Downloaded from YTS.MX
NETFLIX PRZEDSTAWIA
Official YIFY movies site: YTS.MX
Gdy ktoś pyta, czemu nie lubię Bożego Narodzenia,
mam prostą odpowiedź:
urodziłem się w święta.
Mama mówiła, że byłem jej najlepszym prezentem.
Urocze powiedzonko.
Tata twierdził, że wolałby bokserki.
Chyba żartował.
Wszyscy urodzeni w Boże Narodzenie wiedzą,
że nigdy nie będą mieli porządnej imprezy urodzinowej.
O ile w ogóle będzie impreza.
Znajomi ze szkoły spędzają święta z rodzinami,
otwierając swoje prezenty.
25 GRUDNIA 1982
W końcu przestałem prosić o przyjęcie.
Nie mogłem konkurować z bardziej znanym
i bardziej uwielbianym kumplem od urodzin.
Dlatego zacząłem podróżować.
Imprezowałem z ludźmi, którzy też nienawidzili świąt,
upijałem się i spałem, z kim popadnie.
To był zwyczajny wolny dzień.
Aż poznałem Laurę.
GRUDZIEŃ 1998
Po ślubie pojawiły się dzieci.
Dzieci wszystko zmieniają.
Nie da się ignorować świąt, bo one na pewno nie zapomną.
Dzięki Bogu to tylko raz w roku.
O Boże!
Dobry Boże!
Jezu Chryste!
Tak jest! Chodźmy!
KUP PREZENTY DLA MAMY I LEOZINHO
WESOŁYCH ŚWIĄT!
WESOŁYCH ŚWIĄT 2010 WESPRZYJ FINANSOWO KLUB DZIELNICOWY
Co słychać? Jak się pan czuje?
- Mam ofertę… - Dziękuję.
- A co z dziećmi? - Wolę się tu ugotować!
Uważaj! Cholera!
Widzę, że się wepchnęłaś!
Teraz udajesz, że cię tu nie ma. Wszyscy to widzą!
Popychacie mnie!
Wiecie co? Wychodzę! Przepraszam!
Mówię poważnie, z drogi!
Boże!
- Jezu. - Zwariował pan?
Tak że…
Jeden dla teściowej, drugi dla mamy,
trzeci dla wujka i czwarty dla mnie.
Moja rodzina uwielbia panettone.
Kurwa.
Co to gra?
TWOJA DAROWIZNA MA ZNACZENIE PODARUJ DZIECKU UŚMIECH
Mamo, posłuchaj mnie.
Przygotowałam ryż, wujek Victor przynosi indyka,
Luana robi szarlotkę, Soraia sałatkę z kurczakiem,
szynkę mam, więc weź sałatkę ziemniaczaną.
Bez jabłek, nie lubię z jabłkami.
Tylko bez jabłek…
- Za późno. - Cholera!
Dobrze, mamo, będziemy czekać.
Pa, całusy.
Mam wrażenie, że ona robi to celowo.
Wie, że nie cierpię jabłek w sałatce,
rodzynek w ryżu i śliwek w indyku.
Po co mieszać smaki? To nie ma sensu.
Straszna rzecz, myślisz, że jesz ogórka, a okazuje się, że to deser.
Oni chyba mają gastro,
bo nawet nie obierają ziemniaków.
Przestań psioczyć!
- Idź zapakować rower Leozinho. - Po co?
Prezent musi być niespodzianką.
Leozinho poprosił o rower i dobrze wie,
że dostanie rower.
Przecież sam wybrał kolor! Jak niby mam go spakować?
Jak by to był słoń?
To bez sensu, zostańmy przy kokardce.
- Patrzcie, to rower! - A zabawa?
Co z duchem świąt? Przecież będzie Mikołaj.
Chłopak Luany się przebiera.
On nie wierzy w Mikołaja, powiedziałem mu:
- „To czysty kapitalizm!”. - Okropne.
Poza tym Aninha i jej kuzynki ciągle wierzą, a ja to lubię.
- Tylko wezmę piwo… - Nie, ja ci je podam!
Co tu robi tort? Urodziny mam jutro.
Wiem, ale wszyscy będą tu o północy.
To ważny dzień, dzieci były zachwycone pomysłem.
Dlaczego?
Bo każdy świętuje urodziny.
Bo cię kochają.
Ja też cię kocham, głuptasie.
Naprawdę?
Myślisz, że to rower?
Nie wiem, to może być wszystko.
Boję się.
Tosty francuskie!
Brawo ty!
Beatriz, nie dotykaj prezentu kuzyna!
- Skarbie… - Dalej, tato!
Po co nam kolejny renifer?
- Nie wystarczę ci? - Ty zacząłeś.
Roy nie chce się bawić. Idź, ja się poświęcę.
- Naprzód! - Skarbie, swoje ważysz.
- Moja kolej! - Zwariowałeś? Jesteś za duży.
Dość, skarbie. Plecy mi wysiadają.
Obejrzymy Pada Shrek?
Innym razem.
Obiecuję, ale nie teraz.
Jezu!
Moje plecy.
- Mama! - Wspaniale, twoja mama!
- Moja córeczka! - Wesołych świąt!
- Witamy! - Dziękuję.
- Wesołych świąt, dzieciaki! - Wesołych świąt!
- Wszyscy tu są! - Chodźmy do środka.
- Dziękuję za uścisk. - Uważaj, gorące.
Połóż na stole.
Parzy!
- Chodźmy! - No już…
Wesołych świąt, tato.
Cześć, tato. Wesołych świąt!
A deser?
- Luana upiecze szarlotkę. - Chwila!
Będziemy ją podziwiać czy jeść?
Pierwsze słyszę!
- Babciu! - Aninha, ależ wyrosłaś.
Juliana, Bia, najpierw sałatka, potem prezenty.
Właśnie, jedzcie sałatkę.
Ty też. Jesteś na diecie.
Zaczynam po sylwestrze.
Ja też rzucam palenie w przyszłym roku.
Nie kupiłem nerkowców,
z roku na rok są coraz droższe.
Babciu, czego sobie życzysz?
Potrzebuję tylko zdrowia, kochanie!
Skoro tak twierdzisz.
- Jorge! - Jezu!
Myślisz, że ten rząd przetrwa?
Puszczają już Roberto Carlosa?
Pewnie tak, musisz sama sprawdzić.
Co za dramat!
Kolejne święta, szwagier!
- Szwagier? - Przecież jesteśmy szwagrami.
- Mogę jedno? - Weź moje, ja nie chcę.
Żarty na poziomie wujka Victora.
Módlmy się o lepszy rok.
Powiem ci, że ten był ciężki.
- Nie musisz. - Posłuchaj, mam świetny pomysł na biznes.
To naprawdę duża sprawa.
Zarobię kupę kasy.
Biżuteria.
- Przemyt? - Nie!
- Ostatnio… - Nie.
Jestem już mądrzejszy. Będę robił biżuterię.
Wiesz, że po wypolerowaniu pierścionka
jubiler zatrzymuje dla siebie cały ten złoty pył?
- Ciekawe. - Prawda?
Pod koniec miesiąca do pensji doliczę złoty pył.
Będę bogaty! Będziemy bogaci, szwagier!
Najwyższy czas.
Tak, ale…
to ciężkie czasy.
- Mam dwoje dzieci i… - Dobrze. Ile?
- Myślisz, że prosiłbym o pieniądze? - Ile?
Ile możesz, na ile cię stać.
Pamiętaj, że są święta.
- Wypiszę kolejny czek. - Dzięki.
To twój pradziadek, Nhanhão.
A to ja.
Rany! To naprawdę ty?
O Boże.
To dziadek kiedyś żył?
- Bia, on ciągle żyje. - Właśnie.
Choć na to nie wygląda.
Dziadek Nhanhão miał udar.
Co to jest udar?
To nieistotne. Był najlepszym tatą na świecie.
Zawsze w święta
pracował w sklepach jako Mikołaj.
Patrzcie!
- Naprawdę wygląda jak Mikołaj. - To prawda.
Najpiękniejszy.
Uwielbiał się przebierać, bawić się z dziećmi
i wręczać im prezenty.
Nie mógł się doczekać świąt.
Uwielbiał ten okres.
Niektóre dzieci…
naprawdę wierzyły, że to Mikołaj.
Tęsknię za tym, że tata…
był blisko mnie.
Ciągle tu jest, mamo.
- Na pewno cię słyszy. - No tak.
Teodoro, możesz wziąć ze sobą ojca i spędzić z nim więcej czasu.
Naprawdę.
To żaden problem. Wujku, wychodzisz?
Może też zamieszkać z tobą, jesteś przecież kawalerem.
Jestem wdową, Jorge.
Z zapaleniem błędnika.
Sama się nim nie zajmę.
Ależ skąd!
Tak tylko wspomniałem, bo wydajesz się być wzruszona.
Pomyślałem sobie, że mogłabyś spędzić z nim chwilę.
Dostaliście z Laurą dom rodzinny, chcesz zmienić ten układ?
- Ależ skąd… - Skarbie, nie teraz.
- Czemu nie? - Bo to święta!
Wiem, dlatego musimy się dzielić.
Chcę się podzielić dziadkiem Nhanhão.
Może spędzać część świąt u Luiza Cláudio.
I tak niewiele robi.
Tato, dziadek dzwoni.
Dzięki Bogu!
Wrócimy do tego.
- Nie ma mowy! - Kolacja!
Tobie też wesołych, staruszku.
W porządku, tato. Rozumiem.
Jest jak jest.
Przyjedź następnym razem.
Tak, prezenty doszły.
U dzieci w porządku.
Też tęsknię.
Obiecuję, że za rok postaram się wpaść.
Wujek Victor i Soraia się kłócą!
Kurwa.
Wesołych świąt, pogadamy po sylwestrze.
Nie będziesz mnie znieważała!
Też chcę szacunku!
To Boże Narodzenie!
- Walić je! - Bez przesady!
Co tu się stało?
- Ciągle gada o moim dekolcie. - Dlaczego?
- Mówi, że jest dziwkarski. - To fakt!
Niedołężny starzec!
Nie można im tego mówić wprost.
Pogorszysz sprawę!
Jorge!
- Tak? - Że niby jestem niedołężny?
Niedosłownie.
Bardziej w sensie: „Patrzcie!
Jaki miły staruszek!”.
Mam tego dość!
Nie zasługujecie na mnie i na mojego indyka!
- O nie! - Proszę!
- Co jest? - Mam dość!
- Idź za nim! - Po indyka?
Wujku, poczekaj!
- Dotknął go pachą! - Jesteś piękna.
- Daj żyć! Wracaj! - Jezu.
Dotarła szarlotka!
Gdzie Joca?
- Nie pytaj, zerwaliśmy. - Co?
- To ci wieści! - Mamo, daj mi spokój!
- Z nikim nie jesteś na długo. - Co się stało?
Dał mi na święta tanią biżuterię.
- I to wszystko? - Siostrzyczko!
Wytłumaczę ci, bo chyba nie ogarniasz.
To święta.
Jestem młoda i seksowna.
A on ma pieniądze.
To urodziny Jezuska, Boże Narodzenie.
- Gdzie mój prezent? - Ma rację.
- Mamo, pal na zewnątrz. - Nie ma tu dzieci.
A poza tym…
okazał się być gruby.
Naprawdę?
Facet waży 120 kilo. Dziś to zobaczyłaś?
- Lepiej późno niż wcale. - Na Boga, Luana!
Miał być Mikołajem! Gdzie ja teraz znajdę zastępstwo?
Nie będzie indyka!
Po sprawie.
Okropny, przerażający widok.
Zaczął uciekać, potknął się i puścił tacę.
Ładna scenka.
Wszystko widziałem w zwolnionym tempie.
Złapałem mięso,
ale było całe w tłuszczu,
więc mi się wyślizgnęło.
Potem wrzucił je do bagażnika. Prawie zwymiotowałem.
Niestety mam wrażenie, że później je zje.
Nigdy nie jest za późno na spaghetti z parówkami.
I sos pomidorowy, dzieci będą zachwycone.
Z serem na wierzchu, prawda?
O co wam chodzi?
Laura, nie podoba mi się to!
Jorge, pogodzę się z brakiem indyka i z brakiem wujka,
ale nie z brakiem Mikołaja.
Musisz tylko wyjść na dach i udawać, że masz prezenty,
które spadną tam,
koło choinki.
Mało ciałka.
Dlaczego? Wyglądam dość grubo.
Mam już torbę… Jezu Chryste!
Włożyłaś tu elfa?
Co tam jest? Kamienie?
Dzieci? Leozinho?
Co za beznadziejny dzień!
Beznadziejny!
Staruszku? Hej, starcze!
Ty powinieneś się tym zająć.
Masz już brodę i stylówę…
Ja nie lubię świąt, ale nie mam wyjścia!
Jeszcze się dowiesz,
jaki jest sens świąt.
Laura!
- Chodź tu! - Co się stało?
Ten umierający…
- Ten… - Co?
Ktoś go włączył na nowo, właśnie się poruszył!
Jorge, to niemożliwe. Od lat milczy i się nie rusza.
Mówił do mnie!
- Naprawdę! - Dobrze, chodźmy już.
- Bierz wór. - Skarbie…
O co ci chodzi? Musisz mi uwierzyć!
- Jasne. - Jej coś powiedz!
- To twoja wnuczka! - Zostaw go.
Wybacz, dziadku. Chodźmy.
- Już czas. - No ale…
Na litość boską, powiedz jej coś!
No chodź.
Laura, on ze mną rozmawiał. Poruszył się i wskazał na mnie palcem.
Jeśli czegoś będziesz potrzebował, mów przez radio.
Po co Mikołajowi krótkofalówka? Rozmawiam z elfami?
Dobry pomysł.
O nie.
Zaczynasz się wczuwać.
- Wcale nie. - Będzie super.
Będzie wspaniale.
Wyglądasz jak wariatka.
Jak psychopatka.
- Jorge! - Dobrze, idę.
- Uważaj i daj buzi. - Już.
Słuchajcie, ważne ogłoszenie.
W tym roku mam dla was niespodziankę.
Mikołaj będzie tam!
Jesteście gotowi?
Tak!
No już, włączaj.
Czas na magię!
Słuchajcie uważnie,
święta są już blisko!
Raz, dwa, trzy…
Proszę!
Teraz zamykamy oczy.
Wszyscy mają zamknąć oczy
i z całego serca liczyć na to, że Mikołaj przyniesie prezenty.
Muzyka, Luiz Cláudio!
Oczy zamknięte!
Jorge, możesz ruszać.
Włączaj.
Już prawie tu jest!
Wesołych świąt!
Patrzcie, co tu mam.
Cudownie, dobry Boże!
Kto chce prezenty?
Ja!
To teraz przejdę przez komin.
Jorge, nie musisz, wracaj tam.
Nie musisz, wracaj.
Jorge, wracaj!
Wracaj na górę.
Jorge, wracaj.
Nie musisz tego robić.
Nie musisz.
- Tato, obudź się! - Skarbie…
Daj mi jeszcze pospać, jestem zmęczony.
Obejrzymy Pada Shrek?
Potem, dobrze?
Daj mi pospać, jestem zmęczony.
Dostanę od Mikołaja rower?
Prosiłaś go o lalkę.
Nie, prosiłam o rower.
Twój brat prosił o rower a ty o lalkę.
Nie, prosiłam o rower.
Dobrze, skarbie, idź do mamy i daj mi spać.
Mamo, nie chcę lalki!
Co jest?
Laura, gdzie moja niebieska szczoteczka?
Nie wiem, Jorge! Ty masz czerwoną!
Ale…
Nieważne.
KUP PREZENTY DLA LUANY I WUJKA VICTORA
Leozinho.
- Urosłeś od wczoraj? - Nie wiem, tato.
Skąd masz deskorolkę? Nie lubię ich.
To niebezpieczne, możesz zrobić sobie krzywdę.
Dałeś mi na urodziny, nie pamiętasz?
Ja?
Staruszek oszalał.
- Cześć, kochanie. - Skarbie.
- Co robisz? - Twój tort.
Nie znalazłam w sklepie nic porządnego.
Nie zjemy tego z lodówki?
Co jest?
- Lista zakupów na kolację wigilijną. - Kolejną? A co z resztkami z wczoraj?
Wczoraj jedliśmy pizzę. Napij się kawy, czas na pobudkę.
Dobrze.
- Wesołych świąt! - Nie ma w nich nic wesołego!
Ktoś ukradł mój samochód i zaparkował inne auto na moim miejscu.
Możesz sprawdzić monitoring,
żeby znaleźć tego gnoja?
Gnoja, który tu zaparkował, też chcę poznać!
- Proszę. - Panie Jorge, proszę oddychać.
Spokojnie, to pański samochód.
Przezabawne. Jesteś komikiem?
- Stand-uperem. - To nie moje auto, znam swoje auto.
Gdyby było moje, mógłbym nacisnąć ten przycisk,
a ono…
Ktoś chyba pił…
Zero szacunku, tak?
Tak to ma niby wyglądać? Jak Zakręcony piątek?
Á propos, zbieram świąteczne napiwki od tych,
którzy jeszcze nie wpłacili.
Świąteczne napiwki.
Większość osób daje po 300 reali, ale może pan dać, ile tylko chce.
No proszę, zarabiasz więcej ode mnie!
Ale nie kłam, już ci dałem pieniądze.
Nie kłóćmy się, panie Jorge.
Dał mi pan pieniądze, ale to było rok temu.
Na Boga! Co ty gadasz?
Masz mnie za głupka? Dałem ci je wczoraj…
WESOŁYCH ŚWIĄT 2011
Panie Jorge!
No i zapomniał o pieniądzach.
- Laura! - Jorge, nie strasz mnie! Co jest?
Jaki dziś dzień?
- 24 grudnia. - Niemożliwe!
To było wczoraj, dziś jest 25.
Słucham?
Wszystko przez ten głupi baner z 2011.
Wiem, że panettone sprzedają od sierpnia,
ale to już jest przesada!
Wywiesić baner na 2011?
Ledwo skończyliśmy Boże Narodzenie 2010!
Jorge, wszystko się zgadza. Dziś jest 24 grudnia 2011.
GRUDZIEŃ 2011
Jorge? Co się stało?
Co się stało? To 2011 rok.
O Boże…
Nie pamiętasz wyjazdu do Ricardo i Priscili?
Nie.
Występ baletowy Aninhy we wrześniu?
- Sam zrobiłeś to zdjęcie. - Nie pamiętam.
Sylwester w Búzios, w Pousada do Sol z moją siostrą.
Głowa już się wtedy zagoiła, nie pamiętasz?
Pamiętam ostatnie święta, jakby były wczoraj.
Wujek wyszedł z indykiem,
twój brat prosił o pieniądze, rozstanie siostry,
ja w stroju Mikołaja spadam z dachu…
Co było potem?
Cały rok.
Czemu nic nie pamiętam?
To pewnie trauma.
Może masz pamięć wybiórczą?
- Idź do lekarza. - Z czym?
Nawet nie wiem, co mi jest. Poza tym znowu są święta!
Jak mam się niby umówić?
Ależ brzydki obraz.
Sam go kupiłeś.
Ja?
- To najgłupszy pomysł świata. - Laurita, zastanów się.
Straciłem pamięć przez uderzenie w głowę,
więc odzyskam ją, robiąc dokładnie to samo.
- Skąd to wiesz? Z telewizji? - Tak.
- Co im powiesz? - A jak sądzisz?
Że tata musi solidnie oberwać w głowę.
Spodoba im się. Pomyślą, że to gra.
Nie pójdą na to.
- Zobaczysz. - Tato, mogę?
- Ja pierwsza! - Widzisz?
Starczy dla wszystkich.
Wcale nie! Nie będziecie bić ojca!
To niedorzeczne!
Mamo, jest fajnie!
Chcą pomóc tacie.
Wcale nie! Chcą cię zbić!
Nie tak powinny wyglądać święta!
Tak wygląda prawdziwa miłość.
W porządku?
Ale super!
Możemy cię uderzyć, wujku?
To za dużo miłości.
Co one tu robią? Kto je zaprosił?
My, bo mają kij bejsbolowy.
- Cholera… - Po co ci kask?
Zepsujesz zabawę.
Dla ochrony.
Boję się, zrozumiano?
Cholera!
Nie w tyłek!
Tak nie wolno.
- Nie taka była umowa! - Jak to?
- O Boże! - Tato!
Dość tego! Wystarczy!
- Wojna! - O nie! Co to ma być?
- Głosowałem na tego wariata? - Tak, Jorge.
Nie głosowałbym na takiego dupka.
Nie kłam.
Mówię prawdę. Nawet pomagałeś przy kampanii.
- Czemu nie głosowałem na… - Zmieniłeś zdanie po skandalu.
Nie mówmy już o tym.
Dobrze.
Polityka zrobiona. A rodzina?
- Jak idzie dzieciom w szkole? - Jak zwykle.
Chodzą na zajęcia,
są zdrowe,
dorastają.
Aninha zaliczyła rok, Leozinho nie.
Leozinho kibluje?
Zdarza się.
I dostał deskorolkę?
Jesteśmy zbyt pobłażliwi. Przecież codziennie się z nim uczę.
Kiedyś się z nim uczyłeś,
ale po awansie nie masz na nic czasu.
Dostałem awans?
- Jestem kierownikiem? - Tak.
Przynosisz pracę do domu.
Prawie nie masz dla nas czasu.
Dostałem podwyżkę! To był wspaniały rok!
Stąd nowy samochód.
Tak jest!
Nie mogę się doczekać wypłaty.
A zwolnili Maércio? To złodziej.
Nie wiem, Jorge.
Na pewno go zwolnili. Wal się, Maércio!
- Jorge! - Tak?
- Rozmawialiśmy o Leozinho. - Oczywiście!
Zatrudnimy korepetytora, stać nas.
- Pogadam z nim. - Nie.
Nic nie mów, dopóki nie wróci ci pamięć.
Nie chcę, żeby myślał, że jesteś…
Kierownikiem.
- Wariatem. - Dobrze.
Już? Muszę się skupić, sprzątająca ma dziś wolne.
Skończyłem.
Mamy sprzątającą?
Myślisz, że to rower?
- Może! - Boję się.
- Bardzo proszę. - Brawo ty!
Beatriz, nie dotykaj prezentu kuzynki!
Co się dzieje?
Nienawidzę świąt, a przeżywam drugie z rzędu.
- Wszystko się powtarza. - Skarbie, odpręż się.
Aninha, co to ma być?
Zabawa, tato.
Kto ci to dał?
Ty. Na dzień dziecka.
Trzymaj się, Jorge.
- Wesołych świąt. - Kochanie!
- Mamo! - Laura!
- Babcia! - Wesołych świąt!
Ależ jesteście piękni!
Uważaj, gorące.
- Zapomniałem. - Połóż tam.
Wesołych świąt, tato.
Cześć, tato. Wesołych świąt!
A deser?
- Luana upiecze szarlotkę. - Będziemy ją podziwiać czy jeść?
- Babciu! - Aninha, ależ wyrosłaś!
Juliana, Bia, najpierw sałatka, potem prezenty.
- Właśnie, jedzcie sałatkę. - Ty też.
- Jesteś na diecie. - Zaczynam po sylwestrze.
Ja też rzucam palenie w przyszłym roku.
Nie kupiłem nerkowców,
z roku na rok są coraz droższe.
Babciu, czego sobie życzysz?
Zdrowia.
Resztę mogę sobie kupić sama.
- Jorge. - Jezu!
Myślisz, że ten rząd przetrwa?
- Panowie! - Cholera!
- Roberto Carlos… - Już leci.
- Świetnie. - Roberto…
- Co tam, szwagier? - Ależ mnie przestraszyłeś!
- Ciągle tak na mnie mówisz. - Ależ to zleciało.
- Jak z bicza strzelił. - Fakt.
Módlmy się o lepszy rok.
Wiecznie bez kasy.
- No tak. - Ty sobie radzisz.
Słyszałem o awansie.
Ja też słyszałem.
- Słucham? - Do dzieła.
Przejdźmy do rzeczy.
Najpierw opiszę ci mój pomysł.
- Nie musisz. - Grzyby shitake.
Mój Boże.
Wkładasz zarodniki do kłody, podlewasz trzy razy dziennie,
dobrze potrząśniesz i będą rosły jak szalone.
To wszystko!
Szwagier, będę bogaty! Mam nagranych dwóch klientów.
Dwóch? Może cię to przerosnąć.
- Ile? - Co?
- Myślisz, że chcę twojej kasy? - No ile?
Na ile możesz sobie pozwolić.
Odwróć się, tu jest mokro.
- Proszę. - Oddam z odsetkami.
- Jasne. - Pamiętaj, że mamy święta.
Nie mogę zapomnieć.
Tato, wiem, że nie możesz wpaść.
Mówiłeś wczoraj… To znaczy rok temu.
Wypiłem parę drinków, jestem dziabnięty.
Ja za tobą też.
Nie widzieliśmy się?
Muszę dużo pracować, ale spokojnie:
obiecuję, że odwiedzę cię w wakacje.
Ja ciebie też.
Wszystko gra, Jorge?
Tak, Teodoro.
Potrzebuję papierosa.
Od kiedy palisz?
Sam nie wiem.
Laura mówiła, że palisz za jej plecami.
Naprawdę?
Czemu milczała?
Jak to czemu?
Nie pamiętasz, co zrobiłeś?
Oczywiście, że pamiętam, ale…
jeszcze tylko raz.
- Jorge! - Rzuć palenie!
- To cię zabije! - Wujek Victor…
Próbuje wyjść z indykiem. Czemu nie może wziąć sałatki?
- Wrócimy do tego. - Rzuć palenie!
- Zrób coś. - Już.
- Seksista! - Zgadzam się.
Wychodzę!
Jezu. Co tu się dzieje?
Victor, daj nam spokój. Znowu to samo?
Już wczoraj nie jedliśmy indyka, musisz się powtarzać?
Też nie jadłem przed Wigilią.
Nie kłóćmy się dzisiaj.
Laura, on mnie obraża.
Mówi, że się puszczam.
Wujku, to niegrzeczne.
Jest z Jocą od lat.
Dużo schudłeś, gratuluję.
Martwiłem się o twoje zdrowie.
- Jak to? - Joca był rok temu, to Marcão.
- Pamiętasz? - Mój błąd, ale ona nie próżnuje.
- Ciężko za nią nadążyć. - Widzisz? Mówiłem! Mylę się?
Jesteś mi winna przeprosiny.
- Nie ma mowy. - Przeproś go!
Nie mówię do ciebie, Jorge.
- Nie musisz. - Wiecie co?
Nie zasługujecie na mnie…
No i proszę.
…i mojego indyka!
- Na litość boską! - Dość!
Tylko nie dzisiaj! Na Boga!
Zróbcie coś, ja nie mam już…
Skarbie…
nie zniosę kolejnych świąt z twoją rodziną.
To jeden kiepski dzień.
Dla mnie dwa z rzędu.
Ten rok zapamiętasz.
Zrelaksuj się.
Do świąt jeszcze dwanaście miesięcy.
Mam nadzieję.
- Dobranoc. - Dobranoc.
WESOŁYCH ŚWIĄT 2012
Nie!
- Laura. - Tak?
- Znowu to samo. - O nie!
- Gdzie dzieci? - U mamy.
Sprawdźmy pamięć.
Nie, musimy iść do lekarza.
Do lekarza?
Miałeś milion badań.
- I nic? - Wszystko w porządku.
W pierwszy dzień świąt pamiętałeś już wszystko poza Wigilią.
I co powiedział lekarz?
Kazał ci odpocząć
i poczekać kolejny rok.
Naprawdę nic nie pamiętasz?
Nic, skarbie. Pamiętam tylko ostatnie święta.
Ktoś mnie przeklął albo…
- To on! - Co?
Powiedział, że dowiem się, jaki jest sens świąt.
To twoja sprawka, staruszku? Przekląłeś mnie!
To niemożliwe, milczy od lat.
Dwa dni temu mówił!
Lepiej zdejmij tę klątwę! Ale już!
Jorge, puść go!
Wybacz, dziadku, jest zestresowany.
Co teraz?
- Wesołych świąt, panie Jorge. - Idź do diabła!
- Kto to? - Oswaldinho po pieniądze!
- Co roku to samo! - To nie tak, prosiłam go o coś.
- O co? - O twój tort urodzinowy.
O rany.
Wszystkiego najlepszego.
Wybacz, nie poznałem cię. Zafarbowałeś włosy.
Oczko ci się odlepiło.
Proszę.
Może czas na świąteczny napiwek?
- Już go dostał. - No tak.
Chcesz może kawy do ciasta?
- Bez cukru. - Przynieś mu kawę bez cukru.
Ogarnijmy to.
Naprawię.
Po prostu…
I świetnie. Wolisz mieć wąsy czy bródkę?
- Wąsy. - Świetnie.
Nie zlizuj.
Prawie zwróciłem.
Przyniosę ci…
Sałatka ziemniaczana i gorący indyk.
Babciu!
Wszystkie dzieciaki!
- A deser? - Luana upiecze szarlotkę.
Będziemy ją podziwiać czy jeść?
- Co to? - Uważajcie!
Choinka prawie się przewróciła.
Tak właśnie działa piramida.
Będziesz szalenie bogaty.
Nie zasługujecie na mnie i na mojego indyka!
- Nie! - Jest mój, zostawcie mnie!
- Jest mój! - Idź za nim!
- Oddaj! - Złapcie go!
LEK NASENNY
Jorge.
Jorge!
OBUDŹ MNIE JUTRO. KOCHAM CIĘ.
Jezu, Laura, wystraszyłaś mnie!
- Jak długo będziesz się krył? - Jak długo?
Pozwól, że sprawdzę, jaki dziś dzień.
To Wigilia!
Kolejne święta, prawda?
Kolejny dzień z jęczącą rodziną, jedzeniem panettone,
rodzynkami i opisywaniem roku, którego nie pamiętam.
- Jorge. - Mam pytanie.
Który mamy rok? 2030 czy 2040?
- 2021. - Byłem blisko.
To nieważne, bo i tak bym nie pamiętał.
O tej porze roku jestem szalonym wujkiem.
Znalazłem lekarstwo?
- Poddałeś się cztery lata temu. - To dobranoc.
- Widzisz? - Jorge!
Cholera, brakuje nam ciebie.
- To dzień jak każdy inny. - Nie, to Wigilia.
Potrzebujemy cię.
Nawet wujek Victor co roku o ciebie pyta.
- Ciągle zabiera indyka? - Co roku.
Zawsze robię na zapas.
Jesteś najlepsza.
Wiem, że ci na mnie zależy, ale dzisiaj zostanę w łóżku.
Mamo!
Wejdźcie.
- Dzień dobry! - Cześć.
Skarbie, ale wyrosłaś.
- Pięknie wyglądasz. - Jak się czujesz?
Świetnie.
Staruszek się obudził.
„Staruszek”?
Zapomniałeś…
- Mam coś kupić? - Tak. Na lodówce jest lista.
- Zawieziesz mnie do Nandy? - Jasne.
Powiedz o mnie coś dobrego.
Zetnij włosy, to powiem.
„Staruszek”?
Laurita, pozwalam Leo jeździć moim autem?
Nie, ma swoje.
- Kto mu je dał? - Ty.
Gdy dostał się na studia inżynierskie.
Czyli się poprawiło.
- Co to? - Słucham?
- To gówno na mojej twarzy. - Twoje wąsy.
Wyglądam jak Mario. Nie mów, że zapuściłem wąsy.
Są na twojej twarzy.
- Nienawidzę wąsów. - Ja też!
- Pozwoliłaś na to? - Walczyłam.
Czas się ich pozbyć, Jezu!
Obiecaj, że drugi raz na to nie pozwolisz.
Przysięgam, że próbowałam cię powstrzymać.
Jak można lubić coś takiego?
Ludzie się zmieniają.
Mów mi jeszcze. Po skórze czuję, że się starzeję.
- Dojrzewasz. - Brak jej blasku.
Spójrz na te zmarszczki.
Wstrzyknę sobie trochę botoksu tutaj i trochę na bokach.
- Jorge, już to zrobiłeś. - Naprawdę?
To ci dopiero. Dobrze, wezmę prysznic…
Muszę ci powiedzieć coś ważnego.
- Jorge… - Najpierw prysznic.
A teraz…
O tym chciałam wspomnieć.
Z rana dowiaduję się o bajpasie.
O dwóch.
Wolno mi to pić?
Bezkofeinowa.
Świetnie.
Jak to się stało?
W skrócie:
za dużo pracy,
za dużo stresu, za mało ćwiczeń
i palenie papierosów za moimi plecami.
Ale skarbie…
mam ciągle resztę organów?
- Nerki? Wątrobę? Jestem kompletny? - Tak.
Nie licząc jądra.
O mój Boże…
Nie rób tak, ja mam bajpasy.
Nie mogłam się powstrzymać.
- Cześć, tato. - Miło cię poznać.
- Znasz go. - Dobrze.
To dziadek Nhanhão.
- Synu, miło mi. - Znasz ją.
Dobrze.
- Jestem pod wrażeniem. - Dorośli, prawda?
- Że dziadek żyje. - Jorge…
Jest nieśmiertelny.
Zawarł pakt z diabłem.
- Nie rób zdjęć, pojawi się na nich duch. - Chodźmy już.
Wsadziłeś miecz w kamień?
Jak w Królu Arturze:
„Umrę, gdy ktoś go wyciągnie”.
Znajdźmy go i miejmy to za sobą.
Mama przyszła.
- Witam. - Wesołych świąt.
- Skarbie. - Mamo.
Patrzcie, kto się pojawił!
Co za niespodzianka!
- Wszystko gra, Jorge? - Owszem, a u ciebie?
Laura opowiadała o twojej chorobie.
Naprawdę? To uroczo!
Wszyscy wiedzą.
Wspaniale.
- Mamo, idziemy? - Wujku Victorze, co dzisiaj w menu?
Nie pozwolili mi przynieść indyka.
Naprawdę? Ciekawe, dlaczego.
Ale za to mam szarlotkę.
Będziemy ją podziwiać czy jeść?
Wstałeś tylko po to, żeby to palnąć?
- Jezu. - Co za wapniak!
Co tam, szwagier?
- Mam pomysł na biznes. - Nieźle.
Zanim cokolwiek powiesz:
nie proś o pieniądze.
Sam nie wiem, ile ich mam.
Jorge, żartujesz?
Nigdy nie prosiłem o pieniądze.
- Nigdy. - Co?
Laura mówiła, że masz amnezję.
Chciałem tylko podkreślić,
że nigdy o nic nie prosiłem.
O nic. Ani trochę.
Chciałem porozmawiać, bo…
ty masz u mnie dług.
Powiem ci coś, zanim cię uderzę:
nie jestem idiotą, mam tylko amnezję.
Nie pamiętam ostatniego roku,
ale pamiętam Wigilię.
Pamiętam każdą Wigilię. Rozumiemy się?
Mam cię!
Nie możesz mieć pewności, jeśli nie pamiętasz tego roku.
Spłaciłem cię w lipcu.
- Zmyślasz. - Naprawdę.
- Zapłaciłem w lipcu. - Hipnotyzujesz mnie?
- Nie prosiłem o nic. - Nie oddałeś.
- Twój telefon. - Posłuchaj tego.
- Wujek chce mnie zahipnotyzować. - To może być ważne.
To twoja sekretarka, Márcia.
- Pewnie życzenia. - Mam sekretarkę?
- Co jej powiedzieć? - Słuchaj.
Odbierz. Mama jej nie lubi.
- Jasne? - Dobrze, rozumiem.
Márcia, wesołych świąt.
Idź do diabła, dupku!
Że co? To chyba jakieś nieporozumienie.
Owszem, bo ci zaufałam!
- Wszystko gra? - Tak, skarbie.
- Ciągle mówisz do niej „skarbie”? - Jorge, to…
Obiecałeś, że spędzisz ze mną ten dzień!
Nie mogę teraz rozmawiać…
Wiesz, ten rząd chyba przetrwa.
To nie jest dobry dzień…
A będzie jeszcze gorszy.
Jeśli nie spotkasz się ze mną w barze koło biura,
pójdę do twojego domu i zrobię scenę przed twoją rodziną!
Posłuchaj…
- Co to? - Twój tort.
- Podoba ci się? - Tort?
Oczywiście. A gdzie wisienka?
To tort truskawkowy.
Zwariowałaś, wisienka jest obowiązkowa.
- Pójdę kupić. - Co ty wyprawiasz?
- Idę po wiśnie. - Nie lubisz ich.
Nie jadłem ich od lat, może teraz się przekonam.
- Idę po wiśnie. - Teraz?
- Jorge! - Idę kupić wiśnie.
- Czekajcie! - Jorge!
Zaraz wracam.
Wesołych świąt, panie Jorge.
Zbieram tegoroczne napiwki.
Oby dopadła cię karma.
Zachowuj się normalnie.
Nie mogą nas razem widzieć.
Musisz wiedzieć, że kocham swoją rodzinę.
Zapomnij o wszystkim, co ci obiecałem.
To koniec dyskusji, dobrze?
Jesteś bardzo atrakcyjna.
Rozejrzałem się po sali i na pewno jesteś w moim typie.
- Zwariowałeś? - Tak, to jakieś szaleństwo!
Mogę zabrzmieć jak wariat.
Wiem, że to bolesne,
ale sprawa ma się tak, że nie możemy się już widywać.
- To boli, ale… - Joana, co to za facet?
Joana?
Jak się masz?
Gorąco tu, prawda? Źle się czujesz?
Powiem ci coś całkiem poważnie,
masz gorączkę.
Mogę ci to wytłumaczyć.
Myślałem, że to…
Wydawało mi się, że to moja…
Twoja co, idioto?
- Jorge! - Moja…
Jorge!
Tam jest! Pomieszało mi się.
Bardzo przepraszam. Bez okularów nic nie widzę.
Miło cię poznać, musisz być Márcia.
Tak chcesz to rozegrać? Na serio?
Skoro się znamy,
musiałem ci wspomnieć o mojej amnezji.
Mówiłem o tym?
Amnezja selektywna? Poważnie?
Masz mnie za idiotkę?
- Wszyscy patrzą. - Słuchaj…
Rozumiem cię, zgoliłeś wąsy, żeby mi coś oznajmić.
Zgoliłem je, bo były okropne.
Zapuściłeś je dla mnie!
- Podobały mi się! - Chwilkę…
Spróbuj zrozumieć, że nawet nie wiem, kim jesteś!
Nie jestem tym, za kogo mnie masz.
Oto Jorge sprzed wielu lat.
Ten, którego znasz, nie istnieje.
Jesteś bardzo ciekawą kobietą, zasługujesz na więcej!
Misiaczku.
Misiaczku?
Nie zmarnujesz czterech lat związku.
- Cztery lata? - Ten pierścionek…
To ty mi go dałeś.
Pamiętasz?
Skup się, proszę, bo nie mam zamiaru się powtarzać.
O co chodzi?
Nie wiem, kim jesteś!
Przysięgam, nie mam pojęcia, o czym mówisz!
Uwierz mi!
I jeszcze jedno:
jeśli za cztery dni wrócę do ciebie na kolanach,
na nic się nie zgadzaj.
Nie jestem tym Jorge!
To nie ja!
Uwierz mi!
Oszalałeś.
To jedyne wyjaśnienie.
Nie wiesz, czego chcesz.
- Wiem. - Wcale nie.
- Owszem. - Dobrze.
Kocham żonę i chcę z nią być! A moją rodzinę kocham jeszcze bardziej!
I nigdy nie chcę już mieć wąsów!
Myślałam, że jesteś inny.
Jeszcze bardziej niedołężny!
Nie zasługujecie na mnie!
- Ani na moją szarlotkę! - Nie!
- Szarlotka jest moja! - Nie!
- Za nim! - Gońcie go!
Mamo, złap go.
Laura…
jak się nam układa?
Co to za pytanie?
No wiesz,
święta to okres, w którym myślimy o życiu
i o ludziach wokół nas.
- Nie wspominałaś o nas. - Może nie chciałam.
I tak nic nie zapamiętasz, więc to bez sensu.
To czemu mnie obudziłaś?
Naprawdę chcesz wiedzieć?
Naprawdę.
Bo uwielbiam…
na ciebie patrzeć…
i widzieć Jorge sprzed dziesięciu lat.
Uwielbiam to, jak ty na mnie patrzysz.
Tęsknię za tym, że mówisz do mnie „Laurita”,
choć tego nienawidziłam.
Wiesz, Jorge,
w święta…
przypominasz mi, jak było dawniej.
Co dla ciebie kiedyś znaczyłam.
Dobranoc.
No i zapomniałam słów
Podoba ci się ta niespodzianka?
Co ja tu robię?
Boże, Jorge.
To prawda? Nic nie pamiętasz?
Co ja tu robię?
No nie wierzę.
Zostawiłeś Laurę.
O Boże!
Papiery idą pocztą,
a my mieszkamy tu razem
już od czterech miesięcy!
Nie!
To nieprawda. To tylko koszmar!
- Koszmar… - Nie.
Wcale nie, usiądź sobie.
- Siądź z mamusią. - Nie chcę.
- Misiaczek mamusi! - Dupa, a nie!
- Nie chcę na to patrzeć! - Chcesz!
- Jezu. - Hej.
Posłuchaj mnie.
Wiem, że w święta
ludziom przewraca się w głowach.
Ludzie wariują.
Nie! Puść mnie!
To ja rządzę swoim życiem!
Sam piszę swoją historię!
I w tej historii nie jesteś moją żoną!
Chcę odzyskać moją ukochaną żonę!
Czemu to okropieństwo jest znowu na mojej twarzy?
- Idę się ogolić. - Nie!
- Przestań! - Nie!
- Nie tykaj wąsów! - A właśnie, że tak zrobię!
Zgolę je!
Kazałeś mi obiecać,
że nie pozwolę ci ich zgolić!
Chodziłem na krav magę,
to samoobrona!
Wyrzucenie maszynki przez okno było nieczystym zagraniem.
Zrobiłam to, o co prosiłeś.
Przynajmniej połowę.
Kluczyki.
Skarbie, a może spędzimy święta w domu?
Ubrałam piękną choinkę.
Upiekłam wspaniały tort.
Niskokaloryczny.
Choinka jest do dupy, a ty nie mów do mnie „skarbie”.
- Kluczyki. - Jorge.
Musimy porozmawiać.
Nie chcę z tobą rozmawiać.
Dobrze, nie musisz mnie słuchać, ale wysłuchaj kogoś innego.
Siebie.
Jorge.
Cześć, Jorge.
Witaj.
Wiem, że wyglądam dziwnie,
jak inny człowiek.
Tak naprawdę jestem tobą z jutra.
I pozostałych dni.
- To ty z całego roku. - Ten dupek to ja?
Ależ uroczy!
Jestem zwykłym
i spontanicznym tobą.
Jorge, musisz wiedzieć,
że kocham Márcię.
Ty kochasz Márcię.
Chorujesz na pewną odmianę schizofrenii. Naprawdę, schizofrenia?
Cierpisz na schizofrenię świąteczną.
W Boże Narodzenie ci odbija.
Nie masz pojęcia, jaki jesteś wspaniały.
Absolutnie niesamowity,
seksowny, przystojny
i naprawdę bardzo męski.
Ciacho z ciebie.
Skromny jestem.
Troszkę zapatrzony w siebie.
Dlatego Jorge, czy też ja,
na polecenie Márcii…
Na polecenie lekarza nagraliśmy film.
Taki filmik.
Pokażemy ci nasze wspaniałe życie,
które wiedziemy z tą niesamowitą osobą,
czyli…
Márcią.
Ty to napisałaś?
- Już. - Jorge, to ty.
Człowiek spełniony i szczęśliwy.
Każdego ranka jesz zdrowe śniadanie
ze swoją piękną dziewczyną, Márcią,
o której już parę razy mówiliśmy.
Czemu dajesz mi ptasią karmę?
Jest niskokaloryczna.
Po tym zdrowym posiłku
twoja perystaltyka wraca do normy,
a ty, mój drogi Jorge, możesz zacząć dbać o siebie.
Trenujesz nawet pośladki,
bo twoja piękna dziewczyna się tym jara.
„Jara”? Jara.
Po intensywnym treningu
przygotowujesz się do pracy.
Wiesz, że dobry biznesmen musi porządnie wyglądać.
To ty w drodze do pracy.
Dostałeś w tym roku podwyżkę. Oklaski.
Brawa. Dobra robota, Wielki Jorge!
Zasłużyłeś na to.
I jesteś świetnym kierowcą.
Co za cudowny widok:
ty w drodze do pracy.
Oj, patrz na drogę, Jorge.
Co to za durna mina?
Skąd ta niska samoocena?
Uwielbiasz spędzać czas z rodziną.
Ale potrafisz się zabawić.
Wiesz, jak cieszyć się życiem.
To już przesada.
Jesteś staromodnym romantykiem.
Seksowny, ale wyluzowany.
Co za frajer, spójrz na niego.
Jest okropny.
Twoje życie seksualne jest szalone.
Co czwartek prywatna impreza.
- Nagrałaś nas? - Tak.
Patrz.
Chwila.
Nie byłem gotowy.
- Misiaczku. - To boli.
- Seksownie. - Moje oko!
W weekendy grasz w golfa z przyjaciółmi.
To wyrafinowany i trudny sport.
Jorge, tak wygląda twoje życie.
A poza tym jestem świetną operatorką.
Wyglądasz seksownie, ale nie tanio.
Twój prawy profil jest najlepszy, prawda?
Jorge!
- Nic ci nie jest? - Hej.
- Wszystko gra? - Tak.
Jest świetnie.
Poślizgnąłem się.
Tak nie rób.
- Pożyczyć ci ubrania? - Poproszę.
Pomóc ci?
Przyda się coś przeciwbólowego.
Roberto Carlos, prawda?
Teodora.
Kolejne święta razem.
Nienawidzę cię!
Co za radość!
- Cześć, synu. - Co tam?
Też jesteś na mnie zły?
Ja nie, mnie to nie przeszkadza.
Jak tam studia?
Tato, poważnie? Jutro zapomnisz.
No i co? Przypomnę sobie za rok. Jestem twoim ojcem.
Dobrze, tato.
Rzuciłem studia.
- Co? - Ano.
Powariowałeś?
Mama powinna była ci powiedzieć.
- Nie mówiła. - Dobrze, nie rzuciłem studiów.
Wylali mnie.
- Kurwa. - Za narkotyki.
- Boże, narkotyki… - Oj tak, narkotyki.
- Uznałem, że czas się poddać. - Jezusie!
Nie tak cię wychowaliśmy!
Rozmawialiśmy o tym.
Nie przypominam sobie.
Od odsiadki jestem czysty.
- Odsiadki w więzieniu? - Tak.
- Byłeś czyimś cwelem? - Nie mówmy o przeszłości.
- Wiesz, z czym wiążę przyszłość? - Z czym?
- Chcę tworzyć muzykę. - Dobrze.
Nie wierzę, że ćpałeś.
Pewnie byłeś małą łyżeczką, ale zawsze lubiłeś muzykę.
Rozklejam się na myśl o twoim dzieciństwie.
- Dałem ci małe pianinko… - Dupa tam!
Brazylijski funk!
- Że co? - MC Leo. Ruchacz Leo.
- Ruchacz Leo? - Tak.
Posłuchaj.
Niżej, mała Czas majteczki zsunąć już
Nie możesz się doczekać
Gdy widzę, jak szalejesz Robi mi się gorąco
Oj, robi się gorąco
To obrzydliwe. Co się dzieje z twoim głosem?
- Dziwnie brzmi. - Tato, żartuję.
Co to za żart?
Rok temu skończyłem studia.
- Mam już pracę. - Dzięki Bogu.
Myślałem, że ćpasz. To mnie dobiło.
- Czasem coś sobie skubnę. - Co to niby znaczy?
Co to ma znaczyć?
- No co? - Tato, żartowałem.
Mogę cię wciąż wydziedziczyć.
Spokojnie.
- Co to za żarty? - Tato…
Mną się nie przejmuj.
No idź.
- Laura, porozmawiamy? - Nie mam ochoty.
- Nie wiem, co zrobiłem. - Idę po indyka.
Jak to? Wujek Victor go nie przyniósł?
W tym roku załatwia szynkę?
Co się stało?
Wujek Victor zmarł w zeszłym miesiącu.
Nieźle, tato.
Chciałbym…
wznieść toast za ukochanego wujka Victora.
- Lepszego indyka nigdy nie jadłem. - Tato…
Przestanę gadać i poproszę o chwilę ciszy.
Jak umarł?
Czemu tak się zachowujesz?
To ja.
Jorge.
- Ten dobry Jorge. - W święta wszyscy są dobrzy.
Skarbie, to ja, prawdziwy Jorge.
Nieprawda.
Prawdziwy Jorge mnie zostawił.
Prawdziwy Jorge mieszka z lafiryndą w modnej dzielnicy.
Prawdziwy Jorge nie płaci alimentów na dzieci.
Prawdziwy Jorge to straszny dupek!
- Zgadzam się. - To pogarsza sprawę.
Nawet nie mogę cię nienawidzić w spokoju.
- Nadal cię kocham. - To jest jeszcze dziwniejsze.
Nie dotykaj mnie. To koniec.
Ciągle mnie kochasz.
Nieprawda, zapomniałam o tobie.
Co?
- Już o mnie zapomniałaś? - „Już”?
Rozstaliśmy się w lutym.
Nie…
kłamiesz.
Nie znalazłabyś kogoś tak szybko.
Ależ znalazłam!
Umawiam się z gościem z pracy.
Maércio.
Wiedziałem. Maércio.
Nigdy mi nie wybaczył,
że to ja dostałem awans.
Jorge.
To gość z mojej pracy.
- Znam go? - To bez znaczenia.
Wcale nie. Obcy człowiek w naszym domu…
- Szwagier! - Kurwa.
- Kolejne święta… - Masz.
Laura.
- Przyjedzie? - Powinien już tu być.
Przepraszam, muszę z nią porozmawiać.
- Kto to? - Nikt. Tylko przyjaciel.
- Znam go? - Nie.
To wdowiec.
Do tego wzięty prawnik.
Bardzo wysoki.
Ma siwe włosy.
Szalenie dojrzały.
I niesamowicie przystojny.
- Wpadnie tu? - Miał nie przychodzić, ale nie wiem.
Może przyjedzie.
Zobaczymy. Kto to wie?
Jorge Laury.
Ricardo, miło cię poznać. Jak się masz?
Cześć, skarbie.
Jorge, co ty wyprawiasz?
Nie uganiaj się za czyimiś żonami!
Jorge, to mój chłopak!
Kolejny?
- Zrobiłeś mu krzywdę! - Tak jest! Pokazałem mu!
To nie moja krew.
To krew…
Źle to wygląda, tato.
Zepsułem Wigilię, prawda?
Spokojnie, tato. Przywykliśmy.
Ciągle to lubisz?
- Pamiętasz? - Jak mógłbym zapomnieć?
Mogłaś go oglądać nawet milion razy.
„Obejrzymy Pada Shrek?”
I nigdy się nie udało.
Będę z tobą szczery, nigdy nie rozumiałem, co widziałaś w tym potworze.
No wiesz…
przypominał mi ciebie.
Cholera…
Wyglądam jak Shrek?
Nie mówię, że cały czas.
Pamiętasz, jak w drugiej części przybiera ludzką postać?
Spójrz. Nawet ta sama fryzura.
Tylko nie mów mamie, że wyglądała jak Fiona.
- Nie spodoba jej się. - Oj nie.
Sama nie wiem.
W ten sposób czułam się bliżej ciebie.
Kocham cię.
Też cię kocham, tato.
Co za dzień!
Rodzina mnie nienawidzi,
córka ma mnie za ogra a miłość mojego życia jest z kimś innym.
- Tato. - Co?
Mama nikogo nie ma.
- Ale mówiła… - Tato, posłuchaj mnie.
Była na kilku randkach,
ale to wszystko.
Wciąż za tobą szaleje.
A ja za nią.
Musisz coś z tym zrobić.
Ale co ja mogę?
Mam tylko jeden dzień,
żeby naprawić 364 dni głupoty.
Co ja mogę?
Nie wiem, tato. Są święta.
Wykorzystaj to i ją zaskocz.
- Kocham cię. - Ja też.
- Zachowuj się. - Pa, tato.
Kocham was.
- Dziękuję. - Uważaj na siebie.
- Na razie. Dobranoc. - Pa, ciociu!
Jorge!
Laura!
Nie przekreślaj nas.
Zdajesz sobie sprawę, że jutro o tym zapomnisz?
Lepiej niż ty.
Chciałeś spędzić święta za granicą.
Wiedziałeś?
Miałeś się dziś obudzić w Nowym Jorku.
Z dala od rodziny.
Sam chciałeś to zrobić!
Zabawne.
Wiesz, kto na to nie pozwolił?
Ja.
Powiedziałam, że powinniśmy zostać.
Bo myślałam o tobie,
a nie o sobie.
Za rok postąpię inaczej.
Zobaczysz.
Za rok będziemy za granicą.
Obudzimy się daleko stąd.
Naprawdę daleko, Jorge.
W przyszłym roku
obudzimy się na wyspie.
Nie zrobisz tego, Márcia.
Porozmawiamy za rok.
Márcia.
Ani mi się waż, Márcia!
Nie!
Márcia, nawet nie myśl, że tu z tobą utknę!
Wracam do domu!
Nic mnie tu nie zatrzyma!
Choćbym miał wynająć samolot,
statek albo rakietę,
spędzę święta z rodziną, którą kocham!
Z dziećmi i żoną. Tak, kocham Laurę!
Jest miłością mojego życia.
Nie przestawaj, dobrze się bawiłam.
Laura…
- Kiedy do siebie wróciliśmy? - W połowie roku.
Od stycznia dzwoniłam każdego dnia.
- Rany! - Nie było łatwo.
Ale miałeś rację.
Jest cudownie. Nigdy nie wyjechaliśmy na święta.
Miałaś dobry pomysł.
To nie był mój pomysł.
Miałeś tu być z Márcią, za wszystko już zapłaciłeś.
Chciałeś o tym zapomnieć,
ale cię namówiłam.
Podoba mi się. Moglibyśmy robić to częściej.
Spędzać święta we dwoje.
Czasem brać dzieci.
Dzieci?
Aninha spędza święta z chłopakiem,
a Leozinho wyjechał do Australii.
Czemu nie?
Może od czasu do czasu.
Kocham cię.
Ja ciebie też.
No to…
gdzie chcesz się obudzić za rok?
Zaskocz mnie.
Podoba ci się?
- Rób to zdjęcie! - Zakupy!
WSZYSTKIEGO NAJLEPSZEGO!
- To będzie dobre zdjęcie. - Uważaj na auta.
Jeżdżą po drugiej stronie.
Dobrze.
Jorge, uważaj!
STO LAT!
WITAMY W DOMU ŚWIĘTEGO MIKOŁAJA
Raz, dwa, trzy…
Hej!
- Jorge! - Idź, było już zepsute.
DOM ŚWIĘTEGO MIKOŁAJA!
Laura, weź aparat,
chcę zatańczyć.
No dobrze.
Taj Mahal, Taj Mahal
Wiesz, że to Kreml?
Jedno i to samo. Zamek z kopułą.
STO LAT!
Czemu nigdzie nie pojechaliśmy?
Ciszej.
Przepraszam.
To moja wina, zapomniałam cię obudzić.
Dlaczego szepczemy?
O Boże.
- Boże… - Fajna niespodzianka?
Najlepsza niespodzianka w życiu.
- Jak się nazywa? - Victor.
- Jak nasz wujek. - Nie.
Jak dziadek Nhanhão.
Dziadek ma na imię Victor?
On nie wygląda na Victora, nie to co ten tu.
Dziadek wygląda na Arnaldo.
Albo Mauro.
Powinien mieć na imię Mauro.
Ojciec go nie chciał?
Jorge!
Nie chciał ślubu, to coś innego.
Nie lubię facetów, którzy nie opiekują się rodziną.
Chętnie bym z nim pogadał.
Na pewno coś wymyślą.
Na razie jest z nami i ci się to podoba.
Podoba mi się? Nam obu, Roy?
Stary kumplu?
Skoro o tym mowa: ile on ma lat?
Niewiele.
Musi mieć powyżej 30.
Nieśmiertelny pośród psów.
Jorge, jak to powiedzieć…
Ten Roy…
Nasz Roy…
To nie jest…
Jak to ująć? To nie ten sam Roy co kiedyś.
To inny Roy.
Ale też Roy.
- Wciąż Roy. - Czyli…
To Roy II?
Roy III.
To syn Roya II.
Roy…
Coś ci powiem.
Mój pies umarł,
a ty próbowałaś mnie oszukać,
podstawiając innego psa o tym samym umaszczeniu i imieniu.
To zdrada.
- Nie wiem, czy go lubię. - Przepraszam, całkiem zapomniałam.
Czy to coś zmienia?
Owszem.
- Lubiłem pierwszego. - Jorge…
- Czy on mnie w ogóle lubi? - Proszę cię.
Czy to ten sam dziadek?
Może wymieniasz go co dziesięć lat?
Przecież nie wiem.
Po pewnym czasie wszyscy starcy wyglądają tak samo.
Mogłaś go zabalsamować. Zabalsamowałaś go?
Jorge…
Sąsiadom się powodzi.
To wujek Luiz Cláudio.
Szwagier, jak się masz?
Jak się masz? Święta przyszły wcześniej?
W tym roku spędzę je z teściami.
Wpadłem cię przytulić.
I wręczyć ci to.
- Nie musisz. - Nie zaczynaj.
Cały mój dług z odsetkami.
Będę z tobą szczery, nie sądziłem, że kiedykolwiek mnie spłacisz.
Szwagier, nalegam. Jestem bogaty!
Nareszcie!
- Jak? - Nadarzyła się okazja!
Pokrowce na nadajniki nadzoru elektronicznego.
I masz klientów?
To Brazylia, mam ich mnóstwo.
Wchodzimy na rynek międzynarodowy, będę nawet w USA i Niemczech.
Dlatego musisz to przyjąć.
- Od serca. - No weź.
- Tato, bierz. - No nie wiem…
- Nalegam. - Weź.
- Nie mogę. - Jest i pan Jorge!
Wspaniale.
- Wesołych świąt. - Tobie również.
Dobrze, że wszyscy tu są.
Zbieram świąteczne napiwki.
Co za zbieg okoliczności. W samą porę!
Będziesz dziś zadowolony.
Oswaldinho, bardzo proszę.
Pobaw się z całą rodziną, zaszalej!
Kup im wszystkim prezenty!
Od wujka Jorge.
Panie Jorge…
Wiem, wesołych!
- Bardzo dziękuję! - Zaszalej.
Dziękuję. Wesołych świąt!
Nie ma za co.
- Wesołych! - Jasne.
- Tato, posłuchaj… - Nie ma za co.
- Co za radość! - Wesołych świąt!
Tato, dlaczego to zrobiłeś?
Naucz się czegoś od ojca…
Tato, nie…
Tego właśnie nauczyły mnie wszystkie te lata niedoli:
to duch świąt jest najważniejszy!
Rodzimy się z niczym
i umrzemy z niczym.
- Jorge. - Luiz Cláudio, mam rację?
To był czek na milion reali.
Chwilkę.
Wpisałeś moje nazwisko?
Nie. To czek na okaziciela.
- Oswaldinho! - I leci.
Wesołych świąt!
Tak jest!
- Wesołych świąt! - Oswaldinho!
- Nie potrzebuję roweru! - Wracaj!
- Wesołych świąt! - Wracaj!
Popełniłem błąd!
Kurwa! To pomyłka!
- Dla ciebie, skarbie. - Dziękuję, mamo.
A dla mnie?
Mamo, nie otwieraj!
Tato, mówisz poważnie? Grypa?
Kupiłem ci już bilet. Co roku wymyślasz nową wymówkę.
Spotkaliśmy się, ale ja cię nie widziałem.
No wiesz, widziałem cię, ale…
Nie jestem pijany ani szalony.
Chciałem, żebyś tu w tym roku był.
Jorge, zróbmy zdjęcie grupowe.
- Już! - Chodźcie!
Chodźcie, chłopcy.
Na razie, tato. Kocham cię. Tęsknię.
Należysz teraz do rodziny!
Ustawmy się.
- Obok taty. - Chodźcie.
Przepraszam, tato.
Prosiłam, żeby nie mówili.
Jaki rodzaj?
Rak piersi.
Jak moja mama.
Tak.
Nawaliłam, tato.
Za długo się nie badałam.
I dlatego…
nie mogę karmić syna piersią.
- Dopóki trwa terapia. - Skarbie…
Jak sprawy między nami?
No wiesz, jak się nam układa…
w ciągu roku?
Jak leci…
z drugim mną?
Dogadujemy się?
No wiesz…
kiedyś na święta stawałeś się kimś innym.
Całkiem innym.
Ciężko było się przyzwyczaić.
Ale już tak nie jest.
Dogadujemy się.
- Naprawdę. - To super.
Codziennie rozmawiamy.
Gdy jesteś za granicą, dzwonisz do mnie każdego dnia.
Uwielbiam to.
Ludzie mówią,
że choć ciało się starzeje, dusza pozostaje bez zmian.
To chyba spotkało ciebie.
Zasnął.
Jestem…
zmęczona, też pójdę spać.
Idziemy?
Nie.
Nie chcę jeszcze zasypiać.
Jasne, tato.
Ale ze mnie głuptaska.
Co chcesz zrobić?
PADA SHREK
ZROZUMIEM. KOCHAM CIĘ, LAURA.
To ten.
Chodź do dziadka.
No chodź.
Chodź do mnie.
- Synu. - Tato.
Jak leci?
- Kawał chłopa. - Prawda.
- Kocham cię. - Ja ciebie też.
Skarbie, możesz otworzyć drzwi?
Dobrze.
Czy to dom Jorge?
Tato, co za niespodzianka!
Nie przegapiłbym twoich urodzin!
Dziękuję, tato.
Podobnie wyglądałeś w dzieciństwie.
Też zwróciliśmy na to uwagę.
Cieszę się, że tu jesteś.
Powinienem był nalegać, żebyś spędzał z nami święta.
Bez twojej mamy nie potrafię się nimi cieszyć.
Uwielbiała święta tak jak Laura.
Tęsknię za tym.
Zbyt wielu rzeczy nie doceniałem.
Nawet sobie nie wyobrażam,
przez co przeszedłeś.
Ale jestem z ciebie bardzo dumny.
Dziękuję, tato.
Nie rozumiem twojej amnezji.
Nie pamiętasz nic z tego roku?
Nic.
Dla mnie minęło jakieś 20 dni.
Nie pamiętam tego roku.
Nie doświadczyłem go.
Szczerze mówiąc,
wcale nie doświadczyłem życia.
Nie cierpię na to samo, ale też tak mam.
To dość powszechne uczucie.
Życie jest krótkie.
Panie Pedro, mogę prosić?
Idź, tato.
Właśnie.
Mogłem postąpić inaczej.
Pomyśl życzenie.
Co powiedziałeś?
Bo czuję, że wszystko w życiu mogłem zrobić inaczej.
Życzenie.
Co masz na myśli? No mów!
Nie przepadam za tym.
Proszę was.
- Nie lubię tego. - Jorge.
Aninha to uwielbiała.
Mam ochotę na ciasto.
- Ale nie chcę. - Jorge!
Pomyśl życzenie.
Nigdy niczego sobie nie życzy.
Teraz jest inaczej.
Mam życzenie.
To coś, czego nigdy sobie nie życzyłem.
Rany.
Co takiego?
Nie może nam powiedzieć, bo wtedy się nie spełni.
Ale musi płynąć prosto z serca.
Tato?
- Możemy obejrzeć film? - Tak, kochanie.
Obejrzymy, co tylko chcesz.
- Leozinho… - Tato!
- Wesołych świąt! - Wesołych świąt, synu!
Skąd ta ekscytacja?
To Boże Narodzenie!
Idziemy po rower dla Leozinho?
- Tak! - Do dzieła.
- Kto chce jechać do sklepu? - Ja!
Tak jest!
Od razu kupimy mój tort.
Tak jest!
Ubierajcie się, szybciutko! Nie chcemy się spóźnić!
Co w ciebie wstąpiło?
Sam nie wiem.
Przysięgam na Boga, nie wiem.
Mam wrażenie,
że obudziłem się ze snu, spojrzałem na ciebie,
na nasze dzieci i nasze wspólne życie,
i zrozumiałem,
jakie to wszystko jest ważne.
Jakbym mówił sam sobie,
że muszę nacieszyć się tą chwilą.
Po prostu muszę.
- Kto chce francuskie tosty? - Ja!
Gdy ludzie pytają, czemu tak bardzo lubię święta,
nie potrafię tego wyjaśnić.
Wygląda jak dziadek Nhanhão.
Zawsze jest gorąco, ciągle się spieszymy,
dużo wydajemy, dużo jemy,
a dookoła panuje chaos.
Ale wiele rzeczy, które nie mają sensu teraz…
PROFILAKTYKA RAKA
…wkrótce go nabiorą.
Ważne, żeby być otwartym na małe wskazówki od życia.
Rozchmurzcie się!
Święta to idealny moment, by zatrzymać się na chwilę,
wziąć głęboki oddech i zrozumieć,
że życie to coś więcej niż tylko praca i opłacanie rachunków.
Trzymajcie się, bo jesteśmy gotowi do lotu!
Że życie jest dobre.
Zawsze.
Jeśli to zrozumiesz, dasz sobie najwspanialszy prezent.
Chyba że nadal wierzysz w Mikołaja.
Wesołych świąt!
Mrugnął! Widzieliście to, prawda?
KONIEC
Napisy: Jędrzej Kogut