NETFLIX — SERIAL ORYGINALNY
Lewa, prawa.
Dalej!
Na lewo, uśmiech. Szybciej!
Tam i z powrotem.
W górę! Rozciągamy się.
Raz, dwa.
Przepraszam za spóźnienie.
- Ciężka noc? - Nie, nie mogłam spać.
Przyjechali dziś.
Spójrz, jak się bawią tymi piłkami.
Doskonale!
Wyglądają na spokojnych. Trochę przestraszonych.
- A potem? - Potem… wykorzystują cię.
- Ale wszyscy są tacy mili. - Przekonasz się.
Idź się przebrać.
Dzień dobry.
- Summer. - Tak? Dzień dobry.
Przepraszam za spóźnienie. Obiecuję, że to się nie powtórzy.
Nie o to chodzi. Muszę o coś spytać.
Może przypadkiem odezwał się do ciebie Ale?
Nie.
- Nie? - Nie.
- Coś się stało? - Nie mogę się do niego dodzwonić.
Trochę się martwię.
- Zresztą nieważne. - Przykro mi.
- Przepraszam. Miłego dnia. - Do widzenia.
TWOJA KSIĄŻKA TO ZAKŁADNIK ZADZWOŃ, JEŚLI CHCESZ JĄ ODZYSKAĆ
NIE ZDAŁA
- Edo! Cześć, skarbie. - Hej.
- Jak się masz? - Wszystko gra.
- Widziałeś wyniki? - Tak, widziałem.
- Jak poszło? - Dobrze.
Fajnie. Wszystko w porządku?
Tak.
- Wpadniesz później? - Nie wiem, czy dam radę.
Dobrze.
Oblałam?
Przykro mi.
Pa, Isa.
Pa.
Cały czas gada.
Ale rozumiesz ich?
Co się stało?
Laura… Wcześniej pytała mnie o Alego.
Nie mogła się z nim skontaktować. Wyglądała na zmartwioną.
Też to widziałam. Nie była dziś w formie.
Spójrz na blondyny, jak się bawią.
Przy drinku przy basenie.
Spójrz na nie. Zazdroszczę im.
- W porządku? - Tak.
- Który to ich pokój? - Co?
Zresztą…
- Pokój 234? - Tak.
Dziękuję!
Wybrany numer nie jest…
Zapraszam numer 23.
Zapraszam numer 24.
- Poczekaj, pomogę ci. - Cześć!
- Potrzebujesz pomocy? - Nie, ja…
Tak. Właściwie to tak. Dziękuję.
Na początku cię nie poznałem.
W tym stroju.
- Jakim stroju? - Cóż.
Bardzo ładnym.
To znaczy…
Tak czy siak, ładnie wyglądasz.
Dziękuję.
- Idziesz do kasy? - Tak.
- Zaniosę ci to. - Dziękuję, to bardzo miłe.
Jakieś wieści o domu?
Tak, dostaliśmy ofertę,
ale zaproponowali niską cenę, więc nie sprzedajemy.
A ja myślałem, że to niezła oferta.
Nie zgodziła się ze mną.
- Masz na myśli swoją byłą. - Tak.
Przykro mi.
- Ale mam też dobre wieści. - Naprawdę?
Muszę tu zostać, póki się nie dogadamy.
Jasne.
- Dobrze wiedzieć. - Musisz mnie jeszcze trochę znosić.
Dobra.
Jak się masz?
- Coś nie tak? - Pamiętasz Blue, najmłodszą?
- Tak. - Oblała.
- To się zdarza. - Po prostu mi jej szkoda.
Też byłam kiepska w szkole.
Nie dlatego, że nie rozumiałam, tylko szkoła była zbyt surowa.
- Oblałam trzy razy. - Trzy razy?
- Trzy. - Nie…
- Przeniosłaś się? - Nie, rzuciłam szkołę.
- Jak to? - Uciekłam z domu.
- Serio? - Tak.
Wzięłam gitarę, zaczęłam grać w barach
i wszędzie wpadałam w kłopoty.
Kierowałam się instynktem. Zawsze taka byłam.
Czasem coś namieszałam, ale…
- Kierowałaś się nim. - Tak.
A co ci teraz podpowiada?
Nie wiem.
Jestem ci winna kawę. Przynajmniej.
Zapraszam numer 27.
- To mój numer. - Co?
To mój numer, 27.
Dobrze. Pa. Do zobaczenia jutro w barze.
Poznasz mnie. To samo miejsce, ta sama sukienka.
- Pa. - Dziękuję.
Nie ma za co.
- Skończyłem. - No i?
- Wychodzę. Też mam lato. - Co za leniwy dupek.
Ale.
Obudź się.
No już.
- Która godzina? - Już późno.
- Dzwoniła twoja mama, ale nie odbierałem. - Dobrze.
Pomyśli, że jestem na nią zły.
Idę wziąć prysznic.
- Idziesz na imprezę? - Nie wiem.
Może skręta?
Nie.
Lepiej nie. Już jesteś paranoikiem.
Posłuchaj.
Mogę tu zostać?
Oczywiście.
Żartujesz?
Nie wiesz?
Mój dom to twój dom.
Jeśli mama zadzwoni, powiedz, że nie wiesz, gdzie jestem.
Dobra.
- Pa. - Pa.
- Edo? - Blue… Co tu robisz?
- Mam gorączkę. - Sprawdzę.
Tak, jesteś trochę ciepła.
Przyszedłeś do Summy? Wyszła.
Chcesz zostać?
Dobra.
Obejrzymy coś?
Widziałeś Stranger Things?
Pierwszy sezon jest super.
Riverdale?
Widziałeś wszystko.
Czasem…
Naprawdę trudno…
wybrać, co…
Tak!
A może Dom z papieru? Nowy sezon. Jeszcze nie widziałem.
Źle znoszę widok Alego w takim stanie.
To znaczy?
Zamknął się w sobie.
Nie chce, żeby ktoś wiedział. To do niego niepodobne.
Uśmiech.
Nieźle.
Chciałbym być taki jak wy.
- My? - Jak ty i Ale.
Nie macie skrupułów, że co wieczór spotykacie się z kimś nowym.
Odwróć się.
Twoje oczy.
- Co? - Otwórz, wyglądasz na krótkowzrocznego.
- To przez słońce. - Wytrzymaj chwilę.
- Udało się. - Mój telefon?
Co robisz?
Założyłam ci profil.
Mówiłem, że nie chcę. Przestań.
Co się stało?
Nic.
Powiesz, co się stało?
Mamy problem.
Kolejny?
Ten jest jeszcze większy.
Nie ma większego problemu niż bycie prawiczkiem.
Martwię się. Co się stało?
Czuję się jak idiota. Przepraszam.
Zakochałem się.
- Z czego się śmiejesz? - Myślałam, że to coś poważnego.
W kim?
Dość tego.
Chyba nie we mnie?
- O Boże! Tak? - Daj spokój, Sofia.
Dobry Boże, zawsze żartujesz.
Wyluzuj, droczę się z tobą. Chodź tu!
Dario! Powiedz, kto to.
Nie gadam z tobą.
No już.
Hej.
Dowiedziałam się więcej.
Zainteresowana czy nie?
- Tak, o co chodzi? - Od wczoraj ma wyłączony telefon.
Pokłócił się z rodzicami i chce zrezygnować z wyścigów.
Skąd wiesz?
Było w Internecie.
Że się pokłócili?
Nie, Henry powiedział. Z Internetu dowiedziałam się o wyścigach.
Przepraszam.
Wreszcie jesteś. Dzwoniłam 40 razy.
- Skończyły mi się środki. O co chodzi? - Martwię się. Nie odezwał się.
Kto to?
Ojciec Alego.
Nigdy tu nie przychodzi.
Niezły, co?
Dokąd idziesz? Jeszcze nie jadłam.
MOTOCYKLE I WYŚCIGI
MISTRZ POWRÓCIŁ?
PO WYPADKU JEST CORAZ GORZEJ
KONFERENCJA PRASOWA DECARA RACING
Przykro nam to ogłosić,
ale nie możemy kontynuować współpracy z Alessandro Albą,
bo fizycznie i psychicznie nie nadaje się do wyścigów.
To nie znaczy, że przestaniemy się ścigać.
W pełni wierzymy w Jacopo,
który jest gotów na Grand Prix Holandii, prawda?
Tak, chciałbym podziękować całemu zespołowi
za wiarę we mnie, szczególnie dyrektorowi technicznemu,
który odwala kawał dobrej roboty mimo tak krótkiego czasu.
Panie Alba, jakiś komentarz o synu?
Stary. Co to za pytanie?
Dlaczego zawsze musisz się tak zachowywać?
Jak mówię, że nie jest zdolny do walki,
to znaczy, że potrzebuje czasu, by wyzdrowieć.
Nie jest w stanie rywalizować,
więc nie może wrócić do wyścigów i musimy…
ALE ALBA WYPADEK
Krążyły plotki o napięciach między wami.
Potwierdzi pan…
- Nie możemy wyjść? - Jak długo potrwa jego przerwa?
Wciąż nie wiemy.
Przepraszam, ale…
Dokąd idziesz?
Laura…
Wybrany numer nie jest…
Przepraszam, potrzebuję informacji.
- Mamo, co tu robisz? - Cześć.
Mamo, nie możesz tu być.
- Dlaczego? - Bo pracuję?
- Chciałam zobaczyć, gdzie pracujesz. - Co się stało?
Mamo.
Blue oblała szkołę.
Robię, co mogę. Przysięgam.
Ale to za mało. Co mogę zrobić, jeśli to za mało?
Powiedziałaś mu?
Czy on wie o Blue? Nie, prawda?
Sprawy między nami nie układają się zbyt dobrze…
Wiem, mamo.
- Skąd wiesz? - Bo nigdy go nie ma?
Zrobiliśmy sobie przerwę, by to przemyśleć i dać sobie trochę przestrzeni.
Bywało tak wcześniej, ale zawsze coś wymyśliliśmy.
- Nie było powodu, by ci mówić. - Muszę wracać.
Ale przynajmniej tobie świetnie poszło.
- Proszę, mamo. Przestań. - Dobrze.
Słuchaj, widziałyśmy Edo.
- Tak? - Tak.
Jest wyjątkowy. Lepiej uważaj, żeby go nie stracić.
Bo masz szczęście, że go masz.
To restauracja i dzielnica handlowa.
Tak, a gdzie znajdę dobrą… piedinę?
- Piadinę. - Piadinę.
Tu jest najlepsza piadina w mieście.
- Nazywa się Da Nora. - Dobrze, zapiszę też…
Nie idziesz?
Zaraz przyjdę, idź.
Dobrze.
- Cześć, Piero. - Cześć, Ale.
Mogę pożyczyć tuleję 12 mm?
- Wiesz, gdzie są? - Tak.
Jak ramię?
No cóż… Bywało lepiej.
Pójdę już.
- Chcesz mi pomóc? - Czemu nie?
To pewnie z końca lat 70.
Tak.
Z 1978 roku.
Dario odwalił dobrą robotę. Pamiętam, jak go przywiozłeś.
Był w opłakanym stanie.
Należał do mojego dziadka,
który dał go mojemu ojcu, a on dał go mnie.
- Więc to sprawa rodzinna. - Tak.
Nieźle.
- Więc? - Chciałem…
- to skończyć. - To sprawiedliwe.
I wygląda na to, że już blisko.
Chciałbym go skończyć dziś.
Tuleje…
- Dobra. To do roboty. - Dobra.
Chłopaki.
Hej, Dario!
- Cześć. - Sofia, postawię ci drinka.
Myślę, że jesteście parą.
Wkręcacie nas.
- To oczywiste. - Zniknął, gdy cię poznał.
- Widzisz? Zniknął. - Nie!
- Naprawdę zniknął. - Nie możemy go już znaleźć.
- Miło mi. Albe. - Sofia.
Przyjemność po mojej stronie.
Skaleczyłeś się?
Ty dupku!
Słuchaj, a co z Dariem?
Jak mu idzie?
Co mam powiedzieć? Jest dobry.
Ale zasługuje na coś więcej.
Wiesz, że czeka na to, żebyś wciągnął go do zespołu.
Chce pracować na motocyklach.
Chce czuć to, co chcą czuć młodzi ludzie.
Nie tęsknisz za całym cyrkiem, wyścigami, torami wyścigowymi?
- Tak, Piero… Tęsknię, ale… - To zrozumiałe.
Jeśli nie możesz robić tego, co lubisz, musisz to odpuścić.
Ale może weźmiesz wolne i wrócisz po wakacjach.
Tak… Zobaczymy. Mam dość tej piosenki.
Jasne! Posłuchajmy prawdziwej muzyki, na przykład mazurka!
Ale polka też byłaby w porządku. Nawet wolę polkę.
Powinieneś zobaczyć, jak spódnice się podnoszą, gdy tańczą polkę.
- Więc? Powiesz mi, kto to? - Nie.
Na litość boską. Ale jeśli zgadnę, powiesz.
- Dawaj. - Dobra.
Zobaczmy. Myślę…
- że to ta z końską twarzą. - Nie.
- Ta w złotym kostiumie kąpielowym? - Nie.
- Ta z wielkimi piersiami. - Która?
- Ta. - Nie, to nie ona.
Czy ona w ogóle istnieje, czy ją wymyśliłeś?
Istnieje.
Jest tu na imprezie?
- Nie… Poważnie? - Tak.
Może sprawdzimy, czy odpala?
Spróbuj.
- Mogę? - Śmiało.
Dzięki, Piero.
To muzyka dla moich uszu.
Pożyczysz mi telefon?
- Tylko grzecznie, rozmawiam na nim. - Nie chcę wiedzieć z kim.
Mamo?
Tak, wiem. Przepraszam.
Jesteśmy tu… jasne?
To jest restauracja,
a to jest dzielnica handlowa.
Tu są wszystkie kontakty do hotelu.
Jakieś pytania?
Czytałem, że w Romanii jest dużo flamingów
i że to idealny okres, by oglądać ich miłość.
Gdzie je znajdziemy?
- Chce zobaczyć flamingi w rui. - Flamingi?
Chwileczkę.
Zobacz, co zrobiłeś obsesją na punkcie flamingów.
Hej.
Wszystko gra?
Co się stało?
- To nic takiego. - Chodzi o Alego?
O wszystko.
Wszystko co?
Powiesz mi, co się stało?
Moja siostra oblała szkołę, mama zawsze jest załamana,
nie mam pojęcia, co myśli mój ojciec.
Nawaliłam z moją przyjaciółką.
To nic poważnego. Wszystko będzie dobrze.
I nie wiem, dlaczego się denerwuję, gdy ten idiota nie odbiera.
Głupio mi.
Nie jesteś głupia.
Po prostu się zakochałaś.
Znajdźmy rozwiązanie.
Znasz kogoś, kto go zna? Nie wiem… Wspólny przyjaciel?
Sofia!
- Wszystko gra? - Jestem w pracy.
- Zapytasz Daria, gdzie jest Ale? - Wiem, gdzie jest.
Gdzie?
U Daria. Pokłócił się z rodzicami i tam poszedł.
- Dobrze, dzięki. - Powiesz mi, co się dzieje?
- Później ci powiem. Przyślij adres. - Dobra.
Dobra. Dzięki, pa.
Dalej. Przebierz się i idź.
- Została mi ponad godzina… - Będę cię kryć.
Przebierz się.
Nie odbiera moich telefonów.
Przykro mi.
Wiem, że za często do niego dzwonię.
Ale zablokował mój numer.
Dlaczego się tak zachowuje? Co mu zrobiłam?
Nie wiem.
Proszę, jeśli wiesz, gdzie jest, powiedz. Musimy porozmawiać.
Dario, to ważne.
Muszę to z siebie wyrzucić. Nie wytrzymam dłużej.
Proszę cię.
Pomóż mi.
- To nie tak, że nie odbiera. - Nie?
Wyrzucił telefon.
Czyli wiesz, gdzie jest?
Kolejne piwo?
- Czemu nie? Dzięki. - Proszę.
Za nas.
Uwaga!
Przepraszam!
Od razu się zadomowiłaś.
Wcale nie.
Za tydzień urządzimy kolejną imprezę.
- Pomożesz nam? - Jasne.
Co Dario tam robi sam?
Co on wyprawia?
Taka impreza, a ty stoisz tam sam?
Co za frajer. Ale z niego kretyn.
Podoba mi się tu.
Lubię też twoich przyjaciół.
Ale i tak… Nie lepiej być takim jak my.
Mówisz tak, by mnie pocieszyć.
Mówię poważnie.
To nie tak, że umawianie się ciągle z kimś innym daje ci szczęście.
Jak poszło?
Była bardzo smutna.
Chciała ostatni raz zobaczyć się z Alem.
Co jej powiedziałeś?
Nic… Że jest mi przykro.
Dobrze.
Przykro mi, że ją taką widzę. To mnie boli.
Powiedziałem, że jest u mnie.
- Co takiego? - Że jest u mnie.
- Poszła tam? - Tak, a co?
Cholera, niedobrze.
- Co się stało? - Summer też tam poszła.
Hej.
Możemy pogadać?
- Dzięki. - Nie ma za co. Pa.
Musimy pogadać.
- Czego chcesz? - Musisz mnie wysłuchać.
Przykro mi, zamknięte.
- Słucham? - Zamknięte.
- Ale jest otwarte… - Przepraszam.
Co robisz?
- Jesteśmy przyjaciółmi. - Nie.
Tak. Zanim wszystko zepsułam, zawsze byliśmy.
Zawsze rozmawiałam z tobą, gdy tęskniłam za tatą albo mama nawaliła,
bo tylko ty mnie rozumiesz.
Wiem, że mówiąc to, ryzykuję, że cię stracę,
ale nie chcę, by nasza przyjaźń była dwuznaczna.
Chyba pierwszy raz się zakochałam.
W motocykliście?
Tak, i nie proszę o zrozumienie.
Ale chciałam, żebyś dowiedział się pierwszy.
Dobra.
Nie chcę kłamać. Nie tobie.
Wrócę do pracy.
Dobrze.
Pa.
Przepraszam, Madda.
To nie tak, że nie wiedziałam.
Ale musiałam to usłyszeć.
To był gówniany okres. Nie radzę sobie z tym teraz.
Wiem.
Trochę cię prześladowałam.
Trochę mnie prześladowałaś? Trochę?
Co za dupek…
- To też? - Jesteś dupkiem.
- Nie. - Chodź tu.
Nie. Łaskoczesz mnie. Daj spokój.
Summy. Halo?
Bateria mi pada. Sofi!
- Nie odbiera? - Nie słyszę jej. Rozłączyła się.
Na szczęście mama z nim rozmawiała. Znasz go, nie zmienił się.
Hej… Summy!
Wszystko gra?
Nic się nie stało, naprawdę.
Nie dotykaj mnie.
Lato
Jesteś gorące jak pocałunki Za którymi tęskniłem
Jesteś wypełnione miłością Której już nie ma
Miłość, którą moje serce Chciałoby zapomnieć
Nienawidzę lata
Tego lata, które…
Napisy: Liliana Reguła