NETFLIX — SERIAL ORYGINALNY
- Hej. Skończyli? - Tak. Chodźmy.
Chodźmy.
Ani mi się waż!
Przepraszam.
Daj spokój.
Nie! Poddaję się.
Poddaję się.
- Boże… - Przepraszam!
Przy okazji, to ja byłam w basenie.
To było super!
Zaczekajcie na mnie.
- Idziemy dziś? - Dokąd?
Na plaży jest impreza z okazji zakończenia szkoły.
Wchodzę w to.
Halo?
Tak?
Tak. Doskonale, dziękuję. Do zobaczenia.
- Kto to był? - Kobieta z hotelu.
- I? - Chce się spotkać jutro.
Rozmowa poszła dobrze. Mówiłem ci.
- Może będzie tam chłopak z imprezy. - Jakiej?
- Kto? - Ten, którego spotkałaś na rozmowie.
Nie wiem. Może go nie zatrudnili.
- Kogo? - Takiego jednego…
który jej się bardzo podoba.
- Ostatni na miejscu to nieuk! - Nie!
Dalej!
Nie jest zły.
Prawie sekundę wolniejszy.
To nie Ale.
Ma potencjał.
Dobra robota, Jacopo.
Dobrze poszło, prawda?
Tak, poza kilkoma rzeczami, ale porozmawiamy potem.
Dobra robota.
Było miło. Wracam do pracy.
- Maurizio. - Tak?
O co chodzi?
Zainwestowaliśmy dwa lata pracy i pieniądze w Alego.
Poprosił mnie o wolne.
Wypadek musiał go przestraszyć. To normalne. Jest młody.
Potrzebuje czasu.
Pogadaj z nim. Spróbuj go przekonać.
Późno już. Powiedz, że zespół nie może dłużej czekać.
Dla twojego dobra też,
bo jeśli Jacopo nie wygra, nie ma sensu cię tu trzymać.
RAJSKA PLAŻA
- Kochani! - Cześć, mamo.
Cześć! Jesteście śliczne. Sandro, widziałeś Blue i Summy?
No proszę. Summy! Blue! Urosłyście.
Założę się, że chłopcy za wami biegają.
Poczęstujcie się.
- Wezmę tego. - Proszę.
- Nie, dziękuję. - Są dobre! Weź jednego.
Sandro, przyniesiesz mi dwa leżaki?
Już idę!
- Mogę lody? - Jasne.
- Teraz? - To tylko lody.
Nie zaszkodzą.
- Możesz zostać i mi pomóc? - Nie.
- Muszę iść. - Kto z nią zostanie?
- Ty. - Ja jestem.
- Nie martw się. - Dziękuję.
- Dzięki Bogu za Edo. Dokąd idziesz? - Dzwonili z hotelu.
Wspaniała wiadomość! Musimy to uczcić.
Daj spokój, mamo. Jeszcze nic nie wiadomo.
- Zadzwonię później. - Dobrze, zaczekam.
- Pa. - Połamania nóg.
Połam nogi!
Jest taka ładna.
- Spisałam się na medal. - Zdecydowanie.
To kuchnia.
Tam są mrożonki do restauracji.
- A to Marco. - Cześć.
Jeden z kelnerów.
Tutaj serwujemy śniadania, obiady i kolacje.
Musisz nauczyć się godzin na pamięć, bo ludzie ciągle o to pytają.
- Jasne. - Od 7.30 do 10.30, od 12.30 do 14.30
i od 19.15 do 21.35.
To basen. Jest otwarty od 10.00 do 21.00.
Tam są korty tenisowe.
Mileno, poznaj Summer.
- Cześć, miło mi. - Cześć.
Potrzebuję kogoś, kto pomoże jej w recepcji.
- Jasne. - Potrzebuje pomocy we wszystkim.
Kiedy trzeba.
Możesz zacząć jutro?
Idealnie.
Dogadajcie się w kwestii zmian.
Wyjaśnij jej, jak wszystko działa
i przyślij ją do mojego biura.
- Dobrze. - Dziękuję.
- Cześć. - Cześć.
Godzina jeszcze nie minęła.
- Mam dość. - Jesteś Ale Alba?
Nie.
Nieźle.
- Mówisz poważnie? - Nie.
Żartuję. Jest super.
Muszę coś dodać.
Nie wiem, czego dokładnie brakuje.
Powiedziałam, że jest spoko.
Dzięki. Ale muszę dokończyć beat.
- Brzydzisz się? - Nie.
Jesteś Panną, tak?
Co masz na myśli?
Wydajesz się bardzo dokładny, nawet z muzyką.
Dbasz o szczegóły.
Jestem Lwem.
Nie wyglądasz na Lwa.
Możesz mieć Ascendent w Ziemi.
Teraz, kiedy o tym wspomniałaś…
- Chyba tak. - W Ziemi.
Chcesz posłuchać kolejnej piosenki?
Dobra.
Ale nie tutaj.
Chodźmy do mnie.
Nie mam na myśli…
Po prostu mam fajny sprzęt. Komputer, głośniki i tak dalej.
- Jasne. - W porządku.
- Dokończmy piwo. - Dobra.
Gdy jesteś tu ze mną
Ten pokój nie ma już ścian
Ale ma drzewa
Nieskończone drzewa
Gdy jesteś obok mnie
Fioletowy sufit
Nie, już nie istnieje
Widzę tylko niebo nad nami
Przepraszam…
To ten.
- Nadal muszę… - Jest dobry.
- Co robisz? - Co robisz?
Przepraszam, to moja wina. Powinnam była powiedzieć.
- Masz chłopaka. - Nie.
Dario, lubię dziewczyny.
Nie…
- Poważnie… - Bo co? Jesteś homofobem?
Nie, jakim homofobem? Tylko…
Więc o co chodzi?
- O nic. - Powiedz.
Kiedy mówiłaś, że lubisz moją muzykę,
zacząłem fantazjować.
Myślałem, że…
Lubię twoją muzykę.
Mówiłam szczerze. Jestem szczera.
Na przykład, to co zrobiłeś…
Co zrobiłem?
„Hej, Sofia. Możemy się pieprzyć?”
Nie zrobiłem tego tak ani tak nie powiedziałem.
- Jak w latach 80. - Nieprawda. Nie zrobiłem tego tak.
Musisz poprawić kilka rzeczy.
- Wyjdzie ci na dobre. - Tak myślisz?
Jako przyjaciółka mogę ci dać wiele rad.
- Fajne miejsce. Wszystko twoje? - Co?
- To miejsce. - Nie, należy do mojego szefa.
To część warsztatu. Trochę tu ogarnąłem i teraz tu mieszkam.
Jesteś tu pierwszą dziewczyną.
- Mam szczęście. - Nie…
To ja mam szczęście.
To świetne.
Nie dotykaj tego.
Przepraszam.
Twój?
Nie, składam go z przyjacielem.
Ściga się na motocyklu.
Też się ścigasz?
Nie, jestem mechanikiem.
To długa historia. Jest dla mnie jak brat.
Przyjechał z Rzymu, a ja za nim.
A jeśli wszystko pójdzie dobrze, będę z nim współpracował.
Ale jest super.
To prawdziwy mistrz.
Ten, który był na imprezie?
Tak.
- Co czytasz? - Cześć!
Właśnie kupiłam.
Spóźniłaś się.
Jak poszło?
Dobrze.
- Zaczynam jutro. - Super!
- Więc stawiasz kolację. - Jasne.
On też tam był?
Nie, nie było go tam. Ale kogo to obchodzi?
Rozczarowana?
Nie obchodzi mnie to.
Więc nie obchodzi cię, co właśnie odkryłam.
Co takiego?
No powiedz.
- Przyjaźni się z Dario. - Kim jest Dario?
W każdym razie… Porozmawiamy o tym przy kolacji.
- Gdzie chcesz zjeść? - Nie wiem.
- Kto to? - Sissy.
Podobasz jej się.
- Czy to Sissy ma wielkie cycki? - Nie, to Marty.
Zakonnica.
Sissy to… ta z pomadką.
Czekaj… Z pomadką?
Ale, powiedz mu.
Ssie z pomalowanymi ustami.
Zazdrosny?
Wal się!
- Dupek z ciebie. - Ale… dlaczego?
To najlepsza przyjaciółka Maddy.
A ty i ta dziewczyna?
Wszystko gra.
To znaczy, że ją przeleciałeś?
Nie.
Obciągnęła ci?
Nie.
- Zwaliła ci ręką? - Nie.
Co?
To lesbijka. Co się śmiejesz?
Przedstaw ją mnie, pomogę jej się nawrócić.
- Taki się człowiek rodzi. - Nie, to nieprawda.
Moja kuzynka była z facetem, a teraz jest z dziewczyną.
- Może jest bi. - Kto wie.
Chcesz jeszcze macha?
Dawaj. Ale ktoś musi zrobić filtr.
Zajmę się tym. Pójdę.
Podoba mi się dziewczyna.
Chodź.
- Chyba wiem kto. - Co masz na myśli?
- Czarna z imprezy? - No nie… skąd wiesz?
Lesbijka mi powiedziała.
- Co ona wie? - To jej przyjaciółka.
- Niemożliwe… - Tak.
- Wpadłem. - Tak bardzo ci się podoba?
Czy…
Naprawdę mi się podoba.
Chłopaki, gotowe.
Hej.
Cześć, mamo.
Rozmawiałeś z tatą?
Nie.
Co zamierzasz?
Myślałem, że pójdę spać.
Mówię poważnie.
Jak dla mnie możesz przestać się ścigać.
Albo poczekaj tyle, ile potrzebujesz. Rób, co chcesz.
Ale musisz podjąć decyzję.
Może znajdę pracę. Co?
Pa, mamo. Dobranoc.
No cóż…
Jak poranna poświata
Jak ta piosenka, którą powinieneś znać
Jakbyś nie czuł nic
Jesteś jak pływanie w głębokiej wodzie Nie jestem gotowa
Jestem tylko sobą, a ty to tak wiele
- Cześć. - Cześć, mamo.
Nie przerywaj. Proszę.
Jestem tylko sobą, a ty to tak wiele
Gdy rzeka płynie Powinnam wszystko wypić
Nie mogę.
- Nie widziałam, że wróciłaś. - Dopiero co.
- Gdzie Blue? - Śpi.
Szkoda, że nie było cię dziś z nami.
Dlaczego? Co przegapiłem?
Nic.
Zjadłyśmy pizzę, obejrzałyśmy telewizję…
Przepraszam, byłam z Sofi. Musiała mi coś powiedzieć.
Nie powiedziałaś, jak ci poszło.
Dobrze. Naprawdę dobrze.
Zaczynam jutro.
Mamo. Co się stało?
Mamo…
Co się stało?
To takie trudne.
W nocy. Widzisz mnie w ciągu dnia.
Mogę zrobić wszystko.
Ale w nocy jest mi smutno.
Czuję się samotna.
Wiem, mamo.
Latem jest trudniej.
Tak.
Ale przynajmniej jest szczęśliwy, grając muzykę.
Nie, mamo. To nie fair.
Śpiewałaś.
Nigdy nie śpiewasz.
Nie powinnaś była rezygnować z muzyki.
Jestem z ciebie dumna. Wiesz, prawda?
- Tak, mamo. Wiem. - Dobrze.
Jesteś dużo lepsza ode mnie. Dużo lepsza.
Słyszysz? Jeśli nie wiesz, musisz zrozumieć.
Daj spokój.
- W porządku? - Tak.
Dobrze.
- Tak. - No już.
- Pa, kochanie. Miłej nocy. - Dobranoc, mamo.
- Dobranoc. - Dobranoc.
MISTRZ POWRÓCIŁ?
ROZMOWA Z ALEM PO WYPADKU
To obowiązkowe?
Tak. Dlaczego pytasz?
Z ciekawości.
Nasi klienci to cenią.
Znają nasze imiona, ale my nie znamy ich.
To ich uspokaja.
Ale nie martw się. Wszystko będzie dobrze.
Najpierw klient chce zobaczyć piękny uśmiech.
Spróbuj.
Właśnie. Świetnie.
Do zobaczenia na górze.
Możemy tu zostawić bagaż?
Dzień dobry.
To czas zameldowania i wymeldowania.
A to hasło do Wi-Fi.
Nie, wezwę kogoś. Czekaj.
Dobrze.
Możesz wysłać kogoś po bagaż? Dziękuję.
Już idzie.
- Dzień dobry. - Dzień dobry.
To te torby?
- To znaczy bagaż. - Tak.
Pierwszy dzień?
Ja też.
Summy?
- Tak, przepraszam. - Dzięki.
Zapraszam.
Summer…
Cóż za dziwne imię.
W którym roku zbudowano hotel?
W 1923.
W lewo, proszę.
W 1923?
A skąd mam wiedzieć?
To państwa pokój. Pytania proszę kierować do mnie.
To dla pana.
- Dobrze. Do widzenia. - Miłego dnia.
Jestem Alessandro, czyli nie mam tak dziwnego imienia.
Wszyscy mówią mi Ale.
Dobra, Ale. Mów mi Summy.
Dlaczego? Wszyscy tak mówią?
Tylko ci, których lubię.
Dobra… Summy.
Nie martw się.
Tym razem cię nie uwiodę.
Trzy piętra to za mało czasu.
Tak czy siak, chciałem cię przeprosić.
To, co się stało na imprezie, nie było miłe.
Chcę tylko przeprosić.
Dobrze. Przeprosiny przyjęte.
Muszę oddać ci bluzę.
- Nie, możesz ją zatrzymać. - Chętnie oddam.
Nie podoba ci się?
- Posłuchaj… Skąd jesteś? - Stąd.
Skąd konkretnie?
Tu się urodziłam i wychowałam.
- Pytałem, bo… - Jestem czarna.
- Nie. - Nie.
Pytałem, bo nie jestem stąd.
Zauważyłam.
- To widać? - Tak, trochę.
- Przez to, jak mówię? - Tak.
Dlaczego tu pracujesz? Ze wszystkich miejsc.
Potrzebowałem przestrzeni, by stać się niezależnym finansowo.
Rozumiem.
- Tak samo u mnie. - Super. Doskonale.
Ta praca jest dla mnie bardzo ważna.
Dla mnie też. Poważnie.
Też byłeś tylko na jednej rozmowie?
- Gdy się poznaliśmy. - A tak!
Jasne. Jedna rozmowa i dostałem pracę.
Nie jeździsz motocyklem?
Jeżdżę.
Skąd wiedziałaś?
Po prostu wiem.
To długa i skomplikowana historia. Miałem problemy z rodzicami i…
- Przepraszam. - Opowiem ci później.
Nie musisz, jeśli nie chcesz.
- Ruszcie się. - Już.
Doskonale.
- Dzień dobry. - Dzień dobry.
- Spokojnie. Zajmiemy się tym. - Dobrze.
Proszę, tędy.
- Dzień dobry. - Dzień dobry.
- Co robisz? - Co?
- Co robisz? - Muszę coś załatwić.
Zaraz wracam.
- Madda. - Ale.
Co się stało?
- Dzwoniłam do ciebie tysiąc razy. - Widziałem. Pracuję.
Musimy pogadać.
O czym?
- Teraz? - Tęsknię za tobą.
- Cierpię. - Boże…
- Nie możemy być razem? - Powiedziałem nie.
- Już ci mówiłem. - Dlaczego?
Bo to koniec. Wszystko się kończy.
Jest ktoś inny?
Co to ma do rzeczy? To nie tak.
To nie tak.
- Podoba ci się ktoś inny? - Nie o to chodzi. Uspokój się.
Przejdziemy się i pogadamy?
Chodź, porozmawiamy.
Chodźmy.
Chodź, przejdziemy się i porozmawiamy.
To pokój pań.
Dziękuję.
Gdzie nasze bagaże?
Zaraz przywiozę.
- Dziękuję. - Nie ma za co.
- Wszystko w porządku? - Tak.
Czekaj, pomogę ci.
- Gdzie jest Ale? - Na górze.
Dlaczego go tu nie ma?
Był tu ze mną, ale poszedł na górę.
Poszedł na górę, potem zszedł na dół…
Najpierw poszedł na górę, potem zszedł,
a teraz poszedł znów.
Dobrze, chodźmy.
To pewnie moja wina.
Za szybko wjechałam, a on szedł po schodach,
ale będzie na nas czekać.
Nie musisz go kryć.
- To nie tak… - Znam Alego aż za dobrze.
- Tak? - Tak.
Myślę, że danie mu szansy było błędem.
Proszę tak nie mówić.
Wydaje się miły.
Tak myślisz? Że jest miły?
Może chodzi o to, że matka i syn
nie powinni pracować razem.
Hej.
- Wszędzie cię szukałem. - Co tu robisz?
Szukałem cię i znalazłem.
To damska szatnia. Nie możesz tu być.
Dobra. Jeśli ktoś wejdzie, wyjdę.
Jak chcesz.
Jesteś na mnie zła?
Coś się stało?
Nie? Dobrze.
Przepraszam za wcześniej.
Miałem problem rodzinny. Coś w rodzaju nagłego wypadku.
Masz na myśli swoją matkę?
Nie… Dlaczego?
Kłamiesz.
- Dlaczego tak mówisz? - Widziałam cię z dziewczyną.
To nie moja dziewczyna. To moja była.
A kogo to obchodzi? I tak kłamiesz.
Dlaczego?
„Potrzebuję tej pracy, trochę czasu dla siebie i wyzwań”.
Dlaczego nie powiedziałeś?
Nie mówię tak. Miałem ci powiedzieć o mojej byłej?
- Kogo obchodzi twoja była? - To co?
Że kierownikiem hotelu jest twoja matka.
Nie pomyślałem o tym. Nie pytałaś.
A ja byłam na tyle głupia, by cię kryć.
To nic takiego.
Dupek z ciebie.
Dupek? Ledwo się znamy.
Tym lepiej.
Nie wierzę…
- Co tu robisz? - Jak poszło?
Cieszę się, że cię widzę.
- Hej… Co się stało? - Nic. Dlaczego?
- Nigdy mnie tak nie przytulasz. - Nieprawda.
Przyniosłem ci prezent.
- Patrz. Nowe łożyska. - Dziękuję!
- Chcesz je założyć? - Może później.
- Jedziemy? - Dobra.
Zabawmy się. Pij!
Druga runda dla was i nadciąga trzecia.
- Dwa i trzy… Zrobimy tak. - Nie, daj spokój.
Daj spokój!
- Co robisz? - Daj mi szkło.
- Co się stało? - Co?
- Co się dzieje? - Nic, nic mi nie jest. Bo co?
Nieprawda.
Wszystko pogmatwane.
Pokłóciłem się z Maddaleną.
Zerwaliście?
- Jesteś pewien? - Nie.
Nie, właściwie… Powiedziałem jej,
że nie chcę już z nią być,
ale ona wciąż mnie chce.
To jej wina czy twoja?
Rozmawiałem z nią. Tak jak zawsze.
Ale ona chce być ze mną.
- A ta druga? - Summy?
Tak.
A on? Co on tu robi?
Nie wiem. Ale pewnie przyjechał do mnie.
- Możemy pogadać? - Coś się stało?
Dlaczego nie wracasz?
Mój ojciec cię przysłał?
- Jesteś naszym najlepszym zawodnikiem. - Nie, ty nim jesteś.
- Czekałeś na tę szansę. - Wiesz, że to nieprawda.
Napijmy się, wyluzuj.
Proszę, pij.
Masz się napić.
Jesteś pieprzonym tchórzem.
Załóżmy się.
Pokonaj mnie i wrócę.
Znajdź dwa motocykle.
- Dasz radę? Jesteś pewien? - Tak.
- Co? - Tak!
Szybko zmienia biegi. Uważaj przy przyspieszaniu.
Rozumiesz? Jedź.
- Jedziemy! - Dalej!
Skoro wygrałem, wracasz?
Wygrałeś, bo jesteś lepszy.
Już nie jestem wam potrzebny.
Boże… Spójrz na moich rodziców.
Trochę muzyki z lat 80. i znów są napaleni.
- Kiedy wrócili do siebie? - Nigdy nie zerwali.
Przeszli trudny okres, ale to już koniec.
Nawet znowu się pieprzą.
Co? Skąd wiesz?
Słyszę ich.
Lepiej niż moi rodzice. Spójrzcie na moją matkę.
Co z nią? Wygląda na smutną.
Jasne, jest sama.
Och. Uwielbiam ten kawałek!
Zatańcz ze mną.
Zostań tam, dobrze?
Chodź.
Co robisz?
Nie, Madda.
Co się stało?
Po prostu nie wiem, co się dzieje.
Napisy: Liliana Reguła