‎(ผลงานซีรีส์จาก NETFLIX)
‎เด็กๆ จ๊ะ นี่โซเฟีย
‎ยินดีต้อนรับ โซเฟีย
‎อยากนั่งกับใครเป็นพิเศษรึเปล่า
‎เธอยังไม่ได้ดูเลยด้วยซ้ำ ดูก่อนสิ เร็วเข้า
‎อยากนั่งข้างเธอเหรอ
‎แล้วผมล่ะ
‎- เธอไปนั่งตรงนั้นได้ ‎- ให้เธอนั่งตรงนั้นไม่ได้เหรอครับ
‎- ไม่เอาน่า เอโด เป็นสุภาพบุรุษหน่อย ‎- เฮ่อ...
‎หวัดดี
‎ฉันชื่อซัมเมอร์
‎ซัมเมอร์เหรอ
‎ฉันไม่รู้จักคนชื่อนี้เลย
‎ซัมเมอร์เหมือนฤดูน่ะ
‎ฉันชอบซัมเมอร์มากเลยละ
‎ฉันชนะ
‎- ฉันเห็นนะว่าเธอขึ้นมาก่อน ‎- ไม่จริง
‎ไม่จริงเหรอ
‎หนึ่ง สอง สาม
‎สี่ ห้า...
‎- จะบ้าหรือไง ‎- โทษที
‎- ทำบ้าอะไรของนายน่ะ ‎- ก็แค่ขำๆ
‎กดฉันจมน้ำขำๆ เหรอ
‎- ก็แค่ขำๆ ‎- ไปตายซะ ดารีโอ
‎บอกว่าขอโทษไง ฉันจะทำอะไรได้อีก
‎อย่ามายุ่งกับฉัน
‎นี่...
‎- มองฉันหน่อยได้ไหม ‎- อย่ามายุ่งกับฉัน
‎ฉันไม่ได้ตั้งใจนะ
‎- ฉันขอโทษ ‎- วันนี้ฉันรู้สึกไม่ค่อยสบาย
‎เป็นอะไรไป เธอทำให้ฉันเป็นห่วงนะ ‎หมายความว่าไง
‎นี่...
‎เป็นเพราะซัมเมอร์น่ะ
‎ซัมเมอร์เกี่ยวอะไรด้วย
‎ยิ่งฤดูร้อนนี้ผ่านไปมากเท่าไหร่ ‎ก็ดูเหมือนเราจะยิ่งห่างกันมากขึ้นเท่านั้น
‎หล่อนไม่รับโทรศัพท์ฉันด้วยซ้ำ ‎หรือต่อให้รับ หล่อนก็รีบตลอด
‎หล่อนมีความรักน่ะ โซฟี
‎ให้ตายสิ แล้วทำไมเธอไม่บอกหล่อนล่ะ
‎นายก็กล้าพูดเนอะ
‎- ไม่เห็นหรือไงว่าอาเลทำกับนายยังไง ‎- อาเลเกี่ยวอะไรด้วย
‎นายมาที่นี่เพราะเขา ‎นายกำลังทำสิ่งที่นายไม่ชอบ...
‎เพราะเขา
‎แล้วนายยังรอให้เขาพานายไปจากที่นี่งั้นเหรอ
‎เธอจะไปรู้อะไร ‎เขาไม่ได้บังคับให้ฉันมาที่นี่ซะหน่อย
‎- บอกตัวเองไปเถอะ ‎- ถามจริงนะ วันนี้เธอเป็นอะไรของเธอเนี่ย
‎- นายไม่รู้หรือไงว่าเขาทำยังไงกับนาย ‎- ยังไง
‎- เขาหลอกใช้นายเวลาที่มันทำให้เขาพอใจ ใช่ ‎- เขาหลอกใช้ฉันเหรอ
‎และนายรู้สึกผิดเรื่องที่นายจีบมัดดาเลนา
‎ถึงแม้ว่าเขาจะไม่ได้สน ‎ทั้งนายและหล่อนเลยก็เถอะ
‎ไปตายซะ โซเฟีย
‎ฉันไม่ได้บอกเหรอ ‎ว่าให้มารับฉันหลังฉันเลิกงาน
‎ฉันรอไม่ไหวแล้วน่ะ
‎- ไม่ไหวเหรอ ‎- ใช่
‎ต้องเตือนไหมว่าฉันทำงานอยู่
‎ใช่ แต่ลิฟต์ตัวนี้ชอบค้างอยู่เรื่อย
‎มันเป็นปัญหาจริงๆ
‎อาเล...
‎ฉันต้องกลับไปทำงานแล้ว
‎- อรุณสวัสดิ์ ‎- อรุณสวัสดิ์ครับ
‎- ไปชั้นไหนครับ ‎- สามจ้ะ
‎(หาดพาราไดซ์)
‎เซอร์ไพรส์
‎ริกการ์โด ตกใจหมดเลย
‎คุณกำลังมองคนรวยอยู่
‎เศร้าและเหงา แต่รวย
‎คุณขายบ้านได้แล้วเหรอ
‎ไชโย
‎ไม่ เดี๋ยวนะ... ต้องพูดว่าไงในโอกาสแบบนี้
‎ยินดีด้วยค่ะ
‎ไม่สิ ขอให้มีความสุขมากๆ เช่นกัน ‎เร็วเข้า ต้องพูดว่าไง
‎แค่บอกมาก็พอว่าผมควรมารับคุณตอนไหน
‎ผมอยากพาคุณไปกินมื้อค่ำ
‎เป็นเรื่องที่ผมพอจะทำได้ ‎หลังจากเอาเรื่องเศร้ามารบกวนคุณเป็นเดือน
‎- คุณไม่ได้รบกวนฉันเลย ‎- กี่โมงดีครับ
‎ไม่รู้สิ ฉันเลิกงานดึกตลอด ‎อีกอย่าง ฉันใส่รองเท้าแตะมาด้วย
‎คุณสวยอยู่แล้ว
‎ผมจะใส่รองเท้าแตะด้วย
‎เถอะนะ พรุ่งนี้ผมจะกลับแล้ว
‎ผมทำทุกอย่างที่ต้องทำที่นี่หมดแล้ว ‎นี่คืนสุดท้ายของผมแล้ว
‎สามทุ่มดีไหม
‎- โอเคนะ ‎- ค่ะ
‎นายเคยมาที่นี่ไหม
‎ไม่
‎งั้นก็ยิ่งดี
‎- ตลกดีเนอะ ‎- อะไรเหรอ
‎รู้สึกเหมือนเรามากันไกลมาก
‎ฉันถึงได้ชอบมันมากไงล่ะ
‎บางครั้งฉันก็อยากจะรีบไปเที่ยวให้ทั่วโลก
‎เอาจริงดิ
‎รู้สึกแปลกมาก พอคิดว่าชีวิตนี้ฉันเดินทางน้อยมาก
‎และฉันใช้ทั้งชีวิตอยู่ที่นี่
‎นายเข้าใจไหม
‎(ซัมมี่ เธออยู่ไหน ฉันคิดถึง...)
‎(มาเรีย 19)
‎(แองเจล่า 18)
‎(จีอูซี่ 22)
‎(อเล็กซานดรา 17)
‎(ลิเดีย 18)
‎หวัดดี
‎บลู
‎- หวัดดี ‎- เป็นไงบ้าง
‎ก็ดี เธอล่ะ
‎เอโด ฉันเข้าใจนะ
‎เข้าใจอะไรเหรอ
‎ที่พี่ไม่แวะไปที่บ้านแล้ว
‎ช่วงนี้ฉันคิดถึงเรื่องนี้ระหว่างที่รอพี่
‎บลู ฟังนะ ฉันไม่มีเวลาแวะไปจริงๆ
‎- ที่นี่งานยุ่ง... ‎- เป็นเพราะซัมเมอร์ใช่ไหม
‎พี่รักเขา
‎แล้วมาลงที่ฉันทำไม ‎พี่ไม่อยากเป็นเพื่อนกับฉันแล้วเหรอ
‎แน่นอน ฉันอยากเป็นเพื่อนกับเธอ
‎ก็แค่ตอนนี้
‎มันเป็นไปไม่ได้สำหรับฉัน
‎บลู มันซับซ้อนน่ะ
‎โคตรซับซ้อนเลย
‎นึกว่าเธอไม่ชอบชายหาดซะอีก
‎- เปล่านี่... ‎- ใช่ ดูเธอสิ
‎ฉันนึกว่าเธอเกลียดฤดูร้อนทุกอย่างน่ะ
‎การว่ายน้ำ การอาบแดด
‎นั่งเล่น... ทุกอย่างเลย
‎จริงๆ แล้วฉันค่อนข้างชอบนะ
‎แต่ไม่ทั้งหมด
‎- ตอนเด็กๆ ฉันชอบฤดูร้อนมาก ‎- จริงเหรอ
‎เป็นฤดูโปรดของฉันเลยแหละ
‎เราอยู่ด้วยกันเสมอ ตลอดเวลา
‎ฉัน แม่ พ่อ และบลู
‎เราใช้เวลาไปกับการหัวเราะ ‎หยอกเอินกัน ฆ่าเวลา อะไรแบบนั้น
‎แล้วฉันก็โตขึ้น แล้วฉันก็ได้รู้ว่าสมัยนั้นพ่อเศร้า
‎ทำไมล่ะ
‎เพราะพ่อไม่ได้ทำสิ่งที่พ่ออยากทำจริงๆ
‎เขาเป็นนักดนตรีน่ะ
‎- เจ๋ง เขาเล่นอะไร ‎- ทรัมเป็ต
‎แต่ก็เล่นเครื่องดนตรีได้ทุกชิ้นแหละ
‎- แปลว่าเขาต้องเก่ง ‎- เขาเก่งมาก
‎แล้วแม่เธอล่ะ
‎แม่ฉัน...
‎เคยร้องเพลง
‎พ่อกับแม่เคยทำวงกัน
‎แล้วฉันก็เกิดมา
‎แม่เลยต้องหางานทั่วไปทำ
‎ในขณะที่พ่อยังทำสิ่งที่อยากทำอยู่
‎และสุดท้ายพ่อก็ทำได้สำเร็จ
‎ตั้งแต่นั้นมา ฉันก็ไม่ค่อยชอบฤดูร้อน
‎ทำไมล่ะ
‎พ่อออกเดินทางเดือนมิถุนายน ‎และกลับมาเดือนกันยายน
‎เธอคิดถึงเขาเหรอ
‎ไม่แล้ว
‎นายจะไม่ทำให้ฉันเสียใจใช่ไหม
‎เพราะฉันขอเตือนนายเลยนะ ฉันไม่ใช่คนแบบนั้น
‎ฉันไม่คิดจะร้องไห้ ทนทรมาน
‎ที่เห็นนายจากไปและต้องเฝ้ารอนาย
‎ฉันไม่ทำอะไรแบบนั้นหรอก
‎ดังนั้นถ้านายคิดจะทำแบบนั้น ‎ก็ควรบอกฉันมาตอนนี้เลย
‎เราจะได้จบกันตรงนี้
‎จับมือกันแล้วแยกย้าย ไม่เจ็บก็ไม่มีปัญหา
‎ว่าไงล่ะ นายจะว่ายังไง
‎อย่าเสียเวลากันดีกว่า แค่พูดออกมา
‎ฉันคิดว่าฉันกำลังตกหลุมรักเธอ
‎ไม่มีอะไรจะพูดเหรอ
‎ขอโทษนะ ฉันอาจเลยเถิดไปหน่อย ฉันแค่...
‎ยามที่เธออยู่กับฉัน
‎ห้องนี้ก็ไม่มีกำแพงอีกต่อไป
‎แต่มันมีต้นไม้
‎ต้นไม้มากมายเหลือเกิน
‎ยามที่เธออยู่ข้างฉัน
‎เพดานสีม่วงนี้
‎มันก็ไม่มีอยู่อีกต่อไป
‎ฉันเห็นเพียงท้องฟ้าที่อยู่เหนือสองเรา
‎ระหว่างที่เรานอนอยู่ตรงนี้
‎ถูกทอดทิ้ง
‎ราวกับว่าไม่มีสิ่งอื่นใด
‎น่าเบื่อชะมัด
‎- โทรมาอยู่ได้ ‎- รับสิ
‎ดารีโอ ว่าไง
‎ใช่ แต่... ใช่ แต่ตอนนี้ฉันไม่สะดวกคุย
‎ได้ ค่อยคุยกันนะ
‎ได้ บาย
‎- สามทุ่มครึ่งไหม ‎- สี่ทุ่ม
‎- สี่ทุ่มนะ ‎- สี่ทุ่ม
‎- โอเค บาย ‎- บาย
‎ว่าไง
‎อ้อ สวัสดีครับ
‎ครับ
‎ครับ แน่นอน
‎เปล่าครับ ผมยังไม่ได้บอกใครเลย
‎โอเคครับ
‎โอเค ได้ครับ แล้วเจอกัน
‎- ว่าไง ‎- ก็เดิมๆ นายคิดว่าไงล่ะ
‎ทุกอย่างโอเคนะ
‎นี่ จำตอนที่พี่ชายนายบอกว่า ‎เห็นมนุษย์ต่างดาวในโรงรถได้ไหม
‎- น่าจะตอนป.สี่หรือป.ห้า ‎- เออ จำได้
‎เขาพูดว่าไงแล้วนะ
‎เขาบอกว่าเจอมันที่วิลล่าบอกีส ‎บอกว่ามันหลงทางและพามันมาที่บ้าน
‎- ไม่งั้นมันจะยั่วโมโหตำรวจ ‎- เออ ใช่เลย
‎- โคตรติงต๊อง ‎- ตลกมาก
‎เขาเพิ่งดูอีที ‎และกุเรื่องทั้งหมดขึ้นเพื่อขู่ให้เรากลัว
‎เออ ใช่ๆ
‎ทำไมคิดถึงเรื่องนั้นล่ะ
‎ไม่รู้สิ
‎ความทรงจำเก่าๆ กลับเข้ามาในหัวฉันเพียบเลย
‎เรื่องเล็กๆ ที่ฉันคิดว่าฉันลืมไปแล้ว
‎คงเป็นเพราะซัมมี่
‎หมายความว่าไง
‎ไม่รู้สิ หล่อนแค่มีผลกระทบแปลกๆ กับฉัน
‎ฉันไม่เคยรู้สึกแบบนี้มาก่อนเลย
‎ดูก็รู้
‎แต่มันเป็นเรื่องที่ดีนี่ ใช่ไหม
‎ใช่
‎แล้วนายล่ะ เป็นไงบ้าง
‎ฉันมีเรื่องจะบอกนาย
‎รอแป๊บนะ
‎มัดดาเลนา
‎ไม่ต้องเลย หยุดแค่นั้นเลย
‎ฉันเข้าใจ
‎- ฉันรู้ ‎- นายรู้อะไร
‎- ไม่ หมายถึง... ฉันเข้าใจได้ ‎- นายเข้าใจอะไรได้
‎- ตั้งแต่ฉันเจอคลิปวิดีโอในคอมพิวเตอร์ของนาย ‎- คลิปอะไร
‎บางทีฉันน่าจะบอกนายก่อนหน้านี้
‎แต่ฉันไม่รู้ว่านายมีอารมณ์จะคุยรึเปล่า
‎ช่วยอธิบายได้ไหมว่านายกำลังพูดอะไรอยู่
‎ก็อธิบายอยู่นี่ไง
‎ฉันเจอคลิปของมัดดาเลนา ‎ในคอมพิวเตอร์ชองนาย แต่เจอโดยบังเอิญนะ
‎นายดูคอมพิวเตอร์ฉันเหรอ ‎นายแม่งเป็นเพื่อนประสาอะไรวะ
‎ไม่เอาน่า ฉันไม่ได้ตั้งใจนะ
‎มันเป็นเรื่องบังเอิญ
‎แต่นั่นไม่ใช่ประเด็น
‎ประเด็นคือถ้านายอยากจีบหล่อน ฉันก็ไม่มีปัญหา
‎เออ เพราะฉันต้องได้รับอนุญาต ‎ในการจีบหล่อนใช่ไหม
‎เปล่านะ ไม่ไช่อย่างนั้น
‎แต่เท่าที่ฉันรู้...
‎ฉันทำอะไรที่นายไม่อนุญาตไม่ได้ใช่ไหม
‎อะไรวะ พูดอะไรของนายเนี่ย
‎- ดารีโอ... ‎- รู้อะไรไหม
‎ฉันอาจจะจีบหล่อน นายจะได้เลิกกังวลซะที
‎- ใจเย็นน่า ‎- ฉันไม่เย็นโว้ย
‎ถ้าฉันเป็นนาย ฉันจะใจเย็นๆ นะ
‎ไม่ ฟังนะ ฉันมาที่นี่เพื่อนาย ฉันออกจากบ้านมา
‎เพื่อติดตามนาย ‎แต่นายกลับเอาเรื่องงี่เง่ามาใส่หัวฉัน
‎นายสัญญาว่าฉันจะได้ร่วมทีม แล้วไหนล่ะ
‎นายไม่รู้อะไรหรอก โอเคไหม
‎ฉันรู้ทุกอย่างแหละ
‎นายรู้อะไร
‎รุ้ว่าตั้งแต่นายคบกับหล่อน ‎นายก็ทิ้งทุกอย่างให้สูญเปล่า
‎นายแม่งโคตรโง่
‎ส่วนนายก็แค่อิจฉา
‎ทำบ้าอะไรของนายวะ
‎บ้าไปแล้วหรือไง
‎นายต้องบ้าไปแล้วแน่ๆ
‎หนูไม่รู้ว่ามีคนอยู่ในห้องน้ำ
‎ไม่เป็นไรจ้ะ แม่ก็ไม่รู้เหมือนกันว่าแม่ทำอะไรอยู่
‎คืนนี้จะไปเที่ยวเหรอคะ
‎ใช่ ริกการ์โดขายบ้านได้แล้ว ‎เราเลยจะฉลองกัน ไปกินมื้อค่ำน่ะ
‎เป็นข้ออ้างที่เขาเอามาจีบแม่สินะ
‎ไม่เอาน่า เขาเป็นแค่เพื่อน เขาไม่เคยจีบแม่นะ
‎ลูกจะไปเที่ยวเหรอ
‎ใช่ค่ะ แล้วเจอกันนะ
‎น่าสนใจ
‎- แม่คะ ‎- ว่าไง ลูกรัก
‎ตามหลักแล้ว คนเราจะพูดว่า ‎ตัวเองโตเป็นผู้ใหญ่ได้ตอนไหนคะ
‎ตามหลักแล้ว...
‎มันก็แล้วแต่นะ
‎แล้วแต่
‎เช่นเวลาที่เราไม่อยาก ‎ไปเล่นเครื่องเล่นอีกต่อไปแล้วรึเปล่าคะ
‎ไม่ใช่จ้ะ เพราะบางทีผู้ใหญ่ ‎ก็ยังชอบเล่นเครื่องเล่นนนะ
‎- แม่ดูเป็นไง สวยไหม ‎- ค่ะ แม่สวยมาก
‎ในตู้เย็นมีมะเขือเทศ ‎สลัดข้าว และ... แม่จำไม่ได้แล้ว
‎สายแล้ว
‎(โรงแรม)
‎นายมาสายนะ
‎โทษที ผมหาทางมาที่นี่ไม่เจอ
‎ทำไมถึงอยากให้มาเจอที่นี่ล่ะครับ
‎เพราะฉันอยากคุยในที่เงียบๆ น่ะสิ
‎ที่ที่จะไม่มีใครเห็นเรา
‎แต่ผมไม่มีอะไรต้องปิดบัง
‎แน่ใจนะว่าจะไม่กลับไปแข่งกับพ่อนายแล้ว
‎ครับ
‎ผมแน่ใจ
‎โอเค ดีมาก
‎นั่งสิ
‎จะไปเที่ยวเหรอ
‎- มันเป็นไงเหรอ ‎- อะไร
‎การมีแฟนน่ะ
‎มันก็... แปลก
‎แต่ก็ดีด้วย
‎หวัดดี
‎- ผมมีเวลาอีกแค่ไหน ‎- ไม่นาน
‎ถ้าเราอยากทำ เราต้องทำตอนนี้เลย
‎อเลสซานโดร...
‎ถ้านายมาร่วมทีมกับเรา ‎สุดท้ายนายจะได้ทำอะไรๆ ตามวิธีของนายนะ
‎แล้วถ้าผมอยากเอาใครบางคน ‎ไปเป็นส่วนหนึ่งของทีมงานล่ะ
‎ก็คุยกันได้นะ
‎ลองคิดดูนะ
‎ดารีโอ
‎ข้อความ "ฉันต้องเจอเธอ" ทำให้ฉันกังวลนะ
‎ดารีโอ เป็นอะไรเนี่ย
‎ฉันรู้สึกแย่
‎เป็นเพราะฉันทำสิ่งที่ไม่อยากทำ ‎และไม่ทำในสิ่งที่อยากทำ
‎- จะนั่งไหมเนี่ย ‎- ไม่ ฉันรู้สึกแย่
‎มัดดาเลนา ฉันรักเธอ
‎อะไรนะ
‎ฉันขอโทษ
‎นายรักฉันเหรอ
‎ใช่ ฉันรักเธอ
‎รักมานานแล้วด้วย
‎ฉันฝันว่าอยากพูดอรุณสวัสดิ์ ‎และราตรีสวัสดิ์กับเธอทุกวัน
‎เวลาฉันออกจากบ้าน ฉันได้ยินเสียงเธอ ‎แต่เธอไม่อยู่ตรงนั้น
‎เพลงที่ฉันแต่งก็แต่งให้เธอ
‎เวลาฉันอยู่คนเดียว
‎ฉันก็พูดกับเธอ
‎เวลาฉันมองดูทะเล
‎เวลาฉันดื่มเบียร์หรือสูบปุ๊น
‎ฉันอยากทำเรื่องทั้งหมดนั้น ‎กับเธอและเธอคนเดียว
‎ฉันจะถามเธอทุกเรื่อง ‎ว่าเธอคิดยังไง เธอมองโลกยังไง
‎แล้วเธอยิ้มแบบนั้นได้ยังไง
‎และฉันอยากให้รอยยิ้มนั้นเป็นของฉันคนเดียว
‎ฉันอยากให้เธอรักฉันมากเท่าที่ฉันรักเธอ
‎เธอจะว่ายังไง
‎โอเค ทุกท่าน นับสามแล้วขอเสียงหน่อยนะ
‎เดี๋ยวก่อน
‎คิดดูสิ... เราไม่เคยทะเลาะกันเลย ‎แม้แต่ครั้งเดียว
‎- จนกระทั่งเราซื้อบ้านหลังนั้น ‎- ไม่จริง
‎ไม่มีเลยสักเรื่องที่เราเห็นตรงกัน
‎ไม่มีเลย ไม่มีเลยจริงๆ
‎ฟังเรื่องนี้นะ...
‎เราทะเลาะกันแม้แต่เรื่องฟอนต์ ‎ที่จะใช้เขียนชื่อบนอินเตอร์คอมของเรา
‎- ไม่จริง ไม่เอาน่า ‎- จริงๆ เรื่องนั้นด้วย
‎แต่นี่ผมพูดอยู่คนเดียวเลยนะ
‎คุณพูดเยอะจริงๆ
‎ความจริงผมพูดมากเกินไปแล้ว ‎ผมสัญญา ผมจะหุบปากเงียบ
‎งั้นคุณช่วยเล่าอะไรเกี่ยวกับคุณหน่อยได้ไหม
‎เล่าอะไรดีล่ะ
‎เล่าเรื่องตอนที่คุณเป็นนางโชว์ให้ผมฟังสิ
‎ฉันไม่ได้เป็นนางโชว์นะ
‎ฉันไม่ได้เป็นนางโขว์ ฉันเป็นนักร้อง
‎อ้อ ใช่
‎- เห็นไหมว่าผมแทบไม่รู้จักคุณเลย ‎- ไม่รู้จักเลย
‎แต่ฉันก็เลิกเป็นแล้วละ นานมากแล้วด้วย
‎- คิดถึงมันไหม ‎- ก็นิดหน่อย
‎ตอนเลิกคงทำใจยากน่าดู
‎ตอนแรกๆ ก็ใช่ค่ะ
‎จากนั้นก็เริ่มชิน
‎หรือบางที เราอาจจะชินกับการคิดถึงมันก็ได้
‎คุณชิน...
‎ลองคิดดูนะ
‎โอเค ได้...
‎ความจริง มีบางเรื่องที่ผมไม่เคยถามคุณเลย
‎- แต่ผมอยากถาม... ‎- ว่ามาเลย
‎โอเค
‎คุณกับสามีเป็นยังไงบ้าง
‎เราไม่ได้แต่งงานกัน
‎และเรากำลังมีปัญหากัน
‎ปัญหาที่มีมาสักพักแล้วละ
‎ฉันก็แค่คิดถึง...
‎ฉันคิดถึงการมีชีวิตปกติน่ะ
‎เข้าใจไหม
‎ชีวิตปกติ อะไรแบบนี้
‎แค่นั้นแหละ
‎ดื่มค่ะ
‎ดื่ม
‎เธออยู่ที่นี่ตลอดเลยเหรอ
‎มันเป็นไงเหรอ
‎ก็ธรรมดานะ
‎ช่วงหน้าหนาวไม่น่าเบื่อเหรอ
‎เราเลิกเล่าเรื่องชีวิตของเรากัน
‎แล้วไปหาที่ที่เงียบกว่านี้กันดีกว่าไหม
‎- ไม่เป็นไร ฉันเลี้ยงเอง ‎- ทำอะไรน่ะ
‎- ฉันจะไม่ทำให้เธอเสียเวลาหรอก ‎- ไม่ เดี๋ยวสิ
‎โทษที วันนี้ฉันเจอมาหนักน่ะ
‎เธอจำชื่อฉันไม่ได้ด้วยซ้ำใช่ไหม
‎- จำได้สิ ‎- งั้นฉันชื่ออะไร
‎โอเค ฉันจำไม่ได้
‎และฉันไม่ได้พยายามจะจำด้วย
‎เพราะเราก็ไม่ได้จะเจอกันอีกอยู่แล้ว
‎เธอคิดว่าฉันมันเลวใช่ไหม
‎เป็นพวกจอมโกหกตื้นเขินที่เปลี่ยนแฟนเป็นว่าเล่น ‎เหมือนเปลี่ยนชุดว่ายน้ำใช่ไหมล่ะ
‎เธออาจคิดถูกก็ได้ แต่ฉันชื่อโซเฟียนะ
‎ฉันชื่ออีเรเน่
‎มาเริ่มกันใหม่ไหม
‎มาทำให้ทุกอย่างถูกต้องกัน
‎ว่าไงล่ะ
‎โอเค
‎บลู ฉันจะออกไปข้างนอกนะ
‎บลู
‎นายน่ารักมากที่ตอบรับคำชวนของฉัน
‎ฉันอยากลองเต้นมาเป็นชาติแล้ว
‎ไม่เป็นไร ด้วยความยินดี
‎นายเต้นเก่งนะเนี่ย
‎พ่อฉันเปิดเพลงแนวลิสซิโอกรอกหูฉันมาตั้งแต่เด็ก
‎ฉันคงซึบซัมมาบ้างแหละ
‎- ฉันโชคดีจัง ‎- ทำไมเหรอ
‎นายคงมีสาวๆ ห้อมล้อมเพียบ
‎- ไม่เอาน่า ‎- จริงๆ นะ
‎รู้ไหมว่านายเซ็กซี่มาก
‎ไม่เคยมีใครพูดแบบนั้นกับฉันมาก่อนเลย
‎ขอบคุณนะ
‎โทษที รอเดี๋ยวนะ
‎- มีอะไรเหรอ ‎- เดี๋ยวมา แป๊บเดียว
‎บลู มาทำอะไรที่นี่
‎เอโด
‎ฉันรอตาฉันอยู่นะ
‎ตาเธอทำอะไร
‎ฉันคิดว่าเราควรคบกัน
‎- บลู... ‎- ซัมมี่ไม่ต้องการพี่
‎- เพราะฉะนั้นฉันเป็นแฟนพี่แทนได้นะ ‎- บลู เขาทำกันแบบนั้นที่ไหนล่ะ
‎ฉันแคร์เธอนะ แต่เธอเป็นเหมือนน้องสาวฉัน
‎และจะเป็นเสมอ
‎เอโด ฉันไม่อยากเป็นน้องสาวพี่
‎- เดี๋ยวสิ บลู เดี๋ยวก่อน ‎- ปล่อยฉันนะ
‎ปล่อยฉัน
‎มีปัญหาอะไรรึเปล่า
‎ไม่รู้เหมือนกัน
‎นายทนมาได้ยังไงตั้งนาน
‎ให้ทำไงได้
‎อาเลเป็นเพื่อนฉัน
‎นายน่ารักจัง
‎ฉันไม่ได้น่ารัก ฉันมันขี้แพ้
‎นายไม่ขี้แพ้หรอก
‎นายอาจคิดว่านายขี้แพ้ แต่ไม่ใช่เลยนะ
‎ดารีโอ ไม่เคยมีใครพูดคำหวาน ‎กับฉันแบบนั้นมาก่อนเลย
‎ใช่ แต่มันก็ไม่ได้ผลอยู่ดี
‎ใช่ แต่มันไม่ได้เป็นเพราะนายหรอก
‎จริงๆ นะ
‎- เธอมีคนอื่นแล้วเหรอ ‎- เปล่า
‎ก็แค่ตอนนี้ฉันยังไม่พร้อมคบใคร
‎ฉันเจ็บมามาก
‎ฉันเลยอยากใช้ฤดูร้อนนี้ตามลำพัง
‎และทำความเข้าใจเรื่องต่างๆ
‎ถามข้อเดียว
‎พอเธอเข้าใจอะไรๆ แล้ว
‎เธอคิดว่าจะมีอะไรเกิดขึ้นระหว่างเราได้ไหม
‎ก็อาจจะได้นะ
‎ขอโทษนะ
‎ฉันบอกว่า "อีกไม่นานฉันจะกลับมาที่นี่"
‎เหมือนทุกครั้งที่ฉันกลับมาตอนตีสี่
‎และฉันบีบมะนาวใส่เบียร์โคโรนา
‎มันจะได้ไม่บอกเธอว่าฉันไปทำอะไรมา
‎เหมือนปกหนังสือเล่มนั้นที่เป็นสีดำ
‎พระจันทร์เป็นสีขาวและเธอคือปริซึมของฉัน
‎เพื่อแต่งแต้มชีวิตฉันให้สีอ่อนกว่านี้
‎ด้วยแจ็กเก็ตกลับด้านที่ดูเหมือนฮเร กฤษณะ
‎เราเริ่มมาจากด้านล่างที่ไม่มีอะไรเป็นของเรา
‎แต่ในโลกนี้เธอต้องหาเงิน
‎และถ้าเธอรายล้อมไปด้วยเงินตรา ‎ราวกับว่ามันคือข้าวโพด
‎เธอก็คงไม่ต่างอะไรไปจากอีกา
‎เอาออกซิเจนมาให้ฉันหายใจที ‎ให้ฉันยังอยู่ปากเหวต่อได้ที
‎ช่วยให้ฉันคิดทีว่าวันนี้ไม่ได้หม่นหมองเกินไป
‎เหมือนเวลาที่เธอเจอเม็ดทราย ‎ในกระเป๋าตั้งแต่ปีที่แล้วไง
‎เธอเคยคิดถึงเราสองคนบ้างไหม
‎คิดถึงความผิดพลาดของเรา
‎และคนพวกนั้นที่ล้อเรา ‎หรืออารมณ์แปรปรวนที่ทำให้เกิดดราม่า
‎มันโคตรแย่ที่อายุ 20 ปี
‎แต่มันงดงามเหลือเกินที่ได้หวาดกลัวเช่นนี้
‎เส้นทางก็เป็นแค่ดินสอเขียนขอบตา ‎ที่เติมสีสันให้ดวงตาแสนธรรมดา
‎คุณอยู่มาได้ยังไงตั้งนานโดยไม่มีไฟฟ้า
‎หืม
‎ฉันถามว่าคุณอยู่มาได้ยังไงตั้งนานโดยไม่มีไฟฟ้า
‎ก็อยู่แบบนี้ไง ใช้เทียน
‎ดีค่ะ โบราณดี
‎แต่บ้านสวยนะคะ
‎ฉันเข้าใจเลยว่าคุณทำใจยากแค่ไหนที่ต้องขายมัน ‎เพราะมันสวยจริงๆ
‎แต่ผมคิดว่ามันจะมีแต่ทำให้ผมเศร้า
‎เพราะฉะนั้น แบบนี้ก็ดีกว่า
‎ตอนนี้ผมรู้สึกดีขึ้นมากแล้วละ
‎- ดีค่ะ ‎- ครับ
‎- ดีมาก ‎- ดีมากๆ
‎ดีค่ะ ฉันดีใจด้วย
‎ทำอะไรของคุณน่ะ
‎ฉันขอโทษ ฉันผิดเอง
‎ฉันไม่ควรมาเลย
‎ฉันกลับดีกว่า
‎ไม่นะ เดี๋ยวสิ เราก็สนุกกันนี่นา
‎เราสนุกกันมากค่ะ
‎ใช่ เพราะงั้น...
‎ฉันมีสามีแล้ว ริกการ์โด
‎ไม่ใช่แค่มีสามี แต่มีความรัก ซึ่งมันต่างกัน
‎ฉันเสียใจด้วยที่คุณไม่มีและคุณรู้สึกเหงา
‎เพราะคุณน่ารัก ใจดี ‎และฉันต้องยอมรับว่าคุณก็ไม่ได้ไม่หล่อ
‎- ขอบคุณครับ ‎- ยินดีค่ะ
‎แต่ฉันทำไม่ได้จริงๆ
‎เข้าใจใช่ไหมคะ
‎ฮัลโหล
‎ใช่ค่ะ ฉันเอง
‎(ซัมเมอร์: ไม่ได้รับ 11 สาย)
‎(ซัมเมอร์: ไม่ได้รับสี่สาย 22.05 น. ‎22.07 น. 22.13 น. 22.20 น.)
‎(ซัมเมอร์: บลูถูกส่งไปห้องฉุกเฉินแล้ว ‎เจอกันที่นั่นนะ)
‎- บลูอยู่ไหน ‎- ตอนนี้อยู่กับหมอค่ะ
‎เกิดอะไรขึ้น
‎หนูไม่รู้ บลูโดนรถชน
‎- ลูกไปไหนมา ‎- หนูเหรอ แม่ล่ะไปไหนมา หนูโทรหาแม่ตั้งนาน
‎ซัมมี่ แม่ออกไปข้างนอกคืนเดียวเองนะ
‎แม่ไม่เคยไปไหนเลย ‎แล้วดันเกิดเรื่องคืนนี้เนี่ยนะ
‎ถึงแม่จะอยู่บ้านก็เหมือนไม่อยู่ เข้าใจไหม
‎นายมาทำอะไรที่นี่ ‎ฉันเขียนไปบอกแล้วไงว่าอย่ามา
‎เธอบอกว่าเธอจะอยู่ที่โรงพยาบาล ฉันเป็นห่วง
‎- ฉันโทรหานายตั้งไม่รู้กี่รอบ ‎- ฉันปิดมือถือ ฉันคุยไม่ได้
‎ตอนนี้ฉันก็คุยไม่ได้แล้ว ไปซะ
‎ฉันมาหาเธอนะ
‎บลูบาดเจ็บ ตอนนี้น้องคือเรื่องเดียวที่สำคัญ ‎กลับไปซะเถอะ
‎อยู่ที่นี่ก็ไม่มีประโยชน์ ไปซะ
‎ไปสิ
‎แล้วพวกนายก็ยังไม่คุยกันตั้งแต่ตอนนั้นเหรอ
‎ใช่
‎ฉันส่งข้อความหาหล่อนในวันเกิดหล่อน
‎แต่ก็แค่นั้น
‎นายมีความรักจริงๆ
‎แต่ฉันไม่รู้จะทำยังไงกับบลูดี ‎ฉันไม่อยากทำร้ายบลู
‎นายคิดว่านายแก้ปัญหาของทุกคนได้เหรอ
‎ไม่ทุกคนหรอก
‎- แค่คนที่ฉันแคร์เท่านั้นแหละ ‎- แต่นายทำไม่ได้หรอก
‎โดยเฉพาะถ้านายเป็นตัวปัญหาซะเอง
‎- งั้นฉันควรทำยังไง ‎- ไม่ต้องทำอะไรเลย
‎ชีวิตเรียบง่ายจะตาย
‎เธอคิดงั้นเหรอ
‎ใช่
‎ถ้านายอยากให้มันง่าย...
‎มันก็ง่าย
‎ช่วงเวลานี้ ที่นี่สวยดีนะ
‎เวลาฉันไม่นอนทั้งคืน ‎ฉันไม่รู้ด้วยซ้ำว่าฉันอยู่ที่ไหน
‎ฉันชอบการตื่นเช้าจริงๆ
‎ช่วงเวลานี้ มันเหมือนทุกที่มีชีวิตที่เป็นความลับ
‎เธอกำลังคิดถึงการจูบกับฉันใช่ไหม
‎เปล่า
‎ใช่
‎เป็นสัญญาณที่ดีนะ
‎เธอเริ่มจะลืมหล่อนแล้ว
‎- ใคร ‎- คนที่เธอชอบไง
‎คนที่เธอทำทุกอย่างเพื่อหลีกเลี่ยงที่จะคิดถึงหล่อน
‎หล่อนรู้รึเปล่า
‎มันซับซ้อนน่ะ
‎เธอควรบอกหล่อนนะ
‎- ฉันจะเสียหล่อนไปนะ ‎- เธอไม่รู้หรอก
‎รู้สิ
‎เธอรู้เรื่องของฉันมากเกินไปแล้ว
‎ฉันต้องกำจัดเธอแล้วละ
‎หรือไม่ก็...
‎เรามาทำอะไรที่สนุกกว่านี้กันได้นะ
‎- มันเจ๋งมาก ‎- น้ำเย็นสุดๆ เลย
‎มันเจ๋งมาก
‎เป็นไงบ้าง ลูกรัก ไปกันเถอะ
‎เรากลับได้เลยรึเปล่าคะ
‎- กลับบ้านกันนะ ‎- โอเค
‎ดูสิว่าใครมา
‎โอเค
‎- ราตรีสวัสดิ์นะ ‎- ราตรีสวัสดิ์ค่ะ
‎- อรุณสวัสดิ์ครับ ‎- ราตรีสวัสดิ์จ้ะ เพราะเรากำลังจะเข้านอนกัน
‎อ๋อ ครับ ราตรีสวัสดิ์
‎บาย
‎ฉันไม่ได้อยากพูดแบบนั้น ฉันไม่ได้ตั้งใจ
‎ฉันจะพาเธอไปที่ที่นึง
‎- ที่ไหน ‎- ด้วยคันนี้
‎- คันใหม่เหรอ ‎- เก่ามากเลยละ
‎มันสวยมากนะ
‎งั้นก็ไปประเดิมมันกันดีกว่า
‎- แต่ฉันไปไม่ได้ ‎- ทำไมล่ะ
‎ฉันไม่อยากทิ้งบลูไว้คนเดียว
‎บลูอยู่กับแม่เธอนะ
‎และเดี๋ยวฉันต้องไปทำงานด้วย
‎จริงเหรอ
‎ให้ฉันโทรบอกพวกเขาไหม
‎อย่าลำบากเลย
‎ซัมมี่ ไปกันเถอะ
‎มันสำคัญน่ะ
‎เธอไว้ใจฉันไหม
‎คำบรรยายโดย กมลรัตน์ ชุติเชาวน์กุล