NETFLIX — SERIAL ORYGINALNY
Dzieci, to jest Sofia.
Witaj, Sofia.
Chciałabyś usiąść obok kogoś konkretnego?
Nawet nie spojrzałaś. Rozejrzyj się.
Chcesz usiąść obok niej?
A ja?
- Możesz usiąść tam. - A ona nie może tam usiąść?
Edo, bądź dżentelmenem.
Cześć.
Jestem Summer.
Summer?
Nie znam nikogo takiego.
Summer znaczy lato po angielsku.
Uwielbiam lato.
Wygrałam...
Wygrałam!
- Widziałem cię wcześniej! - Nieprawda.
Nieprawda?
Raz, dwa, trzy...
cztery, pięć...
- Oszalałeś? - Przepraszam.
- Co ty wyprawiasz? - To był żart.
Topiłeś mnie dla żartu?
- Żartowałem. - Wal się.
Przeprosiłem, co jeszcze mogę zrobić?
Zostaw mnie.
- Spójrz na mnie. - Zostaw mnie!
Nie zrobiłem tego celowo.
- Przepraszam. - Źle się dziś czuję.
Co się stało? Martwię się. Co jest?
To przez Summer.
Co ona ma z tym wspólnego?
Lato mija, a my coraz bardziej oddalamy się od siebie.
Nie odbiera, jak dzwonię, a jeśli już, to zawsze się śpieszy.
Jest zakochana.
Na litość boską. Dlaczego jej tego nie powiesz?
I kto to mówi?
- Nie widzisz, jak Ale cię traktuje? - Co Ale ma do tego?
Przyjechałeś tu przez niego, robisz coś, co ci się nie podoba.
Przez niego.
I czekasz, aż cię stąd zabierze?
Co ty w ogóle wiesz? Nie zmusił mnie do przyjazdu.
- Powtarzaj to sobie. - Co ci się dziś stało?
- Nie rozumiesz, jak cię traktuje? - Jak?
- Wykorzystuje cię, gdy mu pasuje! - Wykorzystuje?
Czujesz się winny, że chciałeś poderwać Maddalenę,
choć jego nie obchodzisz ani ty, ani ona.
Spierdalaj.
Miałeś przyjechać po mojej zmianie.
Nie mogłem się doczekać.
- Nie? - Nie.
Mam ci przypomnieć, że jestem w pracy?
Tak, ale te windy zawsze się zacinają.
To naprawdę problem.
Ale...
Muszę wracać do pracy.
- Dzień dobry. - Dzień dobry.
- Na które piętro? - Na trzecie, proszę.
RAJSKA PLAŻA
Niespodzianka!
Riccardo. Przestraszyłeś mnie!
Patrzysz na bogacza.
Smutny i samotny, ale bogaty.
Sprzedałeś dom?
Świetnie!
Nie, zaczekaj. Co się mówi z takiej okazji?
Gratulacje.
Nie. Obyś był szczęśliwy. O co chodzi?
Powiedz, kiedy mam cię odebrać.
Zabiorę cię na kolację.
Choć tyle mogę za to, że cię wkurzałem przez miesiąc.
- Nie wkurzałeś mnie. - Podaj godzinę.
Nie wiem, zawsze kończę późno. Poza tym jestem w kapciach!
Wyglądasz idealnie!
Ja też założę kapcie.
Proszę. Jutro wyjeżdżam.
Zrobiłem wszystko, co musiałem, to moja ostatnia noc.
O dziewiątej?
- Dobrze? - Dobra.
Byłeś tu kiedyś?
Nie.
Tym lepiej.
- To zabawne. - Co?
Czuję, jakbyśmy byli gdzieś daleko.
Dlatego tak mi się tu podoba.
Czasem mam ochotę zwiedzić cały świat.
Nie gadaj...
To dziwne, że tak rzadko podróżowałam.
I że spędziłam tu całe życie.
Rozumiesz?
SUMMY, GDZIE JESTEŚ? BRAKUJE MI...
Cześć.
- Cześć. - Jak się masz?
W porządku. A ty?
Rozumiem.
Niby co?
Dlaczego już nie przychodzisz.
Ostatnio o tym myślałam, czekając na ciebie.
Blue, posłuchaj. Nie mam czasu przychodzić.
- Mam tu dużo pracy... - To przez Summy, tak?
Kochasz ją.
Ale co ja zrobiłam? Nie chcesz się już przyjaźnić?
Oczywiście, że chcę.
Chodzi o to, że teraz
to dla mnie niemożliwe.
Blue, to skomplikowane.
Cholernie skomplikowane.
Myślałem, że nie lubisz plaży.
- Nie lubię... - Spójrz na siebie.
Myślałem, że nienawidzisz lata.
Pływać, opalać się.
Wychodzić... Wszystkiego.
Naprawdę trochę taka jestem.
Ale nie do końca.
- Kiedy byłam mała, uwielbiałam lato. - Tak?
To była moja ulubiona pora roku.
Spędzaliśmy razem dużo czasu.
Ja, mama, tata i Blue.
Całymi dniami się śmialiśmy, żartowaliśmy, zabijaliśmy czas... takie tam.
Potem dorosłam i zdałam sobie sprawę, że wtedy tata był smutny.
Dlaczego?
Bo nie robił tego, czego naprawdę chciał.
Jest muzykiem.
- Super. Na czym gra? - Na trąbce.
Ale potrafi grać na wszystkim.
- Musi być dobry. - Jest naprawdę dobry.
A twoja mama?
Moja mama...
Śpiewała.
Mieli zespół.
Potem urodziłam się ja...
a ona musiała znaleźć zwykłą pracę,
a tata dalej robił, co chciał.
I w końcu udało mu się.
Od tamtej pory nie lubię lata.
Dlaczego?
Tata wyjeżdża w czerwcu, a wraca we wrześniu.
Tęsknisz za nim?
Już nie.
Nie skrzywdzisz mnie?
Bo ostrzegam, nie jestem taka.
Nie mam zamiaru płakać, cierpieć,
patrzeć, jak odchodzisz i czekać na ciebie.
To nie dla mnie.
Więc jeśli masz taki zamiar, powiedz mi teraz.
I to zakończymy.
Uścisk dłoni i idziemy. Nikt nie ucierpi.
No i? Co ty na to?
Nie marnujmy czasu.
Chyba się w tobie zakochuję.
Nic nie powiesz?
Przepraszam. Może przesadziłem. Po prostu...
Gdy jesteś tu ze mną
Ten pokój nie ma już ścian
Ale ma drzewa
Nieskończone drzewa
Gdy jesteś obok mnie
Fioletowy sufit
Nie, już nie istnieje
Widzę tylko niebo nad nami
Gdy tak leżymy tu
Opuszczeni
Jakby nie było nic innego
Co za uparciuch.
- Ciągle dzwoni. - Odbierz.
Dario, o co chodzi?
Tak, ale... Nie mogę teraz rozmawiać.
Tak, pogadamy później.
Dobra. Pa.
- A może o 9.30? - O 10.
- O 10.
- Dobra. Pa. - Pa.
O co chodzi?
Och... Dzień dobry.
Tak.
Tak, oczywiście.
Nie, nikomu nie mówiłem.
Dobrze.
Dobrze. Do zobaczenia.
- Co tam? - To, co zwykle. Co u ciebie?
W porządku.
Posłuchaj. Pamiętasz, jak twój brat mówił, że znalazł w garażu kosmitę?
- Był chyba w piątej klasie. - Tak, pamiętam.
Co dokładnie mówił?
Że znalazł go w Ogrodach Willi Borghese, że się zgubił i zabrał go do domu,
- inaczej wkurzyłby policję. - Tak!
- Co za kretyn! - Zabawne.
Dopiero co obejrzał E.T. i chciał nas nastraszyć.
Tak.
Dlaczego o tym myślałeś?
Nie wiem.
Przypomina mi się wiele wspomnień.
Drobne rzeczy, o których zapomniałem.
To pewnie Summy.
To znaczy?
Nie wiem. Dziwnie na mnie działa.
Nigdy tak się nie czułem.
To widać.
Ale to dobrze, prawda?
Tak.
A ty? Co się dzieje?
Muszę ci coś powiedzieć.
Zaczekaj.
Maddalena.
Nie, przestań.
Rozumiem.
- Wiem. - Wiesz co?
- Nie, to znaczy... Już wiem. - Rozgryzłeś mnie?
- Znalazłem ten film na twoim komputerze. - Jaki film?
Może powinienem był ci o tym powiedzieć,
ale nie wiedziałem, czy jesteś w nastroju.
Wyjaśnisz, o czym mówisz?
Wyjaśniam.
Przez przypadek znalazłem film Maddaleny na twoim laptopie.
Sprawdzałeś mi laptopa? Co z ciebie za przyjaciel?
Nie zrobiłem tego celowo.
To był przypadek.
Ale nie o to chodzi.
Chodzi o to, że jeśli chcesz ją poderwać, nie mam nic przeciw.
Potrzebuję pozwolenia, żeby ją poderwać?
Nie o to mi chodziło.
Ale jeśli o mnie chodzi...
Nie mogę nic zrobić bez twojej zgody?
Co? O czym ty mówisz?
Wiesz co?
Może ją poderwę i przestaniesz się martwić.
- Uspokój się. - Nie uspokoję się.
Na twoim miejscu bym wyluzował.
Posłuchaj. Przyjechałem tu dla ciebie. Wyjechałem z domu.
Wszystko dla ciebie. A ty nagadałeś mi bzdur.
Miałem być w zespole i co?
Nic nie wiesz.
Wiem wszystko.
Co ty wiesz?
Odkąd jesteś z nią, wszystko rozpieprzasz.
Jesteś dupkiem.
A ty jesteś zazdrosny.
Co ty wyprawiasz?
Oszalałeś?
Zwariowałeś.
Nie wiedziałam, że ktoś tu jest.
Nie martw się. Nie mam pojęcia, co robię.
Wychodzisz wieczorem?
Tak. Riccardo sprzedał swój dom, więc idziemy na kolację.
Ze wszystkich rzeczy, na które można cię poderwać.
To tylko przyjaciel. Nigdy by mnie nie podrywał.
Wychodzisz?
Tak, później.
Ciekawe.
- Mamo? - O co chodzi, skarbie?
Kiedy można powiedzieć, że ktoś jest dorosły?
Właściwie to zależy.
To zależy.
Kiedy nie lubisz już karuzeli?
Nie, bo dorośli czasami lubią karuzele.
- Jak wyglądam? Nieźle, co? - Tak. Świetnie!
W lodówce mamy pomidory, sałatkę ryżową i... Nie pamiętam!
Już późno!
Spóźniłeś się.
Przepraszam, nie mogłem trafić.
Po co chciałaś się tu spotkać?
Bo chciałam porozmawiać w spokojnym miejscu.
Tam, gdzie nikt nas nie zobaczy.
Nie mam nic do ukrycia.
Na pewno nie wrócisz do wyścigów z tatą?
Tak.
Na pewno.
W porządku.
Usiądź.
Wychodzisz?
- Jak to jest? - Co?
Mieć chłopaka.
To dziwne.
Ale też miłe.
Cześć.
- Ile mam czasu? - Niedużo.
Jeśli chcemy to zrobić, to teraz.
Jeśli do nas dołączysz, w końcu zrobisz to po swojemu.
A gdybym chciał sprowadzić kogoś do zespołu?
Możemy o tym porozmawiać.
Przemyśl to.
Zmartwiłeś mnie tym: „Muszę cię zobaczyć”.
Co się stało?
Źle się czuję.
Robię rzeczy, których nie chcę i nie robię tego, czego chcę.
- Chcesz usiąść? - Więc nie czuję się dobrze.
Maddalena, kocham cię.
Co takiego?
Przepraszam.
Kochasz mnie?
Tak, kocham cię.
Od dawna.
Wyobrażam sobie, że codziennie mówię ci dzień dobry i dobranoc.
Gdy wychodzę z domu, słyszę twój głos, ale ciebie tam nie ma.
Dla ciebie piszę muzykę.
Gdy jestem sam,
rozmawiam z tobą.
Gdy patrzę na morze,
piję piwo albo palę skręta...
chciałbym to wszystko robić z tobą i tylko z tobą.
Pytałbym o wszystko. Co myślisz, jak widzisz świat...
I jak możesz się tak uśmiechać.
I chcę, by ten uśmiech był tylko dla mnie.
Chciałbym, byś mnie kochała tak, jak ja ciebie.
Co ty na to?
Dobra. Zróbmy hałas na trzy!
Zaczekaj.
Pomyśl. Nigdy się nie pokłóciliśmy, nawet raz,
- aż kupiliśmy ten dom. - Niemożliwe.
W niczym się nie zgadzaliśmy!
Zupełnie w niczym.
Posłuchaj tego.
Kłóciliśmy się nawet o czcionkę napisu nazwiska na domofonie.
- Nie! - Tak, o to też!
Ale... Ciągle gadam.
Racja.
Za dużo gadam. Obiecuję, że się zamknę.
Opowiedz mi coś o sobie.
Co mam powiedzieć?
Opowiedz mi o czasach, gdy byłaś tancerką.
Nie byłam tancerką.
Nie byłam tancerką. Byłam piosenkarką.
No tak!
- Widzisz, ile o tobie nie wiem? - Dużo.
Tak czy siak, to było dawno temu.
- Tęsknisz za tym? - Trochę.
Musiało być ciężko odejść.
Na początku.
Potem się przyzwyczajasz.
Albo może... Przyzwyczajasz się do tego, że tęsknisz.
Chcesz powiedzieć...
Pomyśl tylko.
Dobra.
Właściwie, to nigdy o to nie pytałem,
- ale chciałbym... - Śmiało.
Dobra.
Jak sprawy z twoim mężem?
Nie jesteśmy małżeństwem.
I przechodzimy trudny okres.
Trwa od jakiegoś czasu.
Tęsknię za...
normalnym życiem.
Rozumiesz?
Normalne życie. Takie jak to.
To wszystko.
Na zdrowie.
Mieszkasz tu cały rok?
Jak to jest?
Normalnie.
Zimą nie jest nudno?
Może przestaniemy opowiadać sobie historie życia
i pójdziemy gdzieś, gdzie jest ciszej?
- Nie martw się, to moja wina. - Co robisz?
- Nie będę marnować ci czasu. - Czekaj!
Przepraszam, miałam ciężki dzień.
Nie pamiętasz nawet mojego imienia.
- Pamiętam. - Więc jak mam na imię?
Dobra, nie pamiętam.
I nie chciałam pamiętać.
Bo już nigdy się nie zobaczymy.
Myślisz, że jestem suką?
Powierzchowna, nieczuła, kłamliwa, zmieniam dziewczyny pod wpływem kaprysu?
Może masz rację. Przy okazji, jestem Sofia.
Nazywam się Irene.
Możemy zacząć od nowa?
Zróbmy to, jak należy.
Co ty na to?
Dobra.
Blue, wychodzę.
Miło, że przyjąłeś moje zaproszenie.
Od dawna chciałam spróbować.
To była przyjemność.
Świetnie tańczysz.
Tata nękał mnie tym od dziecka.
Musiałem złapać trochę przez osmozę.
- Mam szczęście. - Dlaczego?
Otaczają cię dziewczyny.
- Przestań... - Mówię poważnie.
Wiesz, że jesteś seksowny?
Nikt mi tego nie powiedział.
Dziękuję.
Przepraszam.
- O co chodzi? - Zaraz wracam.
Blue, co tu robisz?
Czekałam na swoją kolej.
Twoją kolej na co?
Uważam, że powinniśmy być razem.
Summy cię nie chce,
- więc mogę być twoją dziewczyną. - To tak nie działa.
Zależy mi na tobie, ale jesteś dla mnie jak siostra.
Zawsze będziesz.
Edo, nie chcę być twoją młodszą siostrą.
- Chwila, Blue. Zaczekaj. - Puść mnie.
Puść mnie!
Wszystko gra?
Nie wiem.
Jakim cudem tyle to w sobie dusiłeś?
Jakim...
Ale to mój przyjaciel.
Słodki jesteś.
Nie jestem słodki. Jestem frajerem.
Nie jesteś frajerem.
Tylko ci się tak wydaje.
Nikt nigdy nie powiedział mi czegoś tak pięknego.
Tak, ale nie zadziałało.
Tak, ale nie przez ciebie.
Poważnie.
- Jest ktoś inny? - Nie.
Po prostu nie mogę być z nikim.
Dużo wycierpiałam,
więc chcę wykorzystać to lato, żeby być sama
i wszystko sobie ułożyć.
Jeszcze jedno.
Czy gdy sobie to poukładasz,
coś może się między nami wydarzyć?
Może.
Przepraszam.
Powiedziałam, że niedługo wrócę
Jak zawsze, gdy wracam o czwartej
I żłopię Coronę z limonką
Więc nie powie ci, co zrobiłam
Jak ta czarna okładka
Księżyc jest biały A ty będziesz moim pryzmatem
Zabarwić moje życie na jaśniejszy odcień
W bomberce na lewą stronę Wyglądam jak Hare Kryszna
Zaczęliśmy od zera Nic sami nie stworzyliśmy
Ale w tym świecie musisz zarobić
A jeśli otaczają cię pieniądze Jakby to była kukurydza
Jesteś tylko strachem na wróble
Daj mi tlen, by oddychać By utrzymać mnie na krawędzi
Pomóż mi myśleć Że ten dzień nie był taki szary
Zupełnie jak, gdy znajdziesz piasek Z ubiegłego lata w swojej torbie
Myślisz czasem o nas?
O naszych błędach
I o tych, którzy się z nas śmiali Albo o zmianach nastroju
Ciężko jest mieć 20 lat
Ale jak pięknie jest się bać
Ścieżka to tylko kredka Która barwi oczy bólem
Jak sobie poradziłeś bez prądu?
Co?
Pytałam, jak sobie radziłeś bez prądu.
Na przykład ze świecami.
Fajnie, to stara szkoła.
W każdym razie ładny dom.
Widzę, jak trudno ci go sprzedać, bo jest piękny.
Ale zrozumiałem, że bardzo mnie smucił.
Więc tak będzie lepiej.
Teraz czuję się dużo lepiej.
- Dobrze! - Tak.
- Bardzo dobrze! - Bardzo dobrze.
Dobrze. Cieszę się.
Co robisz?
Przepraszam, to moja wina.
Nie powinnam była przychodzić.
Lepiej już pójdę.
Nie, zaczekaj. Dobrze się bawiliśmy.
Świetnie się bawiliśmy.
Tak...
Mam kogoś.
Nie tylko mam, ale też kocham kogoś.
Przykro mi, że jesteś sam i czujesz się samotny,
bo jesteś miły i przyznaję, że nieźle wyglądasz.
- Dziękuję. - Nie ma za co.
Ale nie mogę.
Rozumiesz?
Halo?
Tak, to ja.
SUMMER: 11 NIEODEBRANYCH POŁĄCZEŃ
SUMMER: 4 NIEODEBRANE POŁĄCZENIA 22.05, 22.07, 22.13, 22.20
SUMMER: BLUE JEST NA POGOTOWIU. ZOBACZYMY SIĘ NA MIEJSCU.
- Gdzie ona jest? - Teraz są u niej lekarze.
Co się stało?
Nie wiem. Potrącił ją samochód.
- Gdzie byłaś? - Ja? Gdzie ty byłaś? Dzwoniłam do ciebie.
Summy, wyszłam raz...
Przez cały czas. I tak się dzieje?
Nigdy cię nie ma. Jesteś nieobecna. Rozumiesz?
Co tu robisz? Napisałam, żebyś nie przychodził.
Mówiłaś, że jesteś w szpitalu. Martwiłem się.
- Dzwoniłam kilka razy. - Nie mogłem rozmawiać.
Teraz to ja nie mogę rozmawiać. Spadaj.
Przyjechałem dla ciebie.
Blue jest ranna. Teraz jest najważniejsza. Proszę, idź.
Nie przydasz się tu. Po prostu idź.
Idź już.
I od tamtej pory nie rozmawialiście?
Nie.
Napisałem do niej w jej urodziny,
ale to tyle.
Rzeczywiście się zakochałeś.
Ale nie wiem, co zrobić z Blue. Nie chcę jej skrzywdzić.
Myślisz, że rozwiążesz problemy wszystkich?
Nie wszystkich.
- Tylko tych, na których mi zależy. - Ale nie możesz.
Zwłaszcza jeśli to ty nim jesteś.
- Co mam zrobić? - Nic.
Życie jest proste.
Tak myślisz?
Tak.
Jeśli chcesz...
Tak.
Miło tu o tej porze.
Gdy nie śpię całą noc, nie wiem, gdzie jestem.
Lubię wcześnie wstać.
O tej porze każde miejsce ma jakby sekretne życie.
Chcesz mnie pocałować?
Nie.
Tak.
To dobry znak.
Musisz o niej zapomnieć.
- O kim? - O dziewczynie, którą lubisz.
O tej, o której nie chcesz myśleć.
Ona wie?
To skomplikowane.
Powinnaś jej powiedzieć.
- Straciłabym ją. - Tego nie wiesz.
Wiem.
Za dużo już o mnie wiesz.
Muszę się ciebie pozbyć.
Albo...
zrobimy coś fajniejszego.
- Cudownie! - Woda jest taka zimna!
Cudownie!
Jak się masz? Kochanie, idziemy.
Możemy iść?
- Wracamy do domu. - Dobra.
Patrzcie, kto tu jest.
Dobra.
- Dobranoc. - Dobranoc.
- Dzień dobry. - Dobranoc, bo idziemy spać.
No tak! Dobranoc.
Pa.
Nie chciałam mówić tego wszystkiego... Nie myślę tak.
Zabiorę cię gdzieś.
- Dokąd? - Tym.
- Jest nowy? - Jest bardzo stary.
Piękny.
Zróbmy to.
- Ale nie mogę. - Dlaczego?
Nie chcę zostawiać Blue samej.
Jest z waszą mamą.
A ja muszę iść do pracy.
Naprawdę?
Mam tam zadzwonić?
Nie trzeba.
Summy... Chodźmy.
To ważne.
Ufasz mi?
Napisy: Liliana Reguła