NETFLIX — SERIAL ORYGINALNY
Ale… wrócisz?
Chyba tak.
Latem na pewno.
Ale latem to dziwne.
- Dlaczego? - Tam, dokąd jedziesz, jest plaża.
Ale chyba nie mogę wrócić zimą.
Tak… Wątpię, czy wrócisz.
Zwłaszcza w pierwszym roku.
- Ale może później. - Nie będziesz tęsknić?
Wątpię.
Tata mówił, że Emilia-Romania jest ładna.
- Dalej! - Chodźmy!
- To cztery godziny jazdy. - Ale, czekaj.
Mam pomysł.
Powiedzmy, że za kilka lat,
gdy zostaniesz mistrzem motocykli,
zadzwonisz do mnie i przyjadę tam pracować.
Będziesz moim menedżerem?
Nie wiem, jak być menedżerem.
Będę twoim mechanikiem.
Zacznę się uczyć i zostanę najlepszym mechanikiem.
Będę gotowy, gdy zadzwonisz.
Jasne.
Mechanik… Bo mój ojciec na pewno będzie moim menedżerem.
Dario! Nie masz domu? Dalej. Twoja mama będzie się martwić.
Przyniosłaś kwiaty? Nie, daj spokój… nie kwiaty.
- Postawię je z przodu. - Nie, nie kwiaty!
Daj spokój… Zwiędną.
No? Wchodzisz w to?
Świetny pomysł.
Ale…
Późno już.
W każdym razie. Byłoby super.
- Więc mamy umowę? - Zgoda.
Dario, co mam powiedzieć? Myślę, że popełniasz błąd.
Nie wiem, co tu robię.
Ale zrezygnował z wyścigów, co mogę zrobić?
Wszystko się popsuło.
Nie wiem, czy chcę to jeszcze robić.
Jeśli chcesz odejść, zrób to. Śmiało.
Ale przemyśl to.
Kilka dni…
albo kilka tygodni. Nie spiesz się.
Jestem tu od 30 lat.
Każdego dnia chcę odejść. Mam dość tego.
A gdy nadchodzi poranek, odsuwam zasłony…
i znajduję się przed tymi cackami.
Moje ręce poruszają się same i czas leci.
Jesteś w tym dobry.
Jasne, jesteś trochę obibokiem… Ale i tak jesteś dobry.
Do zobaczenia, Piero.
Nie potrzebujesz Alego, by pracować przy motocyklach.
Poradzisz sobie sam.
Będzie dobrze. Jesteś na to gotów?
Gotowi?
- Co? - Do startu…
- Start! - Start!
Powiesz, dokąd jedziemy?
Gdzieś.
Mówisz tak od godziny.
To niespodzianka.
Nie mam ochoty na zabawę. Jestem zmęczona i zmartwiona.
Zabierz mnie do domu.
Moja mama jest sama z Blue. Potrzebuje mnie.
- Chcę, żebyś ze mną pojechała. - Dokąd?
Do Rzymu.
- Do Rzymu? - Tak.
- Nie, Ale. Nie mogę. - Dlaczego?
Blue jest chora, potrzebuje mnie. Muszę iść do domu.
Zadzwoń, by sprawdzić, czy nic jej nie jest i się uspokoisz.
Odkąd się spotykamy, chcę wrócić do domu
i chcę to zrobić z tobą.
To tylko jeden dzień. Wrócimy wieczorem.
Potraktuj to jak wycieczkę.
Będzie dobrze. Ufasz mi?
Cześć.
- Jak się czuje? - Nic jej nie jest.
- Śpi? - Obudziła się.
- Jest z… Summy? - Nie, Summy nie ma.
- Cześć, kochanie. - Cześć, Isa.
Nie widziałam cię od wieków. Źle mi z tym.
Mnie też.
- Przyniosłem rogaliki. - Dzięki.
Jesteście słodcy.
Wejdź.
Cześć.
- Mogę? - Jasne.
Co to?
Nic.
Boli?
Nie za bardzo.
Przepraszam.
Co ty wygadujesz? To moja wina.
Nie powinienem był cię zostawiać.
Byłeś kiedyś na pogotowiu?
Nie.
Jak to jest?
Dają ci kolor. Biały, jeśli to nic poważnego.
Zielony, jeśli jest tak sobie. Żółty, trochę gorzej.
I czerwony, jeśli to poważna sprawa.
- Jaki dali tobie? - Czerwony.
Wsadzili mnie do tuby, by sprawdzić, czy uderzyłam się w głowę.
To ich uspokoiło,
bo bolało mnie tylko ramię i kolano.
- Ramię i kolano nie są poważne. - Jasne. To dobrze.
A ty?
Czekałam.
I…
zrozumiałam, że to było głupie.
- Nie mów tak. - Nie.
To prawda.
Nie ma sensu lądować na pogotowiu z miłości.
Myślałam o tym.
- Możesz mnie nie kochać. - Blue, to skomplikowane…
- Ale ja i tak cię kocham. Dobra? - Dobra.
Gdy mi przejdzie, powiem ci. Lekarz powiedział, że przejdzie.
- Tak powiedział? - Nie.
Powiedział, że za tydzień zdejmą bandaże
i powinni oznaczyć to niebieskim kodem, a nie czerwonym.
Mówi, że brzmi lepiej.
Ma rację.
Blue to piękne imię.
Tęskniłam.
Ja za tobą też.
- Jak wyglądała? - Cóż… w porządku.
Pierwszy raz się upiła.
Ale Isa wyglądała na zmęczoną, prawda?
Tak, trochę.
- Nie wróci? - Tata Summy?
Nie wiem.
Sama też rzadko ją widujesz. Prawda?
O wiele rzadziej.
- Nie za często. - Niezbyt.
A ty?
Ja? Wcale.
Czy Summy coś ci powiedziała?
O czym?
O niczym… Chodzi o mnie.
Doszło do czegoś między wami?
Nie.
Powiedz mi.
- Nic się nie stało. - Co się stało?
Nie wiem.
Poznałem kogoś.
To dobrze.
- To wszystko? - Tak.
- Jaka jest? - To tylko wakacyjny romans.
Dobrze.
Dlaczego już jej nie widujesz?
Ja…
Też kogoś poznałam.
Naprawdę?
To też wakacyjny romans.
No tak. Fajnie.
Nie mam na to ochoty.
Odkąd zaczęła się z nim spotykać…
Nie lubisz go, co?
Cóż… Nie. Nie bardzo.
Tak czy inaczej…
- Pa, Sofi. - Pa, Edo.
RZYM PERUGIA
USUŃ
Cześć.
Możemy pogadać?
- Byłam dla ciebie wredna. - Mało powiedziane.
Przepraszam.
Ja też.
Co mogę zrobić, żebyś mi wybaczył? Mam uklęknąć?
Wiesz… Niezły pomysł.
- Nie wstydzę się tego. - Tak?
- Proszę… Wybacz mi. - Co robisz?
- Wstawaj. - Powiedz, że mi wybaczasz.
Nie wstanę, póki mi nie wybaczysz.
Wstań, wybaczam ci.
Zadowolona?
Nie chciałam tego mówić.
Potrzebowałem kogoś, kto to powie.
Powinieneś pogadać z Maddaleną.
I powiedzieć jej, co czujesz.
- Nie myśląc za dużo. - Już to zrobiłem.
- Co? - Już to zrobiłem!
- Jak to? Jak poszło? - Tak… Beznadziejnie.
Dostałem kosza.
Przykro mi.
Niepotrzebnie.
Gdyby nie ty, nie zrobiłbym tego.
Jesteś winna największej porażki mojego życia.
Teraz twoja kolej.
- Na co? - Nie udawaj, że nie wiesz.
Powiedz jej, co czujesz.
- Komu? - Summer.
Myślałaś kiedyś, żeby jej powiedzieć, że ją kochasz?
Zawsze gdy ją widzę.
Od początku.
Więc jej to powiedz.
- To bez sensu. - Nie.
Cześć, kochanie.
Cześć.
Kończę za pół godziny.
- Jeśli chcesz zaczekać… - Poczekam tam.
Cześć.
Nie jestem z Maddą.
Mogę usiąść?
Jestem tu dla Sissy. Niedługo kończy zmianę.
Jasne. I tak miałem już iść…
Dokąd?
Mogę iść z tobą.
- Dokąd? - Dokąd chcesz.
- Nie czekałaś na siostrę? - Wrócę później.
Idziemy?
Chodźmy.
- Cholera. - O co chodzi?
Moi rodzice wracają.
Miałam nadzieję, że ich poznam.
To ona?
Tak.
Dlaczego tu nie wróciłeś?
Nie wiem.
Nie wiem. Może myślałem, że się wkurzę.
Ale wszystko, co miałem za dzieciaka, od przyjaciół po zabawki…
Nawet czas.
Poświęciłem wszystko dla motocykli.
Nie wiem, czy dobrze zrobiłem.
Tata wsadził mnie na motocykl, gdy byłem mały i kazał mi jechać torem.
Tak zrobiłem.
- Ale lubiłeś wyścigi. - Oczywiście, że tak.
Bardzo.
Coś takiego wchodzi ci w krew.
Wygrywasz jeden wyścig, potem dwa, trzy… I zawsze chcesz wygrywać.
- To niedorzeczne. - A gdy przegrasz?
Gdy przegrasz…
Jesteś zdana na siebie.
Bo wszyscy zawsze mówią ci, że musisz wygrać.
Myślisz, że tylko tak cię pokochają.
Ale odkąd jesteśmy razem,
już w to nie wierzę.
Nie tęsknisz za wyścigami?
Oczywiście, że tęsknię.
Ale…
lubię swoje życie bardziej niż przeszłość.
Urodziłem się tutaj.
Pamiętam, że był wyższy.
Słusznie nalegałeś.
Cieszę się, że postanowiłeś tu wrócić ze mną.
Nie wybrałem. To było jedyne wyjście.
Poza tym to nie jedyny powód.
Nie?
Nie. Musimy odwiedzić inne miejsce.
Jakie?
Chodź ze mną.
- Chcesz? - Dzięki.
Też byłam nieszczęśliwie zakochana.
W szkole średniej zakochałam się w nauczycielce matematyki.
Naprawdę?
To było technikum.
Ciągle ją widywałam. Co za koszmar!
Wszystko mi się w niej podobało.
Jej włosy, brwi, usta…
To, jak przekładała kredę z jednej ręki do drugiej.
Nawet jej nie słuchałam, ale zachwycałam się jej głosem.
Jak się skończyło?
- Oblałam szkołę. - Naprawdę?
Tak, ale to było błogosławieństwo, bo poznałam Tamarę.
Kim jest Tamara?
To moja pierwsza miłość.
Pogodziłeś się z Alem?
Pokłóciliście się o Maddę?
Zapomnijmy o tym.
- Kazała ci do mnie podejść. - Nie. Dlaczego?
Może chce wiedzieć, co u mnie, albo się lituje.
Nie wiem, czy się lituje. Nie obchodzi mnie to.
- Naprawdę nic nie zauważyłeś? - O czym mówisz?
Marty, powiedz to. Ciężko kapuję, więc nie zaczynaj.
Podobasz mi się.
Madda była przede mną, więc po cichu czekałam na swoją kolej.
Żeby zobaczyć, co będzie.
Wysłałam ci sygnały.
Jakie sygnały?
Widzisz? Nawet ich nie zauważyłeś.
Wiesz, co to znaczy?
- Tylko jedno. - Co?
Że mnie nie lubisz.
Czekaj. Chwila.
Czekaj. Stój! Chwileczkę.
Chwileczkę.
Dobra.
Przepraszam. Nie rozumiem. Dobrze?
O to chodzi!
Nie, musisz zrozumieć, że jestem laikiem, jeśli o to chodzi.
- Nie jesteś. - Jeśli chodzi o uczucia, to tak. Jasne?
Ale postanowiłem przestać.
- Co to znaczy? - Że cię nie widziałem.
Aż do rozmowy przed chwilą, nigdy cię nie widziałem.
- A teraz? - Teraz cię widzę.
Powiedz mi coś po niemiecku.
Dobra.
Dwie ryby się spotykają.
Jedna z nich mówi: „Hai!”.
Druga pyta: „Gdzie?”.
To żart.
Czyli dwie ryby spotykają się…
a po niemiecku „Hai” znaczy „cześć” i „rekin”.
- Dlatego to zabawne. - Mów dalej.
Wierzę, że dziś…
- Edo, zaczekaj. - Co?
Nie wiem, czy jesteś gotowy,
ale posunę się nieco dalej. Co ty na to?
- Oczywiście, Giulio. - Nareszcie!
- Już to robiłeś, prawda? - Kilka razy.
- A ty? - Trochę więcej niż kilka.
Ty to zrobisz czy ja?
Dobra, zrobię to.
Jeśli dam radę.
- To miejsce jest niesamowite. - Podoba ci się?
- Gdzie jesteśmy? - Zobaczysz.
- Dobry wieczór. - Dobry wieczór.
Zobaczmy…
Proszę.
- Tędy, proszę. - Dziękuję!
To koncert?
Zobaczysz.
Co to za koncert?
Chodźmy.
- Dobry wieczór. Numerowane? - Tak.
Dobrze… dziękuję.
Dlaczego zabrałeś mnie na koncert?
Bo chciałem ci kogoś pokazać.
Oszalałeś? Po to mnie tu przywiozłeś?
- Wszystko zepsułeś. - Hej… Summy.
Nie dotykaj mnie.
Uspokój się… Nic się nie stało.
- Nic się nie stało? - Nic.
- Gdybym chciała, zobaczyłabym tatę sama. - Nie krzycz.
- Co to za bzdury? - To nie bzdury.
- Co ty sobie myślałeś? - Że zależy mi na tobie.
Dobra? Wiem, że chcesz z nim porozmawiać, ale się boisz.
- Nie. - Tak.
- Nie. I nie boję się. - Boisz się.
Mam się z nim pogodzić?
Tego nie powiedziałem. Pogadaj z nim.
- I co mam powiedzieć? „Pierdol się”? - Powiedz to.
- Przynajmniej to powiesz. - Co ty wiesz?
Wiem, że jesteś na niego wściekła, bo zaniedbał Blue.
Myślisz, że to dupek, bo nie ma go w domu.
Czujesz się winna, że tak myślisz.
Myślałam, że ten dzień będzie nasz.
- Myślałam, że chciałeś pokazać mi… - Ciszej.
Nie! Nie będę ciszej.
Okłamałeś mnie.
Gdybym tego nie zrobił, nigdy byś tu nie przyszła.
- Jesteś dupkiem. - W porządku. Jestem dupkiem.
To był cudowny dzień. Do teraz.
Halo?
Cześć, kochanie! Jak się masz? Wszystko w porządku?
- Cześć, mamo. - Jak się masz?
Chyba w porządku.
Dokąd poszłaś? Wracasz?
Nie, jeszcze nas nie ma. A jak tam Blue?
- Blue w porządku. - Panie i panowie,
koncert się zaczyna.
Proszę usiąść i wyłączyć telefony.
- Dobrze, mamo. Muszę iść. - Nie, czekaj. Ktoś chce się przywitać.
Cały dzień czekaliśmy, by cię zaskoczyć, ale skoro nie przyszłaś…
Czekaj.
Cześć, kochanie.
Tato, co robisz w domu?
Wróciłem. Martwiłem się o Blue.
- Wszystko w porządku? - Tak.
Mama chciała wiedzieć, czy wrócisz na kolację.
Nie dam rady. Będę późno.
- Widzimy się jutro? - Dobrze.
- Świetnie. Do jutra. - Na razie.
Pa.
Czyli twój ojciec jest biały?
Mojego taty tu nie ma.
Jak to?
Dobry wieczór, panie i panowie.
Zanim zaczniemy, muszę coś ogłosić.
Niestety nasz trębacz, Anthony Bennati, nie będzie dziś z nami.
Miał problemy rodzinne i musiał wrócić do domu,
by zająć się córkami.
Chcemy rozpocząć ten koncert specjalną piosenką dla Anthony’ego.
„Summertime”.
Lato, a życie jest łatwe
Ryby skaczą, a bawełna rośnie wysoko
Twój tata jest bogaty A twoja mama jest ładna
Cicho, maleńka
Nie płacz
Lato
A życie jest łatwe
Ryby skaczą
A bawełna rośnie wysoko
Twój tata jest bogaty
A twoja mama jest ładna
Cicho, maleńka
Nie płacz
Lato, a życie jest łatwe
Ryby skaczą, a bawełna rośnie wysoko
Twój tata jest bogaty A twoja mama jest ładna
Cicho, maleńka Nie płacz
Pewnego ranka Wstaniesz i zaśpiewasz
Rozłożysz skrzydła I wzniesiesz się do nieba
Ale do tego ranka Nic cię nie skrzywdzi
Z mamą i tatą u boku
To nic nie znaczy Jeśli nie musisz śpiewać
Nie płacz
Napisy: Liliana Reguła