Kto to?
- Irytująca. - I to jak.
Gdzie jest Alexandra?
Na ziemię!
Złaź ze mnie.
Rozkręcają się.
- Kim oni są? - Przyszli po Danny’ego.
Chcemy go żywego.
Szlag.
Jeśli będziemy współpracować, wyjdziemy stąd żywi.
Nie!
Chcę tylko pogadać.
- Gdzie Matt? Co on sobie myśli? - Nie myśli. Trzymaj się mnie!
To nie ty.
Znam cię.
Umarłaś.
Trzymałem cię w ramionach.
Pochowałem cię, Elektro!
Elektra.
To twoje imię.
Elektra.
Co oni ci zrobili?
Co ty robisz?
Pomogę ci!
Mówią, że jesteś niezniszczalny.
Przekonamy się.
Luke!
Brać go, szybko.
Idziemy.
- Gdzie Luke? - Zabrali go.
- Idą kolejni. - Zatrzymamy ich.
Chodź, uciekajmy.
Chodźcie tu!
Śmierdzi gównem.
Ale to jedyna droga ucieczki.
Dokąd uciekli? I gdzie Czarne Niebo?
To pytanie do liderki.
Danny!
- Dobrze cię widzieć. - Gdzie byłeś?
Wszystko wyjaśnię. Na razie mamy towarzystwo.
Towarzystwo? Hej!
Mówiłem, że go przyprowadzę.
Co się stało?
Zaatakowała nas Ręka. Mają Luke’a.
Skąd pewność, że was nie śledzili?
Nie śledzili.
- Co? - Nigdzie nie będziemy długo bezpieczni.
- Nie możemy wciąż uciekać. - Ja nie uciekam.
Niedaleko jest budynek mojej firmy.
Nie szukajmy kryjówki, tylko sposobu, jak to zakończyć.
- To nie takie proste. - Czyżby?
A może ja jako jedyna nie widzę w tym podniety?
- Jessico. - Ostatnio mieliśmy plan,
ale ten tutaj zostawił nas, żeby walczyć z laską w lycrze.
- Tak jak w Midland Circle. - Pomyliłem się. Myślałem...
Luke?
- Co się stało? - Jesteś cały?
Wszystko dobrze.
Właściwie to... nawet lepiej niż dobrze.
Mam jednego z nich.
NETFLIX — SERIAL ORYGINALNY
Masz talent, dziecko.
Twój styl walki uświadamia mi,
że wiesz więcej, niż człowiek może pojąć w ciągu całego życia.
To komplement.
O mnie mówili to samo.
Dobrze mnie wyszkoliłaś.
Kiedyś miałam córkę.
W swoim pierwszym życiu.
Zanim odbyłam pielgrzymkę do Kunlun.
Zanim odkryłam substancję. I założyłam organizację.
Była mądra i dobra...
Ale zabrała mi ją śmierć, nim nauczyłam się, jak ją pokonać.
Ludzie pocieszali mnie, mówiąc, że była za dobra na ten świat.
Nie wierzyłam im.
Ale było w tym źdźbło prawdy.
Nie była wojowniczką.
Nie była jak ty i ja.
Teraz już wiem...
Moim przeznaczeniem nie było wychowanie jej.
Było nim wychowanie Czarnego Nieba.
Cieszę się, że cię mam.
Nie miałaś wyjścia, musiałaś zmartwychwstać.
Wiem o tym.
Ale mam nadzieję, że rozumiesz, że wybrano cię,
byś walczyła z naszymi wrogami.
Jeśli nie spełnisz swojej roli...
będziesz bezużyteczna dla Ręki.
I dla mnie.
Oczywiście.
Nowe wieści.
Mają Sowande.
Kto?
Chyba Iron Fist i jego sojusznicy.
Przez lata
nasza piątka umykała niebezpieczeństwu i śmierci.
Wróci do nas.
W międzyczasie
powiedz pozostałym, że niedługo nadejdzie wsparcie z Ameryki Płd.
Wspólnie odnajdziemy Iron Fista.
Przekażę.
Musimy jeszcze coś omówić.
Później.
Jak sobie życzysz.
Kiedy się ocknie?
- Niedługo. - Skąd wiesz?
Stąd.
Co robisz w Nowym Jorku?
Nie ma siły, która zmusiłaby mnie do zdrady.
Podejmę wyzwanie.
Nie fatyguj się. Palce zostały wygnane z Kunlun.
Co oznacza, że trenował z mnichami, którzy wychowali jego.
- No i? - Poddawali nas brutalnym próbom.
To się nazywa dyscyplina.
Nie złamiemy go.
Na pewno nie siłą.
Nie macie pojęcia o potędze Ręki.
Jesteście jak myszy w studni.
I uwierzcie mi, utoniecie w niej.
Czego szukacie w naszym mieście?
Waszym mieście?
To miasto należy do Ręki. Od zawsze.
- Co masz na myśli? - W archiwach nie ma nic sprzed 1820.
- To wszystko? - Czego chcecie od Danny’ego Randa?
Nigdy nie będę wam służył. Rozumiesz?
Czy ja rozumiem?
Jesteś najgłupszym Iron Fistem w historii.
Mów, czego ode mnie chcecie.
Chcemy Iron Fista.
Ty jesteś niczym.
Danny Rand zawiódł całe miasto.
Miasto, które przysiągł chronić.
Tak jak niezniszczalny pozwolił chłopcu umrzeć w więziennej celi.
W samotności i strachu.
Tak jak tej kobiecie nie udało się ocalić architekta.
Co jest? Czyżbym namieszał ci w głowie, tak jak kiedyś on?
A co z tymi, których kochacie?
Co będzie z nimi, gdy was zabraknie?
- Kto jeszcze musi przez was zginąć? - O czym ty mówisz?
Pielęgniarka. Spikerka radiowa.
One będą następne.
Ile myszek utonie z wami?
Za dużo gadał.
- Claire, ubieraj się. - Co się dzieje?
- Jest tu twoja mama? - Nie, jest w Jersey u cioci.
Dobrze. Musimy uciekać.
Danny i Colleen stoją na czatach.
Na czatach?
Wyjaśnię ci w aucie.
Walczyliście z Ręką.
Szło dobrze, ale teraz wszyscy możemy zginąć.
Nienawidzę zawsze mieć racji.
To tylko na parę dni.
Powiesz mi, co się stało?
Im mniej wiesz, tym lepiej.
Jesteś pewien?
To ja przedstawiłam cię Danny’emu Randowi.
I ty kazałaś mi zająć się sobą.
Część mnie żałuje, że nie posłuchałem.
- Przepraszam. - Za co?
Za wszystko.
Nie chciałem wciągać cię w swoje kłopoty.
Myślę, że już zostałam w nie wciągnięta.
Ślepy starzec wciąż powtarzał...
że musi dotrzeć do ciebie przed nimi.
Ręka nie chce mnie zabić.
Potrzebują mnie żywego.
Powiedział dlaczego?
Nie.
Chyba sam nie wie.
Więc czemu go słuchasz?
Co masz na myśli?
Czemu słuchasz kogokolwiek z nich?
Mówiąc, że powinniśmy znaleźć innych, nie miałam na myśli...
To nie ich walka, oni to tylko komplikują.
Nie widziałaś, co potrafią.
Nie o to chodzi.
Szybko.
Witaj, Colleen.
Sensei.
Dobrze wyglądasz.
Przecież umarłeś.
Próbowałem. Ale śmierć nie przypadła mi do gustu.
Stójcie.
To stara przyjaciółka.
Daleko nam do przyjaciół.
Nie powiedziałbym.
Jak skończysz, chciałbym porozmawiać.
Nie mamy o czym rozmawiać.
To przeznaczenie znów nas połączyło.
Czego chcesz od Danny’ego?
Wysłali mnie po niego.
Ale chcę ciebie.
Bzdura. Mówiłeś, że nie nadaję się na członka Ręki.
To zagranie miało wywołać w tobie złość.
Zmusić cię do popełnienia błędu.
Teraz mamy szansę dokończyć to, co zaczęliśmy.
Pranie mojego mózgu?
Pranie mózgu?
Dzięki mnie rozkwitłaś. Zostałaś wojownikiem, którym miałaś być.
Raczej którym ty chciałeś, bym była.
Którego potrzebowałeś do swoich niecnych celów.
Dołącz do mnie, Colleen.
Wszystko ci opowiem.
Czekałem na to spotkanie.
A ja nie.
Nigdy się nie ugnę.
Zabrałeś mi życie.
Wcale nie, Colleen. Jeszcze nie.
Żałuję, że tak to się kończy.
Gdy go ostatnio widzieliśmy, był martwy, prawda?
- Tak. - Tylko się upewniam.
Pamiętasz naszą ostatnią walkę, Bakuto?
Owszem, panie Rand. I nie mogę się doczekać powtórki.
A nie powinieneś.
Słyszałem, że masz nowych przyjaciół.
Mądrze, zważając na to, że ona nie wierzy w swój cel,
a ty swojego jeszcze nie znasz.
Ale już niedługo.
Zobaczysz, że przeznaczone ci jest coś więcej niż służba Kunlun.
Musimy ją stąd zabrać.
Już po północy.
Wiem.
Nie byłoby mnie tu, gdyby to nie było ważne.
Będziesz musiał powiedzieć coś więcej.
To Ręka.
Już kiedyś po ciebie przyszli. Nie pozwolę, by to się powtórzyło.
Nie wierzę.
- Wiem. Wrócili do Nowego Jorku i... - Nie w to.
W to, co robisz.
Tak mi mówisz, że do tego wracasz?
Bo to chcesz mi powiedzieć. Znów nim jesteś.
Nie.
Jeszcze nie.
- Mówiłeś, że ci tego nie brakuje... - Wiem...
Porozmawiaj ze mną.
Po prostu... powiedz mi.
Wracam do tego.
Inaczej zginą ludzie.
Cokolwiek planuje Ręka...
Nowy Jork jest tego celem. Muszę.
Wiem.
Ale ja nie muszę.
Nie potrzebuję ochrony.
Cokolwiek robi Daredevil, mnie to już nie dotyczy.
Może.
Ale to nieważne, czy jesteś częścią jego świata,
bo Matta też mogą chcieć dopaść.
Wiedzą, kim jesteś?
- Nie mogę ryzykować. - Nie ty o tym decydujesz.
Chodź ze mną. Ukryj się na parę dni. To wszystko, o co proszę. Wybacz.
Dziękuję.
Nie masz za co.
Nie robię tego dla ciebie. To...
instynkt samozachowawczy.
Zasługujesz na więcej.
Ty też.
- Misty. - Luke.
Musisz mi pomóc.
Tak?
Co się dzieje?
Pamiętasz ludzi, którzy zabili Cole’a?
- Tak. - Raczej nie przestaną.
- Czego się dowiedziałeś? - To...
skomplikowane, ale są bardzo niebezpieczni.
Miałeś może coś wspólnego z zadymą w chińskiej restauracji?
W co się wplątałeś, Luke?
Powiedz.
Mam do dyspozycji dane policyjne. Mogę coś wiedzieć.
- Być może jesteśmy po tej samej stronie. - Wiesz, że jesteśmy.
I tak byś mi nie uwierzyła.
Więc nie wiem, jak ci pomóc.
Są jakieś krzesła?
Co, do diabła?
Idą kolejni.
Proszę. Zaufaj mi.
- Już dobrze? - Tak.
Zastanawiałem się, kiedy znów się zobaczymy.
Ja też.
Wygląda na to, że nie dziś.
Ta twoja armia.
Czyści.
Kiedyś mnie pojmali.
Dawno temu. Jeszcze cię nawet nie było na świecie.
Więzili mnie od trzech dni, kiedy usłyszeli moich żołnierzy.
I nagle zapadła cisza.
Bramy pozostały zamknięte.
Czyści nie mogli tego pojąć.
Ale ci na zewnątrz wypełniali moje rozkazy.
Zaryglowali bramy, by nikt nie mógł wejść ani wyjść.
Trzeciego dnia twoi żołnierze zwrócili się przeciwko sobie.
Czwartego skończyła im się woda. Szóstego jedzenie.
Dziesiątego padli przede mną na kolana.
I błagali, bym to zakończył.
Czy jeśli padnę przed tobą na kolana, to łaskawie się zamkniesz?
Twój plan zawiedzie.
A wtedy to krzesło stanie się tronem.
- Zabezpieczamy bliskich. - Dobrze.
- Coś powiedział? - A jak myślisz?
Jeśli wygląda tak, jak pachnie,
- rozumiem twoje rozdarcie. - Nie mieszaj jej do tego.
Przed tym właśnie chciałem cię uchronić.
Zderzeniem dwóch twoich światów.
Gdybyś dopiął swego, tak właśnie by się skończyło.
I próbujesz wmówić mi, że to dla mojego dobra.
- Może zmiękłem na starość. - Wątpię.
A może wiem coś, co może nam pomóc.
Iron Fist nie poprowadzi ich tak jak ty.
Nie chcę nikogo prowadzić, Stick.
Wierzysz w Boga, ale odrzucasz jego plan.
Nie używaj wiary przeciwko mnie.
A co z tym miastem?
Nie możesz bez niego żyć.
To ono zrobiło z ciebie tego, kim jesteś.
Dokąd idziesz?
Nie będziesz mówił mi, kim jestem. Sam to wiem.
W Trish Talk przydałoby się
więcej audycji śledczych.
Na przykład te wstrząsy. Nie wiem, czy wiecie,
- ale nasi słuchacze... - Trish.
Jess?
- Jesteś mi potrzebna. - Co?
- Musimy iść. Koniec spotkania. - Wybaczcie na chwilę.
- Wszystko gra? - Nie.
Moje śledztwo się skomplikowało, możesz być w niebezpieczeństwie.
Ja? Nie mogę ich zostawić. Oni...
Są bezpieczniejsi z dala od nas. Zaufaj mi.
Wiem, to irytujące, ale muszę zaprowadzić cię w bezpieczne miejsce.
Klatką schodową. Szybko.
Kiedy mówiłam, że powinnaś wrócić do pracy, nie chodziło mi o...
Jess!
To bolało.
Nie wierzę.
W szaliku było lepiej.
- Ładne uszka. - To rogi.
Nie tak miał wyglądać ten dzień.
A może właśnie to jest moje miejsce.
Co masz na myśli?
W ukryciu.
Z dala od centrum wydarzeń.
Sama.
- Sama już nie wiem. - Bakuto nie miał racji.
Nie jesteś słaba.
Dorastałam wśród nich.
Uformowali grunt, na którym oparłam całe moje życie.
Trudno się od tego odciąć.
Pogubiłam się.
Nie wierzę, że to mówię, ale...
wszystko, czego chcę, to...
coś stałego.
Coś, czego będę mogła się trzymać.
To zabawne.
Bo cię znam. Znam też Danny’ego.
I wiem coś o walce z Ręką.
I z mojego punktu widzenia...
to ty stanowisz ten grunt.
Jak leci?
Wiedziałeś, że Jessica zna Daredevila?
- Gościa w kostiumie? - Tak.
Ktoś nas zaatakował.
To ma jakiś związek ze wstrząsami.
Musi mieć, prawda?
Może.
Chcesz?
- Nie trzeba. - Mądrze.
Kto to?
Dziennikarka.
Będzie pisała artykuł?
Nie wygląda mi na to.
Ty też?
Jezu!
Tak się cieszę, że cię widzę.
Ja też.
Fajnie będzie odpocząć od pracy.
- No. - O co chodzi?
Matt ci nie mówił?
On nic mi nie mówi.
Znów to samo.
Wiem. Próbowałem go od tego odwieść.
- Ja też. - Ale to nie wystarczyło.
Zabawne.
Myślę, że on chce nam coś powiedzieć.
Dobra, słuchajcie wszyscy.
Wiem, że nie chcecie tu być, ale interesują się wami
bardzo niebezpieczni ludzie.
By zapewnić wam ochronę, potrzebuję waszej współpracy.
Na razie czekajcie. Niedługo powinny nadejść jakieś wieści.
Oby.
Colleen Wing?
Tak?
Podobno moi ludzie znaleźli u ciebie niecodzienny przedmiot.
- To katana. Przekazywana była... - To dziwne.
Nie muszę tu siedzieć. Potrafię się sama obronić.
Przyszłaś tu mocno poharatana. Jesteś pewna, że potrafisz?
Tak.
Jestem pewna.
Co możesz mi powiedzieć o waszych przeciwnikach?
Nic.
Im więcej powiem, tym bardziej cię narażę.
Mam już dość tej gadki.
To prawda.
Inaczej co byśmy tu robili?
Ja jestem policjantką.
Zaufaj mi, ich to nie obchodzi.
Na wszelki wypadek.
Dzięki.
Już ze sobą nie rozmawiamy?
Dopóki należymy do tej organizacji
i dopóki żyjemy,
będziemy po tej samej stronie.
Pamiętasz, jak wygląda?
Możemy tam powrócić, tylko jeśli pojmiemy Iron Fista.
Po to tu jestem.
Ale najpierw poszedłeś do Colleen Wing.
Takie miałem zadanie. Ona mogłaby nas do niego doprowadzić.
- I doprowadziła. Właściwie... - Do niego i jego sojuszników.
Tym razem nie będzie tak łatwo.
A może ty już nie jesteś nam tak oddany?
Twoi dawni uczniowie zawsze mącili twój osąd.
To, że ich nie oślepiam, nie znaczy, że mnie osłabiają.
- Dobrze was widzieć. - Daruj sobie.
- Mamy problem. - Wiemy. Planujemy go rozwiązać.
Twoją nieudolną próbę zdobycia karty przetargowej omówimy później.
A teraz...
Iron Fist ma nowego sojusznika.
Daredevila.
- Ale ekstra. - Ujdzie.
Zasady są proste.
Będziesz odpowiadał na pytania albo zrobi się nieprzyjemnie.
Jak cię nazywają?
Diabeł z Hell’s Kitchen?
Nawet gdybyś mógł mnie zabić, to by niczego nie zmieniło.
Z odciętym palcem wciąż można używać ręki.
Wygramy. Mamy armie.
- Broń. - Porozmawiajmy o niej.
Co jej zrobiliście?
Co zrobiliście Elektrze?
- Elektrze? - Tak.
Wykopaliście jej zwłoki.
Co z niej zrobiliście?
Jej ciało było tylko naczyniem czekającym, by wypełnić swoje przeznaczenie.
Teraz należy do nas.
Jeśli jest tak, jak mówisz...
to dlaczego mnie nie zabiła?
Miała już dwie okazje. Mogła, ale tego nie zrobiła. Dlaczego?
Wasza broń jest wadliwa.
Więc zostanie zniszczona.
Nie pozwolę na to.
Przestań. Tego już nie cofniesz.
Przyznaj to.
- Dusza Elektry żyje. Ponieśliście klęskę. - Ty ją poniosłeś.
Umarła w twoich ramionach, bo nie umiałeś jej ochronić.
Cholera.
Nie żyje?
Niestety żyje. Stracił przytomność.
Chyba czas wyjawić im prawdę.
Jesteś pewien?
Daredevila od dawna nie widziano w mieście.
Widziałem go na własne oczy.
Po co się nim przejmować?
Owszem, potrafi walczyć, ale my też.
Nie jego zdolności mnie martwią.
Ale jego związek z Elektrą Natchios.
Walczyła u jego boku w swoim ostatnim życiu.
Więcej. Kochała go.
Gdy mnie zaatakowała...
myślałem, że chroni swoją ofiarę.
Ale ona chroniła jego.
To nie jest puste naczynie, które nam obiecano.
O tym chciałeś ze mną rozmawiać?
Sądzisz, że Czarne Niebo nas zawiodło?
Nie.
Sądzę, że ty nas zawiodłaś.
Sama podjęłaś decyzję o tym,
by przeznaczyć na nią nasze ostatnie zasoby.
Teraz wszyscy jesteśmy zagrożeni.
Ja czuję się dużo lepiej, od kiedy mam ją u swojego boku.
Tu nie chodzi tylko o ciebie.
Chodzi o nas wszystkich.
Ma rację.
Rękę tworzy pięć palców. Razem jesteśmy silniejsi.
Teraz jest nas czworo. Zabrali Sowande.
- Wróci. - Tego nie wiesz.
Pierwszy raz śmierć jest możliwa.
Nawet jeśli nie wróci,
my przetrwamy.
Czarne Niebo...
prawie mnie zabiło.
Zostałoby was tylko troje.
Może tego właśnie nam trzeba.
Przypomnienia, że nikt nie jest niezastąpiony.
Nikt.
Nawet ty.
Chyba zapomniałaś, po co to zaczęliśmy.
Po co potrzebujemy Iron Fista.
Nie zapomniałam.
Wszyscy chcemy przeżyć.
A ty boisz się śmierci.
My chcemy przeżyć, by wrócić do domu.
Być może...
przyszedł czas usunąć z planu Czarne Niebo.
I naszą nieustraszoną liderkę.
Chciałem z tobą współpracować.
Ale jak mogę ci ufać?
Nazywa się Elektra.
On ją wychował. Szkolił do walki z Ręką.
Co też robiła. Razem ze mną.
Dopóki nie uznali, że może im się przydać i jej nie zabili.
- Wyglądała na żywą. - Wiem, ale byłem wtedy przy niej.
Umierała na moich rękach.
Elektra umarła.
To, z czym walczyliśmy, to coś innego.
Wskrzesili ją.
Zgadza się.
- Czemu nam nie powiedziałeś? - Jak to „wskrzesili”?
To jego była.
- Myśli, że może ją ocalić. - Dlatego prawie zginęliśmy?
Zareagowała na swoje imię.
Cokolwiek jej zrobili przy wskrzeszaniu, dotrę do dawnej Elektry.
Słowo „wskrzeszenie” padło już trzykrotnie.
Tym się zajmują.
Uzgodniliśmy, że nie będziemy nic ukrywać.
Jeśli mamy pokonać Rękę, będziemy musieli ją zabić.
- Nie pozwolę na to. - Trudno w to uwierzyć.
Nieważne, w co wierzysz, bo ostatecznie...
to ona stanowi problem, czymkolwiek jest.
- Problemem jest kłamstwo. - Nie chciałem.
- Próbowałem ją chronić. - Ja nie.
A moi bliscy siedzą teraz zamknięci na komisariacie,
- bo ty chciałeś chronić jakąś... - Upraszczasz. Chcę pomóc.
Bo to jest proste, Murdock.
Nie ruszać się.
Nie oszukujmy się.
Dla każdego z nas to sprawa osobista.
Ale teraz mam Iron Fista.
Klucz do tego, czego chce Ręka.
Do życia. Do zbawienia.
Koniec wojny.
Jeszcze nie.
Moja droga?
Musimy porozmawiać.
Napisy: Agnieszka Putek