Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
- Dobra. - Okej. Cześć.
Przygotuj się. Wchodzimy.
- Gotowy? - Tak.
Oto historyjka Którą muszę opowiedzieć
O trzech złych braciach Co jeszcze chcecie wiedzieć
Już dawno losy zaczęły się te
- Z Ad-Rockiem - MCA
- I mną - Mikiem D
BEASTIE BOYS: ICH HISTORIA
Ulubiony Beastie Boy?
Utożsamiam się po części z każdym z nich.
MCA do mnie przemawia.
Mike D.
Ad-Rock jest dla mnie inspiracją.
Gdy słuchasz grupy tak długo,
przechodzisz przez fazy, do kogo jest ci najbliżej
w danym momencie życia.
Uwielbiam Mike’a D.
Jest zabawny, ale w subtelny sposób.
Macie ulubione nagranie grupy?
Moje ulubione to nagranie ćwiczeń, które się nie ukazało.
Zadzwoń pod numer widoczny na ekranie!
MCA był ich liderem. Trzymał ich razem.
To on wymyśla wariactwa.
MCA odegrał ważną rolę na świecie.
Wpływowy człowiek o wielkim sercu.
Zawsze uważałem, że Ad-Rock jest uosobieniem zajebistości.
To słowo, którego już się nie używa,
ale myślę, że pasuje do mnie i do nich.
Chodzi mi o „macho”.
Tacy jesteśmy.
Bo jest szczery. Brutalnie szczery.
Nie jesteśmy utalentowani muzycznie,
więc próbujemy różnych rzeczy.
Yauch.
Chciałem pozdrowić babcię.
Mnie interesuje gitara basowa.
Zaczekaj, usiądź na chwilę.
To jeszcze nie koniec.
Dawaj!
Ich muzyka miała ogromny wpływ.
To ścieżka dźwiękowa mojego życia.
To ścieżka dźwiękowa naszego życia.
Wiele zespołów się rozpada,
a potem do siebie wracają.
Ale oni byli razem całą karierę.
Nie znoszę tego Wiem, że to zaplanowałeś
Wszystko wyjaśnię, całe to Watergate
Wariuję, kiedy tutaj jestem
Bo twoja kryształowa kula Za wiele nie mówi
Więc gdy ty siedzisz i się zastanawiasz
Ja wciąż mam problem
O mój Boże, to miraż
Mówię wam to sabotaż
Tak!
W porządku.
Joł!
Co słychać?
Brooklyn!
Cześć.
Cóż...
Witajcie.
- Cześć, jestem Adam. - Cześć, Adamie.
A ja jestem Mike.
Znany też jako Michael Diamond albo Mike D.
I jesteśmy Beastie Boys z Nowego Jorku.
Dziś opowiemy wam historię trzech dzieciaków,
którzy się zaprzyjaźnili
i robili różne szalone rzeczy przez ponad 30 lat.
Dwóch z nas bardzo się postara, bo jednego z nas tu nie ma.
Adama Yaucha...
którego znacie też jako MCA.
Zmarł w 2012 roku na raka.
Gdy Adam zmarł, przestaliśmy być zespołem.
Czuliśmy się zbyt nieswojo, by grać jako zespół bez Yaucha,
bo założenie zespołu było jego pomysłem.
Choć Yaucha z nami nie ma,
zawsze myślimy, co by zrobił.
Wyobrażenie sobie, co zrobiłby Yauch, jest trudne,
bo był nieprzewidywalny.
Był niewiadomą, ale do tego dotrzemy później.
Przyjechali Beastie Boys.
Jak zawsze nadążają za modą.
Gdy nie są na czerwonym dywanie, biorą udział w pokazach w Paryżu.
Spójrzcie na białe dready.
Beastie Boys wracają po sześciu latach nieobecności.
To sporo czasu.
Co robiliście? Miło was widzieć.
- Hej! - Wiem, że to brzmi dziwnie,
ale złapał nas Yeti.
ROZDZIAŁ 1
To, co tutaj zrobimy, to cofniemy się.
Cofniemy się w czasie.
Bycie dziwnym dzieckiem, wybacz mamo, z dziwnej rodziny, jest dziwne.
I czujesz się samotny.
Pewnego dnia usłyszałem The Clash.
Nie tylko uwielbiałem ich muzykę,
ale gdy jej słuchałem, wiedziałem, że na świecie są inni dziwacy.
Musiałem ich tylko znaleźć.
Pierwszego dziwaka znalazłem w szkole.
Nazywa się John Berry.
Pewnego popołudnia znaleźliśmy reklamę w darmowej gazecie The Village Voice.
Była to reklama zespołu Bad Brains.
Bad Brains grali koncert w barze Botany Talkhouse.
Pojechaliśmy do klubu
i było tam może 15 osób,
i wszyscy byli dorośli.
Ale był jeden dzieciak w naszym wieku.
I wyglądał fajnie.
Miał na sobie taki długi trencz jakby z lumpeksu,
wojskowe buty,
do płaszcza miał przyszyte guziki
i nazywał się Adam Yauch.
Poznałem Yaucha, Mike’a i Johna na koncercie Misfits w 1982.
Mógł to być koncert Circle Jerks,
ale bardziej lubię Misfits, więc powiem, że to oni grali.
Jakimś sposobem usłyszeliśmy,
że dzieciaki siedzą w damskiej toalecie.
Poszliśmy tam
i znaleźliśmy fajnie wyglądających punków w naszym wieku.
Jednego z nich rozpoznałem. Jill Cunniff.
Chodziliśmy razem do klasy.
Dzięki niej nas wpuścili.
Rozpoznałem jeszcze jedną osobę w grupie.
Kate Schellenbach,
bo dorastaliśmy w tej samej dzielnicy.
Kate była naprawdę fajna.
Była też od nas mądrzejsza.
Lubiła bardziej wyrafinowaną, europejską muzykę...
Wybacz, że się wtrącam, ale że niby była mądrzejsza od nas...
- Była mądra, ale... - Niewiele było trzeba.
- To niewiele mówi. - Ale była.
- Fakt. - Zgadza się.
Lubiła fajne zespoły, jak Kraftwerk.
Mieszkała z mamą w lofcie przy 14. ulicy.
To był duży loft w starym stylu,
a na jego środku stała jej perkusja.
Moim pierwszym kumplem punkiem był Dave Scilken.
On jest po lewej, a ja po prawej.
Ja i mój najlepszy kumpel ze szkoły
graliśmy w kosza przed szkołą
i zobaczyliśmy zwariowanie wyglądającego typa,
który szedł ulicą z syntezatorem.
Musieliśmy iść z nim pogadać.
Był od nas młodszy.
Był w szóstej klasie i wagarował.
Przetrawcie to sobie.
W szóstej klasie masz jedenaście lat.
Wtedy spotykaliśmy się głównie w mieszkaniu Johna Berry’ego
przy 100. ulicy i Broadway.
I tam graliśmy muzykę.
Na początku lat 80. wszyscy znajomi byli w zespołach.
A Yauch nalegał, żebyśmy założyli z nim zespół.
Już wymyślił nazwę:
Beastie Boys.
W zespole na początku byłem ja, Kate, Adam Yauch, John Berry.
Nazwa to był skrót od
Boys Entering Anarchistic States Towards Inner Excellence.
Sam skrótowiec nie ma sensu,
bo „chłopcy” są już w nazwie zespołu.
Nazwa była niedorzeczna i zbędna.
I niedokładna, bo na perkusji grała dziewczyna.
Pierwszy koncert zagraliśmy w domu Johna Berry’ego,
tam, gdzie mieszkał, na trzecim piętrze.
Yauch kończył 17 lat.
I powiedział: „Wiecie co,
wyprawię imprezę i zagramy na niej”.
Gdy szliśmy grać, jakimś cudem zostałem piosenkarzem.
Byłem bardzo nieśmiałym dzieciakiem.
Nie wiem, czemu się zgodziłem.
Ja pamiętam, że w pokoju było dziesięć albo 12 osób,
pokój miał trzy i pół na sześć metrów, a my skakaliśmy i wpadaliśmy na siebie.
Ale świetnie się bawiliśmy.
Nie byłem wtedy w Beastie Boys.
Dołączyłem w 1983.
Johnowi Berry’emu się nie podobało, więc odszedł.
Spędzałem wtedy czas z Mikiem, Yauchem i Kate.
A skoro tam byłem, zostałem gitarzystą.
Byliśmy hardkorowym zespołem, ale nie do końca.
Byliśmy niczym Monty Python i Black Flag.
Przedstawicie się.
Tak. Jestem Michael z Beastie Boys.
Jestem Kate, jestem Koziorożcem i mam kłaczki w kieszeni.
Teraz starszy, dojrzalszy członek zespołu.
- Podaj imię. - Nazywam się Ad, ale mówcie mi Adam.
Występuję sobie w telewizji. Nic niezwykłego.
Jestem Adam, co widać na pasku.
Pokażcie pasek Adama.
Ile macie lat? 13, 14?
- Około. - Tak. 12, 11.
Teraz jesteśmy starsi.
Nie mamy już 15 lat.
Tylko 16.
Lubiliśmy różne gatunki muzyki.
Słuchaliśmy soulu, punka, rapu i reggae.
Rap ciężko było dorwać ze względu na płyty.
Chcieliśmy zmienić styl.
Mieliśmy obsesję na punkcie reklamy lodziarni o nazwie Carvel.
Jestem niebiańską istotą Carvel z kosmosu.
Nazywam się Cookie Puss.
I ktoś wpadł na pomysł,
by nagrać głupią, żartobliwą piosenkę pod tytułem:
„Cooky Puss”.
- Witam, Carvel. - Joł. Jest Cookie Puss?
Kto?
Chcę gadać z Cookie Puss.
Nie ma nikogo takiego.
To z Cookie O’Puss. Cookie Chick...
Dave Parsons miał w centrum sklep z płytami, Rat Cage.
Wagarowaliśmy, by siedzieć w tym sklepie.
Dave założył wtedy małą wytwórnię płytową.
Wypuścił „Cooky Puss” na płycie 12-calowej.
I stało się coś, czego się nie spodziewaliśmy.
DJ-e zaczęli grać naszą piosenkę w klubach.
Inni ludzie poza naszymi 15 przyjaciółmi usłyszeli naszą muzykę.
Kiedyś poszedłem odwiedzić kumpelę w jakiejś pracy, którą wtedy miała.
I usłyszeliśmy, że DJ Afrika Bambaataa
był w jakimś programie na innym piętrze w tym budynku.
Podjaraliśmy się.
Pobiegliśmy tam i zakradliśmy się na plan telewizyjny.
Oto co się stało później.
Podoba mi się piosenka
„Cooky Puss” zespołu Beastie Boys, znasz ją?
Tak, słyszałem „Cooky Puss”.
Dostałem płytę. Jest niezła.
Okej.
Dlaczego ci się podoba?
Bo jest zabawna. Słyszałem ją w radiu...
Można ją drapać, da się z nią pracować?
Tak, da się.
Jest czadowa.
Rozdział 2:
„Jedyne, co robimy, to słuchamy rapu”.
W 1984 roku wyszła piosenka,
która na zawsze zmieniła oblicze naszego zespołu.
„Sucker MC’s” Run-DMC.
Dwa lata temu ziomek mój W rymów chciał mnie wpędzić znój
Więc powiem rym, który zapodałem mu
A rym był w dechę I szedł tak
Gdy wyszła, piosenkę można było usłyszeć w całym Nowym Jorku.
Grała w samochodach,
magnetofonach, pizzeriach, w całym mieście.
Run-DMC byli zajebiści.
I chcieliśmy być jak oni.
Analizowaliśmy każdą piosenkę, wszystkie teksty.
Oglądaliśmy zdjęcia, patrzyliśmy na buty,
ubrania, wszystko.
Analizowaliśmy i powtarzaliśmy ulubione piosenki cały dzień.
Nie sądziliśmy, że będziemy raperami.
Ale zaczęliśmy pisać własne rymy.
Pokażemy wam mały przykład.
To pokazuje nasz postęp jako raperów.
Czekaj, to nie ten moment. Wybiegasz przed szereg.
- Pośpieszyłem się? - Odwróć się, Spike.
- Serio? Okej. - Przerwa.
Widzisz, Spike?
- Jesteśmy w złym miejscu. - Prompter...
- Tak myślałem... - Okej.
- Proszę. - Hej.
Wracamy. Ćwiczyliśmy to. Poważnie.
Przepraszam. Pochrzaniłem coś z teleprompterem.
Teleprompter? Nawet nie zauważyłem.
W każdym razie...
Świetne przejście. „W każdym razie...”.
W tym czasie mieliśmy grać koncert w Studio 54.
Chwila. W tym Studio 54. Wiecie, Brooke Shields.
Okej. Barysznikow, Halston, Donna Summer.
Nie wiedziałem, że czekasz na odpowiedź.
- Nikt się nie odezwał. - Dobra.
Co do Studio 54, to była Bitwa Zespołów i przegraliśmy.
Mieliśmy wystąpić w Studio 54
i chcieliśmy zagrać „Cooky Puss”.
Nie graliśmy tego na żywo, ale pomyśleliśmy...
Chcieliśmy to zrobić z DJ-em.
Kumpel powiedział nam, że zna DJ-a z NYU,
który chce być producentem i ma cały sprzęt.
Ale co najważniejsze, miał wytwornicę baniek.
Chwila. Co takiego? Wytwornicę baniek?
Zgadza się. Wytwornicę baniek.
Okej.
Poszliśmy do akademika, żeby go poznać.
Gdy tam dotarliśmy, drzwi otworzył długowłosy heavymetalowiec
z dziwacznymi skórzanymi rękawicami, który nas przeraził.
To nie mógł być on.
Otworzył drzwi do maleńkiego pokoiku.
W środku był sprzęt muzyczny,
gramofony, automaty perkusyjne.
Oraz, panie i panowie, wytwornica baniek.
Co zrobiliśmy?
Zatrudniliśmy go.
I to jest Rick Rubin.
Na początku wydawało się to dziwnym połączeniem.
On jest z Long Island, a my z Nowego Jorku.
I interesowały go rzeczy, które nas niekoniecznie.
Jak wrestling i heavy metal.
Uważaliśmy, że to głupie.
Rick wydawał się od nas starszy...
Musimy zmienić czas wejścia tego zdjęcia.
To znaczy...
Komentujemy dekoder kablówki?
- Wszyscy o tym myślą, nie? - Tak.
To był zaawansowany sprzęt jak na tamte czasy.
Mieli kablówkę i wiele linii telefonicznych.
Czemu nie może być jak kiedyś,
paczka fajek i popielniczka koło łóżka?
Co nie?
Rick wydawał się starszy i dojrzalszy od nas.
I miał pieniądze.
Ale przede wszystkim był pewny siebie.
Cokolwiek on lubił, to było coś.
I to był zaraźliwe.
Nie dało się z nim przebywać i nie interesować tym, co on.
Zainteresowaliśmy się wrestlingiem. Tak jakby.
- Oraz heavy metalem. - Zdecydowanie.
Zdecydowanie.
Tydzień zajęła nam zmiana zdania
z „gość jest dziwaczny”
na „to najfajniejszy typ na świecie”.
Stał się członkiem ekipy.
Stał się takim dziwnym, fajnym, starszym bratem.
A jego pokój został naszą siedzibą.
Naszym nowym Rat Cage.
Codziennie zamiast do szkoły, szliśmy do Ricka.
Słuchaliśmy płyt, chodziliśmy do klubów.
Chodziliśmy jeść do Cozy Soup ’n’ Burger.
A potem rozmawialiśmy o wyjściach, muzyce
i piosenkach, które razem nagramy.
Po występie w Studio 54 mieliśmy DJ-a.
I pomyśleliśmy: „Pieprzyć to. Spróbujmy porapować”.
Rick dołączył do zespołu jako DJ Double R.
Na początku pół występu graliśmy jako grupa hardcore,
schodziliśmy ze sceny, i drugie pół byliśmy raperami.
- B-E-A - S-T-I-E
Jesteśmy czwórką Bestie Szokujemy scenę
- Jestem mistrz Adam Yauch - I Slop the Rock
- Oraz Mike D - Katie Schellenbach
Hip-hopowi nie ma końca
Rymujesz do rytmu Albo nie zobaczysz słońca
Okej. Myślę, że...
Rozumiecie...
Rozumiecie, w czym rzecz.
Raperzy trzymają teksty na karteczkach papieru, nie?
Tak się to robi?
Siedzenie z kumplami i rapowanie cały dzień to jedno.
Ale wyjście na scenę i rapowanie przed publicznością
to coś zupełnie innego.
Nie zauważyliśmy tego, ale z czasem,
im więcej zadawaliśmy się z Rickiem i zachowywaliśmy się jak on,
tym mniej czasu spędzaliśmy z Kate.
I tym samym Kate coraz mniej czasu spędzała z nami.
Nasi przyjaciele pewnie nie rozumieli,
czemu cały czas spędzamy z Rickiem.
Ale wiecie, zespół musi jeść.
W tym czasie Rick produkował pierwszą prawdziwą piosenkę „It’s Yours”
dla rapera T La Rocka.
Do tamtego momentu muzykę na płyty rap grał zespół.
I grało się, by brzmienie było funkowe i płynne,
by grali piosenki w radiu.
Ale w „It’s Yours” był tylko raper i automat perkusyjny.
Brzmiało to ostro i punkowo.
Pewnego wieczoru
Rick powiedział, że idzie się spotkać z Russellem Simmonsem w Danceterii.
Nie wiedzieliśmy, po co się spotykają,
ale byliśmy podjarani szpiegowaniem ich przy barze.
Bo Russell był nie tylko menadżerem Run-DMC,
ale też bratem DJ-a Runa.
To nie był gość,
który znał kogoś, kto miał kontakty w rapie.
Russell był rapem.
Był w centrum tego biznesu.
Gdy Russell wyszedł, byliśmy podjarani.
Pobiegliśmy do Ricka:
„Rick, musisz nam wszystko powiedzieć.
Co ci powiedział Russell?
Musisz nam powiedzieć, o czym gadaliście”.
Byliśmy podekscytowani.
Nieźle.
Tak brzmieliśmy, gdy mieliśmy 16 lat.
Rick powiedział, że Russell nie mógł uwierzyć,
że „It’s Yours” wyprodukował ktoś, kogo nie zna,
i to w dodatku biały.
Rick mówił, że się dogadali
i obmyślili plan, żeby założyć wytwórnię, Def Jam.
Chwileczkę.
Skup się, odłóż telefon i oglądaj.
Jam to nagranie.
A Def to skrót od definitywnie.
Definitywnie najlepsze nagrania, jakie kupisz.
Definitywnie najlepsze Bo to def jam
I gdzieś między tymi planami Rick powiedział mu o nas.
„Mam trzech białych raperów.
Są wciąż w liceum.
To punkowcy, ale uwielbiają hip-hop.
Cały czas słuchają rapu”.
Russell Simmons zauważył szansę zarządzania grupą białych raperów.
Po kilku dniach poszliśmy się z nim spotkać.
Myśleliśmy, że będzie miał wielkie biuro.
a w rzeczywistości były to dwa małe pokoje.
Ale fajne było to,
że w jednym siedział pieprzony Kurtis Blow, Król Rapu.
Siedział w biurze Russella, bo chciał się nauczyć breakdance’u.
Z jakiegoś powodu chciał się kręcić na głowie.
I nie tylko to, nie wiem, czy...
Znacie ekipę Full Force?
Otaczali go kolesie z Full Force
i patrzyli, jak się uczy.
Chcemy wam powiedzieć, że to był popieprzony widok.
Okazało się, że Russell był większą szychą od Ricka.
W jego obecności
wierzyłeś, że wszystko to, co mówi, na pewno się wydarzy.
W 1984 roku wszyscy mieli rap gdzieś.
Prawie nie leciał w radiu.
Ale gdzie pojawił się Russell, tam sprzedawał.
„Run-DMC będą największymi artystami naszego pokolenia.
„Rick Rubin będzie Philem Spectorem rapu.
Beastie Boys?
To biali b-boys i będą najlepszą grupą na świecie”.
Dobra.
Zwolnijmy na chwilę.
Dopiero zaczęliśmy rapować.
Byliśmy co najwyżej przeciętni.
Ale Rick i Russell w nas wierzyli, a to dawało nam pewność siebie.
Załatwili nam nagranie naszej pierwszej rapowej piosenki.
Pod tytułem „Rock Hard”.
To nie był nasz największy sukces.
Ale musicie zrozumieć, kochaliśmy rap i bardzo chcieliśmy być raperami.
Chcieliśmy być jak Run-DMC.
„Pierwsi biali b-boys, których nie żałujemy.
To nie telewizor śnieży, lecz czadu dajemy”.
Russell Simmons napisał ten wers.
I kazał nam go mówić, bo jest super
i taki b-boyowy, i punkowy, i tak dalej.
Chciał też, byśmy mówili:
„Gramy na perkusji, gramy na gitarze.
Nie zwykli b-boys, ale gwiazdy rocka”.
A my na to przystaliśmy.
To ty się znasz na rapie, stary.
To u ciebie w biurze tańczy Kurtis Blow.
Jeśli twierdzisz, że to będzie wyjątkowe i innowacyjne,
to spoko. Dajcie głośniej.
Mike D, Ad-Rock i MCA
Jeszcze niedawno słyszałem, jak mówcie
Że w tych chłopakach budzi się życie
Oni dają czadu Lubią też wrzucić na luz
Wrzucić na luz
Blues
Chciałbym winić Ricka i Russella za jakość tej piosenki,
ale to my ją napisaliśmy.
My ją pisaliśmy i rapowaliśmy.
Chcieli, byśmy byli kreskówką, rapową wersją zespołu metalowego lat 80.,
ale w adidasach, dresie i tak dalej.
A my na to poszliśmy.
- Tak. - Co nie?
Bez kitu.
I w pewnym momencie postanowiliśmy wyrzucić Kate z zespołu,
bo nie pasowała do nowej osobowości twardych raperów.
Pojebane, co?
Gdy założyliśmy Beastie Boys, większość przyjaciół stanowiły dziewczyny.
Najfajniejsze dziewczyny.
I to żenujące myśleć, że je zawiedliśmy.
Może Kate i tak odeszłaby z zespołu,
ale beznadziejnie to załatwiliśmy.
Do tego momentu nasz zespół był bardziej żartem.
Robiliśmy to dla zabawy.
Chcieliśmy się nawzajem rozśmieszać.
Ale byliśmy z Rickiem i Russellem, a oni mieli dla nas plany.
Jeśli Rick był starszym bratem,
to Russell był zwariowanym wujkiem.
Zaczęliśmy co wieczór spędzać razem czas.
Chodziliśmy do klubów, piliśmy drinki.
Byliśmy dużą, zjebaną rodziną.
Gdy jesteś młody i napruty, a Russell Simmons mówi ci,
że będziecie najlepszą grupą wszech czasów,
i słyszysz to dość często, to zaczynasz w to wierzyć.
A potem stało się coś porąbanego.
Spike.
Wybaczcie. Teraz powinien być sygnał...
To i tak jest kiepski żart. Mówcie dalej.
Stanie się czy nie?
Nie dziś.
To ostatni występ, więc kiedy?
Nie załadowaliśmy tego.
Może to zrobimy przed końcem.
Załatwię to.
Miał być głos, mówiący: „Porąbane”.
A do tego animacja, którą zrobił mój kumpel, Max Tannone...
Wiecie, że supportowaliśmy Madonnę na jej pierwszej trasie?
Tak było. Historia, jak to się stało...
Porąbane.
Załatwiłem.
W każdym razie.
Russell Simmons otrzymał telefon od menadżera Madonny, Freddy’ego DeManna.
Zapytał, czy Run-DMC chcieliby wystąpić przed Madonną
podczas jej pierwszej trasy.
Na co Russell: „Pewnie, dostają 20 patyków za koncert”.
Na co menadżer Madonny: „Dzięki, ale nie”.
Menadżer Madonny zadzwonił kilka godzin później i zapytał:
„A czy Fat Boys nie chcieliby wystąpić przed Madonną?”.
Na co Russell: „Stary, Fat Boys są teraz zajęci, nie dadzą rady”.
Russell nie był ich menadżerem.
„Ale”, powiedział,
„Mam zespół Beastie Boys, a oni to zrobią za 500 dolców”.
I trochę później
byliśmy w Seatle, w stanie Waszyngton, w hotelu Four Seasons
i szykowaliśmy się do występu przed Madonną.
Pamiętasz to?
Przed trasą wpadliśmy na genialny pomysł.
Co możemy zrobić, żeby ludzie nas zapamiętali?
Wtedy na pewno nie było to nasze mistrzostwo w rapowaniu.
Pomyśleliśmy, że będziemy tak wstrętni na scenie, jak się tylko da.
Joł! Lepiej uważajcie Detroit, Philly, Cincy, LA!
Jedziemy do was
Gdybyśmy tam pojechali
i zagrali dwie piosenki, które znaliśmy,
bo więcej nie mieliśmy,
i powiedzieli: „Dzięki, dobranoc”,
kto by zwrócił uwagę?
A tak zapadaliśmy w pamięć.
Niezapomniane, zasrane dupki.
Jesteśmy prawdziwymi gwiazdami.
Wszyscy chcą zobaczyć Madonnę,
a nas mają głęboko w dupie.
Ale tutaj przydał się wrestling Ricka.
Chciał, żebyśmy byli złoczyńcami,
krzyczącymi do kamery z ringu.
Nie nakręciliśmy jeszcze klipu tylko dlatego, że gdy to zrobimy,
konieczna będzie zmiana z MTV na Beastie TV.
Bo tylko to będą pokazywać cały dzień i całą noc.
„Beastie Boys. Obecnie jeden z najlepszych zespołów muzycznych”. Tutaj.
Chyba strzępię sobie język.
Może mnie nie rozumiecie.
To koniec wywiadu.
- Dziękuję. - Ja też.
I tak...
Co wieczór podczas trasy Madonny
wychodziłem na środek i wygłaszałem taką przemowę.
Jestem królem Ad-Rockiem.
Jestem królem jebanego Kings Theatre.
A my to Beastie Boys
i zmieciemy dziś całą konkurencję.
Gdy skończymy, możecie spalić to miejsce.
Bo wy sukinsyny jesteście do niczego.
Pamiętajcie, że to są osoby, które wyzywał Adam.
To taki związek opierający się na miłości i nienawiści.
My nienawidziliśmy ich, oni nas. To była miłość.
Wróciliśmy do domu z trasy i pierwsze, co zrobiliśmy,
to mówiliśmy każdemu, kto słuchał:
„Joł. Byliśmy w trasie z Madonną”.
To była najbardziej niesamowita rzecz na świecie.
Wróciliśmy do domu i to było oficjalne.
Jesteśmy zespołem raperów.
Serio?
- Piątka? - Tak.
Wszystko wraca, Adamie.
Russell załatwił nam koncert w klubie o nazwie Encore,
mieliśmy grać przed Kurtisem Blowem, Królem Rapu.
Spojrzeliśmy na siebie i powiedzieliśmy:
„Gramy przed Kurtisem Blowem? Ale wypas”.
To był cytat, tak swoją drogą.
- Żebyście wiedzieli. - Tak.
Do Encore przychodzili tylko czarni fani rapu.
Byliśmy tam jedynymi białymi.
I z jakiegoś powodu pomyśleliśmy, że to dobry pomysł,
jechać tam limuzyną w takich strojach.
Co ich tak śmieszy?
Tak, na głowach mamy zawiązane chustki.
Więc...
Gdy weszliśmy na scenę w Encore, zagraliśmy piosenkę „Rock Hard”,
włączyli wszystkie światła.
Fluorescencyjne, jak w pieprzonym supermarkecie.
I wszyscy na widowni zaczęli na nas wrzeszczeć.
„Joł, Menudo. Siema!”
„Menudo, kochamy was”.
Tak, nazywali nas „Menudo”.
To było „Menudos” w liczbie mnogiej.
Tak.
Szybko porzuciliśmy ten styl.
Rozdział 3:
„Piosenka, która zmieniła wszystko”.
ROZDZIAŁ 3 PIOSENKA, KTÓRA ZMIENIŁA WSZYSTKO
Zaczęliśmy inaczej pisać piosenki.
Nie była to już tylko gitara, zwrotka, refren, zwrotka, refren.
Wygłupianie się stało się naszym procesem twórczym.
Wyglądało to tak.
Mikey.
Szliśmy ulicą.
Właśnie tak...
Hej.
Tak chodziliśmy ulicą.
- Jak się masz? - Co słychać?
Ćwiczyliśmy.
Szliśmy ulicą.
Chodziliśmy tam i z powrotem i mówiliśmy fragmenty piosenek
i głupoty, które uważaliśmy za śmieszne.
Jeden z nas mówił losowy wers z piosenki, którą lubiliśmy...
Zaczekaj.
A wtedy drugi mówił: „To powinna być piosenka.
On powie: »Zaczekaj«, a wtedy Rick...”.
Dawaj!
A potem kolejny dodawał: „Powinno być...”.
Hej, Leroy!
I to była piosenka.
A potem szliśmy do studia z tym durnym pomysłem.
I nagrywaliśmy piosenkę.
Joł, Leroy!
Zaczekaj, czekaj!
Dawaj!
Adam tam był i jakby w obsesji uderzał
w przyciski automatu perkusyjnego.
A gdy był podjarany, zrywał słuchawki z głowy,
rzucał je na bok i wołał: „Joł, chłopaki. Obczajcie to”.
Nie. To ty, Mike.
Ja byłem taki.
W każdym razie...
Poważnie, Adamie, szacun.
Stworzył taki fajny, swingowy beat.
Ale gdy Yauch i ja go usłyszeliśmy, pomyśleliśmy: „Cholera”.
Ale gdy do tego doszedł beat 808,
to zmieniło wszystko.
Zaczekaj, czekaj!
Dawaj!
Zostawiono nas trzech samym sobie.
Tworzyliśmy muzykę i uwielbialiśmy to.
Zamiast starać się brzmieć jak ktoś inny,
tak ja w „Rock Hard”,
teraz byliśmy sobą.
A przynajmniej fantastyczną wersją siebie.
Rick przyszedł do studia i zagraliśmy mu to.
A on totalnie zwariował. Powiedział:
„Niczego nie zmieniajcie.
Jest super. Chcę to puścić Russellowi.
Musimy to wypuścić”.
Byliśmy zaskoczeni, ale podjarani.
Rick zmiksował piosenkę, dzięki czemu brzmiała profesjonalnie.
Sprawił, że 808 brzmiał nieziemsko.
Właśnie tak.
Słychać było, jak trząsł szybami w autach na Wschodnim Wybrzeżu.
Rozwalił też sporo urządzeń.
Rozpracowaliśmy, jak poskładać różne elementy, które lubiliśmy,
jak beaty, sample, drapanie, i zmienić je w piosenkę.
W nowy styl.
Co najważniejsze, odnaleźliśmy nasz głos.
Gdy wyluzowuję To luzuję na maksa
Biorę dolary w kieszeń Gdyby zdarzyła się kraksa
Wylewam piwo Za okno czteropiętrowca
Jestem wyluzowany, gdy dostaję browca
Jestem w domu Bo wyszedłem za kaucją
Którą mamy godzinę? Godzinę na browca
Russell i Rick wypuścili „Hold it Now, Hit It” przez Def Jam.
I zaczęto ją grać w różnych klubach,
co było dla nas ważne.
Naszą piosenkę grano w towarzystwie piosenek LL Cool J’a „Rock the Bells”,
Run-DMC „Peter Piper”, które uwielbialiśmy.
Jechaliśmy na koncert do Filadelfii.
Pojechaliśmy i zagraliśmy.
Zagraliśmy „Hold It Now” i wszyscy oszaleli,
cały klub.
To było niesamowite uczucie. Myślałem sobie: „Cholera”.
Mam 19 lat.
Mam trochę kasy.
Raperzy wiedzą, kim jestem.
Wchodzimy do klubów za darmo.
Dostajemy kupony na drinki. Gadamy z dziewczynami.
- Upijamy się. - „Ad-Rock”...
Wygłupiamy się. Piszemy teksty na serwetkach.
Rozśmieszamy się.
A potem idziemy do studia i robimy z tego piosenkę.
Kolejny wieczór, kolejna piosenka.
Cztery i trzy i dwa i jeden Siema!
Gdy jestem przy mikrofonie Cieniasy uciekają, słowo!
Z Ad-Rockiem i Mikiem D Ale bez ciebie
Mam więcej władzy niż Bóg w niebie
Mamy rymy ostre I delikatne w zapasie
Nic dziwnego, że siedzisz na moim kutasie
B-E-A-S-T-I-E...
Cały czas nagrywaliśmy piosenki.
A Russel wydawał je jako single.
- Wydaliśmy „Paul Revere”. - Hit.
Wydaliśmy piosenkę „The New Style”.
Hit!
I w pewnym momencie Russell przyszedł do studia i powiedział:
„Jesteście najlepszym zespołem rapowym wszech czasów.
Czas nagrać pełny album”.
Gdy to robiliśmy, Adam i ja wciąż mieszkaliśmy w gównianych mieszkaniach.
Jak to bywa, gdy ma się 19 lat.
Ale Yauch wprowadził się do nowego mieszkania w Brooklyn Heights.
Mieszkał tam za darmo,
bo był dozorcą budynku.
- To prawda. - Tak.
Gdy zepsuł się grzejnik, przychodził Yauch i go naprawiał.
Nie miał żadnych kwalifikacji,
ale potrafił zrobić prawie wszystko.
Pewnego wieczoru przyszliśmy do niego z Mikiem,
a on miał magnetofon na stole w kuchni.
Ale nie kasetowy,
tylko szpulowy.
Nie wiedziałem, że taki ma.
Stoję i się przyglądam,
próbując rozpracować, co to jest.
Ma na szpuli taśmę.
Ale zamiast nakręcać się na drugą szpulę,
wychodziła ze szpuli dokoła stojaka na mikrofon,
a potem wokół drugiego stojaka.
I jeszcze wokół krzesła.
I dopiero na drugą szpulę.
Patrzyliśmy na to z Adamem, myśląc:
„To jakaś pieprzona magiczna sztuczka?”.
A wtedy Yauch wstał i nacisnął „play”.
Zaczęło grać intro „When the Levee Breaks” kapeli Led Zeppelin.
Ale zamiast całej piosenki, grało wciąż tylko intro.
Widziałem, jak robią to DJ-e z dwoma płytami i gramofonami.
Ale nie z użyciem magnetofonu szpulowego.
Dźwięk i obraz były dla nas jak magia.
Yauch powiedział, że słyszał,
że Jimi Hendrix i Sly Stone tak robią, i chciał spróbować.
Gdzie o tym usłyszał?
YouTube ani Google nie istniały.
Zabraliśmy dzieło Yaucha do studia
i stworzyliśmy piosenkę pod tytułem „Rhymin’ & Stealin’”.
Ali Baba i czterdziestu rozbójników
Palą i rąbią Rymują i rabują...
Gdy my pisaliśmy i nagrywaliśmy coś, co stało się Licensed to Ill,
Rick Rubin produkował nowy album Run-DMC Raising Hell.
Ich wersja piosenki Aerosmith „Walk This Way”
stała się hitem w radiu i w MTV.
I o Run-DMC zaczęło być głośno na całym świecie.
Pojechali w trasę latem 1986 roku.
Russell załatwił, że przed nimi graliśmy.
Zadaniem Beastie Boys podczas trasy Raising Hell
jest rozgrzanie wszystkich przed występami.
Pomyśleliśmy, że zrobimy piekło na scenie,
żeby rozruszać widownię.
Tak dobrze im szło, że gdy dotarli do Miami
organizatorzy przenieśli ich na większy stadion.
Joe Perry i Steven Tyler z Aerosmith przylecieli do Miami,
by zagrać z nimi jedną piosenkę.
I to musiał być pieprzony spektakl.
Zaczęła tańczyć Z chłopakami do rytmu
Jej stopy latają w powietrzu...
Przechodzimy do ważnego momentu, gdy Aerosmith wchodzą na scenę z Run-DMC,
by zagrać światowy numer jeden.
Wychodzą i tłum szaleje.
Ale na scenie jest ktoś jeszcze.
Yauch.
Yauch miał ze sobą gitarę basową.
Jam Master Jay z Run-DMC pomyślał, że będzie fajnie,
jeśli zagra z nimi i Aerosmith na basie do tej piosenki
na scenie, na stadionie bejsbolowym w Miami.
I Yauch zrobił to zajebiście.
Na twarzach gości z Aerosmith malowało się cudne zakłopotanie.
„Co to za pijak na scenie?
Dlaczego gra z nami na basie?”
Przez całą piosenkę
Yauch próbował grać plecami do siebie
z Joem Perrym, który tego nie zakumał.
I to...
Wyglądało to, jakby Yauch gonił go po scenie, biegając tyłem.
A my staliśmy z boku sceny,
patrzyliśmy, krzyczeliśmy, śmialiśmy się i byliśmy zachwyceni.
I nie tylko było naprawdę zajebiście jechać w trasę
i spędzać czas z Run-DMC,
ale też wiele się nauczyliśmy, ich wtedy oglądając.
Jakbyśmy byli w szkole dla raperów.
Tak, my nie przestajemy Działamy dalej, zatrzęsiemy wami
Nie mamy niczego do udowodnienia
Ale uwaga Mamy ruchy do przedstawienia
Wypijamy puszki, butelki, sześciopaki...
Między gramofonami...
Nazywam się Run Wyrzuciłem dwójki
Posłuchaj rymów Wymiatam w tym stylu
On to DMC i jest przy mnie
Więc weź mikrofon...
Gdy wróciliśmy do domu,
dowiedzieliśmy się, że Rick zmiksował i skończył całą naszą płytę.
To było dziwne, że zrobił to bez naszej wiedzy.
Yaucha zawsze interesowały techniczne aspekty nagrywania,
więc jestem pewien, że go to zdołowało albo wkurzyło.
Ale to, co zrobił Rick, było niesamowite.
Wziął nasze dziwaczne piosenki
i sprawił, że brzmiały czysto, były dopracowane i nadawały się do radia.
Bardziej jak hymny, a nie jak żarty.
Brass Monkey, ta odjechana małpa
Brass Monkey ćpun Ta odjechana małpa
Brass Monkey
Rozdział 4:
„Wcześniej wspomnieliśmy piosenkę, która zmieniła wszystko.
I w pewien sposób zmieniła.
Ale to jest piosenka, która naprawdę zmieniła wszystko”.
Prawie skończyliśmy płytę Licensed to Ill, ale Russell powiedział, że jest za krótka
i potrzebujemy jeszcze jednej piosenki.
Yauch i jego kumpel Tom Cushman grali w zespole Brooklyn.
I mieli piosenkę „Fight for Your Right (To Party)”.
I Yauch stwierdził:
„Może wykorzystamy piosenkę Brooklynu dla Beastie Boys?”.
Nagrali ją jako żart.
To był taki fałszywy hymn nabijający się z imprezowiczów.
Nigdy tak naprawdę nie poznaliśmy żadnego imprezowicza.
Ale pomyśleliśmy, że można się ponabijać.
Więc nasz pomysł polegał na tym, że weźmiemy trochę tego.
I trochę tamtego.
I trochę tego.
A potem pół szklanki tego.
I zmieszamy to wszystko razem.
I otrzymaliśmy...
Musisz walczyć o swoje prawo
Do imprezowania
Wszystko zaczęło się dziać bardzo szybko.
Mieliśmy wrażenie, że bardzo szybko wyszła płyta.
Potem klip.
Były wszędzie.
Siedzę w domu i jem płatki.
I widzę, jak leci w MTV pięć razy w ciągu godziny.
Wszyscy oglądali wtedy MTV.
A my tam lecieliśmy bez przerwy.
Klip naszej roboty, który nagraliśmy w mieszkaniu kumpla,
leci pomiędzy klipami Michaela Jacksona, Prince’a i Tiny Turner.
To było szaleństwo.
Od bycia sławnymi przeszliśmy do...
- Porąbane. - No weź.
Od bycia sławnymi w promieniu 14 ulic
przeszliśmy do bycia znanymi w hip-hopowym podziemiu,
aż do bycia rozpoznawanymi na ulicy, gdy wyszła płyta Licensed to Ill.
Gdziekolwiek poszedłem, ludzie krzyczeli...
„Joł, Mike D.”
„Co słychać, stary?”
Tak samo było ze mną i Yauchem. Szliśmy ulicą,
ktoś nas rozpoznał i krzyczał...
„Joł, Mike D.”
Prawdziwa historia.
Czuliśmy się świetnie.
I około dwa miesiące później
Russell wysłał nas w wielką trasę po Ameryce.
Więc co zrobiliśmy?
Zabraliśmy Dave’a Scilkena, Zaya, DJ Hurricane’a
i wszystkich naszych przyjaciół.
Płyta sprzedawała się jak szalona.
I wtedy zaczęło się robić inaczej.
Bycie sławnym w naszym mieście to jedno,
ale bycie sławnym w galerii w Missouli w Montanie,
to coś zupełnie innego.
Zanim zaczęła się trasa,
Russell kazał nam się spotkać z jakimś dziwakiem,
by pogadać, czego chcemy na scenie.
Żeby porobić sobie jaja z typa, powiedzieliśmy:
„Chcemy trzymetrowy sześciopak Budweisera jako stół dla DJ-a”.
- „Załatwione”. - „Klatkę dla tancerki go-go”.
- „Załatwione”. - „Wielkie pudło,
z którego wyskoczy siedmiometrowy kutas na koniec występu”.
- „Łatwizna. Żaden problem”. - Co nie?
I okazało się,
że wszystko było, gdy przyjechaliśmy do Montany na pierwszy koncert.
Mike'u D, zatańcz.
Byliśmy naprawdę podekscytowani.
Nie wiedzieliśmy, kto przyjdzie, żeby nas zobaczyć.
Nie sądziliśmy, że przyjdą imprezowicze,
z których się nabijaliśmy.
Ale okazało się, że uwielbiają „Fight for Your Right (To Party)”.
A my uwielbialiśmy bycie uwielbianymi.
Więc chrzanić to. Dajcie kielona, napierdolmy się.
Wszystko, co Russell powiedział, że się stanie, właśnie się działo.
Pojawiał się w różnych miastach na trasie i przypominał. Mówił:
„Mówiłem wam, gnoje.
Będziecie sławniejsi od Cap’n Cruncha”.
Na koncerty przychodziło coraz więcej ludzi.
Tysiąc jednego wieczoru, 2000 kolejnego.
- Chicago, Atlanta... - Miami.
Miami.
Munich.
Houston.
Hotele, koncerty, imprezy po koncertach, imprezy po imprezach.
To był najlepszy czas w naszym życiu i wiele się działo.
Licensed to Ill została okrzyknięta
najszybciej sprzedającym się debiutem w historii wytwórni.
- To są... - Beastie Boys.
Zgadza się.
Stopa na pedał Nigdy fałszywy metal
Silnik jest rozgrzany Dobra, zaraz gnamy...
W 1987 roku Beastie Boys zawładną Ameryką!
Tu na miejscu W żarze i ukropie
Beastie Boys są zawsze na urlopie...
Jak się poznaliście? W Juilliard?
Nie blefuję Gwizdnąłem twoją forsę
Jadę na wybrzeże Popatrzeć na foczki
Gdy ty siedzisz w biurze Od 9 do 17
Beastie Boys są w Garden I grają na żywo
Ale działo się coś dziwnego.
Nabijaliśmy się z imprezowiczów, ale się nimi staliśmy.
Stuknijmy się głowami!
Siema, MTV!
- Jesteśmy Beastie Boys! - Tak!
Piosenki, które napisaliśmy jako żart, objawiły się w nowym świetle.
Na przykład na pierwszej płycie była piosenka,
która miała być głupim i ironicznym żartem,
ale okazało się, że nie jest śmieszna.
Powiem wam słowa tej piosenki.
„Dziewczyny, by zmywać naczynia.
Dziewczyny, by sprzątać mi pokój.
Dziewczyny, by prać mi ciuchy.
Dziewczyny, i w łazience. Dziewczyny”.
Wtedy nie wiedzieliśmy, co jest żartem, a co nie.
Wszystko nam się zlewało.
Granice się rozmyły.
Miałem przerwę od trasy, ale nie zadzwoniłem do przyjaciół,
bo nie wiedziałem, jak mam z nimi gadać.
Nie rozpoznawałem osoby, którą się wtedy stałem.
Pamiętam moment, gdy zobaczyłem Kate Schellenbach w sklepie
i się nie przywitałem.
Może mnie nie wdziała. Nie wiem.
Ale jeśli mnie widziała,
zobaczyłaby zupełnie inną wersję mnie.
Pamiętam, że byłem z tyłu przy lodówkach,
a ona za coś płaciła,
śmiała się i dobrze bawiła z przyjacielem.
Nie przywitałem się, bo było mi wstyd,
jak bardzo się zmieniłem.
Skoro mowa o zmianie,
chciałbym przeprosić mojego brata, Matthew,
że nazywałem go „pieniądze”,
gdy próbowaliśmy poważnie pogadać.
Mówiłem: „Joł, pieniądze. Nie wiem, pieniądze”.
A on pytał: „Co ty wyprawiasz? Tylko gadamy”.
W każdym razie.
Matthew, przepraszam. Zachowałem się jak kutas.
I tak przechodzimy do Rozdziału 5: „Kutasy w pudełku”.
ROZDZIAŁ 5 KUTASY W PUDEŁKU
Płyta sprzedawała się jak szalona, a koncerty jeszcze bardziej.
Mnóstwo alkoholu i przeklinania.
Na Południu chcieli zabronić nam grać za wulgarne zachowanie.
Musieliśmy się wymykać ze sceny po koncercie do vana
i przejechać przez granicę stanu, by nas nie aresztowali.
Była tam wtedy brytyjska prasa
i pisali o nas różne historie.
Gdy dotarliśmy do Anglii na koncerty,
zmyślali o nas różne opowieści
i wrzucali na pierwsze strony gazet.
IDOLE POP DRWIĄ Z UMIERAJĄCYCH DZIECI
Panowało dziwne przeświadczenie, że jesteśmy szaleńcami.
My tego nie zrobiliśmy. Tak się nie stało.
NIENAWIDZIMY ANGLII TAK, TO CI BEASTIE BOYS
Ale podoba mi się. Piszą „»Cholerny« Horovitz”.
- To mi się podoba, ale... - Tak.
Szkoda, że to się nie przyjęło.
- „Cholerny” Horovitz? - Tak.
Odbyło się posiedzenie Parlamentu
w sprawie tego, czy nas wpuścić do Wielkiej Brytanii.
SPADAJCIE BEASTIES
Poważnie.
W każdym mieście, do którego jechaliśmy, ludzie mieli podejście w stylu:
„Jesteście nikim w porównaniu z nami, sukinsyny”.
Gdy dojechaliśmy na ostatni koncert do Liverpoolu,
ludzie wpadli w szał.
ZAMIESZKI W ZWIĄZKU Z BEASTIES
Gdy zaczęliśmy grać pierwszą piosenkę,
ludzie skandowali piłkarskie okrzyki i rzucali w nas rzeczami.
A potem zaczęło się istne gradobicie puszkami...
Jezu, Mike. Daj spokój.
A potem zaczęło się istne gradobicie puszkami i butelkami.
W połowie występu uciekliśmy i pojechaliśmy do Londynu.
BEASTIE BOYS UCIEKAJĄ W DESZCZU PUSZEK
Myślicie, że po tym zrobimy sobie przerwę.
Żeby wszystko się uspokoiło.
Ale nie.
Prosto stamtąd polecieliśmy w trasę do Japonii.
Po trasie w Japonii
wróciliśmy do Stanów i pojechaliśmy w kolejną trasę.
Bez przerw.
Nie przestawaliśmy.
Russell mówił: „Jedziecie w trasę.
Zarobicie kupę kasy. Będziecie szczęśliwymi gwiazdami”.
„Dobra, Russell. Cokolwiek powiesz”.
W końcu był menadżerem.
Jeśli mówi: „Jedziecie w trasę”, to to robimy.
Nie kwestionowaliśmy tego.
Czuliśmy, jakbyśmy musieli to robić.
Nie byliśmy dość dojrzali, by powiedzieć,
że przestajemy lubić własne piosenki.
To gówniane uczucie.
Yauch jako pierwszy zaczął pokazywać, że nie chce tam być.
To nie tak, że nie bawiliśmy się dobrze.
Ale występ zaczął się stawać tylko tym.
Występem.
Pieprzoną sztuczką.
Byliśmy zmęczeni.
Tęskniliśmy za rodzinami.
Za byciem w domu.
Tęskniliśmy za rzeczami w stylu pójście do sklepu po kanapkę.
Tęskniliśmy za byciem ludźmi, którymi byliśmy.
Te głupoty, które mówiliśmy, klatka do tańca go-go,
cholerne piwo i kutas w pudełku...
Wszystko to stawało się żenujące.
Wypalaliśmy się.
W okamgnieniu.
Beastie Boys z zabawnych, podchmielonych chłopców,
stali się obleśnymi pijakami, których ludzie chcą się pozbyć z domu.
Jak w Dniu świstaka z Billem Murrayem.
W którym przeżywał wciąż ten sam dzień.
Ale w naszym filmie jebany kutas
wystrzeliwał z pudełka na koniec każdego występu.
Problem w tym, że my zbudowaliśmy pudełko i my byliśmy uwięzionymi w nim kutasami.
Zaczęło to wyglądać tak: „Jak możemy szybko skończyć koncert,
by głupi kutas wrócił do pudełka, żebyśmy mogli zejść ze sceny?”.
WIADOMOŚCI
Co się stało z Beastie Boys?
W 1986 roku wydali Licensed to Ill,
jeden z najlepszych debiutów wszech czasów.
Mieli nagrać kontynuację, ale rozstali się
po skończeniu trasy z Run-DMC zeszłej jesieni.
Mike D i MCA grają w zespołach w Nowym Jorku.
Ad-Rock jest w Los Angeles i nagrywa debiutancki film.
Dopiero przeniosłeś się do Sherman?
Przeprowadziłem się w wakacje.
Do wypasionego domu.
Chcesz mi pomóc umyć ten samochód?
Teraz?
Okej.
Okej, więc...
To był film, w którym grałem zaraz po trasie Licensed to Ill.
Nosi tytuł Droga do domu i jest beznadziejny.
Nie szukajcie go, okej?
Nie szukajcie i nie oglądajcie.
Proszę.
W każdym razie...
Ostatni cały rok w trasie
był jak tornado, które wyrwało mnie z Nowego Jorku,
rzucało mnie rzygającego po świecie i upuściło na głowę w Hollywood.
I wtedy wybrano mnie do obsady tego filmu.
Miałem 22 lata i nie wiedziałem, co się właśnie stało.
Nie gadałem z Adamem i Mikiem od kilku miesięcy.
Nie pokłóciliśmy się,
ale pierwszy raz nie chcieliśmy spędzać ze sobą czasu.
Potrzebowaliśmy przerwy, by każdy mógł iść swoją drogą.
Yauch był w Nowym Jorku i wkręcił się w zespół Brooklyn.
Ja kręciłem film w LA.
A Mike...
Mike, co robiłeś?
Szczerze mówiąc, to eksperymentowałem z różnymi narkotykami.
Racja.
Ja uciekałem przed różnymi rzeczami.
Moja mama zmarła tuż przed wydaniem Licensed to Ill.
I szansa na stanie się inną osobą
nie mogła się pojawić w lepszym momencie.
Po trasie wciąż uciekałem przed wszystkim, co czułem.
Pewnego dnia po filmowaniu wróciłem do hotelu
i ktoś z recepcji powiedział, że w pokoju czeka na mnie paczka.
Wszedłem do pokoju, a tam stało ogromne pudełko od Yaucha.
Otworzyłem je, a w środku było kolejne pudełko.
I kolejne, i kolejne, i kolejne.
W środku była wielka plastikowa torebka pełna fusów z kawy.
W tym bałaganie była kaseta.
Nagrania demo jego zespołu, Brooklyn.
Dziwnie jest przez lata gadać z kimś codziennie,
a potem nie słyszeć go przez kilka miesięcy.
To było super, że wysłał mi tę kasetę.
Zrobił to, byśmy czuli się połączeni jako przyjaciele.
To kazało mi się na chwilę zatrzymać.
Może on to teraz robi.
Może skończył z Beastie Boys i nie jesteśmy już zespołem.
Okazało się, że nie byliśmy, bo Yauch odszedł.
Powiedział nam o tym dopiero kilka lat później.
Miał dość bycia pijakiem na imprezie.
Yauch mówił, że Russell go nie słuchał
i przekonywał, że wszystko jest dobrze,
i że powinien wrócić na trasę,
wlać wodę do puszki po piwie i rozlewać dokoła,
i robić inne głupoty.
Yauch miał dość.
Powiedział Russellowi: „Odchodzę”.
W tym czasie nie płacono nam już tantiem.
Zarabialiśmy na koncertach,
dużych koncertach, jak w Madison Square Garden.
Ale zero dolarów za multiplatynową płytę, absolutny hit Licensed to Ill.
Płytę, którą stworzyła grupa przyjaciół,
przy tworzeniu której świetnie się bawili.
Śmiali się godzinami
w kawiarniach, klubach, studiach, akademikach, taksówkach, na imprezach...
Ale teraz, z jakiegoś powodu,
wytwórnia zdecydowała, że nie będzie nam płacić.
Rick i Russell. Nasi przyjaciele. Def Jam.
Byliśmy z nimi od początku.
Uważaliśmy, że sukces Def Jam to nasz sukces i odwrotnie.
Bo byliśmy przyjaciółmi.
Rzekomo Russell powiedział, że złamaliśmy warunki umowy,
bo nie zaczęliśmy nagrywać nowej płyty dla Def Jam.
Russell chciał części drugiej „Fight for Your Right (To Party)”.
Gdy Russell podpisał z nami umowę, myśleliśmy, że w nas naprawdę wierzy.
Ale potrzebował trzech białych raperów, by się dostać do MTV.
To mógł być ktokolwiek.
Ale wracając do mnie. Los Angeles.
Siedzę tam i pracuję nad projektem...
Spike, zrób mi przyjemność.
Pokażesz nagranie, gdy Adam wjeżdża do basenu?
- Nie... - Możemy to zobaczyć?
Puść to kilka razy z rzędu.
Tylko kilka razy.
Ja nigdy nie wjechałem autem do basenu.
- Najwyraźniej. - Okej.
Ale lubię myśleć, że gdybym miał to zrobić
i gdybym czuł, że auto wjeżdża do basenu,
moją reakcją nie byłoby seksualne, orgazmiczne doświadczenie.
To było całkiem fajne.
Nie wiem, co powiedzieć.
W każdym razie, byłem w Hollywood.
Już wystarczy.
Byłem w Hollywood i poszedłem na wielkie przyjęcie.
Siedzę sobie przy basenie, jak to na hollywoodzkiej imprezie.
I słyszę, że skądś leci czadowa muzyka.
„Co to jest?” Staram się ustalić, skąd ona leci,
więc chodzę po imprezie i główkuję.
- Szampana? - Dziękuję.
Tak chodzę na hollywoodzkich imprezach.
Donnie Wahlberg? Hej.
Skończyłeś?
Idę za dźwiękiem i staram się ustalić, skąd pochodzi,
i docieram do magnetofonu.
A przy magnetofonie stoją Matt Dike
i Dust Brothers.
I mówią, że to ich muzyka.
Była tak niesamowita, że następnego dnia zadzwoniłem do Adama i Mike’a:
„Przyjedźcie do Los Angeles, powinniśmy się z nimi spotkać”.
I przyjechali.
Nie widziałem, jak będzie, kiedy przyjadą,
bo nie widzieliśmy się od kilku miesięcy.
Ale gdy dotarli, miałem wrażenie, że jest tak, jak miało być.
Spędzaliśmy razem czas, słuchaliśmy muzyki.
Te inne rzeczy, które robiliśmy, były okej.
Zespół Yaucha, mój film, Mike będący Mikiem.
Ale to mi przypomniało,
że w naszym życiu chodzi o Beastie Boys.
Dla mnie.
I podjęliśmy bardzo świadomą decyzję.
Żaden menadżer, producent czy wytwórnia nie będzie za nas decydować.
Będzie tylko nasza trójka.
Nie ma wielu momentów w życiu, gdy widzisz, że rozpoczynasz nowy etap.
Rozdział 6: „Nowy rozdział”.
ROZDZIAŁ 6 NOWY ROZDZIAŁ
Muzyka, którą tworzyli Dust Brothers, była niewiarygodna
i zainspirowała nas do stworzenia kolejnego albumu.
Ale prawda jest taka, że aby być dalej zespołem,
musieliśmy się spotkać z nowymi wytwórniami.
Jedną z nich była Capitol Records.
Poszliśmy na spotkanie z prezesem, a on powiedział:
„Nie kiwnęliście palcem przy Licensed to Ill.
Rick i Russell wszystko zrobili.
Jesteście ich dziełem”.
Ale jednocześnie byli gotowi na nas postawić,
choć to była loteria,
że damy im drugą część „Fight for Your Right (To Party)”.
Wstydzimy się tej piosenki,
ale nie aż tak, by nie wykorzystać jej do zdobycia kontraktu płytowego.
Co nie? Mamy nasz kontrakt, ale potrzebujemy menadżera.
Wybraliśmy menadżera, choć nie z najmądrzejszych powodów.
Wybraliśmy go, bo był menadżerem Kenny’ego Rogersa i Lionela Richiego.
I myśleliśmy, że to zabawne.
Czasem głupie żarty nie są najlepszą opcją
do kierowania swoją przyszłością finansową.
Jasne?
Mieliśmy wspaniały pomysł.
Jeśli zamieszkamy w jednym domu,
uda nam się wiele zrobić.
Wzięliśmy kasę z naszego nowego kontraktu płytowego
i wynajęliśmy superdrogi, wypasiony dom w Hollywood Hills.
Ale nie jakiś dom w Hollywood Hills.
Dom wyglądał jak muzeum lat 70.
Był niczym Hart to Hart w połączeniu ze Statkiem miłości
i pubem Regal Beagle z Three’s Company.
Hart to Hart było dostatecznie dobrym porównaniem.
To było super.
Właścicielami domu byli Alex i Madilyn Grasshoff.
- Właśnie. - Drobny szczegół.
W domu była zamknięta szafa.
Kiedy masz 20 lat,
jesteś ciekawski i naćpany, i masz w domu zamkniętą szafę,
to co robisz?
Otwierasz tę szafę, co nie?
Chcesz wiedzieć, co tam jest.
W szafie były niesamowite stroje
Madilyn Grasshoff z lat 70.
To znaczy...
Tak.
Mówimy o zamszowych długich płaszczach.
Pieprzonych satynowych dresach.
Wszystko było olśniewające i wspaniałe.
Futrzane kapelusze. Specjalne kamizelki.
Wolelibyście iść na śniadanie
w stroju Oscara Madisona
czy wolelibyście się ubrać tak?
To dom, w którym mieszkaliśmy. To jest Mike.
Wyglądasz wspaniale.
Dziękuję.
Jeśli masz basen, ale nie masz nad nim mostu, jesteś do bani.
Mój pokój nie był w domu.
To był dziwny pokój z boku. Tutaj.
W basenie było małe okno,
przez które było widać mój pokój i w drugą stronę.
I co drugi dzień o 6 rano
słyszałem głośny hałas,
budziłem się i widziałem to.
To był Yauch mówiący: „Chodźmy na śniadanie”.
Naszą codzienną rutyną było budzenie się w domu Grasshoffów,
pójście na śniadanie
i spotkanie z Mattem Dike’em i Dust Brothers w studiu.
Matt Dike był DJ-em
i miał tysiące płyt w swoim mieszkaniu.
Był świetny.
Chcieliśmy wiedzieć to, co on wiedział.
Dust Brothers byli studentami informatyki w Claremont College.
EZ Mike był DJ-em.
John była magikiem komputerowym.
Nigdy wcześniej nie widzieliśmy komputera w studiu.
Oszaleliśmy na punkcie sampli.
To miejscówa
REŻYSERIA: NATHANIEL HÖRNBLOWÉR
Dust Brothers otworzyli przed nami nowy świat twórczy.
A my bawiliśmy się warstwami,
przez co każda piosenka była pełna słów, sampli i żartów.
Braliśmy dwie, trzy rzeczy.
Mieszaliśmy je i tworzyliśmy kolaż.
Myśleliśmy, że zdobyliśmy kolejny poziom.
Jak alfons chilluje Mam łódź, więc krewetki opędzluję
W nogę nic mi się nie stało Nie raz się wywracało
Aresztowali mnie na Mardi Gras Za skakanie
A MCA zapuścił brodę To o pomstę wołanie
Ooo, ooo, to moje zawołanie
MCA, spuszczę komuś lanie
Pamiętam pewną noc w domu Grasshoffów,
Yauch puszczał miksy tego, nad czym pracowaliśmy, bardzo głośno.
Patrzyliśmy na migoczące światła Los Angeles.
Byliśmy wtedy dość zjarani.
Yauch odwraca się do mnie i mówi: „Jest zajebiście”.
Elegancko odpowiedziałem: „Tak, jest wyjątkowo, stary”.
Bo było.
Właśnie wtedy Yauch wyluzował twórczo.
Bez Ricka i Russella robiliśmy wszystko sami.
Zespół ma więcej do zrobienia, a nie tylko napisać i wypuścić piosenkę.
Sesje zdjęciowe, zdjęcia prasowe.
Gdy wyszła Licensed to Ill,
ostatnie, czego chcieliśmy to sesja
z jakimś nieznanym nam typem.
Yauch wpadł na pomysł: „Zróbmy zdjęcia sami.
Weźmiemy to coś, do ściskania, podłączymy do aparatu
i zrobimy...”.
To tutaj.
Uwielbiam to zdjęcie.
Dziękuję.
Musieliśmy zrobić okładkę płyty. Yauch powiedział:
„Łatwizna. Wykorzystamy aparat, który robi zdjęcia panoramiczne
i to będzie nasza okładka”.
Okej, chodzi o to, że jesteśmy razem codziennie.
Yauch wie o tych wszystkich rzeczach, a my zawsze mówimy:
„To jest super”.
„Skąd on o tym wie? To jest dziwne”
Zwykle, gdy wydajesz płytę,
wytwórnia przydziela ci jakiegoś reżysera.
Byliśmy wtedy dość przewrażliwieni.
Nikomu nie ufaliśmy, więc Yauch powiedział:
„Poproszę mojego wujka,
legendarnego szwajcarskiego reżysera, Nathaniela Hörnblowéra.
Przyjedzie i nam pomoże.
Wyreżyseruje nasze klipy”.
FRAGMENT NAGRANIA LOOKING DOWN THE BARREL OF A GUN
REŻYSERIA: NATHANIEL HÖRNBLOWÉR
Yauch był skromny i to wujkowi przypisał
eksperymentowanie i reżyserię.
Yauch był siłą napędową.
W klipie „Looking Down the Barrel of a Gun”
jesteśmy my w ciuchach Madilyn Grasshoff.
To był dzień, kiedy włożyliśmy jej ciuchy
i jeździliśmy po okolicy, i nagrywaliśmy się.
Więc dzięki, Madilyn.
REŻYSERIA: NATHANIEL HÖRNBLOWÉR
Dawajcie biednym A ja zawsze dziękuję
Bo mam więcej historii Niż J.D. ma Salingera
- Nie cierpię tytułu - A weź nie gderaj
Hörnblowér często u nas bywał,
co było super, bo był wujkiem Yaucha,
ale był pijakiem. Nie wiem, jak to inaczej powiedzieć.
Lubił sobie wypić.
Więc robimy swoje,
a na kanapie śpi dziwny gość ze Szwajcarii.
Oto z czym musieliśmy się mierzyć z wujkiem Yaucha.
To dla mnie trochę dziwne,
bo nie jestem przyzwyczajony stać po tej stronie kamery.
Wolę stać za nią.
Ale jesteś dobrze ubrany.
To jest tradycyjny strój z miejsca, z którego pochodzę.
Możecie się śmiać,
ale ja mogę się śmiać, że idziecie gdzieś w garniturze,
dla mnie to może być głupie.
Może się z was śmieję w tej chwili.
Jakimś cudem pomiędzy ziołem, śniadaniami, imprezami,
skończyliśmy płytę, okładkę i wszystko oddaliśmy.
Właśnie tak.
Byliśmy podekscytowani.
Skończyliśmy płytę, z której byliśmy dumni.
Ludzie mieli ją kupować i jej słuchać,
i zobaczyć, że jesteśmy kimś więcej,
niż tylko gośćmi od „Fight for Your Right (To Party)”.
Można by pomyśleć, że nabraliśmy pokory po kłótni z Def Jam.
- Nie. - Ale nie.
Byliśmy na szczycie.
Co słychać? Tu Beastie Boys dla Yo! MTV Raps.
Rety!
Dziewczyno, czy słyszałaś
Mike’a D w sobie rozkochałaś
Przed wypuszczeniem płyty dawaliśmy dużo wywiadów.
Byliśmy gotowi zagrać w Madison Square Garden
i dać czadu.
Capitol Records byli za tym.
Byli chyba bardziej nakręceni niż my.
Beasties nie są...
IMPREZA Z OKAZJI WYDANIA PŁYTY
...koncepcją, którą wymyślił ktoś inny.
Niezwykły sukces ich pierwszego albumu, Licensed to Ill,
to nie był przypadek.
Szanowani raperzy,
Eazy-E, MC Hammer, Public Enemy,
mówią, że są autentyczni.
Muzyka jest nieziemsko świeża.
Mają to coś.
Dość gadania.
Wciągnijmy flagę na maszt.
Uważaj, Batmanie.
Beasties wejdą ci w drogę tego lata.
I wtedy, 25 lipca 1989 roku...
Gdy cały świat czekał...
Wyszła nasza nowa płyta, Paul’s Boutique, i...
nic.
Świerszcze.
Rozdział 7: „Świerszcze”.
Żadne radio nie grało nowych piosenek. MTV nie pokazywało klipów.
Żadnych koncertów. Nikogo to nie obchodziło.
Poszli naprzód.
Czuliśmy się jak fryzura, którą mieli w szkole,
która była kiedyś fajna, ale teraz się jej wstydzili
i udawali, że nigdy jej nie było.
Pamiętam, że byłem zaskoczony,
że płyta Paul’s Boutique nie poradziła sobie lepiej,
bo gdy nad nią pracowaliśmy, czułem,
że była dużo lepsza od Licensed to Ill.
Gdy nad nią pracowaliśmy, myślałem:
„Brzmi dużo lepiej.
Poradzi sobie o niebo lepiej”.
A gdy tak się nie stało, pomyślałem: „Nigdy nie wiadomo”.
Teraz nawet nie próbuję zgadywać.
Nikogo nie obchodziło, że wydaliśmy nową płytę.
Nikogo poza naszym starym przyjacielem, panem Donem Corneliusem.
Beasties, Beasties.
Jak się macie, panowie?
- Co słychać? - Wporzo.
- Cześć. - Hej, Don.
Co słychać?
- Jak leci? - Dobrze.
- Okej. - Pokój.
Z tobą też, bracie.
Co to jest „Don Cornelius”?
- Don Cornelius. - Wymyśliłeś to.
- To ty. - Don Cornelius.
Ale serio, chcemy powiedzieć, że wcześniej byliśmy w programie,
oglądamy ten program odkąd...
Wielu ludzie nie wie, ale odkąd byliśmy dziećmi.
Tak długo.
Mam tu albumy Soul Train.
Zawsze gdy będziecie w mieście,
wpadnijcie tu, okej?
Dobra.
Beastie Boys!
Zagroziłeś Donowi Corneliusowi.
Możemy to pokazać?
Mam tu albumy Soul Train.
Dlaczego, Mike?
Mam na sobie jakąś bluzkę.
Nawet nie wiesz, jak nosić koszulę.
Wyglądamy jak cztery różne osoby z czterech różnych zespołów.
Chcę tylko zaznaczyć, Adamie,
nie za ostro,
ale to wygląda, jakbyś miał zwymiotować na ramię DJ-a Hurricane’a.
Nie wyglądasz dobrze.
Myślę, że albo zasypiałem, albo miałem się rozpłakać.
A ja muszę teraz przeprosić pana Dona Corneliusa,
bo niepotrzebnie byłem wobec niego agresywny.
Cokolwiek wtedy paliłem, sprawiało...
Patrzysz na najlepszego kumpla i chcesz go walnąć w bebechy,
a potem z kolana w jaja.
Wściekły agresor.
Chryste, Mike. To bardzo dokładne.
To, co paliłem, musiało się nazywać Steven Seagal.
Słuchajcie,
w 1988 roku pojechaliśmy zobaczyć Jimmy’ego Cliffa.
Byliśmy megazjarani
i w środku występu...
To był środek lata, występ na zewnątrz. Jimmy przerywa piosenkę i mówi:
„Teraz zaproszę na scenę świetnego aktora,
pana Stevena Seagala”.
To brzmiało bardziej:
„A teraz świetny aktor!”.
Z jamajskim akcentem.
Wyszedł Steven Seagal w pełnym stroju ninja,
zaczął walić w bębny i sobie poszedł.
I wiesz co?
To było porąbane.
Po... Po... Po...
PORĄBANE
Porąbane.
To nie jest zabawne? Nie jest.
Mieliśmy rację, żeby to wyciąć.
Tak, wytniemy to.
W tamtym momencie byliśmy w rozsypce.
Zdecydowanie.
Włożyliśmy w to wysiłek, czas, ekscytację,
a usłyszeliśmy świerszcze...
Byłem zdruzgotany.
Myśleliśmy, że Paul’s Boutique będzie hitem.
Album pojawił się i zniknął, co było otrzeźwiające.
Jak leci? Tu Mike D.
Cześć, przyjacielu.
Mówi Bill Harper, twój księgowy.
O cholera, jak leci? Jak się czujesz?
Muszę z tobą coś przedyskutować.
Twoja sytuacja finansowa trochę się zmieniła.
Wygląda na to, że nie macie już pieniędzy.
Co?
Widzisz, przyjacielu, przeprowadziliście się do LA,
wynajęliście porąbany dom z jebanym mostem nad basenem,
kupiliście drogie auta,
wydaliście miliony dolarów w drogich studiach.
To była praca.
Wydajecie 4200 dolców tygodniowo na mleko migdałowe.
To też do pracy.
I wiecie, co się stało? Jesteście spłukani.
Szlag, Bill. To do dupy.
Zgadza się.
Muszę kończyć, Mike.
Mam Donny’ego Osmonda na drugiej linii.
Ten okres nazywamy Czyśćcem Paula.
Ale dobra wiadomość była taka,
że podpisaliśmy umowę z Capitol na kilka płyt,
więc czy tego chcieli, czy nie,
musieli dać nam kasę na kolejny album.
Ale musieliśmy trochę spuścić z tonu.
Zmarnowaliśmy kupę kasy,
nagrywając Paul’s Boutique w wypasionych studiach.
Stwierdziliśmy: „Pieprzyć to.
Weźmy kasę na płytę, zbudujmy studio,
to zaoszczędzimy”.
Znaleźliśmy starą salę taneczną w Atwater,
w sennej części Los Angeles,
gdzie nic się nie działo.
Wybudowaliśmy studio nagraniowe z koszem do koszykówki,
a Yauch zrobił rampę do jazdy na desce.
Chcieliśmy zacząć grać więcej naszej muzyki,
nawet jeśli nie wiedzieliśmy, co to znaczyło.
Wyprowadziliśmy się z domu Grasshoffów.
Znaleźliśmy tańsze mieszkania.
Yauch mieszkał w drewnianej chatce.
Poważnie.
Zdecydowanie spuściliśmy z tonu.
Ale chcieliśmy robić to, co zawsze robiliśmy:
nagrywać muzykę, bawić się, gadać głupoty.
Ale tym razem chcieliśmy to zrobić inaczej.
Pomyśleliśmy, że zamiast dawać sample ulubionej muzyki,
sami ją zagramy na instrumentach.
Czemu by nie spróbować brzmieć jak The Meters?
Na początku byliśmy do bani.
Byłem gitarzystą punkowym, a grałem jazz i soul.
To nie brzmiało ładnie.
- Mike na perkusji grał przyzwoicie. - Dziękuję.
A Yauch kupił kontrabas
i magicznie wiedział, jak na nim grać.
Nie wiem, czy próbowaliście na tym grać,
ale to cholernie trudne.
Nasza nowa rutyna obejmowała pojawianie się naszym studiu
i granie z przyjaciółmi, Money Markiem i Mariem C.
Maria C. poznaliśmy przy pracy nad Paul’s Boutique.
Był inżynierem Dust Brothers
i poprosiliśmy go o pomoc w budowie studia.
A ostatecznie został i nagrywał z nami muzykę.
Gdy mieszkaliśmy w drogim domu w Hollywood,
Mike wjechał swoim autem w bramę.
To prawda.
Ale Mario miał kumpla, który był stolarzem, Marka Nishitę,
który ją naprawił.
Ale Mario powiedział, że Mark świetnie gra na klawiszach.
Gdy skończyliśmy studio i zaczęliśmy grać,
poprosiliśmy, by pomógł nam zabrzmieć bardziej funkowo.
Daj głośniej.
To Yauch na kontrabasie, ja na gitarze.
Posłuchajcie tej gitary.
Masz solo. Grasz jak na hi-hacie.
Mark na klawiszach i jakoś się to spinało.
To trwało około rok i byliśmy szczęśliwi.
Uczyliśmy się grać na naszych instrumentach.
Cięliśmy sample, tworzyliśmy beaty.
Tworzyliśmy muzykę, która nam się podobała.
Problem w tym, że nie mieliśmy żadnych piosenek.
Gdy przyszło do nagrywania wokali,
wahaliśmy się i stawaliśmy się nieśmiali.
Byliśmy w dziwnym miejscu,
nie wiedzieliśmy, jak brzmią nasze głosy.
Jak powinny brzmieć?
Myśleliśmy, że jesteśmy raperami, bo takie były pierwsze dwa albumy.
Ale o czym mieliśmy rapować?
Nie czuliśmy się jak goście,
którzy nagrali Licensed to Ill albo Paul’s Boutique.
Ale nie wiedzieliśmy, na czym stanęliśmy.
Aż pewnego ranka byłem w domu
i obudził mnie telefon, jakiego nigdy wcześniej nie otrzymałem.
Zadzwonił rodzic przyjaciela i płakał w słuchawkę.
Zadzwonił tata Dave’a Scilkena
i powiedział, że Dave zmarł z powodu przedawkowania.
Miał 20 lat.
Nigdy wcześniej nie straciłem tak bliskiego przyjaciela.
Ludzi z naszego szerszego kręgu, ale nikogo tak bliskiego.
To było inne uczucie.
David Scilken.
Pojechaliśmy do Nowego Jorku na pogrzeb.
- Przywitaj się, Dave. - Cześć.
To było cholernie smutne.
To jest Dave Scilken, a to Shadi One.
Potem wylądowaliśmy w barze,
bo tak robisz, gdy umrze ci przyjaciel.
Kupujesz piwo, siadasz i opowiadasz o nim historie.
Czuliśmy się skrępowani,
gdy wpadaliśmy na starych przyjaciół.
Myśleliśmy, że widzą w nas gości od „Fight for Your Right”
i będą chamscy.
Ale nie było tak z Kate i innymi.
Siedzieliśmy i tęskniliśmy za Dave’em.
I to znaczyło dla naszej trójki więcej, niż sądziliśmy.
Byliśmy przyjaciółmi nie bez powodu.
A ta podróż była niczym połączenie z Nowym Jorkiem.
Dobrze się czuliśmy, będąc ze wszystkimi.
...Zabija się
Jak mam teraz nawiązywać przyjaźnie
I choć to był smutne,
wróciliśmy do naszego studia w LA.
I nie wiem, czy chodziło o przyjaciół,
czy o zmianę w życiu, ale zainspirowaliśmy się.
I nagle zaczęliśmy wszystko kończyć.
REŻYSERIA: NATHANIEL HÖRNBLOWÉR
Dało nam to poczucie, że mamy robić to, co robimy.
W naszej muzyce mogliśmy zawrzeć to, co kochamy,
a nasz album mógł być mieszaniną różnych rodzajów muzyki,
w tym dźwięków, dialogów, sampli,
tego, co uważaliśmy za fajne.
Gdy masz 22 lata, nie wiesz, co zrobić z uczuciami.
Nie potrafiliśmy sobie powiedzieć, jak się czujemy.
Ale gdy odczuwasz te emocje i nie wiesz, co z nimi zrobić,
wkładasz je w to, co akurat robisz.
Ludzie, co robicie Wstaje nowy dzień
Widzicie matkę ziemię Daje wam nowy poranek
Przez tyle czasu Tak bardzo tęskniliśmy
Ale teraz świeci słońce Więc odsłońmy zasłonę
To jest taka jakby Formalna dedykacja
Krzyczymy Bo dopadła nas inspiracja
Tak naprawdę to chcę Być miły
Wyluzować I sprawić, by się dobrze żyło
Wysyłamy miłość We wszystkie zakątki kraju
Wskakuję na scenę Tu czuję się jak w raju
Nie gram żadnej roli Po prostu taki jestem
A jeśli ci się nie podoba Mnie to pierdoli
Pomyśleliśmy: „Pieprzyć to”.
To znaczy...
Powinniśmy robić, co chcemy.
Skoro The Clash na płytach mają piosenki punkowe, i reagge, i rap,
to my nie możemy?
Czemu nie może być piosenki stoner obok rapu
i piosenki hardcore?
To nasza piosenka „Time for Livin’”.
Chcieliśmy poeksperymentować ze wszystkimi rodzajami muzyki.
Zagraliśmy na instrumentach i zrobiliśmy sample.
Nie robiliśmy tego wcześniej.
Gdy eksperymentowaliśmy, pozwoliliśmy sobie śpiewać.
Tego też nie robiliśmy wcześniej.
Ale stwierdziliśmy: „Pieprzyć to. Spróbujmy”.
Coś wypływa Na powierzchnię
Wszędzie pali się ogień
Ale to tylko iluzja
To piosenka „Something’s Got To Give”.t
Yauch napisał słowa, które mówią o zmianie i rozwoju.
I to ma sens, bo wtedy Yauch próbował wszystkiego.
Nie było granicy, której nie chciał przekroczyć.
Dzwonił do mnie o 4.30 rano i mówił:
„Nagrywam gołębie. Musisz je usłyszeć”.
Na co ja: „Stary, śpię”.
Ale nie o tym mówię.
Chodzi mi o to, że przechodził transformację.
Podróżował po świecie,
wyskakiwał na snowboardzie z helikoptera, wędrował po Nepalu.
Cokolwiek to było, uczył się o tym.
Film, buddyzm, muzyka,
poznawanie ludzi z różnych stron świata.
Jeśli czujesz to co ja To mamy muzyczne arcydzieło...
REŻYSERIA: NATHANIEL HÖRNBLOWÉR
To, co przechodzi mi przez myśl Widać w tym, jak chodzę
Prawdziwe uczucia widać W sposobie mówienia...
Po pełnych dwóch latach spędzonych w naszym studiu
skończyliśmy płytę Check Your Head.
Rozdział 8: „Płyta, która zmieniła wszystko”.
Byliśmy podjarani Check Your Head
i chcieliśmy grać koncerty. Znaleźliśmy nowego menadżera, Johna Silvę.
Powiedział, że jeśli chcemy jechać w trasę,
będziemy musieli zagrać w wielu klubach
i ciężko pracować, by znów mieć szansę grać w większych miejscach.
Był z nami szczery.
I miał rację, bo niewielu ludzi wtedy się nami interesowało.
I wciąż jest naszym menadżerem.
Dobra wiadomość. Mieliśmy ekipę, żeby jechać w trasę.
Zła wiadomość. Musieliśmy się napracować.
Wychodzę z łóżka I wlokę się do kuchni
Nalewam sobie kubek ambicji
Ziewam, rozciągam się I budzę się do życia
Wskakuję pod prysznic Krew zaczyna płynąć
Na ulicy już tworzą się korki
I ludzie tacy jak ja Siedzą w pracy od 9 do 5
Praca od 9 do 5 Co za sposób zarabiania na życie
Ledwo daję radę Dużo gadania, mało dawania
Wykorzystują twój umysł I nic z tego nie masz
Ale to wystarczy, żebyś ześwirował Jeśli na to pozwolisz...
Pięć lat wcześniej byliśmy w Madison Square Garden.
- Tak. - A teraz gramy w klubach.
Można by pomyśleć, że jesteśmy przybici, ale taki upadek może być zabawny.
Choć graliśmy tylko dla kilkuset osób,
na koncertach było pełno.
Tłum był teraz inny niż w 1987.
Licensed to Ill był rockiem na stadiony.
A na koncertach w 1992 było pełno podobnie myślących dziwaków.
Ludzi, z którymi mieliśmy więź.
Graliśmy dla ludzi, z którymi chcielibyśmy spędzać czas.
Ale wciąż próbowaliśmy odkryć, jak być nową wersją zespołu
i po roku grania koncertów, zaczęliśmy pojmować, co robimy.
Dopiero pod koniec trasy Check Your Head
zacząłem naprawdę uważać się za muzyka.
Spędziliśmy rok w trasie i znowu zaczęliśmy nagrywać.
Świetnie się bawiliśmy, będąc razem i grając razem,
więc dlaczego przestawać?
Tak jakby Check Your Head i Ill Communication były jednym,
a my po prostu szliśmy dalej.
Byliśmy podjarani, gdy szliśmy do studia.
Nasi przyjaciele przychodzili i siedzieli z nami.
Mieliśmy boisko do kosza i rampę.
Nie wspominając o tonie sprzętu muzycznego.
Przychodzili wspaniali ludzie.
Q-Tip grał w kosza i nagrał zwrotkę do piosenki „Get It Together”.
Christian Hosoi i Jason Lee przychodzili jeździć na deskorolce.
Często odwiedzał nas Biz Markie.
Pewnego dnia nasza stara znajoma, Jill Cunniff,
zadzwoniła i poprosiła, bym przesłuchał demo jej zespołu, Luscious Jackson.
Yauch...
Yauch powiedział:
„To jest super. Powinniśmy otworzyć wytwórnię i to wydać”.
Mamy wytwórnię muzyczną, Grand Royal.
Muzyka była niesamowita, a co było dla nas jeszcze lepsze,
do Luscious Jackson dołączyła Kate, gdy wyruszyli grać koncerty.
Po dziesięciu latach znowu jesteśmy w swoim życiu.
Wszystko to działo się pod jednym dachem, G-Son, naszego studia.
Pewnego dnia usłyszałem, jak Yauch gra świetną partię na basie.
Była tak dobra, że myślałem, że to piosenka.
Zapytałem: „Yauch, co to jest?”.
A on: „To nasze. Właśnie to napisałem”.
Usiadłem i zacząłem grać na perkusji.
Potem usiadł Money Mark i zaczął grać na klawiszach.
A potem Adam wziął gitarę i zaczął grać.
Zrobiliśmy szybką aranżację i nagraliśmy ją.
To była najszybciej nagrana piosenka
i nasza ulubiona instrumentalna.
Ale z jakiegoś powodu przez wiele miesięcy nie miała wokalu.
Gdy kończyliśmy płytę,
wiedzieliśmy, że musimy coś z nią zrobić.
Próbowaliśmy napisać do niej rap,
ale to nie wychodziło.
Wpadłem na pomysł, że pójdę do domu Maria C.,
a on mnie nagra, gdy krzyczę różne rzeczy.
Słowa były o tym, że Mario jest okropnym człowiekiem,
że nas sabotuje i nas ogranicza.
Myślałem, że to będzie fajne,
krzyczeć to, gdy on nagrywa.
Więc słuchaj Bo nic nie możesz mówić
Uciszysz mnie Jednym naciśnięciem guzika
Ale, joł, ja...
Pomyślałem też, że powinniśmy zrobić zdjęcia
przebrani za gliniarzy, którzy wcinają pączki.
Ale stwierdziliśmy: „Pieprzyć to, lepiej nagrajmy klip”.
Przyszedł Spike, przebraliśmy się.
Lataliśmy jak wariaci
bez odpowiednich zezwoleń czy czegokolwiek.
To, co widzisz Możesz tego nie dostać
A my możemy obstawiać Więc jeszcze się nie jaraj...
WYSTĘPUJE NATHAN WIND JAKO COCHESE
Chcę ci powiedzieć Że to sabotaż
VIC COLFARI JAKO BOBBY, „ŻÓŁTODZIÓB”
ALASONDRO ALEGRÉ JAKO „SZEF”
To znowu zmieniło dla nas wszystko.
Tego lata byliśmy gwiazdą na trasie festiwalu Lollapalooza.
Byliśmy w Minnesocie.
Byliśmy na tym ogromnym polu, w oddali widzieliśmy ogniska,
ludzie szaleli.
Wracamy na bis i gramy „Sabotage”.
I morze ludzi wchodzi na nowy poziom szaleństwa.
Zeszliśmy ze sceny, spojrzeliśmy na siebie ze słowami, mówiąc:
„Mamy nową ostatnią piosenkę”.
I pomyśleć, że to się wzięło z tego, że Yauch zagrał partię na basie.
Każdy z nas był w pokoju, gdy jeden z kumpli robi
albo mówi coś przypadkowego, co wydaje się fajne.
Ale gdy coś takiego, co nie wydaje się niczym wielkim,
staje się czymś długotrwałym i wypływowym...
to nie zdarza się często.
W zeszłym roku udzieliliśmy wielu wywiadów
na temat książki o Beastie Boys.
I najczęściej pytano nas
o tekst piosenki „Sure Shot”, którą napisał Yauch.
Chcę powiedzieć coś Co mnie męczy od dawna
Brak szacunku do kobiet To sprawa niepoważna
Wszystkim matkom i siostrom I żonom, i przyjaciółkom
Oferuję moją miłość I szacunek na zawsze
Nie powiedział tego z jakiejś wielkiej, ważnej okazji.
To było coś, co napisał, gdy pisał też inne teksty,
i powiedział, gdy miał mikrofon w dłoni.
A my na to: „Fajnie, że to powiedział”.
Nie tylko przemówił do wielu ludzi, przemówił do nas dwóch.
Te lata nagrywania i jeżdżenia w trasy z tymi dwoma płytami były dla nas ważne.
Zmieniły nasz zespół.
Zmieniliśmy to, jacy chcemy być jako ludzie i przyjaciele.
Myśleliśmy o świecie, nie tylko naszym.
Gdy byliśmy znani w 1987,
wystąpiliśmy w American Bandstand i mieliśmy to gdzieś.
Budzisz się za późno do szkoły I wcale nie chcesz iść
Nie pracowaliśmy nad rzemiosłem.
Ale siedem lat później, gdy zagraliśmy „Sabotage” na rozdaniu nagród MTV,
mocno się skupiliśmy.
Gdy graliśmy na festiwalach albo w programach z innymi zespołami,
traktowaliśmy je jak konkurencję.
Graliśmy, żeby wygrać.
Mówiliśmy to półżartem,
ale prawie w 100% na poważnie.
Chcieliśmy, by każdy, kto ogląda program albo przyszedł na festiwal,
poszedł do domu i powiedział kumplom:
„Pieprzeni Beastie Boys dali czadu”.
Graliśmy, żeby wygrać.
Gdy graliśmy na rozdaniu nagród MTV, wygraliśmy, prawda? Nie?
- Tak? Nie? - Zdecydowanie.
Dostaliśmy „W”.
Bez wątpienia. Dawajcie „W”, ludziska.
Ale później tego wieczoru Spike Jonze został nominowany
do nagrody dla najlepszego reżysera za klip „Sabotage”, ale nie wygrał.
I wtedy wujek Yaucha, Hörnblowér, nie wytrzymał.
Zwycięzcą nagrody dla najlepszego reżysera jest...
Powiedz.
R.E.M.
To skandal, bo Spike jest reżyserem, który...
Jestem ze Szwajcarii, okej? Żeby była jasność.
I odkąd byłem małym chłopcem, marzyłem, że Spike wygra tę nagrodę.
A teraz to się stało
i chcę wszystkim powiedzieć, że to farsa.
Że pomysły na Gwiezdne wojny były tak naprawdę moje.
Rozdział 9: „Wracam do Nowego Jorku”.
Uważam, że mam już dość
W Los Angeles było super.
Mieliśmy dom z mostem nad basenem,
świetne studio, przyjaciół, dużo nagrywaliśmy
i staliśmy się muzykami.
Siedzieliśmy tam osiem lat i czas szybko upłynął.
Mieliśmy prawie 30 lat i tęskniliśmy za domem.
Tęskniliśmy za rodzinami.
Yauch pierwszy przeniósł się do Nowego Jorku.
Miał dość jeżdżenia po świecie
i chciał znowu być nowojorczykiem w Nowym Jorku.
Ja i Adam wróciliśmy po nim,
by cała trójka mogła się zająć prawdziwą pasją,
astrofizyką.
Ale to się nie udało.
Lato 1996.
Byliśmy w domu i żyliśmy dorosłą wersją naszych licealnych dni.
Nie mieliśmy nic do roboty poza wałęsaniem się,
spędzaniem czasu z nowymi przyjaciółmi, słuchaniem i robieniem nowej muzyki.
Nie tyle się ustatkowaliśmy, co zadomowiliśmy.
Po kilku latach robienia tego co zwykle:
tworzenia muzyki, zamawiania żarcia, gadania bzdur, tworzenia muzyki,
skończyliśmy płytę.
Chyba naszą ulubioną, bo eksperymentalną.
Hello Nasty.
Gdy pojechaliśmy w trasę, to była nasza największa trasa.
To nie tak, że „Fight for Your Right (To Party)” zniknęła,
ale było nam dobrze bez tej piosenki.
Wtedy byliśmy już prawie dorośli.
Piwo, kutas i imprezowicze zniknęli.
Już ich prawie nie było widać.
Teraz byliśmy trochę starsi.
Pewne rzeczy robiliśmy osobno, takie dorosłe rzeczy.
Byliśmy w poważnych związkach, mieliśmy wytwórnię,
czasopismo, sklep z rowerami,
ale nas trzech poświęciło się
nagrywaniu płyt i koncertowaniu razem.
Może nie do końca dorośliśmy, ale zmądrzeliśmy.
Można powiedzieć, że refleksja nad popełnionymi błędami
przyszła od Yaucha i pomysłów, które nam przedstawił.
Ale to tylko część prawdy.
Byliśmy gotowi na zmiany.
Zachęcaliśmy się nawzajem do mówienia i robienia tego, co chcieliśmy.
Jeśli Yauch chciał nagrać piosenkę „Bodhisattva Vow”
o buddyjskiej przysiędze uczynienia świata lepszym miejscem,
to zajebiście.
Byliśmy na tyle dojrzali, by zrozumieć,
że to, co robimy i zrobiliśmy, ma znaczenie
i wpływa na ludzi w dobry i zły sposób.
Jesteśmy wdzięczni, że jesteśmy tu wystarczająco długo, by to stwierdzić.
I mieliśmy szczęście, że mogliśmy coś z tym zrobić.
Na płycie Hello Nasty jest piosenka „Song for the Man”, którą napisał Adam...
Gdzie jesteś? Adam ją napisał.
...o tym, jak zachowują się mężczyźni, gdy przechodzi obok nich kobieta.
Dziennikarz nazwał go hipokrytą
i wskazał, że piosenkę napisał
gość od „Fight for Your Right (To Party)”.
Gdy usłyszałem jego odpowiedź, byłem dumny, że jesteśmy przyjaciółmi.
Powiedział coś w stylu:
„Wolę być hipokrytą niż tą samą osobą całe życie”.
Dobra.
Opowiem wam historię o...
Opowiem wam historię z naszej książki Beastie Boys Book.
Dobra.
Nazywa się „Ostatni występ”.
Nie wiedzieliśmy, że to będzie ostatni występ.
Wszystko wyglądało normalnie.
Występowaliśmy na wielkim festiwalu w Tennessee, Bonnaroo.
Był to rok 2009.
Były tam tysiące ludzi,
a my byliśmy gwiazdą wieczoru.
Pojechaliśmy wcześniej, bo chcieliśmy nagrać klip
do nowej piosenki.
Byliśmy my, raper Nas, a reżyserować miał Roman Coppola.
To było dla nas normalne, że graliśmy wielki koncert,
a ktoś taki jak Roman nas filmował,
gdy biegaliśmy po supermarketach w Tennessee.
Im dziwniejsze, tym bardziej normalne dla nas.
Zdarzenia w życiu nigdy nie zataczają pełnego koła.
Może czasem jest to sześciokąt,
ale mój jest zawsze zniekształcony,
jakby rysował go dzieciak kredką.
Są wspólne wątki, pewnie.
Yauch, ja i Mike wciąż jesteśmy razem.
Śmiejemy się, jesteśmy rodziną.
Al Green kończył swój występ na jednej z festiwalowych scen,
dźwięk jego głosu w oddali był kojący.
Tak jak gdy byłem w liceum
i czekałem w pokoju aż przyjdą.
Ale to było tak dawno temu.
Lusterka wstecznego nie dało się przestawić.
Kate Schellenbach nie było z nami w Tennessee.
Johna Berry’ego też nie.
Dave'a Scilkena, Bosco, Captaina,
Dave’a Parsonsa, taty Mike’a...
Taty Mike’a, mojej mamy, nie było.
I wielu innych.
Ja, Adam i Mike byliśmy starsi i wiedzieliśmy o tym.
Mieliśmy wydać nową płytę
i wciąż liczyliśmy się w grze.
Chcieliśmy zacząć wszystko od początku.
Bycie gwiazdą festiwalu to coś zupełnie innego niż pełny klub CBGB.
Ale nie wiedzieliśmy, że to będzie nasz ostatni koncert.
Wielka strata w branży muzycznej.
Adam Yauch z Beastie Boys zmarł na raka po długiej walce.
Był znany jako MCA i ci trzej muzycy
byli jednymi z niewielu na czele ruchu.
Yauch był muzykiem samoukiem, a potem filmowcem.
Adam Yauch, MCA, miał 47 lat.
Wszyscy mamy różnych przyjaciół.
Jest taki, który jest dupkiem...
ale fajne, że czasem wpada.
Fajnie się z nim napić i pogadać,
ale nie prosisz go o pomoc fizyczną czy emocjonalną,
bo nie można na nim polegać.
Jest też przyjaciel, którego widzisz rzadko,
ale zawsze myślisz:
„Powinienem spędzać z nim więcej czasu”.
Ale z jakiegoś powodu tego nie robisz.
Jest też ten prawdziwy przyjaciel,
z którym zawsze gadasz przez telefon.
Który pomaga przy przeprowadzce, odwiedza w szpitalu,
ma dla ciebie miejsce na swojej kanapie,
gdybyś go potrzebował.
Tacy przyjaciele trafiają się rzadko. Wszyscy o tym wiemy.
Ale jest jeszcze rzadszy typ przyjaciela.
Taki, który cię motywuje.
Taki, który nie tylko siebie motywuje
i robi wspaniałe rzeczy,
ale mówi, że powinniśmy je robić razem.
A potem to robi.
Adam Yauch był takim przyjacielem.
Jedynym w swoim rodzaju.
Który sprawia, że coś się dzieje.
Który cię inspiruje do wielkich rzeczy.
Można głośniej? Tę piosenkę Yauch napisał do albumu Hello Nasty.
Około 1990 roku Yauch pojechał do Indii, Nepalu i poznał Tybetańczyków na wygnaniu.
I chciał zrozumieć ich przysięgę o niestosowaniu przemocy.
Dlaczego postanowili nie walczyć przeciwko rządowi,
który bił i wsadzał do więzienia za machanie tybetańską flagą?
Chciał wiedzieć więcej.
Chciał pomóc.
Ale jak to Yauch,
zamiast przekazać czek jakiejś organizacji,
założył własną.
Milarepa Fund.
I zorganizował pierwszy Tybetański Koncert Wolności.
Ogromny dwudniowy koncert
w parku Golden Gate w San Francisco w 1996.
To był największy koncert charytatywny od Live Aid.
To było historyczne.
Setki tysięcy ludzi mówiło o „wolnym Tybecie”
i naklejało naklejki na zderzaki.
Słyszeli wołanie o zaprzestanie przemocy,
a wszystko to dzięki kolesiowi z Beastie Boys.
Kto robi coś takiego?
Yauch, Mike i ja spędziliśmy ze sobą więcej czasu
niż z naszymi rodzinami.
Poważnie.
Gdy chodzi o mojego przyjaciela, rapera Mike’a D,
vel Sweet Lou, vel Michael Louis Diamond.
Znam go...
Wiem wszystko.
On zna mnie tak samo.
Ale Adam Yauch? Zagadka.
Zagwozdka.
Dokończ. Ja nie mogę.
Labirynt pomysłów i emocji.
Enigma, niewiadoma.
Po 35 latach przyjaźni
nie wiedziałem, co może zrobić.
Był żyjącym zaprzeczeniem ludzkich wizji tego,
kim powinieneś być czy co robić.
Był buddystą, który opowiadał mi,
że poprzedniego wieczoru był na imprezie po jakimś pokazie mody.
Jest gościem od „Fight for Your Right (To Party)”,
który wędrował po Nepalu, bo chciał coś odkryć.
A potem spotkał się z politykami w Waszyngtonie,
powiedział im, co widział i czego się dowiedział.
Kiedyś powiedział, że do Dalajlamy przyciągnęło go to,
że to zabawny facet.
Oczywiście były też inne powody,
dlaczego ciągnęło go do wiary i buddyzmu.
Ale jak dla mnie „zabawny facet” miał sens.
Bo to bardzo ważne.
Kto codziennie chodzi do pracy z dwójką najlepszych przyjaciół?
Ja chodziłem.
To znaczy, że jestem szczęściarzem.
To nie tak, że było łatwo albo działy się tylko ważne rzeczy.
Były momenty, kiedy dwóch z nas bardzo chciało coś zrobić,
każda komórka ciała krzyczała: „Tak, zrobimy to”,
a jeden z nas stwierdzał:
„Wam może się to wydawać fajne, ale mnie się nie podoba”.
Wtedy szedłem do domu i marudziłem każdemu, kto słuchał.
Mówiłem: „Nie uwierzysz, co Horovitz dziś zrobił.
Typ doprowadza mnie do szału”.
I choć któryś z nas mógł być przywiązany do pomysłu czy piosenki,
siebie nawzajem i bycie razem kochaliśmy zdecydowanie bardziej.
Podłączcie mnie Jakbym był Eddiem Harrisem
Wsuwasz jakiś ser Jakbyś myślał, że jestem z Paryża
Wiesz, że ćpam Myślisz, że odlatuję
Wiesz, że mnie nie ma Powiem ci dlaczego
Powiedz mi, kogo olewasz Może czegoś nie kumam
Dlaczego się śmiejesz Więc posłuchaj
W mojej głowie Chcę ich pokonać
Puszczam wodze wyobraźni I załatwię ich w mej jaźni
Niech leci jak lawina błotna
Gdy wsiadam To lubię jechać
Mam głębię postrzegania W moich tekstach
Szacun mnie otacza Bo wszystkich drażnię
To czego chcecie?
Bawię się pieniędzmi Z którymi ty się obnosisz
Pytam: „Skąd masz informacje?”
Myślisz, że możesz udawać Gdy cię oświeci?
Nie, nie możesz
Więc czego chcesz?
Czego chcesz?
Więc czego chcesz?
Chcę tylko powiedzieć, że was uwielbiam.
Dorastałem z nimi, są super i kocham ich.
PAMIĘCI ADAMA YAUCHA
BEASTIE BOYS: ICH HISTORIA
Mike D.
Nie mów mi, że mam się śmiać
Zostań, a będzie ci się to opłacać
Mój numer telefonu jest nie do ogarnięcia
Może dlatego, że jestem taki bez zadęcia
Styl, profil, mówiłem
We wspomnieniach słyszę „Och, dziecko!”
Od rzeki Hudson aż po Nil
Biegnę maraton Aż padam z sił
Jeśli ze mną walczysz Nie będzie łatwo
Ludzie mi mówią: „Jesteś dziki, lecz się”
Wydaje mi się, że zadaję się z debilem
Podejdź tu Jestem rapofilem
Chcesz się bić? To nie mój dryl
Lecisz z Uranu, by zobaczyć mój styl
Chcesz się bawić w rymów ocenienie
Sam siebie skazujesz na wygnanie
Międzygalaktyczny, planetarny Planetarny, międzygalaktyczny
Szał i samowolka to nasza ekipa
Na imprezie szybko pojawia się i znika
W kwestii beatów nie jestem przytulanką
Lubię cukier z kawą i śmietanką
To musi trwać dalej Na pełnych obrotach
Za słodkie, by być gorzkie Za miłe, by być wredne
Bycie złym gościem jest takie powszechne
Plotkuję i spiskuję Żeby zmienić świat
Mario C. lubi być z nim za pan brat
Będę świecić jak słońca promienie
Rapuję By spełnić swoje marzenie
Dostałem piątkę od Moe Dee za trzymanie się tematu
A w kwestii zazdrości Wszyscy zielenieją
Zazdroszczą rymów I się nie śmieją
Inny wymiar, nowa galaktyka Międzygalaktyczny, planetarny
Planetarny, międzygalaktyczny
Nasza rodzina ma korzenie hip-hopowe
Ściągaj buty Tylko nie wywróć się na głowę
Rymy się szerzą tak jak grypa
Bo muzyka leci na żywo Niczego nie dotykaj
Umiem tańczyć Jestem znany ze stylu Flinstone’a
Tammy D zajmuje się zielskiem
A Beastie Boys zapuszczają swoje
Beaty
Podpisywałem się Slop Gdy robiłem graffiti
Jeśli mój rap to zupa Moje beaty to składniki
Odsuń się od stołu Gdy zaczynam siekać
Jestem drwalem DJ Ad-Rock
Chcesz się ze mną mierzyć, tłumoku
Daj spokój, usmażę cię na moim woku
Kolana ci się trzęsą Palce strzelają
Ludzie uszczypnięcia Już ci zapodają
Międzygalaktyczny, planetarny Planetarny, międzygalaktyczny
Inny wymiar
Zrób to
Słuchajcie wszyscy Słuchajcie uważnie
Jesteśmy w Daytonie Bal się zaraz zacznie
Mówili, że tydzień ferii to za mało
Dwa dni przespałem I już mi kasy brakowało
Śpimy w samochodzie Bo hotele za drogie
Poznałem ślicznotkę I dałem nogę
Zapytałem, co studiuje
Mówi, że psychologię
Mówię, że jestem w MTV I świetnie rapuję
A ona, że chce poznać Alana i Marthę Quinn
Mówię, że zwę się MCA
I że wpuszczę cię Bo jestem w Daytonie
- By się zabawić - Jesteśmy Beastie Boys
- MTV - Ferie wiosenne
1986
O co chodzi?
W zeszłym tygodniu byłem w Chanhassen w Minnesocie z Beastie Boys.
Ćwiczą przed trasą i powiedzieli:
„Chcemy dorwać Marky’ego Marka i Funky Bunch”.
- Chciałbym z nimi zagrać. - Mogę to ustawić.
O co chodzi?
„Jesteście nikim w porównaniu z nami, sukinsyny”.
- I gdy... - Daj im chwilę, Mike.
Dobry brytyjski akcent.
Joł, Mike.
- Dawaj, stary. - Mamy robotę.
- Dawaj, stary. - Chodźmy.
„Kolejny samolot, kolejny pociąg, kolejna butelka w mózgu”,
rapowali Beastie Boys w „No Sleep Till”.
- Eric. - Czym jest Brooklyn?
Pewnie mówisz o grunge’u.
Grunge.
Ktoś zauważył, że w Cozy Soup ’n’ Burger,
gdy zamawiasz burgera, mają łyżkę do lodów
i taką jakby szufladę mięsa
i wsadzają tam tę łyżkę,
i wrzucają taką kulkę mięsa na grill?
Jako dzieciaki mówiliśmy: „Gdy będziemy dorośli,
będziemy mieć szufladę mięsa w domu”.
- Poważnie. - To prawda.
- Co nie? - Zdecydowanie.
Jak to jest być w trasie z Foo Fighters i Sonic Youth?
Jeśli chodzi o Foo Fighters, to dorastałem z nimi...
Gdy miałem cztery lata...
- Powiem wam... - Oni są szaleni.
Oni są odjechani.
Z Sonic Youth znamy się od czasów smoczków.
- Zgadza się. - Powaga.
- Te dzieciaki są mega. - Kąpałem psy z Thurstonem.
Wykąpaliśmy już tego psa.
- Nie złość się na mnie. - Kąpaliśmy go!
Co jest? Nie możecie kąpać psów do końca życia.
Jedźmy w trasę. Zagrajmy parę koncertów.
Byliśmy podjarani i zaskoczeni.
Ale też...
Byliśmy zaskoczeni, że Rick...
„Byliśmy też zaskoczeni, że Rick jest Rosjaninem?”
Dogadaliśmy się. Grupy się między sobą dogadują.
Jesteśmy jedną wielką kliką. Łapiecie?
Wasza ulubiona część koncertu?
Ta, kiedy wyszliśmy na scenę była dobra.
- Co ty myślisz? - Myślę, że gdy oni grali
„King of Rock” i my wyszliśmy,
to była najlepsza część.
- Tak, pirotechnika. - To najlepszy...
- To nasza klika. - Zjednoczona klika.
Bo wiecie...
- Mike stracił rozum. - Szlag.
Co się stało z Mikiem?
Musisz włożyć jakieś buty.
Gdzie są buty?
Nie mogę znaleźć butów ani zamszowych spodni.
Gdy MTV trafi na uderzające nagranie,
które przesuwa granice kręcenia klipów, nazywamy je przełomowym.
„Shadrach” jest ciekawe z dwóch powodów.
Bo animacja jest tak dobrze zrobiona
oraz bo klip wyreżyserował i animował jeden z członków zespołu.
Reżyserzy Jonathan Dayton i Valerie Faris nagrali Beastie Boys podczas koncertu.
A potem członek zespołu, MCA, malował je klatka po klatce,
by stworzyć animację.
Obejrzyjcie tę ręczną robotę.
To nowy klip Beastie Boys. „Shadrach”.
Zaczekaj chwilę.
Zaczekaj. Przepraszam, Adamie.
- Adamie... - O co chodzi, Davidzie Crossie?
Przepraszam. Co to jest?
O co chodzi, Benie Stillerze?
- Chłopaki. - Co? Kto...
- Jak się macie? - Steve Buscemi.
Hej, jak leci?
Wybaczcie, szedłem ulicą po zdrapki
i usłyszałem...
Obudziłem się i chyba słyszałem...
że wspominasz o Paul’s Boutique.
Ich album nosi tytuł Licensed to Kill,
i zdobył status platyny po ośmiu tygodniach.
Licensed to Kill, tak?
- Ill. - Ill!
„Ill”, Joan.
Mówiłam ci, że włożyłam te durne soczewki kontaktowe.
Album nosi tytuł Licensed to Ill.
To głupia nazwa albumu.
Wszyscy wiedzą, że Paul’s Boutique była ogromną porażką.
- Totalna porażka. - Fiasko.
- Gorzej być nie mogło. - Nikt jej nie kupował.
To musiało być upokarzające.
Ogromna, gigantyczna porażka.
- Dzięki za przypomnienie. - Wszyscy to wiemy.
Gdy to drzewo przewróciło się w lesie, nikt tego nie usłyszał.
Moje pytanie brzmi, jak dalej graliście...
Nawet nie „jak”. Dlaczego dalej byliście zespołem?
- Ale... - Patrząc wstecz, jak wiemy...
jest to teraz jeden z najbardziej wpływowych albumów rapowych.
Mówię tylko, że dla mnie to rapowa wersja Pet Sounds...
...ze względu na sampling, layering...
Sampling, layering.
Hip.
Hop.
A wy mówicie o nim: „Nikomu się nie podobał”.
Robicie coś takiego, że mówicie:
„Nie był dobry, więc powiem, że nie był,
ale chcę, byście myśleli, że był”.
Chcesz nam namieszać w głowach,
żeby nam było was żal.
Nie chcę w to wchodzić.
I to nic wielkiego.
- Hej, Mike. Jak leci? - Co słychać?
- I dziś... - Jak leci?
Swoją światową premierę ma „Jimmy James”.
Dobra.
Czy to z Klanu urwisów,
w którym śpiewają: „Jak ci na imię?” „Jimmy James”?
Nie, to z My Three Sons.
Z odcinka, w którym wujek Charlie wariuje z tasakiem przy dzieciach.
Sądzę, że w kwestii wszystkich naszych tras,
najdziwniejszą osobą, z którą jechaliśmy jest Mike.
Dzieciak jest odjechany.
Cześć, jestem Mike.
Jestem w zespole Beastie Boys.
Cześć.
„Wielka ciemność w samo południe.
Rzuca cień na srebrną łyżkę.
Ostrze i dziecka balon”.
Nie przegapcie Beastie Boys, bo są w trasie.
- Tak jest? - Co będzie dalej?
- Tak! - Gdzie jedziecie dalej?
Imprezowicze, Run-DMC i Beastie Boys już jadą do waszego miasta.
Będziemy grać na żywo, co nie?
- Skarbie! - O co chodzi?
Już wykąpaliśmy tego psa.
Nie złość się na mnie.
Napisy: Agnieszka Otawska