Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
- เอาละ - โอเค หวัดดี
สแตนด์บาย จะถ่ายแล้ว
- พร้อมนะ - พร้อม
มีเรื่องราวเล็กน้อยที่ผมต้องเล่า
เรื่องพี่น้องสุดแสบสามใบเถา ที่คุณรู้จักกันดี
จุดเริ่มต้นต้องย้อนไปนานหลายปี
- มีแอ็ด-ร็อก - เอ็มซีเอ
- กับผม - ไมค์ ดี
(คิงส์เธียเตอร์ BEASTIE BOYS STORY)
คุณชอบใครในวงบีสตีบอยส์ที่สุด
ผมชอบทุกคนเลย จริงๆ นะ
ผมว่าเอ็มซีเอดังมาก
ไมค์ ดี
แอ็ด-ร็อกเป็นแรงบันดาลใจมากเลย
เวลาคุณฟังวงหนึ่งนานขนาดนั้น
คุณจะผ่านช่วงเวลาต่างๆ ว่าคุณรู้สึกเชื่อมโยงกับใครมากกว่า
ในแต่ละช่วงชีวิตของคุณ
ฉันชอบไมค์ ดี
เขาตลกมาก แต่ตลกแบบเฉียบคมนะ
ช่วงหลายปีที่ผ่านมา ชอบวิดีโอไหนของบีสตีส์ที่สุด
ที่ผมชอบคือวิดีโอออกกำลังกาย ซึ่งไม่ได้ถูกปล่อยออกมาให้ชม
โทรไปยังเบอร์ ที่คุณเห็นบนหน้าจอตอนนี้
ผมรู้สึกว่าเอ็มซีเอเป็นหัวหน้าวง ที่ทำให้พวกเขาอยู่ด้วยกัน
เขาคือคนต้นคิดเรื่องบ้าบิ่นทั้งหลาย
เอ็มซีเอมีบทบาทสำคัญในโลกนี้แน่นอน
เป็นคนที่มีอิทธิพลมาก ใจใหญ่ด้วย
ผมคิดเสมอว่าแอ็ด-ร็อก คือศูนย์รวมความเจ๋งไว้ในตัวเขา
นั่นเป็นคำที่คนสมัยนี้ ไม่ค่อยใช้กันแล้ว
แต่ผมคิดว่ามันเข้ากับผมดี รวมทั้งหนุ่มๆ พวกนี้ด้วย
คำนั้นคือ "สมชาย"
มันคือความสมชายชาตรีที่เรามี
เพราะเขาซื่อสัตย์มาก เขาซื่อสัตย์เกิน
เราไม่ได้มีพรสวรรค์ทางดนตรีมากนัก
เราจึงคิดว่าเราจะลองทำทุกแนวดู
เยาค์
โย่ ผมชอบพูดกับยายว่า "ไงพวก"
สำหรับฉัน ต้องเบสเท่านั้น
โย่ รอเดี๋ยว นั่งลงก่อนแป๊บนึง
ยังไม่จบแค่นี้
จัดไป!
ดนตรีของพวกเขามีอิทธิพลมาก
จะเรียกว่าเป็นเพลงประกอบชีวิต ของผมเลยก็ว่าได้
เป็นเพลงประกอบชีวิตของเรา
หลายๆ วง พวกเขาชอบวงแตกกัน
แล้วค่อยมารวมวงกันอีกทีตอนท้าย
แต่วงนี้ พวกเขาอยู่ด้วยกันมาตลอด
จะให้ทนได้ไง ผมรู้คุณวางแผนไว้
ขอพูดให้เข้าใจ คดีวอเทอร์เกตไง
อยู่ในนี้ จะให้ร็อกยังไงไหว
ก็เพราะคำทำนายของคุณ มันไม่ชัดเจนไง
ถ้าคุณสงสัยว่าทำไม
ผมถึงมีปัญหามากมาย
โอ้โฮเว้ย นี่มันภาพลวงตา
บอกไว้เลย ว่าเราทำลายโดยเจตนา
เย่!
เอาละ
โย่!
ว่าไง
บรุกลิน!
หวัดดีครับ
แหม...
หวัดดีครับทุกคน
- หวัดดีครับทุกคน ผมอดัม - หวัดดี อดัม
ส่วนผมไมค์
หรือที่รู้จักกันคือไมเคิล ไดอะมอนด์ หรือไมค์ ดี
เราคือวงบีสตีบอยส์จากนิวยอร์กซิตี
คืนนี้เราจะเล่าให้คุณฟัง ถึงเรื่องราวของเด็กสามคน
ที่ได้รู้จักและกลายมาเป็นเพื่อนกัน
ทำเรื่องบ้าบิ่นด้วยกันมาครบทุกแบบ นานกว่า 30 ปี
เราสองคนจะทำให้ดีที่สุด เพราะอีกคนนึงไม่อยู่กับเราแล้ว
อดัม เยาค์...
หรือที่พวกคุณรู้จักกันในนามเอ็มซีเอ
เราเสียเขาไปเมื่อปี 2012 ด้วยโรคมะเร็ง
ตอนอดัมเสียชีวิต เราจึงยุติวงของเรา
ใช่ มันรู้สึกแปลกเกินไป ที่จะทำวงโดยไม่มีเยาค์
เพราะวงนี้คือไอเดียของเขาตั้งแต่แรก
ถึงแม้เยาค์จะไม่ได้อยู่กับเราตอนนี้
เราคิดอยู่เสมอว่า "ถ้าเป็นเยาค์จะทำยังไง"
แต่การนึกภาพว่าถ้าเป็นเยาค์จะทำอะไร มันค่อนข้างยากทีเดียว
เพราะเขาเอาแน่เอานอนไม่ได้
เขาเป็นคนที่คาดเดาอะไรยากมาก แต่เราจะคุยเรื่องนี้กันทีหลัง
บีสตีบอยส์มาถึงแล้ว
มาในชุดที่นำแฟชั่นอยู่เสมอเลย
เวลาที่พวกเขาไม่ได้อยู่บนพรมแดง พวกเขามักออกแสดงในปารีส
ดูผมเดรดล็อกสีขาวนี่สิ
บีสตีบอยส์กลับมาแล้ว หลังจากหายไปนานถึงหกปี
หนุ่มๆ นั่นมันนานมากเลยนะ
พวกคุณทำอะไรกันบ้าง ดีใจจังที่ได้เจอพวกคุณ
- เฮ้! - อันที่จริงผมรู้ว่ามันฟังดูตลก
แต่จริงๆ แล้ว เราถูกไอ้ตีนโตจับตัวไป
(บทที่หนึ่ง)
ที่เราจะทำกันตอนนี้คือย้อนเวลา
ย้อนเวลากลับไปนานๆ เลย
(ไมเคิล ไดอะมอนด์, 15 ปี)
เป็นเด็กประหลาดจากครอบครัวประหลาด มันช่างประหลาดน่าดู ขอโทษนะแม่
แต่มันก็ค่อนข้างเหงาด้วย
วันหนึ่ง ผมได้ยินชื่อวงเดอะแคลช
ผมไม่ได้ชอบแค่ดนตรีของพวกเขา
แต่ตอนที่ผมได้ยิน ผมรู้เลยว่าโลกนี้ก็มีคนประหลาดอีก
ผมแค่ต้องตามหาพวกเขาให้เจอ
ผมเจอเพื่อนประหลาดคนแรกของผม ที่โรงเรียน
เขาชื่อจอห์น เบอร์รี
บ่ายวันนึง เราเห็นโฆษณาอยู่ด้านหลัง นสพ. แจกฟรีที่ชื่อเดอะวิลเลจวอยซ์
เป็นโฆษณาของวงที่เรารัก ชื่อว่าแบดเบรนส์
(แบดเบรนส์!)
และแบดเบรนส์มีการแสดง
ที่สถานที่แห่งหนึ่ง ชื่อว่าเดอะโบทานีทอล์กเฮาส์
เราจึงไปที่คลับแห่งนั้นกัน
และทั้งร้านมีอยู่ประมาณ 15 คน
ทุกคนเป็นผู้ใหญ่หมดแล้ว
แต่มีเด็กคนนึงในนั้น ที่อยู่ในวัยเดียวกับเรา
เขาดูเจ๋งมากๆ
เขาสวมเสื้อโค้ตตัวยาว น่าจะมาจากร้านของเก่า
เขาสวมร้องเท้าบู๊ตคอมแบต
เสื้อโค้ตของเขามีกระดุมทำมือ
และชื่อของเขาคืออดัม เยาค์
(อดัม เยาค์, 16 ปี)
ผมเจอเยาค์กับไมค์และจอห์น เบอร์รี ที่การแสดงสดของมิสฟิตส์ในปี 1982
(อดัม โฮโรวิตซ์, 15 ปี)
อาจเป็นวงเซอร์เคิลเจิร์กส์ก็ได้
แต่ผมชอบมิสฟิตส์มากกว่า ขอพูดว่าไปดูมิสฟิตส์แล้วกัน
ไปๆ มาๆ ผมกับเพื่อนสองคนได้ยิน
ว่ามีเด็กหลายคน สุมหัวกันอยู่ในห้องน้ำหญิง
เราจึงเดินเข้าไปในนั้น
และเราเจอเด็กพังก์ที่โคตรเจ๋งหลายคน ในวัยเดียวกับเราอยู่ที่นั่น
และผมจำหนึ่งในนั้นได้ จิลล์ คันนิฟฟ์
เพราะเราเรียนเกรดห้าห้องเดียวกัน
เธอจึงเป็นคนพาผมเข้าไปได้
ในกลุ่มนั้นผมจำเด็กได้อีกคนนึง
เคท เชลเลนบาค
เพราะเราโตมาในละแวกที่อยู่เดียวกัน
เคทเป็น... เธอเป็นคนที่เจ๋งมาก
เธอฉลาดกว่าพวกเราทุกคนอีก
ไม่รู้สิ เธอหลงใหล ในดนตรีจากฝั่งยุโรปมากกว่า...
แค่... ขอโทษที่ขัดจังหวะ แต่มาบอกว่าเธอฉลาดกว่าเรา...
- เคทฉลาดมาก แต่... - แน่นอน มันไม่ขนาดนั้น
- ไม่ได้บ่งบอกถึงเรามากหรอก - แต่เธอฉลาดจริง
- เรื่องจริงเลย - ถูก
เธอชอบฟังวงเจ๋งๆ อย่างคราฟต์เวิร์ก
และเธออยู่ในบ้านลอฟต์บนถนน 14 กับแม่ของเธอ
เป็นบ้านลอฟต์ยุคเก่าที่กว้างขวางมาก
และตรงกลางบ้านมีชุดกลองของเธออยู่
เพื่อนพังก์ร็อกคนแรกของผม คือเดฟ สกิลเคน และเขา...
เขาคือคนทางซ้าย ส่วนทางขวาคือผมเอง
ผมกับเพื่อนซี้ในโรงเรียนมัธยมต้น
เราเล่นบาสเกตบอลอยู่นอกโรงเรียน
และเราเห็นเด็กคนนึงดูเจ๋งมาก ทั้งผมเป็นหนามกับเสื้อโค้ตตัวยาว
กำลังเดินอยู่บนถนน ในมือก็ถือซินธิไซเซอร์
เราอดไม่ได้ ที่จะเข้าไปคุยกับเด็กคนนั้น
เขาอายุน้อยกว่าเราอีก
เขาอยู่เกรดหก และตอนนั้นเขาก็โดดเรียนออกมา
ใช้เวลาทำความเข้าใจกันก่อน
คุณอายุ 11 เรียนอยู่เกรดหก
ในตอนนั้น แหล่งนัดพบหลักของเรา คืออะพาร์ตเมนต์ของจอห์น เบอร์รี
บนแยกถนนสาย 100 กับบรอดเวย์
และนั่นคือที่ที่เราเล่นดนตรีกัน
ช่วงต้นยุค 80 ทุกคนที่เรารู้จักต้องมีวงดนตรี
เยาค์คะยั้นคะยอให้เราตั้งวงกับเขา
เขามีชื่อวงไว้ในใจแล้วด้วย
บีสตีบอยส์
(บีสตีบอยส์)
เดิมเลยวงนี้มีผม เคท อดัม เยาค์ และจอห์น เบอร์รี
ที่มาของชื่อนี้คือ
Boys Entering Anarchistic States Towards Inner Excellence
แค่ตัวย่อ BEASTIE มันไม่มีความหมาย
เลยต้องใส่ "BOYS" เข้าไปในชื่อวง
ชื่อวงของเราเลยน่าขำ และใช้คำฟุ่มเฟือย
แถมไม่ถูกต้องอีก เพราะเรามีมือกลองเป็นผู้หญิง เคทไง
คอนเสิร์ตแรกของเรา จัดที่บ้านของจอห์น เบอร์รี
ที่ที่เขาอาศัยอยู่ บนชั้นสาม
เยาค์กำลังจะอายุครบ 17 ปี
และเยาค์บอกว่า "เอางี้ไหม
ฉันจะจัดปาร์ตี้ แล้วเรามาเล่นดนตรีที่งานกัน"
พอเราไปถึงที่นั่นเพื่อจะแสดง ผมถูกเสนอชื่อให้เป็นนักร้อง
ตอนนั้นผมเป็นเด็กขี้อายมากๆ
ผมไม่รู้ทำไมผมถึงตอบตกลง
ผมคิดว่าสิ่งที่ผมจำได้หลักๆ น่าจะเป็นเด็กสิบหรือ 12 คนในห้อง
ที่กว้างประมาณ 12 ฟุตคูณ 20 ฟุต อะไรประมาณนั้น
พวกเขาโดดขึ้นโดดลง แล้วกระแทกกันไปมา
แต่หลักๆ แล้ว เป็นงานที่เพื่อนมาสนุกกันมากกว่า
ตอนนั้นผมยังไม่ได้อยู่ในบีสตีบอยส์
แต่ผมเข้าร่วมวงในปี 1983
จอห์น เบอร์รีเริ่มเบื่อวงแล้ว เขาเลยลาออก
ตอนนั้นผมไปไหนมาไหนกับไมค์ เยาค์ และเคทตลอดเวลา
(รายการ The Scott and Gary Show โทรทัศน์สาธารณะ)
คงเพราะผมอยู่กับพวกเขา ผมจึงกลายเป็นมือกีตาร์คนใหม่
เราเป็นวงฮาร์ดคอร์ แต่เราไม่ใช่แบบนั้นเลย
เราเหมือนมอนตีไพธอน มากพอๆ กับที่เราเหมือนแบล็กแฟล็ก
ช่วยแนะนำตัวหน่อย
ครับ ผมไมเคิล ผมอยู่ในวงบีสตีบอยส์
ฉันชื่อเคท ราศีมังกร และในกระเป๋ากางเกงฉันมีขุยผ้าอยู่
ถามสมาชิกที่อายุมากกว่านี้ และเป็นผู้ใหญ่กว่านี้ดีกว่า
- บอกชื่อหน่อย - ผมชื่อแอ็ด เรียกผมว่าอดัมก็ได้
และผมแค่มาออกทีวีเหมือนปกติน่ะ
ผมชื่ออดัม เข็มขัดผมก็บอกอยู่
ถ่ายเข็มขัดของอดัมที ถ้าทำได้
คุณอายุเท่าไร 13-14 ปีได้ไหม
- ประมาณนั้น - ใช่ 11-12 ปี
ตอนนี้เราแก่ขึ้นมาหน่อย
เราไม่ได้อายุ 15 ปีแล้ว
เราอายุ 16 ปี
เราสนใจดนตรีทุกแนว
เราฟังทั้งแนวโซล พังก์ แร็ป และเร็กเก
สมัยนั้นไม่ค่อยมีเพลงแร็ป แผ่นเสียงขนาด 12 นิ้วมีน้อยมาก
แต่เราอยากเปลี่ยนสไตล์ของเราดู
เราจึงหมกมุ่น อยู่กับโฆษณางี่เง่าตัวนึง
ของร้านขายไอศกรีมที่ชื่อคาร์เวล
สวัสดี ฉันคือมนุษย์ต่างดาวคาร์เวล มาจากนอกโลก
ฉันชื่อคุกกี้ พุซซ์
แล้วใครก็ไม่รู้เกิดปิ๊งไอเดียเท่ๆ
อัดเพลงด้วยเสียงแกล้งทางโทรศัพท์ ที่สุดแสนจะงี่เง่าที่ชื่อว่า
"Cooky Puss"
- หวัดดี คาร์เวล - โย่ พวก คุกกี้ พุซซ์อยู่ไหม
ใครนะ
คุกกี้ พุซซ์ ขอสายคุกกี้ พุซซ์หน่อย
ที่นี่ไม่มีคนชื่อนั้น
คุกกี้ โอพุซซ์ก็ได้ คุกกี้ ชิค...
เดฟ พาร์สันส์คนนี้
มีร้านขายแผ่นเสียงในตัวเมือง ที่ชื่อแร็ตเคจ
เราจะโดดเรียนไปสุมหัวกันอยู่ที่นั่น
ถึงตอนนี้แล้ว เดฟเริ่มทำค่ายเพลงเล็กๆ
บันทึกเพลง "Cooky Puss" ลงในแผ่นเสียงขนาด 12 นิ้ว
จากนั้นก็เกิด สิ่งที่เราไม่คิดว่าจะเกิดขึ้น
ดีเจเริ่มเอาเพลงนี้ไปเปิดในคลับ
คนอื่นนอกเหนือจากเพื่อน 15 คนของเรา ได้ฟังเพลงนี้จริงๆ
แล้ววันนึง ผมก็ไปหาเพื่อน ที่ทำงานชั่วคราวในโรงเรียนมัธยม
และเราได้ยินดีเจแอฟริกา แบมบาตา
ออกรายการทอล์กโชว์หรืออะไรสักอย่าง ที่ชั้นอื่นในอาคารนั้น
เราโคตรตื่นเต้นเลย
เราวิ่งลงไปชั้นล่าง แอบเข้าไปในฉากถ่ายรายการทีวี
และนี่คือสิ่งที่เกิดขึ้นหลังจากนั้น
ผมสงสัยอยู่พอดี... มีเพลงนึงที่ผมชอบมาก
เพลง "Cooky Puss" ของบีสตีบอยส์ ผมสงสัยว่าคุณเคยฟังรึยังครับ
เคยสิ ผมเคยฟัง "Cooky Puss" แล้ว
ผมได้แผ่นเสียงมาจากไหนสักแห่ง งานดีอยู่นะ
โอเค
คุณชอบเพลงนั้น... ทำไมคุณถึงชอบเพลงนั้น
ครับ มันเป็นเพลงที่ตลกมาก ผมได้ยินทางวิทยุ...
ที่มีเสียงสแครตช์แผ่นด้วยใช่ไหม แบบนั้นเหรอ
มีสแครตช์แผ่นนิดหน่อยด้วย
จังหวะฟังกี้ดี
บทที่สอง:
"สิ่งเดียวที่เราทำคือฟังเพลงแร็ป"
ในปี 1984 มีเพลงนึงที่ปล่อยออกมา
และเปลี่ยนทิศทางการทำเพลง ของวงเราไปตลอดกาล
เพลง "Sucker MC's" ของรัน-ดีเอ็มซี
สองปีก่อน เพื่อนผมคนนึง ขอให้ผมร้องเอ็มซีให้ตราตรึง
ผมจึงร้องออกไป ผมจะร้องให้ฟัง
ผมร้องแบบนี้ จะร้องให้ฟังดังๆ
หลังจากนั้น ไปที่ไหนในนิวยอร์ก ก็ได้ยินแต่เพลง "Sucker MC's"
คุณได้ยินเพลงนี้จากในรถ
จากเครื่องเล่นเทป จากร้านขายพิซซ่า ทุกมุมเมืองเลย
รัน-ดีเอ็มซีนี่โคตรเท่
และเราอยากเป็นอย่างพวกเขาบ้าง
เราศึกษาเพลงทุกเพลง เนื้อร้องทุกคำ
เราดูรูปทุกรูปที่มี พยายามหาว่าพวกเขาใส่รองเท้าอะไร
ใส่เสื้อผ้าอะไร ทุกอย่างเลย
เราจะศึกษาและร้องเพลงแร็ป เพลงโปรดของเราวนไปวนมาทั้งวัน
ไม่ใช่ว่าเรารู้สึก อยากเป็นวงแร็ปหรืออะไรนะ
แต่ตอนนั้น เราเริ่มเขียนเนื้อเพลงกันเองแล้ว
ผมว่าเราแสดงตัวอย่างกันหน่อยดีกว่า
แสดงให้เห็นว่าเราพัฒนามาแค่ไหน ในการใช้ไมค์ร้องแบบเอ็มซี
เดี๋ยว ยังไม่ถึง เริ่มเร็วเกินไป กลับไปก่อน
- ผมเริ่มเร็วไปเหรอ - กลับด้านหน่อย สไปค์
- เอาจริง โอเค - เอาละ หยุดก่อน
เห็นไหม สไปค์
- เดี๋ยวนะ เราอยู่ผิดที่ผิดทางจริงๆ - เครื่องฉายข้อความ...
- เอาละ นี่แหละที่ผมคิด... - โอเค
- เอาละนะ - เฮ้ๆ
เรากลับมาแล้ว เรา... เราซ้อมมาดี เราฝึกมาแล้ว จริงๆ นะ
ขอโทษที ผมทำพลาดเรื่อง เครื่องฉายข้อความ ขอโทษจริงๆ
เครื่องฉายข้อความเหรอ ไม่ยักรู้ว่ามีด้วย
ยังไงก็เถอะ
เป็นการตัดบทแบบสวยๆ "ยังไงก็เถอะ"
ช่วงนั้นเรากำลังจะมีโชว์ใหญ่ ที่สตูดิโอ 54
เดี๋ยว สตูดิโอ 54 นั่นน่ะเหรอ ที่มีบรูค ชีลด์สใช่ไหม
โอเค มีบาริชนิคอฟ ฮอลสตัน และดอนนา ซัมเมอร์
นี่เป็นประโยคที่ต้องการคำตอบไหม
- นั่นสิ ไม่มีใครพูดอะไรเลย - ไม่รู้สิ ยังไงก็เถอะ
พูดถึงโชว์ของเราที่สตูดิโอ 54 มันคือการแข่งขันหาสุดยอดวงและเราแพ้
คือเรากำลังจะมีโชว์ที่สตูดิโอ 54
และเราอยากเล่น เพลง "Cooky Puss" ของเรา
เราไม่เคยเล่นเพลงนี้สดๆ มาก่อน แต่เราคิดว่า...
เราปิ๊งไอเดียให้ดีเจมาเล่นกับเรา
เพื่อนเราบอกว่าเขารู้จักเด็กมหาลัย นิวยอร์กคนนึงที่เปิดแผ่นเป็น
และอยากเป็นโปรดิวเซอร์เพลงแร็ป เขามีอุปกรณ์ของดีเจครบเครื่อง
แต่ที่สำคัญกว่านั้น เขามีเครื่องทำฟองสบู่ด้วย
เดี๋ยวก่อน ว่าไงนะ แอ็ด-ร็อก เครื่องทำฟองสบู่เหรอ
โย่พวก ถูกเผง ไมค์ ดี เขามีเครื่องทำฟองสบู่
โอเค
เราจึงไปหาเขาที่หอพักของเขา
แต่พอเราไปถึง ประตูก็เปิดออก โดยหนุ่มเฮฟวีเมทัลผมยาว
สวมถุงมือหนังรูดซิปประหลาดๆ เราเห็นแล้วขวัญหนีดีฝ่อ
นี่ต้องไม่ใช่เขาแน่
เขาเปิดประตูเข้าไปยังหอพักห้องเล็กๆ
ห้องเขาอัดแน่นไปด้วย เครื่องเสียงครบชุด
มีเทิร์นเทเบิล มีเครื่องสร้างเสียงกลองทั้งหลาย
และใช่ครับ ทุกท่านครับ มีเครื่องทำฟองสบู่ด้วย
แล้วเราทำยังไงต่อ
เราตกลงจ้างเขาทันที
และนี่คือริค รูบิน
ตอนแรกดูเหมือนว่าเรากับริค รูบิน จะเข้ากันได้แบบแปลกๆ
เขามาจากลองไอแลนด์ ส่วนเรามาจากนิวยอร์กซิตี
และริคสนใจเรื่องอื่นๆ อีกมาก ที่เราไม่เคยสนใจมาก่อน
อย่างเช่นมวยปล้ำและดนตรีเฮฟวีเมทัล
เราคิดว่าของพวกนั้นมันไร้สาระ
ดูเหมือนริคจะแก่กว่าเรามากและ...
คือ...
ภาพมันฉายไม่ค่อยตรงจังหวะเลยแฮะ
- คือมัน... - กับ...
เราแสดงความเห็น เรื่องกล่องเคเบิลได้ไหม แบบว่า...
- ทุกคนคิดเรื่องนี้อยู่ใช่ไหม - ใช่
ไอ้นั่นมันของล้ำสมัยสุดๆ ในยุคนั้น
พวกเขามีกล่องเคเบิล โทรศัพท์พ่วงหลายสาย ผมว่านะ...
สมัยโน้นเรียบง่ายกว่าตอนนี้เยอะ กับบุหรี่เซเลมส์ซองนึง
กับที่เขี่ยบุหรี่ที่เต็มแล้ว วางอยู่ข้างเตียง
ใช่ไหมล่ะ
ดูเหมือนริคจะแก่กว่าเรามาก และเขาดูเป็นผู้ใหญ่กว่าเรา
และเขามีเงินซื้อของได้สารพัด
แต่ที่สำคัญที่สุด คือความมั่นใจของเขา
ไม่ว่าเขาสนใจอะไรอยู่ มันคือสิ่งที่เราจะสนใจตาม
เปรียบเหมือนโรคติดต่อเลย
คุณไม่มีทางที่จะอยู่กับริค
โดยไม่รู้สึกตื่นเต้น เกี่ยวกับสิ่งที่เขาตื่นเต้นได้
เราจึงเริ่มสนใจมวยปล้ำบ้าง
บ้างนะ
- และแน่นอน เราเริ่มสนใจเฮฟวีเมทัล - แน่นอน
- แน่นอน
เราใช้เวลาแค่สัปดาห์เดียว จากที่คิดว่า
ผู้ชายที่ใส่ถุงมือหนังรูดซิปคนนี้ ดูตลกไร้สาระ
กลายเป็นคิดว่า "เขาคือคนที่เจ๋งที่สุด"
เขากลายเป็นส่วนหนึ่ง ของทีมเราแบบเต็มเวลา
เขากลายเป็นพี่ชายสุดประหลาด และสุดเจ๋งของเรา
และหอพักเขากลายเป็น สำนักงานใหญ่แห่งใหม่ของเรา
เหมือนแร็ตเคจแห่งใหม่ของเราเลย
ทุกๆ วัน แทนที่เราจะไปโรงเรียน เรากลับไปสุมหัวอยู่ที่ห้องของริคกัน
และเราเอาแต่ฟังเพลง จากนั้นเราจะไปเที่ยวคลับกัน
แล้วไปหาอะไรกิน ที่ร้านโคซี่ซุปแอนด์เบอร์เกอร์
เราจะคุยกัน เรื่องคืนนั้นและเรื่องดนตรี
ดนตรีทุกอย่าง ที่เราจะร่วมกันสร้างให้ได้สักวัน
หลังจากโชว์ที่สตูดิโอ 54 เราก็มีดีเจ
เราคิดว่า "ช่างแม่ง มาลองแร็ป และทำให้เป็นส่วนหนึ่งของโชว์เรากัน"
(เดอะคิตเชน นิวยอร์กซิตี)
ริคจึงเข้ามาร่วมวงกับเรา และแน่นอน เขาเป็นดีเจดับเบิล อาร์
โชว์แรกๆ ที่เราแสดงกับริค ครึ่งนึงเราจะแสดงแบบวงฮาร์ดคอร์
จากนั้นเราจะลงจากเวที และแสดงอีกครึ่งนึงแบบวงแร็ป
- บี-อี-เอ - เอส-ที-ไอ-อี
พวกเราคือบีสตีโฟร์ ขาร็อกเขย่าโลก
- ผมมาสเตอร์อดัม เยาค์ - กับสล็อปเดอะร็อก
- กับไมค์ ดี - เคที่ เชลเลนบาค
ฮิปฮอปเข้าหู มันหยุดไม่อยู่
ร้องเข้าจังหวะมันๆ จนหมดแรงเลยแล้วกัน
โอเคๆ ผมว่านะ...
คุณพอจะ...
คุณพอจะนึกภาพออกแล้ว
แร็ปเปอร์ส่วนใหญ่ถือเนื้อเพลง ที่คล้องจองกันไว้ในมือใช่ไหม
พวกเขาทำกันแบบนั้นไม่ใช่เหรอ
การอยู่กับเพื่อนๆ ของคุณ
และแร็ปเพลง "Sucker MC's" ทั้งวัน ก็เรื่องนึง
แต่การขึ้นเวทีที่มีผู้ชม และต้องแร็ปเป็นภาษาของเราเองนั้น
นั่นก็อีกเรื่องนึง
ตอนนั้นเราไม่รู้ตัว แต่พอผ่านไปสักพัก
ยิ่งเราอยู่กับริค และทำตัวเหมือนริคมากเท่าไร
เรายิ่งอยู่กับเคทน้อยลงเท่านั้น
หรือพูดให้ถูกคือเคทอยู่กับเราน้อยลง
ผมคิดว่าเพื่อนๆ ของเรางงหนักมาก
ว่าทำไมเราไปขลุกอยู่กับริคตลอดเวลา
วงดนตรีก็ต้องกินเพื่ออยู่
ตอนนั้นริคกำลังโปรดิวซ์เพลงแร็ปแท้ๆ เพลงแรกของเขาที่ชื่อ "It's Yours"
ให้กับแร็ปเปอร์ชื่อทีลาร็อก
ก่อนหน้านั้น ดนตรีสำหรับเพลงแร็ป มักเล่นโดยวงดนตรีเป็นส่วนใหญ่
จะเล่นให้ฟังดูฟังกี้เนียนๆ
เพื่อให้ได้เปิดทางวิทยุ
แต่ "It's Yours" มีแค่แร็ปเปอร์ กับเครื่องสร้างเสียงกลอง
เสียงที่ได้ทั้งดิบและพังก์
มีอยู่คืนนึง
ริคบอกว่าเขาจะไปหารัสเซลล์ ซิมมอนส์ ที่ร้านแดนซ์เทอเรีย
เราไม่รู้ว่าริคกับรัสเซลล์ ไปเจอกันด้วยเรื่องอะไร
แต่เราตื่นเต้นมากที่ได้แอบย่องตาม ไปฟังพวกเขาคุยกันที่บาร์
เพราะรัสเซลล์คนนี้ ไม่ใช่แค่ผู้จัดการของรัน-ดีเอ็มซี
แต่เขาเป็นพี่ชายของดีเจรันด้วย
มันไม่ใช่ว่าเขาคือคนที่
รู้จักใครสักคน ที่รู้จักคนในวงการแร็ป
รัสเซลล์นี่แหละแร็ปเต็มตัว
เขาอยู่ที่ใจกลางของวงการเพลงแร็ปเลย
พอรัสเซลล์กลับไป เราตื่นเต้นกันมาก
เรารีบวิ่งไปหาริคและบอกว่า
"โย่ๆ โย่ๆ ริค เล่ามาให้หมดเลย
รัสเซลล์คนนั้นบอกอะไรนายบ้าง
นายต้องบอกเราทุกเรื่อง ที่พวกนายคุยกัน"
ก็นะ แบบว่า... เราตื่นเต้นนี่นา
ตีบทแตกมาก
เราพูดจาน้ำเสียงแบบนี้แหละ ตอนเราอายุ 16
ริคบอกเราว่ารัสเซลล์ไม่อยากเชื่อ
ว่าเพลง "It's Yours" จะแต่งขึ้นโดยคนที่เขาไม่รู้จัก
แถมยังแต่งโดยคนขาวอีก
ริคบอกว่าพวกเขาตกลงกันแล้ว
และพวกเขาจะวางแผนสร้างค่ายเพลง ชื่อเดฟแจม
เดี๋ยวนะ เดี๋ยว
ตั้งใจฟังหน่อย วางโทรศัพท์เลย แล้วมาดูนี่
Jam หมายถึงแผ่นเสียง
Def ย่อมาจาก 'definitive'
แน่นอนว่านี่คือแผ่นเสียงที่ดีที่สุด ที่คุณหาซื้อได้แล้ววันนี้
(เดฟแจม เทปบันทึกเสียง)
เดฟจัง เดฟจัง นี่คือเดฟแจม
และตอนคุยเรื่องแผนนั้นกันอยู่ ริคบอกรัสเซลล์เรื่องพวกเรา
"นี่ ผมมีแร็ปเปอร์ผิวขาวสามคน
พวกเขายังเรียนมัธยมอยู่เลย
พวกเขาชอบแนวพังก์ร็อก แต่พวกเขารักฮิปฮอปมากกว่า
สิ่งเดียวที่พวกเขาทำ คือฟังแต่เพลงแร็ป"
รัสเซลล์ ซิมมอนส์เห็นโอกาส ในการบริหารวงแร็ปผิวขาวทันที
ไม่กี่วันต่อมา เราก็ได้ไปหาเขาที่ออฟฟิศของเขา
เรานึกว่าเขาจะมีออฟฟิศหรูหราใหญ่โต
แต่พอเราขึ้นไปถึง มันมีแค่ห้องเล็กๆ สองห้อง จริงๆ นะ
แต่สิ่งที่เจ๋งก็คือ
หนึ่งในห้องนั้นมีเคอร์ทิส โบลว์ ราชาเพลงแร็ปอยู่ด้วย
เขาอยู่ในออฟฟิศของรัสเซลล์ พยายามฝึกเต้นเบรกแดนซ์
เขาพยายามใช้หัวหมุนตัว ด้วยเหตุผลอะไรสักอย่าง
ไม่ใช่แค่นั้นนะ ผมไม่รู้ว่าถ้า...
ในนี้มีใครรู้จักวงฟูลฟอร์ซบ้างไหม
เขาห้อมล้อม... เขาห้อมล้อมไปด้วย สมาชิกของวงฟูลฟอร์ซ
ที่กำลังดูเขาหัดเต้นเบรกแดนซ์
ที่เรากำลังเล่าให้คุณฟังอยู่นี้ มันเป็นภาพที่โคตรเท่จริงๆ
พอมั่นใจดีแล้ว
รัสเซลล์นี่ยิ่งกว่าริคอีกนะ
ถ้าคุณอยู่ใกล้เขา
คุณจะอดเชื่อไม่ได้ว่าเรื่องเจ๋งๆ ทุกอย่างที่เขาพูดจะเกิดขึ้นจริง
ในปี 1984 ไม่มีใครสนใจดนตรีแร็ป
ทางวิทยุนี่แทบไม่เปิดเลยด้วยซ้ำ
แต่ทุกที่ที่รัสเซลล์ไป เขาจะโปรโหมตให้ทุกคนรู้จัก
"รัน-ดีเอ็มซีจะเป็นศิลปิน ที่ยิ่งใหญ่ที่สุดของยุคเรา"
"ริค รูบินจะเป็นฟิล สเปกเตอร์ แห่งวงการแร็ป"
บีสตีบอยส์ล่ะ
พวกเขาคือบีบอยผิวขาว และพวกเขาจะเป็นวงที่ดังที่สุดในโลก"
เอาละ
เราจะค่อยๆ เล่าให้ฟังนะ
เราเพิ่งเริ่มร้องเพลงแร็ป
เราไม่เก่งเรื่องเจ๋งๆ
แต่ริคกับรัสเซลล์เชื่อในตัวเรา และมันทำให้เรามีความมั่นใจ
พวกเขาจึงจัดแจงให้เรา ได้อัดเพลงแร็ปเพลงแรกของเรา
ที่ชื่อว่า "Rock Hard"
ไม่รู้สิ มันไม่ใช่ ช่วงน่าประทับใจที่สุดที่ได้จับไมค์
แต่คุณต้องเข้าใจว่าเรารักดนตรีแร็ป และเราอยากเป็นแร็ปเปอร์ใจจะขาด
เราอยากเป็นอย่างรัน-ดีเอ็มซีมาก
"บีบอยผิวขาววงแรก เราไม่นึกเสียใจสักนิด
ทีวีคุณไม่ได้ทำงานผิด"
รัสเซลล์ ซิมมอนส์แต่งท่อนนี้
และเขาบอกเราว่าเราต้องร้อง เพราะมันเยี่ยมมาก
มันมีความเป็นบีบอยมากแค่ไหน รวมทั้งพังก์และอะไรอย่างอื่นด้วย
และเขาอยากให้เราร้องว่า
"ผมเล่นกีตาร์เป็น ผมเล่นกลองได้
เราไม่ใช่แค่บีบอย เราคือร็อกสตาร์ผู้ยิ่งใหญ่"
เราก็เลยทำตามนั้น
ก็เขาเป็นคนมีชื่อเสียง ในวงการแร็ปนี่นา
มีเคอร์ทิส โบลว์มาเต้นในออฟฟิศ อะไรทั้งหลายแหล่
ถ้าคุณคิดว่าการร้องแบบนั้น จะแปลกใหม่และไม่เหมือนใคร
ก็ได้ เร่งเสียงให้สุดเลย
ไมค์ ดี, แอ็ด-ร็อก กับเอ็มซีเอ
ไม่นานนักก่อนที่คุณจะร้องเฮ
หนุ่มๆ พวกนี้มีของเจ๋ง
พวกเขารีบชิ่งไป พวกเขาน่ะคลายความเครียดเก่ง
ผ่อนคลาย ผ่อนคลาย
สบายๆ
ผมล่ะอยากโทษริคกับรัสเซลล์ เรื่องคุณภาพของเพลง
แต่ประเด็นคือพวกเราเองที่เป็นคนแต่ง
เราเขียนเนื้อ และร้องเองทั้งหมดในเพลงนั้น
พวกเขาอยากให้เราเป็นการ์ตูน เวอร์ชันแร็ปของวงเมทัลยุค 80
แต่ให้ใส่รองเท้าหัวแข็งของอาดิดาส กับชุดออกกำลังกายอะไรพวกนั้น
แล้วเราก็เอาด้วย
- แหงอยู่แล้ว - ใช่ไหมล่ะ
จะเหลือเหรอ
แต่ถึงจุดนึงเราก็ตัดสินใจกัน ว่าเราต้องให้เคทออกจากวง
เพราะเธอไม่เหมาะกับ อัตลักษณ์หนุ่มแร็ปโฉมใหม่ของเรา
มันเละเทะแค่ไหนน่ะเหรอ
ตอนบีสตีบอยส์เริ่มวงใหม่ๆ เพื่อนส่วนใหญ่ของเราเป็นผู้หญิง
เป็นสาวๆ ที่เจ๋งที่สุดด้วย
มันน่าอายมากที่ต้องคิดว่า เราทำให้พวกเขาผิดหวัง
บ้าจริงเชียว ท้ายที่สุดแล้ว เคทอาจจะออกจากวงเองก็ได้
แต่สิ่งที่เกิดขึ้นจริงมันแย่มาก
ก่อนหน้านั้น วงของเราเป็นเหมือนตัวตลก
เราทำวงเพราะว่ามันสนุก
เป้าหมายใหญ่ของเรา คือการสร้างเสียงหัวเราะให้กัน
แต่ตอนที่เราอยู่กับริคและรัสเซลล์ พวกเขามีแผนการใหญ่โตสำหรับเรา
ถ้าริคคือพี่ชายสุดเจ๋งของเรา
รัสเซลล์ก็คงเป็นลุงสุดบ้าบิ่น
เราเริ่มไปเที่ยวด้วยกันทุกคืน อยู่ด้วยกันตลอดเวลา
ออกไปเที่ยวคลับ ดื่มคอกเทล สกรูไดรเวอร์บ้าง แบรสมังกี้บ้าง
เราเป็นเหมือนครอบครัวและเทะแต่สนุก
เวลาคุณอายุยังน้อยและเมาแอ๋ แล้วรัสเซลล์ ซิมมอนส์บอกคุณว่า
คุณจะเป็นวงแร็ป ที่ยิ่งใหญ่ที่สุดตลอดกาล
ผมว่าคุณจะได้ยินแบบนั้นบ่อยพอ จนเชื่อเรื่องที่เขาพูด
และแล้วก็เกิดเรื่องบ้าๆ ขึ้น
สไปค์
ขอโทษที ขอโทษจริงๆ มันน่าจะมีคิวบอกไม่ใช่เหรอว่า...
แต่ยังไงมุกเมื่อกี๊ก็ไม่ฮาอยู่ดี เล่าต่อเลย
สรุปจะเปิดหรือไม่เปิด
ไม่ใช่คืนนี้
นี่คือโชว์ครั้งสุดท้าย จะให้ไปเปิดตอนไหนอีก
เราไม่ได้โหลดเข้าเครื่องไว้
เราอาจจะหาได้ทันก่อนหมดคืนนี้
ผมจะจัดการให้ ผมจัดการให้
คือมันเป็นเสียง ที่พูดว่า "เรื่องบ้าๆ"
แล้วมีภาพแอนิเมชันขึ้นมา เพื่อนผม แม็กซ์ ทันโนนเป็นคนทำ... ช่างเถอะ
พวกคุณรู้ไหมว่าเราเล่นเปิด ให้มาดอนนาในทัวร์แรกสุดของเธอ
เราเล่นจริงๆ เรื่องที่เราเล่นเปิดให้มาดอนนา...
เรื่องบ้าๆ
หาเจอแล้ว
ช่างมันเถอะ
วันนึงรัสเซลล์ ซิมมอนส์ได้รับสายจาก ผจก. ของมาดอนนา เฟรดดี้ เดอแมนน์
เขาโทรมาถามว่ารัน-ดีเอ็มซี อยากเล่นเปิดให้มาดอนนา
ในทัวร์ครั้งแรกของเธอไหม
และรัสเซลล์บอกว่า "ใช่ พวกเขาได้เงิน 20,000 ต่อโชว์"
ผู้จัดการของมาดอนนาบอกว่า "ขอบคุณ ไม่เอาดีกว่า"
ไม่กี่ชั่วโมงต่อมา ผจก. ของมาดอนนา โทรหารัสเซลล์ ซิมมอนส์ และเขาบอกว่า
"เฮ้ รัสเซลล์ เดอะแฟตบอยส์ อยากเล่นเปิดให้ทัวร์ของมาดอนนาไหม"
เขาบอกว่า "ว้า เดอะแฟตบอยส์ติดงาน พวกเขาไปเล่นไม่ได้"
รัสเซลล์ไม่เคยเป็นผู้จัดการ ให้เดอะแฟตบอยส์
"แต่" เขาบอก
"ผมมีวงนึงชื่อบีสตีบอยส์ และพวกเขาโชว์ได้ในราคา 500 เหรียญ"
รู้ตัวอีกที
เราก็อยู่ที่ซีแอตเทิล วอชิงตัน ในโรงแรมโฟร์ซีซันส์
เตรียมตัวเล่นเปิดให้ทัวร์ของมาดอนนา
จำตอนนั้นได้ไหม
ก่อนออกทัวร์ เราคิดแผนการที่สุดยอดขึ้นมา
เราจะทำยังไงให้ผู้ชมทุกคนจำเราได้
แน่นอนว่าต้องไม่ใช่ เรื่องการใช้ไมค์อย่างช่ำชองของเรา
ไอเดียของเราคือเราควรหยาบคาย และเล่นห่วยแตกบนเวทีให้มากที่สุด
โย่! เตรียมตัวให้ดีนะ ดีทรอยต์ ฟิลลี ซินซี แอลเอ
เราจะบุกไปหาแล้ว!
ถ้าเราแค่ไปที่นั่น
และเล่นสองเพลงที่เรารู้จัก
และตอนนั้นเรารู้จักแค่นั้นแหละ
และเราบอกว่า "ขอบคุณครับทุกคน ราตรีสวัสดิ์"
ใครจะไปสนกัน
เราจึงทำตัวให้เป็นที่น่าจดจำแทน
ไอ้งั่งที่น่าจดจำชิบ
เราคือร็อกสตาร์ตัวจริง
ทุกคนที่นั่นไปเพื่อดูมาดอนนา
และแน่นอนว่าพวกเขาไม่สนใจเราหรอก
แต่นี่คือตอนที่มวยปล้ำของริค เข้ามามีบทบาท
เขาอยากให้เราเป็นตัวร้าย ในเวทีมวยปล้ำ
แหกปากร้องใส่กล้อง ที่อยู่ข้างเวทีมวยแบบนี้
เหตุผลเดียวที่เรายังไม่ได้ทำวิดีโอ ก็เพราะทันทีที่เราทำแล้ว
พวกเขาจะต้องเปลี่ยนจากเอ็มทีวี ไปเป็นบีสตีทีวี
เพราะพวกเขาจะขึ้นแสดงทั้งวันทั้งคืน
"บีสตีบอยส์ หนึ่งในวงที่ดีที่สุด ของวงการเพลงยุคนี้" นี่ไง
ผมว่าผมพูดไปก็ไร้ประโยชน์
ผมอาจจะพูดข้ามหัวคุณไป
จบการสัมภาษณ์แต่เพียงเท่านี้
- ขอบคุณมากครับ - เช่นกัน
นั่นแหละ...
ทุกคืนที่ออกทัวร์กับมาดอนนา
ผมจะออกไปยืนอยู่กลางเวที แล้วพูดแบบนี้
ผมคือราชาแอ็ด-ร็อก
และผมคือราชาของคิงส์เธียเตอร์
เราคือบีสตีบอยส์
คืนนี้เราออกมาคว้าชัยชนะ
พอเรากลับไปแล้ว ก็เผาที่นี่แม่งให้วอดวาย
เพราะพวกแกทุกคนมันไร้ค่าไงให้ตาย
อย่าลืมว่า นี่คือคนที่อดัมพ่นคำด่าใส่
เหมือนความสัมพันธ์ทั้งรักทั้งเกลียด
เราเกลียดพวกเขา พวกเขาเกลียดเรา เหมือนความรักไง
พอจบทัวร์ เรากลับมาบ้าน และสิ่งแรกที่เราทำ
คือไปหาทุกคน ใครก็ได้ที่จะรับฟังเรา และเราบอกว่า
"โย่ๆ เราออกทัวร์กับมาดอนนาด้วย"
เป็นอะไรที่เจ๋งที่สุดเลยเว้ย
ตอนนี้เรากลับบ้านมา และรับรู้อย่างเป็นทางการแล้ว
ว่าเราคือวงแร็ป
เอาจริงดิ
- ไฮไฟฟ์เนี่ยนะ - อือ
มันกลับมาฮิตแล้ว อดัม มันกลับมาแล้ว
คืนนึงรัสเซลล์หางานแสดงให้เรา ได้ที่คลับชื่ออองคอร์
เป็นการเล่นเปิดให้เคอร์ทิส โบลว์ ราชาเพลงแร็ป
เราทั้งคู่... เรามองหน้ากันและบอกว่า
"โย่ เราจะได้เล่นเปิด ให้เคอร์ทิส โบลว์เหรอ โคตรเจ๋ง"
- ทีนี้... - ของจริงก็พูดแบบนั้นเป๊ะๆ เลย
- บอกให้รู้ไว้ - ใช่ เป๊ะมาก
ทีนี้ อองคอร์เป็นคลับเพลงแร็ป ของคนผิวดำล้วนๆ
เราคือคนผิวขาวกลุ่มเดียวที่นั่น
แล้วเราก็คิดไอเดียดีๆ ออก
ว่าเราจะได้นั่งลีมูซีน และแต่งตัวแบบนี้
ตลกตรงไหน
ใช่ครับ นั่นเครื่องหัวของเราเอง
ก็นะ...
พอเราขึ้นเวทีที่อองคอร์ เล่นเพลง "Rock Hard" ของเรา
พวกเขาก็เปิดไฟทุกดวงในร้าน
ไฟฟลูออเรสเซนต์ เหมือนซูเปอร์มาร์เก็ตชิบเป๋ง
พวกผู้ชายในหมู่คนดู ก็เริ่มตะโกนใส่เรา
"โย่ๆ เมนูโดส์ ว่าไง"
"เมนูโด โคตรชอบเลย"
ใช่ครับ พวกเขาเรียกเราว่า "เมนูโด"
อันที่จริงคือ "เมนูโดส์" แบบมีหลายคน
ใช่
เราจึงเลิกแต่งตัวแบบนั้นให้ไวเลย
บทที่สาม:
"เพลงที่เปลี่ยนทุกอย่างไป"
(บทที่สาม เพลงที่เปลี่ยนทุกอย่างไป)
เราเริ่มเขียนเพลงแบบต่างๆ
ไม่ได้มีแค่กีตาร์ ท่อนเวิร์ส คอรัส เวิร์ส คอรัส
การป่วนไปทั่วได้กลายเป็น กระบวนการความสร้างสรรค์ของเรา
เรื่องมันจะเป็นแบบนี้
ไมค์กี้
เราจะเดินอยู่บนถนน
นี่คือ...
เฮ้
นี่คือท่าทางที่เราเดินบนถนน
- เป็นไง - ว่าไงพวก
เราซ้อมมาแล้ว
เราจะเดินไปตามถนน
เราจะผลัดกันร้องเพลงคนละนิด
กับเรื่องโง่ๆ ที่เราคิดว่าตลกดี
เราคนนึงจะสุ่มร้องเพลงที่เราชอบ อย่างเช่น...
รอเดี๋ยว
แล้วอีกคนจะร้องว่า "โย่ นี่น่าจะเป็นเพลงได้นะ
เขาควรพูดว่า "รอเดี๋ยว" แล้วเราให้สลิค ริคร้องว่า"...
จัดไป
แล้วอีกคนก็จะร้องว่า "ต่อไปต้องเป็น"...
เฮ้ เลอรอย
นี่แหละเพลง
ทีนี้...
จากนั้นเราจะเข้าสตูดิโอ พร้อมไอเดียเรียบง่ายและงี่เง่านั้น
และเราจะสร้างมันเป็นเพลงขึ้นมา
โย่ เลอรอย!
รอเดี๋ยว รอเดี๋ยว รอเดี๋ยว
จัดไป!
อดัมอยู่ที่นั่นด้วย เขาจะหมกมุ่นอยู่กับการเคาะจังหวะ
ที่แผ่นของ เครื่องสร้างเสียงกลองดีเอ็กซ์ของเขา
เวลาที่เขาตื่นเต้นมากๆ เขาจะคว้าหูฟัง
แล้วกระชากออกจากหัวเขา โยนไปข้างๆ และบอกว่า
"โย่ๆ ทุกคน ฟังนี่สิ"
ไม่จริง ไม่ๆ นั่นมันคุณ ไมค์
ผมเป็นแบบนี้ต่างหาก
ยังไงก็ตาม เขาทำแบบนี้...
บอกตามตรง นี่ผมหนุนคุณอยู่นะ อดัม
เขาจะสร้างจังหวะแนวอะโกโกหรือสวิง ที่เด็ดมาก
แต่พอเยาค์กับผมได้ยิน เราบอกเลยว่า "เช็ดเขร้"
แต่พอเอาไปใส่รวมกับจังหวะแนว 808
มันก็เปลี่ยนทุกอย่างไป
รอเดี๋ยว รอเดี๋ยว รอเดี๋ยว
จัดไป!
พวกเราสามคนได้ใช้อุปกรณ์ของตัวเอง
และทำเพลงที่เรารักออกมา
แทนที่จะพยายามทำเพลงเหมือนคนอื่น
เหมือนที่เราทำกับเพลง "Rock Hard"
ตอนนี้เราได้เป็นตัวของตัวเองแล้ว
หรืออย่างน้อยก็ได้เป็นตัวเอง เวอร์ชันในจินตนาการ
ริคแวะมาที่สตูดิโอ และเราเล่นเพลงนี้ให้เขาฟัง
เขานี่กระโดดโลดเต้นเลย เขาบอกว่า
"เฮ้ ทุกคน อย่าเปลี่ยนอะไรเชียว
แบบนี้เยี่ยมแล้ว ผมอยากเอาไปเปิดให้รัสเซลล์ฟัง
เราต้องปล่อยเพลงนี้ให้ได้"
เราแปลกใจมาก แต่ก็ตื่นเต้นสุดๆ
ริคมิกซ์เพลงนี้ ทำให้มันอลังมากขึ้น และเป็นมืออาชีพมากขึ้น
เขาทำให้จังหวะ 808 ฟังดูหลุดโลกไปเลย
- แบบนั้น - แบบนั้น
คุณจะได้ยินเพลงนี้ทำกระจกหลังรถสั่น ในย่านอีสต์โคสต์
และมันทำให้เครื่องเสียงหลายคน ดังสนั่นหวั่นไหว
เราคิดหาทางนำองค์ประกอบต่างๆ ที่เราชอบมารวมไว้ด้วยกัน
อย่างเช่นจังหวะ เสียงง่ายๆ การสแครตช์แผ่น นำมารวมกันเป็นเพลง
ให้เป็นสไตล์ใหม่
ที่สำคัญที่สุดก็คือ เราค้นพบเสียงของเราเอง
ตอนนี้ผมโคตรชิว ผมโคตรชิวจนตัวปลิว
เปิดดูกระเป๋าตังค์ พบเงินเป็นถุงเป็นถัง
นั่งจิบเบียร์ชมวิวอยู่ข้างหน้าต่าง
ใครไม่เติมเบียร์ ไม่ชิวก็ไปห่างๆ
ตอนนี้ผมเพิ่งถึงบ้าน เพราะผมออกไปพล่าน
นี่มันเวลาอะไร เวลาซื้อเบียร์ไง
รัสเซลล์กับริคทำแผ่นเพลง "Hold It Now, Hit It" จากเดฟแจม
จากนั้นเพลงนี้ก็ถูกเปิดตามรายการ มิกซ์เพลงและในคลับทั้งหลาย
ซึ่งเป็นเรื่องใหญ่สำหรับเราเลย
เพลงของเราถูกเปิดต่อจากเพลงอย่าง "Rock the Bells" ของแอลแอลคูเจ
เพลง "Peter Piper" ของรัน-ดีเอ็มซี และเพลงทั้งหลายที่เรารัก
เราจะมีคอนเสิร์ตที่ฟิลลี
เราไปที่นั่นแล้วเล่นเพลงให้ฟัง
ผมจำได้ว่าเราเล่น "Hold It Now" และทุกคนเต้นกันมันมาก
ทุกคนในคลับเลย
มันเป็นความรู้สึกที่สุดยอดมาก ผมอุทานเลย "สุดตีนว่ะ"
ตอนนั้นผมอายุ 19 ปี
ผมพอมีเงินในกระเป๋าอยู่บ้าง
เหล่าแร็ปเปอร์รู้ว่าผมเป็นใคร
เราได้เที่ยวคลับฟรีๆ
เราได้บัตรแลกเครื่องดื่ม ได้คุยกับสาวๆ
- ได้ดื่มจนเมาแอ๋ - "แอ็ด-ร็อก"
เราป่วนไปทั่ว เราเขียนเนื้อเพลงลงบนกระดาษเช็ดปาก
เราหัวเราะเฮฮากัน
แล้วเราก็ไปสตูดิโอ ทำเพลงจากเรื่องงี่เง่าทั้งหมดนั้น
คืนต่อไป เพลงต่อไป
สี่และสามและสองและหนึ่ง ว่าไง!
พอผมถือไมค์ คนไม่เจ๋งต้องหลบไป แม่น!
อยู่กับแอ็ด-ร็อกและไมค์ ดี แต่คุณไม่มี
ของเด็ดน่ะผมมี มากกว่าที่ปีกัสโซมีสี
เพลงผมเด็ด เพลงผมเจ๋ง
ไม่แปลกใจถ้าคุณอยากจะกินตับผมเอง
บี-อี-เอ-เอส-ที-ไอ-อี...
เราอัดเพลงทำเพลงกันตลอดเวลา
รัสเซลล์จะคอยเอามาเรียบเรียง และปล่อยเป็นซิงเกิลออกมาเรื่อยๆ
- เราปล่อยเพลง "Paul Revere" - ดังเปรี้ยง
เราปล่อยเพลง "The New Style"
ดังเปรี้ยง
ถึงจุดนึง รัสเซลล์มาที่สตูดิโอ และเขาบอกว่า
"พวกคุณคือวงแร็ป ที่เจ๋งที่สุดตลอดกาล
พวกคุณจะได้ทำอัลบั้มเต็มแล้ว"
ตอนที่เราคุยกันอยู่นั้น อดัมกับผม
เรายังอยู่อะพาร์ตเมนต์รูหนูอยู่เลย
เหมือนที่คุณอยู่ทั่วไป ตอนอายุ 19 นั่นแหละ
แต่เยาค์ย้ายไปอยู่อะพาร์ตเมนต์ ที่ทั้งใหม่และสวยในบรุกลินไฮต์ส
เขาอยู่ที่นั่นฟรี
เพราะเขาเป็นผู้ดูแลอาคารนั้น
- จริงๆ - ถูกต้อง
ถ้าเครื่องทำน้ำอุ่นของคุณพัง เขาจะขึ้นไปซ่อมให้
เขาไม่มีคุณวุฒิ สำหรับงานนั้นเลยสักนิด
แต่เขาทำได้ทุกอย่าง ตามสัญชาตญาณของเขา
ช่วงดึกของคืนนึง ผมกับไมค์ แวะไปที่อะพาร์ตเมนต์
เขามีเครื่องเล่นเทป วางอยู่บนโต๊ะในครัว
แต่มันไม่ใช่เครื่องเล่นตลับเทป
มันคือเครื่องเล่นแบบม้วน สำหรับฟิล์มหนึ่งส่วนสี่นิ้ว
ผมไม่รู้มาก่อนว่าเขามี
ผมไปที่นั่นและเรียนรู้วิธีใช้
พยายามหาคำตอบว่ามันคืออะไร
เขามีเทปอยู่ที่ม้วนข้างนึง
และแทนที่ฟิล์มจะโยงไปที่อีกม้วนนึง เหมือนปกติทั่วไป
มันกลับโยงออกมาจากม้วนนึง แล้วพันรอบขาตั้งไมค์
แล้วก็โยงไปพันขาตั้งไมค์อีกอัน
แล้วไปพันรอบเก้าอี้
แล้วค่อยกลับมาที่ม้วนที่สอง
อดัมกับผมมองไอ้เครื่องนี้ แล้วบอกว่า
"นี่มันมายากลชัดๆ เลยโว้ย ว่าไหม"
พอเยาค์ลุกขึ้นมากดปุ่มเพลย์
จังหวะกลองต้นเพลง
"When the Levee Breaks" ของเลดเซปเปลินก็เริ่มบรรเลง
แต่แทนที่จะเล่นทั้งเพลง กลับมีแค่จังหวะกลองอินโทรเล่นวนไปมา
ผมเคยเห็นพวกดีเจเขาทำกันโดยใช้ แผ่นเสียงสองแผ่นกับเทิร์นเทเบิล
แต่ผมไม่เคยเห็น การใช้เทปม้วนต่อม้วนแบบนี้เลย
ทั้งเสียงและภาพที่เห็น มันช่างน่าอัศจรรย์สำหรับเรา
เยาค์บอกว่าเขาได้ยินมาว่า
จิมมี่ เฮนดริกซ์กับสลายสโตน ใช้เทปลูปแบบนี้ เขาเลยอยากลองบ้าง
เขาไปได้ยินเรื่องนี้มาจากไหน
สมัยนั้นยังไม่มียูทูบหรือกูเกิลเลย
เรานำผลงานสร้างสรรค์ของเยาค์ ไปที่สตูดิโอ
และเราทำเพลงที่ชื่อว่า "Rhymin' & Stealin'"
อาลีบาบากับโจร 40 คน
ทั้งแตะ ทั้งทุบ ทั้งร้องเพลง ทั้งปล้น...
ตอนที่เราเขียนเพลงและอัดเพลง ที่จะเป็นอัลบั้ม "Licensed to Ill"
ริค รูบินกำลังโปรดิวซ์อัลบั้มใหม่ ของรัน-ดีเอ็มซี ชื่อ "Raising Hell"
เพลง "Walk This Way" ของแอโรสมิธ ที่พวกเขาทำใหม่ป็นเวอร์ชันตัวเอง
กลายเป็นเพลงฮิตติดกระแสหลัก ทางวิทยุและเอ็มทีวี
ส่วนรัน-ดีเอ็มซีก็โด่งดังไปทั่วโลก
พวกเขาออกทัวร์กันช่วงฤดูร้อนปี 1986
รัสเซลล์ให้เราเล่นเปิดให้พวกเขา
หน้าที่ของบีสตีบอยส์ ในทัวร์ Raising Hell
คือการทำให้ผู้ชมเริ่มดีด เพื่อรอดูโชว์
เราคิดกันว่าเราจะทำให้เวทีลุกเป็นไฟ
แล้วทำให้คนดูอินไปกับเรา
พอทัวร์ถึงไมแอมี คนดูก็ล้นหลามแล้ว
โปรโมเตอร์อัปเกรดสถานที่จัดงานจาก บาสเกตบอลอารีนาเป็นเบสบอลสเตเดียม
โจ เพอร์รีกับสตีเวน ไทเลอร์ จากวงวงแอโรสมิธบินลงมาที่ไมแอมี
เพื่อเล่นกับพวกเขาแค่เพลงเดียว
และมันจะต้องเป็นโชว์ที่สุดยอดมากๆ
เธอเริ่มสุงสิงกับหนุ่มๆ วงดนตรี
เธอถึงกับขาชี้ฟ้า...
ตัดภาพไปที่ตอนแอโรสมิธกำลังจะ ขึ้นเวทีไปแจมกับรัน-ดีเอ็มซี
เพื่อเล่นเพลงฮิตอันดับหนึ่งทั่วโลก
พวกเขาเดินออกมา ผู้ชมออกอาการคลั่งไคล้
แต่มีอีกคนที่อยู่บนเวที
เยาค์
เยาค์ดันเอาเบสติดตัวไปด้วย
และแจมมาสเตอร์เจย์จากรัน-ดีเอ็มซี คิดว่าคงสนุกดี
ถ้าจะให้เขาเล่นเบสเพลงฮิต กับพวกเขาและแอโรสมิธ
บนเวทีของเบสบอลสเตเดียมที่ไมแอมี
และเยาค์ก็แสดงออกมาได้น่าทึ่งมาก
สีหน้าของวงแอโรสมิธ งงกันไปทั้งแถบ
"ไอ้หนุ่มขี้เมาบนเวทีคนนี้ใครกัน
แล้วทำไมเขาถึงมาเล่นเบสกับเรา"
ตลอดเวลาที่เล่นเพลงนั้น
เยาค์พยายามจะทำท่า แบบเวลามือกีตาร์เอาหลังชนกัน
กับโจ เพอร์รีที่ไม่อยากทำเลยสักนิด
แล้วก็...
กลายเป็นว่าเยาค์วิ่งถอยหลัง ไล่ตามเขาไปทั่วเวที
ส่วนพวกเรายืนอยู่ข้างเวที
ดูไป ตะโกนไป ขำไป ถูกใจจริงๆ
มันไม่ใช่แค่สนุกสุดๆ นะ ที่ได้ออกทัวร์
และใช้เวลาอยู่กับรัน-ดีเอ็มซี
แต่เราได้เรียนรู้มากมาย จากการดูพวกเขาในแต่ละคืน
เหมือนเราอยู่ในโรงเรียนสอนแร็ปเลย
ใช่ๆ ทุกคน เราจะไม่หยุด ทำต่อไป ทำให้ลุกเป็นไฟ
ไง...
ไม่มีอะไรจะพิสูจน์
ดูให้ดี ท่าทีของผมน่ะดึงดูด
ดื่มให้หมด ดื่มให้เมา จะเหล้า จะเบียร์
ที่อยู่ตรงเทิร์นเทเบิลน่ะคือ...
ผมชื่อรัน ผมเป็นคนมันๆ
ฟังผมร้องให้ดี เพราะผมนั้นมีสไตล์
ส่วนนี่ดีเอ็มซี และเขาอยู่ข้างกาย
คว้าไมค์ไป...
พอเรากลับมาบ้าน
เราพบว่าริคได้มิกซ์เพลงของเรา ครบทุกเพลงในแผ่นเสร็จแล้ว
มันแปลกมากที่เขาทำโดยที่เราไม่รู้
เยาค์เป็นคนที่สนใจด้านเทคนิค ของการบันทึกเสียง
ผมมั่นใจว่าแบบนี้คงทำให้เขาหัวเสีย หรือหงุดหงิดแน่นอน
แต่ผลงานของริคนั้นน่าทึ่งมาก
เขาเอาเพลงแร็ปประหลาดๆ ของเรา
ไปทำให้เสียงออกมาคลีน โดดเด่น ขัดเกลาทุกเม็ดจนพร้อมเปิดทางวิทยุ
เพลงพวกนั้นเหมือนเพลงจริงๆ มากกว่าแค่เพลงตลกๆ
(บีสตีบอยส์)
แบรสมังกี้ ฟังกี้มังกี้
ขี้เมาแบรสมังกี้ ฟังกี้มังกี้
แบรสมังกี้
บทที่สี่:
"ก่อนหน้านี้เราพูดถึงเพลง ที่เราคิดว่าทำให้ทุกอย่างเปลี่ยนไป
และมันก็เปลี่ยนไปจริงๆ
แต่นี่ต่างหาก ที่เป็นเพลงที่เปลี่ยนทุกอย่างไป"
บอกก่อน เราเกือบทำ อัลบั้ม Licensed to Ill เสร็จแล้ว
แต่รัสเซลล์บอกว่ามันยังยาวไม่พอ
เราต้องเพิ่มเข้าไปอีกเพลงนึง
เยาค์กับเพื่อนของเขา ทอม คุชแมน มีวงสำรองที่ชื่อ "บรุกลิน"
พวกเขามีเพลงที่ชื่อว่า "Fight for Your Right (To Party)"
เยาค์บอกว่า
"ทำไมเราไม่เอาเพลงของวงบรุกลิน มาให้บีสตีบอยส์ใช้ล่ะ"
พวกเขาทำเพลงนี้ขึ้นมาขำๆ
เหมือนเพลงตลกล้อเลียน พวกเพื่อนๆ และเด็กมหาลัยขี้เมา
จริงๆ เราไม่เคยเจอ พวกคนขี้เมาแบบนั้นหรอก
แต่เราคิดว่ามันคงตลกดี ที่ได้เอามาล้อเลียน
ไอเดียของเราคือการนำแบบนี้นิด
แบบโน้นหน่อย
แบบนี้อีกนิดนึง
แล้วก็เพิ่มแบบโน้นเข้าไปอีกหน่อย
เอาทุกอย่างที่เห็นนี้มายำรวมกัน
สิ่งที่ได้ก็คือ...
เราต้องสู้เพื่อสิทธิ์ของเรา
ที่จะปาร์ตี้
เรื่องบ้าๆ มันเกิดขึ้นเร็วมาก
รู้เหมือนว่าวันถัดมา พอปล่อยเพลงของเราไปแล้ว
จากนั้นก็ปล่อยวิดีโอ
มันดังไปทั่วเลย
ตัวผมนี่นั่งกินซีเรียลอยู่ที่บ้าน
และดูเพลงนี้ฉายทางเอ็มทีวี ชั่วโมงละห้ารอบ
สมัยนั้นใครๆ ก็ดูเอ็มทีวี
และเราโผล่ทางทีวียาวๆ เลย
มีการฉายวิดีโอทำเองของเรา ที่ถ่ายที่อะพาร์ตเมนต์ของเพื่อน
คั่นระหว่างวิดีโอของไมเคิล แจ็กสัน พรินซ์ และทีนา เทิร์นเนอร์
มันคือเรื่องบ้าสุดๆ เลย
เราผันตัวจากการเป็นคนดังใน...
- เรื่องบ้าๆ - ให้ตายสิ
เราผันตัวจากการเป็นคนดัง แค่ในรัศมี 14 บล็อก
จนเป็นที่รู้จักในวงการฮิปฮอปใต้ดิน
เป็นที่รู้จักเวลาเดินตามท้องถนน หลังปล่อยอัลบั้ม Licensed to Ill
ทุกที่ที่เราไป คนจะเริ่มตะโกนว่า...
"โย่ ไมค์ ดี"
"ว่าไง ไอ้หนู"
กับผมและเยาค์ก็เหมือนกัน เราเดินอยู่ตามท้องถนน
ถ้ามีคนจำเราได้ พวกเขาจะบอกว่า...
"โย่ ไมค์ ดี"
เรื่องจริง
เรารู้สึกถึงตัวตนของเราจริงๆ
ประมาณสองเดือนต่อมา
รัสเซลล์ส่งเราไปออกทัวร์ของตัวเอง ครั้งใหญ่ครั้งแรกในอเมริกา
เราทำไงน่ะเหรอ
เราพาเดฟ สกิลเคน, เซย์, ดีเจเฮอร์ริเคน
และเพื่อนคนอื่นๆ ของเราไปด้วย
อัลบั้มของเราขายดีถล่มทลาย
นั่นคือตอนที่เราเริ่มรู้สึกว่า มันเปลี่ยนไปจริงๆ
การเป็นคนดัง ในเมืองของเราก็เรื่องนึง
แต่การเป็นคนดังในห้าง ที่มิสซูลา รัฐมอนแทนา
มันต่างออกไปอย่างสิ้นเชิง
ก่อนทัวร์นั้นจะเริ่มต้นขึ้น
รัสเซลล์ ซิมมอนส์พาเราไปพบ กับคนประหลาดคนนึง
เพื่อคุยว่าเราอยากได้อะไรบนเวทีบ้าง
เพื่อปั่นหัวคนนั้นเล่น เราเลยบอกว่า "อ๋อ ขอบ้านหน่อย
เราอยากได้เบียร์บัดไวเซอร์แพ็กหกขวด สูงสิบฟุตเป็นโต๊ะของดีเจ
- "ได้" - "เราอยากได้กรงของนักเต้นอะโกโก"
- "ได้" - "เราอยากได้กล่องใหญ่ๆ
ที่มีจู๋ขนาด 25 ฟุต โผล่ออกมาตอนจบการแสดง"
- "อันนี้ง่าย ได้ ไม่มีปัญหา" - นะ
รู้ตัวอีกที
พอเราไปถึงมิสซูลา รัฐมอนแทนา เพื่อแสดงครั้งแรก ก็เจอนี่เลย
ไมค์ ดี ใจดีสู้เสือ
เราพยายามใจดีสู้เสือ เราตื่นเต้นกันมาก
เราไม่รู้ว่าจะมีใครมาดูเราเล่นบ้าง
เราไม่คิดจริงๆ ว่าพวกขี้เมาทั้งหลาย
ที่เราล้อเล่นสนุกปากจะมาดูด้วย
แต่ปรากฏว่าพวกเขาชอบเพลง "Fight for Your Right (To Party)" มาก
รู้อะไรไหม เราชอบเป็นคนที่ถูกรัก
งั้นก็ช่างแม่ง เอาเหล้า 40 ดีกรีมา แล้วเมาให้เละกันดีกว่า
ทุกอย่างที่รัสเซลล์พูดว่าจะเกิดขึ้น ก็เกิดขึ้นจริงๆ
เขาจะโผล่มาหาบ่อยๆ ตามเมืองต่างๆ ที่เราไปทัวร์ และย้ำเตือนเรา บอกว่า
"เห็นไหม บอกแล้วไง ไอ้พวกบ้า
ว่าจะต้องดังเป็นพลุแตกแน่นอน"
การแสดงของเราใหญ่ขึ้นเรื่อยๆ
คืนนี้มีผู้ชม 1,000 คน คืนต่อไปมี 2,000 คน
- ชิคาโก แอตแลนตา... - ไมแอมี
ไมแอมี
- มิวนิก - มิวนิก
ฮิวสตัน
โชว์ โรงแรม ปาร์ตี้หลังจบงาน และปาร์ตี้หลังปาร์ตี้หลังจบงาน
ตอนนั้นชีวิตเรากำลังรุ่งสุดๆ มีแต่เรื่องให้ทึ่ง
เป็นที่รับรองแล้วว่า Licensed to Ill
คืออัลบั้มเดบิวต์ที่ขายดีที่สุด ในประวัติการณ์ของค่ายเพลงนี้
- พวกเขาคือ... - บีสตีบอยส์
ถูกต้องครับ
เท้าเหยียบกระเดื่อง ไม่เคยพลาดเหล็กอันเขื่อง
เครื่องยนต์ร้อนระอุ ยิ่งกว่ากาน้ำต้มสุก...
ในปี 1987 บีสตีบอยส์จะครองอเมริกา
ไม่หยุดอยู่กับที่ เราทัวร์ทั่วประเทศไป
บีสตีบอยส์ออกมาพักร้อนไง...
พวกคุณสามคนมารวมตัวกันได้ยังไง จูลียาร์ดเหรอ
เรื่องจริงไม่หลอก ผมจะเอาเงินคุณนะขอบอก
ไปเที่ยวชายฝั่งทางโน้นทางนี้ ดูสาวๆ สะบัดก้นในบิกินี่
ขณะที่คุณทำงานเช้ายันเย็น
บีสตีบอยส์แสดงสด ที่การ์เดนโคลด์ให้คนเต้น
แต่มีเรื่องประหลาดเกิดขึ้น ตลอดการทัวร์นั้น
เราเปลี่ยนจากการแกล้งเพื่อนขี้เมา มาเป็นคนขี้เมาซะเอง
มาโยกหัวไปพร้อมๆ กัน
โย่ ว่าไง เอ็มทีวี
- เราคือบีสตีบอยส์ - ใช่แล้ว
เพลงที่แราแต่งขำๆ ได้กลายเป็นเพลงฮิตติดตลาด
ตัวอย่างนึงคือเรามีเพลง ในอัลบั้มแรกของเรา
ที่กะจะให้เป็นมุกตลกงี่เง่าเสียดสี
แต่เอาเข้าจริงมันไม่ได้ตลกขนาดนั้น
ผมจะบอกเนื้อเพลงของเพลงนี้ให้คุณฟัง
"สาวๆ มีไว้ล้างจาน
สาวๆ มีไว้ปัดกวาดห้องให้ผม
สาวๆ มีไว้ซักผ้าให้ผม
"สาวๆ อย่าลืมในห้องน้ำด้วยนะ สาว
ตอนนั้นเรายังไม่รู้ ว่าอะไรใช่หรือไม่ใช่มุกตลก
ทุกอย่างมันดูเลอะเลือนจริงๆ
เนื้อเพลงมันค่อนข้างเลอะเลือน สำหรับเรา
ผมมีช่วงที่พักจากการทัวร์ แต่ผมไม่แม้แต่จะโทรหาเพื่อนๆ
เพราะผมไม่รู้ว่า จะเข้ากับพวกเขาได้ยังไงอีก
ผมไม่รู้ด้วยซ้ำ ว่าตัวเองกลายเป็นคนยังไงในตอนนั้น
ผมจำได้แม่น มีครั้งนึง ผมเจอเคท เชลเลนบาคที่ร้านขายอาหาร
และผมไม่ได้ทักทายเธอ
เธออาจจะไม่เห็นผม ผมไม่รู้
แต่ถ้าเธอเห็นผม
เธอต้องเห็นผม ที่ไม่ใช่ผมคนเดิมแน่นอน
ผมจำได้ว่าผมอยู่หลังร้าน ข้างๆ ตู้แช่เย็น
เธออยู่หน้าร้าน กำลังจ่ายเงิน
เธอหัวเราะสนุกสนาน อยู่กับเพื่อนของเธอ
ผมว่าที่ผมไม่ได้ทักทายเธอ เพราะผมอาย
เมื่อคิดว่าผมเปลี่ยนไปมากขนาดไหน
พูดถึงเรื่องการเปลี่ยนไป
ผมอยากขอโทษแมททิวพี่ชายผมสักหน่อย
สำหรับตอนที่ผม เอาแต่เรียกเขาว่า "มันนี่"
เวลาที่เราพยายามจะคุย เรื่องจริงจังกัน
ผมจะบอก "โย่ มันนี่ ไม่รู้สิ มันนี่"
เขาจะตอบมาว่า "โย่ ทำอะไรของนายวะ นี่คุยเป็นเรื่องเป็นราวอยู่"
ยังไงก็เถอะ
แมททิว ขอโทษนะที่ทำตัวเป็นไอ้งั่ง
ต่อไปคือบทที่ห้า: "ไอ้งั่งในกล่อง"
(บทที่ห้า ไอ้งั่งในกล่อง)
อัลบั้มของเราขายดีถล่มทลาย และโชว์ของเราก็ยิ่งบ้าขึ้นเรื่อยๆ
เหล้าเพียบ คำด่าเป็นพรวน
ทางใต้พยายามแบนเรา เพราะพฤติกรรมลามกจกเปรต
เราต้องแอบออกจากเวทีหลังจบโชว์ ย่องไปขึ้นรถตู้
แล้วขับรถข้ามรัฐ เพื่อไม่ให้ถูกจับกุม
ตอนนั้นมีสื่อของอังกฤษเล่นข่าวเรา
พวกเขาเขียนข่าวมากมายเกี่ยวกับเรา
พอเราไปถึงอังกฤษเพื่อแสดงทัวร์
พวกเขาเขียนข่าวเรื่องเราทั้งหมด
แล้วขึ้นปกหนังสือพิมพ์ไปทั่วเลย
(ป๊อปไอดอลเย้ยหยันเด็กใกล้ตาย)
จึงมีความคาดการณ์แปลกๆ ว่าเราต้องเป็นไอ้พวกวิกลจริตแน่ๆ
เราไม่ได้ทำแบบนั้นซะหน่อย ขอบอกเลยนะ มันไม่ได้เกิดขึ้นจริง
(เราเกลียดอังกฤษ ใช่ พวกบีสตีบอยส์นั่นแหละ)
เอาจริงๆ ผมชอบนะ พวกเขาใช้คำว่า "ไอ้ห่วยโฮโรวิตซ์"
- ชอบจริงๆ แต่ว่า... - อือ
น่าเสียดายนะที่ไม่ได้เอามาใช้
- "ไอ้ห่วย" โฮโรวิตซ์เหรอ - ใช่ ติดหูดีออก
มีการประชุมในรัฐสภาด้วย
เพื่อตัดสินใจว่าควรอนุญาต ให้เราเข้ามาในอังกฤษไหม
(ไปตายซะ บีสดีส์)
พูดจริงนะเนี่ย
แต่ละเมืองที่เราไปทัวร์ ผู้ชมจะเริ่มพัฒนาบรรยากาศแบบว่า
"พวกเวรอย่างแกไม่ได้มีดีอะไรหรอก
เทียบกับพวกเราที่นี่" ประมาณนี้
พอถึงการแสดงครั้งสุดท้าย ของทัวร์นั้นที่ลิเวอร์พูล
พวกผู้ชมโกรธคลั่งมาก
(บีสตีส์ท่ามกลางความเดือดดาล)
ตอนเข้าเพลงแรกของโชว์ที่ลิเวอร์พูล
ผู้ชมเริ่มร้องเพลงสโมสรฟุตบอล และขว้างปาของใส่เรา
จากนั้นก็กลายเป็นพายุกระป๋องเบียร์ เต็มรูปแบบ...
ให้ตายสิ ไมค์ ไม่เอาน่า
พายุกระป๋องเบียร์และขวดเบียร์ เต็มรูปแบบ
ช่วงกลางโชว์ เราหนีรอดออกมา แล้วขับรถกลับลอนดอน
(บีสตีบอยส์รีบชิ่ง เพราะขวดเหล้าบินได้)
หลังจากเรื่องทั้งหมด คุณคงคิดว่าเราอยากพักสักนิดใช่ไหม
ให้เรื่องอะไรมันซาลงก่อน
แต่เปล่าเลย
จบจากนั้น เราก็ไปทัวร์ที่ญี่ปุ่นต่อ
หลังจบทัวร์ที่ญี่ปุ่น
เรากลับมาที่สหรัฐฯ และทัวร์แบบเดิมซ้ำอีกรอบ
ไม่มีพัก
เราไม่ได้หยุดเลย
รัสเซลล์บอกว่า "พวกคุณต้องออกทัวร์ต่อ
พวกคุณจะทำเงินได้เป็นกอบเป็นกำ และเป็นร็อกสตาร์ที่มีความสุข"
"ก็ได้ รัสเซลล์ คุณว่าไงก็เอาตามนั้น"
เขาเป็นผู้จัดการวงนี่นา
ถ้าเขาบอกว่า "พวกคุณต้องทัวร์ต่อ" นั่นคือสิ่งที่คุณต้องทำ
เราไม่ตั้งคำถามอะไรมากมายนัก
เรารู้สึกว่าเราต้องออกไปทำแบบนี้
แต่เรายังโตไม่มากพอ ที่จะแสดงความรู้สึกออกมา
ว่าเราเริ่มไม่ชอบเพลงของตัวเองแล้ว
มันเป็นความรู้สึกที่แย่มาก
เยาค์คือคนแรกที่เริ่มส่งสัญญาณ ว่าไม่อยากออกทัวร์แล้ว
ไม่ใช่ว่าเราไม่สนุกกันในฐานะเพื่อน
แต่การแสดงมันเริ่มเป็นแค่นั้นเอง
เป็นแค่การแสดง
กลเม็ดบ้าๆ
เราทุกคนเหนื่อยล้า
เราคิดถึงครอบครัวของเรา
เราคิดถึงการได้อยู่บ้าน
เราคิดถึงเรื่องทั่วไป อย่างการไปซื้อแซนด์วิชในร้านค้า
เราคิดถึงการเป็นคนที่เราเคยเป็น
เรื่องงี่เง่าทั้งหลายที่เราพูด และกรงเต้นอะโกโก
เบียร์กองโตกับไอ้งั่งในกล่อง...
ทุกอย่างมันกลายเป็นสิ่งที่น่าอับอาย
เราใช้ร่างกายเปลืองมาก
พริบตาเดียวเลย บีสตีบอยส์เปลี่ยนจาก
หนุ่มๆ จิบน้อย มีอารมณ์ขัน และสวมที่บังตะเกียงบนหัว
ไปเป็นหนุ่มขี้เมาทำตัวทุเรศ ที่คนอยากไล่ออกไปจากอะพาร์ตเมนต์
เหมือนหนังเรื่อง Groundhog Day ของบิล เมอร์เรย์
ที่ตัวเอกต้องใช้ชีวิต วันเดียววันเดิมซ้ำๆ ทุกวัน
แต่ในหนังของเรา มันคือไอ้งั่ง
ทำตัวเอาแน่เอานอนไม่ได้ หลังจบโชว์แต่ละครั้ง
ปัญหาก็คือเราสร้างกล่องขึ้นมา และเราคือไอ้งั่งที่ติดอยู่ในกล่อง
มันกลายเป็นว่า "เราจะจบโชว์ไวๆ ได้ยังไง
ไอ้งั่งจะได้กลับลงกล่อง และเราจะได้ลงจากเวทีซะที"
(เอ็มทีวี)
(ข่าว)
เกิดอะไรขึ้นกับบีสตีบอยส์
ช่วงปลายปี 1986 พวกเขาปล่อยอัลบั้ม Licensed to Ill
หนึ่งในอัลบั้มเดบิวต์ ที่ประสบความสำเร็จสูงสุดตลอดกาล
แต่พวกเขายังไม่ทันได้ทำอัลบั้มใหม่ พวกเขาก็แยกทางกันซะแล้ว
หลังจากการทัวร์กับรัน-ดีเอ็มซี จบลงเมื่อฤดูใบไม้ร่วงปีก่อน
ปัจจุบันนี้ ไมค์ ดีกับเอ็มซีเอ เล่นดนตรีในวงไปทั่วนิวยอร์ก
ส่วนแอ็ด-ร็อกอยู่ลอสแอนเจลิส กำลังสร้างเดบิวต์หนัง
นายเพิ่งย้ายมาอยู่เชอร์แมนใช่ไหม
ใช่ ย้ายมาเมื่อฤดูร้อนปีที่แล้ว
มาอยู่บ้านหลังโตที่นี่
นายจะช่วยฉันล้างรถคันนี้ไหม
ตอนนี้เลยเหรอ
โอเค
โอเค คืองี้...
นั่นเป็นหนังที่ผมเล่น หลังจากจบทัวร์ Licensed to Ill
หนังเรื่องนี้ชื่อว่า Lost Angels และมันห่วยแตกมาก
ขอล่ะครับ อย่าไปหาดูนะ
อย่าไปหามาดูเชียว
อย่าเลย
ยังไงก็เถอะ
การออกทัวร์นาน 12 เดือน
รู้สึกเหมือนพายุทอร์นาโดได้พัดผม ออกจากอะพาร์ตเมนต์ในนิวยอร์ก
แล้วหอบผมไปยังที่ต่างๆ ทั่วโลก จากนั้นก็เอาผมไปหย่อนที่ฮอลลีวูด
และนั่นคือตอนที่ผมได้ไปคัดตัว เป็นนักแสดงหนัง
ตอนนั้นผมอายุ 22 ปี และผมไม่รู้ว่ามันเกิดอะไรขึ้น
ผมไม่ได้คุยกับอดัมหรือไมค์ มานานหลายเดือนแล้ว
เราไม่ได้ทะเลาะหรือไม่ลงรอยอะไรกัน
แต่นั่นเป็นครั้งแรก ที่เราไม่อยากไปไหนมาไหนด้วยกัน
ผมเดาว่าเราคงอยากพักบ้าง แยกทางกันไปสักพักนึง
เยาค์อยู่นิวยอร์ก เขาสนใจอีกวงของเขามาก วงบรุกลินน่ะ
ส่วนผมอยู่แอลเอ เพื่อเล่นหนังเรื่องนั้น
ส่วนไมค์ก็...
ไมค์ ตอนนั้นคุณทำอะไรนะ
บอกตามตรง ผมกำลังอยู่ในช่วง ทดลองเล่นยาหลายๆ แบบ
นั่นสินะ
สำหรับผมแล้ว ผมปลีกตัวออกจากทุกอย่าง
แม่ผมเพิ่งเสีย ก่อนออกอัลบั้ม Licensed to Ill ไม่นาน
และโอกาสที่จะหลีกหนี เพื่อกลายเป็นคนใหม่
ไม่มีตอนไหนจะเหมาะกว่าตอนนี้อีกแล้ว
หลังจบทัวร์ ผมยังคงปลีกตัว ออกจากทุกอย่างที่ผมรู้สึก
(อดัม โฮโรวิตซ์, 22 ปี)
วันนึงหลังจากถ่ายหนัง ผมกลับไปที่โรงแรมที่ผมพักอยู่
และมีคนที่แผนกต้อนรับบอกว่า
มีพัสดุถึงผมวางไว้ในห้องผมแล้ว
ผมเข้าห้องไปเจอกับพัสดุกล่องใหญ่ มันมาจากเยาค์
ผมเปิดกล่องดู ข้างในกล่องเป็นกล่องอีกใบ
แล้วก็เป็นกล่องอีกใบ อีกใบ และอีกใบ
แล้วก็มีถุงซิปล็อกใบใหญ่ ที่มีผงกาแฟบดข้างใน
ภายในความยุ่งเหยิงนั้น มีตลับเทปอยู่ม้วนนึง
เป็นเทปเดโมของวงบรุกลินของเขา
มันแปลกนะ จากการที่คุยกับใครสักคน ทุกๆ วันมาตลอดหลายปี
กลายเป็นไม่ได้ข่าวจากกันเลย ตลอดหลายเดือน
การที่เขาส่งเทปเพลงชองเขามาให้ผม จึงเป็นอะไรที่เจ๋งมาก
เหมือนว่าเขาทำแบบนั้น เพื่อให้เรายังคงเป็นเพื่อนกันต่อไป
แต่มันทำให้ผมฉุกคิดแป๊บนึง
แบบว่า นั่นอาจเป็นสิ่งที่เขากำลังทำอยู่
เขาอาจไม่เอาบีสตีบอยส์แล้ว และเราไม่ใช่วงเดียวกันอีกต่อไป
ปรากฏว่าเราก็ไม่ใช่วงอีกต่อไป เพราะเยาค์ลาออกจากวง
เขาไม่ได้บอกเราเรื่องนี้ จนผ่านไปสองสามปีแล้ว
เขาเบื่อที่ต้องเป็นไอ้ขี้เมา ในงานปาร์ตี้
เยาค์บอกว่า รัสเซลล์ไม่พยายามรับฟังเขาเลย
แถมยังพยายามโน้มน้าวเขา ว่าทุกอย่างเรียบร้อยดี
และบอกว่าเขาควรกลับไปออกทัวร์ต่อ
และเอาน้ำเปล่าใส่กระป๋องเบียร์ สาดไปทั่วๆ แทน
รวมทั้งเรื่องตลกๆ ทั้งหลายด้วย
แต่เยาค์ไม่เอาแล้ว
เขาบอกรัสเซลล์ว่า "ผมขอลาออก"
ระหว่างที่เกิดเรื่องบ้าๆ พวกนี้ เราไม่ได้เงินค่าลิขสิทธิ์อีกต่อไป
เราหาเงินจากการออกโชว์
โชว์ใหญ่ๆ อย่างโชว์ที่แมดิสันสแควร์การ์เดน
แต่ไม่ได้สักดอลลาร์เดียว สำหรับอัลบั้มยอดฮิต Licensed to Ill
อัลบั้มที่เพื่อนกลุ่มนึงทำร่วมกันมา
มีทั้งความจริงจังและความสนุกสนาน ที่ได้ทำร่วมกัน
หัวเราะด้วยกันอยู่หลายชั่วโมง
ในร้านกาแฟ คลับ สตูดิโอ หอพัก บนแท็กซี่ และในปาร์ตี้...
แต่ตอนนี้ ด้วยเหตุผลอะไรสักอย่าง
ค่ายเพลงตัดสินใจว่า พวกเขาไม่ควรจ่ายเงินให้เรา
ริคกับรัสเซลล์ เพื่อนของเรา เดฟแจม
เราอยู่กับพวกเขาตั้งแต่ต้น
เรารู้สึกว่าความสำเร็จของเดฟแจม คือความสำเร็จของเรา กลับกันก็ด้วย
เพราะเราทุกคนคือเพื่อนกัน
รัสเซลล์พูดกล่าวหาว่าเราละเมิดสัญญา
เพราะเราไม่ได้เริ่มบันทึกเสียง อัลบั้มใหม่ให้เดฟแจม
รัสเซลล์อยากได้ "Fight for Your Right (To Party) Part 2"
ตอนรัสเซลล์เซ็นสัญญากับเรา
เราคิดว่าเขาเชื่อในตัวเรามากกว่า
แต่ลึกๆ แล้ว เขาแค่อยากได้ แร็ปเปอร์ผิวขาวสามคนออกเอ็มทีวี
เราจะเป็นใครก็ได้
ยังไงก็เถอะ กลับมาที่ผมและลอสแอนเจลิสกัน
ผมอยู่ที่นั่น กำลังทำโปรเจ็กต์นึง...
สไปค์ ยอมตามใจผมหน่อย
เราขอดูคลิป ที่อดัมลงไปในสระน้ำได้ไหม
- ไม่ได้ เราต้อง... - ขอดูอีกทีสิ
เล่นซ้ำหลายๆ รอบเลย
สองสามครั้งก็พอ
ผมไม่เคยขับรถลงไปในสระว่ายน้ำ
- แหงล่ะ - โอเค
แต่ผมคิดว่าถ้าผมต้องทำแบบนั้น
และตอนที่ผมรู้สึกว่า รถมันลงไปในสระว่ายน้ำแล้ว
ปฏิกิริยาของผมคงเป็นอะไร ที่ไม่เหมือนการสำเร็จความใคร่ทางเพศ
ไม่รู้สิ ทุกคน มันดูเซ็กซี่ดีออก
ไม่รู้จะพูดอะไรได้อีก
ยังไงก็เถอะ ผมได้ไปที่ฮอลลีวูด
เอาละๆ พอแล้ว
ผมอยู่ที่ฮอลลีวูด และได้ไปงานปาร์ตี้ฮอลลีวูดที่ใหญ่โต
ผมนั่งเล่นอยู่ริมสระว่ายน้ำ เหมือนปาร์ตี้ริมสระในฮอลลีวูดทั่วไป
แล้วผมก็ได้ยินเพลงเจ๋งๆ ลอยมาจากไหนสักแห่ง
"เพลงอะไรน่ะ" ผมพยายามหาต้นตอ ว่าเพลงมันมาจากไหน
ผมเดินไปทั่วงานปาร์ตี้ พยายามหาคำตอบ
- แชมเปญไหมครับ - ขอบคุณครับ ไมค์ ดี
ผมเดินแบบนี้ เวลาอยู่ในงานปาร์ตี้ของฮอลลีวูด
ดอนนี่ วอห์ลเบิร์ก เฮ้ ว่าไง
ดื่มหมดยังครับ
ผมเดินไปตามเสียงเพลง พยายามหาต้นตอของมัน
จนไปเจอเครื่องเล่นตลับเทป
และที่เครื่องเล่นตลับเทป มีคนที่ชื่อแมตต์ ไดก์อยู่
และพวกเขาคือวงดัสต์บราเธอร์ส
(แมตต์ ไดก์ ดัสต์บราเธอร์ส)
พวกเขาบอกว่าพวกเขาเป็นคนทำเพลงนี้
มันเจ๋งถึงขนาดที่ผมต้องโทรหาอดัม กับไมค์ในวันต่อมา และบอกว่า
"พวกนายควรมาลอสแอนเจลิส และเราควรไปเจอคนกลุ่มนี้หน่อย"
และพวกเขาก็มาจริงๆ
ผมไม่รู้ว่ามันจะเป็นยังไง ตอนที่พวกเขามาถึง
เพราะเราไม่ได้เจอหน้ากัน มาหลายเดือนแล้ว
แต่ตอนที่พวกเขามาถึง มันรู้สึก เหมือนว่านี่แหละคือสิ่งที่ควรเป็น
เราใช้เวลาด้วยกัน ฟังเพลงนี้ด้วยกัน
และทำเรื่องอื่นๆ ที่เราทำเป็นปกติ
วงบรุกลินของเยาค์ ผมกับการเล่นหนัง ไมค์กับการเป็นไมค์
แต่มันทำให้ผมนึกได้ว่า
บีสตีบอยส์คือสิ่งที่เราควรทำ ในชีวิตของเรา ใช่ไหม
สำหรับผมนะ
และเราตัดสินใจกันอย่างมีสติมากๆ ที่จะเดินหน้าต่อ
ไม่มีผู้จัดการ ไม่มีโปรดิวเซอร์ ไม่มีค่ายเพลงคอยสั่งให้เราทำนู่นนี่
จะมีแค่พวกเราสามคนเท่านั้น
ดังนั้น...
มีไม่กี่ครั้งหรอกที่คุณรู้ว่า ตัวเองอยู่ในบทใหม่ของชีวิต
บทที่หก: "บทใหม่ของชีวิต"
(บทที่หก บทใหม่ของชีวิต)
ดนตรีที่ดัสต์บราเธอร์สทำ มันน่าอัศจรรย์มาก
และเป็นแรงบันดาลใจ ให้เราอยากทำอีกอัลบั้มนึง
แต่ความจริงก็คือการทำวงต่อไปนั้น
เราต้องไปพบกับค่ายเพลงใหม่ค่ายอื่น
หนึ่งในนั้นคือแคปิตอลเรคคอร์ดส์
เราจึงไปพบกับประธานของค่ายนั้น และเขาบอกว่า
"พวกคุณไม่ได้ทำอะไรในอัลบั้ม Licensed to Ill เลย พูดตามตรง
ริคกับรัสเซลล์เป็นคนทำทั้งหมด
พวกคุณคือผลงานของพวกเขา"
แต่ในขณะเดียวกัน พวกเขาก็ยอมเสี่ยงกับเรา
แม้จะดูยากลำบาก แต่เราก็อาจทำ
"Fight for Your Right (To Party) Part 2" ให้พวกเขาได้
เราละอายเรื่องเพลงนั้นก็จริง
แต่เราไม่อายที่เราจะไม่ใช้มัน เพื่อตกลงเซ็นสัญญาทำอัลบั้มใหม่
เราตกลงทำอัลบั้มใหม่แล้ว แต่ตอนนี้เราต้องการผู้จัดการ
เราจึงเลือกผู้จัดการ ด้วยเหตุผลที่อาจจะไม่ฉลาดนัก
เราเลือกคนนี้เพราะเคยเป็นผู้จัดการ ให้เคนนี่ โรเจอร์สและไลโอเนล ริชชี่
และเราคิดว่ามันตลกดี
บางทีมุกตลกโง่ๆ ก็ไม่ใช่
สิ่งที่ดีที่สุด ที่จะนำไปสู่อนาคตทางการเงินของคุณ
ว่าไหม
อีกอย่าง เราปิ๊งไอเดียดีๆ ด้วย
แบบว่า โอเค ถ้าเราอยู่ในบ้านหลังเดียวกัน
เราต้องทำอะไรต่างๆ ให้เสร็จ
เราจึงรับเงินก้อนนี้มา จากสัญญาค่ายเพลงใหม่ของเรา
และเราเช่าบ้านที่หรูหราราคาแพง บนเนินเขาฮอลลีวูดฮิลส์
ไม่ใช่ว่าบ้านหลังไหน ในฮอลลีวูดฮิลส์ก็ได้
แต่บ้านหลังนี้ เปรียบดังพิพิธภัณฑ์ยุค 70
เหมือนหนังเรื่อง Hart to Hart ผสมกับเรื่อง The Love Boat ผสมกับ
ร้านเรกัลบีเกิล จากเรื่อง Three's Company
ให้ตาย เรื่อง Hart to Hart นี่ ยกตัวอย่างได้ดี
เจ๋งมาก
บ้านหลังนี้เป็นของ อเล็กซ์และแมดิลีน แกรสฮอฟฟ์
- ใช่ - เกร็ดเล็กๆ
ในบ้านนี้มีตู้ที่ล็อกอยู่หลังนึง
เวลาที่คุณอายุประมาณ 20 กว่าๆ
คุณขี้สงสัย แถมเมาสุดๆ และมีตู้ล็อกอยู่ตรงหน้า
คุณจะทำไง
เตะให้ตู้มันเปิดสิ ใช่ไหม
คุณอยากรู้ว่าข้างในมีอะไร
ในตู้นั้นเต็มไปด้วยของสะสมสุดเจ๋ง
จากยุค 70 ของแมดิลีน แกรสฮอฟฟ์
ผมหมายถึงว่า...
ใช่ๆ
เราหมายถึงเสื้อโค้ตน้ำหนักเบา ที่ปะด้วยผ้ากำมะหยี่
และยังมีชุดจัมป์สูทผ้าซาตินอีก
ทุกอย่างดูสวยอร่ามและวิเศษมาก
อย่างหมวกขนสัตว์ เสื้อกั๊กแบบพิเศษ
เป็นคุณจะไม่อยากไปทานมื้อเช้า
ในชุดออสการ์ แมดิสันเหรอ
หรือคุณอยากไปทานมื้อเช้าในชุดนี้
นี่คือบ้านหลังที่เราอยู่ นั่นคือไมค์
ดูเท่ระเบิดเลย
ขอบคุณนะ อดัม
ถ้าคุณมีสระว่ายน้ำแต่ไม่มีสะพานข้าม คุณจะหาทางป่วนจนได้
แต่ฟังก่อน ห้องของผมไม่ได้อยู่ในบ้าน
มันมีห้องแปลกๆ ที่สร้างไว้ข้างๆ ตรงนี้ไง
และในสระว่ายน้ำมีหน้าต่างบานเล็กๆ
ที่มองจากห้องในสระว่ายน้ำ ตรงเข้าไปในห้องผมได้เลย
บางวันตอนหกโมงเช้า
ผมจะได้ยินเสียงทุบดังๆ
พอผมตื่นมาก็จะพบกับภาพนี้
เยาค์มาเรียกผม "ไปกินมื้อเช้ากัน"
กิจวัตรของเราคือการตื่นขึ้นมา ในบ้านแกรสฮอฟฟ์ที่สุดอัศจรรย์นี้
ไปกินมื้อเช้ากัน
และจากนั้นเราจะไปหาแมตต์ ไดก์ และดัสต์บราเธอร์สที่สตูดิโอ
ตอนนั้นแมตต์ ไดก์เป็นดีเจ
เขามีแผ่นเสียงนับพันแผ่น กองเป็นตั้งในอะพาร์ตเมนต์ของเขา
เขาเป็นคนที่เจ๋งจริงๆ
ไม่รู้สิ เราอยากรู้ว่าเขารู้อะไรบ้าง
ดัสต์บราเธอร์สเป็นนักศึกษา วิทย์คอมฯ ที่วิทยาลัยแคลร์มองต์
(อีซี ไมค์ ราศีตุลย์)
อีซี ไมค์เป็นดีเจ
จอห์นเป็นพ่อมดด้านคอมพิวเตอร์
ให้ตาย เราไม่เคยเห็นคอมพิวเตอร์ ในสตูดิโอบันทึกเสียงมาก่อน
เราบ้ากันมากๆ เลยตอนนั้น
สายเขียว
("Shake Your Rump" กำกับโดย เนเทเนียล ฮอร์นโบลเวอร์)
ดัสต์บราเธอร์สเปิดโลกใหม่ ด้านความสร้างสรรค์ให้เรารู้จัก
เราสร้างดนตรีที่ละชั้น ทีละชั้นๆ
ทำให้ทุกเพลงอัดแน่นไปด้วยเนื้อเพลง ตัวอย่าง และมุกตลกให้มากที่สุด
เราใช้สองอย่างบ้าง สามอย่างบ้าง
เราเอาทุกอย่างมาผสมผสานกันเป็นเพลง เหมือนศิลปะภาพปะติดเลย
เราคิดว่าเราพัฒนาไปอีกขั้นแล้ว
ผมเหมือนแมงดาตัวยุ่ง ผมมีเรือไว้กินกุ้ง
ขาผมไม่มีอะไรผิด แค่เต้นบีบอยสุดฮิต
ถูกจับที่มาร์ดิแกรส เพราะโดดลงแพ
เพื่อนผม เอ็มซีเอ มีเคราแพะเหมือนคนแก่
อู๊ๆ เพลงดิสโกมันเรียกร้อง
เอ็มซีเอ ผมอดเต้นไม่ได้น่ะน้อง
ทีนี้...
ผมจำได้ว่ามีอยู่คืนนึง ตอนอยู่ในบ้านแกรสฮอฟฟ์
เยาค์เปิดเพลงมิกซ์ที่เรากำลังทำอยู่ เสียงดังมากๆ
เรามองวิวแสงไฟระยิบระยับ ของลอสแอนเจลิสที่อยู่ด้านล่าง
ตอนนั้นเราค่อนข้างเมาด้วยล่ะ
เยาค์หันมาหาผมและบอกว่า "โย่ เจ๋งว่ะ"
ผมตอบอย่างหล่อเลยว่า "ใช่ นี่มันพิเศษจริงๆ นะเพื่อน"
มันก็พิเศษจริงอย่างว่า
เพราะช่วงนั้น เยาค์กำลังสนุก กับการใช้ความคิดสร้างสรรค์
พอไม่มีริคกับรัสเซลล์ เราก็ทำทุกอย่างด้วยตัวเอง
วงดนตรีต้องทำอะไรมากกว่า แค่เขียนเพลงและปล่อยออกมาให้ฟัง
เหมือนถ่ายรูปก็ไม่ใช่แค่กดถ่ายรูป
หลังออกอัลบั้ม Licensed to Ill
สิ่งสุดท้ายที่เราอยากทำ คือการถ่ายรูปประหลาดๆ
กับคนแปลกหน้าที่เราไม่รู้จัก
เยาค์จึงคิดไอเดียนี้ออก เขาบอกเราว่า "เราจะถ่ายรูปเอง
เอาไอ้ที่บีบอันเล็กๆ มาเชื่อมต่อเข้ากับกล้อง
แล้วก็ถ่าย...
นี่ไง เห็นไหม
ผมชอบคุณในรูปนี้จัง ไมค์
ขอบคุณ
แล้วเราก็ต้องถ่ายปกอัลบั้มกัน แน่นอน เยาค์บอกว่า
"ง่ายมาก เราจะใช้กล้องตัวนี้ และถ่ายรูปแบบ 360 องศา
และนั่นจะเป็นรูปปกอัลบั้มของเรา"
โอเค คืองี้นะ เราอยู่ด้วยกันทุกวันอยู่แล้ว
เยาค์จะรู้เรื่องของพวกนี้ทั้งหมด และเราจะคิดว่า
"เจ๋งดีจัง"
"เขารู้เรื่องนั้นได้ไงวะ แปลกเป็นบ้าเลย"
และเวลาเราเตรียมออกอัลบั้ม
บริษัทค่ายเพลงยักษ์ใหญ่ จะจัดหาผู้กำกับมือดีให้เรา
แต่แน่นอนว่ากับพวกเราตอนนั้น เราค่อนข้างหวาดระแวง
เราไม่ไว้ใจใครเลย เยาค์จึงบอกว่า
"เปล่าๆ เราจะให้ลุงของฉันมาทำ
เขาคือนักสร้างหนังชาวสวิสในตำนาน เนเทเนียล ฮอร์นโบลเวอร์
เขาจะมาที่นี่และคอยช่วยเราเอง
และเขาจะเป็นคนกำกับ วิดีโอทุกชิ้นของเรา"
(คลิปจากเพลง "Looking Down the Barrel Of A Gun")
(กำกับโดย เนเทเนียล ฮอร์นโบลเวอร์)
เยาค์ถ่อมตัวกับเรื่องนี้ เขาให้เครดิตลุงของเขา
สำหรับการทดลองและการกำกับภาพ
แต่เยาค์คือแรงผลักดัน
อันที่จริงในวิดีโอของเพลง "Looking Down the Barrel of a Gun"
เราใส่เสื้อผ้าของแมดิลีน แกรสฮอฟฟ์
เป็นวันที่เรา เอาเสื้อผ้ากองโตของเธอมาใส่
แล้วขับรถไปทั่ว เพื่อถ่ายวิดีโอตัวเราเอง
ต้องขอบคุณแมดิลีนสำหรับของพวกนี้
("Shadrach" กำกับโดย เนเทเนียล ฮอร์นโบลเวอร์)
ยกให้คนจน และพูดขอบคุณเสมอ
เพราะผมมีเรื่องราว เยอะกว่าที่เจดีมีซาลินเจอร์
- ผมมีคำนำหน้านาย - และคุณคือคนท้าทาย
ฮอร์นโบลเวอร์อยู่กับเราบ่อยมาก
ซึ่งเป็นอะไรที่เจ๋งมาก เพราะเขาเป็นลุงของเยาค์
แต่เขาเป็นไอ้ขี้เมาน่ะ ไมค์ ไม่รู้จะใช้คำไหนได้ดีกว่านี้
เขาชอบถุงหนังใส่ไวน์ของเขา
พวกเราจะทำอะไรของเราไป แล้วก็มี
คุณลุงชาวสวิสประหลาดๆ คนนี้ นอนแผ่อยู่บนโซฟา
ดูนะ นี่คือสิ่งที่เราต้องเจอ ลุงของเยาค์น่ะ
อือ มันรู้สึกค่อนข้างแปลกสำหรับผม
เพราะผมไม่ชิน กับการอยู่ฝั่งนี้ของกล้อง
ผมชอบอยู่หลังกล้องมากกว่า
แต่คุณแต่งตัวมาเต็มยศเลย
นี่คือชุดประจำชาติ ของประเทศบ้านเกิดของผม
คุณจะเอาไปล้อเลียนก็ได้
แต่ผมขอล้อคุณกลับ ที่คุณสวมชุดสูทนักธุรกิจไปไหนมาไหน
แบบนั้นอาจจะดูงี่เง่าในสายตาผมก็ได้
ผมอาจจะหัวเราะเยาะคุณอยู่ก็ได้
ถึงแม้จะมีทั้งกัญชา มื้อเช้า และปาร์ตี้
เราก็ทำเพลงและปกอัลบั้มจนเสร็จ ส่งทุกอย่างเรียบร้อยแล้ว
แบบนี้
เราตื่นเต้นกันมาก
เราทำอัลบั้มนี้เสร็จ เราภูมิใจกับมันมาก
จะมีคนซื้อไปฟัง
และเห็นว่าเราเป็นมากกว่า
แค่คนแบบ "Fight for Your Right (To Party)"
คุณคิดว่าเราควรนอบน้อม ที่ออกมาจากเดฟแจม
- ไม่เลย - แต่เปล่าเลย
เราอยู่บนจุดสูงสุดของโลก
โย่ ว่าไง พวกเราบีสตีบอยส์ กับรายการ โย่! เอ็มทีวีแร็ปส์
บอย!
สาวน้อย คุณก็รู้ความจริงเป็นไง
ไมค์ ดีรักคุณหมดใจ
ช่วงใกล้ปล่อยอัลบั้ม
เราให้สัมภาษณ์หลายรายการ
ให้ตาย เราพร้อมเปิดการแสดง ที่แมดิสันสแควร์การ์เดน
แล้วทำให้เวทีลุกเป็นไฟ
แคปิตอลเรคคอร์ดส์ก็เห็นดีด้วย
เผลอๆ พวกเขาจะตื่นเต้น มากกว่าเราซะอีก
บีสตีส์ไม่ใช่...
(ปาร์ตี้เปิดตัว อัลบั้ม Paul's Boutique)
แนวคิดที่คนอื่นเป็นคนบงการ
ความสำเร็จที่ยิ่งใหญ่ของ Licensed to Ill อัลบั้มแรกของพวกเขา
ไม่ใช่เรื่องฟลุก
คำพูดที่เห็นกันทั่วไป จากแร็ปเปอร์ที่น่าเคารพ
ตั้งแต่อีซี-อี และเอ็มซีแฮมเมอร์ ไปจนถึงพับลิกเอเนมี
ระบุว่าพวกเขาคือศิลปินตัวจริง
ดนตรีของพวกเขาสดใหม่ซื่อบื้อจริงๆ
พวกเขามีของ
หมดเรื่องพูดแล้ว
มาชักธงขึ้นเสากัน
แบทแมน ระวังให้ดี
บีสตีส์จะเข้ามาป่วนเมือง ในฤดูร้อนปีนี้
และจากนั้น วันที่ 25 กรกฎาคม 1989...
กับการรอคอยของคนทั้งโลก...
อัลบั้มใหม่ของเรา Paul's Boutique เปิดตัวแล้ว และ...
ไม่มีอะไรเกิดขึ้น
จิ้งหรีดร้องระงมเลย
บทที่เจ็ด: "จิ้งหรีด"
ไม่มีวิทยุสถานีไหนเปิดเพลงใหม่ เอ็มทีวีก็ไม่เปิดวิดีโอใหม่
ไม่มีการแสดง ไม่มีใครสนใจเลย
ทุกคนเบือนหน้าหนีหมดแล้ว
เรารู้สึกเหมือนทรงผม ที่พวกเขาตัดตอนเรียนเกรดเจ็ด
และคิดว่ามันเจ๋งดี แต่ตอนนี้พวกเขาคิดว่ามันน่าอาย
และอยากแกล้งทำเป็นว่า มันไม่เคยเกิดขึ้น
ผมจำได้ว่าตอนนั้นผมแปลกใจมาก
ที่ Paul's Boutique ไม่ดังไปกว่าตอนเปิดตัว
เพราะผมรู้สึกว่าเราตั้งใจกันจริงๆ
มันเป็นการบันทึกเสียง ที่ทำได้ดีกว่า Licensed to Ill
ตอนเราทำอัลบั้ม Paul's Boutique ผมเอาแต่คิดว่า
"ว้าว ฟังดูดีกว่าเดิมเยอะเลย
ผมนึกภาพออกเลยว่าผลตอบรับ จะต้องดีกว่าเดิมแน่นอน"
พอมันไม่สำเร็จ ผมคิดว่า "ก็นะ ใครจะไปรู้"
เพราะแบบนี้เอง ผมถึงเลิกคาดเดาแล้ว
ไม่มีใครสนใจว่าเราออกอัลบั้มใหม่
ไม่มีเลย ยกเว้นเพื่อนเก่าแก่ของเรา คุณดอน คอร์นีเลียส
บีสตีส์ บีสตีส์
เป็นไงกันบ้าง หนุ่มๆ
- ว่าไง ดอน - สบายดี
- หวัดดี - เฮ้ ดอน
- โย่ ว่าไงพวก - เป็นไง
- ว่าไง ดอน - ก็ดี
- ครับ โอเค - พีซ
กับคุณก็ด้วยนะ น้องชาย
นี่ อะไรคือ "ดอน คอร์นีเลียส" เหรอ
- ดอน คอร์นีเลียส - คุณคิดขึ้นมาเองนี่
- คุณนั่นแหละ - ดอน คอร์นีเลียส
โย่ พูดจริงนะ เราแค่อยากบอกว่า เราเคยขึ้นแสดงมาก่อน จะอะไรก็ช่าง
แต่เราดูรายการนี้มาตั้งแต่...
หลายคนไม่รู้หรอก ตั้งแต่ไหนล่ะ ตั้งแต่เรายังเด็กๆ
นานขนาดนั้นเลยล่ะ
ผมเอาอัลบั้มมาให้ รายการ Soul Train เพียบเลย
ถ้าได้มาเที่ยวในเมืองอีกเมื่อไร
แวะมาที่นี่ได้เสมอเลย โอเคนะ
- ได้เลยพวก - ได้เลย
บีสตีบอยส์ครับ
(รายการ Soul Train)
คุณขู่ดอน คอร์นีเลียส คุณเล่นซะเขา...
เปิดภาพอีกทีได้ไหม
ผมเอาอัลบั้มมาให้ รายการ Soul Train เพียบเลย
ทำไมล่ะ ไมค์
ผมใส่เสื้อเหมือนเสื้อผู้หญิงอยู่นะ
ดูเหมือนคุณไม่รู้ วิธีใส่เสื้อเชิ้ตด้วยซ้ำ
เราดูเหมือนสี่คนที่ต่างกัน และมาจากวงดนตรีคนละวง
ขอพูดเรื่องนี้หน่อยนะ อดัม
ไม่ได้จะว่าอะไรนะ
แต่ดูเหมือนว่าคุณกำลังจะอ้วกแตก ใส่หัวไหล่ของดีเจเฮอร์ริเคนเลย
ดูสภาพคุณก็ไม่ค่อยไหวนะ
ผมว่าผมน่าจะง่วงหรืออยากร้องไห้
และตอนนี้ผมต้องขอโทษ คุณดอน คอร์นีเลียสด้วย
เพราะเห็นได้ชัดว่าผมทำตัวก้าวร้าว ใส่เขาโดยไม่จำเป็นเลย
อะไรก็ตามที่ผมสูบวันนั้น คงเป็นสิ่งที่ทำให้...
ไม่รู้สิ ทำให้เห็นหน้าเพื่อนปุ๊บ ก็อยากชกหน้าเขาปั๊บ
ตามด้วยตีเข่าให้จุก
มันทำให้เราบ้าและก้าวร้าว
ให้ตายสิ ไมค์ พูดงี้มัน... มันเจาะจงเกิน
ผมคิดว่าอันที่ผมสูบวันนั้น น่าจะเรียกว่าสตีเวน ซีกัล
ทุกคนครับ
บอกไว้ก่อน ในปี 1988 เราไปดูจิมมี่ คลิฟฟ์แสดงสด
ตอนนั้นเราโคตรเมาอยู่ด้านหลัง
พอช่วงกลางโชว์ของจิมมี่ คลิฟฟ์...
ตอนนั้นเป็นโชว์กลางแจ้งในฤดูร้อน เพลงหยุดลง และเขาพูดว่า "ตอนนี้
ขอเชิญนักแสดงรุ่นใหญ่มากๆ ขึ้นมาบทเวที
คุณสตีเวน ซีกัล"
เขาพูดประมาณนี้
"ตอนนี้ขอเชิญนักแสดงรุ่นใหญ่มากๆ"
เห็นสำเนียงจาไมกาไม่ได้เลยนะ
แล้วสตีเวน ซีกัลแม่งก็ออกมาจริงๆ เขาใส่ชุดนินจาเต็มตัว
เขามาตีกลองทิมบาเลแล้วก็ลงจากเวทีไป
ใช่ แล้วรู้อะไรไหม อดัม
นั่นมันเรื่องบ้าๆ เลยล่ะ
เรื่อง-เรื่อง-เรื่อง...
(เรื่องบ้าๆ)
เรื่องบ้าๆ
มันตลกตรงไหน ผมไม่รู้ว่าอะไร... มันไม่ตลกเลย
ผมว่าเราคิดถูกแล้วที่จะตัดออก
ใช่ๆ ผมก็ว่างั้น ตัดออกเถอะ
เอาละ ตอนนั้น เราเป็นคนที่น่าปวดประสาทมาก
ที่สุด
การทุ่มเทความพยายาม เวลา และความตื่นเต้นในการทำอะไรสักอย่าง
แต่ผลที่ได้คือจิ้งหรีดร้อง...
ผมรู้สึกใจสลายหน่อยๆ นะ
เราทุกคนพร้อมรับมือ ถ้า Paul's Boutique ดังเป็นพลุแตก
แต่มันเกิดขึ้นแบบนั้น ก็เหมือนทำให้เราตาสว่าง
โย่ ว่าไง ไมค์ ดีพูด ว่าไง
อ้อ สวัสดี สหาย
นี่บิลล์ ฮาร์เปอร์ นักบัญชีของคุณ
เวรละ ว่าไงพวก เป็นไงบ้าง
ผมมีเรื่องอยากคุยกับคุณหน่อย
อย่างที่เห็นตอนนี้ สถานะทางการเงินของคุณเปลี่ยนไปนิด
ดูเหมือนว่าพวกคุณ ไม่ได้มีเงินเยอะอีกต่อไปแล้ว
ว่าไงนะ
คืองี้นะเพื่อน ไมค์ ดี พวกคุณไปแอลเอ ย้ายไปอยู่ที่นั่น
เช่าบ้านหรูหรา ที่มีสะพานทอดข้ามสระว่ายน้ำ
มีรถราคาแพงๆ มากมาย
คุณใช้เงินหลายล้านดอลลาร์ ไปกับสตูดิโอราคาแพงหูฉี่
เอาไว้ใช้ทำงานนี่นา
คุณใช้เงินซื้อนมอัลมอนด์ 4,200 ดอลลาร์ต่อสัปดาห์
ก็เพื่องานเหมือนกัน
รู้ไหมว่าเกิดอะไรขึ้น คุณถังแตกยังไงล่ะ
บ้าจริง บิลล์ แย่เนอะ
ใช่ แย่สิ
ผมต้องวางแล้ว ไมค์
ดอนนี่ ออสมอนด์โทรหาผมอีกสายนึง
เราเรียกช่วงเวลานี้ว่าเป็น ยุคมืดของพอล
แต่ข่าวดีก็คือ
เราเซ็นสัญญาหลายอัลบั้มกับแคปิตอล
ไม่ว่าพวกเขาจะชอบหรือไม่ชอบ
พวกเขาต้องเอาเงินให้เรา มาทำอัลบั้มต่อไป
แต่เราต้องลดขนาดลงนิด
เราหมดเงินมากมาย
ไปกับการทำอัลบั้ม Paul's Boutique ในสตูดิโอหรูหราพวกนั้น
เราจึงคิดได้ว่า "ช่างแม่ง
เอาเงินค่าทำอัลบั้ม มาสร้างสตูดิโอของเราเองดีกว่า
เราจะประหยัดได้อีกเยอะ"
เราเจอห้องพักเล็กๆ ในแอตวอเทอร์
ด้านที่เงียบเหงาของลอสแอนเจลิส
ที่ไม่มีอะไรให้ทำเลย
เราสร้างสตูดิโอบันทึกเสียงแบบง่ายๆ มีห่วงบาสเกตบอล
และเยาค์สร้างทางลาดไว้เล่นสเกตด้วย
เราอยากเริ่มทำเพลง ในแบบของเราอีกครั้ง
ถึงแม้เราจะไม่รู้ ว่ามันหมายความว่าไงในตอนแรก
เราจึงย้ายออกจากบ้านแกรสฮอฟฟ์
เราแต่ละคนย้ายมาอยู่ในบ้าน ที่ราคาถูกกว่านั้นมาก
ให้ตายสิ เยาค์อาศัยอยู่ในกระท่อมไม้
ใช่ไหมล่ะ เอาจริงๆ
เราลดขนาดลงมาจริงๆ
แต่ก็เหมือนเดิม เราอยากทำในสิ่งที่เราทำอยู่บ่อยๆ
แค่ทำเพลง ไปเที่ยวเล่นกัน ทำอะไรไร้สาระ
แต่คราวนี้ เราอยากทำในแบบที่ต่างออกไป
เราคิดกันว่า แทนที่จะสุ่มหาดนตรีที่เรารัก
ทำไมเราไม่ลองเล่น ด้วยเครื่องดนตรีของเราล่ะ
ทำไมไม่ทำเพลงออกมา เหมือนเดอะมีเทอร์สล่ะ
แรกๆ เราก็ห่วยแหละ
ผมเคยเป็นมือกีตาร์วงพังก์ ตอนนี้ผมพยายามเล่นแนวแจ๊สกับโซล
ไม่ค่อยน่าปลื้มเท่าไร
- ไมค์เขาตีกลองเก่งอยู่แล้ว - ขอบคุณ
แต่เยาค์เขาไปซื้อเบสอะคูสติกมา
แล้วรู้วิธีเล่นเฉยเลย อย่างกับเวทมนตร์
แบบว่า... ผมไม่รู้ว่าคุณเคยลองเล่น เครื่องดนตรีพวกนี้ไหม
แต่มันยากสุดๆ เลยนะ
กิจวัตรใหม่ของเราคือ การไปที่คลับเฮาส์ของเราทุกวัน
และเล่นดนตรีกับเพื่อนๆ ของเรา มันนี่ มาร์ค กับมาริโอ ซี
เราเจอมาริโอ ซี ตอนทำอัลบั้ม Paul's Boutique
เขาเป็นวิศวกรเสียงให้ดัสต์บราเธอร์ส
เราขอให้เขาช่วยสร้างสตูดิโอของเรา
สุดท้ายเราก็ให้เขา อยู่ทำเพลงกับเราต่อ
ตอนที่เราอยู่บ้านหรูในฮอลลีวูดนั้น
ไมค์ขับรถชนกับรั้วกั้นถนน
เรื่องจริง
แต่มาริโอมีเพื่อนที่เป็นช่างไม้ ชื่อมาร์ค นิชิตะ
เขาเป็นคนมาซ่อมให้
แต่มาริโอบอกว่าเขาคนนี้ คือมือคีย์บอร์ดที่ยอดเยี่ยมมาก
พอเราไปถึงสตูดิโอ และเริ่มเล่นเพลงกัน
เราขอให้เขามาช่วยเรา ทำให้เพลงออกมาฟังกี้มากขึ้น
เร่งเสียงอีกหน่อยสิ
นั่นเยาค์เล่นเบสอยู่ครับ ผมเล่นกีตาร์
ฟังเสียงกีตาร์สิ อดัม
กีตาร์ก็แจ่มนะ
คุณก็มีรูปแบบการตีไฮแฮตเจ๋งๆ ไมค์
มาร์คเล่นออร์แกน ดูเหมือนเราจะเข้ากันได้สวยนะ ไมค์
เราทำแบบนี้อยู่ประมาณปีนึง และเรามีความสุขกันสุดๆ
เราได้เรียนรู้วิธีเล่นเครื่องดนตรี และเราได้สร้างดนตรีแต่ละท่อน
เราสร้างจังหวะแบบที่เราชอบ
เราได้ทำดนตรีที่เราชอบจริงๆ
ปัญหาเดียวก็คือเราทำไม่เสร็จสักเพลง
พอถึงเวลาต้องร้องเพลง
เราลังเลและรู้สึกอาย
เราเคยคิดและทำอะไรแปลกๆ
เลยสับสนกับเสียงร้องของเราเมื่อก่อน
เสียงร้องของเราควรเป็นแบบไหน
เราคิดว่าเราคือแร็ปเปอร์เพราะ สองอัลบั้มแรกของเราเป็นเพลงแร็ป
แต่เราจะแร็ปเกี่ยวกับอะไรล่ะ
เรารู้สึกว่าเราไม่ใช่คนเดิม
ที่ทำอัลบั้ม Licensed to Ill หรือ Paul's Boutique
เราไม่รู้ด้วยซ้ำ ว่ามันพาเราไปอยู่จุดไหน
และแล้วเช้าวันนึงตอนผมอยู่บ้าน
ผมตื่นเพราะสายโทรศัพท์ แบบที่ผมไม่เคยรับมาก่อน
เป็นโทรศัพท์จากพ่อของเพื่อนเรา ร้องไห้อยู่ที่ปลายสาย
พ่อของเดฟ สกิลเคนเพื่อนของเราโทรมา
และบอกว่าเดฟเสียชีวิต จากการใช้ยาเกินขนาด
ตอนนั้นเขาอายุ 20 ปี
ผมไม่เคยสูญเสียเพื่อนสนิท แบบนี้มาก่อน
คนรอบตัวเราก็มีบ้าง แต่ไม่ใช่คนที่สนิทกันขนาดนี้
มันรู้สึกต่างกันมากจริงๆ
เดวิด สกิลเคน
เราทุกคนกลับไปนิวยอร์ก เพื่อร่วมงานศพของเดฟ
- ทักทายหน่อย เดฟ - ไง
มันช่างน่าเศร้าเหลือเกิน
โย่ นี่คือเดฟ สกิลเคน นี่คือชาดิวัน
หลังจากนั้น เราไปกันที่บาร์แห่งนึง
เพราะนั่นคือสิ่งที่คุณทำ เมื่อคุณเสียเพื่อนไป
ดื่มเบียร์ นั่งคุยกัน เล่าเรื่องเกี่ยวกับพวกเขา
เราเริ่มรู้สึกมีสติมากขึ้น
ตอนที่เราเจอเพื่อนเก่าในตอนนั้น
เราคิดว่าพวกเขาจะมองเราเป็นคนแบบใน "Fight for Your Right (to Party)"
และพวกเขาคงล้อเราแน่
แต่กับเคทและเพื่อนเก่าของเรา ไม่ใช่แบบนั้นเลย
เราแค่นั่งคุยกัน คิดถึงเดฟ เพื่อนของเรา
และมันมีความหมายกับเราสามคน มากกว่าที่เรารู้ซะอีก
มันมีเหตุผล ที่ทำให้เราทุกคนเป็นเพื่อนกัน
และการเดินทางครั้งนั้นเหมือนได้ สานสัมพันธ์กับนิวยอร์กซิตีอีก
มันรู้สึกดี ที่ได้อยู่พร้อมหน้ากับทุกคนอีกครั้ง
มันฆ่าเขาและ
ฉันจะผูกมิตรได้ยังไง
แม้จะเจอเรื่องเศร้ามากมาย
เราก็ต้องกลับไปยังคลับเฮาส์ของเรา ในแอลเอ
และผมไม่รู้ว่า เป็นเพราะเราได้เจอเพื่อนๆ
หรือเพราะชีวิตเราได้เปลี่ยนไป แต่เรารู้สึกมีแรงบันดาลใจ
และทันใดนั้น เราก็เริ่มทำงานเพลงให้เสร็จ
("Jimmy James" กำกับโดย เนเทเนียล ฮอร์นโบลเวอร์)
มันทำให้เรารู้สึกว่า
จงทำสิ่งที่ทำอยู่ต่อไปเรื่อยๆ
ดนตรีของเรา อาจรวมทุกอย่างที่เรารักไว้
และอัลบั้มของเราอาจเป็นมิกซ์เทป ที่รวมดนตรีทุกแนวไว้
รวมทั้งเสียง บทสนทนา ท่อนดนตรีใดๆ
หรืออะไรก็ตามที่เราคิดว่าตลกดี
เวลาคุณอายุ 22 คุณไม่รู้หรอกว่า จะทำยังไงกับความรู้สึกของตัวเอง
เราไม่สามารถพูดออกมาให้คนอื่นรู้ ว่าเรารู้สึกยังไง
แต่ผมคิดว่าการมีความรู้สึกต่างๆ
และไม่รู้ว่าจะทำไงกับมันดี
เราจะเอาความรู้สึกพวกนั้นมาใส่ ในอะไรก็ตามที่เราทำอยู่
ทุกคนสบายดีไหม เรามาเริ่มวันใหม่
สำหรับโลกของเรา นี่คือเช้าที่สดใส
เวลาผ่านไปเนิ่นนาน คิดถึงวันที่แสนหวาน
ดวงอาทิตย์เจิดจ้า ออกไปยืนท้ารับแสงแดด
นี่คือการทุ่มเทอย่างเป็นทางการ
กับแรงบันดาลใจมากมาย ที่เปล่งเสียงประสาน
สิ่งเดียวที่อยากทำคือทำตัวดีๆ
ผ่อนคลายสบายๆ ทำเรื่องงี่เง่าบางที
ส่งผ่านความรักไปทั่วทุกแห่งหน
ผมโดดขึ้นเวที แล้วคว้าไมค์มาซุกซน
ผมไม่ได้แสร้งทำ ผมเป็นตัวผมแบบนี้
ถ้าจะเล่นงานผม ก็ขอให้คิดดีๆ
โย่ เราเป็นพวก "ช่างแม่ง" โดยนิสัย
คืองี้...
เราควรทำในสิ่งที่เราชอบ
ถ้าเดอะแคลชมีเพลงแนวพังก์ เร็กเก และแร็ปในอัลบั้มของพวกเขา
ทำไมเราจะมีบ้างไม่ได้
ทำไมไม่ทำเพลงสำหรับคนเมายา ถัดจากเพลงแร็ป
ถัดจากเพลงฮาร์ดคอร์ล่ะ
นี่คือเพลงของเรา "Time for Livin'"
เราแค่อยากทดลองทำทุกอย่าง ที่เราสามารถทำได้
เราเล่นเครื่องดนตรีเอง และเราคิดท่อนนั้นออกมา
เราไม่เคยทำแบบนั้นมาก่อน
ระหว่างที่ทดลองอยู่นั้น เราเปิดใจให้ตัวเองร้องเพลงออกมา
เราไม่เคยทำแบบนั้นมาก่อนเหมือนกัน
แต่เราคิดว่า "ช่างแม่ง มาลองกัน"
มีบางอย่างเปิดเผยให้เห็น
ท่ามกลางเปลวเพลิงที่รายล้อม
แต่มันลวงตาด้วยภาพซ้อน
เพลงนี้ชื่อว่า "Something's Got to Give"
เยาค์เป็นคนแต่งเนื้อร้อง ที่พูดถึงการเปลี่ยนแปลงและการเติบโต
มันสมเหตุสมผลดี เพราะช่วงนั้น เยาค์กำลังลองทำทุกสิ่งทุกอย่าง
ไม่มีขอบเขตไหน ที่เขาไม่สนใจจะก้าวข้าม
อย่างเช่นการโทรหาผมตอนตีสี่ครึ่ง แล้วบอกว่า
"ฉันอัดเสียงนกพิราบอยู่ นายต้องมาฟังนะ"
ผมบอก "นี่พวก ฉันหลับอยู่"
เราไม่ได้คุยกันเรื่องนี้
ผมแค่จะบอกว่า เขาอยู่ในโหมดแปลงร่างเต็มขั้น
เขาท่องเที่ยวไปทั่วโลก
เขาเล่นสโนว์บอร์ด กระโดดลงมาจาก ฮ. เขาไปเดินป่าในเนปาล
ไม่ว่ามันจะเป็นอะไรก็ตาม เขาจะออกไปค้นหามัน
ภาพยนตร์ ศาสนาพุทธ ดนตรี
การพบปะผู้คนจากทุกที่ทั่วโลก
ถ้าคุณรู้สึกอย่างที่ผมรู้สึก เพลงนี้คือผลงานชิ้นเอกอย่างใจนึก...
("Pass The Mic" กำกับโดย เนเทเนียล ฮอร์นโบลเวอร์)
สิ่งที่ผมคิดอยู่ในใจ เกิดขึ้นตอนเดินย่างไป
ความรู้สึกแท้จริงเผยออกมา จากท่าทีที่ผมพูดจา...
หลังผ่านไปสองปีเต็ม ที่หมกตัวอยู่ในคลับเฮาส์ของเรา
เราก็ทำอัลบั้มจนเสร็จ ชื่อว่า Check Your Head
(บีสตีบอยส์ Check Your Head)
บทที่แปด: "อัลบั้มที่เปลี่ยนทุกอย่างไป"
เราตื่นเต้น กับอัลบั้ม Check Your Head มาก
และเราอยากออกไปเล่นโชว์ เรามีผู้จัดการคนใหม่ชื่อจอห์น ซิลวา
เขาบอกเราว่า ถ้าเราจริงจังเรื่องออกทัวร์
เราจะต้องลุยงานหนัก เวียนเล่นตามคลับหลายแห่ง
และต้องทำงานตัวเป็นเกลียว เพื่อไต่เต้าไปเล่นในที่ใหญ่ขึ้นได้
เขาซื่อสัตย์กับเรา
และเขาพูดถูก เพราะตอนนั้นมีไม่กี่คน ที่สนใจเราจริงๆ
เขายังคงเป็น ผู้จัดการคนปัจจุบันของเรา
ก็เลย...
ข่าวดี... ข่าวดีคือ ตอนนี้เรามีทีมออกทัวร์ของเราเองแล้ว
ข่าวร้ายคือเราต้องทำงานหนักมาก
ตีลังกาลงจากที่นอน เดินไปห้องครัวแบบโซซัดโซเซ
เทความทะเยอทะยานมาจิบสักถ้วย
อ้าปากหาว ยืดเส้นยืดสาย พยายามตื่นไม่ให้น้ำลายไหล
รีบลุกไปอาบน้ำ เลือดเริ่มสูบฉีดซ้ำ
อยู่บนท้องถนน รถติดทุกแห่งหน
มีแต่คนอย่างเรา ที่ทำงานเช้าถึงเย็น
ทำงานเช้ายันเย็น ช่างเป็นชีวิตที่แสนลำเค็ญ
แทบรอดไม่ไหว คนดีแต่เป็นผู้รับ ไม่เคยมีให้
หลอกใช้ความคิดเรา แต่ไม่ให้เครดิต ช่างน่าเศร้า
มากพอจะทำให้เป็นบ้าได้ ถ้าเรายอมให้มันเป็นไป...
ห้าปีก่อนหน้านั้น เราอยู่ที่ แมดิสันสแควร์การ์เดนใช่ไหม
- อือ ใช่ - และตอนนี้เราได้เล่นตามคลับ
คุณอาจคิดว่าเราเสียเวลาเปล่า แต่การเล่นในที่เล็กๆ ก็สนุกได้
ถึงแม้เราจะเล่นให้คนดูแค่ไม่กี่ร้อย
แต่ถือว่ามีคนเนืองแน่น
ผู้ชมสมัยนี้ต่างจากเมื่อปี 1987 มาก
Licensed to Ill เปรียบเหมือนสังเวียนเพลงร็อก
โชว์ในปี 1992 คลาคล่ำไปด้วย คนแปลกๆ ที่ชอบอะไรเหมือนกัน
คนที่เรารู้สึกว่าสื่อถึงกันได้
เราโชว์ให้คนที่เราอยากใช้เวลา
ร่วมกันกับพวกเขาได้ดู
แต่เราก็ยังคงหาคำตอบ ว่าจะเป็นวงเวอร์ชันใหม่ได้ยังไง
หลังผ่านไปหนึ่งปีของการตระเวนโชว์ เราเริ่มรู้ว่าเรากำลังทำอะไรอยู่
ตอนจบทัวร์ Check Your Head นั่นเอง
ที่ผมคิดอย่างมั่นใจ ว่าตัวเองเป็นศิลปินตัวจริง
เราจะใช้เวลาออกทัวร์หนึ่งปี และเริ่มบันทึกเสียงอีกครั้ง
เราสนุกมากที่ได้อยู่ด้วยกัน ได้เล่นดนตรีด้วยกัน
จะหยุดทำไมล่ะ
เหมือนกับว่า Check Your Head กับ Ill Communication คือสิ่งเดียวกัน
แล้วเราก็เดินหน้าต่อไปเรื่อยๆ
เราตื่นเต้นที่ได้ไปสตูดิโอทุกคืน
เพื่อนเราทุกคนจะมาเที่ยวเล่นหาเรา
ให้ตาย เรามีทั้งสนามบาสและลานสเกต
นี่ยังไม่นับเครื่องดนตรีอีกเป็นโหล
คนเจ๋งๆ หลายคนจะแวะมาที่นี่
คิว-ทิปจะมาเล่นบาสและเขาได้อัดเสียง ท่อนนึงในเพลง "Get It Together"
คริสเตียน โฮซอย กับเจสัน ลี พวกเขาจะแวะมาเล่นสเกต
บิซ มาร์กี้นี่แวะมาบ่อยมาก
แล้ววันนึงเพื่อนเก่าของเรา จิลล์ คันนิฟฟ์
โทรหาผมและขอให้ฟังเทปเดโม ของวงเธอที่ชื่อลัสเชียส แจ็กสัน
เยาค์...
(ลัสเชียส แจ็กสัน)
เยาค์บอกว่า
"เจ๋งดีนี่ เราน่าจะตั้งค่ายเพลง แล้วปล่อยเพลงนี้นะ"
ตอนนี้เรามีค่ายเพลงแล้ว ชื่อแกรนด์รอยัล
ดนตรีเจ๋งมาก และสิ่งที่ ทำให้มันยิ่งพิเศษสำหรับเรา
คือเคทเข้าร่วมวงลัสเชียส แจ็กสัน ตอนที่พวกเขาอยากออกโชว์
สิบปีต่อมา เราก็กลับเข้ามา ในชีวิตของกันและกันอีกครั้ง
ทุกอย่างเกิดขึ้นในที่แห่งเดียว จี-ซัน สตูดิโอของเรานั่นเอง
วันนึงผมเดินเข้าไป
และได้ยินเยาค์ กำลังเล่นไลน์เบสสุดเจ๋งอยู่
มันดีจริงๆ มันควรเอามาใส่ในเพลงได้แล้ว
ผมบอกว่า "โย่ เยาค์ เพลงอะไรน่ะ"
เขาบอกว่า "เพลงของเราไง ฉันเพิ่งแต่งเสร็จ"
ผมนั่งลง และเริ่มเล่นกลองกับเขา
มันนี่ มาร์คมือคีย์บอร์ดก็มานั่ง และเริ่มเล่นออร์แกนของเขา
แล้วอดัมก็หยิบกีตาร์มาสวม เขาเริ่มเล่น
เราเรียบเรียงเพลงกันอย่างไว และบันทึกมันไว้ด้วย
มันเป็นเพลงที่ทำเร็วที่สุด ที่เราเคยทำมา
และเป็นทำนองในแบบที่เราชอบด้วย
แต่เพราะอะไรก็ไม่รู้ มันวางอยู่เฉยๆ
เป็นเดือนแล้วเดือนเล่า โดยไม่มีเสียงร้อง
ตอนที่เราทำอัลบั้มใกล้เสร็จ
เรารู้ว่าเราต้องทำอะไรสักอย่าง กับเพลงนั้น
เราลองไอเดียที่หลากหลาย ทำให้มันเป็นเพลงแร็ป
แต่มันไม่เวิร์ก
แล้วผมเกิดปิ๊งไอเดียขึ้นมา ผมไปบ้านของมาริโอ ซี
และเขาจะอัดเสียง ตอนผมแหกปากร้องอะไรไปเรื่อย
เนื้อเพลงนี้พูดถึงมาริโอ ที่เป็นคนที่แย่ที่สุดในโลก
เขาคอยเป็นบ่อนทำลายเรา และฉุดรั้งเราไม่ให้ก้าวหน้า
ผมว่ามันคงตลกดี ที่ได้ยืนอยู่ข้างๆ เขา
และแหกปากร้องแบบนั้นขณะเขาอัดเสียง
มา มา มา ฟังให้ดี คุณไม่มีสิทธิ์พูดมากกว่านี้
ชอบกันท่า ชอบขัดขวางผมอยู่เรื่อย
แต่ โย่ ผมน่ะ...
ผมคิดออกว่าเราควรถ่ายรูปเราเอง
แต่งตัวเป็นตำรวจนอกเครื่องแบบ กินโดนัท ทำอะไรไปเรื่อย
แต่เราคิดว่า "ช่างแม่ง เราถ่ายวิดีโอแทนเลยดีกว่า"
พอสไปค์มา เราก็แต่งตัวแบบที่เราแต่งตามปกติ
วิ่งร่อนไปมาอย่างกับคนบ้า
ไม่มีใบอนุญาต ไม่มีตำรวจ หรือนักดับเพลิงอะไรทั้งนั้น
สิ่งที่คุณเห็น อาจไม่ใช่สิ่งที่คุณได้
เราพนันได้เลย คุณอย่าเพิ่งหาเรื่องใส่ตัว...
(นำแสดงโดย นาทาน วินด์ รับบทเป็น โคชีส)
บอกอยู่นี่ไง ว่ามันคือการทำลายโดยเจตนา
(วิค โคลฟารี รับบทเป็น บ็อบบี้ "เดอะรุกกี้")
(อลาซอนโดร อเลเกร รับบทเป็น "เดอะชีฟ")
("Sabotage")
มันเปลี่ยนทุกอย่างสำหรับเราอีกครั้ง
ฤดูร้อนปีนั้น เราเริ่มเล่นเป็นวงปิด ในทัวร์เทศกาลดนตรีลอลลาปาลูซา
เราไปมินนิโซตากัน
เราอยู่ในลานกว้างๆ นี้ และมีกองไฟอยู่ไกลๆ ด้วย
ผู้ชมบ้าคลั่งมากๆ
เรากลับขึ้นเวทีไปเล่นตามเสียงเรียก เราเล่นเพลง "Sabotage"
แล้วคนดูก็บ้าคลั่งหนักกว่าเดิมอีก
เราลงจากเวทีมามองหน้ากัน และพูดว่า
"ว้าว เราได้เพลงใหม่ เพลงสุดท้ายของเราแล้ว"
เราคิดว่าทั้งหมดนั้นมาจากเยาค์ และไลน์เบสของเขา
พวกเราทุกคนเคยอยู่ในห้องที่มีเพื่อน
พูดหรือทำอะไรสักอย่างแบบมั่วๆ แล้วมันดันออกมาเจ๋ง
แต่เมื่อสิ่งนั้น ดูจะไม่เป็นที่ถูกใจในช่วงเวลาหนึ่ง
ได้กลายเป็นสิ่งที่อยู่ยงคงกระพัน และมีอิทธิพลมากมาย
เรื่องแบบนี้ไม่ได้เกิดขึ้นบ่อยๆ
ปีก่อนเราให้สัมภาษณ์หลายรายการ
ถึงหนังสือ "Beastie Boys Book" ที่เราเขียน
และสิ่งที่เราถูกถามมากที่สุด
คือเนื้อเพลงที่เยาค์แต่ง ในเพลง "Sure Shot"
ขอพูดเรื่องนึงที่ควรจบไปนานแล้ว
เรื่องไม่เคารพผู้หญิง ไม่ควรมีอีกต่อไป
ถึงคนเป็นแม่ พี่สาวน้องสาว ภรรยา และสหาย
ผมขอมอบความรักและความเคารพให้ตลอดไป
เวลาที่เขาพูดแบบนั้น มันไม่ใช่ เหตุการณ์ใหญ่โตที่จริงจังอะไร
มันก็แค่เนื้อเพลงที่เยาค์แต่ง รวมกับเนื้อเพลงท่อนอื่นๆ
และเอามาพูดตอนถึงตาเขาจับไมค์
เราบอกว่า "ว้าว เขาพูดแบบนี้เจ๋งดีนะ"
เขาไม่ได้พูดถึงคนจำนวนมากเท่านั้น เขาพูดถึงเราสองคนด้วย
หลายปีของการทำเพลงและออกทัวร์ สองอัลบั้มนั้นมีความสำคัญกับเรามาก
เราเปลี่ยนทิศทางการทำวงของเรา
เราเปลี่ยนตัวเองในแบบที่อยากเป็น ทั้งในฐานะคนและเพื่อน
เราคิดถึงโลกส่วนรวม มากกว่าแค่โลกของพวกเรา
ตอนที่เรากำลังดังในปี 1987
เราได้ออกรายการ American Bandstand และเราไม่สนใจอะไรเลยสักนิด
ตื่นไปโรงเรียนสาย รู้นะว่าไม่อยากไป
เราไม่ค่อยได้หัดทำท่าพวกนั้น
เจ็ดปีต่อมา เราเล่นเพลง "Sabotage" ที่งานประกาศรางวัลเอ็มทีวี
เรายืนแข็งทื่ออยู่กับที่
โย่ เวลาที่เราเล่นในเทศกาลดนตรี หรือรายการทีวีกับวงอื่นด้วย
เราจะมองว่ามันคือการแข่งขัน
เราเล่นเพื่อเอาชนะ
เราพูดแบบขำๆ ครึ่งนึง
แต่อีกครึ่งนึงก็จริงจังเกือบ 100%
เราอยากให้ทุกคนที่ดูการแสดงของเรา หรือได้ไปเทศกาลนั้น
ได้กลับบ้านไปเล่าให้เพื่อนๆ ฟัง ในวันถัดไป
"บีสตีบอยส์แม่งเอาอยู่ว่ะ" ใช่ไหม
เราเล่นเพื่อเอาชนะ
ตอนที่เราเล่นในงานของเอ็มทีวี เราชนะ ใช่ไหม ไมค์ ไม่ใช่เหรอ
- ใช่หรือไม่ใช่ - แน่นอน
เราชนะใช่ไหม
ไม่ต้องสงสัยเลย ชนะอยู่แล้ว
แต่... ต่อมาในคืนนั้น สไปค์ โจนส์ได้รับการเสนอชื่อ
ชิงรางวัลผู้กำกับยอดเยี่ยมสำหรับ วิดีโอ "Sabotage" แต่เขาไม่ชนะ
และนั่นคือตอนที่ลุงฮอร์นโบลเวอร์ ของเยาค์สติหลุด
ผู้ชนะรางวัลผู้กำกับวิดีโอยอดเยี่ยม ได้แก่...
พูดเลยค่ะ
อาร์อีเอ็ม
แบบนี้มันน่าโมโหมาก เพราะสไปค์เป็นผู้กำกับที่เพิ่ง...
ผมมาจากสวิตเซอร์แลนด์ โอเคนะ ผมขอบอกให้ทุกคนรู้ไว้เฉยๆ และ...
ตั้งแต่ผมยังเป็นเด็กตัวเล็กๆ ผมฝันมาตลอดว่าสไปค์ต้องชนะรางวัลนี้
แต่มันกลับกลายเป็นแบบนี้
ผมแค่อยากบอกทุกคน ว่านี่คือเรื่องตลกบ้าบอชัดๆ เลย
ผมมีไอเดียสำหรับหนัง สตาร์วอร์สและทุกๆ อย่าง
ว้าว
บทที่เก้า: "ผมจะกลับไปนิวยอร์กซิตี"
เชื่อว่าผมเบื่อที่นี่แล้ว
ลอนแอสเจลิสดีกับเรามาก
ตั้งแต่มีบ้าน ที่มีสะพานข้ามสระว่ายน้ำ
มีสตูดิโอเจ๋งๆ มีเพื่อนใหม่ดีๆ ได้ทำเพลงมากมาย
และได้กลายเป็นนักดนตรีจริงๆ
แต่เราอยู่ที่นั่นนานถึงแปดปี และเวลามันผ่านไปเร็วมาก
ตอนนั้นเราอายุประมาณ 30 ปีแล้ว และเราคิดถึงบ้าน
เราคิดถึงครอบครัวของเรา
เยาค์เป็นคนแรกที่ย้ายกลับมานิวยอร์ก
เขาเบื่อกับการเดินทางไปทั่วโลก
และเขาอยากกลับมานิวยอร์ก เพื่อเป็นคนนิวยอร์กจริงๆ
ไม่นานผมกับอดัมก็ตามไป
พวกเราสามคนจึงไล่ตามความฝัน ที่แท้จริงของเรา
ดาราศาสตร์ฟิสิกส์
แต่มันไม่ค่อยเวิร์กเท่าไรหรอก
ฤดูร้อนปี 1996
เรากลับมาอยู่บ้าน ใช้ชีวิตแบบ เด็กมัธยมเวอร์ชันที่เป็นผู้ใหญ่แล้ว
ไม่มีอะไรทำนอกจากเดินเล่น พยายามปะติดปะต่อสิ่งต่างๆ
ใช้เวลากับเพื่อนใหม่บางคน ฟังเพลงใหม่ๆ และทำเพลงใหม่ๆ
มันไม่ค่อยเหมือนการลงหลักปักฐาน แต่เหมือนการย้ายที่อยู่มากกว่า
หลังจากหลายปี ของการทำสิ่งที่เราทำเป็นปกติ
ทำเพลง สั่งอาหาร ทำตัวไร้สาระ ออกไปเที่ยว ทำเพลงอีก
เราก็ทำอัลบั้มจนเสร็จ
อาจเป็นอัลบั้มโปรดของเราด้วย เพราะมันคือการทดลองเยอะเลย
อัลบั้ม Hello Nasty
(บีสตีบอยส์: Hello Nasty)
ตอนที่เราออกทัวร์อัลบั้มนั้น มันคือทัวร์ครั้งใหญ่ที่สุดของเราเลย
ไม่ใช่ว่า "Fight for Your Right (To Party)" ถูกลบเลือนไป
แต่พอถึงตอนนั้น เราก็ไม่รู้สึกอะไรกับมันแล้ว
ตอนนั้นเราใกล้เป็นผู้ใหญ่เต็มตัว
เบียร์ จู๋ และพวกขี้เมา ทุกอย่างหายไปหมดแล้ว
คุณแทบไม่เห็นอะไรแบบนี้อีก
ตอนนั้นเรามีอายุมากกว่าเดิม
เรามีเรื่องที่ต้องทำแยกกัน แบบเรื่องของผู้ใหญ่น่ะ
เรามีความสัมพันธ์แบบจริงจัง เรามีค่ายเพลง
นิตยสาร ร้านขายจักรยาน
แต่เราสามคนก็หาเลี้ยงตัวเองได้
ได้ทำอัลบั้ม ออกทัวร์ และแสดงดนตรีด้วยกัน
เราไมไ่ด้โตขึ้นเท่าไรหรอก แต่เราฉลาดขึ้นมากกว่า
ตอนนี้เราพูดได้ว่าภาพสะท้อน ของความผิดพลาดที่เราเคยทำ
มาจากเยาค์ และแนวคิดที่เขาแบ่งปันให้เรารู้
แต่นั่นมันจริงแค่ส่วนหนึ่ง
เราพร้อมรับการเปลี่ยนแปลง
เราสนับสนุนกันและกัน ให้ทำและพูดอย่างที่ใจอยาก
ถ้าเยาค์อยากทำเพลง ที่ชื่อว่า "Bodhisattva Vow"
และพูดถึงชาวพุทธที่สาบานว่า จะทำให้โลกนี้น่าอยู่ขึ้น ก็ได้เลย
เจ๋งโคตรๆ เลยแบบนั้น
เราเป็นผู้ใหญ่พอที่จะรู้ว่า
สิ่งที่เราทำและเคยทำนั้นมีความสำคัญ
และส่งผลกระทบต่อผู้อื่น ทั้งในทางบวกและลบ
เรารู้สึกซาบซึ้งใจที่เรามีชีวิตอยู่ นานพอเพื่อบอกเล่าเรื่องราวนี้
และเราโชคดีมากพอที่จะ ลงมือทำอะไรสักอย่างกับเรื่องนี้
มีเพลงนึงในอัลบั้ม Hello Nasty ชื่อ "Song for the Man" ที่อดัม...
อยู่ไหนนะ อดัมเป็นคนแต่งเพลงนี้
พูดถึงท่าทางของผู้ชายหลายคน เวลาเห็นผู้หญิงเดินผ่าน
ผู้สัมภาษณ์คนนึงเรียกเขา ว่าเป็นคนปากว่าตาขยิบ
และท้าเขาเรื่องเพลง
ที่มาจากตัวตนในเพลง "Fight for Your Right (To Party)"
ตอนที่ผมได้ยินคำตอบของเขา
ผมภูมิใจมากที่ได้เป็นเพื่อนเขา
เขาพูดประมาณว่า
"ผมยอมเป็นคนปากว่าตาขยิบ ดีกว่าเป็นคนเดิมไปตลอดกาล"
เอาละครับ
ผมขอเล่าเรื่องนึงให้พวกคุณฟัง...
ผมจะเล่าเรื่องนึงจาก Beastie Boys Book หนังสือของเรา
เอาละ
เรื่องนี้มีชื่อว่า "คอนเสิร์ตครั้งสุดท้าย"
เราไม่รู้ว่าคอนเสิร์ตไหน จะเป็นครั้งสุดท้ายที่เราได้เล่น
ทุกอย่างที่เกิดขึ้นวันนั้น ก็เหมือนปกติทุกวันเลย
คอนเสิร์ตนั้นเป็นวงปิดในเทศกาลดนตรี ขนาดใหญ่ในเทนเนสซีที่ชื่อบอนนารู
ตอนนั้นคือปี 2009
จะมีผู้ชมนับหมื่นๆ คนไปที่นั่น
และเราจะเล่นเป็นวงปิด
เราไปถึงเทนเนสซีเร็วหน่อย เพราะเราอยากถ่ายวิดีโอ
สำหรับเพลงใหม่ของเรา ที่ยังไม่ได้ปล่อย
มีเรา มีแร็ปเปอร์ชื่อนาส และโรมัน โคปโปลาจะเป็นผู้กำกับ
มันคือเรื่องปกติสำหรับเรามาก ที่ได้เล่นในคอนเสิร์ตใหญ่ๆ
และมีคนอย่างโรมัน กับกล้องโบเล็กซ์มาถ่ายทำเรา
วิ่งไปทั่วซูเปอร์มาร์เก็ตในเทนเนสซี
ยิ่งทำตัวแปลก ก็ยิ่งเป็นเรื่องปกติ สำหรับเราตอนนั้น
สิ่งต่างๆ ในชีวิต ไม่มีทางเป็นเหมือนเดิมได้ตลอดไป
อาจจะมีครั้งสองครั้ง ที่มันผิดไปจากเดิมบ้าง
แต่สำหรับผมแล้ว มันมักจะผิดเพี้ยนไปจากเดิม
ผิดเพี้ยนราวกับรูปวาดสีเทียน ของเด็กทารก
แน่นอนว่ามันมีความคล้ายคลึงกันอยู่
เยาค์กับผมและไมค์ยังคงอยู่ด้วยกัน
ยังหัวเราะด้วยกัน เป็นครอบครัวเดียวกัน
อัล กรีนกำลังจะจบโชว์ของเขา จากหนึ่งในเวทีมากมายที่เทศกาลนั้น
การได้ฟังเสียงเขาจากระยะไกล มันทำให้จิตใจผ่อนคลาย
เหมือนตอนที่ผมอยู่ในโรงเรียนมัธยม
ในห้องนอนผม รอให้พวกเขาแวะมาหา
แต่ตอนนี้ ในเมื่อระยะห่างมันมากเหลือเกิน
แทบเป็นไปไม่ได้เลย ที่จะเปลี่ยนมุมมองด้านหลัง
เคท เชลเลนบาคไม่ได้อยู่ที่นั่น กับเราในเทนเนสซี
จอห์น เบอร์รีก็ไม่อยู่
เดฟ สกิลเคน, บอสโก, เดอะแคปเทน
เดฟ พาร์สันส์ พ่อของไมค์...
พ่อของไมค์ แม่ของผม ไม่อยู่ที่นั่นด้วย
มีอีกหลายคนเลย
ผมกับอดัมและไมค์อายุมากขึ้นแล้ว และเรารู้ดี
เรากำลังจะปล่อยอัลบั้มใหม่
และเรายังคงชอบที่จะทำแบบนั้นอยู่
เราเตรียมพร้อม เพื่อทำอัลบั้มใหม่วนไปเรื่อยๆ
การเล่นเป็นวงปิดในเทศกาลดนตรีใหญ่ๆ มันต่างจากการเล่นที่คลับซีบีจีบีมาก
แต่ให้ตายสิ เราไม่รู้เลย ว่านั่นจะเป็นโชว์ครั้งสุดท้ายของเรา
การสูญเสียครั้งใหญ่ในวงการดนตรี
อดัม เยาค์แห่งบีสตีบอยส์เสียชีวิต หลังสู้กับโรคมะเร็งมาอย่างยาวนาน
เขาเป็นที่รู้จักในชื่อเอ็มซีเอ และนักดนตรีทั้งสามคนนี้
เป็นส่วนหนึ่งในไม่กี่คน ที่เป็นผู้นำการเคลื่อนไหว
เยาค์เป็นนักดนตรีที่ฝึกหัดเอง และต่อมาก็เป็นนักสร้างหนัง
อดัม เยาค์ เอ็มซีเอ อายุ 47 ปี
เราทุกคนมีเพื่อนที่แตกต่างกันไป
มีเพื่อนคนที่ชอบทำตัวงี่เง่า...
แต่อยู่ด้วยบางครั้งก็สนุกดี
สนุกที่ได้ดื่มด้วยกัน คุยเรื่องไร้สาระกัน
แต่คุณไม่มีทางขอความช่วยเหลือ ทั้งทางกายและทางจิตใจจากพวกเขาได้
เพราะพวกเขาไม่ใช่คนที่เราไว้ใจ
หรือเพื่อนที่คุณเจอหน้าเป็นบางที และรู้สึกดีที่ได้ไปเที่ยวกันบ้าง
คุณคิดอยู่เสมอว่า
"เราน่าจะใช้เวลากับคนนั้น ให้มากกว่านี้"
แต่คุณไม่ได้ทำ ไม่ว่าด้วยเหตุผลอะไรก็ตาม
แล้วยังมีคนที่เป็นเพื่อนแท้
คนที่คุณคุยโทรศัพท์ด้วย ได้ทั้งวันทั้งคืน
คนที่คอยช่วยคุณย้ายบ้าน หรือไปเยี่ยมคุณที่โรงพยาบาล
หรือมีที่ว่างบนโซฟาของเขา ไว้ให้คุณเสมอ
เผื่อวันไหนที่คุณจำเป็นต้องใช้
เพื่อนประเภทนี้หาได้ยากมาก เราทุกคนรู้ดี
แต่ยังมีเพื่อน ที่หาได้ยากกว่านั้นอีก
คนที่เป็นแรงบันดาลใจให้คุณ
คนที่ไม่เพียงแต่ลงมือทำ
สิ่งที่ยอดเยี่ยมเท่านั้น
แต่บอกว่า "เราควรทำแบบนี้ด้วยกัน"
แล้วก็ทำจริงๆ
เยาค์คือเพื่อนแบบนั้นแหละ
เพื่อนแบบที่หาได้ครั้งเดียวในชีวิต
เพื่อนที่ทำให้ทุกอย่างเป็นจริง
เพื่อที่เป็นแรงบันดาลใจ ให้เราทำเรื่องใหญ่ๆ
เปิดเพลงนี้หน่อย เพลงที่เยาค์แต่ง ในอัลบั้ม Hello Nasty
ประมาณปี 1990 เยาค์ไปอินเดีย เนปาล และเจอคนทิเบตที่ลี้ภัยอยู่
เขาอยากเข้าใจคำปฏิญาณตน เรื่องสันติวิธี
ทำไมพวกเขาเลือกที่จะไม่สู้กลับ เพื่อตอบโต้รัฐบาล
ที่ทำร้ายและจับคนขังคุก เพียงเพราะโบกธงทิเบต
เขาอยากรู้ให้มากกว่านั้น
เขาอยากช่วยเหลือ
แต่ตามสไตล์ของเยาค์นั้น
แทนที่จะเขียนเช็คให้องค์กรใดสักแห่ง
เขากลับก่อตั้งขึ้นมาเอง
กองทุนมิลาเรปาฟันด์
และเขาเป็นคนจัดคอนเสิร์ต เพื่ออิสรภาพของทิเบตเป็นครั้งแรก
คอนเสิร์ตใหญ่เพื่อการกุศล สองวันเต็มๆ
ที่โกลเดนเกตพาร์ค ในซานฟรานซิสโกเมื่อปี 1996
เป็นคอนเสิร์ตการกุศลที่ใหญ่ที่สุด นับตั้งแต่งานไลฟ์เอด
สิ่งที่เขาทำถูกจารึกในประวัติศาสตร์
ผู้ชมนับแสนคน ต่างตะโกนคำว่า "ปลดแอกทิเบต"
มีเป็นสติกเกอร์ติดกันชนรถด้วย
พวกเขารับรู้ ถึงการเรียกร้องเพื่อสันติวิธี
ทั้งหมดนี้ เพียงเพราะชายคนเดียวในบีสตีบอยส์
ใครจะทำแบบนั้นกันบ้าง
เยาค์ ไมค์ และผม ใช้เวลาอยู่ร่วมกันมากกว่า
อยู่กับครอบครัวตัวเองซะอีก
จริงๆ นะ
พอเป็นเรื่องของเพื่อนผม แร็ปเปอร์ไมค์ ดี
ฉายาสวีท ลู หรือฉายาไมเคิล หลุยส์ ไดอะมอนด์
ผมรู้จักเขา
รู้ไส้รู้พุงเลย
และเขาก็รู้จักผมแบบเดียวกัน
แต่อดัม เยาค์ ผู้เป็นจิ๊กซอว์
ปริศนา
พูดต่อที ผมทำไม่ได้
เขาวงกตแห่งไอเดียและอารมณ์
คนลึกลับ ยากที่จะคาดเดา
หลังมิตรภาพที่ยาวนานถึง 35 ปี
ผมไม่เคยรู้เลย ว่าเขาจะพูดหรือทำอะไรต่อไป
เขาคือความขัดแย้งที่มีชีวิต ของไอเดียคนอื่น
ของสิ่งที่คุณควรเป็นหรือควรทำ
เขาคือชาวพุทธที่บอกผม
ว่าเมื่อคืนเขาไปงานปาร์ตี้ หลังงานปาร์ตี้เพื่อดูแฟชั่นโชว์
และเขาคือไอ้หนุ่ม "Fight for Your Right (To Party)"
ที่ออกไปเดินเขาในเนปาล กับภารกิจเพื่อค้นพบบางอย่าง
และเขาได้เข้าพบนักการเมือง ในวอชิงตันดีซี
บอกให้พวกเขารู้ ว่าเขาได้เห็นและเรียนรู้อะไรมา
เขาเคยบอกผมครั้งนึง ว่าเหตุผลหลักที่เขาชอบดาไลลามะ
คือท่านเป็นผู้ชายที่ฮามาก
เห็นได้ชัดว่ามีเหตุผลอื่นๆ อีกมาก
ที่ทำให้เขาสนใจด้านจิตวิญญาณ ศรัทธา และศาสนาพุทธ
แต่ผมว่า "ผู้ชายที่ฮามาก" ที่เยาค์พูดนั้นดูสมเหตุสมผลที่สุด
เพราะอารมณ์ขันคือสิ่งสำคัญ
จะมีใครได้ทำงาน กับเพื่อนรักสองคนทุกวันบ้างล่ะ
ผมนี่ไง
ผมว่านั่นคือสิ่งที่ ทำให้ผมเป็นคนโชคดีมาก
ไม่ใช่ว่าทุกอย่างมันง่าย หรือมีแต่เรื่องดีๆ เท่านั้น
บางครั้งเราสองคนก็อยากทำอะไรใจจะขาด
เซลล์ทุกเซลล์ในร่างกายคุณ ร้องเรียกว่า "ใช่ เราจะทำแบบนี้"
เพื่อให้ใครสักคนในกลุ่มพวกเราพูดว่า
"กับพวกนายก็อาจจะเจ๋งดีนะ แต่ฉันไม่ค่อยสนใจเท่าไร"
พอผมกลับบ้าน ผมจะบ่นให้ใครก็ตามที่อยากรับฟัง
ผมจะพูดว่า "บ้าจริง คุณไม่เชื่อแน่ ว่าวันนี้โฮโรวิตซ์ทำอะไร
เขาแม่ง... เขาแม่งจะทำให้ผมประสาทตาย"
แต่เหมือนที่เรารักเพลง เนื้อเพลง หรือไอเดียอะไรสักอย่างนั่นแหละ
เรายังคงรักกัน และอยู่ด้วยกันมากกว่าเดิมด้วยซ้ำ
ช่วยผมหน่อยได้ไหม คิดว่าผมเป็นเอ็ดดี้ แฮร์ริสก็ได้
คุณกินชีสอย่างบ้าคลั่ง เหมือนคิดว่าผมมาจากฝรั่งเศส
คุณรู้ว่าผมชอบเหล้า คุณคิดว่าผมเมา
คุณรู้ว่าผมหายไป ผมจะบอกให้ว่าทำไม
บอกทีคุณทิ้งใครมา ผมอาจจะพลาดอะไรไป
เหตุผลที่คุณยิ้มหรืออารมณ์รุนแรง ฟังให้ดี
ในหัวผม อยากกำจัดมันไปให้พ้น
ปล่อยให้จินตนาการล่องลอย ผมจะปล่อยออกมาให้ล้น
ปล่อยให้ไหลไปอย่างทะเลโคลน
พอเครื่องผมติด ผมจะโบยบินไปไกลโพ้น
ผมเข้าใจข้อความได้ล้ำลึก นะทุกคน
ผมโดนพาดพิงเป็นพรวน เพราะผมชอบก่อกวน นะทุกคน
จะเอา จะเอา จะเอาอะไรอะ
ผมเริ่มฮา เพราะเงินที่ผมหามา คุณเอาไปคุยโว
ถามหน่อย "ไปเอาข้อมูลมาจากไหน ฮะ"
คิดว่ารับไหวเมื่อถูกเปิดโปงไหมจ๊ะ
ใช่ รับให้ไหวนะ
- จะเอา จะเอา จะเอาอะไรอะ - เอาอะไรอะ
ถามว่าจะเอา จะเอา จะเอาอะไรอะ
เอาอะไรอะ
ถามว่าจะเอา จะเอา จะเอาอะไรอะ
เอาอะไรอะ
ถ้าทำได้ ผมขอแทรกหน่อย ผมอยากบอกว่าผมรักพวกเขามาก
ผมโตมากับพวกเขา ผมคิดว่า พวกเขาเยี่ยมมาก ผมรักพวกเขานะ
(อาลัยรักแด่อดัม เยาค์)
ไมค์ ดี ไมค์ ดี
ไม่ต้องมาบอกให้ผมยิ้ม
อยู่เคียงข้างกันไป ผมจะทำให้คุณถูกใจ
เบอร์ผม คุณจำไม่ได้หรอก
อาจเป็นเพราะผมสับรางเก่งน่ะดูออก
สไตล์ โปรไฟล์ บอกไว้หน่อย
โดนดึงกลับมาทุกที เมื่อได้ยินว่า "เด็กน้อย!"
จากแม่น้ำฮัดสันไปจนถึงแม่น้ำไนล์
ผมวิ่งมาราธอนไม่หยุดจนไมล์สุดท้าย
ถ้ามาท้าผมแข่ง รู้สึกเหมือนโดนแช่งนะเนี่ย
ใครๆ ก็บอกว่าสไตล์ผมน่ะโคตรเสี่ย
คุณจะกล้า คุณจะบ้า
ก้าวเข้ามา ผมน่ะแร็ปเทวดา
ถ้าอยากมาท้า ผมว่าอย่าดีกว่า
อยู่ยูเรนัสยังอยากรู้จักสไตล์เรา
เอาเลย ร้องให้คล้องจองไม่ต้องเดา
ไม่งั้นจะไล่ไปให้พ้นหน้าเรา
สู่กาแล็กซีอื่น ดาวเคราะห์ดวงอื่น ดาวเคราะห์ดวงอื่น กาแล็กซีอื่น
ทำให้ตื่นเต้นและชิ่งไปเงียบๆ คือทีมเรา
ก้าวเข้ามาในปาร์ตี้ ทำให้งานเละเป็นขี้
พูดถึงจะหวะเพลง ผมนี่แหละจอมนักเลง
กาแฟผมต้องใส่นมและน้ำตาล
ต้องเดินหน้าต่อ เดินหน้าต่อไปนานๆ
หวานเกินกว่าจะเปรี้ยว เฟี้ยวเกินกว่าจะร้าย
พวกผู้ชายสายโหด ผมไม่โปรดสักเท่าไร
อยากเปลี่ยนแปลงโลก ผมวางแผนและอุบาย
มาริโอ ซีชอบกวาดสิ่งร้ายๆ ให้หมดไป
จะเปล่งประกายราวลำแสงอาทิตย์
แร็ปต่อไป คือความฝันที่ไม่หยุดคิด
โมดีให้เราเกรดเอ เพราะ "เราไม่เคยหลุดธีม"
ถ้าอิจฉาตาร้อน เพราะคุณยังอ่อนประสบการณ์
อิจฉาท่วงทำนองและคำร้องของพวกเรา
อีกมิติหนึ่ง สู่กาแล็กซีใหม่ สู่กาแล็กซีอื่น ดาวเคราะห์ดวงอื่น
ดาวเคราะห์ดวงอื่น กาแล็กซีอื่น
ฮิปฮอปโอลด์สคูลอยู่ในสายเลือดของเรา
ถอดรองเท้าเหวี่ยง แล้วใส่ถุงเท้าวิ่งเอา
เพลงเราจะแพร่ไวอย่างกับเชื้อไวรัส
ดนตรีไม่มีวันตาย เหมือนกระแสไฟไม่ถูกตัด
ผมเก่งเรื่องกระโจน กลิ้งตัวแบบฟลินต์สโตนก็ทำได้
แทมมี่ ดีจัดการเรื่องผลลัพธ์
บีสตีบอยส์เก่งเรื่องทำให้เพลง
ดับ
ตอนเขียนกราฟฟิตี้ ชื่อผมคือสล็อป
ถ้าแร็ปคือน้ำซุป จังหวะคือกระดูกหมู
ถอยให้ไกลจากโต๊ะ เดี๋ยวผมสับโดนหู
ผมคือช่างไม้สุดเท่ ดีเจแอ็ด-ร็อก
คิดจะเล่นงานผม ระวังเป็นลมไปก่อน
ผมจะจับคุณทอดในกระทะเหมือนปลาช่อน
เข่าคุณจะเริ่มสั่น นิ้วคุณจะเริ่มล็อก
เหมือนมีอะไรมาบีบคอแบบคุณสป็อค
สู่กาแล็กซีอื่น ดาวเคราะห์ดวงอื่น ดาวเคราะห์ดวงอื่น กาแล็กซีอื่น
อีกมิติหนึ่ง อีกมิติหนึ่ง
ลุยเลย
ฟังนะทุกคน ฟังทางนี้ให้ดี
เราจะไปเดย์โทนา และไปซ่ากันที่โน่น
สัปดาห์เดียวได้หยุดพัก ไม่เห็นตลกตรงไหน
ผ่านไปแค่สองวัน เงินหมดกระเป๋าแล้วไง
ต้องนอนหลับในรถ เพราะโรงแรมมันเต็ม
เจอสาวน่ารัก เลยพาไปกินของเค็ม
ผมถาม "เรียนด้านไหน"
เธอบอกจิตวิทยา
ผมออกเอ็มทีวี และผมคว้าไมค์มาซ่า
เธอบอกอยากเจออลัน กับมาร์ธา ควินน์
แต่ผมชื่อเอ็มซีเอ
ผมจะทำเป็นไม่ได้ยิน บอกว่าจะไปเดย์โทนา
- เพื่อโชว์บ้าๆ - เราคือบีสตีบอยส์
- เอ็มทีวี - สปริงเบรก
แล้วมันผิดตรงไหน
สัปดาห์ก่อนฉันไปแชนฮาสเซน มินนิโซตา กับบีสตีบอยส์
พวกเขาไปซ้อมทัวร์ และพวกเขาบอกว่า
"เราอยากได้ภาพแบบวง Marky Mark and the Funky Bunch"
- อยากดังก์ลูกบาสให้พวกเขาจัง - ฉันต้องไปตกลงให้ได้ก่อน
แล้วมันผิดตรงไหน
"พวกเวรอย่างแกไม่ได้มีดีอะไรหรอก เทียบกับพวกเราที่นี่" ประมาณนี้
- พอถึง... - เดี๋ยวก่อนๆ ไมค์
สำเนียงอังกฤษเป๊ะเว่อร์
โย่ ไมค์
- ไปเร็วพวก - เร็วเข้า เรามีงานต้องทำ
- นั่นสิพวก ได้เวลาไปซ่าแล้ว - ไปเร็ว
"เครื่องบินอีกลำ รถไฟอีกขบวน เติมเหล้าในสมองอีกสักขวด"
บีสตีบอยส์แร็ปไว้ ในเพลง "No Sleep 'Till"
- เอริค - บรุกลินคืออะไร
- คุณพูดถึงกรันจ์ใช่ไหม - กรันจ์
กรันจ์
ใครสังเกตใน ร้านโคซี่ซุปแอนด์เบอร์เกอร์บ้าง
เวลาคุณสั่งเบอร์เกอร์ พวกเขาจะมีช้อนตักไอศกรีม
และพวกเขามีเหมือนลิ้นชักใส่เนื้อ
พวกเขาจะจกลงไปในนั้น
แล้วตักเอาเนื้อลูกนึงมาวางบนเตา
ข้อมูลสนุกๆ นะ ตอนเราเด็กๆ เราจะคิดว่า "โย่ วันนึงพอเราโต
เราจะซื้อลิ้นชักใส่เนื้อไว้ในบ้าน"
- พูดจริงนะ พูดจริง - จริงแน่นอน
- ใช่ไหม - แน่นอน
การออกทัวร์กับฟูไฟต์เตอร์ส และโซนิกยูธเป็นไงบ้าง
ฟูไฟต์เตอร์ส ผมโตมากับวงนี้ ตั้งแต่ผมอายุ...
ตั้งแต่ผมอายุแค่สี่ขวบ ผมเคย...
- โย่ จะบอกให้นะ... - เด็กๆ พวกนี้มันบ้า
เด็กๆ พวกนี้เหมือนหลุดจากโซ่ล่าม
จะบอกให้นะ ผมกับโซนิกยูธ คู่กันเหมือนทารกกับจุกนมเลย
- นั่นสินะ - จริงๆ
- เด็กพวกนี้เสียสติไปแล้ว - ผมเคยอาบน้ำหมากับเทิร์สตัน
เฮ้ย ตัวนั้นเราอาบไปแล้ว
- ไม่เห็นต้องโกรธเลย - เราอาบให้มันแล้ว
ว่าไงพวก นายจะอาบน้ำหมา ไปตลอดชีวิตไม่ได้นะ
ไปออกทัวร์กันเถอะ ขึ้นแสดงบนเวทีด้วยกัน
เราตื่นเต้นและแปลกใจมาก
แต่เราก็...
เราก็แปลกใจที่ริค...
"และเราก็แปลกใจ... ที่ริคเป็นคนรัสเซียเหรอ"
เพราะงี้เราถึงเข้ากันได้ดี ทุกคนในวงนี้เลย
เราเข้ากันได้ดีเป็นปี่เป็นขลุ่ย เข้าใจที่ผมพูดใช่ไหม
คุณชอบตอนไหนที่สุดในโชว์นี้
ผมว่าตอนที่เราออกมาก็ดีนะ
- นายคิดว่าไง - ตอนที่หนุ่มๆ พวกนั้นขึ้นเวที
เล่นเพลง"King of Rock" และเราสนุกไปด้วย
ตอนนั้นน่าจะเจ๋งที่สุดแล้ว
- ใช่ ประกายไฟนั่นด้วย ใช่ - น่าจะเป็นตอนที่เยี่ยมที่สุด...
- เข้ากันไง - ใช่ เข้ากันเป็นหนึ่ง
รู้ไหม...
- ไมค์เสียสติไปแล้ว - บ้าชิบ
ไมค์เป็นอะไรไปเนี่ย
นายต้องใส่รองเท้า ถ้าจะเดินบนนั้น
รองเท้าอยู่ไหน
ฉันหารองเท้าไม่เจอ กางเกงกำมะหยี่ด้วย
ตอนที่เอ็มทีวีได้วิดีโอนี้ มันช่างติดตาจริงๆ
และก้าวข้าวขอบเขตของการทำวิดีโอ เราขอยกให้เป็นวิดีโอแหวกแนวไปเลย
"Shadrach" น่าสนใจด้วยสองเหตุผล
ข้อแรก เพราะแอนิเมชันในวิดีโอนี้ ทำได้ดีมาก
ข้อที่สอง เพราะมันกำกับและสร้างขึ้น โดยสมาชิกในวงคนเดียว
ผู้กำกับโจนาธาน เดย์ตัน และวาเลอรี ฟาริสถ่ายทำบางตอน
ของคอนเสิร์ตบีสตีบอยส์
จากนั้นเอ็มซีเอ สมาชิกในวง ได้นำภาพเหล่านั้นมาทำใหม่ทีละเฟรม
เพื่อสร้างแอนิเมชันที่น่าอัศจรรย์
ดูผลงานจากฝีมือของเขาสิ
นี่คือเพลงใหม่จากบีสตีบอยส์ "Shadrach" ครับ
เดี๋ยวก่อนนะ อดัม
เดี๋ยวก่อนสิ ขอโทษทีนะ อดัม
- อดัม... - อะไรกัน มีอะไร เดวิด ครอสส์
อะไรวะเนี่ย... ขอโทษที ผมแค่... อะไรกันเนี่ย
มีอะไร เบ็น สติลเลอร์
- เฮ้ ทุกคน - อะไร นั่นใคร...
- สบายดีไหม - เฮ้ สตีฟ บูเซมี
เฮ้ สบายดีไหม
ขอโทษที ผมเดินอยู่บนถนน พยายามเก็บตัวที่ฉีกขาด
และผมบังเอิญได้ยิน...
ผมเพิ่งตื่นนอน แต่ผมคิดว่าผมได้ยินคุณ...
ผมว่าผมได้ยินคุณพูดถึง Paul's Boutique
อัลบั้มใหม่ล่าสุดของพวกเขา มีชื่อว่า Licensed to Kill
ได้รางวัลแพลตินัมหลังปล่อยอัลบั้ม เพียงแปดสัปดาห์เท่านั้น
Licensed to Kill ใช่ไหม
- Ill ต่างหาก - Ill!
"Ill" ต่างหากล่ะ โจน
บอกเลยนะคะ คอนแทคเลนส์ฉันไม่ชัด แป๊บนึงนะ
อัลบั้มของพวกเขา มีชื่อว่า Licensed to Ill
ชื่ออัลบั้มอะไรงี่เง่าจัง
ทุกคนรู้ว่า Paul's Boutique เป็นความล้มเหลวทางธุรกิจครั้งโต
- ความล้มเหลวที่น่าสังเวช - ล้มไม่เป็นท่า
- แย่กว่านี้ไม่มีอีกแล้ว - ไม่มีคนซื้อ
มันคงน่าอับอายมากๆ เลย
ความล้มเหลวครั้งมโหฬาร
- ขอบคุณมากครับที่ย้ำ - เราทุกคนรู้อยู่แล้ว
เวลาต้นไม้ล้มในป่า ไม่มีใครสังเกตเห็นหรอก
ที่ผมอยากถามคุณก็คือ คุณยังทำต่อไปได้ยังไง...
ไม่ใช่ "ได้ยังไง" สิ ทำไมคุณถึงทำวงต่อไปอีก
- แต่ว่า... - ย้อนกลับไป อย่างที่เรารู้กัน
ตอนนี้มันกลายเป็นอัลบั้มแร็ป ที่มีอิทธิพลมากที่สุดเลย ใช่ไหม
ผมแค่บอกให้ฟัง อดัม สำหรับผมแล้ว มันเหมือน Pet Sounds แบบแร็ป...
เป็นเพราะการใช้ท่อนดนตรี มาซ้อนกันมากเกินไป...
ท่อนดนตรี ซ้อนกันเป็นชั้น
ฮิป
ฮอป
แล้วตอนนี้คุณพูดถึงมันว่า "ไม่มีใครชอบ"
ผมรู้สึกว่าคุณทำสิ่งที่คุณชอบ
"มันไม่ดี ผมก็จะบอกว่ามันไม่ดี
แต่ผมอยากให้พวกคุณรู้สึก ว่ามันดีจริงๆ"
เหมือนอะไรที่อยู่ในหัวเรา ทำให้เรารู้สึกแย่
แต่เพราะคุณรู้สึกแย่กับตัวเอง
ผมไม่อยากพูดลึกถึงรายละเอียด
และนี่ไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไร
- เฮ้ ไมค์ เป็นไงบ้าง - ว่าไง
- และคืนนี้... - โย่ ว่าไง
เราจะปล่อย "Jimmy James" ให้ทั่วโลกได้รู้จัก
ใช่
มันมาจากหนัง The Little Rascals ตอนที่พูดว่า
"คุณชื่ออะไร" "จิมมี่ เจมส์ ถามอีกที ผมก็จะตอบเหมือนเดิม" เหรอ
เปล่า จริงๆ แล้วมาจาก My Three Sons
ตอนที่ลุงชาร์ลีสติแตก ที่มีขวานอยู่บนหัวเด็กๆ
โอเค ผมคิดว่าถ้าเป็นเรื่องทัวร์ จากทัวร์ทั้งหมดที่เราเคยไป
ผมว่าคนที่ประหลาดที่สุด ที่เราออกทัวร์ด้วยน่าจะเป็นไมค์
หมอนี่มันหลุดโลก
หวัดดี ผมชื่อไมค์
- แล้วไง... - ผมอยู่ในวงบีสตีบอยส์
ไง ไอ้หนู
"ความมืดคืบคลานมาตอนกลางวัน
เงาพาดผ่านช้อนสีเงินหนึ่งคัน
ใบมีดทำเอง ลูกโป่งของเด็กน้อย"
เฮ้ อย่าพลาดบีสตีบอยส์นะ พวกเขากำลังทัวร์ฤดูร้อนปี 1992
- ใช่แล้ว - แล้วหลังจากนั้นล่ะ
- เจ๋งเป้ง! - คุณจะไปไหนต่อ
(บีสตีบอยส์ - ดัฟฟ์)
ชาวปาร์ตี้ทั้งหลาย รัน-ดีเอ็มซี และบีสตีบอยส์กำลังไปหาคุณแล้ว
เราจะเล่นสดให้มันหยดไปเลย ใช่ไหมพวกเรา
- ไอ้หนู! - แล้วมันผิดตรงไหน
ตัวนั้นเราอาบไปแล้ว
ไม่เห็นต้องโกรธเลย
คำบรรยายโดย ชลันธร เรืองภักดี