NETFLIX — SERIAL ORYGINALNY
Może przyjadę tu latem za rok.
Mówisz tak co roku.
- Naprawdę? - Tak.
Tak…
Ale…
to lato jest inne.
Wiesz, że cię kocham?
Jestem zmęczona.
- Idę spać. - Dobrze.
Już wiem, Ale.
Już wiem.
Skąd wiesz?
W tym świecie wszyscy się dobrze znamy.
I nienawidzimy się.
Jest coraz lepszy.
Trzeba mu było tylko zaufać.
To zgrany zespół. Spodoba ci się.
- Kiedy wyjeżdżasz? - Nie wiem.
- Co mówiłeś? - Nie wiem.
Bo…
jeszcze nie przyjąłem oferty.
Moje życie się skomplikowało.
Jest lepsze, ale też bardziej skomplikowane.
Nie wiem, co powiedzieć. To twoje życie.
- Wiesz, kto będzie twoim szefem? - Tak.
Dobry jest.
Zawsze chciałem cię chronić. Na każdym treningu i wyścigu.
Tylko tego chciałem.
Miałeś poślizg tylnego koła.
- Obrałem… - Złą trajektorię.
Musisz tego pilnować. Chodź.
Pokażę ci, że tor jest nagumowany w tym miejscu…
Przynoszę pomidory…
I sos tzatziki.
Co jeszcze? Sól i oliwa.
- Ja pójdę. - Nie, zostań.
- Dla pani. - Dziękuję.
- Chcesz? - Tak.
Dobre.
Mamo, dlaczego już nie śpiewasz z tatą?
Bo…
Kto zostałby z nami w domu?
Nie dlatego.
Moglibyśmy podróżować razem.
Tak, moglibyśmy.
Ale jak byś chodziła do szkoły lub miała przyjaciół?
Nie mam przyjaciół i nie chcę wracać do szkoły.
- Jak to nie chcesz? - Masz wielu przyjaciół.
- Nieprawda. - Prawda.
Wymień jednego.
Chwila. Dlaczego nie chcesz iść do szkoły?
Mogłabym się uczyć w domu, gdy będziemy podróżować.
Skarbie, to tak nie działa.
A jak to działa?
Lepiej, żebyś została z mamą w domu.
Dla wszystkich czy dla ciebie?
Dlaczego mu nie powiesz?
Co dokładnie?
Że jest nieszczęśliwa.
Nieważne, czy tu jesteś, czy nie.
- Summy, przestań. - Daj spokój, mamo.
Zawsze jest ci smutno, gdy jesteśmy we trzy.
Summy, usiądź. Nikt ci nie… Summy!
- Zostaw ją! Dokąd idziesz? - Nie jestem głodna.
Nie jest głodna… Widzisz?
Cokolwiek robię, zawsze źle.
Jeśli udam, że wszystko gra, pomyśli, że jestem głupia.
Jeśli będę płakać, a tak bywa,
pomyśli, że nie daję rady, bo poświęciłam dla ciebie życie.
- To prawda? - Nie wiem.
To co mam zrobić?
Jeśli mam przestać, powiedz. Zostanę tu.
- Nie o to chodzi! - To co, powinniśmy się rozejść?
Wyglądasz na dorosłą.
Jestem dorosła, tato.
Wiesz, że co rano budzę się i bolą mnie plecy?
Nie da się wyspać w drodze, to męczy.
Zawsze jesteś daleko.
Kiedyś wszystko wydawało się łatwe.
Ale z czasem wszystko się zmienia.
Wiem, że jesteście zajęci własnym życiem,
swoimi problemami, myślami…
I że staję się odległą myślą.
Może są dni, kiedy w ogóle o mnie nie myślisz.
Dlaczego tak żyjesz, skoro tego nie lubisz?
Dlaczego…
Bo tylko tyle potrafię.
Ale…
tęsknię za byciem tutaj.
Za byciem z wami, zabieraniem was do szkoły, na zakupy,
ścieleniem łóżka z mamą,
sprawdzaniem w nocy, czy wszystko dobrze.
Tęsknię za wami.
My za tobą też.
Ile przeczytałaś?
Prawie skończyłam.
Uważaj.
Źle się kończy.
Tego się obawiam.
Pa, mała trąbko.
Pa, puzonie.
Przepraszam.
Dlaczego nie powiedziałaś, że wyjeżdżasz?
Dziś zdecydowałam.
- Tak po prostu? - Napisałam do ciebie.
Inaczej by cię tu nie było.
Ale nie możemy się nawet pożegnać.
Pożegnamy się w ten sposób?
Cześć.
- Bardzo cię lubię. - Ja ciebie też.
Przepraszam, nie wiem, dlaczego płaczę.
Już dobrze.
Czuję się jak idiotka.
Rozmawiałaś z nią?
Zrób to.
Był tu tydzień, a potem wyjechał.
Kiedy wróci?
Nie wiem… na koniec lata.
Twoja siostra się ucieszyła?
Tak.
A ty nie?
Ja…
Sama już nie wiem.
Summy, muszę ci coś powiedzieć.
Złożyli mi ofertę.
Jaką?
To duży zespół wyścigowy.
Pytali, czy w przyszłym roku będę się dla nich ścigać.
Nie cieszysz się?
To byłby dobry kontrakt, bo zmieniłbym ligę.
To dobra wiadomość. Wracasz do wyścigów.
Tak, ale robiłbym to w Hiszpanii.
Co? W Hiszpanii?
To hiszpański zespół, więc musiałbym się przenieść.
Hiszpania nie jest daleko.
Tuż za rogiem.
Zdecydowałeś się?
Nie. Mówię ci, żebyśmy mogli wspólnie zdecydować.
To jedna z najlepszych rzeczy, które mogą cię spotkać.
Tak myślisz?
Chcesz popływać?
Ale…
Musisz jechać.
Nie boisz się, że jeśli pojadę, to będzie koniec nas?
I co mu powiedziałaś?
Że nie. Że się nie boję.
Kazałaś mu jechać?
Powiedziałam, że nie mam nic przeciwko.
Nie powinnam była?
Nie wiem, Summy.
Kochasz Alego?
Chyba tak.
Tak, kocham Alego.
- Powiedziałaś mu? - Nie.
Summy…
Muszę ci coś powiedzieć.
Może to zły moment, żeby ci to powiedzieć, ale…
Summy, ja…
Ty?
O co chodzi, Sofi?
Ja…
Poznałam kogoś.
Lubisz ją?
Tak… Opętała mnie.
Naprawdę to chciałaś powiedzieć?
Musisz powiedzieć Alemu.
Bo jeśli nie powiesz mu w odpowiednim momencie,
będzie za późno i w ogóle mu nie powiesz.
A potem lato się skończy,
uczucia się skończą
i dorośniemy.
Przepraszam.
Ostatnio rzadko tu jestem.
Jesteś moją przyjaciółką.
Pamiętaj o tym.
- Wiesz, że to nie ma sensu? - Dla mnie ma. Uderz mnie.
Nie wkurzaj mnie. Wal.
Nie chcę cię wkurzać, ale nie ma takiej potrzeby.
- No dalej. - Daj spokój, Dario.
- Nie dotykaj mojej twarzy. - Naprawdę?
- Albo co zrobisz? - Nie rób tego.
Bo co? Co zrobisz?
- Co ty, kurwa, robisz? - Śmiało.
Uderz mnie, dupku. Kutas.
- Jesteś gówno warty! - Pieprz się!
Przepraszam… Idiota z ciebie.
- Tak! Kurwa! - Pójdę po lód.
Nie chcę lodu. Nie chcę.
Cholera… złamany. Ale nie chcę lodu.
Teraz jesteśmy kwita.
Więc wyjeżdżasz?
Tak… Dali mi kilka dni na zastanowienie, ale się spieszą.
Podjąłeś decyzję?
Decyzja o powrocie do wyścigów to twoja sprawa, mnie nie pytaj.
Tak, Dario. Podjąłem decyzję.
Dobrze.
Dobrze zrobiłeś.
Nie mogłem już na ciebie patrzeć.
Przynajmniej też stąd wyjedziesz.
To znaczy?
Dałem im tylko jeden warunek.
Bez zaufanego mechanika nigdzie nie jadę.
Co powiedzieli?
A jak myślisz?
Zgodzili się.
Będziesz pracować na motocyklach wyścigowych.
Co? Nie cieszysz się?
- Tak… Hiszpania? - Oczywiście.
- Nas dwóch razem. - Kiedy?
Wyjeżdżam pod koniec miesiąca, ale możesz dołączyć później.
Sam nie wiem.
Nie wiem.
Wszystko robię źle.
Z tobą, z Maddaleną, z pracą tutaj…
Problem w tym, że nigdy nie wiedziałem, czego chcę.
Więc nie jedziesz?
Przepraszam, ale muszę spędzić trochę czasu sam.
Rozumiesz?
Nie wiem, czy chcę być mechanikiem.
Czy chcę tworzyć muzykę, czy nie.
Tego lata zrozumiałam jedno.
Co?
Nie zrozum mnie źle, bo zależy mi na tobie.
O co chodzi?
Że dobrze jest trzymać się od ciebie z daleka.
Chyba po raz pierwszy świętuję Ferragosto.
Co tu świętować?
To początek końca lata.
Może dlatego jest świętowany.
Gdy kończy się coś wspaniałego, jest smutno i trzeba to uczcić.
- Żeby być szczęśliwym? - Tak. Żeby być szczęśliwym.
BAR SISON
Wszystko gra?
Chcesz iść do domu?
Nie martw się. Nic mi nie jest.
A u ciebie?
Będziesz siedzieć ze mną całą noc czy coś zrobisz?
No dalej!
Idź.
Cześć.
- Zatańcz ze mną. - Nie mogę.
- Chodź! - Nie…
- Jestem tu DJ-em. - Mam to gdzieś.
- Nie umiem tańczyć. - Mam to gdzieś.
Boże.
- Przepraszam… - Nie szkodzi.
- Naprawdę, nie martw się. - Przepraszam.
- I tak wychodziłem. - Jesteś tu sam?
Nie znam nikogo prócz Alego, który mnie zaprosił.
Jesteś jego byłą?
Cholera… Przepraszam.
Może dokończymy twoje piwo, bo moje…
Dobrze.
- Maddalena. - Jacopo. Miło cię poznać.
- Cześć. - Cześć, Sofi.
- Co podać? - Ty zdecyduj.
Właściwie to dwa poproszę. Jeden dla niego.
Naprawdę? Dziękuję.
Może mi wybaczysz. To, że byłam wredna dla ciebie.
Nigdy jej takiej nie widziałam.
- Gdzie Dario? - Nie mam pojęcia.
- Widzieliście Daria? - Nie. Miałem cię pytać.
Nie ma nikogo przy konsoli.
Czekaj.
- Chwileczkę. - Co się stało?
O co chodzi?
Nigdy tego nie robiłem.
Wiem.
Kto ci powiedział?
Widać po tańcu. Poważnie.
- Daj spokój. Naprawdę? - Tak.
To jakiś problem?
Absolutnie nie.
Dotknij.
Szybko bije.
Dotknij.
Widzę cię.
- Co? - Widzę, że masz smutne oczy.
Nie mam smutnych oczu.
Myślałem o tym, że dziś jest Ferragosto.
Jak to się mówi po niemiecku?
- Skąd mam wiedzieć? - Pomyśl.
Po prostu niedługo wyjedziesz.
- Za kilka dni. - I mnie tu zostawisz.
Nie wyglądasz na zmartwioną.
Jeśli tak, to w porządku. Tylko powiedz.
Nie bądź głupi. Oczywiście, że się martwię.
Nie wydaje mi się.
Nie chcemy dramatów, prawda?
- Ale musimy coś zaplanować. - Co?
Sprawdziłem pociągi do Vicenzy. Z biletem miesięcznym będzie taniej.
Ty też możesz przyjeżdżać, ale zimą nic tu się nie dzieje.
Jak przyjadę do Vicenzy, znajdę hotel, żebyś mogła tam spać.
A jeśli chcesz, poznam twoich rodziców i…
Edo, zaczekaj chwilę…
Jak myślisz, co to jest?
Co?
Nie sądzisz chyba, że jesteśmy parą?
- Bo… - Nie!
- Nie? - Nie! Mam chłopaka w Vicenzy!
- Chłopaka? - Tak, od trzech lat.
- Trzy lata? - Jesteśmy razem od trzech lat.
A kiedy chciałaś mi powiedzieć?
Nigdy o tym nie rozmawialiśmy…
Nie pytałeś.
Nie pytałam, czy masz dziewczynę.
Myślałam, że wszystko jasne.
- Trzy lata to dużo. - Chyba tak.
- Więc nie trzeba miesięcznego. - Nie.
Racja…
Smutno ci?
Nie.
Trochę.
Po prostu… Kochasz się w taki sposób…
Jesteś w tym świetna.
Możemy to powtórzyć, jeśli chcesz.
Chcesz?
RAJSKA PLAŻA
Nigdy się do tego nie przyzwyczajasz, co?
Do tego, że lato zawsze się kończy.
Wiem, tak jest co roku.
Ale to zawsze boli.
I dzieje się tak nagle.
Jednego dnia jest lato, następnego…
To jak dźgnięcie w serce.
Mam w gardle gulę…
Napijemy się wina?
Tak lepiej.
BAR SISON
Czyli… to pożegnanie?
Żadnych dramatów, pamiętasz?
Żadnych dramatów.
- Mogę być chociaż trochę smutny? - Możesz.
Ale tylko trochę.
Miłej podróży.
Jak się mówi „żegnaj” po niemiecku?
- Auf Wiedersehen. - Auf Wiedersehen.
To znałam.
Ale właściwie to znaczy „do zobaczenia”.
Tak czy inaczej… Ty też świetnie się kochasz.
Zapamiętam to lato.
To jeszcze nie koniec.
Te urlopowiczki…
Przyjeżdżają,
łamią ci serce,
a potem wyjeżdżają.
Zawsze tak jest.
Chodźmy się napić, głuptasie.
Utonął!
Dość!
Dalej!
Zwycięzca!
Witaj.
Skończyłam wymeldowania.
Ostatni dzień.
Dobra robota.
Dziękuję.
Jeśli zechcesz wrócić do pracy w przyszłym roku…
zapraszam.
Summer.
Nie smuć się.
Dobrze.
Gdzie to odnieść?
Zostaw, pralnia się tym zajmie.
A to?
Zatrzymaj.
Tylko ty masz takie imię.
I może użyjesz jej za rok.
Hej…
Zima jest długa. Bądźmy w kontakcie.
Albo cię zabiję.
- Co robisz? - Uczę się.
Więc chcesz wrócić do szkoły.
A ty? Co robisz?
Wychodzę. Chyba dziś nie wrócę.
Mama wie?
- Tak, napisałam do niej. - Dobra.
Jutro Ale wyjeżdża?
- Przykro mi. - Czego się uczysz?
Angielskiego. Czasowniki nieregularne.
- Jeśli chcesz, mogę cię przepytać. - Dobra.
- Pa. - Pa.
Baw się dobrze.
Mamo, w razie czego dzwoń.
O co chodzi? Martwisz się o mnie?
Nie martw się o mnie. Mam tu wszystko.
Pracę, dom, przyjaciółki…
To zabawne. Wiesz?
Przez te wszystkie lata widziałam, jak trenujesz, ścigasz się, wygrywasz…
Zwłaszcza wygrywasz.
Ale zawsze, gdy byłeś na podium, nie patrzyłam na ciebie.
Patrzyłam na reporterów, ekipę, fanów.
I twojego ojca.
Wiedziałam, że dla nich jesteś mistrzem.
Ale dla mnie wciąż byłeś tym samym chłopcem,
który spacerował ze mną za rękę i uśmiechał się.
Idź.
Pa.
- Prosili cię? - Sam zaproponowałem.
To ich ostatnia noc, pomyślałem, że to będzie romantyczne.
Tak.
- Gdzie będziesz spał? - Nie będę spał.
- Spotykasz się z Marty? - Nie.
- Więc z kim wychodzisz? - Z jedną dziewczyną.
Z kim? Gdzie ją poznałeś?
Czekaj.
Proszę.
Stworzyłam potwora.
- A ty? - Co ja?
Umówiłaś się dziś z kimś?
Nie.
- Usunęłam konto. - Niemożliwe…
- Przez tę dziewczynę? - Też.
- Kiedy się spotkacie? - Za jakiś czas.
Właściwie muszę iść.
- Powiesz mi, jak poszło? - Tak.
- Pa. - Pa.
- Co robisz? - Przytulam cię!
Dziękuję… Bardzo dziękuję.
- Kocham cię. - Ja ciebie też.
Widzę, że nie zmieniłaś zamka.
Chcesz pogadać?
Co się stało?
Nic.
To tylko zły sen.
Śpij, jeszcze wcześnie.
Summy.
Jeśli mnie poprosisz, zostanę.
Ale.
Kocham cię.
Ja ciebie też.
Summer…
- Witam. - Dobry wieczór.
Doradzamy pasażerom, by…
…lot AZ7476 do Madrytu…
Nie mogę znaleźć kluczy. Gdzie one są?
Nie pamiętam, gdzie je położyłam.
Wyglądam okropnie, co?
Spieprzyłam. Wiem!
Nie, mamo. Ładnie wyglądasz.
- Ładnie? - Tak.
- Nie sądzę. - Nie?
Chciałam…
Co?
Nie wiem. Po prostu…
Nie wiem!
Patrz, co zrobiłam.
Cześć.
Chcesz pograć?
Próbowałem ją nastroić, ale nie potrafię.
Ja to zrobię.
Tak to się robi.
Zaczynasz od E. To jest E.
Potem tutaj.
I robisz tak.
Aż dotąd.
Powinno to brzmieć mniej więcej tak.
Chcesz posłuchać mojej piosenki?
- Tak. - Tak?
Dobra.
Jak poranna poświata
Jak ta piosenka, którą powinieneś znać
Jakbyś nie czuł nic
Jesteś jak pływanie w głębokiej wodzie
Nie jestem gotowa
Jestem tylko sobą, a ty to tak wiele
Gdy rzeka płynie Powinnam wszystko wypić
Gdy o świcie rozmyślam O tajemnych myślach
Przyjmij najdziwniejszą formę Powinnam wszystko zostawić
Życie, które znam
Jest piękna.
Piosenka.
Zjemy kolację we trzy?
Tak?
Ale najpierw pójdę na spacer.
Dobrze.
Lato
Jesteś gorące jak pocałunki Za którymi tęskniłem
Jesteś wypełnione miłością Której już nie ma
Miłość, którą moje serce Chciałoby zapomnieć
Lato
Słońce, które nas ogrzewało co dnia
Namalowało wspaniałe zachody słońca
Teraz płonie wściekłością
Nadejdzie kolejna zima
Spadnie tysiąc płatków róż
Śnieg pokryje wszystko
I może powróci pokój
Lato
Dało zapach każdemu kwiatu
Lato, które stworzyło naszą miłość
By potem zabić mnie smutkiem
Nienawidzę lata
Nadejdzie kolejna zima
Spadnie tysiąc płatków róż
Śnieg pokryje wszystko
I może powróci pokój
Lato
Dało zapach każdemu kwiatu
Lato, które stworzyło naszą miłość
By potem zabić mnie smutkiem
Nadejdzie kolejna zima
Spadnie tysiąc płatków róż
Śnieg pokryje wszystko
I może powróci pokój
Lato
Dało zapach każdemu kwiatu
Lato, które stworzyło naszą miłość
By potem zabić mnie smutkiem
Nienawidzę lata
Napisy: Liliana Reguła