Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
NETFLIX - ORYGINALNY FILM DOKUMENTALNY
Nie róbcie tego, co robiłem ja.
Narobicie sobie wrogów.
Pokonacie trudności? Nie wiem.
Macie silną głowę? Nie wiem.
Chcecie być tacy jak ja? Bez sensu. Nie jesteście mną.
Jeśli serio chcecie zrobić to, co ja...
przygotujcie się.
Gdyby Nico nakręcił film,
miałby więcej części niż Harry Potter.
Drugie Gwiezdne Wojny.
Koniec jest początkiem, ale początek nie jest wcale końcem.
Znów trafił!
Anelce się udało!
Cóż... to Che.
- Che. - Che.
Jest uczciwy. Zawsze ci pomoże. Można na nim polegać.
Ten siedemnastolatek wstrząsa światem piłki.
Nicolas Anelka jest prawie zapomnianym piłkarzem.
Wyróżnia się. Można go kochać albo nienawidzić.
Potrafi być niegrzeczny, jeśli tego chce.
Niesportowy gest Anelki.
Wyraźnie powiedział:
„będzie musiał błagać na kolanach, żebym znów grał dla Francji”.
Nie umie być poprawny politycznie.
Nicolas Anelka wyrzucony z reprezentacji.
Jeśli faktycznie tak było,
to zachowanie jest nie do przyjęcia.
Gdy ktoś go zna i słyszy te oskarżenia,
wkurza się, bo wie, że Nico
jest zupełnie inny, niż go przedstawiają.
Liga Mistrzów? Jest.
Nico jest jak starszy brat. Był moim przewodnikiem.
Nadmiary w społeczeństwie: pieniędzy, indywidualizmu...
Dla mnie to jeden z najlepszych napastników w historii.
Udało się, uciekł mu...
- O rany! - Cóż to był za gol!
Nico, cholera...
DUBAJ ZJEDNOCZONE EMIRATY ARABSKIE
W porządku, synku?
Już czas.
Pora iść do szkoły.
Już czas...
Brawo!
Super.
Kais, wstawaj.
Pora wstawać.
Dobra?
Nigdy nie powiedziałem, że przechodzę na emeryturę.
Bo kogo to obchodzi?
To nieistotne.
Dwadzieścia lat grania w piłkę. Już czas.
No i proszę!
Miałem szansę kontynuować karierę,
ale znów musiałbym być z dala od rodziny.
W pewnym momencie pomyślałem: „Nie, jestem szczęśliwy.
Dobrze mi się wiedzie. Mam tu rodzinę i dzieci.
Chcę widzieć, jak dorastają. Wieść spokojne życie”.
Nico zawsze mówił: „Gdy skończę grać,
chcę, żebyśmy zamieszkali w Dubaju. Dobrze mi tam.
Jest słonecznie, ludzie są fajni”.
Uwielbiamy spędzać czas w domu z dziećmi.
Całą rodziną.
Gotowe.
- Już czas. - Chodźmy.
Dopiero pod koniec kariery widać, co się osiągnęło.
Albo jesteś z siebie dumny, albo myślisz:
„Grałem ofiarę, robiłem, co mi kazali, przez 20 lat”.
Nie chciałem mieć takich myśli.
Ani taki być.
Rodzice pracowali w budżetówce.
Mama w liceum Rambouillet.
Tata w kuratorium oświaty w Wersalu.
Nie byliśmy biedni, ale bogaci też nie.
Rodzice musieli ciężko pracować.
Miałem wspaniałe dzieciństwo.
Jestem dumny, że pochodzę z banlieue.
TRAPPES FRANCJA
Stale byliśmy razem. Na podwórku, w domu.
Była też szkoła. Były filmy, muzyka. Mecze piłkarskie.
Byliśmy blisko.
Wpadałem po niego rano. Chodziliśmy do jednej klasy.
Jest i trawa.
To nasza murawa.
Pas trawy, na którym rozgrywały się mecze.
Nasz Parc des Princes.
Pamiętam, gdy wieczorem zamarzała trawa.
Mówiliśmy: „Dobra, pora do domu”.
Nie dało się tak grać. Ale on się nie poddawał.
Wszyscy grali na trawie. Duże i małe dzieci.
A Nico grał z każdym.
NICOLAS ANELKA GRA DLA TRAPPES FC.
Zacząłem, gdy miałem osiem lat.
Byłem z Karimem i Samim.
Mówiłem im, że nie chcę tylko grać w piłkę.
Chcę zostać gwiazdą.
To było szaleństwo. Przesadzał.
Przebrał się nawet za piłkarza na bal karnawałowy.
Rozumiecie?
Kazałem mu wymyślić jakiś inny strój, ale nie chciał słuchać.
Nie mogłem przyjść jako Zorro.
Grałem w piłkę, bo chciałem być jak mój starszy brat, Claude.
Był dla mnie wzorem do naśladowania.
Chciałem robić dokładnie to, co on.
Nie wiem, czy to dzięki mnie pokochał piłkę,
ale...
chciałem mu pomóc iść naprzód.
Chciałem, by stał się wielki.
Miał motywację i talent, ale nie dostał takiej szansy jak ja
w kwalifikacjach do Clairefontaine.
Opuściłem dom, gdy miałem 13 lat.
Masz teraz prawie 11 lat.
Wyobraź sobie, że za dwa lata
się wyprowadzasz. Więcej tu nie śpisz.
Odszedłem do Clairefontaine.
- Z kim mieszkałeś? - Mieszkałem w...
takim ośrodku szkoleniowym.
Budynek z bandą trzynastolatków.
Mieszkaliśmy razem.
Narodowa akademia piłkarska rządzi.
Wtedy była numerem jeden wśród akademii.
Chce się do niej dostać pewnie z 500 chłopaków.
Gdy jesteś jednym z 23, to znaczy, że masz talent.
Dawaj!
Wybierają 20 dzieciaków.
Mówią im, że zostaną profesjonalnymi piłkarzami.
Tylko że z tych 20 uda się może trzem.
To jak na rynku pracy.
Ośrodek szkoleniowy to jak walka na wojnie.
Masz bezlitośnie pokonać swoich kolegów, bo wszyscy chcą tego samego.
Jeśli nie jesteś gotowy, gdy masz 14, 15, 16 lat...
to sądzę, że nigdy ci się nie uda.
Tak, biegnij!
Pomóż mu...
Tak!
Zaczynałem drugi rok, a on pierwszy.
W stołówce wszyscy gadają.
Mówili o nim, że jest dobry.
Był tak doświadczony, że nie widziałem w nim młodszego brata,
a on we mnie starszego.
Rywalizowaliśmy ze sobą.
Był najbardziej utalentowany.
Najzdolniejszy. Miał dar.
Ale, uwaga...
trzeba być na to gotowym. To niełatwe, gdy ma się 13 lat.
Najbardziej zaskakiwała mnie przemiana.
Za każdym razem, gdy go wiedzieliśmy,
był doroślejszy, stawał się wspaniałym sportowcem.
W WIEKU 16 LAT NICOLAS ANELKA DOŁĄCZA DO PROFESJONALNEGO SKŁADU PSG.
Gdy grałem w zespole rezerw, dołączyłem do profesjonalistów.
Nie byłem nim, ale często z nimi trenowałem.
W tamtym czasie do składu należeli George Weah, Ginola,
Bravo, Bernard Lama... Legendarny skład PSG.
Wylądował w klubie, który wygrał Puchar Zdobywców Pucharów.
Zazwyczaj młodych graczy wysyła się do mniejszych klubów, by ich zahartować.
On szybko dołączył do jednego z najlepszych klubów w Europie.
Nie znałem takiej piłki. Uczyłem się, grając.
Samir Amirèche bardzo mnie wspierał.
Trenował z profesjonalistami, jakby grał z kumplami w domu.
Był wyluzowany, ale miał talent do biegania z piłką.
Gdy grasz w takim składzie, nie odpuszczasz.
Wszyscy są nakręceni.
Mają od 23 do 27 lat, więc grasz ze starymi wygami.
By odnieść sukces,
nie możesz myśleć, że inni są od ciebie lepsi.
Czasem dzieci mówią: „Tak, on jest wspaniały!”.
Szaleństwo. Nie uda im się, gdy będą tak mówić o innych.
Nigdy nie powiedziałbym, że ktoś jest ode mnie lepszy.
Nawet jeśli jest. To niemożliwe.
PARYŻ FRANCJA
Ostatnie 20 minut.
Anelka zastąpi Loka.
Skąd ta decyzja?
PSG twierdzi, że Anelka zostanie gwiazdą.
To wielka presja. Wiesz, że wszyscy na ciebie patrzą.
Twoi koledzy patrzą.
Mój syn ma 16 lat.
Tyle co Nico, gdy zaszokował Parc des Princes.
Byliśmy dumni.
PIERWSZY PROFESJONALNY GOL
Patrzyłem z podziwem, jak odnajduje swoje miejsce w PSG.
Był ostry, szybki, zwinny.
Dotarło do mnie, że mój kumpel jest na tyle dobry, by grać na tym poziomie.
Grał z najlepszymi i był wystarczająco zdolny.
Taki gracz,
który w młodym wieku nagle zdobywa sławę,
na pewno będzie na ustach całego świata piłki nożnej.
Wysłałem moich rekruterów, by popatrzyli, jak gra.
Balansował na granicy juniorów i profesjonalistów.
Czuł się może trochę niedoceniany.
Był rozczarowany.
Zaprosiłem go na spotkanie i spytałem:
„Chcesz grać w Arsenalu?”. Powiedział, że tak.
Piłka nożna i afera Anelki.
Ten siedemnastolatek wstrząsa światem francuskiej piłki.
Podpisał kontrakt z angielskim Arsenalem.
Anelka nieświadomie wylądował w centrum prawnego sporu.
Zgodnie z francuskimi przepisami siedemnastoletni Anelka
pierwszy kontrakt musi podpisać z klubem, w którym trenował, PSG.
Sztab gracza i Arsenal twierdzą jednak, że prawo Bosmana
do wolnego transferu graczy w Europie
zwalnia ich z tego obowiązku.
Martwiliśmy się, bo jako pierwsi
postawiliśmy się francuskiemu systemowi.
Francuska piłka się jednoczy. Na szali leży cała polityka szkoleniowa.
Sprawą zajmują się Liga i UEFA.
Żeby nie było kolejnej afery Anelki.
Musimy to szybko rozwiązać i znaleźć sposób od strony prawnej,
by zatrzymać juniorów przynajmniej do 23. roku życia.
Paryż nie dał mu grać.
On mówił, że na to zasługuje. Że ma talent.
Jako pierwszy gracz
pokazał Paris Saint-Germain środkowy palec.
DZIKIE TRANSFERY
Mówiło się tylko o tym.
Gwiazda, ucieleśnienie programu treningowego PSG,
trzaska za sobą drzwiami.
Symbolizuje prawo Bosmana.
Wolny przepływ zawodników w Europie.
Przetarł szlak młodym w ośrodkach treningowych.
Musiał za to zapłacić, bo jako pierwszy powiedział:
„Robię, co chcę, gram na europejskich zasadach”.
Myślami jestem w Arsenale. Podpisałem kontakt.
Chcę opuścić PSG. Nie mam co do tego wątpliwości.
ANELKA ODCHODZI DO ARSENALU
Tylko geniusze naprawdę wierzą w siebie.
To jak w malarstwie, jak z Van Goghiem.
Jeśli geniusz w siebie nie wierzy, nie stworzy sztuki.
Oczywiście wiara w siebie przybiera formę wyniosłości,
bo narzucasz innym sztukę.
Ludzie tacy jak Thierry Henry nigdy nie są z siebie zadowoleni.
To pokazuje siłę charakteru. „Pomijacie mnie?
To pokażę wam, co zrobię. Odchodzę do Anglii. Jestem młody,
ale się nie boję”.
Mieli mnie traktować na równi z resztą napastników.
Więc się zgodziłem.
LONDYN ANGLIA
Po ponad miesiącu rozmów Nicolas Anelka, 17,
przechodzi do angielskiego klubu Arsenal.
Przyjechałem pociągiem.
Nie było łatwo, ale...
taką podjąłem decyzję i musiałem być jej wierny.
Postanowiłem jechać do Anglii i nie mogłem zawrócić.
Gdy zaczął grać w Arsenalu,
otaczali go bardzo charyzmatyczni zawodnicy.
Oldskulowi Ian Wright, Ray Parlour, Tony Adams.
To jest Arsenal,
jedna z sił napędowych piłki nożnej.
Klub głęboko zakorzeniony w angielskiej tradycji
z oddanymi kibicami, którzy żyją wszędzie,
na całym świecie.
Na początku nie było mu łatwo. Był dzieciakiem z Paryża,
którego nagle wrzucono do wybitnie angielskiego środowiska.
Wszystko było nowe. Koledzy z drużyny, język.
Na szczęście był też Pat.
Pat Vieira.
Nie miał jeszcze prawa jazdy, więc po niego zajeżdżałem.
Jechaliśmy razem na trening, a potem podrzucałem go do domu.
Chciałem się do niego zbliżyć,
bo gdy opuszcza się Francję, by grać w obcym kraju,
łatwo się pogubić.
To inna piłka od francuskiej. Jest dużo bardziej kontaktowa.
Musiałem się przyzwyczaić. Dostosować mój styl.
Nie byłem gotowy na starcia.
Więc uczyłem się tego w zespole rezerw.
Przyjechał z myślą, że jest świetnym zawodnikiem,
młodzi zwykle tak mają.
Ale według mnie brakowało mu dojrzałości.
Poza tym często tracił piłkę. Grał trochę lekkomyślnie.
Pierwsze miesiące nie grałem. Może 10-15 minut w paru meczach.
Było słabo.
Zaczyna się wtedy wątpić we wcześniej podjętą decyzję.
DERBY ANGLIA
Ostatni mecz mistrzostw,
mecz wyjazdowy przeciwko Derby County.
Wszyscy byli w autokarze oprócz Nicolasa Anelki.
Trener na mnie czekał. Przyjechał po mnie.
Zapukałem. Wpuścił mnie...
i zobaczyłem, że się pakuje!
Pytam: „Co robisz?”.
- A on... - Nie jadę.
Trener powiedział: „Twój wysiłek się opłaci”.
Po 20 minutach, pół godzinie...
przekonałem go.
Mecz się zaczął.
Po jakichś dziesięciu minutach Paul Merson doznał kontuzji.
Trener spojrzał na mnie i powiedział: „Wchodzisz”.
Bergkamp...
Miałem dwie asysty.
Wspaniale. Podaje...
I trzeci gol!
Grał fantastycznie!
Zostałem zawodnikiem meczu.
Wygraliśmy,
wziął prysznic i, w przeciwieństwie do poprzedniego dnia, uśmiechał się.
Coś we mnie kliknęło.
Napastnicy tego potrzebują, nawet jeśli mają silną głowę.
Musisz czuć wsparcie trenera.
W trudnych chwilach będzie przy tobie i wystawi cię,
nawet jeśli wcześniej grałeś średnio.
Czułem to ze strony Arsènena.
To pozwala dawać z siebie wszystko i osiągać sukces.
Zmienia się nasze podejście.
Anelka...
Co za gol!
Pierwszy gol Anelki dla klubu!
Anelka walczy o piłkę ze Stamem.
Ciągle Anelka! Trzy do zera!
Zastępował Iana Wrighta,
który był niezmiernie ważny nie tylko dla klubu,
ale i dla fanów Arsenalu.
Anelka... Wspaniały gol!
Byliśmy 13 punktów za Manchester United.
Nikt nie sądził, że zdołamy się odgryźć.
Petit... Batty stara się ogarnąć sytuację.
Anelka strzela! Jest!
W pół roku zmienił się nie do poznania.
Byliśmy w Blackburn.
Dobiegł do bramkarza
i, w typowym dla siebie stylu, udał, że strzela.
Potem zrobił zwód i zaskoczył bramkarza.
Jakby był niewidzialny.
Jest niczym kot.
Był zarówno silny, jak i zwinny.
Znowu Anelka.
Zawsze będę pamiętać mecz z Manchesterem.
Arsenal ma na koncie tylko jedną przegraną spośród 18 meczów
we wszystkich turniejach.
Kończył się czas. Musieliśmy wygrać.
Podałem do Marca Overmarsa.
Overmars!
Tym razem trafił!
Wygraliśmy 1-0 z Manchesterem... w Manchesterze.
Każdy może jeszcze wygrać mistrzostwa.
Dzięki niemu Arsenal znów miał szansę.
Wygrał z bardzo dobrym klubem.
A wszystko dlatego, że Anelka uwierzył w siebie i nie czuł presji.
Ostatni mecz rozgrywany był w Highbury.
Adams!
Decydującego gola strzelił Tony Adams.
To niewiarygodne.
Ostatni gwizdek!
Arsenal zostaje mistrzem!
To było coś wyjątkowego.
Ale nie czuje się tego, gdy ma się 19 lat.
Nie wiedziałem, co robię.
Klasyczny dublet to wygrana Premier League i Pucharu Anglii.
Dla angielskiego kibica, zawodnika,
dla kogokolwiek, kto rozumie angielski sport,
to najwyższa z poprzeczek. Wisienka na torcie.
FINAŁ PUCHARU ANGLII
Vieira...
Anelka wychodzi na pozycję...
Biegnie na bramkę... Dobry strzał!
Zostaliśmy mistrzami. Strzeliłem gola w finale.
Marzenie się spełniło.
ARSENAL F.C. ZDOBYWCY DUBLETU 1997/98
Czułem, że mam szansę zagrać na mundialu.
O sześciu za dużo. Czekamy na 22 graczy.
Aimé Jacquet podał listę 28 zawodników,
którzy wezmą udział w mundialu. Musi ją okroić.
FRANCJA ORGANIZUJE MUNDIAL 1998.
NICOLAS ANELKA JEST NA LIŚCIE 28 ZAWODNIKÓW,
ALE JACQUET MUSI ODRZUCIĆ SZEŚCIORO.
Wiedzieliśmy, że niektórzy gracze nie trafią do reprezentacji,
bo Aimé już to ogłosił.
Wybrał dodatkowych zawodników,
ale musiał opublikować ostateczną listę.
To był dla Jacqueta długi dzień.
Wczoraj po treningu w samotności chodził po boisku.
Prawie w samotności, bo na jego decyzję czeka ponad 20 zawodników.
To świetne uczucie mieć 19 lat i być w reprezentacji,
ale byłbym rozczarowany, gdybym nie zagrał w mistrzostwach świata.
Strój reprezentacji to był zaszczyt.
Choć zawsze było jakieś „ale”.
Czułem, że coś nie grało.
Byłem wtedy w pokoju z Thierrym.
Zadzwonił telefon, wezwali mnie na spotkanie.
Zszedłem na dół do pokoju trenera.
Pojawiłem się jako drugi albo trzeci. Staliśmy w rzędzie.
Trener wyjaśnił każdemu dlaczego.
Dlaczego go nie wybrał,
dlaczego przygoda z mundialem nie jest dla niego.
Doszedł do mnie i powiedział: „Ty, to jasne”.
I poszedł dalej.
Pewnie, te decyzje są trudne. Czasem też okrutne.
Ale żyjemy w okrutnym świecie.
Nie wiem, czy oni zdają sobie sprawę, ile to znaczy,
jaki wpływ może mieć na młodego chłopaka usłyszenie „Ty, to jasne”
bez żadnego wyjaśnienia.
Jeśli masz słabą głowę, to może być koniec twojej kariery.
Graliśmy w Clairefontaine w ping-ponga
i zobaczyliśmy, że Nico schodzi po schodach z bagażami.
Był totalnie wyluzowany.
Mówi: „To nic, będę miał czas zrobić prawko”.
A ja pomyślałem: „To wariat!”.
Jego reakcja mnie zszokowała.
Dotarło do mnie, że Nico Anelka jest inny niż reszta,
a na pewno inny niż ja.
Widziałem, jak wychodzą. Niektórzy ze łzami w oczach.
Półtora miesiąca później my byliśmy na szczycie,
a oni oglądali to w telewizji,
myśląc, że to byłby najważniejszy dzień ich życia.
Francja zostaje mistrzem świata!
Historyczny wieczór...
„Historyczny” to najskromniejsze słowo, by podsumować to,
co dzieje się od zeszłej nocy we Francji.
Zidane!
ZIDANE NA PREZYDENTA
Ponad milion osób w Paryżu.
Prawdziwe szaleństwo dla rozemocjonowanego narodu.
To cię wzmacnia, bo czujesz, że decyzja była niesprawiedliwa.
Wiesz, że musisz się z tym uporać.
Pracować dwa razy ciężej, by znów odnieść sukces,
bo nie zmienia się zwycięskiego składu.
OSIEM MIESIĘCY PÓŹNIEJ ANELKA ZDOBYWA DWA HISTORYCZNE GOLE DLA FRANCJI.
LONDYN ANGLIA
Lilian Thuram podaje do Zidane'a.
Zidane przy piłce, podaje do Anelki... Anelka! Gol!
Nicolas Anelka, gracz Arsenalu, strzela pierwszą bramkę!
Nicolas Anelka to pierwszy Francuz,
który wbija Anglii gola na Wembley.
Dugarry do Zidane'a. Zidane oddaje. Dugarry w polu karnym.
Christophe Dugarry podaje do przodu i drugi gol!
Druga bramka Anelki na Wembley. Francja prowadzi 2-0.
Podwójnie historyczna chwila!
Dobrze, świetnie.
Ma wielki talent, dziś go pokazał.
Niech trwa dla Francji i dla niego.
Nagle pojawia się gracz
i nawiązuje kontakt w meczu z Zidanem,
naszym bogiem. Byliśmy zdumieni.
Sądziliśmy, że czeka nas jeszcze pięć, sześć lat zwycięstw.
SYN TRAPPES... ...I KRÓL ANGLII
Wolałbym być w drużynie, która wygrała Puchar Świata,
ale takie życie.
Trzeba się z tym pogodzić. Zrobiłem to.
DUBAJ ZJEDNOCZONE EMIRATY ARABSKIE
Dużo osiągnąłem w życiu i w piłce nożnej,
ale najważniejsza jest dla mnie rodzina.
- Która to? - Niby co?
Na szczęście moi rodzice dobrze mnie wychowali.
Próbuję robić to samo,
odtworzyć te doświadczenia dla własnych dzieci.
Zobaczmy, czy jest boisko.
Niezbyt często wiedzieli, jak gram.
Rzadko zabierałem ich na mecze, nie chciałem ich do tego zmuszać.
Patrz. O tak. I stop.
Super! Jeszcze raz.
Nie chciałem, by byli piłkarzami, bo to trudna praca.
I trzeba mieć talent.
Obaj grają w piłkę. Kais bardziej na poważnie.
Kahil raczej dla zabawy.
Nico wozi ich na treningi, czeka na nich, chodzi na mecze.
Naucz się technicznych kroków. Dziś tego nie widziałem.
Nic.
Grasz tak, jak trenujesz.
Jeśli beznadziejnie trenujesz, beznadziejnie grasz.
Tak to jest.
Jeśli nie będziesz robił nic dodatkowego poza treningiem,
będziesz do kitu.
I tyle.
Nie mów, że chcesz być piłkarzem. Piłkarze to prawdziwi zawodnicy.
To ciężka praca.
MADRYT HISZPANIA
Anelka wyraził chęć opuszczenia Premier League.
Wiadomości sportowe. Francuski napastnik Anelka przechodzi do klubu Real Madryt.
Zabiegał o niego Real Madryt.
Zainteresowany był też Juventus.
Po dwóch i pół roku Arsenal nie chciał mnie sprzedać.
Zdobyłem wiele bramek.
Ale chciałem grać w lepszym klubie.
Lazio zaoferowało 200 milionów franków,
Juventus z Turynu – 300.
Ale rozmowy spełzły na niczym.
Podobno sztab Anelki był zbyt zachłanny.
Krytykowano go, że doradzali mu bracia.
Nie wiem, jacy byli.
Nie wiem, czy kierowały nimi kwestie materialne,
czy patrzyli na to, co będzie najlepsze dla rozwoju brata.
Brat zajmował się moimi finansami, bo uczył księgowości.
Drugi brat grał dla PFC, który był wtedy w trzeciej dywizji.
Po co miałem prosić obcych, by kierowali moją karierą?
Śmiesznie, bo gdy pochodzisz z banlieue,
twoją rodzinę nazywa się klanem, nawet sektą.
Ale rodzina ludzi z miasta to tylko „rodzina”.
Skąd ten „klan”?
Może dlatego, że gdy Nicolas chciał odejść z PSG,
mocno o to walczyliśmy. I ludzie tak nas nazwali.
Klany są zamknięte, trudno się w nich żyje.
Ale dzięki temu byliśmy silniejsi.
Byli zapowiedzią tego, jaki będzie rynek piłki nożnej.
Anelkowie byli rodzinnym warzywniakiem
otoczonym supermarketami napychającymi się kasą.
Mówiono, że bracia nim manipulowali.
Ale Anelka decydował sam, odkąd skończył 20 lat.
Postanowił odejść do Anglii, bo nie grał w Paryżu.
Opuścił Arsenal, choć bracia prosili, by został.
Real Madryt to jeden z najlepszych klubów na świecie.
Gdy o ciebie zabiegają, nie idziesz tam dla kasy,
a dlatego, że mieli wtedy na koncie siedem czy osiem tytułów Ligi Mistrzów
i byli numerem jeden.
- Ostrożnie! - Nicolas!
Chodź.
Madryt to było szaleństwo. Mnóstwo prasy, fanów.
Uważaj.
Dawaj.
To najdroższy transfer Realu Madryt.
Chcemy zapewnić tym samym przyszłość klubu.
Suma 220 milionów franków to był najdroższy transfer świata.
Kupno Mbappé i Neymara łącznie.
Nie spodziewałem się, że będzie tu tyle osób.
Ale cieszę się z takiego przyjęcia.
Gdy dołączyłem do Realu Madryt, zrozumiałem, co znaczy być gwiazdą.
Nienawidziłem tego.
Anelka poszedł na pierwszy trening, na którym poznał nowych kolegów.
Ośrodek szkoleniowy był pełen rozemocjonowanych kibiców.
Po konferencji prasowej poszedłem do szatni.
Byłem pierwszy, usiadłem, ale gracze ciągle do mnie podchodzili
i mówili: „To moje miejsce”. „Wybacz, mogę usiąść tu?”.
„Pewnie, że tak”.
Potem podchodził kto inny: „To moje miejsce”. I tak 20 razy.
Ledwo mógł znaleźć kogoś, kto pożyczyłby mu strój na trening.
Wyobraźcie sobie Neymara w PSG, który nie miałby stroju.
Byli bezwzględni.
Myślałem: „Co ja tu robię?
Są wrogo nastawieni”.
Ten dzień był początkiem koszmaru.
Dziś mówi się tylko o tym.
Wszyscy czekają na debiut Anelki.
Lepiej by nas nie rozczarował, dla dobra piłki.
Od początku byłem pod dużą presją.
W hiszpańskiej prasie, w gazecie MARCA,
codziennie było moje imię i zdjęcie.
Przeciętny debiut najdroższego gracza w La Liga.
Rok temu 18 goli dla Arsenalu, w La Liga jeszcze żadnego.
Nie szło mi świetnie na boisku.
Bo nie miałem życia osobistego. Nie mogłem nic robić.
Masz 20 lat i nie możesz wyjść z domu.
Wszystko jest komentowane.
Wszystko, co kupujesz, następnego dnia jest w prasie.
Zabezpieczyliśmy jego dom, bo dziennikarze filmowali z zewnątrz.
To było okropne. Dla wszystkich.
Zamykał się w domu.
Nawet my mieliśmy zaciągnięte zasłony cały dzień.
To było nie do zniesienia.
Dostałam ataku paniki, jakiego w życiu nie miałam.
Krzyczałam jak wariatka.
Myślałem nawet, że zrezygnuje z piłki.
ANELKA MA DEPRESJĘ
ANELKA CIERPI CZY JEST OSZUSTEM?
W Realu Madryt wiele się od ciebie oczekuje.
Prasa nalega, byś się otworzył, ale ja taki nie byłem.
Może właśnie to było ważne,
bo drużyna mnie raczej nie akceptowała.
Na boisku grałem przeciętnie.
Nie stała za mną prasa.
MADRYT HISZPANIA – SIEDZIBA GAZETY MARCA
Dostałem zaproszenie do gazety MARCA.
Chciałem im coś od siebie dać, bo zwykle z nimi nie rozmawiałem.
Dziennikarz zapytał go, czy zagra w FIFĘ.
Zagrałem i strzeliłem gola. Chyba w meczu z Atlético.
Następnego dnia: „Anelka w końcu strzela gola...
grając na konsoli”.
PIERWSZE DERBY BRAMKA NR 1
To była pułapka. Wtedy tego nie wiedziałem.
Gdy teraz o tym myślę... popełniłem błąd,
ale nie sądziłem, że będą aż tak złośliwi.
Potem pomyślałem: „Czyli tak chcecie grać.
Chciałem dać coś od siebie, bo zwykle tego nie robię.
Zrobiłem krok w waszą stronę, a wy mnie spoliczkowaliście.
Nic więcej nie dostaniecie”.
BRAZYLIA KLUBOWE MISTRZOSTWA ŚWIATA
PO PIĘCIU MIESIĄCACH ANELKA
WCIĄŻ NIE ZDOBYWA ŻADNEJ BRAMKI DLA REALU.
Wyjazd do Brazylii na mistrzostwa,
z dala od presji i prasowego szumu,
w zasadzie incognito, dodał mi skrzydeł.
W kraju takim jak Brazylia
być najlepszym napastnikiem z taką legendą jak Romário
to sukces.
Numer dziewięć potrzebuje rywalizacji.
Ludzie muszą ci zaufać...
żebyś dał z siebie wszystko.
MADRYT HISZPANIA
W tym tygodniu mecz Barcy z Realem Madryt.
Zawsze opisuje się go jako mecz nad meczami.
Teraz Morientes. Real może strzelić.
- Gol. Strzał Anelki. - Bramka Anelki!
Zdobyłem gola, cieszyłem się.
Gol dla Realu. Bardzo ważny gol dla drużyny!
W kolejnym meczu byłem przeciętny.
Potem trafiłem na ławkę.
Pewnego dnia przyszedłem na trening i mówię, że musimy pogadać.
Oni na to, że po treningu.
A ja: „Nie, przed”.
Nalegali, że porozmawiamy po treningu.
Źle przyjąłem ich reakcję.
Pomyślałem: „Macie złe nastawienie, to pora, żebym i ja takie miał”.
Poszedłem na wojnę, a chciałem tylko porozmawiać.
Utknąłem w mentalności z banlieue, daleko mi było do potulności.
Dobra. Zderzenie.
Zadziwiające oświadczenie od zawodnika Realu Nicolasa Anelki.
Francuski piłkarz nagle...
...odmówił trenowania z drużyną.
Ominąłem trening i wezwał mnie jeden z prezesów Realu.
Powiedział: „Lepiej bądź jutro na treningu”.
Odparłem: „Zobaczymy jutro”.
Wczoraj nie chciał trenować.
Miał być w ośrodku Ciudad Deportiva dziś o 11.00.
Zamiast tego udzielił wywiadu francuskiej telewizji
i, jak widać, grał w piłkę w swoim ogrodzie.
Przed Lorenzem Sanzem i Realem Madryt poważny problem.
Znów zrzucono winę na mnie. A ja tylko chciałem i prosiłem,
by dano mi spokój. Chciałem się skupić na piłce,
udowodnić, że mam talent i mogę grać dla Realu.
W każdej walce o władzę Nicolas znajdował się po złej stronie barykady.
Zaczął strajk.
Powiedział: „Nie ćwiczę. Wyjaśnijcie mi to”.
A oni powiedzieli: „Porozmawiamy po treningu”.
Stąd jego słynne słowa: „Wolę sprzedawać telewizory w markecie”.
Podziwiam go za to.
Za to, kim jest jako człowiek, nie sportowiec.
Często powtarzał coś, co mnie bawi:
„Jestem gościem z Trappes”.
NICOLAS ANELKA ZAWIESZONY NA 45 DNI I UKARANY GRZYWNĄ 350 000 EURO.
W TYM CZASIE JEDZIE DO TRAPPES.
Dawno nie byłem w Paryżu.
Cieszę się, że wróciłem.
Zobaczę rodzinę, przyjaciół, zabawię się.
To porządny facet.
Szczery.
Oddany.
Jest bardzo lojalny.
Czasem przesadza, bo jest impulsywny,
jak wszyscy faceci, który tłumią w sobie emocje i problemy.
Gdy wybuchają, często reagują silniej, niż planowali.
Przez to często się ich szufladkuje.
NICOLAS PRZEPRASZA I WRACA NA TRENINGI.
Powrót był trudny, bo zawodnicy sprzysięgli się przeciwko mnie.
Niektórzy chcieli mnie dorwać na boisku, ale grałem w Anglii.
Starcia nie były mi obce.
Było kilka bójek i pojedynków na boisku,
ale potem wszystko się uspokoiło.
MADRYT HISZPANIA
Dziś wielki mecz Ligi Mistrzów. Bayern kontra Real.
Półfinały są wyjątkowe, bo wszyscy je oglądają.
Można jeszcze odwrócić bieg wydarzeń.
Piłka do Anelki. Jest w dobrym miejscu.
Real strzela gola!
To ogromna satysfakcja, bo wybrano mnie też do Ligi Mistrzów.
Odegrał ważną rolę w obu meczach z Bayernem
i to w okropnych warunkach, bo dwa miesiące wcześniej
siedział w Realu na ławce.
PÓŁFINAŁ LIGI MISTRZÓW REWANŻ
CMOK
BUZIAKI
WIECZÓR ANELKI
FINAŁ LIGI MISTRZÓW
Witamy na hiszpańskiej imprezie w Paryżu!
Finał Ligi Mistrzów!
Nicolas Anelka przy piłce...
Anelka znów podaje do tyłu...
Piłka do Michela, teraz Morientes! Gol!
To prawie koniec, Real zostanie mistrzem Europy
24 maja 2000 roku!
Historyczny dzień dla Madrytu. I już! Koniec!
Kibice Realu krzyczeli „Nicolas Anelka!”,
gdy schodził on z boiska i podczas ceremonii...
Teraz już można powiedzieć, że Real zdobył puchar po raz ósmy!
Pomogłem Realowi wygrać po raz ósmy Ligę Mistrzów.
Jestem z tego dumny.
Zdecydowanie nie było mu łatwo.
Oprócz aspektu profesjonalnego to było też zagranie personalne.
Bardzo słodka zemsta.
Niewiele zrobiłem dla Realu Madryt.
Chciałem pograć więcej, ale nie było mi dane.
Słabo mi też szło, wiele się wydarzyło.
Wielu rzeczy żałuję.
Teraz wiem, że gdy ktoś chce grać dla Realu,
musi się poświęcić. Byłem za młody, by to pojąć.
Pewnych słów czy zachowań mogłem sobie oszczędzić.
Ale nie wiesz tego, jeśli robisz coś
pierwszy raz.
To był początek mojej kariery. Może było za wcześnie.
Ten moment był ważniejszy, niż mi się wydawało.
Nie wiedziałem, że wygram tylko raz.
Dociera to do ciebie koło trzydziestki.
Czym jest Liga Mistrzów.
Rozumiesz, że to trudna przeprawa i każdy chce wygrać.
Inaczej się nią cieszysz niż wtedy, gdy masz 20 lat.
Nie wiem, co to jest.
Ale to rozpoznaję.
Trochę zardzewiał.
Tak.
Liga Mistrzów? Jest.
Real Madryt. Chyba 2000-2001.
Brawo.
Nie, to był 1999-2000.
- Tak? - Tak.
- 1999-2000? - Tak.
Ja wygrałem 2002-2004.
Dwa lata z rzędu.
W CZERWCU 2000 R. ODBYWAJĄ SIĘ PIERWSZE DUŻE ZAWODY ANELKI Z FRANCJĄ,
MISTRZOSTWA EUROPY.
Dopiero co wygrałem Ligę Mistrzów.
Cieszyłem się, że wracam do reprezentacji.
FRANCJA-DANIA 11.06.2000 R.
W 1998 r. wygraliśmy. Byliśmy mistrzami świata.
Fajnie jest wygrać mundial u siebie, ale trzeba iść za ciosem.
Pojawia się dwójka młodziaków z paryskiego banlieue
i Clairefontaine i grają jako napastnicy w reprezentacji.
Piłka do Anelki, rozgląda się, podaje...
Thierry Henry wyrównuje wynik!
Byłem w średniej formie.
Nie byłem na tyle wytrzymały, by grać kilka meczów z rzędu.
Rozegrał wiele meczów, ale nie zagrał w finale.
Ludzie pamiętają Pirèsa i Wiltorda, którzy byli wtedy zmiennikami.
ROTTERDAM NIDERLANDY
Zaczynamy finał Mistrzostw Europy.
Francja kontra Włochy.
Zwód. Pirès podaje do Trezegueta, który strzela!
Tak!
Trezeguet!
Złoty gol!
Fantastycznie!
Dla mnie Euro 2000 to wisienka na torcie.
To zabrzmi arogancko, ale byliśmy niepokonani.
To miłe uczucie, gdy dobrze się gra.
Ale gdy gra się beznadziejnie...
Jestem piłkarzem.
Nie byłem tam dla zabawy.
Miałem zagrać, a tego nie zrobiłem.
Wziąłem udział, ale do niczego się nie przyczyniłem.
Gdybym mógł wymazać ten tytuł z moich nagród, zrobiłbym to.
Wygrana za wszelką cenę nie ma dla niego sensu. Tak się wygrywa.
Nie umie udawać, że jest szczęśliwy, jeśli nie jest.
Tak już ma. Jest sobą. Ja jestem zupełnie inna.
Szeroko się uśmiechnę, nawet jeśli jestem smutna.
Poznaliśmy się dość wcześnie. Miał 19 lat.
Jestem starsza, miałam 21.
Byliśmy młodzi, on grał w piłkę, ja byłam tancerką.
Poznaliśmy się, gdy Nicolas przenosił się z Arsenalu do Madrytu,
więc trochę to było...
powiedzmy, że chaotyczne.
Gdy do niego pojechałam, wszędzie byli dziennikarze.
Jesteśmy razem od ponad 10 lat.
To ważne, by być dla żony partnerem i przyjacielem.
Jeśli chcesz z nią spędzić całe życie,
a nie macie tej mieszanki przyjaźni i miłości,
nie uda się.
To podstawa każdej relacji.
Tak!
Dobrze! Nasza. Tak!
Wiemy, że nie umie odbić piłki.
Dawaj, to jego słaby punkt.
Ustaw stopę o tak.
Dawaj.
Brawo. Świetnie!
Niewiarygodne.
Idę naprzód, mamy rodzinę,
wspólne życie, dzieci, które dorastają...
Ładnie!
Zostaw!
I my też dorośliśmy.
Dzieci są wyjątkowe.
Zmieniają twój świat. Nie żyjesz już tylko dla siebie.
Tylko dla nich.
Dasz mi buziaka?
Piaskowego buziaka?
Codziennie powtarzam im, że ich kocham,
bo nie chcę, by o tym zapomnieli.
Chciałbym, by też powiedzieli mi, że mnie kochają, gdy dorosną.
- W porządku? - Tak.
Bo, na przykład, z moimi rodzicami
mieliśmy problem, żeby powiedzieć sobie, że się kochamy.
Nie było łatwo to wyrazić.
Chciałem...
Kocham ich, ale trudno jest mi to powiedzieć.
To skomplikowane.
Może brakowało mi tego od dzieciństwa.
I...
właśnie dlatego chcę wychować dzieci...
inaczej.
Pokazać im, co czuję i co myślę,
a wtedy nie będą się wstydzić sami o tym mówić.
Mam nadzieję, że, jeśli sami będą mieć dzieci,
postąpią identycznie, bo to piękny moment, gdy mówisz dziecku,
że je kochasz, a ono odpowiada tym samym.
Nie ma nic piękniejszego.
ANELKA ODCHODZI Z REALU MADRYT W 2000 R. I WRACA DO PSG ZA 35 MLN EURO.
TO NAJDROŻSZY FRANCUSKI TRANSFER TAMTYCH CZASÓW.
PO PÓŁTORA TRUDNEGO DLA NIEGO SEZONU DOŁĄCZA DO LIVERPOOLU.
LIVERPOOL ANGLIA
Nicolas Anelka triumfuje w brytyjskiej prasie
po przyjeździe do Liverpoolu.
Liverpool, legendarny klub, miasto Beatlesów.
Miasto może nie jest najpiękniejsze, ale panuje w nim wyjątkowa atmosfera.
Trener też był Francuzem. Gérard Houllier.
Heskey do Murphy'ego.
Anelka!
Liverpool wyrównuje!
Powiedział mi, że w Liverpoolu znalazł to, czego szukał.
Wszystko było idealne: miasto, atmosfera...
Kibice byli ze mnie zadowoleni, ja byłem szczęśliwy.
Nicolas Anelka! Tak!
Jestem stworzony dla angielskiej piłki. Czułem, że żyję.
Michael Owen znów szuka Anelki.
To było czuć w mojej grze. Mogłem tam normalnie żyć.
Numer pięć!
To był dla mnie idealny klub. Dzięki niemu mógłbym się odbić.
Pierwszy gol w Premier League.
Ale pod koniec sezonu
nic się nie stało.
Nie dano mi szans na podpisanie kontaktu.
Dobrze grałem, więc interesowały się mną inne drużyny.
Kolejne rozczarowanie Nicolasa Anelki.
Manager Liverpoolu, Houllier,
zdecydował, że nie zatrzyma Anelki na kolejny sezon.
Nie podobało mi się, że, grając dla nas i mając szansę na kontakt,
jego bracia kontaktowali się z innymi klubami, by go sprzedać.
Uważam, że to zagranie było nieczyste.
Te otwarte drzwi były dla ciebie. Dla Liverpoolu.
Ciągle mówiłem, że chcę podpisać z nimi kontrakt.
Czekałem, ale nic się nie stało.
Kibice Liverpoolu myśleli, że nie chcę zostać.
To nieprawda. Bardzo tego chciałem.
I dlatego to był tragiczny moment w moim życiu,
bo, zupełnie serio,
czułem, że mogłem wiele zrobić dla Liverpoolu.
Bardzo wiele.
Nie udało się, ale nie miało to nic wspólnego z piłką.
Chodziło bardziej o różnice kulturowe.
Nico jest pełen sprzeczności.
Przez swoje zdystansowanie wydaje się zimny.
Niektórzy widzą w tym arogancję.
Jest bardzo odporny, ma silną osobowość,
zwłaszcza jeśli chodzi o narzucenie komuś czy wyrażenie swojej opinii.
Nie boi się sprzeciwić opinii większości czy nawet pewnej hierarchii.
MANCHESTER ANGLIA
Notowania Nicolasa Anelki wciąż spadają.
PSG rozmawia z dwoma klubami z Manchesteru,
szacuje się, że zapłaciliby za transfer mniej niż 20 mln euro.
Pomimo moich dobrych wyników w Liverpoolu
nikt mnie nie chciał. Drzwi zamknięte.
Przeszedłem do Manchester City: „Trafiłeś tutaj.
Nikt inny cię nie chciał.
Wykorzystaj to”.
Fowler... Wright-Phillips... Nicolas Anelka!
Manchester City wygrywa!
To odpowiedź odrzuconego przez Gérarda Houlliera Nicolasa Anelki!
Strzelałem bramki, poznałem Kevina Keegana, trenera,
z którym miałem dobrą relację. Rozwijałem się.
Gdy koledzy z drużyny nie są aż tak dobrzy, musisz strzelać bramki.
Zrobić coś, by ludzie dostrzegli cię i powiedzieli:
„To nie drużyna dla niego”.
Problem Nicolasa Anelki jest typowy
dla młodych, którzy szybko osiągnęli sukces.
Gdy jest się gwiazdą w wieku 18, 19, 20 lat,
często spoczywa się na laurach.
Może zniechęcało go jego środowisko.
Oczywiście zrobił świetną karierę, przyznaję.
Ale gdybyście zapytali mnie szczerze,
czy myślę, że stać go było na więcej, powiedziałbym, że tak.
NICOLAS ANELKA NIE ZOSTAJE POWOŁANY NA MUNDIAL 2002.
KILKA MIESIĘCY PÓŹNIEJ
NOWY SELEKCJONER, JACQUES SANTINI, SPOTYKA SIĘ Z NIM W MANCHESTERZE.
I znowu zrobiła się afera.
Jacques Santini przyjechał się ze mną spotkać
po meczu przeciwko Manchester United.
Świetny mecz. Strzeliłem gola. Wygraliśmy chyba 3-1.
...dla Manchester City, Anelka strzela!
Jacques Santini przyszedł do szatni i powiedział:
„Jeśli cię nie wybiorę, to dlatego, że cię nie znam”.
To do mnie nie przychodź.
Nie znasz mnie. Grałem w PSG, w Arsenalu,
w Realu Madryt, w Liverpoolu...
Mówisz, że mnie nie znasz?
Nie masz prawa tu przychodzić i tego mówić. Źle to przyjąłem.
Dałem mu do zrozumienia, że jeśli zadzwoni, nie zgodzę się.
Nicolas Anelka odrzucił powołanie do reprezentacji Francji.
Jacques Santini chciał, by zagrał w meczu z Jugosławią
w środę na Stade de France,
ale zawodnik Manchester City czuje, że został wybrany na siłę.
Wyraźnie powiedział:
„Będzie musiał błagać na kolanach, żebym znów grał dla Francji”.
Zaryzykował swoją przyszłość w reprezentacji.
Jeśli Nicolas Anelka uważa, że mu nie ufamy, a zwłaszcza ja,
to podjął decyzję – jeśli ją potwierdzi –
mając na uwadze tylko siebie, a nie jego kolegów czy selekcjonera.
Wszyscy czekali na to, że zdementuje tę plotkę lub przeprosi,
ale on milczał.
Bo jest twardy i nigdy się nie ugnie.
Gdy coś postanawia, zawsze to robi.
Ludzie tego nie rozumieją.
Nicolas Anelka jest postrzegany jako gracz,
który ma problemy z trenerami.
Jest kontrowersyjny.
Największy skandal w jego karierze wydarzył się, gdy grał w Anglii
dla klubu ze środka tabeli: West Bromwich Albion.
BIRMINGHAM ANGLIA
Grałem ze znanym mi, Steve'em Clarkiem.
Dobrze mi się z nim współpracowało w Chelsea, więc czemu nie?
Pierwszy mecz.
Spore oczekiwania, to był mecz u nas.
Było 0-0 i po 70 minutach
Steve Clarke mnie zdjął.
Byłem gwiazdą drużyny.
Przed sezonem strzelałem wszystkie gole.
Zdjęcie mnie z boiska pokazało ludziom,
że jest 0-0, bo napastnik nic nie robi.
To brak szacunku i brak zaufania.
Gdy masz 34 lata, a trener robi ci coś takiego w pierwszym meczu...
Przestałem z nim gadać.
Pomyślałem: „Tak chcesz grać? W porządku”.
Nie użył mnie.
I stało się to, co zawsze.
Grasz mądrego, ale łatwo się sparzyć.
Pięć meczów, pięć porażek.
Ciao.
CLARKE WYRZUCONY Z WEST BROM
Wróciłem do drużyny i w pierwszym meczu bez Clarke'a strzeliłem gola.
Uczciłem to gestem.
Ludzie o tym nie wiedzą, bo nie rozmawiałem o Clarke'u,
ale ten quenelle był dla niego.
„Nie wykorzystałeś mnie, gdy tu byłeś.
Gdy tylko odszedłeś, zagrałem i strzeliłem bramkę.
A masz.
Wsadź to tam, gdzie nie dochodzi słońce”.
Podczas meczu zawodnik wykonał znany gest quenelle
rozsławiony przez Dieudonné.
Gest oporu?
Gest powiązany z nazistami?
Gest antysemicki?
Mieszkałem w Birmingham bez francuskiej telewizji.
Miałem Internet, ale nie zwróciłem na to uwagi.
Nie wiedziałem o tym, co się dzieje.
Dieudonné to antysemita. François Hollande nie ma wątpliwości.
Popiera Manuela Vallsa.
Minister spraw wewnętrznych chce zakazać występów komika.
ANTYSEMITYZM INTERES DIEUDONNÉ
Od kilku francuskich dziennikarzy usłyszałem, że zrobił quenelle.
West Bromwich to podłapał.
Ich PR-owcy zorientowali się, że wybuchnie skandal.
MARNOTRAWCA
Jeszcze przed weekendem Brytyjczycy nie słyszeli o Dieudonné
czy quenelle.
Afera trafia na pierwsze strony gazet
i wciąż pojawia się jedno słowo: „szok”.
Gdy oskarżono mnie o antysemicki gest,
zaprzeczyłem, bo nie o to chodziło.
W ogóle nie o to.
Zdziwiłem się,
ale ludzie lubią wytykać palcami.
Więc dobrze.
Udowodnijcie to.
To był moment, w którym angielski związek piłkarski
mierzył się z wieloma boiskowymi sytuacjami związanymi
z rasizmem między graczami.
Musiał podjąć kroki.
Wczoraj na Nicolasa Anelkę nałożono sankcje.
Zawieszenie na pięć meczów i grzywna w wysokości 100 000 euro
ze strony angielskiego związku.
Przesłuchiwano mnie dwa dni.
Werdykt: nie jestem antysemitą, ale gest jest antysemicki.
Ukarano mnie zawieszeniem na pięć meczów i grzywną.
Wszyscy wiemy dlaczego. Bo sankcje być musiały.
Ale byłem niewinny.
Żadnego zajścia w przeszłości z Żydami.
Dlaczego miałbym o nich myśleć po strzeleniu gola?
Po co?
Ukaranie go było przesadą.
Nie pokazał gestu przed synagogą
ani pomnikiem związanym z Holokaustem.
Sami powiedzieli, że nie jestem antysemitą.
Więc skoro nim nie jestem, to sprawa zamknięta.
Zawsze żyłem na pełnych obrotach. Dawałem z siebie 200%.
Lubię, gdy ktoś mówi mi prawdę. W tym zawodzie tak nie było.
Wolałem się trzymać z moimi ludźmi.
Jest nas niewielu, ale wiadomo, kto jest kim.
To moja plaża.
Babcia mieszkała 100 m stąd.
Przychodziliśmy się tu bawić, nurkować,
tu mieliśmy boisko.
Byliśmy z Paryża, tam nie ma plaży.
Uwielbiałem tu przyjeżdżać,
widzieć się z kuzynami, rodziną, mieć ocean za drzwiami.
SAINT-PIERRE MARTYNIKA
Jest niezamieszkały.
Tu była kuchnia.
Piekarnik wciąż stoi.
Przygotowywała tu posiłki.
To dom mojej babci.
Gdy wracałem na Martynikę, to zawsze tutaj.
Doświadczyliśmy wyjątkowych rzeczy. My, czyli rodzina.
Moi bracia, rodzice i kuzyni, którzy tu przyjeżdżali.
Czegoś, czego nie można zapomnieć ani wyjaśnić.
Wyczułem od dzieci pozytywną energię, więc ucieszyłem się,
bo doświadczyli tego, co ja 20, 30 lat temu.
Chciałem, by zrozumieli, przez co przeszedłem.
Też są Antylczykami.
Znów powołany po trzech latach nieobecności.
Zawodnik z Trappes twierdzi, że to zaszczyt grać dla Francji.
Wspaniała historia. Raymond Domenech, który jest trenerem od roku,
zaprasza go w listopadzie 2005 r. do gry w symbolicznym meczu na Martynice.
To mecz z Kostaryką.
Był historyczny, bo Francja nigdy nie grała na Antylach.
Oczywiście przyszli też rodzice, więc ciążyła na mnie presja.
A oprócz tego Antylczycy potrafią być surowi, krytyczni.
Musiało mi dobrze pójść.
To było nieoczekiwane.
- Właśnie. - To prawda.
Myśleliśmy, że to koniec.
Miał od początku tyle problemów i rozczarowań. Myślałam...
- I te oświadczenia. - ...że go więcej nie powołają.
Vieira przejmuje piłkę.
Henry wychodzi na pozycję, podaje do Anelki i gol!
Francja wyrównuje!
Anelka strzela gola, powracając po trzech i pół latach.
Było świetnie. Dawno nie grałem dla Francji.
Powrót na Antyle, gol w obecności mojej rodziny...
Coś wyjątkowego.
Ludzie myśleli, że skoro Anelka zapunktował,
na długo zagrzeje sobie miejsce w reprezentacji.
Szczególnie że zbliżał się mundial 2006.
A jednak po roku 1998 i 2002
nadchodzi nowa porażka Anelki. Selekcjoner go nie wybiera.
Trzeba pokonać te przeszkody. Wiedziałem, że mi się uda.
Na boisku dawałem z siebie wszystko i nieźle mi szło,
biorąc pod uwagę, pod jaką presją grałem.
Trzeba kierować się sercem.
Cokolwiek robię, staram się być dyskretny. Robię to szczerze.
Taki już jestem. Tak się zachowuję.
Rzadko mówię o tym, co robię poza piłką nożną.
Lubię być cicho.
Być niezauważany.
Nawet jeśli to trudne. Ale część mnie sądzi,
że Bóg jest na ziemi i widzi, co robimy.
Nie musimy być oceniani, nawet pozytywnie.
Nie przez ludzi.
Bóg wie, co robimy. I jeśli jesteśmy dobrzy, wynagrodzi nas.
OD 2004 DO 2008 ROKU
NICOLAS ANELKA GRA DLA FENERBAHÇE SK, A POTEM DLA BOLTON.
Nicolas Anelka staje się sezonowym wędrowcem.
Sześć klubów w osiem lat. Dziś podpisał kontrakt z Fenerbahçe.
Anelka!
Gość, który odszedł do Arsenalu, gdy nie pozwolili mu grać.
Który dołączył do Realu i usłyszał to samo.
Co będzie robił w Turcji?
Obsesyjne oddanie klubowi i stała presja
przypominała Real Madryt.
Anelka to świetny gracz,
ale dla mnie więcej w nim postawy niż talentu.
Zawsze musiał coś udowodnić. Że jest twardy.
Anelka! Co za gol!
LONDYN ANGLIA
Nicolas Anelka wraca do topowego klubu.
Francuski napastnik zostawia Bolton
dla angielskiego klubu Chelsea.
Transfer szacowany jest na 21 mln euro.
Chelsea była już dwukrotnie mistrzem Anglii.
Grali w Lidze Mistrzów.
Więc gdy dostałem telefon, że są zainteresowani,
chciałem dołączyć do klubu, którego szukałem.
Brakuje mu rodzinnej, ciepłej atmosfery jak w Arsenalu.
Nie ma tak długiej tradycji.
To było dochodowe miejsce pracy dla wielu osób.
Chłodny charakter Anelki pasowałby do Chelsea.
I tak właśnie było.
Anelka zastępuje Drogbę, który gra w Pucharze Narodów Afryki.
Oglądałem każdy mecz, śledziłem, jak im idzie.
Dzwoniłem do graczy pytać, czy pomagają mu się integrować.
Niebiescy potrzebowali dobrego napastnika, więc w Anelce
znaleźli dokładnie to, czego szukali.
Anelka może teraz grać zarówno w Premier League,
jak i w Lidze Mistrzów.
MOSKWA ROSJA
Mecz, który musi obejrzeć każdy fan piłki na świecie,
finał Ligi Mistrzów w Moskwie.
Zagrają dwa angielskie kluby: Manchester United i Chelsea.
Byliśmy wtedy jedną z najlepszych drużyn na świecie.
Chelsea potwornie tego chciała.
Dziesiątki tysięcy fanów Manchester United potwornie tego chcieli.
Wynik 1-1. Rzuty karne.
To była najważniejsza chwila.
Na boisku stali najlepsi zawodnicy świata.
Rooney, Carrick, Ronaldo...
Cały świat patrzy.
Zwód... i Čech obronił strzał wielkiego Ronaldo!
Modliłem się.
John nie trafił karnego w kluczowym momencie.
Pomyślałem: „To niedobrze”.
Gdyby trafił, wygralibyśmy mecz.
Ale to nie był koniec.
Porażka nadeszła później.
Nie wyglądał na zadowolonego.
Widziałem, że był spięty, gdy podchodził.
Czuć było, że się stresuje.
Spudłowałem i to był koniec. Przypieczętowałem los drużyny.
I to w Rosji, kraju prezesa Klubu.
To naprawdę bolało.
Niestety, gdy jest się zawodnikiem,
pamięta się zawsze przegrane mecze.
Przegrane finały. Zostają z tobą. Naznaczają cię.
Gdy nie trafiłem, poczułem się jak zdrajca.
Nie miałem tam żadnego interesu.
Dołączyłem w połowie sezonu i nie trafiłem. To mnie dobijało.
I zniszczyło moją karierę w Chelsea.
Nawet jeśli nadeszły też dobre chwile.
Nie mogłam się z tym pogodzić. Wciąż nie mogę.
To jest prawdziwy Nico.
Takiego go widzimy, gdy przebywamy z nim na co dzień.
Ludzie nie wiedzą, jaki jest.
To boli i zawsze będzie bolało.
Porażka nas do siebie zbliżyła.
Zjednoczyła nas.
Wróciliśmy silniejsi.
Anelka przy piłce.
Udało się. Uciekł mu...
- O rany! - Cóż to był za gol!
Nicolas Anelka czekał cały mecz
na szansę zgarnięcia Złotego Buta Ligi Mistrzów.
Tym golem wyprzedził Ronaldo.
Dojrzewał jako napastnik.
Chelsea bardziej do niego pasowała,
bo zawodnicy w środku pola dobrze podawali piłkę.
A przez większą część tego sezonu nie grał.
Co za dzień dla Chelsea!
Puchar Premier League wraca na Stambord Bridge!
NAGRANIE ANELKI
Chelsea robiła wtedy wrażenie.
Wygrała tyle pucharów, miała świetną passę.
Widać było, że ból z Moskwy tylko ich wzmocnił.
Nicolas skończył 30 lat.
To zazwyczaj moment spełnienia.
Przynajmniej dla piłkarza. Mówi się, że w wieku 28, 30 lat...
NAGRANIE ANELKI
...jest się u szczytu formy.
DUBLIN IRLANDIA
Wiadomości sportowe: wczorajsza wygrana Francji w Dublinie.
Pierwszy mecz eliminacji do mundialu Francja wygrywa 1-0
dzięki bramce Anelki w drugiej połowie.
Francja ma szansę się zakwalifikować,
ale wszystko zależy od środowego meczu.
Po mundialu planowałem przejść na emeryturę.
Więc gdybyśmy przegrali, to byłby mój ostatni mecz.
Mój i Titiego.
Wiedzieliśmy, że to nasza ostatnia szansa.
Musieliśmy się zakwalifikować, bo inaczej to byłby koniec.
To wtedy zdarzył się wypadek z udziałem Titiego.
W ferworze walki dotknął piłki ręką,
co zakończyło się golem Williama.
W dniu, w którym się zakwalifikowaliśmy,
byliśmy razem, cieszyliśmy się.
Ale problem pojawił się następnego dnia.
Dłoń Henry'ego.
Zbicie piłki, by zmienić jej tor.
Nie ma czego oklaskiwać.
Widziałem, jak media
potraktowały Henry'ego po zakwalifikowaniu.
Pomógł Francji i został zniszczony.
Nikt go nie obronił.
Szansa, by położyć ręce na Pucharze Świata.
Les Bleus jadą do RPA.
Nie cieszę się.
Jest mi z tym nieswojo.
Inne kraje mogły mu dokopywać w prasie,
ale Francja?
Spodziewaliśmy się wsparcia.
A było wręcz przeciwnie.
To była masakra. Z ręki każdego.
Titi poświęcił się dla swojego kraju,
zakwalifikował drużynę do mundialu, a oni napluli mu w twarz.
To były trudne chwile.
Ale trzeba sobie z nimi radzić.
Gdy robi to Vata, w porządku.
1990 BENFICA VS OLYMPIQUE MARSYLIA
Ręka Maradony to ręka Boga.
Ręka Thierry'ego Henry'ego to ręka piekieł.
Francja ledwo przeszła dalej.
Niedługo potem podważony zostanie autorytet trenera reprezentacji.
Niektórzy gracze kończyli swoje kariery.
Wszystko prowadziło do kryzysu, który mogła wywołać drobnostka.
LONDYN ANGLIA
Dwa miesiące przed mundialem do Nica do Londynu przyjechał trener.
Zjedliśmy ciasto. Pamiętam, jakby to było wczoraj.
Rozmawialiśmy o mojej pozycji na boisku.
Gdy rozmawiali, pomyślałem: „Cholera, on mu serio ufa”.
Trener poprosił, by Nico był jego napastnikiem, a Nico odparł:
„Dobrze, ale znasz mój styl gry. Jeśli szukasz kogoś,
kto będzie tylko przy bramce...
to nie ja”.
DWA TYGODNIE DO MUNDIALU
Francuska drużyna wylądowała na afrykańskim kontynencie, w Tunezji,
by zagrać drugi towarzyski mecz przed mundialem.
Był tam ośrodek, w którym treningi mogli oglądać bliscy.
Nico zaprosił mnie.
Nie wiem, czy ma coś przeciwko,
ale powiem to, bo ludzie muszą wiedzieć.
Chciał zrezygnować. Opuścić drużynę.
W meczach towarzyskich nawet nie dotykałem piłki. Nic. Zero.
Między nami nie było automatycznych odruchów.
Było słabo.
Wiedziałem to, gdy przyjechaliśmy na mundial.
Nie zbudowaliśmy wzajemnego zaufania, nie strzelaliśmy goli.
To źle wróżyło.
Siedzieliśmy z Patem Évrą i Titim Henrym przy stole.
Powiedział, że chce odejść, bo czuje, że coś pójdzie nie tak.
Powiedziałem: „Nico, no coś ty”.
A on: „Pat, przysięgam, stanie się coś złego”.
W końcu przekonali mnie, żebym został, ale....
Zakończył się ostatni mecz Francji przed mundialem.
Przegrana 1-0 to rozczarowanie. Czujemy wręcz niepokój.
Nie ma powodu niczego zmieniać tylko dlatego, że przegraliśmy jeden mecz.
Też jestem rozczarowany,
ale mundial zaczyna się dopiero 11 czerwca.
Wtedy miał rację.
Jest trenerem. To on decyduje.
Zginąłby za swoje pomysły. Ma rację.
Próbowaliśmy z nim rozmawiać.
Ale trzymał się swojej strategii. I stało się to, co się stało.
KAPSZTAD RPA
Jest 5.45. Jesteśmy razem z Les Bleus w RPA.
Cieszyłem się. Zwłaszcza że to Afryka.
Vive la France!
Historyczny moment.
KNYSNA FRANCUSKA BAZA TRENINGOWA
Dogadywaliśmy się. Chcieliśmy zrobić razem coś świetnego.
Tu spotykają się Ocean Atlantycki i Indyjski.
I tu kończy się świat.
To była zdrowa drużyna.
Śniadanie jutro o 8.00!
NAGRANIE ANELKI
Zdrówko, William!
Świetna atmosfera, zabawa.
Dobry wieczór, dziś ważna chwila, zaczyna się mundial.
Pierwszy mecz Francji wyemitujemy zaraz po wiadomościach.
Byliśmy pewni tego, że nasi zawodnicy są niesamowici,
wyjątkowi w każdym calu.
Jeśli udałoby nam się współpracować, moglibyśmy wiele osiągnąć.
Urugwaj-Francja remis 0-0.
Trzy strzały na bramkę, wiele straconych szans.
Gourcuff, Govou, a zwłaszcza Anelka
grali wczoraj mocno poniżej swoich możliwości.
W Nicolasie Anelce przeszkadza mi jego podejście.
Powinien grać na pozycji środkowego napastnika,
a zachowuje się jak pomocnik, szuka piłki na środku.
Nie słucha poleceń.
Musiałem to rozwiązać ja, nie koledzy z drużyny.
Dlatego próbowałem się cofać i pomóc na środku pola,
by znaleźć rozwiązanie.
Trzymanie się blisko bramki nie było rozwiązaniem.
To bycie ofiarą tego, co dzieje się na boisku.
A ja tego nie cierpię.
Wiedziałem, że nie gram świetnie, ale nic nie mogłem zrobić.
Mecz otwarcia rozegraliśmy z Urugwajem, który wylądował
na czwartym miejscu.
To nie był zły mecz. Przy remisie 0-0 wciąż mieliśmy szansę.
Porażka nie wchodzi w grę. Zalecamy wygraną.
Francja musi strzelić i – jeśli się da –
wygrać dziś mecz z Meksykiem.
Wchodziłem do szatni sfrustrowany.
Myślałem...
„Nie dostaję piłki, nie znajduję rozwiązań.
Nie gramy dobrze. Jest 0-0. Nie strzeliliśmy gola”.
Nagle wchodzi trener i woła mnie po imieniu.
Gdy mnie zawołał...
cała tłamszona we mnie frustracja
wybuchła, bo...
było mi z tym źle.
Krzyknął moje imię, jakby zwalał na mnie winę.
Jakbym był wrogiem numer jeden.
Jakby to działo się przeze mnie.
Odebrałem to jako atak.
Trochę się z Nikiem znam. Może siedzieć
i nie piśnie nawet słówkiem.
Ale jeśli go sprowokujesz...
To był błąd. Wiedział, że jestem sfrustrowany.
Musiał wiedzieć, że jestem jak przebudzony wulkan.
Gracze wychodzą po przerwie, a do mnie dzwoni Nico.
Zdziwiłem się.
Powiedział: „Zdjął mnie. Zapomnij”.
Wiedziałem, że coś jest nie tak.
Nie zagrał w drugiej połowie meczu.
Nie zdziwiliśmy się, bo nie błyszczał w pierwszej połowie.
Francja przegrała 2-0 z Meksykiem.
Byli w trudnej sytuacji. Musieli pokonać RPA
dwoma golami, by zostać w grze.
Czuć było, że statek wpływa prosto w sztorm.
Tak się stało, ale sądziliśmy, że porażka będzie tylko sportowa.
Gdzie pojawia się jakieś zajście, tam jest i kara.
A karą jest zejście z boiska.
Jeśli pojawia się problem, da się go rozwiązać,
porozmawiać z graczem, wezwać go do siebie
od razu albo następnego dnia, gdy przemyśli się sprawę.
Nic się nie stało.
Dostałem telefon od kierownika z Canal+, który znał moją relację z Anelką
i – jako że wśród dziennikarzy krążyła plotka – spytał mnie,
czy wiem, że w przerwie meczu z Meksykiem
Anelka pokłócił się z Domenechem.
Nie miałem pojęcia.
Wysłałem Anelce SMS-a dla żartu.
Spytałem go, czy już się pogodził z Domenechem.
Ku mojemu zaskoczeniu odpisał od razu:
„LOL. Skąd wiedziałeś?”.
Więc napisałem:
„To będzie na jutrzejszej okładce L'Équipe”.
Spojrzałem na telefon i nie wierzyłem.
„Zaraz, co?”.
Napiszą o tym? Mówisz serio?
„Tak, to jutrzejszy nagłówek w L'Équipe”.
Dzień dobry, wiadomość z ostatniej chwili:
wybuchł kolejny skandal dotyczący reprezentacji.
W nagłówku L'Équipe zdanie, które Anelka miał powiedzieć do Domenecha.
Wszyscy w RPA mówią o skandalu Anelki.
Obraził Domenecha.
Co się stało tamtego wieczoru i kilka godzin później?
Domenech podobno kazał Anelce zmienić pozycję na boisku
i mniej bronić.
Anelka wysłał go do diabła i obrzucił obelgami.
Kłótnia dotarła nawet do prezydenta Nicolasa Sarkozy'ego.
Jeśli zdarzenie opisywane przez media faktycznie miało miejsce,
to zachowanie jest nie do przyjęcia.
POMIMO NASZYCH USILNYCH PRÓB REDAKCJA GAZETY SPORTOWEJ
L'ÉQUIPE ODMÓWIŁA UDZIELENIA NAM WYWIADU.
ZABRONILI NAM TEŻ WYKORZYSTAĆ
OKŁADKI, NA KTÓRYCH ZNAJDOWAŁ SIĘ NICOLAS ANELKA.
Jeśli ktoś obraża matkę trenera...
niecodziennie umieszcza się to na okładce.
Wynieśli to na kolejny poziom.
W porównaniu do Ligi Mistrzów zrobili z tego Międzyplanetarną Ligę.
Nie dało się zawrócić. To było szaleństwo.
A my padliśmy tego ofiarą.
Ja byłem ofiarą numer jeden, ale inni gracze zostali zakładnikami.
Nie wiedzieli, co się dzieje. Wydzwaniano do nich.
Ludzie chcieli wiedzieć, czy to prawda i co się stało.
Istny obłęd.
Gdy L'Équipe opublikowało tę wiadomość, pojechaliśmy do Nicolasa
sprawdzić, czy jest gotów przeprosić trenera i kolegów.
Pośród tego...
chaotycznego, przyprawiającego o mdłości środowiska,
w tym całym bałaganie, żeby nie powiedzieć dosadniej,
znalazłem kompletnie rozczarowanego faceta.
Był w nim zimny gniew i rozgoryczenie
co do tego, jak znalazł się w tej sytuacji.
Wyjaśnił to zajście ze swojej strony, szczegółowo opisał,
jak to się stało,
że zwrócił się przeciwko Raymondowi w szatni.
To nie był napad złości.
Gdy ktoś zna Nicolasa Anelkę,
wie, że to nie jest gość, który wybucha bez powodu.
To się nawarstwiało.
Najważniejsza była drużyna i to, żeby wszystko załagodzić.
Żeby skupili się na mistrzostwach świata,
a nie na wydarzeniu w szatni.
Pat Évra i Éric Abidal zadzwonili do trenera. Powiedział, że przyjdzie.
Czekaliśmy na niego.
Ale koniec końców nie pojawił się.
Trener uciekł. Niestety. Trzeba mówić, jak jest.
Wszyscy szukali go w hotelu, bo miał się spotkać
z Nicolasem.
Reprezentacja Francji wraca na trening w Knysnie.
Szukamy Nicolasa Anelki, ale napastnik zniknął.
Zawodnik został odesłany do domu przez federację francuską,
ponieważ poważnie obraził trenera i odmówił przeprosin.
Prezes podjął decyzję o wyrzuceniu Nicolasa Anelki z drużyny.
Jego słowa były nie do przyjęcia, potwierdził je sam trener.
Ludzie, którzy mnie znają, wiedzą, że gdybym powiedział to,
co napisano w gazecie, przyznałbym się do tego.
Nigdy nie zaprzeczam temu, co powiedziałem czy zrobiłem.
„PIERDOL SIĘ, BRUDNY SKURWYSYNIE!”
L'ÉQUIPE – 19.06.2010
Byłem koło niego w szatni i w żadnym momencie
nie powiedział tego, co napisano w gazecie.
Ale nigdy nie zaprzeczył tym zarzutom.
Prasa twierdzi, że jesteśmy do kitu. Żaden problem.
Mają nas za katastrofę, oszustów. Wisi mi to.
Ale pisanie czegoś takiego to krok za daleko.
Rano poszedłem kupić gazetę. Wszędzie wyprzedana.
Zrobił się szum.
Ze zdjęć wynika, że prawie się pobiliśmy.
Ale stał daleko ode mnie, ja siedziałem.
Rozmawialiśmy.
Trwało to dziesięć sekund.
Knysna to największa porażka mediów na świecie.
Dziennikarze spędzali wieczory w jednym barze.
Byli zdeterminowani, by opublikować coś za wszelką cenę.
Spoufalili się ze mną.
Okładka z taką obelgą?
Coś niezwykłego.
Więcej tak nie będzie.
TAMTEGO WIECZORU ZAWODNICY ZBIERAJĄ SIĘ W HOTELU.
Spotkaliśmy się w hotelu.
Pogadaliśmy, powiedziałem zawodnikom, jak smutna jest ta cała sytuacja.
„Musicie skupić się na boisku. Został tylko jeden mecz.
Jeśli wygramy...”. Tak mówiłem.
„Jeśli wygramy, kwalifikujemy się”.
A oni na to: „Tak, ale to nie w porządku. Nie zgadzamy się.
Chcemy coś dla ciebie zrobić, postawić się”.
„Róbcie, co chcecie,
ale ja dziś wyjeżdżam”.
I wspólnie zdecydowaliśmy:
„Od jutra nie rozmawiamy z prasą.
Na znak protestu nie pójdziemy na trening”.
Film potrzebuje początku, środka i końca.
Zakończenie jest szczęśliwe tylko w Hollywood.
Pamiętam tę dwójkę.
Thierry Henry niósł torbę Nica, a Nico zniknął w ciemności.
Pomyślałem: „Co za strata”.
Gdy wyjeżdżał, poszedłem z nim na parking.
Nie było łatwo. To była trudna chwila.
Wróciłem myślami do Clairefontaine.
Do chwili, w której pojawił się ten młodziak.
Nie będę wchodził w szczegóły, bo są rzeczy,
które powinny zostać między nami.
Ale było ciężko.
Naprawdę.
To koniec. Po tym nie mogłem już wrócić do drużyny.
W ustach pozostał gorzki smak.
To był wzruszający moment.
Czasem są takie chwile.
Są smutne, ale trzeba ich doświadczyć. Szczerze...
nigdy tego nie zapomnę.
I tak odszedłem.
Wiedziałem, że planowali nie wysiąść z autobusu.
Zadzwonił do mnie Pat Évra
i powiedział: „Musimy zmienić plan,
bo przyjeżdżają dzieci.
Kibice reprezentacji.
Wyjdziemy, by podpisać autografy,
a potem wracamy do autobusu”.
Wyszło, jak wyszło.
„W tym oświadczeniu wszyscy zawodnicy bez wyjątku
wyrażają sprzeciw wobec decyzji francuskiej federacji
o wyrzuceniu Nicolasa Anelki.
Na prośbę drużyny zawodnik starał się nawiązać dialog,
ale żałujemy, że jego próba została zignorowana.
W efekcie, by sprzeciwić się nastawieniu
najwyższych władz francuskiej piłki,
gracze zdecydowali, że nie wezmą udziału w dzisiejszym treningu.
Podpisano, reprezentacja”. Dziękuję, panowie. Do widzenia.
Oglądałem to w telewizji, a ludzie do mnie dzwonili.
Niesamowite. Jak w jakimś filmie.
Przyjechali na trening wyłącznie po to, by powitać fanów,
a potem odjechali.
Co się stało?
Sami wam powiedzą.
To zawodnicy. Powiedzą wam.
Jean-Louis Valentin, wiceprezes federacji,
szybko opuszcza boisko.
Jest rozgniewany.
To niebywały skandal.
Składam rezygnację.
Trener przygotowania fizycznego Robert Duverne właśnie usłyszał wieści.
Gracze nie przyjdą na trening.
Są o krok od pobicia się z Patricem Évrą.
Sfrustrowany rzuca gwizdkiem.
Selekcjoner czytał list.
Drugi gość zrezygnował.
Trener rzucił gwizdkiem, prawie się pobili.
Wszystko przed kamerami. Szaleństwo!
Gdy zobaczyłem ujęcia autobusu z zaciągniętymi zasłonami,
myślałem, że ktoś ich porywa.
Serio, wyglądało to jak atak terrorystyczny.
Wiedziałem, że rozpęta się piekło, bo znam tego faceta.
Chciałem powiedzieć chłopakom,
żeby ostrożnie z nim poczynali. Zwłaszcza z nim.
Bo cała władza była w rękach jednej osoby.
Wstyd mi za to, co się stało.
Ale potem myślę sobie, że to sport zespołowy.
Jeśli wszyscy gracze stają okoniem i robią coś takiego,
musi być ku temu powód.
Piłka to bardzo indywidualna gra zespołowa.
Każdy zawodnik gra sam.
POWSTANIE
Drużyna jest w ruinie, brakuje im wartości.
Nadmiary w społeczeństwie: pieniędzy, indywidualizmu...
W końcu czym jest francuska drużyna, jeśli nie grupą kupców?
Od debiutu w PSG
Anelka nie toleruje ludzi, którzy mu się stawiają.
To obraza dla jego kolegów i kibiców.
I to nie pierwsza taka sytuacja.
A mówił, jak bardzo kocha Les Bleus.
Bez komentarza.
We Francji przejdzie wszystko!
Ludzie wiele napisali i powiedzieli o Anelce,
o jego podejściu à la „mam wywalone”, o pogardzie,
o tym, że Les Bleus go nie obchodzili. To wszystko bzdura.
Nico to jedna z niewielu osób, które w tych całych mękach
wykazały się empatią.
Kilka tygodni później wysyłaliśmy sobie SMS-y.
Wspomniałem o RPA, a on napisał:
„Przepraszam za to, co się stało”.
Jak gdyby to on był temu winien. Jakby to zdarzyło się przez niego.
A wcale tak nie było.
Wcale a wcale.
Widać, że Nico nie przed każdym się otwiera
i z wieloma problemami woli borykać się sam.
Zastanawiasz się, ile musiał przecierpieć i jak mu pomóc.
To się liczy.
A co mają o tym do powiedzenia inni, to już wiemy.
PARYŻ ZGROMADZENIE NARODOWE
Pani minister zdrowia i sportu.
Przyznaję, tak jak i wy, że to była katastrofa.
Reprezentacja złożona z niedojrzałych gangsterów straszących małe dzieci.
Wszyscy wzięli to za pewnik. Tak powiedział, tak zrobił.
Za wszystko odpowiadał.
To było brutalne.
Cieszę się, że dzieci były zbyt małe,
by zrozumieć, co wtedy się działo.
Jego rodzice ciężko to przeszli, ja też.
Ale ja go znam.
Rodzicom nie było łatwo.
Istnieje przepaść między tym, jaki jest Nico, a tym, za kogo go mają.
SĄD WIELKIEJ INSTANCJI W PARYŻU
19 LIPCA 2010 NICOLAS ANELKA POZYWA L'ÉQUIPE ZA:
„ZNIESŁAWIENIE W MOWIE LUB NA PIŚMIE,
POPRZEZ ZDJĘCIE LUB INNY KOMUNIKAT WYSTOSOWANY PUBLICZNIE”.
To szokująca okładka.
Chciałem, by mnie osądzono.
Spytali, czy to powiedziałem.
Odparłem, że to nie moje słowa.
I niech osądzą mnie na podstawie tego nagłówka i tych słów.
FRAGMENT WYROKU Z 1 LIPCA 2011 ROKU:
„WYBÓR OKŁADKI GAZETY PRZEZ REDAKCJĘ
BEZSPRZECZNIE WIDOWISKOWY, A WRĘCZ SENSACJONALISTYCZNY,
WCHODZI W ZAKRES DZIENNIKARSKIEJ WOLNOŚCI SŁOWA”.
„PRZYZNAJEMY, ŻE MOŻE TEMU TOWARZYSZYĆ
ODROBINA PRZESADY, A NAWET PROWOKACJI”.
Dziś, powołując się na ten precedens,
możesz włożyć w czyjeś usta jakiekolwiek słowa i obelgi,
nie bojąc się o to, że ktoś cię ukarze.
Wystarczy, że jesteś pewien, że ktoś tą obelgą rzucił.
To znaczy, że dziennikarze mogą
przypisywać oświadczenia i cytaty komukolwiek.
Twierdzić, że kogoś obrazili, nawet w poważny sposób.
Ten precedens daje przyzwolenie na stosowanie przesady.
PO OŚMIU LATACH RAYMOND DOMENECH WRACA
DO INCYDENTU Z NICOLASEM ANELKĄ W DOKUMENCIE SÉLECTIONNEURS.
Są takie chwile z zawodnikami w szatni,
gdy następuje konfrontacja.
Ale nie powiedział tego, co napisano w gazecie.
W przerwie kazałem mu trzymać się blisko bramki przeciwnika.
Trzymał w ręku buty, odwrócił się.
Rzucił je i powiedział: „Sam się zajmij swoją zasraną drużyną!”.
Czyli podobno to powiedział, a wychodzi na to, że nie.
Był idealnym celem.
W ten sposób selekcjoner...
odwrócił uwagę od wyników i od tego, co działo się na boisku.
Afera była tylko jedna. Afera Anelki.
Ludzi zdziwiło to, co powiedział w tamtym dokumencie.
Prawie osiem lat później przyznał, że tego nie powiedziałem.
Ale w raporcie dla federacji tak napisał.
Prasa pewnie wiedziała, ale wszyscy milczeli.
Gdy zapadł wyrok,
a nagłówek uznano za zniesławiający,
nikt nie zwrócił na to uwagi.
Nie napisano ani jednego artykułu.
„L'Équipe uniewinniona”.
Tak, to ważne,
ale nie ważniejsze od tego, że nagłówek był zniesławiający.
Jeśli L'Équipe skierowałaby takie uwagi
do kogokolwiek oprócz Nicolasa Anelki,
redakcja zostałaby oskarżona.
ANELKA NIGDY WIĘCEJ NIE ZAGRA W REPREZENTACJI.
WYSTĄPIŁ 69 RAZY I STRZELIŁ 14 GOLI.
LONDYN ANGLIA
Codziennie dziękuję Bogu,
bo miałem szczęście, że dzieci były za małe,
by zrozumieć, co stało się w RPA.
Cześć!
I co działo się podczas mojej kariery.
Wymyślano na mój temat historie.
Bzdury. Krytykowano mnie i moje życie.
Pisano o moich braciach i ich ambicjach.
Sto lat, tatusiu!
Sto lat!
Raz, dwa, trzy!
Jest wrażliwy, ale to ukrywa.
W piłce nożnej trzeba pokazywać swoje uczucia.
W przeciwnym razie ludzie sądzą, że jesteś wyrachowany i niemiły.
Myślę, że chronił się przed...
rozgłosem otaczającym świat futbolu,
bo czuł, że to nie dla niego, to nie jego klimat.
Może przez to nie nawiązał relacji
między nim...
a publiką.
W SWOJEJ KARIERZE ANELKA
GRAŁ W SIEDMIU KRAJACH, Z CHINAMI I INDIAMI WŁĄCZNIE.
Jestem szczęściarzem.
Podróżowałem.
Zarobiłem dużo pieniędzy i robiłem w życiu to, co chciałem.
W wieku 32 lat poczułem, że pora wyluzować.
DZIŚ PRACUJE JAKO TRENER.
Ludzie często myślą, że piłka jest prosta.
Brawo, dobrze!
Nie. Jest skomplikowana.
Trudno jest radzić sobie z presją
i utrzymaniem formy przez całą karierę.
Ona nie trwa rok czy dwa. To 15-20 lat pracy.
To nie była najlepsza droga.
Nie poleciłbym jej nikomu.
Ale jest moja.
PAMIĘCI JEANA-PHILIPPE'A ANELKI
Napisy: Marta Przepiórkowska