Lato
Jesteś gorące jak pocałunki Za którymi tęskniłem
Jesteś wypełnione miłością Której już nie ma
Miłość, którą moje serce Chciałoby zapomnieć
Nienawidzę lata
Słońce, które nas ogrzewało co dnia
Namalowało wspaniałe zachody słońca
Teraz płonie wściekłością
Nadejdzie…
NETFLIX — SERIAL ORYGINALNY
- Cholera. - Dzień dobry.
- Zasnąłem, prawda? - Tak.
- Nawet nie zadzwoniłem do ojca. - Luz, dałam mu znać.
Świetnie.
Cholera, pomyśli, że jesteśmy parą.
Będzie mnie tym dręczyć.
- Hej, Edo. - Hej, Blue.
Spałeś tu?
Uczyliśmy się. Zasnąłem na kanapie.
- Dlaczego jeszcze jesteś w piżamie? - Nie idę dziś do szkoły.
- Źle się czujesz? - Nie.
Dziś wybory najładniejszej dziewczyny w klasie.
Nie.
- Idź się przebrać. - Nie!
- Tak. - Nie ty decydujesz.
Owszem. Rusz się.
Dziękuję.
- Twoja mama dziś zaczyna pracę? - Tak.
To może oznaczać tylko jedno.
Oficjalnie mamy początek lata.
Jasne…
- Dobra. Lecę. - Do zobaczenia w szkole.
Zostań jeszcze chwilę.
Muszę coś załatwić. Zadzwonię.
Proszę o ciszę.
Patrzcie tylko na swoje testy.
I proszę nie ściągać.
Dziękuję.
- Prawie, Sofi. - Summy, kończ. Późno już.
Chwila, prawie gotowe.
- Tak? - Przepraszam.
- Chciałbym o coś zapytać. - Oczywiście.
Dzięki.
W zadaniu chodzi o to,
żeby poprawić wszystkie zdania.
- Dziękuję bardzo. - Proszę.
- Spisujesz? - Nie.
- Stary! Jak leci? - Co słychać? Spokojnie.
- Przepraszam. Jak ramię? - Trochę lepiej.
To widzimy się na torze.
Za wolno na drugim zakręcie.
Jest lepiej, ale wciąż za wolno.
No dalej, przyciśnij!
Jeszcze jedno.
Nie słuchasz mnie.
Nadal jesteś za wolny. Dawaj!
No, dodaj gazu!
Jeszcze!
Jest za wolny.
Za wcześnie hamujesz na drugim zakręcie.
Wiem.
- Wyprostuj motocykl, daj gazu… - I wyjdź szybciej.
Skoro wiesz, zrób to.
Masz za słabe nogi. Idź na siłownię.
Inaczej one cię spowolnią.
- To tylko jazda testowa. - Wiem.
Tętno trochę przyspieszone. Na siłowni się tym zajmiemy.
- Tato. - Tak?
Boli mnie ramię.
Dlatego musimy pracować nad nogami. Żeby to przyspieszyć.
- Przyspieszyć co? - Twój powrót.
Wyścig za dziesięć dni. Damy radę.
- Nie uda mi się. - Uda ci się.
- Wszystko mnie boli. Potrzebuję czasu. - W czym problem?
O co chodzi?
Zmuszałbym cię do tego, czego nie możesz zrobić?
Co?
Rób, co mówię. To bezpieczne. Zwołamy konferencję prasową.
Powiemy, że trenujesz, by wrócić szybko,
zespół się ucieszy, klimat się poprawi,
DeCara będzie zadowolony, ty też…
Pocałuj mnie.
Leć.
Sofi, zmieniłaś kilka odpowiedzi w teście, prawda?
Tak, całe drugie i część w czwartym.
Świetnie. Ja odwrotnie.
Nie przyłapie nas.
To ostatni raz, gdy pozwalam wam ściągać.
Jasne.
I tak prawie koniec szkoły. Jakby ją obchodziły nasze testy.
- Właśnie… - To było tylko dla zasady.
Jest!
Co?
Dziś impreza Darseny. Muszę się dowiedzieć gdzie.
Jest nawet hasło. Idziemy?
Hasło to „frajerzy”.
Skoro to frajerzy, dlaczego cała szkoła tam idzie?
Bo nasza szkoła jest pełna frajerów i mieszkamy w mieście frajerów,
które w lecie przyciąga całe hordy frajerów z całego świata?
Mogą spędzać czas razem i lepiej się czują.
- Skoro to sami frajerzy, kto jest fajny? - Nie wiem. Musiałbym ich zobaczyć.
Ale powodzenia w szukaniu kogoś, kto nie jest frajerem.
A my jacy jesteśmy?
Nic nie znaczymy.
Za wcześnie, by to stwierdzić.
- Przynajmniej jesteśmy tego świadomi. - Nic nie rozumiem.
Idziesz?
Nie, mam jutro rozmowę, muszę się wcześnie położyć.
Wyjaśnij mi, dlaczego pracujesz całe lato?
Bo go nienawidzę.
W ten sposób szybciej minie.
Dlaczego? Dlaczego nie mam normalnych przyjaciół?
Patrz… Uczennice z Darseny.
One na pewno idą. Dołącz do nich.
Pieprz się, Edo.
- Sofi, daj spokój… - Daj spokój…
Dlaczego taki dla niej jesteś?
Bo to jedyna fajna osoba, jaką znam.
Oprócz ciebie, oczywiście.
Bennati?
Dyrektor chce cię widzieć.
Pasuje, co?
- Chodź. - Dobra robota.
Co chcesz dać tutaj?
Nie wiem. Właściciel mi ufa.
- Co to? Przerwa? - Hej, Piero! Zaraz wracam.
- Pa, Piero. - Pa, Ale.
Naprawimy cię teraz.
Jak poszedł trening?
Trening? Dobrze. Chociaż moje ramię nadal boli.
- A motocykl? Dobrze jechał? - Tak. W porządku.
O co chodzi?
O nic… Dlaczego pytasz?
Jesteś jakiś dziwny.
Spieprzyłem.
- Co się stało? - No cóż…
- Znowu spałem z Maddaleną. - Znowu?
- Dwa miesiące z nią zrywałeś. - Właśnie.
Pogadasz z nią?
- Ja? - No weź…
Co miałbym jej powiedzieć?
- Nie wiem, wymyślisz coś. - Nie ma mowy.
No proszę, stary.
Proszę… Dario, proszę.
Pogadasz z nią po imprezie.
Zobaczymy.
Proszę.
Mówię poważnie.
- Przemyślę to. - Dzięki.
Kolejny element gotowy.
Kiedy skończymy?
Prędzej czy później.
A kiedy mnie u siebie zatrudnisz?
Prędzej czy później.
Proszę wejść.
Wejdź.
Blue, co znowu zrobiłaś?
Próbowałem dzwonić do waszej mamy, ale nie odbierała.
- Jest zajęta, może pan powiedzieć mnie. - Muszę mówić z rodzicem.
Mogę zadzwonić do ojca?
Nie ma go. Znowu się pokłóciłaś?
Wdały się w bójkę.
- Naprawdę? - Obraziła mnie.
Wygrała ten konkurs, a to po prostu głupota.
- Zazdrościsz mi. - Sara…
Wróć do klasy.
Mówiłam, że powinnam była zostać w domu.
Wiesz, że znów może nie zdać?
Tak, wiem.
- Wracaj na lekcje. - A co z nią?
Lepiej niech tu zostanie.
- Hej, stary, - Cześć.
- Widzisz tych dwóch tam? - Tak.
Znalazłem ich. Kolumbijczycy. Jeden 20, drugi 21 lat.
- Rockandrollowiec i tancerz. - Dobra.
Wiecie, że za pół godziny podam miejsce?
Wiemy.
Słowo… Nie macie pojęcia, ile cipek się zjawi.
- Jak zwykle. - Proszę. Są gotowe.
- Idź, panie czekają. - Dzięki.
- Cześć, dziewczyny. - Cześć.
Miło mi. Mój znajomy stawia.
Mam na imię Alessandro. A wy?
Jestem Summer Bennati.
Studiuję języki obce w szkole w Cesenatico.
Chcę tu pracować,
bo chcę udoskonalić swoje umiejętności komunikacyjne.
Bardzo dobrze. Dlaczego?
Bo znajomość języków
pozwoli mi podróżować i odkrywać inne kultury.
Tak nie dostaniesz tej pracy.
- Dlaczego? - Nie możesz mówić prawdy.
A jaka jest prawda?
Że to dziura i chce się stąd wyrwać?
W jakikolwiek sposób.
- Teraz francuski. - Dobra.
Dzień dobry. Nazywam się Summer Bennati.
Summer! Wyjątkowe imię!
Skąd to imię?
Nie chcę o tym rozmawiać.
- Na pewno zapytają. - Racja.
To przez ojca.
Po francusku proszę.
Mój ojciec wybrał to imię.
Jest muzykiem.
- Muzykiem? To ciekawe. - Tak, bardzo.
To przez piosenkę „Summertime”.
Może znacie… Billie Holiday, Ella Fitzgerald.
Tak, tylko nie bądź taka naburmuszona.
Dalej, niemiecki.
Nie znam niemieckiego.
- Znasz. - Nie!
Summer! Cóż za wyjątkowe imię.
No dobra.
- Co robisz? - Chodźmy popływać.
- Nie. - Idziemy.
Powtarzamy.
- Idziemy. - Nie, Sofi.
- Wołają mnie. - Uratowana w ostatniej chwili.
Cześć, skarbie.
Cześć.
- Tata będzie dziś na kolacji. - Po co?
Jak to? Zadzwonił. Odwołali koncert, więc wraca do domu.
Fajnie, prawda? Tak czy inaczej…
Rano wyszłam w pośpiechu, bo denerwowałam się pierwszym dniem.
Możesz zrobić jakieś zakupy i ogarnąć…
- Nie wiem, czy dam radę… - Proszę!
- Przypilnujesz też Blue? - Musimy o niej porozmawiać.
Później porozmawiamy.
Dzięki, skarbie.
- Tak! - Cześć!
Kochanie.
- Cześć, mamo. - Cześć.
- Zostaniesz na kolacji? - Nie, jest impreza.
Jasne, impreza.
Jak było na treningu?
Jak zwykle.
Ramię trochę boli, ale było w porządku.
Mamo, słuchaj.
Podoba ci się tutaj?
- Tu? - Tak.
Tak.
Dlaczego pytasz?
Nie, tak się tylko zastanawiam.
- Pokłóciłeś się z ojcem? - Nie, o co? Poza tym on…
Na początku było ciężko.
Bo nie miałam co robić cały dzień.
Potem przyszła zima, a te są tu długie.
Pamiętasz, jak z trybun oglądałam, jak się ścigasz?
Boże, było tak zimno!
Ale lato tu jest piękne.
A teraz nawet…
Nawet pomimo tego, że tak wyszło z ojcem,
jestem szczęśliwa.
Dobrze mi.
Czuję się winny temu, że musiałaś się przeprowadzić przeze mnie.
- Dla wyścigów, treningów… - Hej.
Jeśli jesteś szczęśliwy,
to ja też.
To proste.
- Blue. - Tak?
Gotowe, ale musi się upiec.
- Powiesz mamie o dziś? - Ty jej powiesz.
- Ja nic nie powiem. - I tak się dowie.
Nie, jeśli jej nie powiesz.
Myślisz, że jej nie powiem? Albo dyrektor? Daj spokój.
- Hej. - Cześć.
- A tata? - Co się stało?
Nie, tata… nie przyjdzie,
bo musieli od razu ruszyć w drogę, więc…
Kiedy ci powiedział?
Świetna robota!
- Kiedy? - Uprzedził.
Dużo wcześniej.
Tak będzie lepiej. Wiecie, że tata nie lubi sam podróżować.
- Dlaczego zawsze go bronisz? - Nie bronię go.
To ja tu jestem najbardziej rozczarowana.
Dość. Tata nie może się tak zachowywać. Nie rozumiesz.
- Patrz. - Co?
- Polubiła każde jego zdjęcie. - Kto?
- Ta Fabiola. - Twoja siostra postradała rozum.
Jest dźwiękowcem.
Myślisz, że dźwiękowiec polubiłby wszystkie jego zdjęcia?
To gwiazda rocka.
- Jest świetnym muzykiem. - Tak, gra na trąbce.
Daj spokój, mamo.
Dość tego, Summy.
- Dokąd ona idzie? - Cześć.
Cześć, Edo. Wejdź.
Nie słuchaj jej.
Lody! Mogę trochę?
Częstuj się.
Hej, zaczekaj!
Mama doprowadza mnie do szału. Nie wrócę do domu.
To Sofi.
Summy, znalazłam hasło do imprezy.
Przyjdź albo to koniec naszej przyjaźni.
Przyprowadź Edo. Może znajdzie sobie dziewczynę i przestanie nas gnębić.
- Muszę iść. - Lecę. Buziaki.
Idziesz?
Nie ma mowy.
Idę na tę imprezę tylko ze względu na ciebie.
- Dziękuję. - Proszę.
- Daj spokój, zabawisz się. - Wątpię.
Daj spokój, Summy!
Już słyszę ich denną muzykę.
Może spędzanie czasu z Edo nie jest dla ciebie dobre.
- To ty jesteś dziwna. - Ciężko z tobą wytrzymać.
Nieprawda.
Wszyscy w kostiumach.
Proszę się rozebrać.
Co robisz?
To impreza na basenie. Prosił, by się rozebrać.
- Dlaczego nie powiedziałaś? - Nie doczytałam.
Wygląda jak kostium?
Nie dla mnie.
- Nie rozbierzesz się? - Nie.
No dobra.
Zawsze możesz ściągnąć wszystko.
Chyba nikt by nie narzekał.
- Cześć. - Cześć.
Hasło?
- Flamingo. - Dobra.
A ty co? Wchodzisz ubrana?
Tak.
To kwestia wyznania. Jest bardzo religijna.
- Nie mogę. - Dobra. Wchodźcie.
Dziękuję.
Cześć. Hasło?
- Ale odlot! - Boże.
Dziękuję.
Witajcie!
Kto to?
Idiota.
Kto to?
Nie wiem.
Fajnie, co?
Sofi, przejdę się.
- Zobaczymy się później. - Ale nie zostawiaj mnie tu.
Jasne.
Fajna piosenka.
Dzięki.
Pierwszy album był lepszy.
Powiedzieliśmy to samo.
- Miło mi, Sofia. - Dario.
MIAŁEŚ RACJĘ…
CHCĘ STĄD UCIEC!
HA, HA! POMÓC?
NIE MARTW SIĘ, ZA CHWILĘ WYJDĘ
A CO Z TOBĄ?
Dlaczego nie masz kostiumu?
Bo nienawidzę lata.
- Co robisz? - Idę do łazienki.
- Mam pójść z tobą? - Nie, zostań tu.
- Gdzie jest łazienka? - Tam.
Dzięki.
Lola, daj spokój.
Myślisz, że jestem głupia?
- Koszmar! - Pieprz się, Ale.
- To impreza! I co? - Zaprosiłeś je?
- Czego tu? - Szukam łazienki.
Możesz wyjść?
Wiem, że wybrałeś je z Darseny.
Kto to?
To mój kawałek. Sam go zrobiłem.
- Niesamowity! Nieźle. - Dzięki.
- Mogę bucha? - Jasne.
- Proszę. - Dzięki.
Bardzo fajne.
Naprawdę mi się podoba. Poważnie, dobra robota.
Jeszcze muszę to dopracować.
Ogolić go!
Ale, czekaj!
Zwariowałaś? Przynajmniej ją przeproś.
Jakby mnie coś obchodziła. Dupek z ciebie.
Pieprz się.
Pomóc?
Hej.
- Mogę pomóc? - Poradzę sobie.
Cholera, mój telefon.
To ten?
- Dlaczego nie masz kostiumu? - Oddaj mi telefon.
Cholera, nie włącza się.
Włóż go do ryżu.
Ryż wyciągnie z niego wilgoć.
Chcesz wejść do środka się wysuszyć?
Pożyczyć ci sweter?
Zatrzymasz się?
Czekaj!
Stój.
Włóż to.
Przynajmniej sucha.
Odwróć się. No już!
Lepiej, prawda?
- Przyszłaś sama? - Nie, z koleżanką, ale mi zaginęła.
- Poszukamy jej? - Nie wrócę tam. Idę do domu.
- Tak idziesz do domu? - Tak.
Podwieźć cię?
Nie, wracaj do znajomych i dziewczyny.
- To nie moja dziewczyna. - Nie obchodzi mnie to.
- Słyszysz to? - Co?
Słyszysz?
Co takiego?
To śpiew godowy flamingów.
To ich sezon lęgowy.
Nic nie słyszę.
Bo teraz śpią. Spółkowały cały dzień.
Rozśmieszyłem cię.
Co robisz?
Nic.
- Idę do domu. - Nie, zaczekaj.
To znaczy…
Wszystko gra?
Tak, jasne.
Nie, tylko…
- Wygląda, jakby deskorolka… - Chodziło mi o ciebie.
O mnie? Wszystko gra.
No to…
Posłuchaj…
- Ten chłopak. Kto to? - Kto?
Ten, z którym rozmawiałaś wcześniej… Na imprezie.
Nikt. To nikt.
Jasne.
Lepiej już pójdę do domu.
Połamania nóg jutro.
GDZIE JESTEŚ? DOKĄD POSZŁAŚ?
IDĘ DO DOMU. CHOLERA, MOGŁAŚ MI POWIEDZIEĆ
NIE WIEM TAK CZY SIAK, DOBRANOC
Cholera!
Wiesz, ile DeCara wydaje na twoje treningi?
Nie obchodzi mnie to.
- Co powiedziałeś? - Przepraszam, późno wróciłem.
Idź się przebrać.
O co chodzi?
Dlaczego nie rusza?
Co się dzieje?
Nie mogę, tato. Ramię za bardzo boli.
- Poprawimy to na siłowni. Siadaj. - Nie.
- Wsiadaj. - Nie dziś.
Wsiadaj na motocykl.
Idźcie na przerwę. Dzięki.
Chodź ze mną.
- Chodź. - Na litość boską. Widziałem to!
Obejrzyj jeszcze raz, bo powinniśmy byli wygrać.
Przegraliśmy przez twój upór.
Nie zrobiłeś, jak mówiłem. Miałeś zostać w cieniu,
ale ty musiałeś go wyprzedzić.
Musisz mnie słuchać. Wiesz, jakie mam doświadczenie?
Inaczej tak właśnie jest.
Obejrzyj jeszcze raz.
No już, masz to obejrzeć.
Ale, obejrzyj ten pieprzony…
Nie wracam do wyścigów.
Nie ty decydujesz.
- A kto? - Ja.
- Ty? - Zgadza się.
Tato, jestem rozbity.
Potrzebuję czasu.
Przestań zachowywać się jak dziecko. Mistrzostwa nie będą czekać.
Ile czasu potrzebujesz?
To lato, tato. Wolne lato.
Przepraszam.
Przepraszam. Z drogi.
- Cześć, Ale! Jak leci? - Dzień dobry. W porządku.
- Zadzwonić po nią? - Tak, dziękuję.
Tak. Przyszedł Alessandro.
- Jest w biurze. - Dziękuję.
- Pa. - Do widzenia.
Wejdź.
- Cześć, mamo. - Cześć.
Rozmawiałaś z ojcem?
Tak, dzwonił.
Myślę, że jesteś po prostu zmęczony.
Może pójdziesz do domu,
odpoczniesz, przestaniesz myśleć,
a gdy wrócę wieczorem, porozmawiamy.
Hej.
Wszystko mija.
- Teraz muszę wracać do pracy. - Jasne.
Dzięki, mamo.
- Pa, skarbie. - Pa.
Proszę wejść.
- Dzień dobry. - Dzień dobry. Pewnie Summ…
- Summer? - Zgadza się.
Wyjątkowe imię.
Pewnie każdy o nie pyta.
Dobrze. Żeby się lepiej poznać, zaczniemy od czegoś innego.
Kim chcesz być, gdy dorośniesz?
Napisy: Liliana Reguła