก่อนอื่นเลย การขึ้นให้การ ‪ถือเป็นการฆ่าตัวตายชัดๆ
‪- ฉัน… เราจบกัน ‪- คุณต้องตอบคำถามที่คุณไม่อยาก…
‪ไปตายซะ ไปช่วยพวกโรคจิตชอบตามเถอะ
‪คำถามที่จะทำให้คุณดูเป็นนักต้มตุ๋น
‪หิวเงิน จอมโกหก น่าสมเพช ‪ที่มีสำเนียงน่าสะพรึง
‪แต่นั่นไม่ใช่เหตุผลที่คุณจะขึ้นให้การ
‪คุณจะไม่ขึ้นให้การ ‪เพราะนั่นคือการตัดสินใจของผม ไม่ใช่ของคุณ
‪คุณถูกไล่ออก ไอ้ขี้แพ้ชั้นต่ำ
‪- แต่นั่นก็ยังไม่ใช่เหตุผล ‪- คุณไม่มีสิทธิ์
‪นี่อาจเป็นเรื่องชื่อเสียงของคุณ…
‪มันไม่ใช่แค่ชื่อเสียงของฉัน ไอ้เวร
‪มันคือชีวิตของฉัน อิสรภาพของฉัน
‪สำหรับนักต้มตุ๋น คุณมันไร้ค่าไร้ความสามารถ
‪ผมรู้จักอาชญากรแย่ๆ มาเยอะ
‪และคุณก็ต่ำยิ่งกว่าพวกนั้นเยอะ ‪เพราะงั้นช่างหัวคุณ
‪และช่างหัวชื่อเสียงของคุณ
‪ช่างหัวชีวิตตอแหลของคุณ ‪ช่างหัวอิสรภาพของคุณ
‪นี่เป็นเรื่องชื่อเสียงของผม ตัวตนของผม
‪ความสามารถที่จะเลี้ยงดูครอบครัวผม ‪ซึ่งคุณกำลังทำพัง
‪แล้วตอนนี้ผมดูเหมือนไอ้งั่ง ‪เพราะผมควบคุมลูกความตัวเองไม่ได้
‪จับเด็กแต่งตัวไม่ได้
‪ถ้าผมให้คุณขึ้นให้การ
‪มันจะเป็นจุดจบของคุณและของผม
‪คุณจะต้องรับโทษสูงสุด ‪และจะไม่มีใครจ้างผมอีก
‪ก็สมควรแล้วนี่
‪ช่างหัวฉันเหรอ ช่างหัวคุณสิ
‪ออกไป… พ่อฉัน ‪จะหาทนายที่ไม่ใช่ขยะเส็งเคร็ง…
‪พ่อคุณเหรอ พ่อห่าเหวของคุณน่ะเหรอ
‪คุณไม่ใช่คนโง่นะ นี่มันอะไรกัน
‪หลอนขั้นสุด
‪จนทำให้คุณเชื่อว่าเขาจะมาหาที่นี่เหรอ
‪คุณเชื่อในคำโกหกของคุณใช่ไหม
‪โกหกกับผมหรือกับตัวเอง
‪ต้องกับตัวคุณแน่
‪เพราะคนอื่นในชีวิตคุณที่ยังไม่ทิ้งคุณไป
‪ไม่เชื่อคำโกหกพวกนั้น ‪และไม่สนห่าอะไรแล้ว
‪ตราบใดที่เช็คของคุณไม่เด้ง
‪แม้แต่พ่อคุณก็เบื่อหน่าย ‪กับการกระทำบ้าบอของคุณ
‪เพราะแบบนั้นเสื้อผ้าคุณถึงสกปรก
‪อาการหลอนของคุณคงเข้าขั้นวิกฤต
‪จนคุณเพ้อฝันไปแวบหนึ่งว่า ‪เขาจะโผล่มาที่นี่
‪หรือแม้แต่จ่ายค่าสไตลิสต์หรูหรา
‪ที่จับคุณแต่งตัวให้เหมือนบาร์บี้ขึ้นศาล
‪คณะลูกขุนรักเธอ
‪หลงเชื่อทุกคำตอแหลของเธอ
‪เธอเป็นพวกไร้น้ำยาอยากดัง ‪ที่คอยทำลายชื่อเสียงของฉัน
‪และพวกเขารักเธอ
‪พวกเขาละสายตาจากเรเชลไม่ได้เลย
‪แต่เป็นเพราะเธอสวยกว่าฉัน…
‪น่ารักกว่าฉัน
‪เธอเข้าได้กับทุกที่
‪เธอแสดงได้เก่งกว่า
‪นี่ไม่ใช่โชว์ของเธอ
‪- นี่คือโชว์ของเรา ‪- คุณเห็นไหม
‪เธอทำให้พวกเขาร้องไห้
‪นี่คือโชว์ของเรา คุณคือนางเอก
‪ส่วนผมเป็น… เรียกว่าอะไรนะ
‪ทนายขี้แพ้ที่โดนไล่ออกในตอนที่หนึ่ง
‪ไม่ใช่สิ
‪นักแสดงร่วม
‪คนที่อยู่ข้างคุณตอนที่ไม่มีใครอยู่
‪คนที่ไม่มีวันทอดทิ้งคุณ ‪แม้ว่าผมจะโคตรทนคุณไม่ได้
‪แม้แต่ตอนที่คุณทำตัวเฮงซวยกับผม
‪ผมก็ยังแก้ต่างให้คุณกับคนที่คิดว่า ‪คุณชั่วร้ายและทุเรศ
‪ซึ่งคุณเป็นจริงๆ ‪คุณโคตรทุเรศ แอนนา ทุเรศที่สุดเลย
‪แต่คุณก็กล้ามาก โคตรกล้าตัวแม่
‪ใช่ ผมโคตรนับถือความใจกล้าหน้า…
‪ที่คุณใช้เพื่อประสบความสำเร็จในเมืองนี้
‪แต่คนพวกนั้น พวกเขาไม่เห็น
‪พวกเขาเห็นยัยคนเห็นแก่ตัว ‪ที่ขโมยเงินจากเพื่อนของเธอ
‪และปล้นมินิบาร์โรงแรมทั่วเมือง
‪เหมือนแร็กคูนรัสเซียเป็นโรคกลัวน้ำ
‪ผมจะเปลี่ยนเรื่องนั้น
‪ผมจะเปิดโปงเรเชล ‪ว่าเธอหน้าไหว้หลังหลอก
‪- และเสิร์ฟความอุบาทว์… ‪- อี๋
‪ใส่ถวายบนจานเงินใบโต
‪ให้ทุกคนในศาลและทั้งโลกได้ชื่นชม
‪ผมจะฆ่าเพื่อคุณ
‪ไม่ใช่เพราะคุณสมควรได้รับ ‪ก็สมควรแหละ
‪แต่เพราะผมต้องการมัน ‪เพราะผมโคตรต้องการเลย
‪เพื่อตัวผมเอง
‪และเพราะผมทำได้
‪ผมโคตรพร้อมสู้
‪แต่คุณต้องหยุดสู้กับผม
‪ฉันยอมติดคุกตลอดชีวิต ‪ดีกว่ากลายเป็นพวกอยากดัง
‪พวกมือสมัครเล่น
‪พวกเด็กมิลเลนเนียมขี้เกียจ ‪ที่หาทางลัดเพื่อที่จะดังและรวย
‪ใช่ อย่างเรเชล
‪ฉันต้องการความเคารพ
‪ฉันต้องการให้คุณปกป้องฉันในศาล
‪ฉันอยากให้คุณปกป้องงานของฉัน ‪มูลนิธิของฉัน ความสำเร็จของฉัน
‪พ่อของฉัน…
‪ทุกคนเลย
‪พวกเขาต้องรู้ว่าฉันใกล้ประสบความสำเร็จแค่ไหน
‪พวกเขาต้องรู้ว่าฉันไม่ใช่คนฉ้อโกง
‪ผมสัญญา
‪แต่งตัวซะ
‪นี่ยอมรับไม่ได้และไม่เหมาะสมเลย
‪ฉันให้ลูกขุนมาตั้งแต่เก้าโมงครึ่ง
‪คุณกำลังขึ้นศาลอาญาอยู่นะ
‪นี่ไม่ใช่แฟชั่นโชว์
‪คุณคิดว่าตัวเองเป็นใคร
‪ขอโทษค่ะ ท่าน
‪ครั้งหน้า ฉันจะให้เจ้าหน้าที่ศาล
‪ห่อคุณด้วยผ้าม่านและลากคุณมาที่เก้าอี้นั่น
‪- เข้าใจไหม คุณโซโรคิน ‪- เข้าใจค่ะ
‪โอเค พาคณะลูกขุนเข้ามา
‪เราได้รู้ประวัติของคุณหลายอย่าง ‪จากคำให้การของคุณ
‪ถูกเลี้ยงดูมาดี เรียนมหาวิทยาลัยดีๆ
‪ได้ทำงานในฝัน ‪หลังจากย้ายมาที่นี่แค่สามเดือน
‪ยินดีด้วยกับความสำเร็จในการเป็นนักเขียน
‪- น่าอิจฉามาก อยากโชคดีบ้างจัง ‪- ขอค้านค่ะ
‪ถามคำถามได้แล้ว คุณสโปเดค
‪คุณรู้จักแอนนาก่อนพบเธอรึเปล่า
‪ฉันเห็นเธอทางโซเชียลมีเดียค่ะ
‪งั้นก็พูดได้สินะว่า ‪คุณอยากรู้จักเธอมานานแล้ว
‪เธอน่าสนใจดี ‪ฟีดของเธอน่าสนใจสำหรับฉันค่ะ ใช่
‪ตัวเธอหรือฟีดโซเชียลมีเดียของเธอ ‪น่าสนใจยังไงเหรอ
‪มีรูปงานศิลปะ ท่องเที่ยว
‪บรรณาธิการบริหารนิตยสารเพอร์เพิล
‪อาชีพที่คล้ายๆ กันดึงดูดคุณสินะ
‪ทั้งคู่ทำงานกับนิตยสารแฟชั่น ‪แอนนาอาจก้าวหน้ากว่า แต่…
‪ค่ะ
‪แล้วตอนที่คุณได้เป็นเพื่อนกับแอนนา ‪คุณเคยจ่ายค่าเครื่องดื่มไหม
‪- เธอไม่ยอมให้ฉัน… ‪- ตอบคำถามด้วยครับ
‪เท่าที่จำได้ไม่เคยค่ะ
‪แล้วอย่างมื้อค่ำที่เลอ คูคูหลายครั้ง ‪กับร้านอาหารหรูอื่นล่ะ
‪- เท่าที่จำได้ไม่เคยค่ะ ‪- ไปสปา ทำหน้าล่ะ
‪ซาวน่าอินฟราเรด นวด ร้านทำเล็บ
‪- ไม่ค่ะ แอนนาใจดีมาก ‪- คอร์สส่วนตัวกับครูฝึกคนดังล่ะ
‪- ไม่ค่ะ ‪- คุณไม่เคยจ่ายเลยเหรอ
‪แล้วมีของหรูๆ มากแค่ไหน
‪ที่แอนนาซื้อให้คุณตลอดสองปี ‪ที่พวกคุณสนิทกัน
‪- เช่น อะไรคะ ‪- เริ่มจากมื้อค่ำก่อนก็ได้
‪กี่ครั้งเหรอคะ
‪- ฉันจำไม่ได้ค่ะ ‪- คุณไม่ได้จดไว้เหรอ
‪- ไม่ค่ะ ‪- แล้วจะเอาไปเขียนหนังสือได้เหรอ
‪- ขอค้านค่ะ ‪- รับคำค้าน
‪คุณร่วมมือกับเอ็นวายพีดี
‪กับสายสืบในการร่วมจับเพื่อนของคุณ ‪แอนนา โซโรคินรึเปล่า
‪ค่ะ มันเป็นทางเดียว…
‪แล้วทำไมคุณไม่พูดถึงเรื่องนั้น ‪ในบทความของวานิตี้แฟร์ล่ะ
‪มีหน้าให้เขียนไม่พอค่ะ
‪แต่จากรายละเอียดทั้งหมด
‪คุณเขียนเรื่องไปเที่ยวในเมืองด้วยกัน
‪กับช่วงเวลาสนิทกันดีๆ ‪ที่คุณมีกับแอนนา เรื่องดีๆ ทั้งนั้น
‪คุณไม่คิดว่าเหตุการณ์วุ่นวายของการจัดฉาก
‪บุกจับแอนนา ‪คุ้มค่าที่จะใส่ในบทความของคุณเหรอ
‪ฉันมีหน้าให้เขียนไม่พอ
‪คุณได้เงินเท่าไหร่
‪กับการเขียนหนังสือเรื่องคุณกับแอนนา
‪ไม่รู้ค่ะ ฉันไม่ค่อยเข้าใจสัญญา…
‪ผมเป็นทนาย ผมช่วยเอง
‪มันบอกว่าคุณได้เงินสามแสน ‪แบ่งจ่ายสี่รอบ ถูกไหมครับ
‪ใช่ค่ะ
‪และข้อตกลงรายการทีวี ‪คุณรู้ไหมว่าคุณได้เงินเท่าไหร่
‪- หรืออยากให้ช่วยอธิบายให้ ‪- ฉันคิดว่าราวๆ 30,000 ค่ะ
‪นั่นเป็นค่าเรื่อง แล้วจะได้อีกสามแสน ‪ถ้ารายการได้สร้าง ถูกต้องไหม
‪- ถูกต้องค่ะ ‪- งั้นรวมกันก็ 630,000 ดอลลาร์
‪บวกด้วย 1,200 ที่คุณได้จากวานิตี้แฟร์ ‪สำหรับบทความนั่น ถูกต้องไหม
‪ฉันไม่อยากให้คำให้การของฉัน ‪ถูกเข้าใจผิดหรือถูกมองว่า
‪เป็นแผนเพื่อประโยชน์ของฉัน ‪เพราะมันไม่ใช่เลย
‪ฟังนะ มันไม่ใช่เพื่อความบันเทิง ‪มันคือกฎหมายและความสงบ อาชญากรรม
‪สำหรับคุณ มันเพื่อความบันเทิงใช่ไหม
‪นี่เป็นเรื่องความบอบช้ำทางใจ
‪นี่เป็นเรื่องระบบตุลาการในอเมริกา ‪การเตือนคนอื่นเพื่อ…
‪นี่ไม่ใช่เพื่อความบันเทิง
‪นี่เป็นเรื่องบอบช้ำที่สุดที่ฉันเคยเจอมา
‪ผมเข้าใจหมดเลย
‪แต่ประสบการณ์บอบช้ำที่คุณเผชิญ
‪คุณขายให้คนสามคน ใช่ไหม
‪ฉันพยายามหนักมาก
‪ตอบคำถามมา
‪ใช่ ฉันขายให้คนสามคน แต่ฉันพยายามหนักมาก
‪ที่คุณบอกว่าคุณพยายามหนักมาก
‪คุณพยายามหนักมาก ‪ที่จะเป็นเพื่อนกับคุณโซโรคิน
‪ใช้ประโยชน์จากเส้นสายของเธอ
‪ความใจดีล้นเหลือของเธอ
‪และหลังจากเรื่องเดียว ‪ที่ไม่เข้าทางคุณ เหตุร้ายเรื่องเดียว
‪คุณก็พยายามหนักมาก ‪ที่จะร่วมมือกับตำรวจเพื่อจับแอนนา
‪คุณพยายามหนักมากที่จะล่อเธอ ‪ออกมาจากศูนย์บำบัดในมาลิบู
‪โดยแกล้งนัดเธอกินมื้อเที่ยง
‪คุณพยายามหนักมากที่จะเป็นนักเขียนตามฝัน
‪โดยการหาตัวละครและสร้างเรื่องตื่นเต้น…
‪- ขอค้านค่ะ ‪- คำค้านตกไป
‪และคุณพยายามหนักมากที่จะขายเรื่อง
‪ประสบการณ์ของคุณกับแอนนา ‪ให้กับคนที่เสนอเงินให้เยอะสุด จริงไหม
‪นี่ไม่ใช่…
‪ฉันหวังว่าฉันไม่เคยรู้จักแอนนา
‪ฉันไม่อยากให้เรื่องนั้นเกิดกับคนอื่น
‪นี่เป็นเรื่องเลวร้ายที่สุดที่เคยเกิดขึ้นกับฉัน
‪สองปีหลังจากมาถึงเมืองนี้ ‪คุณก็ได้เป็นนักเขียน
‪คุณได้ตีพิมพ์บทความในวานิตี้แฟร์
‪เดี๋ยวคุณก็จะได้เงินหกแสนกว่าดอลลาร์ ‪จากข้อตกลงหนังสือและรายการทีวี
‪ทั้งหมดเพราะคุณพบ เป็นเพื่อน ‪และส่งตัวแอนนาให้ตำรวจ
‪ถ้านี่เป็นเรื่องเลวร้ายที่สุดที่เคยเกิดขึ้นกับคุณ
‪- เราทุกคนคงโชคดีสินะ ‪- ขอค้านค่ะ
‪ขอถอน หมดคำถามแล้วครับ ท่าน
‪เธอโทรแจ้งจับแอนนาเหรอ
‪ร่วมมือกับตำรวจ หลอกนาง ‪ล่อนางออกจากศูนย์บำบัด
‪ฟังนะ ฉันอธิบายได้
‪- ฉันรู้ว่าเธอคงโกรธ… ‪- นี่เรียกว่าตกใจ
‪เธอจะรู้เวลาฉันโกรธ
‪ฟังนะ ฉันต้องร่วมมือกับตำรวจ ‪มันเป็นทางเดียวที่จะได้เงินคืน
‪ทำไมไม่บอกล่ะ
‪ฉันละอาย
‪ฉันรู้สึกถูกหลอกใช้
‪โดยตำรวจ โดยอัยการ…
‪ฉันสิที่รู้สึกถูกหลอกใช้
‪โดยเธอ
‪คิดว่าเธอเป็นเหยื่อในเรื่องนี้ ดูแลเธอ
‪ฉันเป็นเหยื่อของเรื่องนี้
‪อย่างน้อยเธอก็จะได้เงินมาซับน้ำตา
‪ดูเหมือนเธอจะมีเหลือใช้เยอะเลย ‪หลังจากจ่ายหนี้หกหมื่นกว่าของเอเม็กซ์
‪นอกจากมีคนจ่ายคืนให้เธอแล้ว
‪อย่ามาปิดบังอะไรฉันตอนนี้ ไม่งั้น…
‪เอเม็กซ์จัดการให้ พวกเขาเห็นว่า ‪เรื่องนี้มันบ้าบอแค่ไหนและ…
‪งั้นเธอก็สบายดีจากการแจ้งจับเพื่อนตัวเอง
‪(ไม่แสดงเบอร์)
‪- นั่นใช่… ‪- ใช่
‪- คุณจะ… ‪- ไม่
‪โอเค
‪- แต่ถ้าเกิดเป็น… ‪- เส้นแบ่ง ขอบเขต
‪ดื่มให้กับ… การซักค้านเรเชล ‪ที่ยอดเยี่ยมของคุณวันนี้
‪อาจช่วยได้หนึ่งข้อหา แต่อีกเก้าข้อหา…
‪แคทเธอรีนเหมือนหุ่นยนต์ข้อเท็จจริง ‪ที่ไม่หยุดทำงาน
‪คอยป้อนหลักฐานให้ลูกขุนไม่หยุดหย่อน
‪จนไม่เหลือที่ให้กับหลักฐานของผม
‪งั้นเราก็เปลี่ยนกลยุทธ์
‪ก็ใช่ กลยุทธ์ที่ดีที่สุดของผม
‪คือเธอไม่เคยเฉียดฉิวที่จะได้เงินนั่นเลย
‪ผมใช้เรื่องนั้นไม่ได้เพราะลูกความผม
‪ยอมเน่าตายในคุกดีกว่าให้คนแปลกหน้า
‪คิดว่าเธอห่วยแตกเรื่องธุรกิจ
‪- ใครบอกว่าคุณต้องฟังเธอล่ะ ‪- จรรยาบรรณ ความเหมาะสม
‪ต้องทำทุกทาง จริงไหม
‪ไม่เอาน่า วันนี้คุณทำได้เยี่ยม คุณเอาอยู่น่า
‪คุณเมาแค่ไหนเนี่ย
‪ฉันตื่นเต้น เราอาจชนะคดีนี้ได้
‪ในอีกสัปดาห์ แอนนาอาจนั่งอยู่ตรงเก้าอี้นั่น
‪แอนนาจะไม่มีวันมาที่แบบนี้แน่
‪เราควรกลับบ้าน
‪ก็จริง
‪ขอบเขต ขอบเขต วิเวียน
‪ค่ะ ฉันจะรับ
‪ว่าไง แอนนา
‪คุณมีเรื่องที่ผมไม่รู้รึเปล่า
‪นึกว่าคุณหลับแล้ว
‪ก็หลับอยู่
‪ผมเอาแต่คิดว่าได้ยินเสียงเธอร้องไห้
‪แล้วผมก็ตื่นและมันเหมือน ‪เสียงหลอนๆ อะไรเนี่ยแหละ
‪คุณก็ได้ยินเสียงนั่นเหรอ
‪เกิดอะไรขึ้นกับเสื้อผ้าของฉัน
‪ตำรวจแฟชั่นมาบุกที่นี่เมื่อตอนบ่าย
‪ผมน่าจะบอกคุณ
‪ฉันต้องเอาชุดไปที่ไรเกอร์สตอนสิบเอ็ดโมง ‪ไม่งั้นชุดจะไม่อยู่ที่นั่น
‪ตอนที่พวกเขาพาเธอมาตอนเช้า ‪และมันจะวุ่นวายมาก
‪เธอเหรอ คืองี้ ตอนผมพูดว่า "เธอ" ‪ผมหมายถึงลูกสาวเรา ตอนคุณพูดว่า "เธอ…"
‪ฉันแค่ช่วยเรื่องเสื้อผ้า
‪อยู่นี่เอง
‪ถ้าผมโชว์วิดีโอสมัยเรียนของคุณตอนนี้
‪เธอจะผวามาก
‪ก็แค่ชุดเอง แจ็ค ‪ทำไมมันถึงกวนใจคุณนัก
‪มันกวนใจผมตรงที่มันไม่กวนใจคุณเลย
‪มันกวนใจฉันสิ ฉันเกลียดการคิดเรื่องเสื้อผ้า
‪ฉันเกลียดการต้องอยู่ห่างจากลูกสาว ‪ฉันเกลียดการไปไรเกอร์ส
‪แล้วทำไม
‪เพราะฉันสร้างสัตว์ร้ายตัวนี้ขึ้นมา
‪ตอนนี้ทั้งโลกจับตาดูเธอ เธอไม่มีใคร
‪มีเหตุผลดีๆ มากมายที่ทำไมเธอถึงไม่มีใคร
‪ฉันต้องเอาชุดนี้ไปไรเกอร์ส เพราะงั้น…
‪คุณพูดแบบนี้กับฉันได้ยังไง
‪คุณรู้เรื่องทริปนี้มาหลายเดือนแล้วนะ
‪ผมผิดเหรอที่คดีนี้ลากยาวน่ะ
‪- คุณไม่เคยผิดหรอก จะผิดได้ยังไง ‪- ผมไปไม่ได้ ผมทิ้งลูกความไม่ได้
‪การส่งต่อให้ที่ปรึกษาร่วมไม่ใช่การทิ้ง
‪คุณไม่เคยไปที่นั่นเพื่อสนับสนุนผมสักครั้ง
‪คุณไม่รู้อะไรเลย มีสื่อให้ความสนใจเต็มไปหมด ‪ผมทิ้งไปเฉยๆ ไม่ได้…
‪- รู้แล้วว่านี่มันเกี่ยวกับอะไร ‪- อะไร
‪คุณอยากอยู่ที่นั่นเพราะสื่อมากันตรึม
‪เพื่อให้เพื่อนสมัยเรียนกฎหมายกว่าครึ่ง
‪เห็นหน้าคุณออกข่าวช่องนิวยอร์กวัน ‪น่าสมเพช
‪- ผมไม่สนห่า… ‪- ถ้าเป็นคดีโทษประหาร ฉันยอม
‪ใช้เวลาตามใจชอบเลย ‪แต่อีโก้ของคุณกลับพุ่งขึ้น
‪เพราะยัยหัวขโมยนิสัยเสีย ‪ยอมรับเถอะ เธอผิดทุกข้อหา
‪ถ้าเธอเป็นฆาตกรเลือดเย็น ‪เธอไม่ต้องการผมหรอก
‪แต่เธอไม่ใช่ เธอยังเด็ก
‪เด็กผู้อพยพที่มาประเทศนี้ ‪เพื่อความฝันคนอเมริกัน…
‪อย่ามาแก้ตัวให้ยัยโรคจิตนี่เลย
‪เธอมีแต่ผมให้พึ่งพา
‪คุณเติบโตมาในครอบครัวร่ำรวยล้นฟ้า
‪คุณไม่มีวันเข้าใจว่ามันเป็นยังไง
‪อธิบายให้ฉันฟังสิคะ
‪- รับสิ เอาเลย ‪- ไม่
‪ไปบอกแอนนาว่าวันนี้เธอดูดีแค่ไหนในศาล
‪คุณทำเหมือนผมเอากับแม่นี่ ‪เธอเป็นลูกความนะ
‪ฉันอยากให้เป็นงั้นนะ ‪เพราะมันจะช่วยอธิบายได้มากเลย
‪ว่าทำไมจู่ๆ คุณถึงคิดว่ามันโอเค
‪ที่จะทำลายทริปเที่ยวเดียวของเราในรอบสองปี
‪- ผมมีขอบเขต ‪- เธอจะโทรมาอีก
‪ฮัลโหล
‪ไง ไบรอันใช่ไหม พ่อเธออยู่รึเปล่า
‪เขากำลังทะเลาะกับแม่อยู่ฮะ
‪ฉันรอได้ แต่ได้ไม่นานนะ ฉันอยู่ในคุก
‪คุณทำอะไรไปฮะ
‪เปล่าเลย ฉันแค่ยืมเงินเอง
‪แล้วก็เครื่องบินเจ็ต
‪ผมยืมเงินบ้างได้ไหม
‪พ่อเธอมีเงินฉันอยู่
‪เขาไม่ให้ผมเลย
‪ไม่จริงหรอก
‪เขาเป็นคนดี
‪และเขารักเธอมากนะ
‪แต่เขาทำให้แม่ผมเศร้า
‪เธอโทษฉันเพราะเรื่องนั้นก็ได้นะ
‪แต่เธอใช้เรื่องนั้น ‪ขอในสิ่งที่เธอต้องการได้ด้วย
‪ได้เหรอฮะ
‪ได้สิ คนให้เงินคนอื่นด้วยเหตุผลมากมาย
‪ความรู้สึกผิดกับความรักเป็นสองเหตุผลใหญ่สุด
‪และเธอมีทั้งสองอย่าง เธอควรขอเต็มที่เลย
‪ผมจะไปเรียกพ่อให้ฮะ
‪ไม่ต้อง ให้พวกเขาทะเลาะกัน
‪แต่ผมไม่ชอบ พวกเขาเสียงดัง
‪ดีกว่าความเงียบนะ
‪เออนี่ ไบรอัน ฉันหมดเวลาแล้ว
‪บาย
‪ตอนที่สายสืบแมคคาฟฟรีย์ไปหาแอนนาที่ศาล ‪เธออยู่ที่นั่นไหม
‪ไม่
‪เธออยู่เพื่อสู้คดีรึเปล่า
‪ไม่
‪เธอไปแคลิฟอร์เนียเพราะเธอรู้ว่า ‪ไม่มีข้อแก้ต่างให้กับข้อหาเหล่านี้
‪เธอรู้ว่าเธอผิดทุกข้อหา
‪นั่นแสดงให้เห็นชัดเจนว่าจำเลย…
‪สีขาวสำหรับคำแถลงปิดคดีเหรอ ฉลาดมาก
‪กระทำความผิด
‪ตอนคุณกลับไปห้องลูกขุนเพื่อไตร่ตรอง
‪ฉันขอให้คุณจบที่คำตัดสินเดียว
‪ซึ่งเห็นพ้องกับกฎหมายและหลักฐาน
‪และนั่นก็คือจำเลยมีความผิดจริง
‪โดยปราศจากข้อสงสัยทั้งสิบกระทง
‪ขอบคุณค่ะ
‪คุณสโปเดค
‪ท็อดด์
‪จำได้ไหมที่ผมบอกว่าจะฆ่าเพื่อคุณน่ะ
‪อะไรนะ
‪แค่เชื่อใจนักแสดงร่วมของคุณ
‪ตกลงนะ
‪คุณได้ฟังหลักฐานหลายอย่าง ‪จากพยานหลายคนในการพิจารณาคดีนี้
‪แต่คุณได้สังเกตเห็นอย่างหนึ่งไหม
‪พยานทุกคนที่มาให้การต่อหน้าคุณ ‪ในศาลนี้ล้วนอับอาย
‪พวกเขาไม่อยากบอกความจริงทั้งหมด
‪พยานทุกคนโทษใครสักคน ‪สำหรับความผิดพลาดของพวกเขา
‪ทุกคนมีเรื่องราว
‪เพราะทุกคนล้วนได้เงินเดือนสูง
‪การศึกษาดี เป็นนักธุรกิจที่มีประสบการณ์
‪ทุกคนถูกหลอกโดยเด็กอายุ 25
‪ที่ไม่มีปริญญา ไม่มีความน่าเชื่อถือ
‪และไม่มีประสบการณ์ด้านธุรกิจ ‪นอกจากการฝึกงาน
‪แอนนาไร้ซึ่งประสบการณ์
‪ในโลกที่เธอไม่รู้จักใคร ‪และไม่รู้เลยว่าเธอกำลังทำอะไรอยู่
‪เธอจะเฉียดฉิว ‪ที่จะหลอกธนาคารพวกนั้นได้ยังไง
‪เพื่อที่จะได้เงินพวกนี้
‪คุณอาจคิดว่าพฤติกรรมของคุณโซโรคิน
‪ผิด ไร้ศีลธรรม ผิดจริยธรรม ผิดประเพณี
‪คุณอาจรักเธอหรือเกลียดเธอที่เอาเปรียบระบบ
‪- เขาทำอะไร… ‪- แต่ถ้าใครก็ตามในคดีนี้
‪พยายามที่จะเอาเงินจากคน ก็คือนายธนาคาร
‪พวกเขาจะทำทุกอย่างโดยนิสัย
‪เพื่อให้ได้บัญชีและธุรกิจของคุณ
‪แอนนาเคยเกือบจะได้
‪เงินกู้จากธนาคารพวกนี้ไหม
‪ไม่เคยเลย
‪และถึงถ้าเธอได้ ‪มันก็จะไม่เข้ากระเป๋าของเธอหรอก
‪มันจะเป็นของเจ้าของตึก
‪ที่เธออยากนำมาปรับปรุงเพื่อธุรกิจของเธอ
‪แต่ดูหลักฐานสิ แล้วคุณจะเห็นว่า
‪ไม่มีธุรกิจอะไร
‪มันก็แค่ความฝัน ความคิด
‪สิ่งเดียวที่จับต้องได้คือแผนเสนองาน
‪คำสองสามคำและรูปภาพ
‪มันไม่เคยมีอยู่จริง ไม่เคยจับต้องได้
‪แอนนายังสาว ทะเยอทะยาน ‪หมกมุ่นกับความคิดตัวเอง
‪ไม่พร้อมและไม่มีความสามารถ ‪ที่จะทำในสิ่งที่เธอตั้งใจได้
‪ไม่มีสักวินาทีเดียวที่เธอเกือบจะได้
‪อย่าว่าแต่เฉียดฉิวเลย
‪ที่จะได้เงินนี้หรือปรับปรุงตึกนี้
‪หรือสร้างคลับนี้ มูลนิธิศิลปะนี้
‪มันมีแต่คำพูด คำโม้
‪ถนนว่างเปล่าที่ปูทางด้วย ‪ความไร้เดียงสาและความตั้งใจดี
‪เพื่อพิสูจน์ว่าเธอเจตนา
‪คุณต้องพิสูจน์ได้ว่า ‪เธอเฉียดฉิวที่จะได้เงิน
‪และถ้าคุณหาเจตนาของเธอไม่พบ ‪คุณก็เอาผิดกับเธอไม่ได้
‪ถ้าคุณมีข้อสงสัยในเจตนาของเธอ
‪สภาวะจิตใจของเธอ
‪งั้นคุณก็ต้องตัดสินว่าเธอไม่ผิดทุกกระทง
‪ขอบคุณครับ
‪ขอบคุณ คุณสโปเดค
‪เอาละ ทุกท่าน ทนฟังฉันก่อนนะ
‪ฉันจะเปลี่ยนน้ำเสียงเล็กน้อย
‪เพื่อให้คุณสนใจเพราะนี่สำคัญมาก
‪เขาทำเธอผิดหวัง ผิดหวังเต็มๆ เลย
‪คำฟ้องร้องไม่ใช่หลักฐานการกระทำผิด
‪มันเป็นการแจ้งข้อหา…
‪- ผมต้องทำ มัน… ‪- ที่มีต่อจำเลย
‪เป็นวิธีการที่จะนำเธอมาขึ้นศาล
‪ตลอดการดำเนินการนี้ จำเลย…
‪ไง
‪เรื่องบ้านี่ใช้เวลานานแค่ไหน
‪นานแค่ไหนก็แค่นั้นมั้ง
‪ฉันอดทนไม่เก่ง พูดคำคมปลุกใจฉันหน่อย
‪พระเจ้า ช่วยประทานความเข้มแข็ง ‪ที่จะยอมรับสิ่งที่ลูกเปลี่ยนแปลงไม่ได้
‪เธอแต่งเองหรือเอามาจากไบเบิล
‪ไม่ใช่ทั้งคู่
‪แฟนเก่าฉันอยู่กลุ่มบำบัดคนติดเหล้า
‪แอนนาเจอสิบกระทงใช่ไหม
‪ใช่ วิเวียน สิบกระทง
‪และเธออาจติดคุก 15 ปี ‪ถ้าถูกตัดสินใจว่าผิดทุกกระทงเหรอ
‪คุณรู้อยู่แล้ว นี่อะไร ความจำเสื่อมเหรอ
‪อัลไซเมอร์ระยะแรก…
‪ฉันพยายามกวนใจคุณ
‪คุณจะได้เลิกหมุนฝาขวดนั่นสักที
‪มีที่นั่งตั้งเยอะแยะ วิเวียน
‪คิดว่าในนั้นจะเถียงกันวุ่นวาย หรือว่า…
‪พวกเขาติดขัดตรงศัพท์กฎหมายรึเปล่า
‪ผมไม่สนอะไรแล้ว
‪ผมทำส่วนของผมแล้ว
‪อีกห้าชั่วโมงผมจะขึ้นเครื่องไปเม็กซิโก ‪ไม่ว่าจะเกิดอะไรก็ตาม
‪คุณจะไปเหรอ
‪ถ้าไม่ไปก็ต้องหย่า
‪นั่นแหละ
‪อเล็กซี่จัดการต่อจากนี้ได้ ‪เขาเก่งกว่าที่เห็นนะ
‪คุณจะไปวันนี้เหรอ
‪- มันก็แค่คดีหนึ่ง วิเวียน ‪- ฉันรู้ค่ะ
‪ผมละเลยครอบครัวมานานพอแล้ว
‪ฉันเข้าใจค่ะ ก็แค่…
‪- แอนนาโตแล้ว ‪- ฉันรู้
‪ไม่ใช่เรื่องนั้น
‪คือ… ฉันว่า…
‪ฉันคิดคำไม่ออก ‪และฉันควรคิดออกเพราะฉันเป็นนักเขียน
‪แต่คำที่ใกล้เคียงที่สุดที่ฉันคิดได้
‪จากสิ่งที่ฉันรู้สึกคือฉันจะคิดถึงคุณ
‪นี่ไม่ใช่… เราจะเจอกันอีก
‪แน่นอน
‪จะมีคดีน่าสนใจอื่นๆ อีก
‪ต้องมีแน่
‪ค่ะ
‪เราไปกินมื้อค่ำด้วยกันได้ เราสี่คน
‪อาจจะห้าคน
‪ใช่ เอาสิ
‪หวังว่านะ
‪ผลยังไม่ออกเหรอ
‪อย่าถามฉันอีก
‪บางทีอาจไม่มีสัญญาณ สัญญาณไม่ดี…
‪วิฟออนไลน์อยู่
‪ฉันรู้จากไฟสีเขียว
‪คอมพิวเตอร์บอกฉันด้วยซ้ำว่าเธอกำลังพิมพ์
‪มันบอกฉันว่าวิเวียนกำลังพิมพ์ ‪ตอนที่เธอกำลังพิมพ์
‪ใครอยากรู้ข้อมูลเยอะขนาดนั้นกัน
‪นั่นควรทำให้ฉันหายกังวลเหรอ ‪เพราะมันทำตรงข้ามกันเลย
‪ไหนๆ วิเวียนไม่ได้พิมพ์อยู่ ‪ฉันจะทำชาเขียว ใครเอาบ้าง
‪ฉันไม่เอา
‪ฉันขอกาแฟ
‪เดี๋ยวๆ…
‪วิเวียนกำลังพิมพ์
‪ถึงเวลาแล้ว
‪พาคณะลูกขุนเข้ามา
‪ทุกคน นั่งลง เดี๋ยวนี้
‪- คำตัดสินมาแล้ว ‪- เราอ่านออก
‪เอาละ
‪คณะลูกขุน
‪ฉันเข้าใจว่าเรามีข้อความ ‪ที่บ่งชี้ว่าคุณได้คำตัดสินแล้ว
‪ฉันจะขอให้เสมียน…
‪หัวหน้าคณะลูกขุนช่วยยืนขึ้นด้วยครับ
‪คุณต้องยืนด้วย
‪คำตัดสินเป็นเอกฉันท์ไหม
‪เป็นค่ะ
‪มีคำตัดสินอะไรสำหรับกระทงที่หนึ่ง ‪ต่อจำเลย แอนนา โซโรคิน
‪ข้อหาพยายามลักทรัพย์มูลค่า ‪มากกว่าหนึ่งล้านดอลลาร์
‪พยายามขโมยสินทรัพย์ ‪จากซิตี้เนชันแนลแบงก์
‪เป็นเงินกว่าหนึ่งล้านดอลลาร์ ‪ผิดหรือไม่ผิด
‪ไม่ผิดค่ะ
‪เย่ สุดยอด
‪มีคำตัดสินอะไรสำหรับกระทงที่สอง ‪ต่อจำเลย
‪ข้อหาพยายามลักทรัพย์มูลค่า ‪มากกว่าหนึ่งล้านดอลลาร์
‪พยายามขโมยสินทรัพย์ ‪จากฟอร์เทรสอินเวสเมนต์อิงค์
‪เป็นเงินกว่าหนึ่งล้านดอลลาร์
‪ผิดหรือไม่ผิด
‪เร็วเข้า พิมพ์เร็วกว่านี้
‪พิมพ์สิ วิเวียน พิมพ์ให้นิ้วขวิดเลย
‪ผิดค่ะ
‪กระทงที่สามต่อจำเลย
‪ข้อหาลักทรัพย์มูลค่ากว่าห้าหมื่น ‪ถึงหนึ่งล้านดอลลาร์
‪- ผิดหรือไม่ผิด ‪- ผิดค่ะ
‪กระทงที่สี่ต่อจำเลย ข้อหาลักทรัพย์ ‪มูลค่ากว่าห้าหมื่นถึงหนึ่งล้านดอลลาร์
‪ขโมยสินทรัพย์ ‪จากซิตี้แบงก์มากกว่าห้าหมื่นดอลลาร์
‪- ผิดหรือไม่ผิด ‪- ผิดค่ะ
‪กระทงที่ห้าต่อจำเลย ข้อหาลักทรัพย์ ‪มูลค่ากว่าห้าหมื่นถึงหนึ่งล้านดอลลาร์
‪ขโมยสินทรัพย์จากเรเชล วิลเลียมส์ ‪มากกว่าห้าหมื่นดอลลาร์
‪ผิดหรือไม่ผิด
‪ไม่ผิดค่ะ
‪กระทงที่หกต่อจำเลย ‪ข้อหาลักทรัพย์มูลค่ามากกว่า 3,000 ดอลลาร์
‪ขโมยสินทรัพย์จากซิกเนเจอร์แบงก์ ‪กว่า 3,000 ดอลลาร์
‪- ผิดหรือไม่ผิด ‪- ผิดค่ะ
‪กระทงที่เจ็ดต่อจำเลย ข้อหาโจรกรรม
‪เจตนาใช้บริการพาหนะทางอากาศ ‪ของฟลายเบลดอิงค์
‪- ผิดหรือไม่ผิด ‪- ผิดค่ะ
‪โรงแรมบีคแมน
‪ผิดค่ะ
‪- โรงแรมดับเบิลยู ‪- ผิดค่ะ
‪- โรงแรมเลอพาร์กเมอร์ริเดียน ‪- ผิดค่ะ
‪ก็นะ…
‪จบแล้ว
‪ทุกท่าน มันเป็นงานที่ยากลำบากมาก
‪ฉันเข้าใจเรื่องนั้นและฉันขอขอบคุณ
‪อย่างที่ฉันบอก ‪ไม่สำคัญว่าคำตัดสินของคุณคืออะไร
‪คุณได้รับใช้ชุมชนอย่างดี
‪มีสองเรื่อง…
‪นี่ เราชนะสองในสามกระทงใหญ่นะ ‪นั่นถือว่าดีเลย
‪อ๋อค่ะ ซิตี้เนชันแนลกับเรเชล
‪ไม่เลวเลย
‪ถ้าคุณอยากคุยกับพวกเขาก็ทำได้
‪ฉันคิดว่าสื่อบางที่ ‪อาจอยากคุยกับพวกคุณเช่นกัน
‪อีกครั้ง คุณตัดสินใจเองได้เลย ‪ว่าอยากคุยกับพวกเขาหรือไม่
‪และฉันอยากพูดบางอย่างเรื่องสื่อ
‪เห็นได้ชัดว่าคุณเห็นพวกเขาที่นี่ตลอดเวลา
‪ฉันภูมิใจมากที่พวกคุณสนใจในคดี ‪ไม่ใช่กับพวกสื่อ
‪ขอโทษนะ แต่จบจากนี้แล้วผมต้องไป
‪อเล็กซี่จะอธิบายให้คุณฟังถึงขั้นต่อไป
‪อาทิตย์หน้าผมจะกลับมาแวะเยี่ยมคุณนะ
‪ค่ะ
‪เที่ยวให้สนุกนะคะ คุณสมควรได้รับมัน
‪และขอบคุณอีกครั้งสำหรับการทำหน้าที่ของคุณ
‪ขอบคุณค่ะ
‪กลับได้ค่ะ คุณพ้นหน้าที่แล้ว
‪ฉันภูมิใจในตัวคุณมาก
‪ขอบคุณ นั่นมีความหมายมากเลย
‪เราควรแวะซื้อสมุดสติกเกอร์ให้ลูกๆ
‪ถ้าคุณอยากรอดชีวิตจากเที่ยวบินนี้
‪ฉันให้กลอเรียโทรหาโรงแรม
‪ให้ลูกๆ ไปเล่นที่คลับเด็กทุกวัน
‪เราจะได้มีเวลาครึ่งวันไปตีกอล์ฟ
‪เดินเล่นในเมือง ใช้เวลาทั้งวันอยู่บนเตียง
‪มีอะไรคะ
‪ผมไปไม่ได้ ไม่ใช่ตอนนี้
‪ทำไมล่ะ ท็อดด์ มันจบแล้วนะ
‪ผมจะตามไปทันทีที่ไปได้
‪ฉันคิดว่าคุณไม่เข้าใจว่า ‪ตอนนี้คุณกำลังทำอะไรอยู่
‪ผมเข้าใจสิ
‪ผมว่าคุณไม่เข้าใจ…
‪เธอคุมคุณอยู่หมัด ท็อดด์ คุณเองก็รู้
‪ผมรักคุณ ผม…
‪คุณโอเคนะ
‪คุณทรยศฉัน
‪มองแบบนั้นก็ได้
‪ผมชนะสองในสามข้อหาใหญ่สุดให้คุณด้วย
‪คุณไม่จำเป็นต้องชอบวิธีที่ผมทำ ‪แต่ขอผมอธิบายให้ฟังนะ
‪มันไม่สำคัญหรอก
‪ไม่สำคัญหรอก
‪ลูกขุน พวกเขาเข้าใจคุณทะลุปรุโปร่ง
‪พวกเขาเห็นว่าฉันเกือบจะได้เงิน ‪เกือบจะได้ทำเอดีเอฟมากแค่ไหน
‪พวกเขาเห็นความตอแหลของเรเชล
‪ฉันไม่จำเป็นต้องหลอกเงินเพื่อนหกหมื่น
‪ในเมื่อไอ้พวกขี้เต๊ะที่ฟอร์เทรส ‪เต็มใจจะให้ฉัน 20 ล้าน
‪พวกคนในศาล พวกเขาเห็นฉัน
‪ฉันเฉียดฉิวที่จะได้ และพวกเขาเห็น
‪ตอนนี้ทั้งโลกจะรู้ว่าฉันไม่ใช่คนทึ่ม
‪ฉันไม่ใช่สาวสังคมหน้าโง่
‪ฉันเป็นคนสำคัญ
‪ฉันใกล้จะสำเร็จอยู่แล้ว
‪ผมจะโทรหาพ่อคุณ
‪บอกให้เขารู้
‪(แมนแฮตตัน)
‪เรื่องที่คุณเขียนคนดูเยอะมาก
‪ระหว่างการพิจารณาคดีและการพิพากษา
‪มันจะสูงขึ้นเรื่อยๆ เป็นเทรนด์อันดับต้นๆ เลย
‪มีอัตราการอ่านสูงสุดของเว็บไซต์
‪จำนวนคนที่เข้าถึงโฆษณาทั่วโลกกว่าสี่ล้าน
‪เราไม่เคยเห็นอะไรแบบนี้มาก่อน
‪- ใช่ไหม พอล ‪- ที่จำได้ไม่มีนะ
‪ความสนใจในเรื่องนี้มัน…
‪เห็นชัดว่าเราต้องตามเรื่องต่อ
‪แน่นอน
‪เรื่องขึ้นปกเลย
‪ใช่ ดังแน่
‪เอาแบบเจาะลึก ‪ผมอยากได้รายละเอียดทั้งหมด
‪ปัญหากับผู้พิพากษา
‪เรื่องที่เกิดในศาล เรื่องชุดที่ใส่
‪เห็นว่าเธอใส่ชุดขาว ‪ในวันแถลงการณ์ปิดคดี
‪แม่สาวคนนี้น่าทึ่งจริงๆ
‪ชุดขาวนั่นเป็นความคิดของเธอ
‪หรือว่าของสไตลิสต์
‪นี่
‪เราควรย้ายที่ให้คุณ
‪เธอต้องมีห้องส่วนตัว ห้องข้างๆ คุณว่างนี่
‪คุณอยากได้ห้องข้างห้องพอลไหม
‪ไม่ต้องห่วงเรื่อง…
‪เราจะต้องหาผู้คุมงานศิลป์ ช่างภาพ…
‪- เด็กเม็กซิกัน ‪- ใครนะ
‪แลนดอนเสนอห้องส่วนตัวให้ฉัน
‪ข้างห้องของพอล
‪เยี่ยมไปเลย
‪ฉันจะย้ายออกจากสไครบีเรีย
‪นั่นดีเลย
‪วิเวียน มีอะไร
‪มันเป็นของฉัน ชุดเดรสสีขาวที่แอนนาใส่
‪ฉันหยิบจากตู้เสื้อผ้าฉัน ลู
‪อืม
‪ลู…
‪สไครบีเรีย ชุดเดรสขาว…
‪เธอกำลังปิดฉากเรื่องแอนนา
‪ฉันใส่ใจหล่อน
‪มากกว่าที่ควร
‪หล่อนไม่ใส่ใจฉันเลย
‪หล่อนใส่ใจฉันบ้างไหม ‪หรือฉันก็โดนหลอก
‪หล่อนก็แค่หัวข้อข่าว
‪วิเวียน
‪ตอนนี้ฉันจะทำบ้าอะไรดี
‪เขียนเรื่องต่อไป
‪นั่นเป็นหน้าที่
‪ไม่เป็นไรจ้ะ
‪คุณโซโรคิน ฉันไม่มีความเชื่อมั่นเลย…
‪ไม่มี… ศูนย์… ที่จะยอมรับผลที่ทำไป
‪ฉันจะส่งคุณไปคุมขังที่เกาะไรเกอร์ส
‪เป็นเวลาห้าถึง 15 ปีจนกว่าจะพิจารณาคดี
‪แอนนา โซโรคิน
‪ที่ถูกตัดสินว่าผิดข้อหาหลอกลวงบริษัทชั้นนำ ‪ของนิวยอร์กไปมากกว่าสองแสนดอลลาร์
‪จะถูกพิพากษาพรุ่งนี้ที่ศาลแมนแฮตตัน
‪โซโรคินต้องโทษจำคุกถึง 15 ปี
‪(เรเชล - รอชมเรื่องราวที่แท้จริง)
‪เรเชลเขียนเป็นด้วย
‪- นางเขียนว่าไง เอามาอ่านซิ ‪- อย่า ไม่ค่อยมีเรื่องเธอ
‪เอามา
‪เธอน่าจะไปโมร็อกโก จะได้ดังเหมือนฉัน
‪เขียนเสร็จเร็วขนาดนี้ได้ยังไง
‪- นางเขียนถึงเรื่องขึ้นศาลด้วย ‪- ขอดูหน่อย
‪เดี๋ยวฤดูร้อนก็วางขายแล้ว
‪เธอไปอ่านในเว็บโจนส์บีช ‪เหมือนพวกชะนีพื้นๆ ก็ได้
‪อะนี่ อ่านซะ
‪รู้อะไรไหม ไม่อะ
‪ฉันเสียเวลามาพอแล้ว
‪ฉันช็อก
‪ฉันพอกับการใช้ชีวิตผ่านสายตาของคนอื่นแล้ว
‪ฉันคือผู้กำกับ
‪ฉันคือผู้กำกับหนังโว้ย เริ่มตอนนี้เลย
‪ฉันจะเข้าไปยื่นใบลาออกเดี๋ยวนี้ ‪คอยดูฉันนะ
‪- ที่รัก รอก่อน ‪- อย่าพยายามเปลี่ยนใจฉัน
‪เดี๋ยว บทลงโทษของแอนนา
‪ผู้พิพากษาตัดสินแล้ว ผลออกมาแล้ว
‪นานแค่ไหน
‪สิบสองปี
‪สี่ถึงสิบสอง
‪สิบสองปี
‪อีก 12 ปี ลูกสาวฉันจะมีมือถือ
‪โทษเต็มที่ 12 ปี
‪อีก 12 ปี จะไม่มีทะเลน้ำแข็งอาร์กติก
‪- ผมไม่แน่ใจว่านั่นเกี่ยว… ‪- อีก 12 ปี แอนนาจะอายุ 40
‪เธอจะไม่เป็นคนดังในกระแส
‪เธอจะไม่เป็นคนดังอินสตาแกรม
‪เธอจะไม่เป็นจิตวิญญาณของยุคสมัย ‪หรือราชินีของคนยุคมิลเลนเนียม
‪เธอจะเป็นหญิงวัยกลางคนโดดเดี่ยว ‪ที่ถูกขโมยชีวิตไป
‪ท็อดด์
‪อะไร คุณอยากให้ผมพูดอะไร
‪คุณไม่ใช่เหรอที่สัมภาษณ์เธอ
‪คุณไม่ได้ใช้เธอหรอกเหรอ
‪เธอต้องติดคุกนานกว่าที่ควร
‪เพราะความสนใจจากสื่อไม่ใช่เหรอ
‪โทษที แต่มีคนคลิกอ่านเรื่องคุณเพิ่ม ‪แอนนาก็ติดนานขึ้น มันเป็นแบบนั้น
‪มือถือคุณเป็นไงบ้าง
‪มือถือผมเหรอ
‪ฉันว่าคงดังไม่หยุดสินะ
‪ในที่สุด
‪ช่วงนี้ได้ลูกความใหม่ๆ บ้างไหม
‪ใช่เลย
‪คุณกำลังจะรวยเพราะคดีนี้ ใช้เงินให้สนุกนะ
‪บางทีอาจจะหยุดพัก หาทีมใหม่
‪- บางทีอาจพาครอบครัวคุณไปเที่ยว… ‪- ผมพลาดทริปเที่ยวครอบครัว
‪นั่นก็ความผิดฉันด้วยสินะ
‪ไปสนามบินสิ ไปอยู่กับครอบครัว ‪ฉันจะไม่หยุดคุณหรอก
‪เธอจะไปอยู่ไหน
‪เบดฟอร์ดฮิลส์
‪เธอจะไปเมื่อไหร่
‪(เกาะไรเกอร์ส)
‪ประหม่าไหม
‪ช่างหัวที่นี่ ฉันพร้อมสำหรับคุกจริงๆ ‪ที่มีอาชญากรเก่งๆ ตัวจริงแล้ว
‪มันจะทำให้แต่ละวันน่าสนใจขึ้น
‪และว่ากันว่าที่เบดฟอร์ดฮิลส์ดีอยู่
‪ใช่
‪แอนนา ฉันแค่อยากบอกว่าฉันเสียใจ
‪เรื่องอะไร
‪ที่ทุกอย่างเป็นแบบนี้
‪เรื่องทั้งหมดนี้
‪- ฉันนึกว่า… ‪- คุณนึกว่าอะไร
‪ฉันรู้ว่าคุณไม่ได้คิดว่าคุณจะช่วยฉัน
‪แอนนา ไม่เอาน่า
‪ห้ามแตะตัว
‪ฉันไม่เคยคิด…
‪คุณไม่สมควรเจอโทษหนักขนาดนี้
‪พวกคนที่บุกธนาคารในวอลสตรีต ‪ยังไม่เจอโทษหนักขนาดนี้เลย
‪คุณควร…
‪ถ้าฉันไม่เขียนบทความนั่น ฉัน…
‪คุณแค่เพิ่งเริ่มเอง
‪ฉันจะบอกว่า… ความผิดมันเกิดไปแล้ว
‪ความผิดเดียวของฉันคือตีค่าความสามารถ ‪ในการควบคุมความเครียดของคนสูงไป
‪ความผิดเดียวของคุณเหรอ
‪คุณกำลังบอกว่าถ้ามีโอกาสเริ่มต้นใหม่
‪คุณจะทำแบบเดิมเหรอ
‪แอนนา
‪มันจบแล้วนะ นี่เป็นครั้งสุดท้าย ‪ที่เราจะได้เจอหน้ากัน
‪ฉันกำลังบอกว่าฉันเสียใจ ฉันกำลังขอ…
‪ไม่ หยุดเลย วิเวียน คุณไม่ใช่เพื่อนฉัน
‪เราไม่ใช่เพื่อนซี้หัวเราะคิกคักด้วยกัน
‪ฉันไม่ชอบคุณ คุณใส่รองเท้าแย่ๆ ‪นี่เป็นธุรกิจ เรามีข้อตกลงกัน
‪- แอนนา ‪- มันไม่เป็นไรเลย
‪คุณทำได้ดีตามที่คุณตกลง
‪คุณบอกว่าจะทำให้ฉันดัง และคุณก็ทำได้
‪ตอนนี้มีใครดังกว่าแอนนา เดลวีย์ล่ะ
‪ห้ามแตะตัว
‪คุณจะมาเยี่ยม
‪ห้ามแตะตัว
‪คุณจะมาเยี่ยม
‪ฉันจะไปเยี่ยม
‪ให้ตาย ใจเย็นๆ เหอะน่า
‪- หมดเวลาแล้ว แอนนา ไปได้ ‪- โอเค เข้าใจแล้ว
‪ลาก่อน วิเวียน
‪ลาก่อน แอนนา
‪วิเวียน…
‪คุณดูดีนะ
‪คุณผอมลง
‪คุณไม่อ้วนมากแล้ว
‪(แอนนา มายา ลวง)
‪(เรเชลวิลเลียมส์)
‪(บันทึกของเรเชล วิลเลียมส์)
‪(มายเฟรนด์ แอนนา ‪ได้รับการโหวดโดยนิตยสารไทม์)
‪(ให้เป็นหนึ่งใน 100 หนังสือดีที่สุดของปี 2019)
‪(เคซี่ย์ดู๊ค)
‪(ประสบการณ์กับแอนนาของเคซี่ย์ ดู๊ค)
‪(กระตุ้นให้เธอตัด ‪ลูกค้า "กวนประสาท" ออกไป)
‪(เธอยังคงเป็นไลฟ์โค้ชและครูฝึก ‪ที่ประสบความสำเร็จ)
‪(เนฟฟาทารีเดวิส)
‪(เนฟฟาทารี เดวิสลาออกจากงาน ‪และย้ายไปลอสแอนเจลิส)
‪(มิตรภาพของเธอกับแอนนาหมดไป ‪หลังจากแอนนาประกาศ)
‪(ในคุกว่าเธอระบุตัวเองว่าเป็นคนดำ)
‪(ท็อดด์สโปเดค)
‪(ท็อดด์ สโปเดคกลายเป็นทนายจำเลย ‪ของนักต้มตุ๋นดังๆ หลายคน)
‪(เขาเริ่มป่วย ซึ่งนั่นทำให้เขาใช้เวลา ‪กับครอบครัวมากขึ้น)
‪(เจสสิก้าเพรสเลอร์)
‪(เจสสิก้า เพรสเลอร์ นักข่าว ‪ที่เป็นแรงบันดาลใจให้เกิดวิเวียน เคนท์)
‪(ตอนนี้ทำงานให้วานิตี้แฟร์)
‪(เธอเพิ่งเขียนหนังสือเล่มแรกจบ ‪ชื่อเรื่อง - อะเบาต์แอนนา)
‪(แอนนา โซโรคินถูกจำคุก 40 เดือน)
‪(ตอนนี้เธออยู่ในการดูแล)
‪(ของกองตรวจคนเข้าเมือง ‪และศุลกากรสหรัฐฯ เพื่อรอส่งตัวกลับ)
‪("เรื่องราวทั้งหมดนี้ได้แรงบันดาลใจ ‪จากการรายงานข่าวของเจสสิก้า เพรสเลอร์")
‪คำบรรยายโดย วิภาพร หมู่ศิริเลิศ