Downloaded from YTS.MX
NETFLIX — FILM ORYGINALNY
Official YIFY movies site: YTS.MX
Bonsoir.
Jak idzie nauka?
- Dużo lepiej. - To dobrze.
Gratulacje, panie De la Torre. Ona ma szczęście.
Ja mam większe.
Monsinior.
Miło pana widzieć.
Pański ojciec byłby dumny.
- Tego pragnął. - Mam taką nadzieję.
Don Felipe, zawsze miło pana widzieć.
Wpadnij do nas.
Mam nowe cygara, musisz spróbować.
Doprawdy?
Przepraszam.
Ignacio.
Carmen, jest wspaniale.
Cieszę się, że przyszedłeś.
Amada na ciebie czeka.
Skromny.
Należał do matki Ignacia.
Biedna kobieta.
Dobrze, że go teraz nie widzi.
Nosi go twoja siostra, Luz.
Przyrodnia siostra.
Bez obaw, wkrótce i wy znajdziecie mężów.
Oczywiście.
Liczę na obcokrajowca.
Jak Romain.
Lorenza i Romain.
Proszę wybaczyć.
Drogie panie.
Wybaczcie, zamierzam porwać Amadę.
W samą porę.
I pomyśleć, że kiedyś pragnęłam mieć młodszą siostrę.
Pięknie wyglądasz.
Félix!
Ignacio.
Wiedziałem, że czegoś tu brakuje.
Panie prezydencie, przepraszam za spóźnienie.
Féliksie.
Wylewny jak zawsze.
Gratulacje, Ignacio.
Podobno w końcu powołano cię na kongres.
Wspaniały prezent ślubny.
Pan prezydent jest bardzo… szczodry.
Wobec tych, którzy zasłużyli.
Dziękuję za zaufanie, panie prezydencie.
To, co dane, może być zabrane.
Więc lepiej żebyś zadbał…
o szczęście mojej córki.
Nie mam innych pragnień.
Villada to człowiek prezydenta.
Podobnie jak ja teraz.
Díaz o tym wie?
Najpierw chciałem pomówić z panem.
Gdyby się dowiedział, uznałby to za zdradę.
Panowie chcą…
czy nie chcą…
by ktoś zastąpił Villadę?
Oczywiście.
Ale czemu akurat pan?
Gdyby prezydent zmienił kandydata…
kogo innego by wybrał?
Chyba wcześniej pana tu nie widziałem.
Jestem tu nowy.
Evaristo Rivas.
- Ignacio De la Torre. - Miło mi.
Wzajemnie.
Zawsze pracuje pan do późna?
Zły nawyk.
Mam podobnie.
Niech wasz związek jest owocny.
Obyście doczekali się wnucząt,
a po długim i szczęśliwym żywocie…
niech u niebiańskiej bramy powita was…
nasz Pan, Jezus Chrystus.
Amen.
To cud, że wszystko poszło tak dobrze.
Na parkiecie nadal było tłoczno.
Nawet Luz mi pogratulowała.
Limantourowie wyszli wcześnie.
Oby niczym się nie struli.
Nie masz dość?
Nigdy.
To Dolores, pańska służąca.
Socorro i Francisca to pokojówki.
Doña Gertrudis, kucharka.
Marco jest lokajem.
Doroteo,
Francisco, Roberto,
Aníbal…
i Lucas.
Isidro jest asystentem kucharza.
Tak jak Juan.
Mateo, stajenny.
Miałem już iść i pomyślałem,
że może się napijesz.
Miałem pracować dla ojca,
ale nie skończyłoby się to dobrze.
Więc przyjechałem tu.
Twoja rodzina nadal jest w San Luis?
Odległość nam służy.
Gdy mój ojciec żył…
często wyjeżdżałem na delegacje.
Im dalej, tym lepiej.
„Im dalej, tym lepiej”.
Co na to pani Rivas?
Nie ma takowej.
Czekasz na tę jedyną?
Po co marnować czas?
- Tak? - Proszę pana.
Zanim pójdę, czy podać coś jeszcze?
Nie trzeba. Idź odpocząć.
- Przepraszam. - W porządku.
Pięknie grałaś.
Musisz…
rozluźnić nadgarstki.
Tak, by palce same opadały na klawisze.
Może nie umiem grać na pianinie,
ale znasz inną kobietę,
która potrafi wyczyścić i naszykować broń?
Na szczęście.
Czemu jeszcze nie śpisz?
Czekam na ciebie.
Nie lubię, jak tracisz sen z mojego powodu.
Inaczej się nie widujemy.
Amado, salon to nieodpowiednie miejsce.
Wszyscy śpią.
Jeszcze nie skończyłem pracować.
Dokończysz jutro.
To dla twojego ojca.
Senatorze Téllez.
Proszę.
Uprzejmy jak zawsze.
Cygaro El Buen Tono.
Powodzenia na jutrzejszej sesji.
Rany.
Zięć narodu zaszczycił nas swoją obecnością.
Trochę szacunku.
Ignacio.
Mój drogi.
Panie De la Torre!
Proszę przekazać żonie, że damom podobała się jej suknia.
Była boska.
- Kto ją uszył? - Dość!
Później podam ci imię krawca.
Lepiej jej tak nie prowokuj.
Dobry wieczór.
Jak życie małżeńskie?
To żadna sielanka.
Poznałem kogoś, kto się tu wpasuje.
Niech zgadnę.
Już go zaprosiłeś.
Ignacio.
A nasze zasady?
Są dla innych.
Nacho.
Następnym razem…
wykopię cię.
Posłuchajcie, panowie. Kto…
Jestem starym lisem!
Dziękujemy.
Odpocznij, niepokój przeminie.
Nie wybaczy mi, że nie zaprosiłam jej na ślub.
Tata i Carmelita mi nie pozwolili.
Wszyscy wiedzą, że moja mama jest rdzenną meksykanką.
Kiedy ostatnio ją widziałaś?
Sześć lat temu.
Ignacio.
Mam tylko ciebie i tatę.
Odpocznij.
Musisz zdjąć koszulę.
Słucham?
Jeszcze możesz wyjść.
Evaristo Rivasie.
Jesteś tu z własnej woli?
Tak.
Wiesz, co nas łączy w braterstwie?
Sokratejska miłość.
Evaristo Rivasie, przyznajesz,
że możesz dołączyć do naszego społeczeństwa?
Tak.
Jestem gejem.
Czy nawet pod presją, zachowasz w tajemnicy to,
co się tu dzieje?
Tak.
Evaristo,
witaj w klubie, teraz…
- Czterdziestu dwóch! - Witaj!
Panowie,
wznieśmy toast za zdrowie najnowszego członka.
Zdrowie!
Nigdy nie widziałem tylu gejów razem.
Wiedziałem, że to docenisz.
Też to przechodziłeś?
Kto cię wprowadził?
Don Felipe.
Przyjaźnił się z moimi rodzicami.
Dał mi zaproszenie na 18 urodziny.
Nim go stracono, Maximiliano przekazał mu klub.
Spodoba ci się.
To Aristeo.
Jedyny żywy założyciel, ale rzadko się pojawia.
Zdrowie!
Ci dwaj są senatorami.
To Agustin.
Dołączył przed tobą.
Gabriel go wprowadził, obaj lubią nosić damskie ciuchy.
Carlos jest członkiem zarządu Bank of London.
Jest bardzo interesujący, ale bywa trudny w obyciu.
Gustavo jest introwertyczny, ale to świetny facet.
A Rafael…
już go poznałeś.
Witaj.
Dziękuję.
- Gdzie byłeś? - Kolacja się przeciągnęła.
- Z kim? - Z przyjaciółmi.
Martwiłam się.
Przepraszam.
Nie zdążyłem ci powiedzieć.
Wysłałam wiadomość do taty.
Szukają cię.
Czemu to zrobiłaś?
Nie przyszedłeś.
Myślałam, że coś ci się stało.
Następnym razem nie martw się o mnie.
Nie chcę, byś znów zaniemogła.
Co tu się dzieje?
Pytają o pana.
Proszę wybaczyć.
Podobno coś się panu stało.
- Widzicie, że jestem cały. - Przepraszamy.
Piękne przeprosiny.
Przyjmujesz je?
Nie wyglądałby lepiej z bransoletką?
Może z kolczykami?
Gdyby coś się naprawdę stało,
możemy liczyć na mojego tatę.
Co za ulga.
Myślałeś, że się nie dowiem?
Słucham?
Spiskujesz przeciwko mnie.
Panie prezydencie, nigdy w życiu.
To czemu za moimi plecami
wspierasz coś, czemu się sprzeciwiam?
Nie jest tajemnicą, że ranczerom nie podoba się Villada.
Sądzą, że będę lepiej bronił ich interesów,
bo są zbieżne z moimi.
I myślą, że cię poprę.
Mylą się?
Nie spełniasz kryteriów gubernatorskich.
Musisz dorosnąć.
Nigdy nie wahał się pan dostosować prawa dla dobra ludu.
Co u mojej córki?
Jest szczęśliwa.
Jak zawsze.
Porozmawiamy, kiedy dorośniesz.
- Panie… - Ignacio!
De la Torre. Twoja kolej.
Moja żona chce mu zrobić mały garnitur.
Uważam, że to kiepski prezent dla chłopca.
Nie ucieszy się.
Ile ma lat?
Dziesięć.
Rower.
Nie są niebezpieczne?
Są okropne.
Na bruku trzęsie tak,
że można się zabić.
Chyba jest nowy model z dmuchanymi oponami.
Czego ludzie nie wymyślą?
Jeśli to prawda, kupię mu rower.
I mały garnitur, żeby uniknąć problemów z żoną.
Aleś ty postępowy!
Nie chodzi mi o opony, ale…
o rozpieszczanie Caroliny.
Życie rodzinne to sztuka kompromisu.
Nigdy tego nie zrozumiesz.
Mieszkasz tu?
Odkąd wyrzucono mnie z domu.
Musisz czasem stąd wyjść, poznać ludzi.
Myślę, że dobrze trafiłeś.
Chcesz się zabawić?
Panowie, wybaczcie, że tak was zostawiam.
Jeszcze jedna partia. Rewanż.
A ty?
Nie przywitasz się?
Jak się pan miewa?
Myślałem, że się dogadaliśmy.
A ja myślałem, że masz ważniejsze sprawy.
Ignacio.
- Zostań jeszcze trochę. - Już późno.
Lubi jeździć na klaczy rano.
Chodź ze mną.
Eva.
Postaw krzesło przed lustrem, a świecę…
bliżej łóżka.
Ignacio.
Co robisz?
Nie chcę, żebyś przeze mnie nie sypiała.
Nie zmieniaj pokoju.
Od roku nie jesteśmy małżeństwem.
Lekarz kazał ci się wysypiać.
Zrobiłam coś nie tak?
- Coś, co cię dręczy? - Nie.
Nic takiego.
Tak będzie lepiej.
Dla twojego zdrowia.
Zgodzili się zostawić nas samych.
Gdy dał mi pierścionek, publiczność klaskała.
Zazdroszczę!
Jest wiele takich historii.
Pytanie brzmi, co dalej.
No więc, Amado?
Co dalej?
Nie mogę narzekać.
Ostatnio Ignacio dał mi diamentowy naszyjnik.
Nie mogłam odmówić.
Ciągle bywa na kolacjach do późna?
Luz!
Nie mów tak.
Nie, Luz.
Koniec z takimi kolacjami.
Ciesz się tym, póki możesz.
Czar pryska,
gdy tego najmniej oczekujesz.
Raz jesteś jego słońcem,
a potem
on ogrzewa się w innym miejscu.
Prawda, Carmelito?
- Eleno, napijesz się wody? - Nie.
- Komuś wody? - Nie, dzięki.
Dobrze się bawimy, prawda?
Spodobał się panu prezent?
Nie sądziłem, że dostaniesz tyle podpisów.
Teraz brakuje nam najważniejszego.
Alvaro. Manuelu.
Chcę szczegółowego raportu
o politycznych zdolnościach tego chłopaka.
Oczywiście.
Dziękuję.
To nie aprobata, Ignacio.
To „zobaczymy”.
Przepraszam.
Jakie stanowisko?
Gubernatora stanu Meksyk.
Zhańbiłeś kobietę.
Gotuj broń!
Co za tragiczna penis… tracja.
Miał rzeżączkę!
Skoro tu jesteście,
chciałbym ogłosić, że doroczny bal
odbędzie się
siedemnastego listopada.
W ogromie
Fal, unosiłeś się ty
- I uratuję cię - I odnajdę cię
Kciuk cały wetknąłem
W twą słodką pasję
- Na duszy wiecznej wyryte… - Podobało mi się.
Jesteś zmęczony.
Drogie panie, pójdę spać.
- Nudziarz! - Czemu, Nachito?
Bo muszę zaplanować kampanię na gubernatora.
Czego?
Jak to czego? Sodomy!
- Stanu Meksyk. - To tym gorzej.
Nadajesz się na prezydenta, Nacho.
Evaristo będzie pierwszą damą!
- Rzeczywiście! Podoba mi się. - Paniusia De la Torre.
Panowie, wyobrażacie sobie?
Kolejna orgia może odbyć się w zamku Chapultepec.
- Tak! Owinę się flagą. - Ignacio De la Torre na gubernatora!
- Niech żyje Nacho! - Zamknijcie się!
Panie De la Torre…
Panie De la Torre!
Nie zapominaj o swoich dziewczynach, po objęciu stanowiska.
Hej.
Nie zachęcaj ich.
Co się dzieje, Féliksie?
Ludzie lubią plotkować.
OBUDZIŁEM SIĘ Z GĘSIĄ SKÓRKĄ OD TWYCH POCAŁUNKÓW. EVA
Jestem tu nowy.
Dobrze mnie traktuje.
Mój mąż bardzo dobrze pana traktuje.
Pracuję z różnymi senatorami i…
Zaprosiłam Eva, by spędził z nami wieczór.
Czytasz moją pocztę.
Nie dałeś mi wyboru.
- Wrócę innym razem. - Usiądź.
Mój mąż jest wykończony pracą.
Wiesz o tym więcej niż ja.
Opowiadałem Amadzie…
o pracy, którą wykonuję jako twój prawnik.
- Eva i ja rozmawialiśmy o… - Pan Rivas, Amado.
Wyrażaj się należycie. To nie twoja wioska.
Przeszkadza to panu?
Nie.
Eva i ja rozmawialiśmy o wyjeździe na wieś w sobotę.
Pan Rivas nie może.
Ma kontrakty do przejrzenia.
- A nie ustawę? - Też.
Po co przyszedłeś?
Bo zaproszenie było od ciebie.
Pan i pani Ignacio De la Torre.
Nie przychodź tu więcej.
Daj mi to.
Ponownie nie poproszę.
Daj mi to.
Nie jestem tak głupia, by je tu trzymać.
Amado!
Amado, co tam robisz?
Amado!
Zostaw mnie!
Nie poślizgnij się.
Od kiedy interesuje cię mój los?
Wejdź do domu.
Idź sobie!
Amado!
Idź sobie!
Ignacio, musisz dać mi dziecko.
Jeśli nie, powiem to, co wiem.
Co o tobie powiedzą?
Jesteśmy małżeństwem.
Mógłbyś chociaż zachować pozory.
Dla mnie.
Przecież wszyscy sądzą,
że szalenie się kochamy.
Dziś też pewnie nie przyjdzie.
Evaristo, to nie jest rozsądne zachowanie.
Jak mąż i żona.
To się źle skończy.
WRACAJ, BRAKUJE MI CIEBIE. EVA
Obawiam się, że elektorat nie ma o panu dobrej opinii.
Znajdziemy bardziej przychylną grupę ludzi.
Z całym szacunkiem…
wszyscy plotkują o pana stylu życia.
Wyniki na pewno nie są stronnicze?
Tak, gwarantuję.
Niby kto doradzał prezydentowi podczas ostatnich trzech wyborów?
Odradzam start w wyborach.
Nie ma pan szans.
A generał nie lubi przegrywać.
Doña Carmen. Panie prezydencie.
Ignacio.
Miło, że znaleźli państwo czas.
- Czy Alvaro i Manuel dostarczyli raport? - Porfirio… Nie teraz.
Jeszcze nie.
Omówimy te sprawy podczas kolacji.
Dwoistość jest ekstremalna.
Bywało bardziej kameralnie.
Nie to co teraz.
Teraz wydaje się…
Takie spotkania towarzyskie
- nie są tak poważne. - Tak.
- Są przyjemniejsze. - Swobodniejsze.
Jaki piękny dom.
Dziękuję, Carmen. Miło panią gościć.
Lucjan czerwony z sosem ravigote, tato.
Tak jak lubisz.
No popatrz.
Jeszcze nauczysz Luz jak być dobrą gospodynią.
Trochę sucha ta ryba.
Jest pyszna.
Musisz jeszcze zostać matką.
Porfirio.
Co?
Nie mogę tak mówić?
Zależy mi na wnukach.
Jak długo jesteście razem?
- Ignacio. - Pracujemy nad tym.
To chciałem usłyszeć.
Wiecie, skąd pochodzi nazwa „ravigote”?
- Nie. - Z francuskiego.
Znaczy wigor.
Sos pobudza apetyt.
Od przyrządzenia po posiłek.
Jak się czujesz?
Co tu robisz?
Żona nie może odwiedzić męża?
Co robisz?
Wyleczę cię.
Boże, uwolnij cię od grzechu…
Dotknij mnie ponownie, a trafisz do zakładu dla obłąkanych.
Nie boję się ciebie, urodziłam się na polu bitwy.
Wynocha.
Najpierw daj mi dziecko.
Puść mnie!
Ignacio…
Ignacio, daj mi dziecko.
Ignacio.
Amado, otwórz.
To dla twojego dobra.
Amado, otwórz.
Amado! Otwórz.
Otwieraj!
Amado!
O co chodzi, dziecko?
Martwię się o Ignacia, tato.
Pomogę ci, Amado.
Co się stało?
Śledzą mnie.
Kto?
Nie wiem, ale wiem, kto ich przysłał.
Śledzili cię?
Nie.
Nie sądzę.
Wynieśmy się stąd.
Dokąd?
Opuśćmy kraj.
To szaleństwo.
Wiem.
Zaczynaliśmy się o ciebie martwić.
Co to znaczy?
Nowi ochroniarze.
Nie potrzebuję ich.
To nie twoja decyzja.
Dobrze.
- Niech pilnują Amady. - Nie.
Mają pilnować ciebie.
Nie ty tu decydujesz.
Mylisz się, Ignacio.
Tylko ja decyduję.
A jeśli ci się nie podoba,
porozmawiaj z prezydentem.
Nachito.
Niech warują na zewnątrz. Nie mogą tu być.
Dziękuję, Teo.
- Od kogo to? - Amado, tak nie może być.
Od kogo to?
Od krawca.
Wywierają na nas presję.
Rozumiem, ale czego oni chcą?
Spotkania z panem.
Nie mogę. Powiedz im…
Dzień dobry.
Przekaż, że przełożyłem start do następnych wyborów.
Właśnie tak.
Pięknie wyglądasz.
Odwróć się.
Proszę bardzo.
Wyglądasz ślicznie.
Czterdzieści dwa losy, tylko jeden zwycięzca.
Komu dopisze szczęście?
- Czyj to był pomysł? - Loteria o północy!
Po jednym losie na osobę.
Wyglądasz…
pięknie.
Czterdzieści dwa losy, tylko jeden zwycięzca.
Mogę?
Chcesz?
- Jeszcze ja! - Loteria o północy.
Pociąg odjeżdża o siódmej.
Idziemy?
Dobry wieczór.
Dziękuję.
Zdrowie.
O co chodzi?
Doszło do nalotu
na imprezę przy La Paz.
Niby zwykła impreza,
ale zorientowałem się, że byli tam sami faceci.
Do rzeczy, Féliksie.
Kobiety okazały się…
przebranymi mężczyznami.
Aresztowaliśmy 42 osoby.
Naliczyłem tylko 41.
Mój syn się dowie.
Umrę.
Mój syn się dowie i umrę.
Zabrać stąd tych pederastów.
- Świnie! - Wynocha, czubki!
Ci tutaj…
to przykład zgnilizny, którą trza wytępić
z naszego społeczeństwa.
Niech los tych chorych mężczyzn…
będzie przykładem dla tych,
którzy walczą z zasadami moralności.
Powiadam.
Chwasty zostaną wyrwane
bez wahania.
Dla dobra naszego społeczeństwa…
i bezpieczeństwa naszych rodzin.
Prosiłam tatę, by pozwolił ci zostać w domu.
Powiedziałaś ojcu o Evariście?
A po cóż?
Bóg widzi wszystko.
Amado, proszę.
Pomóż mi wyciągnąć Evarista z więzienia…
Trafił na Jukatan.
Przynajmniej odpokutuje za grzechy.
Proszę pana.
Prezydent pyta, czy może liczyć na pański głos.
Tak.
W teatrze zagrają La Bohème.
Pójdziemy?
Jeśli chcesz.
Czy wolisz pojechać na weekend do Tacubaya?
Ignacio.
Słucham?
Wolisz teatr czy domek letniskowy?
Obojętnie.
Evaristo nie żyje.
Wiem tylko, że zmarł, nie znam szczegółów.
To La Bohème czy Tacubaya?
Napisy: Łukasz Białk