Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
Κυρίες και κύριοι, ο Τζιμ Τζέφρις!
Γεια σου, Βοστόνη!
Τι κάνετε; Σας ευχαριστώ. Θα γίνετε λιώμα;
Εγώ δεν πίνω. Έχω νερό.
Δεν μπορώ να πίνω όπως έπινα. Εντάξει;
Παλιότερα έπινα κάθε μέρα.
Έπινα πέντε ποτά κάθε μέρα, επτά μέρες την εβδομάδα,
δηλαδή 35 ποτά την εβδομάδα.
Άρα σύμφωνα με τον Οργανισμό Φαρμάκων, είμαι αλκοολικός.
Λέει ότι αν πίνεις πάνω από 20 ποτά είσαι αλκοολικός.
Μαλακίες.
Είναι λιγότερο από τρία ποτά τη μέρα, γαμώτο.
Αυτός είναι ένας πολύ λογικός αριθμός ποτών.
Δεν πειράζει να πίνεις τρία ποτά τη μέρα.
Δεν έχεις πρόβλημα.
Δύο γραμμές κόκα τη μέρα δεν είναι πρόβλημα.
Κανένα πρόβλημα, δεν είναι ούτε ένα γραμμάριο τη βδομάδα.
Ξέρετε, σταμάτησα το πολύ ποτό
γιατί άνοιξα μια μπίρα
κι ο γιος μου, πέντε χρονών τότε, με ρώτησε
"Μπαμπά,
πάλι πίνεις;"
"Πώς σκατά σου 'ρθε αυτό, παλιό..."
Προφανώς από την πρώην μου στην οποία έδωσα σπίτι, αλλά...
Οπότε, δεν πίνω τόσο πια.
Δεν πίνω, γιατί είμαι καλός μπαμπάς.
Τώρα, πίνω μία ημέρα τη βδομάδα,
αλλά και πάλι φτάνω τα 35 ποτάκια μου.
Εκεί με κατάντησε η κοινωνία.
Γι' αυτό, αν δείτε μια γυναίκα,
γύρω στα 35 και κατά τις 9 μ.μ.,
που έχει σενιαριστεί, κρατάει τα παπούτσια της,
κάνει οχτάρια και ξερνάει στα στενά,
μην τη λυπηθείτε.
Είναι μια καλή μαμά.
Βρήκε λίγο χρόνο να ξεδώσει.
Η βασίλισσα της Αγγλίας πίνει τέσσερα κοκτέιλ τη μέρα.
Άρα, οκτώ κανονικά ποτά τη μέρα.
Άρα, είναι μια κανονικότατη μπεκρού.
Κανονικότατη.
Εγώ θέλω να ρωτήσω,
είναι καλή μεθυσμένη ή απαίσια μεθυσμένη;
Άραγε, στο τρίτο κοκτέιλ, αρχίζει να ψάχνει στο παλάτι...
"Φίλιππε!
Φίλιππε!"
Κι ο Φίλιππος λέει "Τα κοπάνησε πάλι η Λίζι.
Ετοιμάστε μου το Land Rover μου".
Ψάχνει παντού. "Φίλιππε!"
Μπαίνει σ' ένα δωμάτιο και βγαίνει με το στέμμα.
"Είμαι όλα τα λεφτά!"
Θα σας πω μια ιστορία.
Πρέπει να ξεκινήσω λέγοντας ότι έχω δυσανεξία στη λακτόζη.
Αυτό σημαίνει ότι εγώ...
δεν αντέχω τη λακτόζη.
Αν φάω λακτόζη,
40 λεπτά αργότερα, μετρήστε τα με το ρολόι,
χέζομαι πάνω μου.
Αυτό ακούγεται σαν κάτι παραπάνω από δυσανεξία.
Χέζομαι πάνω μου.
Σκεφτείτε το. Είστε σε ομάδες.
Έχετε ομάδες τριών-τεσσάρων φίλων που κάνετε παρέα.
Και τις περιφερειακές ομάδες.
Κάποιο μουνί στην παρέα σας
έφερε φίλους από τη δουλειά, έτσι;
Και πάντα υπάρχει ένα μουνί σ' εκείνη την κωλο-παρέα
για τον οποίον λέτε στους φίλους σας
"Δεν τον αντέχω αυτόν".
Αλλά δεν είναι ότι, αν αυτός σας πλησιάσει,
χέζεστε πάνω σας.
Οπότε, οι δύο μεγάλες μου Νεμέσεις...
Νεμεσίδες;
Τα δύο πράγματα όπου δεν είμαι καλός...
είναι το παγωτό και το τυρί.
Και ιδού η τραγωδία της ζωής μου.
Το παγωτό και το τυρί είναι επίσης
τα δύο αγαπημένα μου πράγματα.
Δεν είχα πάντα δυσανεξία στη λακτόζη.
Όχι, μου συνέβη στα 35. Είμαι 42 τώρα.
Συνέβη στα 35α γενέθλιά μου.
Καθόμουν
και έτρωγα την τούρτα-παγωτό μου, που ζητάω πάντα.
Έχω πέσει με τα μούτρα
κι ο Θεός είπε
"Σ' αρέσουν τα αθεϊστικά αστεία, ρε μουνί;"
Οπότε, τώρα δεν μπορώ να φάω παγωτό και τυρί.
Ακούστε, όμως.
Ακόμα τρώω παγωτό και τυρί.
Με πλήρη γνώση ότι θα χεστώ πάνω μου.
Ακόμα το κάνω. Εντάξει;
Βασικά, όποτε τρώω βαριά,
τρώω μια μπάλα παγωτό μετά
γιατί ξέρω ότι μετά θα τα χέσω όλα.
Είμαι ιδιοφυΐα, βλέπετε.
Η δίαιτα του Τζέφρις. Να την πάρετε μαζί σας.
Ακόμα τρώω παγωτό και τυρί,
αλλά δεν τα τρώω στην άγρια φύση.
Δεν θα με δείτε σε πεζοδρόμιο με χωνάκι παγωτό.
Όχι. Τα τρώω στο σπίτι,
με ανθρώπους που με αγαπούν και με σέβονται.
Όπου ξέρω πού είναι η τουαλέτα, πόσο χαρτί υγείας έχουμε
και είμαι σε ετοιμότητα.
Έτσι, αν και έχω δυσανεξία στη λακτόζη,
μπορείτε να πείτε ότι ακόμα...
την αντέχω.
Με τον ίδιο τρόπο που ο μπαμπάς μου...
δεν μισεί τους γκέι...
αλλά απλώς δεν τους αντέχει.
Ο πατέρας μου είναι ένας 78χρονος από την αγροτική Αυστραλία
κι όταν μεγαλώναμε τον άκουγα να πετάει ομοφοβικά σχόλια.
Όταν ήταν νέος, το να είσαι γκέι ήταν ψυχική ασθένεια.
Είναι προϊόν του περιβάλλοντός του.
Αλλά πριν από δύο χρόνια, η Αυστραλία έκανε δημοψήφισμα
για τους γάμους ομοφυλοφίλων
κι ο πατέρας μου ψήφισε "Ναι".
Κι αυτό επειδή του μιλούσα, του έλεγα
"Μπαμπά, είναι το σωστό".
Κι ο μπαμπάς μου είπε
"Καλά,
τους αξίζει να είναι δυστυχισμένοι όσο εμείς".
Επειδή ο πατέρας μου έκανε ένα και μόνο προοδευτικό πράγμα
σε όλη του τη ζωή,
πιστεύει ότι είναι αφυπνισμένος ως τα μπούνια.
Ο μπαμπάς μου λέει κάτι τέτοια.
"Δεν έχω πρόβλημα με τους γκέι,
ας κάνουν ό,τι θέλουν,
στα σπίτια τους, κεκλεισμένων των θυρών,
αρκεί να μην προσπαθήσουν να με ανακατέψουν".
Κι εγώ συνέχεια ρωτάω "Μπαμπά,
προσπαθούν να σε ανακατέψουν;"
Υπάρχει κάποιο σενάριο...
όπου δύο γκέι τύποι στα προάστια του Σίδνεϊ,
ο ένας δεμένος στο κρεβάτι με ένα φίμωτρο στο στόμα,
ο άλλος λαδώνει τη γροθιά κι ετοιμάζεται να μπει,
και, καθώς ετοιμάζεται να μπει, ο άλλος κάνει...
Και λέει "Τι είπες, φίλε;"
"Μήπως να ανακατέψουμε τον Γκάρι Τζέφρις;"
"Φοβερή ιδέα! Πώς δεν το σκέφτηκα;"
Τον λύνει.
Μπαίνουν στο Honda Civic τους κι αρχίζουν να οδηγούν.
Είναι βράδυ Παρασκευής στο Σίδνεϊ, βρέχει
πρέπει να πας από το λιμάνι, απίστευτη κίνηση.
Τους παίρνει μία ώρα και 15 λεπτά.
Πηγαίνουν στο σπίτι του μπαμπά μου.
Ο μπαμπάς μου κάθεται και βλέπει ράγκμπι.
Ακούει ένα χτύπημα στην πόρτα.
"Δεύτερη φορά αυτόν τον μήνα.
Σας είπα να μη με ανακατεύετε".
Έκανα περιοδεία στο Σίδνεϊ νωρίτερα φέτος
κι είπα αυτό το αστείο.
Είχε έρθει ο πατέρας μου με φίλους απ' το μπόουλινγκ.
Ο πατέρας μου παίζει μπόουλινγκ σε γρασίδι.
Μοιάζει με κέρλινγκ με μπάλα... Καταλάβατε.
Τέλος πάντων. Έφερε οκτώ φίλους
με ηλικίες μεταξύ 70 και 90 ετών.
Ήρθαν όλοι αυτοί οι τύποι.
Ήρθε ο μπαμπάς μου στα παρασκήνια κι έπιναν μπίρα.
Ο μπαμπάς μου λέει
"Μου άρεσε το σόου. Ήταν ωραίο σόου.
Κάνεις διαφορετικά αστεία τώρα.
Δεν μου άρεσε αυτό για μένα και τους δύο γκέι".
Δεν κατάλαβα γιατί.
Τελικά, ο λόγος που ενοχλήθηκε
δεν ήταν ότι υπονόησα πως θα κάνει σεξ με δύο άντρες,
αλλά ότι οι φίλοι του ανακάλυψαν ότι ψήφισε "Ναι" για τον γάμο.
Και τώρα...
Και τώρα, όλοι οι φίλοι του τον δουλεύουν.
Κάθε φορά που δένουν τα κορδόνια τους, λένε
"Θα με παντρευτείς, Γκάρι;"
Τουλάχιστον, ο μπαμπάς μου προσπαθεί.
Παρά την ηλικία του, προσπαθεί να είναι προοδευτικός.
Ιδού το πρόβλημα με τους νέους.
Είναι στα παρασκήνια, πίνει μερικές μπίρες,
υποστήριξε τον γάμο ομοφυλόφιλων.
Όλοι τον πειράζουν.
Κι ο μπαμπάς μου, 78 ετών,
λέει "Τα πάω καλά με τους γκέι. Μ' αρέσουν".
Και μετά λέει "Δεν ξέρω για τους τρανσέξουαλ".
Κάποιος που ξέρω άρχισε να λέει
"Είσαι τρανσφοβικός".
Κι εγώ λέω "Ηρεμήστε όλοι, γαμώ την τύχη σας.
Ηρεμήστε.
Αυτός εδώ ο άνθρωπος
μόλις εχθές συνήθισε τους γκέι.
Άσ' τον να το χαρεί λιγάκι.
Θα τον τρομάξεις, ρε μουνί.
Άσ' τον να φερθεί σαν γέρος".
Αυτός λέει
"Οι γκέι είναι καλοί".
Του λες "Γκόμενες με πούτσες", λέει "Γαμήσου!"
Ιδού το θέμα με το να είσαι προοδευτικός
και αφυπνισμένος κι όλες αυτές οι μαλακίες.
Οι νέες γενιές, τα μιλένιαλ,
αυτό που δεν κάνουν
είναι να αφήνουν τους γέρους να είναι γέροι.
Λίγο ακόμα και θα τα κακαρώσουν, εντάξει;
Μην τους κάνετε όλους να πηγαίνουν όσο γρήγορα πηγαίνετε εσείς, γαμώτο.
Ο κόσμος προσπαθεί. Εντάξει;
Να σας πω το θέμα με τα μιλένιαλ.
Είστε οι χειρότεροι άνθρωποι που υπήρξαν ποτέ.
Είστε οι χειρότεροι.
Είστε απαίσια φάρα ανθρώπων.
Και δεν σας κατηγορώ καν.
Η κοινωνία σας φταίει.
Έχετε μέσα δικτύωσης.
Κάθε μικρή ανούσια κωλο-σκέψη που κατεβαίνει στην κούτρα σας...
"Θα γράψω σχόλιο..."
Τι είδους ανεγκέφαλα κωλο-μουνιά είστε εσείς;
Σε φάση...
Αν τραβήξετε πάνω από τρεις σέλφι τη βδομάδα,
βάλτε ένα τέλος, γαμώτο.
Μιλάμε...
Η ιδέα του να φωτογραφίζετε τον εαυτό σας...
Δεν υπάρχει κάτι παλαβό εκεί;
Αυτό είναι πολύ κακό από μόνο του.
Αλλά κι αφού φωτογραφηθείτε,
σκέφτεστε...
"Ίσως θέλουν να το δουν κι άλλοι".
Είστε οι χειρότεροι, γαμώτο.
Προσπάθησα να βγω με το είδος σας.
Είναι σκέτος εφιάλτης, γαμώτο.
Χέστηκα πόσο απαλό είναι το δέρμα σας.
Προτιμώ έναν γέρο με καλύτερη συμπεριφορά, ρε αρχίδια.
Ξέρετε...
Αν βγεις με μιλένιαλ...
Παλιά είχα ωραία ραντεβού.
Βλέπαμε το ηλιοβασίλεμα στην παραλία.
Όχι, γάμα το αυτό.
Πάνε τα ηλιοβασιλέματα, γιατί εσείς κάνετε στάσεις γιόγκα
ενώ εγώ στέκομαι και λέω
"Τράβηξα καλή φωτογραφία;".
Θεός φυλάξοι, μην περάσω από τοίχο
που έχει τίποτα ζωγραφισμένα φτερά.
Καταστράφηκε όλη η μέρα μου.
Αυτό είναι το θέμα σας.
Είστε...
η πιο προοδευτική γενιά που υπήρξε ποτέ.
Αυτό είναι αλήθεια. Είστε η πιο προοδευτική γενιά.
Αλλά ακούστε και κάτι.
Κάθε γενιά πριν από εσάς
ήταν επίσης η πιο προοδευτική γενιά που είχε υπάρξει ποτέ.
Δεν είστε ξεχωριστοί, γαμώτο σας.
Μια μέρα, και δεν θα το περιμένετε καν,
σε 40 χρόνια περίπου,
εσείς θα είστε οι γερο-μισαλλόδοξοι.
Δεν το περιμένετε, έτσι; Εσείς θα είστε.
Θα στέκεστε με φίλους και θα λέτε
"Δεν καταλαβαίνω τη σημερινή νεολαία.
Στα νιάτα μου,
οι γυναίκες είχαν πέη και οι άντρες αιδοία,
και ήταν όλα πολύ φυσιολογικά.
Αλλά ο εγγονός μου λέει ότι προσδιορίζεται ως Ασιάτισσα
που θέλει να είναι μαύρος και να παντρευτεί ένα ρομπότ
και δεν το ανέχομαι".
Οπότε, θέλω να πω...
ότι δεν μπορώ να φάω τυρί.
Λοιπόν...
Δεν μπορώ. Δεν μου κάνει καλό.
Λοιπόν...
Βγήκα ραντεβού με μια κοπέλα.
Εντάξει, μπορεί να βγήκαμε έξι ή εφτά ραντεβού.
Την πήγα σε ένα εστιατόριο με μενού δοκιμής.
Αυτά τα κυριλέ, με τα αστέρια Μισελέν,
που έχουν 11 ή 12 πιάτα.
Είναι καλή κίνηση.
Αν θέλετε να βγάλετε καμιά κοπέλα, να την πάτε σε τέτοιο.
Γιατί εγώ
τρώω πολύ γρήγορα το φαΐ μου
και μετά κάθομαι και τη βλέπω...
Και σκέφτομαι "Εγώ πόσο απ' αυτό θα φάω;".
Τα μενού δοκιμής...
Τα κυριλέ εστιατόρια έχουν κάτι υπέροχο.
Η συζήτηση δεν σταματά ποτέ.
Έχει τόσα πιάτα, που λες
"Μου άρεσε αυτό το πιάτο. Δεν μου άρεσε το τρίτο πιάτο...
αλλά καλό ήταν το έβδομο
κι έχω απορία για το επόμενο".
Είναι καλός τρόπος να μη βαριέσαι.
Λοιπόν...
Προσπάθησα να κάνω αυτό το αστείο στο Κάνσας.
Πολύ δύσκολο να εξηγήσω...
πώς είναι ένα νόστιμο γεύμα.
Αυτοί...
Δεν το χωρούσε ο νους τους.
Τους έλεγα "Ξέρετε, αυτά τα κυριλέ εστιατόρια;".
Και "Σκεφτείτε το καλύτερο γεύμα που φάγατε ποτέ".
Κι ένας τύπος φωνάζει "Παϊδάκια!".
Κι εγώ είπα
"Ναι, ωραία τα παϊδάκια.
Αλλά σκέψου ένα γεύμα καλύτερο κι από παϊδάκια".
Το σκέφτηκε και είπε
"Δύο παϊδάκια!" κι εγώ είπα "Ναι".
Αυτά τα εστιατόρια...
είναι και γαμώ τις δηθενιές.
Κάθε πιάτο περιλαμβάνει έναν αφρό, μια ρεντουξιόν
και μια μους.
Πάντα υπάρχει ένα αυγό ορτυκιού
και μια τρούφα.
Αμάν με το αυγό ορτυκιού. Τους χαλάει το αυγό της κότας;
Όποτε πηγαίνω για πουλερικά στο σουπερμάρκετ,
ποτέ δεν λέω "Ορτύκι ή κότα, τι να φάμε απόψε;
Μα πού διάολο θα βρω αυγά ορτυκιού;".
Και τώρα που το σκέφτομαι, δεν ξέρω...
αν έχω δει ποτέ ορτύκι.
Δεν έχω βγει ποτέ και να πω
"Γαμώτο, βγήκαν τα ορτύκια απόψε.
Να βάλω το αμάξι στο γκαράζ,
μην το κουτσουλήσουν τα ορτύκια.
Γαμημένα ορτύκια".
Έχει πάντα ρεντουξιόν, μους και αφρό
δίπλα σε αυγό ορτυκιού και μια τρούφα πάνω.
Και το πρώτο πιάτο
λέγεται "amuse-bouche".
Το amuse-bouche δεν είναι στο μενού.
Στα κυριλέ φαγάδικα, το τρως αυτό
και υποτίθεται σε κάνει να καταλάβεις πώς θα είναι το υπόλοιπο γεύμα.
Σε κάνει να πεις
"Τρώμε, σωστά;
Καταλαβαίνω τι συμβαίνει.
Είναι μια μικρή μερίδα από κάτι μεγαλύτερο".
Όπως πριν έρθετε στο σόου,
πήγατε σε ένα μικρότερο κόμεντι κλαμπ απόψε
κι είδατε ένα πεντάλεπτο σκετσάκι.
Για να πείτε "Κατάλαβα τι θα κάνει ο Τζιμ".
Πάντα ένας Γάλλος γαμιόλης είναι ο σερβιτόρος.
Μπορώ να το πω στο Netflix. Οι Γάλλοι είναι γαμιόληδες.
Το βλέπετε καν;
Στο γαλλικό Netflix;
Πάντα υπάρχει ένας Γάλλος μαλάκας.
Έρχεται
και το πρώτο πιάτο σερβίρεται σε ένα κεραμικό λευκό κουτάλι
με τη ρεντουξιόν, τη μους, τον αφρό
και το ορτυκο-αυγό και το κάτι επάνω.
Σε πλησιάζει, έχει πολύ τουπέ και λέει
"Λοιπόν, είναι ώρα για το amuse-bouche".
Και μετά λέει "Ο σεφ ετοίμασε αυτό για εσάς".
Κι εσύ κουνάς το κεφάλι, τύπου "Ωραία, ο σεφ".
Ενώ πρέπει να φερθείς σαν μαλάκας και να πεις
"Ο σεφ, είπες;
Το άκουσες, αγάπη; Ο σεφ μαγειρεύει σήμερα.
Νόμιζα ότι απλώς ο λαντζιέρης ανέβασε γκάζια,
αλλά και γαμώ,
μας περιμένει έκπληξη".
Και μετά έχει το θράσος να σου πει πώς να το φας.
Λέει
"Ο σεφ προτείνει
να βάλετε το κουτάλι στο στόμα και να τα φάτε σε μια μπουκιά
και να αφήσετε το αυγό να χυθεί σε αφρό, μους και ρεντουξιόν
και μετά να καταπιείτε".
Εσύ πρέπει να πεις
"Ευτυχώς που ήρθες, γαμιόλη.
Δεν θα ήξερα τι να κάνω.
Κουτάλι, είπες;
Κουτάλι; Εγώ θα...".
Οπότε, το περνάς αυτό
και σου φέρνουν κι άλλα πιάτα.
Πάντα υπάρχει ένα πιάτο που έχει...
Τα υλικά που χρησιμοποιούν δεν είναι τα υλικά...
που θες να φας, γαμώτο.
Αν πηγαίνατε για χοιρινό στο σουπερμάρκετ
και δίνατε λεφτά,
θα παίρνατε χοιρινό καρέ ή καμιά μπριζόλα.
Σ' αυτά τα εστιατόρια,
σου λένε "Το νεφρό του τάδε
και το νύχι της οπλής.
Και τρώτε τον χιτώνα απ' το μάτι του γουρουνιού,
την κόγχη του γουρουνιού".
Κι εσύ λες
"Δεν έχω αρκετή κόγχη στην κωλο-δίαιτά μου".
Μετά λες "Τρώω μυελό των οστών,
δεν ήξερα πόσο γουστάρω τον μυελό".
Και όλα είναι σκατά.
Δεν σου κάνουν καθόλου καλό.
Πάντα νιώθω πιο χοντρός μετά...
Ακούστε πώς έχει.
Μαγνητοσκοπώ μια παράσταση κι έχασα τρία κιλά σε μια βδομάδα
επειδή απλώς δεν έτρωγα
και...
Προέρχομαι από πολλές γενιές χοντρών ανθρώπων.
Εντάξει; Προέρχομαι από χοντρούς.
Ο λόγος που χάνω βάρος
είστε εσείς,
το απλό κοινό,
και τα σχόλιά σας στο ίντερνετ.
Χωρίς εσάς και τα σοφά σας λόγια,
θα ήμουν ένας χοντρός,
αλλά δόξα τω Θεώ που ενώνετε δυνάμεις
και με κωλο-τραμπουκίζετε όσο δεν πάει.
Δεν είμαι υπέρ του εξευτελισμού για το βάρος,
αλλά είμαι, κατά κάποιον τρόπο.
Δεν είμαι υπέρ των εξευτελισμών,
αλλά δεν ξέρω γιατί φτάσαμε σ' αυτό το σημείο στην κοινωνία
όπου οι χοντροί έχουν ανοσία στον εξευτελισμό,
αλλά εξευτελίζουμε κάθε άλλον εθισμό στην κοινωνία μας.
Είδα τη μητέρα μου να τρώει μέχρι θανάτου, γαμώτο.
Έκρυβε το φαγητό, συνέχιζε να τρώει, αρνούνταν τι έκανε
και πέθανε από αυτό.
Το είδα να συμβαίνει.
Αλλά βλέπουμε τους χοντρούς και λέμε
"Είσαι στα καλύτερά σου, είσαι πανέμορφος".
Κάθε άλλον εθισμό στην κοινωνία μας τον εξευτελίζουμε.
Αν καπνίζεις... Οι καπνιστές δεν ντρέπονται, λέτε;
Δεν πιστεύετε ότι οι καπνιστές εισπνέουν καπνό και λένε
"Είμαι ένα κάθαρμα.
Είμαι γονιός. Τι σκατά κάνω με τη ζωή μου;";
Δεν σας χρειαζόμαστε να πείτε
"Βρομάς.
Αυτοκτονείς. Βγες έξω.
Υπάρχει χώρος για άτομα σαν εσένα".
Όπως οι εθισμένοι στην κοκαΐνη.
Δεν ντρέπονται, λέτε;
Όποτε σνιφάρουν μια γραμμή,
πρέπει στην κυριολεξία να κοιτάζονται στον καθρέφτη.
Δεν φιλοφρονείς ένα πρεζάκι μεθαμφεταμίνης που βγάζει κακάδια, λέγοντάς του
"Να είσαι αληθινός.
Ζεις την καλύτερη ζωή σου".
Αλλά να βλέπουμε τετράπαχους και να τους φιλοφρονούμε;
Άντε γαμηθείτε.
Να είναι όπως με το κάπνισμα.
Αν ένας χοντρός μπει σε ντονατσάδικο,
αυτός στο μαγαζί πρέπει να λέει
"Πρέπει να το φας έξω".
Θα βγουν έξω με το ντόνατ τους...
και θα έχουν τον δικό τους χώρο.
Να τον κάνουμε μικρό, να έχουν κίνητρο.
Θα είναι με τους άλλους χοντρούς
και θα λένε...
"Θυμάσαι που κάποτε τρώγαμε στα αεροπλάνα;".
Τέλος πάντων, συνεχίζουμε το μενού,
πέμπτο πιάτο.
Τα κυριλέ εστιατόρια πάντα έχουν πιάτο με φουά γκρα.
Το φουά γκρα είναι πεντανόστιμο.
Για χρόνια δεν ήξερα τι ήταν. Απλώς μου άρεσε.
Είναι ένα βουτυρένιο, ζουμερό πράγμα. Πεντανόστιμο.
Ώσπου είδα ένα βίντεο. Ξέρετε πώς φτιάχνουν φουά γκρα;
Παίρνουν μια χήνα,
μετά πατάνε στα πόδια της
και τραβάνε τον λαιμό της χήνας έτσι.
Μετά παίρνουν το "χωνί φουά γκρα",
που έχει έναν μεγάλο σωλήνα,
και το χώνουν στον λαιμό της
μέχρι η χήνα να είναι λες και κατάπιε ξίφος.
Και μετά δίνουν με το ζόρι σιτηρά στη χήνα μέρα-νύχτα
και μετά ράβουν το στόμα της χήνας
για να μην ξεράσει το φαγητό.
Εξαιτίας αυτού,
η χήνα παθαίνει κίρρωση του ήπατος
και το συκώτι γίνεται παχύ και κίτρινο
κι έτσι αποκτά τη βουτυρένια γεύση.
Η δική μου απορία είναι...
Ποιος ήταν ο πρώτος γαμιόλης που το κατάλαβε;
Ποιος...
Ποιος ήταν ο πρώτος που πήγε στους φίλους του και τους είπε
"Παιδιά!
Βασάνιζα χήνες...
όπως κάνω συνήθως...
και δεν θα πιστέψετε
τις νόστιμες παρενέργειες".
Δεν πιστεύω στην κακοποίηση των ζώων.
Ποιοι πιστεύετε ότι δεν πρέπει να κάνουμε πειράματα στα ζώα;
Μάλιστα.
Είστε αυτό που λέμε "βλαμμένοι".
Αν είσαι ζωντόβολο του κερατά
που χειροκρότησε "Όχι πειράματα σε ζώα",
είσαι ένα ηλίθιο μουνί.
Να μην κάνουμε πειράματα στα ζώα
για κάτι επιπόλαιο,
όπως είναι τα καλλυντικά,
αλλά όσον αφορά τα φάρμακα,
τι άλλη επιλογή έχετε, γαμώτο;
Ας σκεφτούμε κάτι πολύ απλό,
όπως μια κρέμα για ακμή, εντάξει;
Δεν μπορείς να πάρεις ένα αγγούρι...
να του απλώσεις την κρέμα και να πεις...
"Καμία αλλαγή στο αγγούρι.
Έτοιμη για τους ανθρώπους".
Πρέπει να ξεκινήσεις με το ποντίκι.
Την απλώνεις στο ποντίκι, αυτό διαλύεται.
"Η πρώτη κρέμα δεν είναι καλή".
Παίρνεις άλλη κρέμα.
Τα ποντίκια πολλαπλασιάζονται μέχρι να πεις "κύμινο".
"Καλύτερα...
από την πρώτη κρέμα.
Ακόμα...
όχι καλή".
Μετά πετυχαίνει σε ένα και λες "Αυτό είναι καλό".
Μετά παίρνεις αρουραίο. Και μετά, κουνέλι.
Μετά παίρνεις γάτα, σκύλο, πρωτεύον,
μετά άστεγο, μαθητή και μετά, εμάς.
Κι έτσι παίρνουμε το φάρμακο.
Συνεχίζοντας, λοιπόν,
πάμε στο έκτο κωλο-πιάτο.
Ο σερβιτόρος φέρνει καρότσι.
Έχει μια καμπάνα από πάνω.
Έρχεται με το κωλόπραγμα και την καμπάνα.
Τα άλλα τα έφερε στα χέρια, αυτό θέλει καρότσι.
Τη σηκώνει
κι έχει όλα αυτά τα τυριά.
Και λέει "Το επόμενο πιάτο είναι το fromage".
Έτσι.
Βασικά, δεν μ' αρέσει.
Που το είπε "fromage".
Ξέρω, ασήμαντο, αλλά μ' ενοχλεί.
Το έκανε για να κάνει πιο γαλλική την κωλο-εμπειρία.
Θα μπορούσε να πει "τυρί", ξέρει ότι το λένε "τυρί", γαμώτο.
Όλα τα άλλα τα είπε στα αγγλικά,
αλλά έπρεπε να το πει "fromage".
Να πάει να γαμηθεί.
Θέλετε να μου πείτε, δηλαδή,
ότι έμαθε όλες τις άλλες λέξεις της αγγλικής γλώσσας,
εκτός από μία λεξούλα μόνο;
Δεν μ' αρέσει αυτό.
Θα είμαι ειλικρινής.
Το μαγνητοσκοπούμε και με χαρά να το πω σε όλο τον κόσμο.
Η πιο μισητή μου κοινωνική ομάδα...
είναι οι Ιταλο-Αμερικανοί.
Και... Ακούστε, εδώ κάνουμε κωμωδία,
οπότε, αν υπάρχουν Ιταλο-Αμερικανοί στο κοινό απόψε,
να ξέρετε ότι δεν είστε ευπρόσδεκτοι.
Είστε τελείως ανυπόφοροι άνθρωποι.
Διαλέξτε μια κωλο-προφορά. Την ιταλική ή την αμερικάνικη.
Μην τραμπαλίζετε.
Πας σε ιταλικό, ο σερβιτόρος φαίνεται φυσιολογικός
και μετά αλλάζει, σωστά;
Θα έρθει και θα σου πει
"Ωραίο το γεύμα, έτσι;
Η μητέρα μου το έφτιαχνε με 'μοτσαρέλ'...".
Κι εσύ λες...
"Τι σκατά έπαθε αυτή η λέξη, ρε μουνί;".
Λες κι έπαθε εγκεφαλικό στα μισά της λέξης.
"Μοτσαρέλ"...
Άντε γαμήσου.
Γι' αυτό χαίρομαι τους Ασιάτες.
Μ' αρέσουν οι Ασιάτες.
Διαλέγουν μια προφορά και την κρατάνε.
Ή θα έχουν τελείως ασιατική προφορά
ή τελείως αμερικάνικη.
Δεν έχουν πέρα-δώθε.
Σε κανένα ασιατικό εστιατόριο δεν σου λέει ο σερβιτόρος
"Σας άρεσε; Να δοκιμάσετε και 'σος σόγιας'".
Ποτέ δεν το κάνουν.
Γι' αυτό, μπράβο σας, Ασιάτες. Μπράβο σας.
Τέλος πάντων, έρχεται, λοιπόν,
με το κωλο-καρότσι με τα τυριά.
Έχει μερικά τυριά κρέμα, μερικά Καμαμπέρ
και μπρι και κάτι άλλα.
Τα πιο επικίνδυνα τυριά.
Βλέπω το τυρί.
Αυτή η κοπέλα δεν ξέρει την πάθησή μου.
Κοιτάω τα τυριά, κοιτάω κι αυτόν και λέω
"Πόσο θα πάρει...
το υπόλοιπο γεύμα;"
Και είπε "Γύρω στα 20 λεπτά".
Σκέφτομαι "20 λεπτά, 15 λεπτά δρόμος..."
"Μπούκωσέ με".
Και πήρα μια μεγάλη πιατέλα με τυριά και την όργωσα, γαμώτο.
Τα έφαγα όλα.
Παίρνουμε δυο-τρία πιάτα ακόμα, έχουν δύο επιδόρπια.
Ένα από τα δύο επιδόρπια
θα μπορούσε να λέγεται απλώς "λακτόζη".
Ήταν ένα κραμπλ λακτόζης, με αφρό λακτόζης,
με ρεντουξιόν λακτόζης, μια μπάλα παγωτό
και μετά έβγαλαν από την κατάψυξη λίγο κραμπλ λακτόζης
και το έβαλαν από πάνω.
Το κοίταξα και σκέφτηκα το εξής.
"Αφού μπήκα στον χορό, θα χορέψω".
Κι έφαγα και αυτό το μπολ λακτόζης.
Δεν ανέφερα ότι η κοπέλα εκείνου του ραντεβού
είναι πολύ μικρόσωμη.
Τα είχε παρατήσει γύρω στο έκτο πιάτο.
Είχα φάει και το δικό της πιάτο με τα τυριά.
Και το δικό της μπολ λακτόζης.
Η λακτόζη είχε πια κατακλύσει τις φλέβες μου.
Ο χρόνος μου τελείωνε.
Κάθομαι εκεί και σκέφτομαι
"Εντάξει, καλά θα είμαστε".
Την ακούω και λέει "Ενδιαφέρον".
Μετά, έρχεται ο σερβιτόρος και λέει
"Θέλετε καφέ;"
κι εγώ φώναξα "Όχι!
Μόνο τον λογαριασμό".
Έφερε τον λογαριασμό. Θα πηγαίναμε στο σπίτι μου.
Είχαμε ήδη βγει μερικά ραντεβού
και πηγαίναμε σπίτι της.
Τότε θα ερχόταν πρώτη φορά στο σπίτι μου.
Πάλι καλά, στο σπίτι μου ξέρω πού είναι οι τουαλέτες
και πώς να πάω.
Συνέβαιναν διάφορα εκείνη τη στιγμή.
Επειδή θα έμενε στο σπίτι μου,
έρχεται και μου λέει
"Πρέπει να περάσουμε από το φαρμακείο...
γιατί χρειάζομαι μια κρέμα,
κάτι σαν λοσιόν".
Της λέω "Τη χρειάζεσαι;"
Της λέω
"Είσαι σίγουρη ότι δεν τη θέλεις;"
Και μου λέει "Όχι, τη χρειάζομαι".
Της λέω "Άλλο χρειάζομαι κάτι, άλλο το θέλω.
Αν τη χρειάζεσαι,
σημαίνει ότι θα πεθάνεις...
αν δεν την έχεις.
Οπότε...
Τη χρειάζεσαι;"
Κι εκείνη ισχυρίστηκε ότι τη χρειαζόταν.
Οπότε...
Πήγαμε μέχρι το φαρμακείο.
Μπαίνουμε μέσα.
Μπαίνουμε μέσα στο φαρμακείο
κι υπήρχαν κάτι ράφια με λοσιόν κι άλλες μαλακίες
και σκέφτηκα ότι, αφού τη χρειαζόταν, θα ήξερε ποια να πάρει.
Αλλά αυτή έμεινε να τις κοιτάει έτσι, εντάξει;
Κι εγώ έκανα βηματάκια τύπου "Πρέπει να χέσω".
Αυτή να μη διαλέγει.
Το θέμα είναι ότι έπρεπε να πάρει μια λοσιόν.
Δεν καταλαβαίνω τι συμβαίνει
με τις λοσιόν και τις γυναίκες, εντάξει;
Έχω συγκατοικήσει με έξι κοπέλες στη ζωή μου.
Έχω συγκατοικήσει με έξι γυναίκες
και με άφησαν και οι έξι τους.
Κι αργά ή γρήγορα, θα κατηγορήσω τον εαυτό μου.
Αλλά όχι σήμερα.
Λοιπόν...
Λοιπόν,
όλες οι γυναίκες αυτές
έχουν ένα τελετουργικό το βράδυ...
Εγώ έχω πριν πέσω για ύπνο.
Δηλαδή, πηγαίνω στο μπάνιο,
τουαλέτα, δόντια, κρεβάτι.
Πρόσφατα διαπίστωσα ότι μπορώ να τα κάνω ταυτόχρονα.
Κατουρώ, πλένω δόντια, φτύνω, έτσι...
Αλλά εσείς οι γυναίκες πηγαίνετε στο μπάνιο
για 20 λεπτά περίπου
και κλείνετε την πόρτα.
Και μετά βγαίνετε
και στο τέλος τρίβετε κάτι εδώ.
Μετά, κάνετε έτσι.
Μετά, ξαπλώνετε και λέτε τι έκανα λάθος εκείνη τη μέρα.
Αυτή είναι η νυχτερινή ρουτίνα σας.
Δεν ξέρω τι συμβαίνει σ' εκείνο το δωμάτιο,
αλλά υποθέτω χωρίς απόλυτη βεβαιότητα
ότι καλύπτετε το σώμα σας από την κορυφή ως τα νύχια
με κάποιο είδος λοσιόν
που θεωρείτε απαραίτητο για την ύπαρξή σας.
Λοιπόν, εγώ είμαι 42 χρονών.
Βάφομαι για τη δουλειά.
Όταν είμαι στην τηλεόραση, με βάφουν.
Δεν βγάζω καν το μακιγιάζ.
Μου δίνουν μια πετσέτα και λέω "Μην ανησυχείς".
Μες στη βδομάδα φεύγει και μετά με ξαναβάφουν.
Εκτός απ' αυτό, έχω βάλει αντηλιακό,
αλλά τίποτα άλλο στο πρόσωπό μου.
Τίποτα άλλο.
Είμαι αναμφίβολα αλκοολικός.
Παλιά ήμουν αρειμάνιος καπνιστής.
Έχω υπάρξει εθισμένος στην κοκαΐνη.
Και το δέρμα μου δεν έχει ούτε ψεγάδι, γαμώτο.
Και ξέρετε γιατί;
Επειδή το δέρμα μου έμαθε
από πολύ μικρή ηλικία...
ότι δεν μπορούσε να βασιστεί σ' εμένα.
Το δέρμα μου ήξερε ότι δεν θα το βοηθούσα,
οπότε, είπε "Εντάξει.
Πρέπει να φτιάξουμε δικά μας έλαια
για να μη γίνουμε κομματάκια".
Ενώ το γυναικείο δέρμα...
Κάθε μέρα, το γυναικείο δέρμα κάνει έτσι.
"Δεν μου έβαλαν την ειδική κρεμούλα μου!"
Και γι' αυτό γερνάτε τόσο χάλια.
Ναι, δεν λέω...
τόσα μισογυνιστικά αστεία όπως παλιά,
αλλά θέλω να πετάω ένα πού και πού.
Είναι αστείο, παλιά το έκανα περισσότερο.
Αλλά έγινε κάτι.
Στην κοινωνία μας,
ο κόσμος άρχισε να μου θυμώνει γιατί δεν ήξερε ότι αστειευόμουν.
Ακόμα κι αν το επάγγελμά μου άφηνε να εννοηθεί...
ότι μάλλον αστειευόμουν.
Αυτό συμβαίνει με τους κωμικούς.
Έχουμε γίνει ο χειρότερος εχθρός.
Όποτε λέμε αστείο που δεν σας αρέσει,
λέτε "Γιατί το είπες αυτό;".
Και στις συνεντεύξεις, "Γιατί αυτό το αστείο;"
κι εσύ λες "Νόμιζα ότι θα ήταν αστείο".
Είναι γελοίο.
Τώρα βρήκα τον μπελά μου
για αστεία που έλεγα πριν από δέκα χρόνια.
Μου λένε "Είχες πει αυτό το αστείο".
Η δουλειά μας ως κωμικοί...
Αν το όριο είναι εδώ,
η δουλειά μας είναι να αγγίζουμε αυτό το όριο.
Η δουλειά μας είναι να ρισκάρουμε, να τζογάρουμε.
Τι γίνεται στον τζόγο;
Δεν κερδίζεις πάντα.
Αλλιώς, δεν θα λεγόταν "τζόγος", γαμώτο.
Οπότε, φτάνουμε μέχρι το όριο. Αυτό είναι εντάξει.
Στις παραστάσεις μου, έχω αστεία
που έχουν περάσει από πρακτικές, δικηγόρους
και που όμως βγήκαν στο Netflix
κι εσείς το βλέπετε χρόνια μετά και θυμώνετε.
Άντε γαμηθείτε, εντάξει;
Γιατί...
όταν είπα το αστείο,
το όριο ήταν εδώ.
Και ήταν κοινωνικά αποδεκτό, εντάξει;
Τώρα ξαναπήγατε το όριο εδώ, οπότε δεν θα πηγαίνω εκεί.
Να το όριο.
Μα μη θυμώνετε επειδή μετακινήσατε το όριο
και το κωλο-αστείο ήταν εκεί πέρα.
Και μετά...
έχετε και το θράσος
να μου ζητάτε να απολογηθώ για ένα κωλο-αστείο.
Ακούστε πώς έχει. Ήθελα να πετύχει το αστείο.
Μερικές φορές λες ένα αστείο
και δεν είναι πετυχημένο.
Λένε "Γιατί το είπες;"
κι εσύ λες "Προσπάθησα να το κάνω να πετύχει, αλλά δεν πέτυχε
και τώρα μου έχετε θυμώσει".
Αν ένας πιλότος στουκάρει το αεροπλάνο
στην πλαγιά ενός βουνού,
δεν λες "Γιατί το έκανες αυτό;".
Θα πει "Η πρόθεσή μου ήταν να το προσγειώσω με ασφάλεια.
Αλλά τελικά απέτυχα στη δουλειά μου.
Δεν ξύπνησα το πρωί με τη σκέψη 'Στούκαρέ το!'".
Είδα την παράσταση του Ντέιβ Σαπέλ.
Μου φάνηκε πολύ γαμάτη.
Ήταν ξεκαρδιστική.
Αλλά ο κόσμος θύμωσε, και, μάλιστα, με διαφορετικά αστεία.
Ακούστε κάτι.
Δεν μου άρεσαν όλα τα αστεία που είπε.
Με κάποια πράγματα που είπε δεν συμφωνώ καν.
Αλλά ξέρετε τι έγινε;
Όταν είδα τα αστεία που δεν μ' άρεσαν,
το ξεπέρασα επειδή δεν είμαι κάνας χέστης.
Εντάξει;
Και άκουσα αυτά που απλώς μου άρεσαν, γαμώτο.
Είπε ότι πιστεύει πως ο Μάικλ Τζάκσον δεν πήδηξε παιδιά.
Εγώ πιστεύω ότι ο Μάικλ Τζάκσον το έκανε.
Εκεί διαφέρουμε με τον Ντέιβ.
Πολλοί δεν ακούν πια Μάικλ Τζάκσον.
Λένε "Δεν θα ακούω πια τη μουσική του".
Εγώ ακόμα την ακούω.
Αλλά μόνο τα τραγούδια των Τζάκσον 5.
Γιατί αν πηδούσε παιδιά τότε,
απλώς πειραματιζόταν κι όλα καλά.
Ακούω μέχρι το "Blame It on the Boogie" και τέλος.
Κοιτάξτε.
Προσπαθώ να σας πω...
ότι αυτή δεν μπορούσε να διαλέξει κρέμα.
Κοιτούσε όλες τις κρέμες.
Εγώ κάνω τα βηματάκια "Πρέπει να χέσω".
Και σκέφτομαι "Γαμώτο, πρέπει να χέσω".
Το φαρμακείο έχει μπάνιο στο πίσω μέρος, οπότε, την κάνω.
Σ' αυτό το σημείο,
πρέπει να σας πω...
ότι είναι μικροβιοφοβική.
Είναι σημαντικό για την ιστορία.
Ίσως έχουμε εδώ μερικούς που προσδιορίζονται ως μικροβιοφοβικοί
και σ' αυτούς τους ανθρώπους λέω...
άντε γαμηθείτε μου.
Δεν έχω γνωρίσει ποτέ κάποιον
που να είναι ενδιαφέρων και κωλο-μικροβιοφοβικός.
Είστε βαρετά μουνιά που μας λέτε συνέχεια
ότι είστε μικροβιοφοβικοί.
Η μικροβιοφοβία σας βγάζει το φίδι από την τρύπα
για τη σκατένια κωλο-προσωπικότητά σας.
Τολμάτε να φέρεστε λες κι είμαστε άρρωστοι.
Πάμε για χειραψία και κάνετε
"Δεν μπορώ γιατί...".
Όταν μαγειρεύεις με μικροβιοφοβικό,
πετάς φλούδια στον κάδο
και λες "Πας τα σκουπίδια έξω;",
αυτοί λένε "Πολύ θα το ήθελα...
αλλά δεν μπορώ.
Είμαι μικροβιοφοβικός".
Λες "Ενώ εμείς τρελαινόμαστε". Γλείφεις τον κάδο...
Δεν είστε ξεχωριστοί.
Μιας και τα λέω,
οι αλλεργικοί στα φιστίκια να γαμηθούν.
Δεν λέω ότι δεν υπάρχουν άτομα με σοβαρή αλλεργία στα φιστίκια.
Υπάρχουν.
Κάποιοι πεθαίνουν αν φάνε ένα φιστίκι.
Αυτό που λέω είναι...
ότι είναι δικό σας πρόβλημα, γαμώτο.
Εμάς τους υπόλοιπους μη μας μπλέκετε.
Αν βρεθήκατε σε αεροπλάνο τελευταία,
λένε αυτό.
"Στη σημερινή πτήση δεν θα σερβίρουμε φιστίκια
διότι κάποιος στο αεροπλάνο έχει σοβαρή αλλεργία στα φιστίκια".
Κι εσύ λες "Καλά. Τότε, μη δώσετε σ' αυτόν".
Τόσο εύκολα ενδίδουν στον πειρασμό;
"Θα με σκοτώσει, αλλά αυτή η νόστιμη αλμυράδα τους..."
Τι πιστεύουν ότι θα κάνουμε εμείς, γαμώτο;
Ότι θα ρωτήσουμε την αεροσυνοδό "Ποιος είναι ο αλλεργικός;".
Τι λες να γίνει αν ο διπλανός σου τρώει φιστίκι;
Λες να αρχίσουν να αιωρούνται σωματίδια φιστικιού;
Μαντέψτε. Αυτά τα αεροπλάνα πηγαινοέρχονται όλη μέρα.
Δεν τα καθαρίζουν καν.
Λέτε να παίρνουν κανέναν "αποφιστικωτή"
και να καθαρίζουν τον αέρα;
Ξέρετε τι κάνω εγώ;
Κάθε φορά που είμαι σε πτήση όπου σερβίρουν φιστίκια,
παίρνω έξι-επτά σακουλάκια
και τα χώνω κάτω από το κάθισμα.
Κι αν πεθάνει κάποιος ποτέ,
θα είμαι ο πρώτος που θα πει
"Έκανα λάθος".
Σας είπα για το μισογυνιστικό αστείο
κι ότι αυτήν τη στιγμή
δεν ξέρω αν ο κόσμος ξέρει ότι αστειεύομαι.
Έχει γίνει πολύ παράξενη αυτή η ένταση που έχουμε
για το σωστό και το λάθος.
Ήμουν σε ένα αεροπλάνο κι αυτή η κωλο...
Μια γυναίκα προσπαθούσε να βάλει μια βαλίτσα στο ντουλαπάκι,
έτρεμε και δεν μπορούσε.
Πήγα να τη βοηθήσω
και με κοίταξε και είπε "Όχι", έτσι.
Τώρα μπλέκω όταν πάω να κάνω κάτι καλό.
Παλιά ήταν η κίνησή μου.
Άνοιγα πόρτες, σήκωνα βαλίτσες,
παραχωρούσα τη θέση μου σε εγκύους.
Αυτή ήταν η φάση μου, την είχα βρει.
Ενώ τώρα, προσπάθησα να τη βοηθήσω κι αυτή…
Θύμωσε μαζί μου;
Λες και κάνω κάτι πατριαρχικό,
τύπου "Εγώ τη σηκώνω καλύτερα".
Οπότε, της είπα "Άντε γαμήσου".
Και...
τελικά αποδείχτηκε ότι είχε Πάρκινσον
και χρειαζόταν βοήθεια.
Αλλά εννοώ ότι θα μπορούσε να είχε πάει πολύ διαφορετικά.
Είχα πάει στον κινηματογράφο...
με τον γιο μου
και βλέπαμε το Γκόστμπαστερς, πριν λίγα χρόνια,
την καινούρια με το γυναικείο καστ.
Ο γιος μου ήταν τεσσάρων τότε
και γυρίζει και μου λέει
"Δεν είναι όσο καλό ήταν το άλλο Γκόστμπαστερς".
Και του λέω "Σκάσε.
Μην το λες αυτό.
Αυτή η ταινία είναι τόσο καλή όσο το άλλο Γκόστμπαστερς.
Θα το συζητήσουμε στο αμάξι".
Αν το σκεφτείτε...
δεν ήταν το ίδιο καλή.
Ήταν πολύ σκατά ταινία.
Δεν ήταν αστεία, οι σκηνές δράσης δεν ήταν καλές.
Ήταν τελείως σκατά ταινία.
Όχι επειδή είχε γυναίκες.
Ήταν σκατά γιατί απλώς αυτό ήταν.
Καταλαβαίνετε;
Με το καστ... Τη σκηνοθέτησε ο Πολ Φιγκ.
Όπως και το Φιλενάδες, αγαπημένη κωμωδία.
Το καστ ήταν από εκείνη την ταινία, ταίριαζαν ωραία.
Ήταν απλώς μια αποτυχία.
Αλλά το παράξενο είναι ότι κανείς δεν είδε την ταινία
και μετά, από το πουθενά,
οι άντρες ήταν γουρούνια, μισογύνηδες μαλάκες
επειδή η ταινία δεν πήγε καλά.
Δεν πήγε καλά γιατί ούτε οι γυναίκες δεν την είδαν.
Αν πηγαίνατε να δείτε την ταινία,
θα ήταν επιτυχημένη.
Αλλά δεν την είδατε
και μετά τα βάλατε μ' εμάς, γαμώτο.
Ξέρετε γιατί δεν πήγε καλά; Είναι κωμωδία δράσης.
Ρωτήστε μια εταιρεία μάρκετινγκ που ξέρει να πουλά προϊόντα.
Οι κωμωδίες δράσης αρέσουν κυρίως στους άντρες.
Ίσως υπάρχουν εξαιρέσεις, αλλά αρέσουν κυρίως στους άντρες.
Ξέρετε γιατί;
Γιατί είμαστε αστείοι και κάνουμε διάφορα.
Και...
Στις γυναίκες αρέσουν τα δράματα γιατί προκαλείτε δράματα.
Οπότε, αυτό που εννοώ είναι...
Σταματήστε τα ριμέικ με τις ταινίες μας.
Αφήστε τες ήσυχες!
Εμείς δεν κάνουμε ριμέικ στις δικές σας!
Ο Μπραντ Πιτ κι ο Τζορτζ Κλούνεϊ δεν κάνουν ταινία
τύπου "Η Μυστική Κωλο-πίτσα"
ή "Ένα γαμημένο μπλου τζιν και δεν ξέρω τι για τέσσερις ηλίθιες".
Δεν πειράζουμε τις μαλακίες σας.
Αν και κάποιες ταινίες θα έπρεπε να γυριστούν ξανά
με διαφορετικό καστ.
Μία από τις αγαπημένες μου ταινίες
είναι η Nine to Five.
Με την Ντόλι Πάρτον, τη Λίλι Τόμλιν, την Τζέιν Φόντα.
Φανταστική. Στέκει και σήμερα.
Τρεις γυναίκες έχουν ένα γουρούνι αφεντικό.
Είναι επίκαιρο, έχουν ένα γουρούνι αφεντικό.
Οπότε, εκείνες τον ναρκώνουν,
τον δένουν με λουριά
και τον κρεμάνε σ' ένα γκαράζ για τρεις βδομάδες.
Διασκεδαστική ταινία.
Πρέπει να το κάνουν με αντρικό καστ, έτσι;
Να βάλεις μια γυναίκα σε θέση ισχύος.
Τρεις υπάλληλοι τη ναρκώνουν,
τη δένουν με λουριά
και την κρεμάνε σ' ένα γκαράζ.
Διασκεδαστική ταινία.
Άλλη μια ταινία για αντίθετο ριμέικ.
Το Brokeback Mountain.
Αυτή η ταινία... Το χρειάζεται!
Στην πρωτότυπη ταινία, δυο τύποι δουλεύουν στα χωράφια
και δεν έχουν τι να πουν.
Οπότε, μπαίνουν στη σκηνή και πηδιούνται απ' τον κώλο.
Στην ταινία μου, δυο κοπελιές
κάνουν αντρικές δουλειές στα χωράφια.
Βαριούνται,
οπότε, μπαίνουν στη σκηνή και βάζουν δάχτυλο μεταξύ τους.
Η εκδοχή μου δεν χρειάζεται καν σκηνή.
Κάτι άλλο που συμβαίνει στον κινηματογράφο...
Νομίζω, συμφωνούμε.
Λοιπόν...
Τέλος με το να βάφεσαι μαύρος.
Σταματήστε το.
Δεν αρέσει.
Αν ετοιμάζεσαι για το Χαλοουίν και σκέφτεσαι
"Λέω να ντυθώ μαύρος",
μην το κάνεις.
Είναι πολύ πιο εύκολο να μην ντυθείς μαύρος.
Δεν χρειάζεται να κάνεις κάτι.
Γλίτωσε λίγο χρόνο στον εαυτό σου.
Με τόσους ηθοποιούς που έχουμε στις ταινίες,
δεν πρέπει να υποδύεσαι κάποιον από άλλη φυλή.
Κάποτε, ο Μίκι Ρούνι υποδύθηκε έναν Ασιάτη
στο Πρόγευμα στο Τίφανις.
Μην υποδύεστε κάποιον από άλλη φυλή, μόνο από τη δική σας φυλή.
Νομίζω ότι συμφωνούμε σ' αυτό.
Συμβαίνει και κάτι άλλο τώρα.
Οι γκέι θυμώνουν
όταν ετεροφυλόφιλοι υποδύονται κάποιον γκέι.
Δεν είμαι σίγουρος, αλλά είμαι πρόθυμος να το συζητήσω.
Αλλά να τι με κάνει έξαλλο, γαμώτο μου.
Ο Τέιρον Έτζερτον, ή Έγκερτον, τέλος πάντων,
υποδύθηκε τον Έλτον Τζον
και τον Έντι τον Αετό.
Δύο απ' τους πιο κακάσχημους όλων των εποχών.
Αυτός είναι πολύ όμορφος.
Δεν μ' αρέσει αυτό, γαμώτο.
Μασκαρεύεται και κάνει τον άσχημο.
Πόσοι άσχημοι ηθοποιοί θα ήθελαν αυτήν την κωλο-ευκαιρία;
Οι όμορφοι πρέπει να έχουν τα πάντα, γαμώ την τύχη μου;
Η Σαρλίζ Θερόν βάζει 15 κιλά
και λένε απλώς "Πόσο γενναίο".
Ξέρεις τι είναι γενναίο;
Να είσαι άσχημος κάθε γαμημένη μέρα!
Λοιπόν, αποφάσισα να πάω στην τουαλέτα. Πηγαίνω...
Με ρωτάει "Πού πας;".
Είναι άσκοπο να λέω ψέματα πια,
οπότε, είπα αυτό.
"Πρέπει να χέσω".
Και λέει, "Αν χέσεις σε δημόσια τουαλέτα,
δεν θα σε ξαναπηδήξω ποτέ".
Κι εγώ έκανα...
"Πολύ καλό επιχείρημα.
Το λες και μεγάλο δίλημμα".
Είπα "Εντάξει, αλλά βιάσου".
Τώρα κάνω το τρεξιματάκι τύπου "Πρέπει να χέσω".
Της λέω "Έλα.
Διάλεξε μια κωλο-κρέμα. Οποιαδήποτε. Όλες καλές είναι".
Δεν κάνει γρήγορα, οπότε έκανα ό,τι κάθε άντρας σε μια σχέση.
Μερικοί άντρες ίσως το κάνατε απόψε για να έρθετε στην ώρα σας.
Έτσι βιάζεται η γυναίκα ή η κοπέλα σου.
Είναι η ειδική κίνηση των αντρών.
Βγαίνουμε έξω
και καθόμαστε στο αμάξι.
Και σκεφτόμαστε "Αυτό σίγουρα θα στείλει ηχηρό μήνυμα".
Οι γυναίκες μάλλον λένε
"Επιτέλους, πήγε να περιμένει στο αμάξι".
Κάθομαι στο αμάξι
και γέρνω έτσι προς τα πίσω,
μέχρι τέρμα πίσω...
Κάνω αναπνοές λες κι είμαι έγκυος με συσπάσεις...
Ο λόγος που κάθομαι έτσι
είναι επειδή πιστεύω ότι, αν είμαι ξάπλα έτσι,
το σκατό δεν θα βγει πολύ γρήγορα,
εξαιτίας της βαρύτητας.
Αν είμαι καθιστός, είναι πιο εύκολο για το σκατό να πέσει.
Επίσης, έτσι που κάθομαι,
σφίγγω τα κωλομέρια μου.
Αν το σκατό περάσει τον σφιγκτήρα,
δεν θα περάσει το αδιαπέραστο φράγμα,
δηλαδή εμένα που σφίγγω τα κωλομέρια μου.
Είμαι και γαμώ τις ιδιοφυΐες εγώ.
Κάθομαι και την παρακολουθώ μέσα από το παράθυρο του φαρμακείου.
Διαλέγει την κρέμα, αλλά μετά σταματάει για λίγο.
Πάει να πάρει κι άλλη κρέμα.
Θέλω να βιαστεί, πατάω κόρνα...
Κοιτάζει προς τα έξω, μου έχει θυμώσει.
Πάει στο ταμείο, σκέφτομαι "Επιτέλους".
Μετά, συναντάει τυχαία μια φίλη.
Αρχίζει να μιλάει με κάποιον.
Σκέφτομαι "Ας ανεβάσω επίπεδο".
Ανοίγω το παράθυρο
και βγάζω το κεφάλι έξω.
Και κάθε φορά που ανοίγουν οι συρόμενες πόρτες,
φωνάζω...
"Θα χεστώ πάνω μου!
"Θα χεστώ πάνω μου!".
Λοιπόν...
Ξεχνώ ότι δεν είμαι στην τηλεόραση.
Δεν το σκέφτομαι συχνά.
Οπότε, βγαίνω και φωνάζω "Θα χεστώ πάνω μου"
κι ένα 14χρονο παιδί περνάει με το πατίνι του και λέει
"Καλή τύχη, Τζιμ".
Λοιπόν, φωνάζω "Θα χεστώ πάνω μου".
Κάποια στιγμή, βγαίνει εκείνη,
μπαίνει στο αμάξι και φαίνεται ότι τα έχει πάρει.
Έχει λόγο.
Φώναζα "Θα χεστώ πάνω μου"
κι έπαιζα την κόρνα.
Κάθεται δίπλα μου και λέει "Δεν το πιστεύω..."
κι εγώ λέω "Μάλώνουμε άλλη ώρα!
Δεν είναι άσκηση!".
Και βγαίνω με την όπισθεν από το κωλο-πάρκινγκ.
Είμαι στη Βεντούρα και μαρσάρω μέσα από την κίνηση.
Αυτή κρατιέται. Η κρέμα πηδάει πάνω-κάτω.
Βλέπω τις Χρυσές Αψίδες των McDonald's.
Της λέω
"Μπορώ να χέσω στα McDonald's, παρακαλώ;
Τα McDonald's φημίζονται για τις καθαρές τουαλέτες τους.
Δεν θα καθίσω καν στο κάθισμα.
Θα σκύψω και θα ψεκάσω".
Μου είπε ένα κατηγορηματικό "Όχι".
Έπρεπε να αποφασίσω.
Το σπίτι μου είναι πέντε λεπτά μακριά. Το δικό της, τρία λεπτά.
Αποφασίζω. Θα πάω στο σπίτι της.
Μόνο έτσι θα τα καταφέρω, σωστά;
Αυτό με σκοτώνει.
Το σκέφτομαι κάθε μέρα, εντάξει;
Αν πήγαινα εξαρχής στο σπίτι της,
δεν θα χρειαζόταν να σταματήσω για την κρέμα.
Τέλος πάντων, μπαίνουμε σπίτι της.
Έχει μεγάλο δρομάκι ως το σπίτι της.
Παρκάρω το αμάξι, βγαίνω, ήδη κάνω έτσι.
"Έλα!"
Όσο και να τρέχω εγώ, αυτή έχει τα κλειδιά.
Φοράει ψηλοτάκουνα, ψάχνει την τσάντα της.
Κι εγώ φωνάζω "Έλα!"
Δεν είναι πια θυμωμένη, απλώς το βρίσκει ξεκαρδιστικό.
Απλώς γελάει.
Φτάνουμε στην πόρτα.
Ξέρεις, όταν θέλεις πάρα πολύ να χέσεις...
Μπορεί να περίμενες πέντε λεπτά ή πέντε ώρες,
αλλά μετά από κάποια ώρα,
θέλεις απεγνωσμένα να χέσεις.
Μέχρι που φτάνεις στα τέσσερα μέτρα από την τουαλέτα.
Κι η κωλοτρυπίδα σου αρχίζει να αυτοεπαινείται...
για όλη την καλή δουλειά που έκανες.
Η κωλοτρυπίδα σου λέει "Τα καταφέραμε!
Τα καταφέραμε ως ομάδα.
Χαίρομαι που τα καταφέραμε μαζί".
Στην τουαλέτα πάντα πας έτσι...
Ποτέ δεν κάθεσαι...
Όχι.
Γιατί πάντα προλαβαίνεις στο τσακ;
Δεν είσαι τόσο τυχερός.
Δεν υπάρχουν τόσες συμπτώσεις στον κόσμο...
ώστε να προλαβαίνεις πάντα στο τσακ.
Η κωλοτρυπίδα σου έχει δικό της μυαλό
και μια παβλοφική αντίδραση.
Τέλος πάντων.
Πηγαίνω στην πόρτα
και φωνάζω "Έλα!"
Φωνάζω πάρα πολύ.
Έρχεται, βγάζει τα κλειδιά, γελάει.
Πάει να βάλει τα κλειδιά.
Της πέφτουν.
Τα κλειδιά πέφτουν στο έδαφος...
κι εγώ χέζομαι πάνω μου.
Και δεν είναι καμιά μικρή προειδοποιητική σκατούλα,
τύπου "Έχει κι άλλα σαν αυτό".
Ούτε ήταν πλήρης εκκένωση.
Δεν ήταν... έτσι.
Ήταν πολύ περίεργο.
Τα σκατά έβγαιναν από μέσα μου
με σταθερό ρυθμό...
Χωρίς να σπρώχνω.
Τα πάντα, από υγρά μέχρι στερεά
κι όλα τα ενδιάμεσα.
Είχα πάει από τον πλήρη πανικό στην απόλυτη ηρεμία.
Με πλημμύρισε. Ήμουν...
Το τζιν μου είχε γεμίσει.
Κι αμέσως,
η μυρωδιά ανθρώπινων κοπράνων
διαχέεται στον αέρα.
Και για πρώτη φορά, αυτή παίρνει μπρος και λέει
"Γαμώτο!"
κι αρπάζει τα κλειδιά...
Κι εγώ κάνω "Μπα, όχι.
Δεν έχει νόημα να βιαστείς πια.
Με το πάσο σου εσύ".
Ωραία.
Πριν φύγω,
θα σας πω μια σύντομη ιστορία.
Η μητέρα μου πέθανε πριν από λίγους μήνες
κι όταν πέθανε η μητέρα μου...
Η μητέρα μου δεν ήταν ποτέ...
Ναι. Ακούστε πώς έχει.
Η μητέρα μου δεν ήταν αστεία.
Δεν είχε αίσθηση του χιούμορ.
Δεν με θεωρούσε αστείο.
Ποτέ δεν είπε για παράστασή μου "Ήταν αστεία".
Αλλά πάντα με στήριζε πολύ.
Ήταν ο μόνος άνθρωπος στη ζωή μου...
Έσπαγα πολλή πλάκα με τη μητέρα μου.
Την έλεγα "Γκούνθα", ήταν το επίκεντρο πολλών αστείων μου.
Και θα την παραδεχτώ σ' αυτό. Δεν παραπονέθηκε ούτε μία φορά.
Δεν παραπονέθηκε ποτέ.
Οπότε...
Θα ήθελα να πω μία ιστορία
στην οποία δείχνει λίγο πιο κουλ.
Εντάξει;
Όταν ήμουν 13 χρονών κι ο αδερφός μου 17,
βλέπαμε στο σπίτι τον Πόλεμο των Άστρων.
Εγώ καθόμουν στον Θρόνο της Μιζέριας, εκείνος στον καναπέ.
Ο αδερφός μου, ο Σκοτ, είναι θεόμουρλος.
Γυρίζει και μου λέει "Τζιμ, φέρε μου μια κόκα κόλα".
Του λέω "Πάρε μόνος σου, δεν σου φέρνω εγώ".
Λέει "Φέρε μου, αλλιώς θα κατουρήσω στο χαλί".
"Τι πράγμα;"
"Φέρε μου, αλλιώς θα κατουρήσω στο χαλί".
Λέω "Δεν θα σου φέρω κόκα κόλα".
Και λέει "Προτιμάς να κατουρήσω στο χαλί;"
Λέω "Μάλλον αυτό σου λέω, γαμώτο".
Κι ο αδερφός μου πάει στη μέση του σαλονιού,
στέκεται μπροστά μου,
βγάζει τον πούτσο του,
αρχίζει να κατουράει στο χαλί,
με κοιτάζει και λέει
"Δεν καταλαβαίνω γιατί θέλεις συνέχεια να δημιουργείς προβλήματα.
Ήταν πολύ πιο εύκολο να μου φέρεις την κόκα κόλα,
αλλά, όχι, ο Τζιμ πρέπει να κάνει τον δύσκολο".
Τινάζει τον πούτσο του, τον ζώνει,
γυρίζει πίσω και ξαπλώνει.
Αυτό το σημείο με σκοτώνει, γαμώτο.
Δεν πήρε ποτέ κόκα κόλα.
Εγώ κάθομαι εκεί, με 40 βαθμούς, χωρίς κλιματιστικό,
με μια λιμνούλα κάτουρου στο σαλόνι
να εξατμίζεται.
Βλέπαμε την Επιστροφή των Τζεντάι.
Έρχεται η μαμά μου.
Κάνει ό,τι κάνουν οι γονείς όταν μένουν άφωνοι.
Μπαίνει μέσα και βλέπει το κάτουρο
και είπε αυτό.
"Γιατί;
Ποιος θα...
Ποιος... Γιατί;"
Και μετά είπε
"Κάθε γαμημένη μέρα και κάτι διαφορετικό.
Κάθε μέρα".
Μετά είπε "Ποιος το έκανε;"
Δεν ήθελα να μπλέξω, οπότε είπα "Ο Σκοτ".
Γυρίζει και λέει στον Σκοτ
"Γιατί το έκανες αυτό;"
Κι αυτός είπε "Είπα στον Τζιμ να μου φέρει μια κόκα κόλα,
αλλιώς θα κατουρούσα στο χαλί".
Κι η μητέρα μου μού κάνει...
"Γιατί δεν του έφερες; Ξέρεις ότι είναι παλαβός, γαμώτο".
Κυρίες και κύριοι, ευχαριστώ πολύ.
Καληνύχτα. Το εκτιμώ. Αλήθεια.
Υποτιτλισμός: Κατερίνα Περδικάκη