NETFLIX — SERIAL ORYGINALNY
Kawa.
Płatki kukurydziane.
- Tato? - Tak?
Możesz powtórzyć?
Trębacz.
I dżem dla mamy.
Tato?
Czy bycie trębaczem to praca?
Tak, kochanie.
A przynajmniej chciałbym.
A co robi mama?
Mama śpiewa ze mną.
A Blue?
Blue nic nie robi.
- Tato? - Tak?
Dlaczego Blue nazwano na cześć koloru?
Jej imię pochodzi od Kind of Blue.
To album najlepszego trębacza na świecie.
A to nie ty jesteś najlepszym trębaczem na świecie?
Nie, Summer. Nie jestem najlepszy na świecie.
- Jesteś pewien? - Tak, jestem pewien.
Dobra.
Pójdę po samochód.
Zaczekaj tu, dobrze? Zaraz wracam.
Weź to.
- Możesz posłuchać muzyki. - Dobrze.
- Wciśnij Play. - Dobra.
- Pa, mała trąbko. - Pa, puzonie.
I nazywają to latem
Tego lata
Bez ciebie
Ale nie wiedzą, że żyję
Zawsze o tobie pamiętam
Zapach morza
Nie czuję go Nie ma go tu już
Dlaczego nie wrócisz?
Blisko mnie…
Cześć, kochanie. Jak się masz?
Przepraszam, ale nie mogłem wrócić.
Pewnie jesteś zajęta, ale zadzwonisz, kiedy będziesz mogła?
Żebyśmy porozmawiali.
Wiesz, że cię kocham.
Jesteś moją córeczką.
Pa.
Panna Summy Bennati proszona jest do kawiarni.
Summy Bennati.
- Sandro. - Cześć, mała.
- Cześć. Widziałeś mamę? - Nie, nikogo tu nie ma.
Sto lat
Niech żyje, żyje nam
Niech żyje nam
Najlepszego.
- Wszystkiego najlepszego. - Sto lat.
Mamo.
- Mówiłam, że nie chcę. - Wiem.
Dmuchaj.
- Dmuchaj. - No dalej, dmuchaj!
Wosk się stopi.
Dalej, dmuchaj!
Co to za koleś?
Przyjaźni się z mamą.
Wygląda na przegrywa.
To jego sposób na nią.
Wie, że mama lubi dobroczynność.
Dlaczego nie ma Edo?
Chyba jest z tatą.
Pokłóciliście się?
- Nie. - Mógł wziąć wolne.
Wyjaśnij mi to, bo to żadna wymówka!
- Rozmawia z twoim ojcem? - Pewnie tak.
- Pójdę posłuchać. - O co prosiłam?
Prosiłam o zbyt wiele? Poważnie?
Nie, ty… Na litość boską, posłuchaj. Obiecałeś mi to.
To jej urodziny, kończy 18 lat, a ty przysięgałeś, że przyjdziesz!
- Wybieram to. - Dobry wybór. Chcesz przymierzyć?
Głupi żart… To będzie 20 euro.
Dziękuję!
- Dziękuję bardzo. - Do widzenia.
Do widzenia.
Edo, widziałeś ją? Piękny uśmiech, ładna figura…
Wystarczy, tato.
Chodziło mi o ciebie. Wyglądała całkiem nieźle.
Musisz ciągle w tym grzebać?
To skomplikowany tekst.
- Ile to zajmie? - Długo.
To do kobiety?
To do Summer.
Jestem głodny, a ty spragniony. Chodźmy do kawiarni.
- Spragniony? - Widzę, że tak.
- A sklep? - Zamkniemy.
- Jak? - Pytasz jak?
Pokażę ci sztuczkę.
Zaczyna się tak.
Widzisz? Sklep zamknięty. Chodźmy.
- A jeśli ktoś przyjdzie? - Jeśli ktoś przyjdzie…
Ktoś umarł przez to, że kupił kapcie o pół godziny później?
Umarł ktoś? Nie? To chodźmy. Widać, że jesteś spragniony.
- I co? - Co to za prezent?
Jak to? Gitara.
- Ale jest twoja. - Była. Teraz jest twoja.
- Nie umiem grać. - Właśnie!
- Nauczę cię. Czy to nie wspaniałe? - Dobra.
To też od taty.
Mamo, to twoja gitara. Nie jest od taty.
Wiem, że to kiepska impreza,
- ale może wieczorem… - Summy jest zajęta.
Dobra. To kiedy będziemy świętować? W weekend?
- Idealnie. - Upiekę ciasto.
- Dobra. - W porządku.
- Pa. - Pa.
Zadzwoń.
Nie zapomnij.
- Do zobaczenia. - Dobrze.
Może przestaniesz o nim myśleć.
- O kim? - Jak to o kim?
Jeśli chodzi ci o Alego, nie odezwał się od 18 dni.
- Od 18 dni? - Dziś jest 19.
Myślisz, że to normalne, że je liczysz?
Spóźnisz się do pracy.
Mamo, proszę… Zasłoń okno.
Dość tego.
Nie zniosę tego. Proszę, rusz się.
Powiesz mi, co się stało?
Dlaczego?
Nic mi nie jest.
Co…
- Widziałeś się z ojcem? - Nie.
Kiedy pójdziesz? Dziś wyjeżdża.
- Jezu… - Pójdę później.
Nie chodzi tylko o niego, prawda?
O co chodzi?
To przez Maddalenę?
Zerwaliście?
Tak, ale to nie to.
Ale…
Przykro na ciebie patrzeć.
Wstawaj. Bierz się do roboty. Dalej!
To pewnie twoje.
Muszę iść.
- Posprzątaj, zanim wyjdziesz. - Tak. Pa.
Widzisz, Edo…
Ona nie wie, jak bardzo cię lubi.
Jesteście dziećmi. To wymaga czasu.
Ile czasu?
Jest lato i lato.
Co to ma znaczyć?
- Nie każde lato jest takie same. - Jakie jest to?
To nie lato dla was.
Więc zrób coś dla mnie.
Baw się dobrze tego lata.
Inaczej pożałujesz, spojrzysz w lustro i powiesz:
„Dobry Boże, ale byłem głupi!”.
Rozumiesz?
Spójrz tam.
Nowa urlopowiczka.
Te na urlopie to najlepsze kochanki.
Przyjeżdżają i zapominają o wszystkim.
Nie ma już rodziny, dzieci, męża, chłopaka, pracy…
Jakby nic się nie liczyło.
Więc postanawiają cię kochać i będą kochać jak nikt inny.
Na jedną noc i tyle.
Rano otwierasz oczy i…
Nie ma ich.
Mama też była na wakacjach.
Mama była inna.
W każdym razie wrócę do sklepu. Zostań tu i dokończ drinka.
- W porządku? - Dobra. Pa.
HEJ, SUMMY, JAK SIĘ MASZ?
HEJ, TY…
HEJ! JAK SIĘ MASZ?
- Co tam, Mick? - Cześć, Ale.
- Jak się masz? - Dobrze. A ty?
Dobrze.
- Wyjeżdżacie? - Jutro mamy sesje treningowe.
Słuchaj…
Wyścig w Assen był niesamowity.
- Widziałem cię. Świetna robota. - Dzięki.
Myślałem, że nie przyjdziesz.
Mam papiery. Możesz je podpisać, jeśli chcesz.
Co masz podpisać?
To wypowiedzenie umowy.
- Zaczekam na ciebie. - Dobrze.
- Do zobaczenia. - Pa.
Gdzie… Gdzie mam podpisać?
Tu, gdzie jest „podpis”.
Świetnie. Teraz jesteś wolny.
Tego chciałeś, prawda?
Mam ci dziękować?
Jak chcesz.
Dalej, Jacopo.
Satelity mojej głowy
Nauczyłam się, że wszystko się zmienia I zmienia się w coś innego
I nigdy nie znika
- Summy? - Tak?
- Tu jesteś… Musimy pogadać. - Dobrze… Wyglądam tak samo?
Oczywiście, że tak. Chodź ze mną.
- Musimy porozmawiać. - Co się stało?
- Teraz się przekonasz. - Coś się stało?
- Nie rozumiem. - Chodź, przekonasz się.
Skąd wiedzieliście?
Wprowadzałam twoje dane.
Wszystkiego najlepszego!
- Ludzie, świeczka… - Świeczka… Nie mam.
- To jej 18. urodziny… - Nieważne.
Znajdziemy.
Milena, serio.
Sto lat
Satelity mojej głowy
Satelity
Satelity mojej głowy
Satelity
Bo liczy się to Co się dzieje
Poza moją głową
EDO: 1 WIADOMOŚĆ
Dasz radę?
W razie pytań, zapraszam. Do widzenia.
Dziękuję.
Droga Summy, napisanie tego zajęło mi ponad dwie godziny.
Zaczynałem setki razy, a potem kasowałem wszystko.
Nie wiedziałem, jak zacząć, więc w końcu postanowiłem zacząć
w najprostszy sposób.
Droga Summy.
Nie wiem, co u ciebie.
Nie widzieliśmy się ani nie rozmawialiśmy.
Jeśli chcesz, żeby tak zostało, w porządku.
Nie wiem, jak to jest mieć 18 lat.
To jeszcze nie mój czas.
Ale wierzę, że poczujesz,
że jest lepszy świat, bo masz go teraz na wyciągnięcie ręki.
Wyobrażałem sobie ten dzień.
Myślałem, że spędzę go z tobą.
Ale życie jest dziwne, bo to lato nauczyło mnie więcej niż inne.
Więc dzisiaj jesteśmy osobno.
Na pewno spędzisz ten dzień z nim.
Z motocyklistą.
Mam nadzieję, że spędzisz cudowny dzień.
I że jesteś szczęśliwa.
Edo.
- Cześć! - Cześć.
- Ty jesteś Edo, syn Lorisa. - Tak.
Miło mi, jestem Giulia.
- Tak, ale chciałem… - Bardzo tu miło.
Nie bardzo…
Zazdroszczę ci, że tu mieszkasz.
- Dlaczego? Gdzie mieszkasz? - W Vicenzy.
Nie ma tam plaż.
A ty masz je cały rok.
- Jest tu pełno klubów… - Właściwie to jest tu do bani.
Zimą żywego ducha, a latem najeżdżają nas turyści.
Podoba mi się.
Jesteście tacy radośni. Nawet twój ojciec.
- Skąd go znasz? - Jestem na kempingu z rodzicami.
Loris wiele mi o tobie opowiadał.
Powiedział, że cię tu znajdę.
Powiedział, że pokażesz mi okolicę.
Tak, ale nie ma tu aż tyle do zobaczenia.
Szkoda. To prawda, że mówisz po niemiecku?
Tak ci powiedział?
Powiesz coś po niemiecku?
- Nie… - Tylko jedno słowo.
- Nie, serio. - Tylko jedno i pójdę.
- To żenujące. - Powiedz jedno słowo.
Gesundheit.
Co oznacza?
Na zdrowie.
Twój ojciec miał rację. Jesteś zabawny.
Szpiegowałeś mnie?
- Nie… - Szpiegowałeś mnie.
- Widziałem cię w środku. - O co chodzi?
Chcę wiedzieć, jak się czuje.
Ale, nie lubię cię.
Sprawiłeś, że moja przyjaciółka cierpi. Nie zaprzyjaźnimy się.
Nie zraniłem jej. To ona nie odpowiada.
Dzwoniłem wiele razy.
Bo nie chce się z tobą kontaktować. Już o tobie zapomniała.
Ale dlaczego?
Bo już ci nie ufa. I tyle.
- Możemy się napić i porozmawiać? - Nie.
- Może się przejdziemy? - Pa.
Dla kogo to?
Dla niej.
Prezent?
Dziś ma urodziny.
Dziś?
Ale nie myśl o tym. Nie lubi świętować.
Nie idź do niej.
Poważnie.
Posłuchaj!
Mogę w czymś pomóc?
Niemożliwe!
Jesteś Blue, siostra Summer!
Dobry Boże, ale wyrosłaś!
- Klucze. - Klucze?
To Edo. Zostawił je u nas.
Przykro mi, ale Edo wyszedł.
Poszedł coś załatwić.
Ale mogę mu je dać, jeśli chcesz.
Chcę to zrobić sama.
Myślałam, że zobaczę go na urodzinach siostry, ale nie przyszedł.
To moja wina.
Poprosiłem, żeby został w sklepie.
Pole namiotowe jest pełne, więc jest dużo pracy.
Dlatego nie mógł przyjść.
Ale jeśli chcesz zostawić wiadomość…
Przyjdę jeszcze raz, dziękuję.
Dobrze.
Och! Pozdrów ode mnie Isabellę. Dawno jej nie widziałem.
Co to?
- Prezent. - Jaki?
No dalej.
- Pokaż. - Nie.
- Wiesz, na kogo wpadłam? - Na kogo?
- Na Alego. Rozmawialiśmy. - O Summy?
Tak.
Wiem.
Też mi powiedział. Cierpi.
Summy też.
Ale chyba jest zbyt powierzchowny, by to zrozumieć.
Summy to bardzo wrażliwa dziewczyna.
Wciąż jest dziewczyną.
Sofia!
Zawsze rozmawiamy o Summy, Alem… o innych ludziach.
Nigdy o tobie.
Może nie ma nic do powiedzenia?
W porządku, nie chcesz.
Zostanę tu. Pa.
Dobra.
Dziś są urodziny Summer i chciałam spędzić z nią dzień.
To jakiś początek. Co jeszcze?
Pracuje, więc się z nią spotkam wieczorem.
To był nasz dzień, ale nie dzisiaj.
Spędzisz ze mną cały dzień.
Uśmiechnęłaś się.
Rozmawiałeś z Maddaleną?
- Tak, wszystko gra. - Ile wiadomości dziennie?
- Cztery albo pięć. - Cztery albo pięć?
Rozczarowujące.
- Rozczarowujące? To duża poprawa. - O czym ty mówisz?
Piszę jej mnóstwo rzeczy. Ale ona cierpi.
Mówi o Alem i że jest zraniona.
- To niekoniecznie zła wiadomość. - Tak myślisz?
Tak, to znaczy, że ci ufa.
Więc jak tylko wyleczy się z Alego, ty…
- Nigdy się nie poddajesz? - Nigdy.
Podoba mi się.
Śniadanie, obiad i kolację serwujemy w godzinach 7.30 do 10.30,
12.30 do 14.30 i 19.15 do 21.35.
Dobrze. Dziękuję, Summer.
- Nie ma za co. - Summer! Co za piękne imię.
Dziękuję. Do widzenia.
Powinna tam być… Nie.
Nie wiem. Sprawdź na basenie, może tam jest.
- Na basenie? - Sprawdź. Pa.
Summer? Co tam robisz?
Nic, ja tylko… Szukałam…
- Tego znaczka z imieniem. - Plakietki?
Tak. Mam!
Jest! Znalazłam.
- A teraz wstań. - Tak.
Pa.
- Jestem tu, by pomóc. - Dobrze.
Czyli jednak cię znalazł?
- Pogodziliście się? - Nie.
- Ale wzięłaś kwiaty. - Nie…
Chyba jednak tak.
Podniosłam je, bo je tam zostawił.
Weź je. Nie chcę ich.
- Są twoje. - Nie, weź je.
- Są piękne. - Wyrzucę je.
Jeśli nalegasz, wezmę je.
Jest liścik.
Proszę. Teraz nikt nie daje kwiatów.
A raczej nie dostałam kwiatów w prezencie.
Stara szkoła, ale to bardzo romantyczne.
Dlaczego uciekałaś?
Nie wiem.
Rozumiem, że się boisz,
ale co najgorszego może się stać?
Trzeba zaryzykować. Nie sądzisz?
Zobacz, jakie ładne.
Coś nie tak?
To bardzo romantyczne. Chciałabym dostać taką piosenkę.
Naprawdę?
„Snail slime”.
- Że co? - Śluz ślimaka. To tytuł piosenki.
Trochę jak ślady, które zostawiamy.
Każdy kroczy własną ścieżką.
Jak śluz ślimaka, nie widać go, ale są jego ślady.
Nosimy je ze sobą, prawda?
Jak w życiu: rodzisz się, robisz coś, a potem idziesz dalej.
- Dario, tytuł jest do bani. - Tak?
- Tak. - Tak myślisz?
Może popracujemy nad tym.
Znajdziemy inny, żebym mógł ją wysłać.
- Co robisz? - Wyświadczam ci przysługę.
- Nie… Wysłałaś ją jej? - Oczywiście.
Jest piękna. Czym się martwisz?
Nie! Na początku…
- Nie była gotowa. - Już po sprawie.
To wszystko.
- Co teraz? - Czekamy.
Proszę.
- Cześć, Summer. Wejdź. - Dzień dobry.
Chciała pani porozmawiać?
Na dzisiaj koniec.
Jak to?
- Możesz iść. - Dlaczego. Co zrobiłam?
Jeśli chodzi o plakietkę… Przyznaję, nie dlatego się chowałam.
Dlaczego nie powiedziałaś, że masz urodziny?
Nie sądziłam, że to takie ważne.
Oczywiście.
Osiemnaste urodziny to ważny dzień.
Idź już. Masz wolne przez resztę dnia.
Dziękuję.
Sto lat.
Wiedziałem, że nie powinniśmy byli wysyłać. Co mówiłem?
- Widziała? - Jeszcze nie.
Więc? Po co się martwić?
Masz rację.
Tak czy siak, to, co mówiłaś wcześniej o Alem.
Miałaś rację.
- O tym, że jest powierzchowny? - Nie.
Trudno powiedzieć, czego chce. Albo co myśli.
Trochę jak ty.
- Widziała wiadomość. - Pokaż.
Pisze.
Nie… sprawdź ty. Nie chcę tego widzieć.
Nic mi nie mów, nie chcę widzieć.
Odpowiedziała.
Co to za mina?
- Wiedziałem. Mówiłem. - Napisała, że to niesamowite.
- Naprawdę? - Tak.
Wciąż pisze!
Pyta, dlaczego ją wysłałem.
Powiedz jej.
Na początek jej się podoba.
CZEŚĆ. JUŻ WIEM, ŻE NIE CHCESZ MNIE WIĘCEJ WIDZIEĆ
I ŻE NIE CHCESZ NAWET KWIATÓW ODE MNIE
ALE CHCIAŁEM DAĆ CI COŚ, CO JEST TWOJE
WSZYSTKIEGO NAJLEPSZEGO
TYLKO ŻARTOWAŁEM
Niechętnie piliśmy alkohol z czarnego bzu
I nałożyłem za dużo sosu słodko-kwaśnego Na makaron
I zakryliśmy wykrywacz dymu Skarpetkami
Jednoosobowy pokój numer 2
I spędzaliśmy całe dnie Jedząc w łóżku
I spaliśmy w otoczeniu Okruchów płatków
Pod parasolem wygiętym przez wiatr
Za małym, by zmieścić się we dwoje
Dobrze. Czyli…
- Jeszcze tu jesteś? - Mały problem z klientem.
- Zaraz się tym zajmę. - Dobra.
Tak, oczywiście.
I pomyliłem mój oddech z twoim
I mój uśmiech z twoim
Czekałem na ciebie Ale nie spodziewałem się tego
Trzymaj się blisko mnie I trzymaj się z dala
Pomyliłem mój oddech z twoim
I mój uśmiech z twoim
Czekałem na ciebie Ale nie spodziewałem się tego
Trzymaj się blisko mnie I trzymaj się z dala
Zauważyłem to po szczegółach Po tym, jak prowadziłaś
Po tym, jak nosiłaś zakupy
Po tym, jak chodziłaś nago po domu
I co zamówiłaś na kolację…
I mój uśmiech z twoim
Czekałem na ciebie Ale nie spodziewałem się tego
Trzymaj się blisko mnie I trzymaj się z dala
Dziękuję. Co mogę powiedzieć?
Ciężkie?
Miło, że to robisz.
Nie było takiej potrzeby.
Jesteś nie tylko miły, ale też uczynny.
Twój ojciec też mi to powiedział.
Jak jest „uczynny” po niemiecku?
Freundlich.
- Co się stało? - Nic.
Lubię, gdy mówisz po niemiecku.
To mój namiot.
Ten?
- Wasza trójka tam sypia? - Nie, moi rodzice śpią w dużym.
- Pozwolili ci spać samej? - Jasne.
Gdybym chciała kogoś zaprosić, mogę.
Twój ojciec nie wspomniał o najważniejszym.
O czym?
Że jesteś taki przystojny!
Połóż tam.
Dzięki.
Wezmę prysznic.
Zobaczymy się jutro?
Czekaj. Nie mam twojego numeru. Gdzie się spotkamy?
W okolicy. Do zobaczenia.
Dobra.
Mówiłem, że to słychać.
- Dobry wieczór. - Dobry wieczór.
Przepraszam, szukam koleżanki, która tu pracuje.
Powinna już skończyć, ale…
- Chodzi o Summy? - Tak.
- Jesteś Sofia, jej przyjaciółka? - Tak.
- Summy wyszła dziś wcześniej. - Coś się stało? Nie wspomniała o tym.
Cóż… Chodzi o Alego… Chłopaka, który się jej podoba.
Szukał jej i przyniósł jej kwiaty.
Piękne, prawda?
A potem wyszła. Myślę, że w końcu podjęła decyzję.
- Dziękuję. - Nie ma za co.
- Dobra, wyłączam wszystko. - Wyłączaj.
Dobra.
Zrobiliśmy wszystko na dziś.
- Pa, Loris. - Pa, Titti.
- Co to za uśmiech? - Jaki uśmiech?
Ten.
- O co chodzi? - To nic takiego, tato.
Znam ten uśmiech.
„To nic takiego, tato”.
Grzeczny chłopak.
Cholera.
Cholera, już późno.
- Już późno? - Prawie północ.
- No i? - Czekaj.
Cholera.
Zobaczmy…
Co robisz?
Dmuchaj.
No dalej.
Napisy: Liliana Reguła