Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
‪ครูตาอัต!
‪สิ่งที่ผมชอบที่สุดในโลกคือเงิน
‪และสิ่งที่ผมเกลียดที่สุดก็คือ...
‪ครู
‪ภาษาอินโดนีเซีย
‪เรื่องของเรื่องก็คือผมไม่มีเงิน
‪แล้วพ่อผมก็เป็นครู
‪ฉันสอนภาษาอินโดนีเซีย ‪แต่ลูกฉันกลับตกวิชานี้เนี่ยนะ
‪โธ่ ตาอัตเอ๊ย ฉันอายเขาจริงๆ
‪ในหมู่บ้านนั้น ‪ผมต้องอยู่ใต้เงาของพ่อตลอด
‪ตาอัต!
‪ผมเลยต้องไป
‪ผมอยากทำให้พ่อเห็นว่า
‪ผมเป็นได้มากกว่าแค่ครูกระจอกๆ
‪ผมยินดีทำทุกงาน ‪ขอแค่ได้อยู่ในเมืองก็พอ
‪ได้หมดถ้าสดชื่น
‪ขอแค่ไม่ต้องกลับหมู่บ้าน ‪ไปอยู่กับพ่อก็พอแล้ว
‪- ได้จริงเหรอ ‪- เออ
‪โห ขอบคุณมากเลยพี่ ‪งั้นผมขอออกกะเร็วนะ
‪ได้เลย
‪โอมมะลึกกึกกึ๋ย เพี้ยง!
‪แต่กลายเป็นว่าไม่ใช่ทุกคนที่จะโชคดี
‪คราวนี้ผมสิ้นไร้ไม้ตอกจริงๆ
‪ไม่มีที่ไป
‪นอกซะจากว่า...
‪จะกลับบ้าน
‪นี่ของขวัญจากศิษย์เก่าค่ะครู
‪- จากพวกเราทุกคน ‪- งานเลี้ยงรุ่นปีที่แล้วค่ะ
‪นี่ไงคะ เขียนไว้ว่า ‪"สุขสันต์วันเกิด ครูปูร์นามะ"
‪- โอ้โฮ ดีนี่ ‪- สะกดถูกต้องไหมคะ
‪ตอนนั้นครูยังหนุ่มอยู่เลยนะคะ
‪- ครูเห็นพวกเธอออกทีวีบ่อย... ‪- พ่อ
‪มีธุระกับผมหรือครับ
‪นี่ก็ลูกศิษย์ครูเหรอครับ
‪เจ้าตาอัตน่ะ ลูกครูเอง
‪อ๋อ มิน่าล่ะ หน้าเหมือนครูเป๊ะเลย
‪ไอ้หมอนี่มันจากบ้านไปสิบปีแล้ว ‪ขนาดวันหยุดเลอบารันมันยังไม่มาเลย
‪ถ้ามีลูกมีเต้าละก็
‪สอนให้กลับมาเยี่ยมบ้าน ‪ให้บ่อยกว่าสิบปีครั้งนะ
‪สวัสดีครับทุกคน ‪อยากรู้วิธีใช้อินเทอร์เน็ตทำเงินไหม
‪อย่างแรกที่ทำได้ก็คือ...
‪ทำวล็อก
‪ถ้าคุณมีวล็อก ‪ก็อาจจะมีคนมาให้การสนับสนุน
‪อาจจะได้ผลิตภัณฑ์มาใช้ฟรี ‪แล้วยังได้ตังค์ด้วยนะ
‪ไง ทุกคน
‪วันนี้ผมจะพาชมครัวของพ่อนะ
‪ดูข้าวของที่อยู่ข้างหลังนี่สิ
‪โบ๋เบ๋ครับ มีแค่นี้แหละ
‪ในครัวบ้านผมมันก็มีแค่นี้แหละ
‪(อัปโหลดวิดีโอ)
‪(ไม่สามารถอัปโหลดได้)
‪น้องๆ ทำไมเน็ตเติมเงินหมดเร็วนักล่ะ
‪(รับเติมเงิน)
‪ก็พี่เติมแค่ 5,000 รูปียะฮ์นี่
‪เอาแต่อัปโหลดวิดีโอมันก็หมดน่ะสิ
‪(ตัวแทนจัดหางานรมลี กูนาปราจา)
‪คนต่อไป
‪พี่ครับ
‪- ผมมาหางานครับ ‪- นึกว่ามาหามะตะบะกินซะอีก
‪- คนต่อไป! ‪- เดี๋ยวสิพี่ครับ
‪หลานผมป่วยอยู่น่ะครับ
‪อายุน่าจะไล่เลี่ยกับลูกพี่เลย
‪นั่นมันน้องฉัน
‪น้องผมยิ่งแย่ใหญ่เลยครับ ‪เป็นโรคขาดสารอาหาร
‪ผอมเป็นไม้เสียบผี
‪- น้องพี่นี่เทียบไม่ติดเลย ‪- ไหน ไปพามาให้ดูหน่อยซิ
‪แต่เร็วเข้าล่ะ
‪ฉันอยากไปละหมาด ‪ที่มัสยิดกับน้องชายฉัน
‪ได้ครับผม
‪ทำไมมันดูสมบูรณ์กันจังวะ
‪นี่แหละ!
‪เดี๋ยว ไอ้น้อง! มานี่หน่อย
‪ช่วยอะไรพี่หน่อยสิ ช่วยหน่อยนะ
‪ช่วยไปแกล้งเป็นน้องชายพี่
‪ที่ป่วยเป็นโรคขาดสารอาหาร ‪อ่อนระโหยโรยแรงทีสิ นะ
‪- ผมคิดห้าหมื่นนะ ‪- ไอ้นี่แม่ง!
‪ฉันก็เคยเป็นแบบนี้
‪ต้องกินเนื้อเยอะๆ
‪แล้วก็ดื่มนมด้วย
‪เอ้า เอานมไปดื่มซะ
‪งั้นเดี๋ยวฉันช่วย ทำอะไรเป็นบ้างล่ะ
‪ปกติผมทำงานวงการบันเทิงครับ
‪- เป็นพิธีกรบ้าง ร้องเพลงบ้าง ‪- ฮัลโหล
‪กินนมแล้วมีแรงขึ้นมาทันตาเลยครับ
‪พี่ ผมพูดจริงนะ ‪งานอะไรก็ได้ ผมจะทำเต็มที่
‪มีตำแหน่งว่างบ้างไหมครับ
‪(อยากทำงานบนเรือสำราญไหม)
‪งานนี้ดูท่าจะเหมาะกับผมนะ
‪- ห้าล้านรูปียะฮ์ ‪- ตายสิถ้างั้น
‪อย่าเพิ่งรีบตายสิวะ
‪ถ้าจะสมัครงานนี้ ‪อาจจะต้องใช้เงินหน่อย
‪แต่ถ้าได้งาน เงินเดือนสูงลิบ ‪ขนกลับบ้านได้เป็นกระสอบๆ
‪แถมเครื่องแบบก็เท่
‪ได้ไปถ่ายรูปที่เมืองนอกเมืองนา
‪พ่อแม่เห็นแล้วภูมิใจแน่นอน
‪แต่ไม่รู้นายจะไหวหรือเปล่านะ
‪งั้นเอางี้
‪ไปตามที่อยู่นี้นะ
‪มีตำแหน่งงานชั่วคราวว่างอยู่
‪อาจจะหาคนอย่างนายอยู่ก็ได้
‪ถ้านายได้งานนี้แล้วทำได้ดี ‪ฉันอาจจะพิจารณาสมัครงานบนเรือให้
‪(โรงเรียนมัธยมปลายกูนุงอาซรี)
‪- แต่นี่มัน... เอาจริงสิพี่ ‪- เออสิ
‪เป็นบททดสอบหรือเปล่าเนี่ย
‪ครับพี่
‪ผมแค่มาเอาการบ้านที่ลืมไว้
‪ครับพี่
‪เสร็จแล้วเดี๋ยวรีบกลับบ้านเลย
‪ครับๆๆ
‪(โรงเรียนมัธยมปลายกูนุงอาซรี)
‪สงสัยลูกไม้จะหล่นใต้ต้นละคราวนี้
‪ที่อื่นมีตั้งเยอะตั้งแยะ
‪แต่ดันมาได้งาน ‪ในโรงเรียนที่พ่อสอนซะงั้น
‪ใครๆ ก็ชอบพ่อทั้งนั้น ‪ไม่ว่าจะครูหรือนักเรียน
‪ถ้าผมต้องมาเป็นครูที่นี่...
‪อยู่ห่างๆ แกไว้ก็คงจะดีแหละนะ
‪- มีธุระอะไรคะ ‪- ผมมาสมัครเป็นครูสอนแทนครับ
‪ถ้ามีเอกสารมาด้วย ‪ก็วางไว้ตรงนั้นเลยค่ะ
‪แล้วถ้าผมอยากจะนั่งมองหน้าคุณ ‪ต้องสมัครตรงไหนครับ
‪นี่คุณ ฉันเป็นหัวหน้าห้องธุรการนะ
‪อย่ามาเล่นมุกจีบสาวเสี่ยวๆ ในนี้ ‪ไปเล่นข้างนอกโน่น
‪ก็แค่ขำๆ น่ะครับ จะได้ไม่เครียด
‪เล่นมุกขำๆ กับพูดจาเสียมารยาท ‪มันไม่เหมือนกันนะ
‪ผมไม่ได้ตั้งใจจะเสียมารยาทนะ
‪ถ้าผมตั้งใจ ผมคงโยนใส่หน้าคุณแล้ว ‪แบบนี้ไง นี่!
‪โทษทีครับ ผมไม่ได้ตั้งใจ ‪เดี๋ยวผมเก็บกวาดให้นะ
‪ขอโทษทีนะครับ ผมไม่ได้ตั้งใจ
‪เสียมารยาท!
‪ตายแล้วๆๆ
‪คุณราฮายู
‪ใจเย็นๆ จ้ะ ใจเย็นๆ
‪หายใจเข้าจ้ะ
‪แล้วหายใจออก ดีขึ้นไหมจ๊ะ
‪ฉันชื่ออินดะฮ์จ้ะ เป็นครูใหญ่
‪แล้วพ่อหนุ่มล่ะ ชื่ออะไรจ๊ะ
‪ผมชื่อตาอัตครับ ตาอัต ปรีบาดี
‪ผมมาสมัครเป็นครูสอนแทนครับ
‪มาดั่งฟ้าประทานเลยนะจ๊ะพ่อคุณ ‪โอ้ สวรรค์ทรงโปรด
‪ฉันเกือบจะถอดใจแล้วเชียว ‪ห้องนั้นไม่มีครูมาสองอาทิตย์แล้ว
‪คุณตาอัต ‪ช่วยสอนที่นี่สักหนึ่งเดือนนะจ๊ะ
‪อย่างน้อยก็ให้หมดช่วงเลอบารันก่อน
‪เพราะต้องรอหลังช่วงนี้ถึงจะหาครูได้
‪ได้เลยครับ
‪แล้วจะให้ผมสอนวิชาอะไรเหรอครับ
‪ศิลปะ ภาษาอินโดนีเซีย
‪- ประวัติศาสตร์จ้ะ ‪- แม่เจ้า...
‪แม่เจ้าประคุณเอ๊ย ‪ประวัติศาสตร์นี่วิชาถนัดเลยครับ
‪ครูอินดะฮ์ ทำแบบนี้ไม่ได้นะคะ
‪เราต้องตรวจสอบเอกสาร ‪กับประวัติเขาให้ดีซะก่อน
‪อยู่ๆ จะตกลงจ้างเลยไม่ได้นะคะ
‪อ๋อ เดี๋ยวจัดการได้น่า
‪ว่าแต่คุณตาอัต ‪เริ่มงานพรุ่งนี้เลยได้ไหมจ๊ะ
‪ได้อยู่แล้วครับ
‪คุณราฮายู อย่าลืมไปจัดการเรื่อง
‪รับเงินเดือนครูที่ธนาคารด้วยนะจ๊ะ
‪ทำเหมือนอย่างเคยน่ะ ‪โอเคนะจ๊ะที่รัก
‪รีบๆ หาแฟนแต่งงานได้แล้วนะเธอน่ะ
‪- ขอบคุณนะครับครูใหญ่ ‪- จ้ะ
‪ยังขาดใบรับรองวุฒิ ‪พรุ่งนี้เอามาด้วยนะคะ
‪ครับผม
‪ได้ยินมาว่าแกจะไปเป็นครูที่โรงเรียน ‪เรื่องจริงเหรอ
‪อย่าทำให้ฉันเสียชื่อล่ะ
‪นี่ครับ
‪ขอผ่านหน่อยครับ
‪- ครูกากะฮ์คะ ‪- ครับ
‪- ไว้ตรงนี้เลยค่ะ ‪- ได้ครับ
‪ของที่สั่งให้นักเรียนมาถึงซะที
‪หนังสือเรียนของครูมานุล ครูปูร์ ‪แล้วก็ของผม
‪มือถือฉันเจ๊งน่ะ
‪- เอาไปแกล้งคนกันเถอะ ‪- เอาสิ
‪ความจริงก็คือถึงครูจะน่ารำคาญ...
‪แต่นักเรียนนี่ยิ่งกว่านั้นอีก
‪สมัยผมเป็นนักเรียน ‪ผมแสบซะจนตัวเองยังแปลกใจเลย
‪ถ้าเลือกได้ ผมไม่มาเป็นครูหรอก
‪ไม่รู้ว่าพ่อกับครูคนอื่นๆ ‪ทนเด็กพวกนี้ได้ยังไงกัน
‪นี่ม.6 ห้องสังคม 1 หรือเปล่า
‪- ข้างนอกเลยค่ะ ‪- ข้างนอกเลยครับ
‪(ม.6 สายสังคมศาสตร์ ห้อง 1)
‪เจ๋งว่ะ
‪โคตรเด็ด
‪เยี่ยมจริงๆ
‪โอเค ทุกคนฟังทางนี้นะ
‪ครูใหญ่ของพวกเธอ ครูอินดะฮ์ ‪ขอให้ครูมาทำหน้าที่
‪เป็นครูสอนแทนให้พวกเธอ
‪- สวัสดีครับ ‪- อ้าว สวัส...
‪อีปัง!
‪นั่นครูคนใหม่
‪รีบๆ มานั่งเร็วเข้า
‪สอนวิชาอะไร...
‪มาต่อกันเลย!
‪เดี๋ยวฉันจ่ายเงินให้นายแน่ ‪แต่ปิดปากเงียบๆ ไปก่อนล่ะ
‪- เมื่อไหร่ล่ะ ‪- ก็รอจนเงินเดือนออกนั่นแหละ
‪หามาจ่ายผมก่อนโรงเรียนเลิก
‪ไม่งั้นผมแฉออกโทรโข่งแน่
‪โอเค พร้อมไหม
‪คาบที่แล้ว ‪ครูเฮราสอนค้างไว้บทที่เจ็ดค่ะ
‪โอเค ถ้างั้นคาบนี้ก็ ‪อ่านบทที่แปดถึงสิบ
‪แล้วเขียนสรุปเนื้อหาแต่ละบท
‪ถ้าไม่เข้าใจตรงไหน ‪ก็สะกิดถามเพื่อนข้างๆ เอานะ
‪ถ้ายังไม่เข้าใจค่อยมาถามครู
‪"เรียนรู้จากการช่วยผู้อื่น"
‪อ่านให้สนุกนะเด็กๆ
‪อ้าว
‪โดนแน่ๆ ครูซวยแล้ว
‪- ตายแล้ว! มือถือแตกเลย ‪- อ้าว ครูมานุล
‪- ทำไงดี ‪- พังมือถือเด็กทำไมฮะ
‪ผมถ่ายวิดีโอไว้แล้วนะ ‪มีหลักฐาน เพราะงั้นชดใช้มาเลย
‪จ่ายเงินชดใช้มาเลย
‪นี่ๆๆ จะไปไหนน่ะ
‪เอ้า
‪มุกโคตรเก่าเลย
‪เพื่อนเธอคนที่ถ่ายคลิปไปไหนแล้วล่ะ
‪มือถือเครื่องที่ใช้ถ่ายคลิปอยู่ไหน
‪คลิปนั่นอยู่ไหน เดี๋ยวครูจะลบ
‪เอ้า
‪ไปได้แล้ว ไป
‪ขอแนะนำตัวนะครับ ‪ผมเนลสัน มานุลัง
‪เรียกครูมานุลังหรือครูมานุลก็ได้ครับ
‪ตาอัต ปรีบาดี
‪ขอบคุณนะครับ ครูตาอัต
‪ผมคงติดหนี้คุณแล้วละครับ
‪เรื่องเล็กน้อยน่ะครับ
‪ผมต่างหากที่อยากติดหนี้คุณ
‪ตลกนะครับเนี่ย
‪มีให้ยืมสักห้าแสนไหมครับ
‪พูดจริงใช่ไหมครับเนี่ย
‪- จริงสิครับ ‪- ใครมันจะไปมีครับ ห้าแสน
‪แต่เดี๋ยวก่อนนะ
‪อาจจะมีครูคนอื่นที่ช่วยคุณได้
‪ตามผมมาเลยครับ
‪ปกติแล้ว ‪พวกครูยืมเงินกันตลอดแหละครับ
‪คนนั้นล่ะครับ
‪อ๋อ ครูนีร์
‪ครูนีร์เธอฉลาดที่สุดในนี้เลยครับ ‪สอนวิชาเคมี
‪บางครั้งดูอ๊องๆ ไม่ค่อยมีสมาธิ
‪แต่นั่นคงเป็นเหตุผล ‪ที่ทำให้ผมรู้สึกว่าเธอ...
‪น่ารักสุดๆ
‪ที่ผมถามคือ ‪ผมจะยืมเงินเธอได้หรือเปล่า
‪- อย่าเลยครับ ‪- ทำไมล่ะครับ
‪- น่าสงสาร ‪- น่าสงสารยังไง
‪อ้าวเวรกรรม ท้องอยู่นี่ครับ
‪ดูสิ มีเด็กอยู่ในท้อง
‪สามีก็อยู่ที่บ้าน จะบ้าเหรอครับ
‪มีลูกในท้องก็จริง ‪แต่สามีเนี่ย หายหัว...
‪ครูมาใหม่เหรอคะ
‪ลืมไปเลยว่ากำลังจะทำอะไร
‪ตรวจการบ้านไงครับ
‪เผ็ดน้อยไปหน่อยค่ะ
‪ซอสพริก...
‪เป็นอะไรครับ
‪ดิฉันมีเรื่องแจ้งครูทุกท่านค่ะ
‪เดือนนี้เงินเดือนออกเร็ว ‪จะได้วันมะรืนนะคะ
‪เย่!
‪นั่นเจ้าหน้าที่ธุรการไม่ใช่เหรอครับ
‪เป็นครูสอนเลขด้วยครับ
‪ไม่เคยมีครูคนไหนยืมเงินเธอเลย
‪พ่อแม่เธอเสียหมดแล้ว ‪แถมมีน้องชายที่ต้องเลี้ยงดู
‪สวัสดีครับทุกคน
‪- สวัสดีค่ะ ‪- ครูมังการ์ ครูอาซรี
‪ยืมครูกากะฮ์ดีไหมครับ
‪โสด แถมยังเก็บเงินเก่ง
‪- จริงเหรอ ‪- ใช่ครับ ลองดูสิครับ
‪เพื่อนครู!
‪- เดี๋ยวมานะครับ ‪- ขอบคุณนะคะ
‪ช่วยฟังผมหน่อยนะ
‪ก็ครูปูร์น่ะสิ
‪หลังคาบ้านรั่ว ‪ปลวกขึ้นบ้านยั้วเยี้ยไปหมด
‪ขอยืมเงินหน่อยได้ไหม
‪ครูปูร์แกยิ่งไม่ชอบขอความช่วยเหลือ ‪จากคนอื่นอยู่ด้วยนะครับ
‪แต่ตอนนี้ผมมีเงินไม่มาก
‪มีแค่ห้าหมื่นเห็นจะได้
‪แค่นี้ก็พอ
‪รู้กันแค่เราสองคนนะ ‪ถ้าครูปูร์รู้เดี๋ยวจะมีปัญหา
‪ได้เลยครับ
‪แต่เดี๋ยวเงินเกษียณแกก็ออก ‪คงจะช่วยได้อีกทาง
‪ว่าไงนะ เงินเกษียณเหรอ
‪- ไม่รู้เหรอครับ ‪- ไม่รู้
‪ครูปูร์แกจะเกษียณแล้วนะครับ
‪ตามนโยบายใหม่ ครูปูร์จะได้เงิน...
‪ร้อยล้านรูปียะฮ์ครับ
‪หนึ่งร้อยล้าน!
‪ครูนึกว่าเธอจะชวนครูเล่นซะอีก
‪ไหนล่ะเงิน
‪กว่าจะยอมจ่าย
‪บางครั้งผมก็ได้แต่สงสัยในใจ
‪(ทำงานบนเรือ)
‪ถ้าผมขอเงินพ่อ พ่อจะให้ไหมนะ
‪ครูตาอัต ดิฉันกลับก่อนนะคะ
‪ครับผม
‪ถ้าสุดสัปดาห์นี้ว่าง ‪ไปเที่ยวกันไหมครับ
‪ครูกากะฮ์!
‪มีอะไรครับ
‪ครูราฮายู ‪เบิกเงินเดือนครูมาแล้วเหรอครับ
‪ยังไม่กลับอีกเหรอคะ
‪ผมรอครูกากะฮ์อยู่น่ะครับ ‪มีเรื่องอยากคุยด้วยหน่อย
‪งั้นฉันเอาไปเก็บ ‪ในที่ปลอดภัยก่อนนะคะ
‪ขอตัวค่ะ
‪คืองี้นะกะฮ์
‪เรียกชื่อเฉยๆ ได้ใช่ไหม
‪คือผมต้องการเงินมาทำธุรกิจ
‪คำนวณดูแล้ว น่าจะต้องใช้ ‪เงินเกษียณของพ่อสัก 50 ล้าน
‪แต่ปัญหาก็คือเขาไม่เชื่อใจผม ‪เขาเชื่อใจคุณมากกว่า
‪ซึ่งผมก็เข้าใจนะ ไม่มีปัญหา
‪ประเด็นสำคัญก็คือ ‪เราต่างก็เข้าใจสถานการณ์นี้ดี
‪เดี๋ยวนะครับ ครูตาอัต ‪ที่พูดนี่หมายความว่าไงครับ
‪นี่โอกาสทำธุรกิจนะพวก!
‪นี่ ฟังนะ
‪ครูราฮายู!
‪- เป็นอะไรไหมครับ ‪- ขโมย!
‪รีบตามมันไปสิ ไปเร็ว! เร็วเข้า!
‪ขโมย!
‪รอด้วย!
‪จะหนีไปไหนจ๊ะ
‪เอาคืนมานะโว้ย!
‪กะฮ์!
‪เฮ้ย! เอาคืนมานะโว้ย!
‪จะหนีไปไหน!
‪เอาคืนมานะ!
‪ปล่อยสิวะ!
‪เอาคืนมา!
‪เอาคืนมานะโว้ย!
‪โอ๊ย! เฮ้ย!
‪รีบเผ่นเร็วโว้ย!
‪เฮ้ย!
‪ขโมย!
‪ขโมย...
‪(ห้องพยาบาล ‪ห้องสมุด)
‪ครูตาอัตเพิ่งมาใหม่ใช่ไหมครับ
‪ทำไมถึงยังอยู่ที่โรงเรียน ‪ตอนเกิดเหตุล่ะครับ
‪ทุกคนกลับไปกันหมดแล้วนี่
‪เอ่อ คือว่า...
‪ฉันขอให้เขาอยู่ช่วย ‪ทำความสะอาดห้องสมุดค่ะ
‪แล้วก็ว่าจะสอนงานให้เขา ‪เพราะเขาเพิ่งมาใหม่น่ะค่ะ
‪ฉันเห็นกับตาเลยว่า ‪เขาพยายามไล่ตามโจรพวกนั้นไป
‪ครับ งั้นพอแค่นี้ก่อนละกัน ‪ขอบคุณมากเลยครับ
‪ขอบคุณค่ะคุณตำรวจ
‪(ห้องพักครู)
‪เรื่องนี้โทษกรรมการโรงเรียน ‪ ได้ไหมครับเนี่ย
‪ฉันอยากจะขอโทษทุกคน ‪เรื่องเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น
‪ขอโทษนะ ครูเอโก
‪ฉันจะพยายามหาทางแก้ไข ‪อย่างดีที่สุดนะ ครูเอโก
‪ครูมังการ์ ฉันขอโทษนะคะ
‪ฉันรู้ว่าครูมีหลานที่ต้องดูแล
‪ครูเนลสัน ฉันขอโทษนะ
‪ทั้งๆ ที่คุณอยากกลับไป ‪ช่วยพ่อแม่ที่บ้านเกิด
‪ครูนีร์มาลา ฉันขอโทษจริงๆ นะ ‪คุณกำลังจะคลอดลูกอยู่แล้วแท้ๆ
‪เพื่อนครูทั้งหลาย
‪อย่าเสียกำลังใจไปเลยครับ
‪เราต้องอย่าลืมว่า
‪เด็กนักเรียนต้องการเราอยู่
‪ครูทั้งหลาย อย่าได้ห่วงไปเลยครับ
‪ผมกับครูราฮายู ในฐานะพยาน
‪กำลังร่วมมือกับตำรวจอย่างเต็มที่
‪เรามั่นใจว่า ‪ต้องได้เงินกลับคืนมาแน่นอนครับ
‪แน่นอนเลย
‪ขอบูชาแด่อัลลอฮ์
‪เต็มเปะฮ์นี่ ถ้าบางอีกนิดนะ ‪คงจะมองทะลุแน่ๆ
‪นี่ ตาอัต ฉันชักเป็นห่วงแกแล้วสิ
‪ฉันว่าแกไปหางานเพิ่มจะดีกว่านะ
‪เดี๋ยวผมก็จะยุ่ง ‪เรื่องการสืบสวนแล้วนะ
‪อย่าไปให้ความหวังลมๆ แล้งๆ ‪กับพวกครูเลย
‪ยิ่งเป็นคนซื่อๆ กันอยู่
‪พูดเรื่องอะไรของพ่อเนี่ย
‪คำพูดคนเรามันมีพลังนะ ตาอัต
‪เพราะงั้นต้องเลือกคำพูดให้ดี
‪ฉันไปมัสยิดก่อนละ
‪(บริการซักรีด บริการล้างรถ ‪บริการสอนพิเศษ)
‪นี่ ครูมานุล ผมขอทำด้วยได้ไหม
‪ทำนี่เหรอ แน่ใจนะครับ
‪- ไม่อายเหรอครับ ‪- ไม่นี่ครับ หรือคุณอาย
‪ครูมานุล
‪อ้าว ครูมังการ์
‪อันละห้าพันรูปิยะฮ์ค่ะ
‪นี่อะไรเหรอครับ
‪ที่คาดผมค่ะ
‪อ๋อ ที่คาดผม ใส่ยังไงครับ
‪จะใส่ทำไมล่ะนั่น
‪สวยไหมล่ะคะ ครูตาอัต
‪ครูมังการ์คะ ห้ามขายของ ‪ในพื้นที่โรงเรียนนะคะ
‪ขอโทษทีค่ะ ครูราฮายู ‪ก็ฉันไม่รู้จะทำยังไงแล้ว
‪ทุกคนลำบากกันหมดแหละค่ะ ‪แต่กฎยังไงก็ต้องเป็นกฎ
‪ไปขายหลังโรงเรียนแทนนะคะ
‪เดี๋ยวฉันขอผู้ใหญ่บ้านให้
‪อย่างนั้นก็ดีค่ะ
‪ขอโทษนะคะ
‪ครูราฮายูครับ
‪เคร่งกฎไปหน่อยไหมครับ ‪น่าจะสงสารครูมังการ์แกบ้างนะ
‪ถ้าครูคนอื่นเอาอย่างบ้าง ‪แล้วนักเรียนก็เอาอย่างอีก
‪โรงเรียนจะไม่กลายเป็นตลาดเหรอคะ
‪ขอตัวละค่ะ
‪พวกเด็กๆ อยากเรียนสายวิทย์ ‪แต่เกรดไม่ถึง
‪เลยต้องไปเรียนสายสังคมแทน
‪ชอบขอการบ้านพวกสายวิทย์ไปลองทำ
‪วันหลังก็อย่าให้สิ ครูมานุล
‪อย่างเจ้าอ้วนที่ชื่อบิมบิมน่ะ
‪ขยันเรียนออกปานนั้น ‪ผมจะไปห้ามเขาได้ยังไง
‪คุณเป็นครูไม่ใช่เหรอ ‪ต้องทำใจแข็งให้ได้สิ
‪ตายแล้ว!
‪ครูตาอัต จะสาดน้ำตรงไหนก็ได้
‪แต่อย่ามาสาดโดน ‪นาฬิกาสุดรักของผมสิครับ
‪อยู่นี่ก่อนนะลูกพ่อ
‪นี่ ครูตาอัต
‪แล้วเรื่องสืบสวน ตำรวจว่าไงบ้างครับ
‪อาจเป็นคนในก่อเหตุ
‪โจรเปิดประตูห้องธุรการได้
‪แต่พอผมถามครูราฮายู ‪เธอบอกว่าเธอมีกุญแจอยู่คนเดียว
‪ไม่จริงซะหน่อย ‪ครูกากะฮ์ก็มีกุญแจสำรอง
‪แต่ได้ยินว่าวันนั้น ‪ไล่กวดโจรจนหัวแตกเลยนี่
‪คงไม่ใช่เขาหรอก
‪ครูมานุล รู้ไหมว่า ‪บ้านครูกากะฮ์อยู่ที่ไหน
‪อยากรู้ไปทำไมเหรอครับ
‪ครูตาอัต
‪ไม่ยักรู้นะคะว่าคุณกับครูกากะฮ์ ‪จะสนิทกันขนาดนี้
‪แล้วคุณล่ะครับ
‪ท่าทางสนิทกันไม่เบา
‪ฉันแค่จะมาถามว่า ‪ครูกากะฮ์จะหยุดงานกี่วัน
‪จะได้รู้ว่าต้องหาคนสอนแทนหรือเปล่า
‪- สวัสดีค่ะ ‪- สวัสดี
‪แค่นี้แหละนะ กะฮ์ ‪เดี๋ยวผมไปก่อนละกัน
‪- สวัสดีครับ ‪- สวัสดีค่ะครู
‪ค่อยยังชั่วขึ้นหรือยังคะ
‪ค่อยยังชั่วแล้วครับ
‪- เดี๋ยวเอาน้ำให้นะคะ ‪- ไม่เป็นไรครับ
‪ไม่ต้องเกรงใจหรอกค่ะ ‪งั้นฉันไปห้องครัวนะ
‪คิดว่าซ่อนเก่งนักหรือไง
‪ผมเห็นนะ บอกมาเดี๋ยวนี้
‪เห็นอะไร
‪นี่ไง! เอามาดูซิ!
‪เจ็บนะ! โอ๊ย!
‪- บอกมาเดี๋ยวนี้! ‪- อ้าวๆ ทำอะไรกันน่ะ หยุดนะ!
‪- ทะเลาะกันเหมือนเด็กๆ เลย ‪- เขานี่แหละตัวการ!
‪เจ้าหัวขโมย!
‪ยังจะแกล้งทำไขสืออีกเหรอ
‪พูดเรื่องอะไรครับเนี่ย
‪ผมแค่อยากฝากให้คน ‪ยื่นจดหมายนี่ให้ก็เท่านั้นเอง
‪(จดหมายลาออก)
‪ใบนี้น่ะ ฉันไม่รับไว้หรอกนะคะ
‪ผมตัดสินใจแล้วครับ
‪นี่อะไร
‪เมื่อเช้ามีตำรวจแวะมา
‪ผมเพิ่งจำได้ว่าโจรคนหนึ่งมีรอยสัก
‪ผมเลยลองวาดดู
‪ขนาดคนอย่างครูกากะฮ์ยังถอดใจ
‪หลังอีด เราจะเหลือครูสักกี่คนกันนะ
‪ถ้าเราไม่ทำอะไรเลย...
‪อาจจะไม่เหลือครูสักคน ‪หลังวันหยุดอีดก็ได้
‪อาจจะเป็นสัญญาณในชีวิตคุณก็ได้
‪คุณคิดจะเป็นครูไปตลอดชีวิตเลยเหรอ
‪เคยมีคน...
‪ดึงฉันให้ออกมาจากความมืดมน
‪ฉันเลยคิดว่าถึงเวลาแล้ว ‪ที่ฉันจะช่วยคนอื่นบ้าง
‪นี่คือโลกของฉัน
‪อุ๊ย จวนถึงเวลาละหมาดแล้ว
‪คุณอยากไป... ‪กินข้าวละศีลที่บ้านฉันไหมคะ
‪อยากสิครับ
‪นี่
‪ไว้ค่อยทำก็ได้ ‪มาช่วยพี่เตรียมอาหารก่อน
‪คุณตาอัตเขามาร่วมละศีลกับเรา
‪รีบมาเร็วเข้า
‪- มาทำอะไรที่นี่น่ะ ‪- นายสิ มาทำอะไรที่นี่
‪นี่มันบ้านผม
‪แปลว่านายกับ...
‪มาเร็ว!
‪- รู้แล้ว! ‪- พี่นายไม่รู้เรื่องใช่ไหม
‪เลิกมาก่อกวนชีวิตผมซะทีเหอะ
‪พี่น้องกันเหรอเนี่ย
‪ซวยแล้วไง
‪นี่ชาเหรอครับเนี่ย
‪ใสแจ๋วอย่างกับน้ำเปล่าเลยครับ
‪เชิญทานได้ครับ
‪ที่โรงเรียนไม่เหมือนพี่น้องกันเลย
‪แต่ก็หน้าเหมือนกันอยู่ครับ
‪ว่าแต่ทำไมล่ะ
‪เพราะอายุห่างกันเหรอครับ
‪เรื่องมันยาวค่ะ
‪ถ้าไม่บอกผมมีเคืองนะครับ
‪ใครจะรู้ล่ะ ‪ผมอาจจะมีทางแก้ไขก็ได้
‪ผมเป็นผู้ฟังที่ดีนะ
‪บอกผมได้ครับ
‪ตอนฉันอายุสิบขวบ ‪แม่ฉันตายเพราะอุบัติเหตุ
‪สองปีหลังจากนั้น ‪พ่อแต่งงานใหม่แล้วมีอีปัง
‪ต่อมาไม่นาน ธุรกิจพ่อล้มละลาย ‪แล้วพ่อก็เลย...
‪หนีไป แล้วทิ้งเราสองพี่น้องเอาไว้
‪แม่ของอีปังเกือบเอาลูกไปขายกินแล้ว
‪ฉันทนดูไม่ได้หรอก
‪เราเลยอยู่กันเองสองคน ‪หลังจากนั้นเป็นต้นมา
‪ขอบคุณที่ฟังนะคะ
‪ค่อยรู้สึกดีขึ้นหน่อย
‪ขอโทษทีค่ะ พอเล่าแล้วมันอินน่ะ
‪ทานให้หมดเลยค่ะ
‪มีปัญหาอะไรเล่า
‪หนี้ฉันก็จ่ายไปแล้ว
‪จ่ายแล้วก็จริง แต่คุณเป็นครูนี่
‪เป็นครูแล้วมันยังไง
‪นี่ นายต้องเข้าใจนะว่า ‪เป็นครูต้องใช้ความพยายาม
‪ไม่มีครูที่ไหนเป็นเหมือนคุณนี่
‪บางครั้งก็พูดจาชวนงงชะมัด
‪อีปัง ไปรีดผ้าไป
‪ว่าแต่... เรื่องที่ฉันเล่าให้ฟังเมื่อกี้ ‪ช่วยเก็บเป็นความลับได้ไหมคะ
‪อุ๊ยตาย ผมเพิ่งโพสต์ลง ‪กลุ่มซุบซิบนินทาชาวบ้านแน่ะ
‪นึกว่าพูดจริงซะอีก ‪คุณนี่ชอบพูดเล่นอยู่เรื่อย
‪ก็ไม่เลวนะ ได้มาตั้ง 500 รูปียะฮ์
‪ดูนะครับ
‪รอเดี๋ยวนะครับ
‪เดี๋ยวผมเล่นกลให้ดูอีก นี่อะไรครับ
‪นิ้วชี้ค่ะ
‪- นี่ล่ะ ‪- นิ้วโป้ง
‪นับหนึ่งถึงสามครับ
‪หนึ่ง สอง สาม
‪ซารังเฮโย!
‪พอได้แล้วค่ะ คุณนี่! ‪ขอฉันล้างจานให้เสร็จก่อน
‪ตาอัต ‪ค่าสัมภาษณ์งาน 200,000 รูปียะฮ์
‪ค่าทำพาสปอร์ต 350,000 รูปียะฮ์
‪ค่าตรวจร่างกาย 1,5 ล้าน
‪ค่าวีซ่า 1,5 ล้าน
‪จะส่งเงินมาได้เมื่อไหร่ล่ะ
‪ฮัลโหล ตาอัต ฟังอยู่หรือเปล่าน่ะ
‪ครับพี่
‪ขอโทษทีครับ ‪พอดีผมมีเรื่องนิดหน่อยน่ะครับ
‪ฟังนะ ออฟฟิศฉันจะปิด ‪ก่อนวันอีดหนึ่งอาทิตย์
‪ฉันให้เวลาถึงแค่นั้น
‪ครูฮะ
‪จริงหรือเปล่าที่เขาว่า ‪ครูสู้กับโจรสองคนแต่มันหนีไปได้
‪มันเอาเงินเดือนพวกครูไปหมดเลยเหรอ
‪ใช่
‪ครูพยายามหาตัวคนร้ายอยู่
‪พวกเราช่วยอะไรได้ไหมคะ
‪เธอคิดว่าลายนี้เป็นอะไรได้บ้าง
‪พ่อผมเคยพูดเสมอว่า ‪การดูนักเรียนพยายามทำอะไร
‪เป็นสิ่งที่แม้มีเงินก็ซื้อไม่ได้
‪วันนี้ ผมชักจะเข้าใจที่พ่อพูดแล้วสิ
‪ไม่อยากเชื่อเลยว่านักเรียน ‪จะคิดถึงครูมากขนาดนี้
‪ถึงแม้ผมจะยังไม่ได้ ‪ทำเพื่อพวกเขามากก็ตาม
‪ผมพยายามบรรยาย ‪ลักษณะรอยสักเท่าที่จำได้
‪พวกนักเรียนก็พยายามวาดกัน ‪อย่างสุดความสามารถ
‪สิ่งที่สำคัญก็คือ ต้องอธิบายข้อโต้แย้ง ‪พร้อมทั้งขยายความได้
‪- มากับผมแป๊บสิครับ ‪- เข้าใจไหม
‪เดี๋ยวสิคะ ฉันสอนอยู่นะ!
‪ผมมีอะไรให้คุณดู
‪- เรื่องอะไรกันคะ ‪- เคยเห็นรอยสักนี่ไหมครับ
‪ไม่เคยค่ะ
‪แล้วคุณรู้จักใคร ‪ที่พอมีความรู้เรื่องรอยสักไหม
‪ครูมานุลเคยบอกว่า ‪มีญาติในหมู่บ้านที่เป็นช่างสัก
‪ครูมานุล... ครูมังการ์ครับ!
‪ครูมังการ์ เห็นครูมานุลไหมครับ
‪รู้สึกว่าจะไปห้องพยาบาลนะคะ
‪ไปกับครูนีร์มาลาน่ะค่ะ
‪ขอบคุณครับ
‪หมดธุระแล้วนะ ‪อะไร ให้ฉันไปด้วยเหรอ
‪มาเถอะครับ ออดดังแล้ว
‪- ยังไม่ได้เลิกชั้นเลย ‪- เอาน่า
‪ครูนีร์มาลา
‪ครูนีร์ เป็นอะไรไปคะ
‪ข้าวเกรียบค่ะ ฉันลืมเอาออกมาซะได้
‪ใจเย็นๆ ก่อนนะคะ ครูนีร์
‪เดี๋ยวฉันเอาน้ำมาให้นะ
‪ได้ยินว่าคุณมีญาติเป็นช่างสัก ‪ช่วยถามให้หน่อยได้ไหม
‪รอยสักอะไรครับเนี่ย
‪ฉันรู้จักรอยสักแบบนั้นค่ะ
‪เหมือนถั่วแขกเลยค่ะ
‪ถั่วแขกก็อร่อยดีนะคะ
‪เมื่อสามเดือนที่แล้ว ฉันหย่ากับสามี
‪เพราะเขาติดการพนัน
‪แล้วฉันก็จับได้ว่าเขานอกใจฉัน
‪ปรากฏว่าเขาติดหนี้ ‪นักเลงที่ชื่อปักเลอยู่มหาศาลเลยค่ะ
‪แต่เขากลับหนีไป
‪รอยสักนั่นเป็นของพวกปักเลค่ะ
‪ทำไงดี ฉันเลิกอุ้มท้อง ‪ลูกคนนี้ไปซะยังดีกว่า
‪พ่อก็ไม่มี แม่ก็ไม่พร้อม
‪ครูนีร์
‪- แถมยังไม่มีเงิน ‪- จะเลิกท้องได้ยังไงล่ะครับ
‪ขอโทษครับ
‪ครูคะ ถ้าต้องเป็นแม่เลี้ยงเดี่ยว ‪ก็ต้องลุยมันสักตั้งสิคะ
‪ฉันยินดึคอยช่วยเหลือคุณอยู่แล้ว
‪ซื้อช็อกโกแลตให้สาวเหรอ
‪จะเก็บกลับทำไมเล่า
‪รีบๆ เอาไปให้สิ เดี๋ยวละลายหมดนะ
‪ไม่ต้องพูดเลย
‪อ่อนนี่หว่า เซาลีนา!
‪เซาลีนา
‪- ค่ะครู ‪- ครูมีงานให้พวกเธอสองคนทำ
‪ถ้าทำได้จะให้คะแนนพิเศษ
‪ถามอีปังนะว่าต้องทำยังไง
‪ครูอธิบายให้เขาฟังแล้ว
‪ว่าไงล่ะ
‪งานที่ว่านี้...
‪เราต้องทำ...
‪สงสัยคนมารับแล้ว
‪นี่ ฉันให้
‪ขอบใจนะ
‪ไม่ต้องขอบใจก็ได้
‪ครูมานุล
‪ถ้าเราแอบตามพวกนักเลง ‪ไปรังของพวกมันจากบ้านครูนีร์
‪เราอาจจะเจอขโมยก็ได้
‪พูดเป็นเล่นน่า ครูตาอัต ‪เราจะตามพวกมันไปได้ไงล่ะครับ
‪ก็จริงนะ พวกเราไม่มีมอเตอร์ไซค์
‪นี่ๆ รถคันนี้ของใครเหรอครับ
‪โอ๊ะๆ อย่าแม้แต่จะคิดเชียวนะครับ ‪นี่มันรถลูกค้า
‪- แล้วยังไง ‪- ก็อย่าทำไงครับ
‪เขาอุตส่าห์ไว้ใจฝากให้ผมเอามาล้าง
‪คืนนี้เขาจะท่องอัลกุรอานทั้งคืนเลย
‪นี่ ถ้าเราได้หลักฐานแล้วจับผู้ร้ายได้
‪ครูนีร์ก็จะไม่โดน ‪พวกนักเลงก่อกวนอีกนะครับ
‪นี่รถใครเหรอคะ ครูมานุล
‪เรื่องมันยาวน่ะครับ
‪ไม่ได้ขโมยมาใช่ไหมคะ
‪ไม่อยู่แล้วครับ ‪ผมไม่มีวันขโมยของใครหรอกครับ
‪ผมแค่ยืมรถเขามา... ‪แต่ยังไม่ได้บอกเจ้าของ
‪ดูนั่นสิครับ
‪มีใครอยู่ไหม
‪ทำไมมันต้องเตะข้าวเกรียบฉันด้วย
‪ว่าจะเอาไปขายพรุ่งนี้แล้วเชียว
‪พวกมันจะไปกันแล้ว สตาร์ทรถเร็ว
‪ครูนีร์ ออกไปได้แล้วครับ ‪เราจะไล่ตามมันไป
‪ฉันขอไปด้วยค่ะ
‪จอดก่อน
‪จอดที่นี่แล้วรอก่อนดีกว่า
‪ครูตาอัต
‪ไม่เห็นมีอะไรเลยครับ
‪เรามาคุยกันแก้เบื่อดีกว่า
‪ตั้งแต่คุณเริ่มมาสอนที่โรงเรียน
‪ครูราฮายูแกดูเปลี่ยนไปนะครับ
‪เปลี่ยนไปยังไงเหรอ
‪คือฉันไปเข้าห้องน้ำบ่อยน่ะค่ะ
‪แล้วพักหลังๆ มานี่ ‪ฉันมักจะเห็นครูราฮายูจัดแต่งฮิญาบ
‪เมื่อวานที่ห้องพยาบาล ฉันก็เห็น...
‪- ถึงจะดูออกยากก็เถอะ ‪- อะไรครับ
‪เธอทาลิปสติกค่ะ
‪เล่ามาเถอะค่ะ ‪ระหว่างพวกคุณมีอะไรกันหรือเปล่า
‪ไม่มีหรอกครับ ครูนีร์
‪จริงเหรอ ขอดูโทรศัพท์หน่อย ‪ต้องมีอะไรแน่ๆ
‪- พอเลยครับ ‪- นี่ไง เจอละ
‪(ราฮายูจูจุ๊บ)
‪ตั้งใจสอดแนมหน่อยสิ!
‪ราฮายูจูจุ๊บ
‪โทรมาทำไมตอนนี้เนี่ย
‪- ครับผม ‪- อีปังส่งข้อความมาหาฉันค่ะ
‪บอกว่าทำงานวิชาประวัติศาสตร์ ‪อยู่ที่บ้านเซาลีนา
‪- จริงหรือเปล่าคะ ‪- อ๋อ ครับ ผมสั่งเอง
‪อ๋อ ถ้างั้นก็ไม่เป็นไร
‪เออใช่ ฉันเอารูปลายสักนั่น ‪ให้ตำรวจไปแล้วนะคะ
‪ตำรวจรู้เรื่องนี้อยู่แล้ว ‪เพราะครูกากะฮ์เอารูปสเก็ตช์ให้ไป
‪ตอนนี้กำลังสืบอยู่ว่ารอยสัก ‪เกี่ยวข้องกับปักเลยังไง
‪ตำรวจสืบเรื่องปักเลอยู่เหรอครับ
‪เห็นว่าเขาเปิดอู่ซ่อมรถ ‪เป็นฉากบังหน้าน่ะค่ะ
‪มีเหยื่อหลายรายเหมือนกัน
‪แต่ปักเลมีผู้มีอิทธิพลสนับสนุนอยู่
‪ตำรวจถึงเล่นงานเขาได้ลำบาก
‪(ชาวนาลูกหนี้ปักเลในกูนุงอาซรี ‪หายตัวอีกราย)
‪พรุ่งนี้ตอนพักเที่ยง ‪มาที่ห้องสมุดได้ไหมคะ
‪ฉันอยากให้คุณดูอะไรหน่อย
‪ได้ครับ เดี๋ยวผมโทรกลับนะ
‪ครูตาอัต
‪นั่นๆๆ
‪มีกลิ่นทะแม่งๆ ‪ผมว่าเราเข้าไปกันเถอะ
‪จะเข้าไปยังไงล่ะครับ
‪ตายแล้ว! เป็นบ้าไปแล้วแน่ๆ!
‪นี่ๆ โธ่ พ่อคุณ!
‪อะไรล่ะครับ
‪ทำอะไรของคุณเนี่ย
‪ตายแล้ว ผมจะแก้ตัวว่าไงล่ะทีนี้
‪ซ่อมนิดเดียวก็เหมือนเดิมแล้ว
‪แล้วครูนีร์ล่ะ
‪ขืนเข้าไปข้างใน ‪พวกนั้นต้องจำหน้าได้แน่ๆ
‪เข้าไปกันเถอะค่ะ ฉันไม่เป็นไรหรอก
‪ไอ้น้อง ซ่อมกันชนต้องรอนานไหม
‪พี่ต้องไปส่งแขกวีไอพีน่ะ
‪แป๊บนะน้อง
‪พวกคุณนั่งรออยู่นี่นะ ‪เดี๋ยวผมจะเดินหาเบาะแสรอบๆ
‪อย่าให้พวกนั้นสงสัยเอาล่ะ
‪อ๋อ แค่กันชน
‪ไอ้น้อง โทษทีนะ ห้องน้ำอยู่ไหน
‪ตรงโน้น
‪(ห้ามเข้าหากไม่ได้รับอนุญาต)
‪ถ้าตอนนั้นผมรู้ว่า ‪แหวนวงนั้นมีค่าแค่ไหนละก็
‪คงแก้ปัญหาได้นานแล้ว
‪น่าเสียดายที่ตอนนั้น ‪ผมไม่รู้เรื่องรู้ราวกับเขาเลย
‪เฮ้ย ทำอะไรน่ะ
‪ยังบุบอยู่เลย
‪- ตัน ‪- ครับ
‪ผ้าเช็ดหน้า
‪อย่าจับโดนกล่องนะ
‪นี่ครับ
‪เห็นผู้ชายคนนี้ไหมครับ
‪นี่แหละ ปักเล
‪ถ้ารู้ว่าจะน่ากลัวขนาดนี้
‪ผมคงขับรถกลับเข้าเมืองไปนานแล้ว
‪แต่ก็นั่นแหละ ตอนนั้นผมไม่รู้จริงๆ
‪เพราะผมมันโง่
‪อยากรู้ไหมว่าเขาชั่วแค่ไหน
‪เห็นคนแก่น่าสงสารนั่นไหมครับ
‪ความผิดของเขาคือ ‪บังเอิญไปจับแหวนสุดหวงของปักเลเข้า
‪เอาไว้ตรงนี้ก่อน
‪ไว้อาทิตย์หน้าก่อนซะฮูร ‪ค่อยย้ายที่ซ่อน
‪ครับ วางไว้ที่เดิมเลยครับ
‪ผมล็อกไว้ แล้วก็เขียนคำว่า ‪"ห้ามเข้า" แปะไว้แล้วครับ
‪- เท่าไรไอ้น้อง ‪- สามแสนรูปียะฮ์
‪รอแป๊บนะ
‪จะหาเงินที่ไหน ‪มาจ่ายพวกมันสามแสนล่ะ
‪ไม่เอาแล้ว ‪ผมจะไม่กลับไปที่นั่นอีกแล้ว!
‪แต่เราต้องกลับไปนะ ‪เพราะผมรู้แล้วว่ามันซ่อนเงินไว้ที่ไหน
‪แถมผมคิดแผนไว้แล้วด้วย
‪แต่จะให้ผมไปคนเดียวไม่ได้หรอก
‪ต้องมีคนไปคอยล่อพวกนั้น
‪ถ้าคุณชวนคุณราฮายูไป ผมจะไปด้วย
‪ใช่ๆ ฉันก็เอาตามนี้แหละ
‪ตรรกะแบบไหนเนี่ย
‪เพราะที่โรงเรียนน่ะ ‪ถ้าครูราฮายูเป็นคนวางแผนอะไร
‪มักจะประสบความสำเร็จเสมอ
‪ทั้งงานโรงเรียน พิธีจบการศึกษา ‪งานทัศนศึกษาต่างๆ
‪ถ้าเธอวางแผนละก็ ผ่านฉลุย
‪แหม พูดอย่างกับจะวางแผน ‪ไปท้องฟ้าจำลองงั้นแหละ
‪ก็ได้ๆ เดี๋ยวผมจะชวนเธอเอง
‪ครูตาอัตคะ
‪ครับ
‪มาดูอะไรนี่สิคะ
‪มีอู่ซ่อมรถอยู่แถวจัตุรัส ‪ชื่อเซจาฮ์ปาสตี
‪เจ้าของชื่อคุณซันโตโซ ‪หรืออีกชื่อคือปักเล
‪ครูราฮายูครับ
‪คือผมไปที่นั่นมาแล้วครับ
‪แล้วเงินของเรา เอ๊ย ของโรงเรียน ‪ก็อยู่ที่นั่นครับ
‪- อาจใช้เป็นหลักฐานให้ตำรวจได้ ‪- ทำไมบุ่มบ่ามแบบนั้นล่ะคะ
‪ผม ครูมานุล กับครูนีร์ ‪อยากให้คุณไปช่วยรวบรวมหลักฐาน
‪ครูตาอัต
‪นี่งานวิชาประวัติศาสตร์ ‪ที่อีปังกับเซาลีนาทำมาส่งค่ะ
‪(ประวัติศาสตร์กัญชา)
‪รายงานนี่ทำให้ฉันมีเรื่อง ‪กับพ่อแม่เซาลีนาเลยนะคะ
‪โธ่ เจ้าอีปัง
‪พ่อแม่ของเซาลีนา ‪เป็นกรรมการโรงเรียนนะคะ
‪พวกเขาอยากรู้ว่า ‪ที่โรงเรียนสอนอะไรกันแน่
‪จริงๆ แล้วงานชิ้นนี้สำคัญนะครับ
‪- เพราะว่า... ‪- ไม่ต้องอธิบายแล้วค่ะ
‪แค่นี้ฉันก็เครียดจะแย่แล้ว
‪เพราะเงินช่วยจากรัฐบาลก็ออกช้า
‪แล้วฉันจะไปหาเงินที่ไหน ‪มาจ่ายเงินเดือนครูเนี่ย
‪พวกเขาขอดูคุณสอนนะคะ
‪- ครูราฮายู ช่วยจัดการด้วยนะ ‪- ค่ะ
‪- ฝากด้วยนะคะ ครูตาอัต ‪- ครับ
‪เพื่อสอนเด็กให้หลีกเลี่ยงยาเสพติด ‪ต้องให้รู้ฤทธิ์ของมันซะก่อน
‪(ประวัติศาสตร์อินโดนีเซีย)
‪ครูราฮายูจะไม่ช่วย ‪ถ้าอีปังพรีเซนต์งานออกมาไม่ดี
‪เพราะงั้นผมเลยต้อง ‪เรียนรู้วิธีการสอนที่ถูกต้อง
‪สารประกอบตัวแรก ‪ทำปฏิกิริยากับสารประกอบตัวที่สอง...
‪ในทางคณิตศาสตร์ วงโคจรค้างฟ้า
‪ซึ่งเคลื่อนที่ออกห่างจากแกนโลก ‪จะมีพลังงานเท่ากับ...
‪ภาษาคือกระจกสะท้อนตัวตนของเรา
‪ถ้าเธอใช้ภาษาในเชิงลบ
‪ในการสื่อสารทางสื่อโซเชียล
‪มันก็จะส่งผลต่อเธอในด้านลบเหมือนกัน
‪ทำได้ยังไงน่ะเหรอ
‪งั้นครูขอถามพวกเธอหน่อยนะว่า...
‪มีใครในที่นี้ ‪มีบัญชีโซเชียลมากกว่าหนึ่งไหม
‪- ผมครับ ‪- หนูค่ะ
‪น่าสนุกใช่ไหมล่ะ
‪ก็ใช่
‪สำหรับนักเรียนนะ
‪เขารักนักเรียนมาก
‪แต่ภาษาของเราคือภาษา...
‪อินโดนีเซีย!
‪ผมมีวิธีการสอนของผมเอง
‪ครูคือใคร
‪ครูตาอัต
‪ใครเป็นคนลงนามในประกาศอิสรภาพ
‪ผมเปล่านะครับ
‪ไม่ต้องมาหัวเราะเยาะเลย
‪เดี๋ยวเหอะ
‪แค่นี้ฉันก็เครียดจะบ้าอยู่แล้ว
‪พวกผู้ปกครองจะมาพรุ่งนี้ ‪ฉันต้องตายแหงๆ
‪ไม่ต้องห่วงหรอก ‪ผมเตรียมพรีเซนต์เรียบร้อยแล้ว
‪พอผมพรีเซนต์เสร็จ ครูก็พูดต่อเลย
‪ถือซะว่าเป็นคำขอโทษจากผมละกัน
‪ครูตาอัต
‪"ครูตาอัต" งั้นเหรอ ‪ผีอะไรเข้าสิงนายล่ะ
‪- พี่นายบอกให้เรียกฉันแบบนั้นเหรอ ‪- เปล่า
‪ผมแค่คิดว่าครูสมควร ‪ได้รับคำขอโทษจากผมน่ะ
‪(ประวัติศาสตร์กัญชา)
‪นี่แหละครับ คือการที่ยาเสพติดถูกใช้
‪เพื่อทำลายชาติบ้านเมือง ‪ตามที่มีมาในประวัติศาสตร์
‪นี่คือรายงานของผมกับเซาลีนาครับ
‪ผมต้องกราบขออภัยล่วงหน้า ‪ถ้าหากนี่เป็นเรื่องที่ดูไม่ดี
‪และ ณ บัดนี้ จะขอเรียนเชิญ ‪ครูผู้สอนวิชานี้ครับ
‪ขอแค่มีเด็กหนุ่มสิบคน ‪ที่ไม่ยุ่งเกี่ยวกับยาเสพติด
‪ผมก็เปลี่ยนแปลงโลกใบนี้ได้แล้วครับ
‪หลังการพรีเซนต์ลุล่วงไปด้วยดี ‪ครูราฮายูก็ตกลงจะช่วยเรา
‪โดยมีข้อแม้ว่า ‪เราจะต้องเตรียมการวางแผนให้ดี
‪เพราะเราต้องเผชิญหน้า ‪กับอาชญากรตัวอันตราย
‪พอโรงเรียนเลิกปุ๊บ
‪เราก็จะฝึกซ้อมแผนการกัน ‪งานนี้พลาดไม่ได้เด็ดขาด
‪แต่ก็ต้องไม่ลืมหน้าที่หลัก ‪ซึ่งก็คือการสอนหนังสือ
‪(แบบแปลนอู่ซ่อมรถ)
‪อย่ากดปุ่มผิดนะคะ ‪กดปุ่มนี้แล้วค่อยพูด
‪ปุ่มนี้เหรอคะ ฮัลโหลๆ
‪หมดเวลาแล้วครับ ต้องเร็วกว่านี้อีก
‪งั้นมาลองกันอีกทีนะคะ
‪ผมว่าคุณพักก่อนเถอะครับ
‪เราเข้าไปพร้อมกันก็ได้ ‪แค่ต้องหากรรไกรอีกอัน
‪พวกคุณเป็นครูที่ดีจังเลยนะครับ
‪ทำงานหนัก ไม่คิดถึงตัวเอง
‪อุทิศตนเพื่อนักเรียนกันขนาดนี้
‪ประเสริฐแท้
‪สมัยผมยังเด็ก ‪ผมอยู่ในทุ่งนามากกว่าห้องเรียนซะอีก
‪ผมอยากรู้ว่าโลกข้างนอกมันมีอะไร
‪นอกโรงเรียน
‪นอกหมู่บ้าน
‪เคยคิดจะไปเมืองนอกด้วยนะ
‪แต่ฉันแค่อยากทำสิ่งที่อยู่ตรงหน้า
‪ไม่เบื่อที่ต้องทำเรื่องเดิมๆ เหรอครับ
‪ก็เบื่อนะคะ
‪บางครั้งก็เบื่อซะจนอยากตะโกนดังๆ
‪เพื่อปลดปล่อย
‪ก็ตะโกนสิครับ
‪เบื่อโว้ย!
‪เหนื่อยโว้ย!
‪ง่วงจังเลย!
‪อยากไปพักผ่อนบ้าง!
‪อยากมีคนกอดจังเลย!
‪พูดอะไรน่ะ
‪เผลอหลุดปากซะได้
‪ไอ้น้อง รถมือสองที่อยู่ตรงโน้น ‪ของใครน่ะ ใช่ของเอ็งหรือเปล่า
‪รถมือสอง ที่ไหน
‪ตรงโน้นน่ะ พี่มีรถอยู่ ‪อยากจะขายทิ้ง เดี๋ยวพี่ไปเอามา
‪แล้วช่วยตีราคาให้หน่อยสิ ‪ว่าจะขายได้เท่าไร โอเคไหม
‪- ก็ได้พี่ รอแป๊บ ‪- เออ
‪ไปได้
‪พาไปดูหน่อย
‪ขอกรรไกรหน่อย
‪เฮ้ย!
‪ไหนล่ะ รถ
‪ครูต. ครูร. นี่ครูน. ตอบด้วย
‪ครูต. ครูต. ครูร. ตอบด้วย
‪ครูต. ครูร. นี่ครูน.
‪ครูตาอัต
‪ครูร. ครูต. รถบรรทุกกำลังจะไปแล้ว
‪ครูน. พวกเราอยู่ในรถบรรทุก
‪ครูม. ตอบด้วย ครูม.!
‪คิดจะหลอกกันเหรอวะ หนอยแน่!
‪วิทยุผมหายไปไหนไม่รู้
‪เอ้านี่ ใช้ของฉันไปก่อน
‪ครูน. ตอบด้วย ครูน.
‪ครูต. ว่ามาค่ะ ครูต.
‪พวกเราออกมาจากลังแล้ว ‪แต่ประตูปิดล็อกจากด้านนอก
‪หาทางหยุดรถบรรทุกได้ไหมครับ
‪จะให้หยุดยังไงล่ะคะ ‪แค่ขับไล่ตามมาก็ยากแล้วนะ
‪ต้องหาทางให้ได้ครับ
‪ครูต. ครูร.! ‪ฉันเห็นรถบรรทุกแล้วค่ะ
‪ครูต. ครูร. ‪ฉันขับเลยรถบรรทุกมาแล้ว
‪จะให้ทำยังไงต่อคะ
‪ครูน. ขับช้าๆ เลยครับ ‪ขับคร่อมเลนช้าๆ เลยครับ
‪ครูม.! หายไปไหนมาคะเนี่ย ‪ทำไมไม่ตอบคะ
‪เอาน่า ครูน. ขับรถช้าๆ ไปนะครับ
‪ขับคร่อมเลนไปเลยครับ ‪ตั้งสมาธิไว้ให้มั่น
‪ป้า! ถ้าขับเร็วกว่านี้ไม่ได้ ‪ก็หลบข้างทางสิ
‪มาขับช้าขวางชาวบ้านอยู่ได้
‪- หลบข้างทางเหรอ ‪- ใช่
‪- จะให้ฉันหลบข้างทางงั้นเหรอ ‪- เออ!
‪หลบก็ได้ ‪มีแต่คนบอกให้ฉันหลบอยู่นั่นแหละ
‪เหมือนสามีฉันตอนวันอีดเลย
‪ถ่ายรูปครอบครัวอยู่ดีๆ ‪มาบอกให้ฉันหลบซะงั้น
‪พอทำงาน เจ้านายก็มาสั่งให้ฉันหลบ
‪ผู้หญิงอายุเท่าฉัน ‪จะต้องยอมคนตลอดเลยใช่ไหม
‪ทุกทีเลย!
‪ไม่ใช่แค่บอกให้หลบเพื่อหลีกทางให้ ‪แต่ซ่อนความหมายเชิงปรัชญาด้วย
‪รู้ไหมว่ามันรู้สึกยังไง ‪ผู้หญิงอายุเท่านี้ที่เป็นเมียน่ะ
‪ฉันต้องมารู้สึกถูกกดดัน ‪ให้หลีกทางเพื่อสามีอยู่ตลอด
‪อยากให้ฉันหลีกทางนักใช่ไหม ‪แบบนี้เหรอ นี่หลีกพอหรือยัง
‪พอแล้วครับป้า
‪- พอใจหรือยังล่ะ หา! ‪- ครับๆ ขอโทษครับป้า
‪อะไรของป้าแกวะเนี่ย
‪ถ้าพวกแกหาไม่เจอ ‪ก่อนฉันจะละศีลละก็...
‪แม่แกตายแน่ แม่แกด้วย!
‪ฉันจะหั่นเป็นชิ้นๆ เลย
‪ครอบครัวพวกแกทุกคน ‪ตายหยังเขียดแน่!
‪(โรงเรียนมัธยมปลายกูนุงอาซรี)
‪ขโมยของจากโจรเนี่ยนะ
‪(กำลังทำความสะอาด)
‪(ห้องพยาบาล ‪ห้องสมุด)
‪ต้องมีทั้งหมด 540 ล้านรูปียาฮ์ ‪นับได้เท่าไรคะ
‪เกือบพันล้านครับ
‪โอเค งั้นโทรหาตำรวจกันเถอะค่ะ
‪เดี๋ยวก่อนครับ ‪ถ้าพวกเราโดนหาว่าขโมยเงินมาล่ะ
‪เอางี้ไหมครับ ให้ผมเอาไปซ่อน ‪ไว้ที่ปลอดภัยก่อน อย่างบ้านครูปูร์
‪เอาไว้ที่นี่แหละค่ะ ปลอดภัยกว่า
‪แล้วใครจะเฝ้าห้องสมุดครับ
‪โห แม่คุณ
‪ทำไมไม่เป็นยามด้วยเลยล่ะครับ
‪เคยเป็นแล้ว
‪ครับพี่
‪ฮัลโหล ตาอัต วันนี้วันสุดท้ายแล้วนะ ‪เรือจะออกอยู่แล้ว
‪ผมได้เงินมาแล้วครับ ทั้งหมดห้าล้าน
‪เดี๋ยวผมเอาไปให้ที่ออฟฟิศ
‪ครูตาอัต!
‪พวกเรามีของขวัญให้ครูค่ะ
‪(หัดวาดรูป)
‪ครูจะได้วาดรูปเก่งขึ้นไง
‪จะว่าครูวาดรูปห่วยงั้นเหรอ
‪ขอบใจนะทุกคน
‪- ค่ะครู ‪- ครับครู
‪ได้เวลาเรียนแล้วไม่ใช่เหรอคะ
‪ใช่
‪ผมอธิบายได้นะ
‪ผมแค่อยากเอาส่วนแบ่งของผม ‪จากเงินเกษียณของพ่อก็เท่านั้น
‪แต่ล็อกมันเสีย ‪ก็เลยจะเอาไปเก็บไว้ที่อื่น
‪- คุณโกหก ‪- ผมพูดจริงนะ
‪ผมไม่ได้เอาไปทั้งหมด ‪ผมแบ่งมาแค่ 50 ล้านเอง
‪ครูมานุล ครูนีร์ โทรเรียกตำรวจค่ะ
‪อีปัง กลับไปเรียนเถอะ
‪ฉันจะเชื่อใจคุณอีกได้ยังไง
‪ฉันจะไม่หยุดคุณหรอก
‪ฉันไม่ได้มีหน้าที่จับโจร
‪ตำรวจมาก่อนพวกเราโทรเรียกอีกค่ะ
‪แต่ทำไมมาจับพวกเราแทนล่ะ
‪คุณตำรวจคะ ‪ต้องมีเรื่องเข้าใจผิดแน่ๆ
‪หาอีกคนไม่พบครับท่าน
‪ครูที่ชื่อตาอัต ปรีบาดีน่ะ
‪ถ้าได้ยินแล้วมาที่สนามด่วนเลย! ‪ตาอัต ปรีบาดี!
‪เอาตัวออกไป! ออกไปซะไอ้หนู!
‪ฝากดูแลพวกเด็กๆ ด้วยนะคะ
‪คุณไม่ได้ทำใช่ไหม
‪ไม่ได้ทำใช่ไหม
‪เมื่อเช้าครูอินดะฮ์มาที่บ้าน
‪เพื่อมาบอกว่า ‪ใบวุฒิของแกเป็นของปลอม
‪แต่นั่นไม่ใช่เหตุผลเดียว ‪ที่ครูใหญ่มาที่นี่
‪ในกระเป๋าแกมีอะไร
‪ให้ตายเถอะ
‪พ่อ!
‪- ฉันจะโทรเรียกตำรวจ ‪- พ่อ ผมอธิบายได้นะ
‪พ่อ
‪ช่วยฟังผมสักครั้งเถอะนะ พ่อ
‪พ่อ
‪ถ้าผมมีเงินติดตัวเยอะขนาดนี้
‪ผมจะไปที่ไหนก็ได้ที่ผมอยากไป
‪แต่ทำไมผมถึงมาที่นี่ล่ะ
‪พ่อ!
‪พ่อยินดีฟังทุกคน!
‪ทุกคน!
‪ยกเว้นลูกตัวเอง!
‪จริงไหมล่ะ!
‪เป็นแบบนี้ตลอด!
‪ผมไม่ได้ขโมยนะพ่อ
‪นี่คือเงินเดือนพวกครู ‪แล้วก็เงินเกษียณของพ่อ
‪ผมกับพวกครูคนอื่นเอาเงินก้อนนี้ ‪คืนมาจากพวกโจรด้วยความยากลำบาก
‪ผมต้องการความช่วยเหลือ
‪แต่พ่อกลับห่างเหินเหลือเกิน
‪พ่อห่างเหินมาตลอด
‪ผมไม่ประสบความสำเร็จในเมืองหลวง
‪ไม่เคยได้ดีเลย
‪ไม่ใช่ว่าผมไม่อยากกลับบ้าน ‪ช่วงวันอีดหรอกนะพ่อ
‪แต่ผมอาย
‪ผมอายที่ผมไม่มีอะไร ‪ที่จะทำให้พ่อภูมิใจได้เลย
‪ไม่มีเงิน ไม่มีวุฒิ ‪ไม่มียศฐาบรรดาศักดิ์ใดๆ
‪ที่ผ่านมา ผมคิดมาตลอดว่า ‪พ่อคิดถึงนักเรียนมากกว่าลูกตัวเอง
‪แต่พอผมได้มาเป็นครูแล้ว...
‪ผมก็เข้าใจ
‪ผมอยากขอโทษพ่อครับ
‪ที่ผมทำให้พ่อต้องอับอาย
‪ยกโทษให้ผมนะครับพ่อ
‪แกก็ยกโทษให้พ่อด้วย
‪ยกโทษให้พ่อนะ
‪ครูครับ!
‪ตำรวจปลอมน่ะครับ
‪คนพวกนั้นเป็นตำรวจปลอม
‪ผมเห็นรอยสักบนแขนพวกนั้น ‪ลายเดียวกับที่เราเคยวาดเลย
‪บิมบิมขับรถตามพวกมันไป
‪พวกนั้นไม่ได้พาพวกครูไปที่สถานี
‪ฮัลโหล อีปัง ครูตาอัตคะ
‪พวกมันพาพวกครู ‪เข้าไปในบ้านหลังใหญ่นี่ค่ะ
‪บิมบิม อย่าบังสิเฮ้ย!
‪ตอนนี้อยู่แถวเตลากามัสครับครู
‪(ราฮายูจูจุ๊บ)
‪ครูราฮายู
‪ไม่อยากเชื่อเลยจริงๆ
‪ว่าครูจะกลายเป็นโจรได้
‪ปล่อยพวกเขานะ ฉันจะคืนเงินให้
‪ทำให้เรื่องมันจบง่ายๆ กันดีกว่า
‪ฉันจะถือซะว่า ‪เงินที่แกขโมยไปเป็นเงินกู้
‪ฉันต้องการเงินนั่น ‪คืนมาภายในหนึ่งชั่วโมง
‪พร้อมดอกเบี้ย 100 เปอร์เซ็นต์
‪ถ้าแกมาช้ากว่ากำหนด ‪ฉันจะฆ่าเพื่อนแกนาทีละคน
‪ครูอินดะฮ์
‪นี่ ไหนล่ะส่วนแบ่งฉัน
‪ฉันทำงานสำเร็จแล้ว
‪ฉันต้องเอาเงินไปจ่ายค่าบ้าน ‪ไม่อย่างนั้น...
‪เดี๋ยวค่อยว่ากัน
‪ไปนั่งก่อน
‪แต่ว่าฉัน...
‪ไปนั่ง
‪- คุณทำแบบนี้ทำไมคะ ‪- คุณราฮายู คุณไม่รู้เรื่องฉันหรอก
‪คุณมันไม่รู้อะไร!
‪ครบหนึ่งชั่วโมงแล้ว
‪ตัน
‪ครูอินดะฮ์ ได้โปรดเถอะค่ะ
‪ครูอินดะฮ์ ฉันขอร้องละค่ะ
‪หนึ่ง...
‪สอง...
‪สาม...
‪สี่...
‪ห้า
‪เฮ้ย แกคิดว่าตัวเองมีค่านักเหรอวะ
‪ถึงตายไปก็ไม่มีใครสนหรอก
‪ปักเล!
‪พาขึ้นมาข้างบน
‪เงินล่ะ
‪ดอกเบี้ยล่ะ
‪คือเรื่องนั้น... ‪ผมอยากขอต่อรองหน่อยครับ
‪ขนาดรวมเงินเดือนครูทุกคน ‪ยังไม่พอค่าดอกเบี้ยเลยครับ
‪- ฆ่าพวกมันสักคนซิ ‪- เดี๋ยวสิ ผมมีวิธีเพิ่มเงินเป็นสองเท่า
‪หรือห้าเท่า หรือสิบเท่าเลยด้วยซ้ำ
‪นี่ตารางวันเงินเดือนครูออก ‪ในพื้นที่นี้ทั้งหมด
‪ผมได้มาจากผู้ปกครองคนหนึ่ง
‪ที่เป็นผู้กำกับดูแลการศึกษาแห่งชาติ ‪เป็นไงครับ
‪ผมมีสมอง ส่วนพี่มีกำลังคน ‪ถึงจะโง่แต่ก็มีประโยชน์
‪แล้วถ้าแกเกิดเปลี่ยนใจขึ้นมาล่ะ ‪เป็นถึงครูบาอาจารย์
‪ผมไม่ใช่ครูจริงๆ หรอก ‪ผมแค่อยากรวยเฉยๆ
‪งั้นจะให้ฉันทำยังไงกับครูพวกนี้ดี
‪ก็ต้องปิดปากพยานสิครับ
‪ขังไว้ในตึกนี่แหละ ‪แล้วก็เผาให้สิ้นซาก
‪หรือไม่ก็เอาไปถ่วงน้ำ ‪หรือจะโยนสะพาน
‪แล้วแต่พี่เลยครับ
‪เออ ฉลาดดีนี่หว่า
‪งั้นเอาตามนี้นะ
‪ได้
‪เดี๋ยวนะ แหวนฉันล่ะ เฮ้ย!
‪เดี๋ยวโยนแหวนทิ้งซะนี่! ‪ปล่อยพวกครูเดี๋ยวนี้นะ!
‪เฮ้ย ปล่อยพวกมันสิวะ เร็วเข้า!
‪ขอร้องละครับ
‪อย่าโยนแหวนผมทิ้งนะ ขอร้อง ‪ให้ทำอะไรผมก็ทำ!
‪ขอร้องละครับ อย่าโยนนะ
‪เฮ้ยๆๆ แหวน! แหวนตกลงไปแล้ว!
‪จะวิ่งไปทำไมกันหมดวะ! ‪ไปคนเดียวก็พอโว้ย! ไอ้พวกโง่!
‪หนีเร็วครับ
‪มาเร็ว
‪ไปทางนั้นเร็ว!
‪นั่น!
‪บันไดขึ้นไปดาดฟ้านี่
‪ไม่มีทางเลือกแล้วละครับ
‪นี่แหวนนำโชคของแกใช่ไหมล่ะ
‪อย่านะครับๆ ขอร้องละ
‪นี่ๆ คุณ อย่านะ ผมขอร้อง!
‪นั่นของปลอมใช่ไหม
‪ของจริงอยู่นั่น
‪ตามพวกมันไป!
‪ครู! ไม่เป็นไรใช่ไหมคะ
‪พวกเธอมาทำอะไรที่นี่
‪พวกเราอยากมาช่วยครูครับ
‪ไอ้เด็กเวร!
‪มาทำอะไรกันที่นี่น่ะ ถอยไป!
‪ตายแล้ว ครูอินดะฮ์!
‪กระเป๋า! ไปเอากระเป๋ามาเร็ว!
‪อย่านะ!
‪ครูครับ อีปังอยู่ข้างบน!
‪จะหนีไปไหน!
‪แหวนฉันอยู่ไหน!
‪เฮ้ย! อย่าหนีนะโว้ย!
‪เอาแหวนฉันคืนมา!
‪อีปัง!
‪แหวนฉันอยู่ไหน!
‪อยู่นี่ๆ
‪อีปัง!
‪กล้าดียังไงมาขโมยแหวนนำโชคของฉัน
‪ปักเล!
‪เด็กไม่เกี่ยว ปล่อยเขาซะ!
‪แล้วไหนเงินฉันล่ะ เปิดสิ!
‪ถือซะว่าเป็นเงินเดือนเดือนแรกละกัน
‪งานแรกของแกคือ ‪หาทางพาเราออกไปจากที่นี่
‪ปล่อยอีปังเดี๋ยวนี้นะ!
‪ไม่ต้องห่วง ‪ฉันมีผู้มีอิทธิพลหนุนหลังอยู่
‪เนี่ยเหรอเงินเดือนเดือนแรก ‪ตอแหลชัดๆ!
‪คิดเหรอว่าฉันจะเสียดายเงินแค่นี้
‪เร็วสิวะ! ไม่งั้นเด็กนี่ตาย!
‪รู้แล้วๆ ใจเย็นก่อนนะ
‪ผมเคยพูดไปหรือยังนะ ‪ว่าผมรักเงินสุดชีวิตเลย
‪และผมก็มองออกว่า ‪ผู้ชายคนนี้คิดเหมือนผม
‪คำถามก็คือ... ‪ผมอยากเป็นคนแบบนี้เหรอ
‪เงินฉัน!
‪นี่ตาอัตครับ
‪ขอบคุณครับ คุณตำรวจ
‪ถ้าครูปูร์นามาไม่ติดต่อไปยัง ‪ผู้บังคับบัญชาละก็...
‪พวกเราอาจจะมาช้าไปก็ได้
‪(สุขสันต์วันอีดิลฟิฏร์แด่นักเรียน ‪โรงเรียนมัธยมปลายกูนุงอาซรี)
‪ตามประเพณีของโรงเรียนเรา ‪เพื่อเป็นเกียรติแด่คุณครูที่จะเกษียณ
‪เราจะร่วมกันปลูกต้นไม้
‪เพื่อที่จะได้ระลึกถึงพระคุณ ‪และความอุทิศตนของคุณครู
‪นี่ครับ
‪ขอบคุณอีกครั้งนะคะ ครูปูร์
‪แล้วแผนของคุณเป็นยังไงต่อล่ะ
‪พ่อผมให้ยืมเงินเกษียณ
‪นานๆ ทีก็โทรหากันบ้างนะ
‪ขอโทรหาบ่อยๆ ได้ไหม
‪ถึงจุดที่ผมต้องตัดสินใจ ‪ว่าจะเอายังไงกับชีวิตดี
‪และขอบอกเลยว่าผมทำใจลำบากมาก ‪ที่ต้องทิ้งทุกอย่าง...
‪และทุกคนไป
‪แต่ผมรู้ว่ายังไงผมก็ต้องไป
‪(ห้องครูใหญ่ ‪ราฮายู ปารามีตา)
‪ตกลงจะขอไหมคะ สี่ปีแล้วนะ
‪- รู้แล้วครับ ผมก็กำลังจะขออยู่ ‪- เร็วเข้าสิคะ
‪นีร์มาลาจ๋า
‪เมื่อไหร่พี่จะได้ไปสู่ขอเธอ ‪จากพ่อแม่ซะทีล่ะ
‪อย่ารีบร้อนนักสิ
‪ของคุณครับ
‪(ใบรับรองจบการศึกษา ‪มหาวิทยาลัยการศึกษาแห่งชาติ)
‪- ยินดีด้วยนะ ตาอัต ‪- ขอบคุณครับ
‪กลายเป็นว่าความสำเร็จของแต่ละคนนั้น ‪ไม่เหมือนกัน
‪ผมได้เรียนรู้ว่าครู ‪ไม่ใช่แค่ผู้ใหญ่ที่แก่กว่าเรา
‪หรือแค่อยู่ที่โรงเรียนเท่านั้น
‪ครูอาจเข้ามาในชีวิตเรา ‪ในรูปแบบและวิธีที่เราไม่คาดคิด
‪นี่แหละคือเรื่องราวที่มา ‪ว่าครูมาเป็นครูได้ยังไง
‪สรุปว่าเราจะเป็นครูที่ดีได้ไหมครับ
‪นี่อย่าบอกนะว่าพวกเธอ ‪ไม่ได้ฟังที่ครูพูดเลยน่ะ
‪ฟังให้ดีนะ
‪แม้แต่ในวันนี้ ครูก็ยังไม่รู้เลย ‪ว่าครูจะเป็นครูที่ดีได้หรือเปล่า
‪แต่สิ่งที่สำคัญที่สุดก็คือ ‪เราต้องอย่าลืมว่าเรามาเป็นครูทำไม
‪ก็แค่นั้น
‪- ครูตาอัต ได้เวลาสอนแล้วค่ะ ‪- ครับ เดี๋ยวผมไป
‪เข้าใจแล้วค่ะ
‪แล้วอย่าลืม...
‪บ้าเข้าไว้ล่ะ
‪คำบรรยายโดย เพียงพัชร์ น้ำทิพย์