Po co w ogóle je dmuchać? Ludzie lubią flaki.
Co?
Boże broń przed rozedmą płuc.
Twoja kawa.
Cóż za piękny uśmiech od rana.
- Znalazłeś jakąś cipkę? - Nie.
Pamiętaj, co zawsze mówiłem o Niemkach.
Uważaj. Najpierw są modelkami, a po roku…
Grube jak beka.
Jasne.
BRAK WYNIKÓW
Dzień dobry.
Cześć, mamo. Idziesz do pracy?
- Tak. - Zaczekaj.
Pójdę z tobą.
- Nie. - Dlaczego nie?
Nie pracujesz już u mnie.
- Zwalniasz mnie? - Zachowałeś się dziwnie.
Dziwnie… Przesadzasz.
Zniknąłeś i ta nowa musiała cię kryć.
Pamiętasz o dzisiejszej kolacji?
I tak wpadnę później do biura.
Dobrze.
NETFLIX — SERIAL ORYGINALNY
Patrz.
Skąd ona jest?
Jest z… Bydgoszczy.
- Z Bydgoszczy? - Z Polski.
Jest Skorpionem.
Nigdy nie byłam ze Skorpionem.
Dlaczego podobają ci się dziewczyny?
Nie wiem.
Dlaczego podobają ci się chłopcy?
- Nie wiem. - No właśnie.
- Cześć! - Cześć, Edo.
- Co to? - Ponton.
Pokaż.
Napompujemy później.
- Dokąd idziesz, Sofi? - Do Daria.
- Ten z Darseny? - Jest w porządku.
- Bardziej niż ja? - To coś innego. Ty jesteś upierdliwy.
- Myślę, że jesteś miły. - Dzięki, Blue.
Chcecie iść?
- Ja pracuję. - Nie było pytania.
Pa.
Gorąco.
Prawda?
Tak… Bardzo gorąco.
- Dziwni jesteście. - Dlaczego?
Nie…
Może mi się wydaje.
- Czujesz się dziwnie? - Nie. A ty?
Pewnie że nie.
- Więc wszystko gra. - No pewnie. Wszystko w porządku.
Jesteście dziwni.
- Idziemy popływać? - Chodźmy.
Nie, muszę lecieć.
Jeszcze wcześnie.
Wiem, ale dziś zaczynam wcześniej.
Muszę lecieć.
Napompujemy?
Jasne.
- Do zobaczenia. - Narka.
- Na długo zostaniesz? - Póki go nie sprzedamy.
Wolałbym go zatrzymać.
Ale jest też mojej żony.
Wielka szkoda.
Nie będziesz już tutaj przychodzić.
Też macie wspólność majątkową?
Kto, my? Nie!
Nie pobraliśmy się. Po prostu byliśmy razem.
Gdybyśmy się pobrali, to tylko by zyskać stabilność.
Bardziej dla dziewczynek niż dla nas.
Przepraszam.
- Dokąd idziesz? - Do pracy.
Która godzina? Nie za wcześnie?
Wszyscy muszą mnie pilnować?
To chyba nie problem, jeśli będę wcześniej.
Dobrze, tylko mówię…
Zawsze w biegu, a gdy już gadamy, to tylko ja mówię.
Powinno być odwrotnie.
Kto to?
Przyjaciel. Riccardo.
Długo go znasz?
Nie wiem. Nie. Biedak jest w separacji.
Wszystko w porządku?
- Jasne, mamo. - Na pewno?
- Tak. - Jeśli chcesz pogadać,
- wiesz, że tu jestem… - Mamo, wiem!
- O wszystkim. - Wiem, mamo.
Dobra, koniec.
- Jeszcze jedno. - Co?
Nie martw się o mnie. Radzę sobie. Widzisz?
- Widzisz? Pa. - Pa.
Muszę wracać do pracy. Do zobaczenia.
MOTOCYKLE I WYŚCIGI
MISTRZ POWRÓCIŁ?
Dzień dobry.
Ale zdecydował, że nie wraca na tor.
A my musimy działać dalej.
To znaczy, że na dzisiejszej konferencji powiemy,
że jesteś naszym jedynym kierowcą.
I że w ciebie wierzymy.
I tylko w ciebie.
To prawda?
Jasne, bardzo w ciebie wierzymy.
To twoja wielka szansa, Jacopo.
Jesteś teraz kierowcą numer jeden w DeCara Racing.
I żadnych numerów.
Jasne.
A teraz idź trenować.
Jazda.
Dziękuję.
Do zobaczenia.
- Maurizio. - Tak? Co jest?
Słuchaj…
- Nie masz nic przeciwko? - Nie.
Rozmawiałeś z Alem?
Nie.
Chcę tylko powiedzieć…
że mi przykro…
Nie ma powodu. Chodźmy.
Ale coś mówił?
Że mu się podoba. A Summy?
Nie rozmawia ze mną o takich sprawach.
Od dawna się przyjaźnicie?
- Od dawna. - I nigdy nic nie było?
Między mną i Summy?
- Mówiłaś, że lubisz dziewczyny. - Jak to? To moja przyjaciółka.
- I nie lubię wszystkich… - Nie chciałem…
- A te? - Całkiem niezła.
Byłeś kiedyś ze sportowcem?
Kiedyś byłam z tancerką.
Uwierz, nie masz pojęcia, co tancerki potrafią.
Najdłuższy twój związek?
- Co? - Najdłuższy związek.
Najdłuższy związek…
- Nie pamiętam… - Nie byłeś nigdy w związku?
Zdarza się.
Z iloma dziewczynami byłeś?
- Co masz na myśli? - No wiesz. Byłeś.
- Co to ma znaczyć? - Z iloma spałeś?
Spałem z…
Podaj liczbę.
Dobra, ale nie pamiętam.
Może było blisko, ale nie wyszło.
Gdy byłem młodszy.
- Spójrz na mnie. - Prawie coś było.
Nigdy nie uprawiałeś seksu?
- Z czego się śmiejesz? - Przepraszam.
To zbrodnia?
Przepraszam.
To dziwne. Jesteś miły, przystojny.
Może nie znalazłem właściwej?
Jakiej właściwej?
Mówię poważnie.
Poważnie… Przesadzasz.
Ktoś o tym wie?
To tajemnica.
Poważnie. Zachowaj to dla siebie.
Nie martw się. Nikomu nie powiem.
Tak czy inaczej…
Słuchaj mnie, a do końca lata ta tajemnica nie będzie potrzebna.
Zaufaj mi.
Ale laska.
Kiedy ostatnio miałeś dziewczynę?
Jakiś czas temu.
Ostatnią w klasie 3-D.
- Skąd wiesz? - Widziałam cię w szkole.
Potem było coś z jedną z czwartego roku.
- I tyle. - I teraz nikt ci się nie podoba?
Uważaj, gotowe. Napompowany.
- A ty? - Ja?
Jestem wolna. I szukam kogoś.
No proszę… Do tak ładnej dziewczyny ustawi się kolejka chętnych.
PLAŻA PARADISE
Do zobaczenia.
Tutaj jest basen, a z tyłu kort tenisowy.
By zarezerwować, proszę przyjść do mnie lub na recepcję.
Przepraszam, o której podajecie posiłki?
O 9.35.
- 9.35? - Tak. 9.35.
- Tędy proszę. - Dziękuję, Summer.
- Do widzenia. - Piękne imię.
Hej.
Ma rację.
To prawda.
Summer to piękne imię. Trochę dziwne, ale piękne.
Posłuchaj… Stałem się nagle niewidzialny?
To niepotrzebne.
Mogę pomóc, ale to bez sensu.
Powiedziałem głupotę, ale miałem powód.
Jaki?
Chcesz znać prawdę?
Wróciłem tylko po to, by cię zobaczyć.
- Przepraszam? - Tak?
Jakie jest hasło do Wi-Fi?
Sieć jest otwarta. Trzeba się zarejestrować nazwiskiem i numerem pokoju.
Dobrze, dziękuję.
Dziękuję.
Nadal tu jesteś?
Podobasz mi się, Summer.
Nie mów tak na mnie.
I tak mi się podobasz.
Masz chłopaka?
Może.
- Zajmę się tym. To nie problem. - Dla mnie tak.
Możesz stanąć?
Możemy normalnie porozmawiać?
Zadzwonię do mamy i powiem, żeby cię wcześniej puściła.
- Ale z ciebie dupek. - Żartuję.
Ale… Dobra. To dobry znak.
Co?
Wściekłaś się, bo jest chemia.
- To znaczy… - Wal się.
Widzisz?
Poczekam. Zobaczymy się, jak skończysz.
Zapiszę państwu pory posiłków.
Widzę, że pobyt trwa dwa tygodnie.
- Dziękuję. - Świetnie.
- Miłego pobytu. - Dziękujemy.
- Zawsze tu jestem. - Dziękujemy bardzo.
- Do widzenia. - Do widzenia.
- Summy, możesz? - Tak, przepraszam.
Proszę. Zapisz to na jutro.
Weź telefon. Nie wiem, co jej napisać.
Improwizuj… Pomyśli, że to ja.
Liczy się używanie odpowiednich ikonek.
Pokażę ci.
Widzisz? Napisałam „Cześć”.
I dodałam buźkę z oczkiem.
Więc nie tylko się przywitałam, ale mówię, że cię lubię.
Ale co jej powiedzieć? Mogę tylko napisać „Cześć” albo „Boże!”.
Słowa nie mają znaczenia.
Chodzi o buźki.
Żyjemy w ciężkich czasach.
Pokrywa lodowcowa topnieje, dziura ozonowa się powiększa.
Nawet niedźwiedzie polarne są na skraju wyginięcia.
Nie szkoda ci ich?
- Trochę tak. - No i proszę.
Jedno jest proste.
Co?
Pieprzenie.
Pieprzenie!
Dość o pieprzeniu!
Weź telefon i wyślij jej dużo buziek.
HEJ!
- Odesłała mi małpkę. - To dobrze.
To bardzo dobrze.
Jestem rekinem!
No więc?
- O czym rozmawiałaś z Alem? - O niczym.
Daj spokój, przyznaj to. Podoba ci się.
I wiem dlaczego. Ma całkiem niezły tyłek.
Posłuchaj…
Skąd wiesz, że ktoś ci się podoba?
Całuję ich.
A jeszcze lepiej, gdy z nimi śpię.
Najpierw kogoś całuję, bo mi się podoba,
a potem z nim śpię i już go nie lubię.
- A jak już ci się nie podoba? - Rzucam go.
Dlaczego pytasz?
Z ciekawości.
Jak wyglądam?
- Ładnie. - Tak?
Mam dziś randkę.
Idziemy na kolację, a potem… kto wie?
- Pa, skarbie. - Pa.
TWOJA KSIĄŻKA TO MÓJ ZAKŁADNIK, JEŚLI CHCESZ JĄ ODZYSKAĆ, ZADZWOŃ
Niespodzianka!
- Hej! - Cześć.
Chcesz gdzieś wyskoczyć?
Muszę zapytać mamę, bo nie wiem, co z siostrą.
Możemy iść na karuzelę.
Żartowałem.
- Jak ci dziś poszło? - Dobrze.
Piękne.
Ależ te dwie Holenderki są gorące.
- Ale, daj im coś do picia. - Nie.
- Dalej. - Nie dziś.
- Daj im to. - Jasne.
Cześć.
Cześć, stary.
Zdrówko.
- Kto to? - Cholera.
Moja matka.
Nie zniosę jej dłużej. Dzwoni dziesięć razy dziennie.
Tak czy inaczej…
Pokłóciłem się z ojcem. Nie chce ze mną gadać.
Beznadziejne lato.
A Summer?
Nie wiem.
Nie rozumiem jej.
- Zawsze jest z jednym kolesiem. - Jej chłopak?
Nie wiem. Może.
Jasne…
Witam w moim świecie.
O nie, Madda. Pa.
Co, Madda? Dokąd idziesz? Zaczekaj! Ale!
Co mam powiedzieć?
Ale bałagan.
- Cześć. - Dokąd on idzie?
Dokąd on idzie…
- Na pociąg. - Daruj sobie.
Nie wiem, on…
Mówił, że ma trening.
- Unika mnie? - Nie! Co? Nie wiem. On…
Wiem, dlaczego go kryjesz.
Dlaczego?
- To twój przyjaciel. - Tak.
To miłe z twojej strony. Nie oceniam, naprawdę.
Posłuchaj…
Tak?
- Jesteś głodny? - Tak.
- Tak? Pójdziemy coś zjeść? - Tak.
Tam jest fajne miejsce.
Świetne.
- Miło mi. - Napijesz się czegoś?
- Tak, dzięki. - Jeszcze jeden, proszę.
Chcesz spróbować?
- Podać coś? Wodę, wino? - Wodę, dziękuję.
- Z gazem i bez gazu? - Tak.
- Cześć, mamo. - Hej.
Cześć.
Ale Alba?
- Tak. - Jak ramię?
Lepiej, dziękuję.
- Jesteś legendą. - Dziękuję.
- Jak tam moja legenda dziś? - W porządku.
Myślałem, że zaprosiłaś mnie na kolację. A co to?
Rodzinne zebranie?
Cześć.
Usiądziesz z nami?
Proszę.
Nie wiedziałem, że będzie ktoś jeszcze.
- Przyniosę menu i przygotuję stolik. - Świetnie.
Dziękuję.
Nie jesz?
Nawet zimne nie jest złe.
Możemy pogadać?
Przejdziemy się?
Jasne.
Porozmawiajcie, proszę.
Nie mam mu nic do powiedzenia.
- Ani ja. - I dobrze.
Proszę.
Dobra.
- Nie wrócę do wyścigów. - Wiemy to.
Dobrze.
Ale dlaczego?
Bo mam dość.
- Czego? - Jego.
Ma dość mnie?
Powiedziałeś, że masz dość mnie?
- Dobrze słyszałeś. - Zgadza się.
Całe życie byłem przy tobie i to ty masz dość?
Prosiłem cię kiedyś o to?
Wsadziłeś mnie na motocykl za dzieciaka. Nie miałem nic do powiedzenia.
Na każdym zdjęciu z dzieciństwa jestem na motocyklu.
Zmuszałeś mnie.
- Zmuszałem? - Zmuszałeś.
- Słyszysz? Zmuszałem go. - Tak.
Ciesz się, że nauczyłem cię jeździć. Inaczej nic byś nie osiągnął.
Poświęciłem całe życie, by nauczyć cię wszystkiego, co wiem.
- Wszystkiego! - Dość!
- Co byś zrobił beze mnie? - Za kogo ty się uważasz?
- Pieprz się. To twoja wina! - Odpowiedz!
- Cisza! - To wasza wina!
Co byś beze mnie zrobił?
To wasza wina!
Znowu się zaczyna.
- Wszystko w porządku? - Przepraszam.
- Ciągle się to zdarza. - Posprzątamy.
Nie wiesz, jak to jest robić wszystko samemu,
gdy nikt w ciebie nie wierzy i nie pomaga ci się podnieść,
gdy upadasz.
Zrobiłem dla ciebie wszystko.
Przeprowadziłem się do tej dziury.
- Może nie powinieneś był. - Może.
- Widząc, jak dałeś ciała. - Dość.
Nie, Laura. Zostań.
Tego chciałaś, więc dokończmy.
Bo zrobił to celowo.
Co?
Przyznaj.
Powiedz, że zrobiłeś to celowo.
Oglądałem to nagranie setki razy.
Nie wychodziłeś tak z zakrętów, jak miałeś cztery lata.
Powiedz, że to było celowo.
Pieprzony kretyn.
Skarbie, to prawda?
Wyrazy uznania.
Ten cud zmarnował 20 lat poświęceń.
Mogłeś zginąć.
Tak.
Mogłem.
Dobra robota.
Chyba nieźle poszło.
MAMA
Wiem, że trudno o tym rozmawiać.
Masz rację.
Ale dobrze zrobiłaś.
- Co? - Całując mnie.
Tak myślisz?
Tak, bo to coś między nami…
wisiało w powietrzu.
Ty tylko sprawiłaś, że stało się oficjalne.
Tak, racja.
Pomyślałem nawet, że to było z litości, wiesz?
Co ty mówisz?
Od śmierci mojej mamy zawsze byłaś przy mnie i pomyślałem…
że to przez to.
Nigdy nie było mi cię żal.
- Ale ja tego nie wiedziałem. - Zawsze mnie rozśmieszasz.
Wczoraj było dziwnie.
Dziwnie…
ale też dobrze.
Bardziej dziwnie.
Daj spokój. Pół na pół.
Co zamierzasz zrobić z Sofią?
- Ale co? - Kiedy zamierzasz…
jej powiedzieć.
Nie chcę jej mówić.
Ale i tak w końcu się dowie.
Nie, jeśli jej nie powiemy.
Powiedziałeś jej coś?
Nie.
Ale masz rację.
Pewnych rzeczy nie trzeba mówić.
Trzeba ich doświadczyć.
Idziemy do domu?
Co się stało?
Co zrozumiałeś z naszej rozmowy?
Że jesteśmy parą.
Tak?
Pocałuj mnie!
Co krzyczałaś?
Pocałuj mnie.
Zaczekaj. Przepraszam.
Daj mi powiedzieć.
- Dlaczego mnie pocałowałaś? - Nie wiem.
- Żal ci mnie? - To nie tak!
- Powiedz dlaczego! - To był błąd.
- Co to miało znaczyć? - Nie wiem…
Nie wiem, co…
Napisy: Liliana Reguła