RAKUTEN TV PRZEDSTAWIA
Downloaded from YTS.MX
PRODUKCJA RAKUTEN TV
WE WSPÓŁPRACY Z ARENA COMUNICACIÓN AUDIOVISUAL
Official YIFY movies site: YTS.MX
Myślę, że już możesz.
NA MISTRZOSTWACH ŚWIATA SUPERSPORT 300 GROMADZI SIĘ 54 ZAWODNIKÓW
Z CAŁEGO ŚWIATA
ZAWODY OBEJMUJĄ WYŚCIGI W 13 RÓŻNYCH KRAJACH
TYLKO PIERWSZYCH 15 ZAWODNIKÓW ZDOBYWA PUNKTY W KAŻDYM WYŚCIGU
WALKA O TYTUŁ MISTRZA ŚWIATA JEST ZACIEKŁA.
KAŻDY WYŚCIG JEST DECYDUJĄCY
KAŻDY PUNKT MOŻE ZAWAŻYĆ NA WYGRANEJ MISTRZOWSKIEGO TYTUŁU
TO JEST HISTORIA JEDNEGO Z TYCH 54 ZAWODNIKÓW
Prowadzę kanały społecznościowe trzem naszym zespołom
i 96% naszych obserwatorów to mężczyźni.
Od zawsze mówi się,
że jeśli jakaś dziewczyna jeździ na motorze, to jest szalona.
W świecie sportów motocyklowych jest o wielu więcej mężczyzn niż kobiet.
Jestem jedną z niewielu kobiet mechaników.
Kiedy widzisz 35 osób, nie wiesz jakiej są płci, bo wszystkie mają kask.
Uznajesz, że wszyscy oni są mężczyznami,
bo tak się już przyjęło, takie masz przekonania.
Widzisz 35 mężczyzn.
Zaskoczyło mnie to. Pomyślałem, że ta dziewczyna ma wiele odwagi,
by być częścią świata, który do tej pory był zdominowany przez mężczyzn.
Miała w sobie coś wyjątkowego, już jako mała dziewczynka.
Poza tym, że będąc dziewczyną weszła w męski świat.
Z tego co wiem, od zawsze wiedziała, co chce robić w przyszłości.
Jest bardzo mało kobiet w branży motocyklowej.
A ona jest kobietą w męskim świecie.
Nazywam się Ana Carrasco, mam 22 lata,
pochodzę z miejscowości Cehegín, w Regionie Murcji
i jestem motocyklistką, biorącą udział w mistrzostwach świata.
Zawsze marzyłam o tym, by zdobyć mistrzostwo świata.
I jestem jedną z niewielu, którym rzeczywiście się to udało.
To dzięki mojemu tacie dzisiaj możemy o tym rozmawiać.
Dzięki tacie zawsze uprawialiśmy razem sport,
chodziliśmy biegać, jeździliśmy na rowerach po górach.
Kupiliśmy motocykl, żeby cała trójka mogła sobie pojeździć.
Ona brała kanapki i przekąski.
A dzieciaki to wsiadały, to zsiadały z motocykla.
Wyciągaliśmy przekąski
i spędzaliśmy tak całe popołudnia, to było nasze hobby.
To zaczęło się jako hobby i...
jako forma spędzania czasu. Inni wychodzą na rower,
a ona jeździła na małym motorku...
i w ten sposób się bawiła.
Wszędzie tam, gdzie nasi rodzice, jeździła cała nasza trójka.
Tak, jeździliśmy na motorach od małego.
Mieliśmy takie same możliwości, jak moja siostra Ana.
Najpierw, moja siostra María Victoria, potem moja siostra Ana, a na końcu ja.
María Victoria nie lubiła jeździć, natomiast mnie się to podobało,
ale wolałem grać w piłkę, więc koniec końców...
motocykl poszedł w odstawkę.
Minęło trochę czasu.
Jej siostra już nie chciała jeździć,
bo za którymś razem kiedy upadła, zdała sobie sprawę, że to niebezpieczne.
Rozpłakałam się i powiedziałam, że już nie chcę jeździć,
Nie chciałam wsiąść z powrotem na motocykl, bo się przestraszyłam.
Więc z niego zeszłam.
Jej młodsza siostra była wniebowzięta, bo od wtedy drugi motor był jej.
To było nasze hobby,
ale to Ana wkręciła się najbardziej.
Jako rodzice, wspieraliśmy ją,
jak tylko mogliśmy, starając się spełniać jej prośby.
Pierwszy motocykl dostałam, jak miałam trzy lata
i poprosiłam tatę, by wstawił mi go do pokoju, żebym mogła z nim spać.
Rok później chciałam się ścigać, ale nie chcieli mi pozwolić.
Płakałam przez trzy dni, aż się zgodzili.
Zaczęliśmy ją zabierać tam w ramach zabawy,
ale właściwie to ona nas wciągnęła w wyścigi.
Startowała w nich już w wieku czterech lat.
I w końcu dołączyła do nas prawdziwa gwiazda.
Rany, Ana, śmigasz niczym błyskawica.
Tak.
Jak ty to robisz?
Więc...
Nie wiem.
W niektórych miejscach przyspieszasz, w innych hamujesz.
Jak to możliwe, że tak dobrze jeździsz?
Przyspieszam szybko i hamuję późno.
Jesteś jeszcze taka malutka, nie boisz się jeździć na takim wielkim motorze?
Nie.
Nie? Ja bym się bała.
Ja się nie boję.
A jak się koncentrujesz podczas wyścigu? Co robisz?
O czym myślisz, kiedy jedziesz na motorze?
Wyobrażam sobie, że to tylko trening i że jestem tu sama.
A co na to twoi rodzice, co ci mówią?
Że jestem najlepsza.
A kiedy dorośniesz, chciałabyś zajmować się motorami zawodowo?
Tak.
Chciałabyś być jak kto? Kto jest twoim idolem?
Dani Pedrosa.
Panie i panowie: Dani Pedrosa.
MADRYT, 2019 r. GALA MISTRZÓW ŚWIATA
Álex Márquez.
Ana Carrasco.
Odebranie tej nagrody dzisiaj to dobry znak, prawda?
Tak, myślę, że celem jest być tu co roku.
Myślę, że dzięki temu więcej kobiet przekona się do uprawiania tego sportu.
Zobaczą one, że kobiety takie jak Laia Sanz, czy ja, jak w tym przypadku,
mogą mieć dobre wyniki w kategoriach, które zazwyczaj dominują mężczyźni.
To pomoże w rozwoju młodszych kategorii.
Cieszę się, że w tym roku też mogę tu być,
bo oznacza to, że w zeszłym sezonie dobrze się spisaliśmy.
Trzy dni... Zdajesz sobie z tego sprawę?
To uczucie na siatce startowej, kiedy masz zamknięte oczy...
Musisz sobie powtarzać, że jesteś tutaj i ty tu rządzisz.
Dziś mamy szansę zdobyć mistrzostwo.
To dziś jest ten dzień.
Ok, Mara, jedziemy z P6.
Dawaj!
Dawaj, do cholery.
56-2-1. Czas Hendry to 56-5, ale jest trochę przed nim.
Była o dwie dziesiąte szybsza w pierwszej połowie.
Nie złapie przynęty, nie? Mam na myśli Gonzáleza.
O, tato! Tato!
- Nie mogłam go wyprzedzić. - To nie ma znaczenia.
Dobra robota. Spisałaś się świetnie, wierz mi.
Nie mogłam go wyprzedzić.
- Blokował mnie. - Świetnie ci poszło, nie przejmuj się.
- Ważne, że daliśmy z siebie wszystko. - Wyluzuj.
Wyluzuj. Ciesz się, zajęłaś trzecie miejsce.
- Ciesz się, później to przeanalizujemy. - Wkurzyłam się.
Po prostu ciesz się wynikiem, który osiągnęłaś.
Po złym wyniku, jak ten, który osiągnęliśmy,
spaliłaby wszystko.
Spaliłaby cały boks, wszystko. Jest bardzo wkurzona.
Nie jestem szalona.
Jeśli motor jest w porządku, jadę szybko. Jeśli nie, nie jadę.
Ana jest bardzo wymagająca.
Lubi, gdy wszystko idzie...
tak sprawnie, jak to możliwe.
- Z przodu... - Tak.
Mam dziwne przeczucia, myślę, że...
Wymaga bardzo dużo od innych. Ode mnie też.
Ode mnie też wymaga bardzo dużo. Czasem...
zdarzyło mi się zapomnieć o czymś, co było dla niej ważne...
i koniec końców...
kończyło się to kłótnią.
Kiedy Ana się denerwuje....
Wow.
Szukał zaczepki.
Ja mu na to, żeby tylko spróbował.
A on jak gdyby nigdy nic...
Z dwunastu okrążeń, nie możemy spieprzyć dziesięciu.
Po prostu nie możemy.
Chodzi mi o to, że widziałem ją zdenerwowaną...
i podoba mi się to.
Podoba mi się to, bo jest wybuchowa.
Wyjechałam na pobocze... Wróciłam z powrotem.
- Widziałem. - I nie było jak.
Nie jadą za szybko, można ich dogonić w trzech okrążeniach.
Mówili mi to, kiedy dołączyłam do zespołu.
„Uważaj na Anę, kiedy jest zła, nie przebiera w słowach”.
Ana jest naprawdę dobra.
Widziałem już wielu motocyklistów.
Z takim doświadczeniem, już po pierwszym rajdzie,
potrafisz poznać, kto zajdzie naprawdę daleko w tym sporcie.
Dawaj, Ana! Dalej!
Jest osobą komunikatywną.
Później sprawdzasz dane
i widzisz, że ma rację.
Bardzo pomaga przy regulacji motocykla.
- Przyspieszę tutaj, bo ten pierwszy... - Tak, zgadza się.
Trzeba zmienić zębatkę na większą.
Tutaj ciężko mi się hamuje.
Zmiana wideł pogorszyła sprawę.
Myślę, że kiedy Ana wsiada na motor,
czuje wszystko i nie czuje nic. Myślę, że wtedy...
może się całkowicie odprężyć
i poczuć się wolna.
W jeździe na motorze lubię to, że mogę być sobą.
To coś, co od zawsze lubiłam,
być sama i robić to, na co mam ochotę.
Nie ma nic innego, co pozwoliłoby mi
czuć się tak wolna, tak niezależna.
Mój Boże. Ta dziewczyna naprawdę się ściga.
Daje z siebie wszystko, dzień w dzień ciężko pracuje,
codziennie uprawia sport,
zwraca uwagę na to, co je.
Jest bardzo wymagająca.
Lubię jeździć szybko.
Czuć, że wszystko jest w porządku i mogę robić to, co chcę.
Uwielbiam to uczucie prędkości na motorze.
Mówi, że czuje się jakby jechała sprintem cały czas.
To mnie cieszy, ale...
jest różnica między
jazdą na motorze dla przyjemności a jazdą, żeby wygrać.
Jest ambitna, zawsze rywalizuje. Odkąd była mała.
Nie mogła przegrać w grę na komputerze, nie mogła przegrać w piłkę...
Nic z tych rzeczy.
Zawsze kończyło się to kłótnią z innymi, bo zawsze chciała wygrywać.
Pojechaliśmy na wakacje, a w pobliżu był tor wyścigowy.
Spędziliśmy ranek na plaży, dzieciaki się bawiły.
A popołudniami trenowaliśmy na torze.
Gdziekolwiek jeździliśmy na wakacje, zawsze znajdywaliśmy tor wyścigowy.
Mogliśmy chodzić bawić się z innymi. Jeśli tylko chcieliśmy.
Było tam może 10 lub 20 innych rodzin,
które robiły dokładnie to samo. Podobało im się to.
To był styl życia, który ich uszczęśliwiał.
Zawsze tylko motory i motory. A jej ciągle było ich za mało.
I w końcu nie dało się już tego zatrzymać.
Widać było, że ona to kocha.
Myślę, że wszyscy lubiliśmy to i dobrze się przy tym bawiliśmy,
ale ja od początku wiedziałam, że to coś, co chcę w życiu robić.
To jest życie, które ona sama sobie wybrała.
Zawsze tak było.
Nie zmienisz tego.
Kiedy zaczęła startować w regionalnych mistrzostwach
na tych mini motocyklach,
ludzie, którzy też brali w nich udział, mówili to samo.
Że ma talent i jest dobrym kierowcą.
I jako że my widzieliśmy, że sie dobrze przy tym bawi...
Mieliśmy kampera.
Gdy jeździliśmy na większe wyścigi, stawialiśmy go niedaleko.
Był naszym drugim domem. Spędzaliśmy w nim wszystkie nasze weekendy.
Jak pracownicy wesołego miasteczka, ale my jeździliśmy od wyścigu do wyścigu.
Coś w tym stylu.
Zawsze na treningach lub zawodach.
A im była starsza, tym wyższy był poziom zawodów.
Odkąd była dzieckiem, wiedziała, że chce się tym zajmować.
Od chwili, kiedy spróbowała, ten świat ją wciągnął.
W jednym sezonie zdobyła trzy mistrzostwa.
Open de Extremadura, Mistrzostwa Murcji
i Puchar Castrol.
Zdobyła te trzy tytuły jednego roku.
Żadna inna dziewczyna nigdy nie wygrała ani tych, ani żadnych innych mistrzostw.
W zawodach brało udział około stu dzieciaków.
I wśród nich były może dwie lub trzy dziewczyny.
W Walencji odbywały się mistrzostwa świata juniorów.
Postanowiliśmy tam pojechać i zobaczyć.
Było tak wiele dzieci, że rywalizowały w dwóch turach.
Byliśmy zaskoczeni, kiedy ukończyła wyścig na 22 miejscu.
Były tam dzieciaki z całego świata.
Najlepsze z każdego kraju w Europie.
I to sprawiło, że usiedliśmy i zdaliśmy sobie sprawę,
że wykonała świetną robotę, biorąc pod uwagę, że nie jeździła długo
akurat na tym motorze.
I jakoś tam się to zaczęło.
Jeśli ukończyła wyścig na tak dobrym miejscu, a dopiero zaczynała,
musiała być w tym dobra.
Wyścigi motocyklowe to bardzo drogi sport.
Zacznijmy od tego, że za każdym razem, kiedy wchodzisz na tor
zużywasz zestaw opon, benzynę, dodatkowo musisz też tam dojechać.
Każda sesja treningowa...
Każde twoje wyjście z domu, to kupa pieniędzy.
Jakkolwiek mało byś nie wydał, to i tak jest to dużo.
I faktycznie...
rodzina Any dużo zainwestowała i podjęła ryzyko,
by móc pokryć koszty na początku jej drogi,
by zapłacić zespołom, realizować projekty...
Czyste szaleństwo.
W 2013 roku Ana odnosiła sukcesy.
A kiedy wystartowała w trzecim wyścigu, nie miała już takiego wsparcia.
Sponsor dokonał pierwszej wpłaty, a potem się wycofał.
Więc mój tata zapytał mojego brata i mnie,
co myślimy o tym, żeby sprzedać kampera,
tak by moja siostra mogła dalej się ścigać.
Kamper należał do całej rodziny,
to w nim spędzaliśmy czas z dziećmi.
Ale sponsor przestał płacić, a zespół nie miał pieniędzy.
Obydwoje się zgodziliśmy.
Woleliśmy, żeby ona dalej brała udział w wyścigach, nawet jeśli
trzeba było sprzedać kampera.
Kosztował nas 150 tysięcy euro. Zebraliśmy się, zjedliśmy i mówimy:
„Zobaczmy, ile możemy za niego dostać”.
Tak było.
Sprzedał kampera i moja siostra mogła dalej jeździć.
I tyle.
My nie zdawaliśmy sobie z niczego sprawy.
Wszystko zawsze było w porządku.
Kiedy byłem nastolatkiem, nigdy nie wiedziałem nic o żadnych problemach.
Nigdy.
Wszystkie złe rzeczy wychodzą na jaw teraz, już po wszystkim.
Kiedy mój tata towarzyszył mojej siostrze, nami zajmowała się mama.
Jeśli mieliśmy jakiekolwiek problemy finansowe,
to nigdy o nich nie wiedzieliśmy.
A to wszystko dzięki mamie.
Mój tata zawsze był o wiele bardziej zaangażowany we wszystko.
Nauczył mnie praktycznie wszystkiego, co umiem.
Zawsze przychodził ze mną na treningi.
Spędzaliśmy razem całe dnie. Podróże, treningi...
Dzień i noc. Dzieliliśmy ze sobą pokoje hotelowe.
Wiele razem przeszliśmy,
odkąd miałam trzy lata, aż skończyłam 17.
Złamałem zęba podczas jedzenia.
I co teraz?
Potrzebowaliśmy wszystkich pieniędzy,
by Ana mogła się dobrze przygotować do sezonu i do mistrzostw.
Dentysta kosztowałby nas 100 euro.
Jedzenie na mieście, kosztowało nas tyle samo.
Ale nie, potrzebowaliśmy pieniędzy na treningi.
Koniec końców, sam sobie wyrwałem tego zęba.
Wziąłem kombinerki i sobie go wyrwałem.
JEREZ, 2011 rok
W WIEKU 14 LAT, ANA JEST PIERWSZĄ KOBIETĄ, KTÓRA ZDOBYWA PUNKTY
W HISTORII HISZPAŃSKICH MISTRZOSTW 125CC
Problem pojawia się,
gdy w końcu
my, jako rodzice, przestajemy jej towarzyszyć,
a ona rozpoczyna swoją karierę zawodową.
To stało się, jak miałam około 13-14 lat.
Do tamtej chwili,
zawsze dobrze jeździłam, wygrywałam mistrzostwa i wyścigi
i dobrze mi szło, ale zawsze jeździłam na wyścigi z tatą.
Nie miałam zespołu ani niczego.
To był cały proces zmian.
Nie było to łatwe, przestać traktować to jako hobby,
a zacząć zajmować się tym zawodowo.
Dołączyła do zespołu.
Tam zaczęły się problemy.
Bo była pierwszą dziewczyną, która to zrobiła.
I to oznaczało różne trudności.
Chodzi mi o to, że inni motocykliści
nie chcieli przejeżdżać przez linię mety obok niej,
ani przed nią, ani potem, w kolejnym okrążeniu, za nią.
W pewnym sensie ją od siebie odsunęli.
Moja siostra była jedyną dziewczyną na mistrzostwach świata.
Pamiętam, że było jej naprawdę ciężko.
Wtedy to było dla niej trudne.
Nie było kobiet-motocyklistek.
Mistrzostwa świata nie były przygotowane na przyjęcie kobiet.
To było dziwne dla wszystkich. Dla zawodników, zespołów, prasy...
To była nowość, coś, co nigdy wcześniej nie miało miejsca
i wszyscy potrzebowali czasu, żeby się przyzwyczaić.
Nasłuchałam się wielu okropnych rzeczy na torze.
„Jeśli nie wygrasz, będziesz myć podłogi”.
„Jeśli nie jesteś w stanie wygrać z dziewczyną, będziesz myć podłogi”.
Jak ojciec lub matka mogą pozwolić sobie na coś tak niestosownego?
KATAR, 2013 rok
W WIEKU 16 LAT, ANA DEBIUTUJE
W MOTOCYKLOWYCH MISTRZOSTWACH ŚWIATA, W KATEGORII MOTO3
Zawsze znajdzie się ktoś, kto wyciągnie do ciebie pomocną dłoń,
w przeciwnym razie, zrezygnujesz.
W jej przypadku, Luis Salom wyciągnął do niej pomocną dłoń,
pomógł jej i się nie przejmował.
Tylko on. Dlatego Ana tak bardzo za nim przepada.
To w nim znalazła wsparcie, którego potrzebowała.
Wsparcie, którego nie otrzymała od nikogo.
Bo jest kobietą.
Nawiązali przyjaźń
z powodu tych okoliczności.
On dał jej wsparcie, którego wtedy potrzebowała.
A ona darzy go wielką sympatią.
Młodzi chłopcy, kiedy mają około dwudziestu lat,
nie lubią przegrywać.
Rywalizują ze sobą i są ambitni.
A już na pewno nie lubią przegrywać z kobietą.
Ana Carrasco!
Tak naprawdę, kiedy są w boksie, to dorośli
im wmawiają takie rzeczy, mówiąc:
„Jak dziewczyna może cię wyprzedzić?”
Tak, jakbyś wtedy był mniej mężczyzną.
To absurdalne próbować udowadniać męskość w ten sposób.
To jest absurdalne. Co to za męskość?
Mówienie, że chcesz być lepszy od kobiety,
bo ona urodziła się taka, a ty taki.
To nie ma sensu.
Od lat staramy się, żeby byli traktowani na równo,
ale to niemożliwe, a to przecież takie proste.
Proste z mojego punktu widzenia.
Ja mam trójkę dzieci i traktuję ich jednakowo. Mam dwie córki i syna.
MALEZJA, 2013 rok
ANA JEST PIERWSZĄ MOTOCYKLISTKĄ Z HISZPANII,
KTÓRA ZDOBYWA PUNKTY W MOTOCYKLOWYCH MISTRZOSTWACH ŚWIATA
...rzeczy dzieją się na torze.
Walczyłaś naprawdę dzielnie.
Jechałaś w skupieniu.
Wszyscy wiedzą, jak jesteś szybka.
Możesz jeszcze zdobyć mistrzostwo,
masz matematyczne szanse, by...
Myślę, że pośrednio coś do tego sportu wnoszę.
Mój cel to w 100% sport, moje cele są osobiste, ale wiem,
że w pewnym sensie mam swój wkład, pomagam innym kobietom
zyskać więcej możliwości, by mogły znaleźć się tam, gdzie ja jestem.
I naprawdę...
Lubię to. Koniec końców
mam swój wkład
i pomagam w wyrównywaniu szans i to jest dla mnie ważne.
Ale myślę, że to, co szczególnie ważne, to przekonanie, że wszyscy jesteśmy równi.
Proszę, zdjęcie?
Zdjęcie, proszę.
- Bardzo dziękuję. - Nie ma za co.
To jest równouprawnienie, prawda? Nie trzeba o tym nawet myśleć.
Tak ja to widzę i w to wierzę.
Nigdy o tym nie myślę.
Uważam, że to jest kwestia naszej postawy i tego, byśmy byli trochę ponad to.
W moim codziennym życiu,
nigdy nie myślę o tym, że jestem kobietą.
Jestem dumna z tego, jaka jestem,
z doświadczeń, które przeżyłam i które mnie ukształtowały.
Jestem wdzięczna rodzinie i ludziom, którzy nauczyli mnie,
by być dobrym człowiekiem, którym sądzę, że jestem.
Nigdy nie myślę, że jestem kobietą.
Nie obchodzi mnie to.
Ja to ja, Ana. Jestem, jaka jestem. Koniec historii.
- Od początku. - Dobra robota.
Tak, świetna! To było świetne!
Idź i odpocznij.
- Niech odpocznie przed wyścigiem. - Tak.
Gratulacje za wczorajsze pole startowe.
Rozumiem te dzieciaki. To musi być trudne.
Jesteś w szkole i pytają cię: „Jak ci poszło na torze?”
A ty mówisz: „Przegrałem z Aną Carrasco”.
„Serio, przegrałeś z dziewczyną?”
Dawaj, Ana! Jedź!
Założę się,
że kumple motocyklistów nabijają się z nich, że przegrali z dziewczyną.
Może i żartują w ten sposób, ale zawsze znajdzie się taki typowy komentarz:
Jak mogłem przegrać z dziewczyną?
Przegrałeś z nią, bo była od ciebie lepsza.
Płeć tak naprawdę nie ma znaczenia.
Jesteś niesamowita, Ana.
To powinno być normalne.
Zacznijmy od tego, że wszyscy jesteśmy ludźmi.
Ana reprezentuje post-feminizm.
Ona nigdy nie mówi o sobie, jako o kobiecie.
- Znormalizowała sytuację. - Znormalizowała to.
Ona nigdy nie mówi o sobie, że jest kobietą. Ona jest motocyklistką.
Myślę, że największą zmianą było
przeobrażenie się z „dziewczyny na motorze” na motocyklistkę.
Motocyklistkę, która wygrywa wyścigi, mistrzostwa, z którą trzeba się liczyć.
Dzisiaj na zawodach mamy kogoś, kto różni się od innych.
Wygląda na to, że Ana Carrasco nie chciała,
żeby paddock girl trzymała nad nią parasol.
Zawodniczka znalazła sprytny i żartobliwy sposób na zakwestionowanie
roli tych dziewczyn.
Do tej pory była to standardowa praktyka na starcie wyścigu,
ale nie wiemy jak długo jeszcze ona potrwa.
Złamałam łokieć, gdy miałam 9 lat, to była moja pierwsza operacja.
Potem kość obojczykowa, ramię...
Miałam drobne kontuzje prawie codziennie.
Mój uraz barku był dość ciężki, ponieważ zdarzyło mi się to
w skomplikowanym momencie mojej sportowej kariery.
Przez tą kontuzję musiałam wycofać się z Mistrzostwa Świata Moto3.
Czujesz się, jakby to był jakiś film.
Jesteś w domu, włączasz telewizor, oglądasz ją.
I wtedy widzisz, jak upada.
Co się stało? Wyłączają obraz.
Czy jest ranna?
A kiedy zaczynają mówić, że złamała sobie bark...
Kompletnie zdrętwiałam.
Jej bark był tak opuchnięty, że nie mogli jej operować.
To było straszne.
Potem przeszła operację i miała rehabilitację w domu.
To było ciężkie lato dla niej i dla nas wszystkich.
Uraz barku,
fakt, że sponsorzy zostawili ją na lodzie rok temu...
Patrzyłam na nią i zadawałam sobie pytanie,
czy musimy przez to wszystko przechodzić.
To nie było właściwe dla dziewczyny w jej wieku. W jej wieku
powinna spędzać czas z przyjaciółmi,
a nie cierpieć w szpitalu.
To była ciężka kontuzja, lekarz powiedział mi, żebym zapomniała o mistrzostwach,
że ich już nie skończę.
Że będę potrzebować dwóch lat, żeby wyzdrowieć.
I jasne, że to...
Czułam się tak jakby mi powiedzieli,
że już nigdy nie wystartuję w mistrzostwach świata.
To był ciężki cios dla niej i dla wszystkich.
Widzisz, że walczy, by coś osiągnąć,
a nie może, bo na drodze ma tyle przeszkód.
Nie wiesz, czy w końcu uda jej się wrócić do sportu, czy nie.
To był okropny rok. Pełen płaczu, złości.
Ale wtedy udowodniła, ile w niej jest siły,
jak wstała, wyszła ze szpitala
i zaczęła ćwiczyć.
Powiedzieli, że leczenie kontuzji potrwa pół roku,
a ona już po dwóch miesiącach wsiadła znowu na motor.
...Zwycięzca Grand Prix w Indianapolis, w 2015 roku,
debiutuje tuta dzisiaj.
I ruszyli!
W kategorii Any, którą można nazwać kategorią światowej klasy,
ryzyko jest większe.
Nie ścigają się tak szybko, ale jest więcej kontaktu fizycznego.
Ogólnie rzecz biorąc, wszystkie wyścigi w tej kategorii były...
równie ciężkie.
Zawodnicy są bardzo młodzi
i chcą pokazać swój talent.
Czasem przesadzają i ryzykują za bardzo.
Przechyla się do wewnątrz łuku...
Och, upada! Upada!
Co za dramatyczna sytuacja!
I co za pokazowy ruch!
Stracił panowanie! I upadł przemieszczając się w stronę łuku.
Szczerze mówiąc, nigdy nie myślę o ryzyku, które podejmuję,
kiedy wsiadam na motor.
Pogodziłam się z tym faktem i rozumiem,
że uprawiając ten sport, ryzykujemy nasze życie.
Ale nigdy nie myślę, że to może być ostatni raz, kiedy to robię.
Czy to możliwe? Tak. Ale nigdy o tym nie myślę.
Niestety, doświadczyłam tego z bliska.
Śmierć Luisa Saloma.
Byłam z nim bardzo blisko.
Więc...
to wszystko dotknęło mnie osobiście.
Jest to szczególnie trudne dla rodziny.
Widzisz, że coś takiego przydarzyło się komuś bliskiemu.
Był Mistrzem Świata Moto2, który zmarł trzy...
Tak, trzy lata temu w 2016 roku. Tutaj, w Montmeló.
Więc...
myślenie o tym, że istnieje niebezpieczeństwo nie pomaga ci
ani jechać szybciej, ani wygrywać.
Wszystko gotowe tutaj w Portimão przed siódmym wyścigiem tego sezonu, 2017.
Z numerem 41, García. Ana Carrasco, trzecia, z numerem dwa na koszulce.
Dobry początek Garcii, który wysuwa się na prowadzenie.
Ana Carrasco wyprzedza go na swoim Kawasaki Ninja 300,
który łatwo można rozpoznać po żółtych felgach.
Na prowadzeniu trójka zawodników: Marc García, Dani Valle i Ana Carrasco.
Walcząc cały czas, Ana obejmuje drugą pozycję
i z powrotem wraca na trzecią.
Zawodnicy wyprzedzają się nieustannie.
Zostały trzy okrążenia, trwa zacięta walka między Garcíą, Valle i Carrasco,
wszyscy chcę wygrać.
Ostatnie okrążenie i Carrasco na prowadzeniu,
do mety zostało już niewiele, García i Coppola wysuwają się na przód.
Zobaczymy czy Ana ma przygotowanego jakiegoś asa w rękawie.
Tak, wykorzystuje odrzut Yamahy
i przekracza linię mety jako pierwsza.
To było naprawdę epickie zakończenie.
Ana Carrasco wynagrodzona za swoją walkę.
Ana staje się pierwszą kobietą, która wygrywa mistrzostwa świata
w wyścigach motocyklowych.
Musiało minąć sześćdziesiąt lat, żebyśmy mogli być
świadkami tej historycznej chwili.
Pierwsza kobieta, która wygrała w motocyklowych mistrzostwach świata.
Pamiętny dzień, który zapisuje się na kartach historii tego sportu.
Wygrana ta była dla niej powrotem na tor.
Kiedy wyścig się skończył, ja byłam z jej siostrą.
- Były w innym miejscu. - Nie mogłyśmy w to uwierzyć.
Oni wszyscy pobiegli w stronę podium.
Ja nikogo nie ściskałem, nie zrobiłem nic. Czułem się, jakby to był sen.
Czułem się...
Czułem się, jakbym umarł i obudził się w niebie. Niesamowite.
Co czuje ojciec,
kiedy widzi, co jego dziecko osiąga po całym wysiłku, jaki w to włożyło.
Carrasco!
Radość, widząc, że osiągnęła swój cel.
Ale nie myśląc, że jest pierwszą kobietą, która to osiągnęła,
ani myśląc, jakie to będzie miało znaczenie na świecie.
Jedyne o czym myślałem, to...
O tym jak jest szczęśliwa.
...ta osobista satysfakcja, którą musiała czuć w tamtej chwili.
- Jej twarz mówiła wszystko. - To był jej cel.
Ana Carrasco!
Ana! Ana! Ana!
Jeśli raz możesz jechać szybko,
bez żadnych komplikacji,
technicznie rzecz biorąc, możesz to zrobić dwa razy.
Trzy, cztery, pięć, sześć razy.
Warto zainwestować w tę osobę jako jednostkę
i ponieważ wiesz, że możesz z nią pracować i stworzyć projekt.
Projekt został stworzony.
Pojawiły się ograniczenia, które nie dotyczyły Any, ale raczej
struktury natury technicznej i ludzkiej,
która miała za nią stać i zapewnić jej zwycięstwo.
Myślałem, że już nigdy nie znajdziemy zespołu,
który uwierzyłby, że kobieta może być mistrzynią świata.
To było coś, co chciałam mieć przez całe swoje życie.
Kiedy jedziemy z nią na wyścigi, nigdy nie rozmawiamy z nią
o motorach.
Nie chcemy się wtrącać w jej pracę, w jej działania.
Zachowujemy się jak rodzice: dajemy jej buziaki i przytulamy.
I to wszystko.
Wie, że jesteśmy tam dla niej i to wystarczy.
Ten zespół wierzy, że kobieta może wygrać. Naprawdę wierzy.
I stawiają na swoją zawodniczkę.
A ich zawodniczką jest Ana Carrasco.
Mario jest odpowiedzialny za telemetrię i jest głównym inżynierem.
- Czuję się sztywnie, co ty na to? - Możliwe.
Jego zadaniem jest interpretowanie tego, co mówię.
- Wydaje mi się, że dalej jest twardo. - Tak?
- Z przodu i z tyłu. - Ale odczuwasz różnicę?
Tak, motor jedzie lepiej, o wiele płynniej.
Ja mam swoje odczucia na torze, na motorze,
a on decyduje, jak poprawić sytuację.
Jeszcze grid.
- Ale jako, że tor jest jakby... - Nie, nie bądź zbyt pewna.
Kiedy bardzo przyspieszam, to jakby...
To dziwne, bo motor to żywa istota.
Zawsze ma ci coś do powiedzenia. Każda kolorowa linia coś oznacza.
Analizujesz te wartości i na ich podstawie działasz.
Ja jestem głównym mechanikiem.
Fleky jest fenomenalny.
To najlepsze określenie.
Uczę Marę,
jak to wszystko działa, bo Mara
ma doświadczenie motocrossowe.
Fleky był i jest moim zbawieniem.
Podpowiada, jak sobie radzić z motorem, co trzeba zrobić.
Jest odpowiedzialny za aspekty techniczne.
Dobrze, jedź, jedź! Chryste!
Mara jest wspaniała.
Mara jest cudowną osobą, jest zabawna, ciężko pracuje.
Jest profesjonalistką.
Jest świetna, inteligentna.
Doskonale.
Myślę, że ona najbardziej polega na Jordim.
Mam nadzieję, że nie zmniejszy się nam ciśnienie.
A przede wszystkim skup się już na wyścigu.
Przygotuj się. Nie jeździliśmy od sześciu godzin.
Jesteś pośrodku, co? Nie ryzykuj.
Potrzebuję kogoś, kto sprowadzi mnie na ziemię.
On jest najbardziej opanowaną osobą,
potrafi zachować spokój w najbardziej stresujących chwilach.
Koniec końców, to on pomaga wyciszyć zespół.
Upewnia się, że każdy wykonuje swoją pracę, nawet jeśli sytuacja
jest trochę stresująca lub trudna.
Uspokaja mnie. Wiem, że co by się nie stało,
zawsze wyjdę na tor zrelaksowana i wiedząc, co mam robić.
Uciekniesz jako pierwsza, dwóch będzie za tobą.
Ruszysz jako ostatnia, sześciu będzie za tobą.
Będą cię ścigać, więc ruszasz pierwsza i uciekasz.
Ktokolwiek by za tobą nie jechał.
Nawiązali ze sobą świetną więź. Ana na nim bardzo polega.
On pomaga jej się wyluzować i to jest dla niej dobre.
Daje jej pewność siebie.
Strumień powietrza za przeciwnikiem możesz znaleźć albo musisz poszukać.
- Pojadę na całość. - Jedź jak szalona.
- Potem zobaczymy, jak... - Ale daj z siebie wszystko, ok?
Pomaga wydobyć ze mnie to, co najlepsze.
Jordi jest jak ojciec dla Any.
Tak. Jest jego oczkiem w głowie.
Prawda jest taka, że pewnego razu ojciec Any
powiedział do niego: „Dbaj o nią tak, jakby to była twoja córka”.
Mario, ciśnienie z przodu i z tyłu nie spadło, nie?
Pozostało takie samo lub wzrosło. Wynosiło 2,44. Mara?
Daj Mario wartości ciśnienia w oponach.
- Z przodu czy z tyłu? - Zostań z przodu.
- Niech cię gonią, jeśli dadzą radę. - Dobra.
Ale spokojnie, rób to, co umiesz.
Ricky, który dołączył do zespołu,
jako trener, również okazał się bardzo pomocny.
Bo przecież on też kiedyś się ścigał,
więc wie, jak radzić sobie z wieloma rzeczami na różnych etapach.
To był jego wkład.
Tutaj nie ma żadnego wyboju. I aby nie myśleć o wybojach,
upewnij się, że motor jest stabilny.
Nie czekaj na wyboje, bo twój umysł nigdy nie zareaguje.
Zahamujesz tutaj, utkniesz i koniec.
Nie docisnęłaś, ale jedziesz wolno.
Czekam na to, a potem przyspieszam.
Bo punkt, w którym...
Trzymaj motor prosto i ruszaj się, jak ustaliliśmy.
Ale nie opuszczaj górnej części ciała, tylko całe biodro.
Ricky teraz ci to powie, a ty sobie to zwizualizuj, dobrze?
Niech ci powie to, co ma do powiedzenia, a potem zwizualizuj to.
Na tak długim zakręcie, ważne jest, żeby zejść na kolano jak najszybciej.
Jak już mówiliśmy.
Im szybciej zejdziesz na kolano, tym łatwiej ci skręcić.
Ana nigdy wcześniej nie dotknęła ziemi.
Nigdy nie jeździła na motocrossie, na flat tracku, ani podobnych.
Zaczynaliśmy od zera.
Ćwiczyliśmy jazdę blisko siebie, co dla niej było trudne.
Ona chciała wygrywać, jeżdżąc szybko,
uciekając od wszystkich, ale to za mało.
Mogło jej się to udać raz, ale zazwyczaj musisz walczyć o przestrzeń.
Trzymaj się!
Ciaśniej!
Dalej, ruszaj się! Jedź, jedź, jedź!
Dalej, ruszaj się, Ana! Jedź!
O to chodzi!
To jest to!
Dla mnie ten zespół
jest bardzo ważny w mojej karierze i w moim życiu.
Aby ludzie osiągali maksymalne wyniki, muszą czuć się komfortowo.
Część pracy polega na stworzeniu takiej atmosfery lub próbie
stworzenia odpowiedniej atmosfery.
Albo lubisz swój zespół, albo to po prostu nie zadziała.
Są dla mnie bardziej jak rodzina, niż szefowie.
Mimo że zawsze tak żartuję,
to tak naprawdę mam siedmiu ojców i siedem matek.
Podążamy za Fleky'm, to trudne.
- Idzie w cieniu. - Właśnie o tym mówię.
Możliwe, że trafimy do Murcji, to wszystko jest połączone.
Ktoś chce bransoletkę na szczęście? Będzie nam potrzebna.
Jest na szczęście.
- Powinniśmy ją poświęcić? - Już jest poświęcona.
Kupiliśmy je tutaj, a za rok wygramy mistrzostwa świata.
Nawet najlepszy motor potrzebuje dobrego kierowcy.
Bez niego nie dojedzie tam, gdzie powinien.
I tak samo najlepszy kierowca bez dobrego motoru
daleko nie zajedzie.
Potrzebują siebie nawzajem.
Nawet jeśli pianista jest geniuszem...
Ale ma źle nastrojone pianino, nie zagra.
A to najlepiej nastrojone pianino w swojej kategorii.
Cholera jasna, chodź do mnie!
- Zadzwoniłaś do taty? - Nie mogę, potrzebuję wi-fi.
Po przyjeździe, tu jest głośno.
A ten skręt? Mam wejść od środka?
Czy dotknąć nowej bariery?
Po prostej linii.
Widzisz tego faceta w koszuli Kawasaki? Dziewczynę po lewej?
Prosto aż tam, zatrzymaj się i w prawo.
To tylko dla Superbike'ów jest zbyt wiele metrów, żeby spróbować...
A ten jest długi, więc...
Zatrzymujesz się i zaczynasz przyspieszasz.
W naszym sporcie Jonathan to... najlepszy zawodnik Superbike'ów w historii.
A ja mam farta, że mogę to wszystko przeżywać bardzo blisko niego.
Przychodzi do niej po każdej sesji treningowej,
pyta ją, interesuje się nią.
W czwartki na tor jeździmy wszyscy razem.
Johnny bardzo Anie pomaga.
Zarówno na torze, jak i poza nim. Na co dzień.
Ona jest profesjonalistką.
Ale kiedy się ściga, widać, że ma frajdę.
Po zejściu z motoru też.
Mamy takie powiedzenie w języku angielskim:
„Gdy się uśmiechasz, świat uśmiecha się razem z tobą”.
I czasem widzę jak uśmiecha się pod kaskiem,
nawet w najtrudniejszych sytuacjach.
Widać, że kocha jeździć na motorze i to naprawdę cudowne.
Nie wiem, skąd się wzięła ta znajomość, ale jest niesamowita.
Naprawdę się uwielbiają.
Widać, że podziwiają się nawzajem.
To naprawdę magiczne.
Przeżywają zwycięstwa i porażki tej drugiej osoby, jak swoje.
Johnny rzuca wszystko, żeby oglądać wyścigi Any.
Zostawia czekających na niego Japończyków, inżynierów...
„Czekajcie, zaraz wracam”.
Wychodzi, ogląda wyścig, jak jakiś maniak, jak szalikowiec,
niemiłosiernie wrzeszcząc.
Jeśli wygra, odchodzi. Jeśli przegra, jest zdołowany.
Jest jak fan. Hooligan. To niesamowite.
Dawaj!
On patrzy na Anę inaczej. Lubi, jak wygrywa.
Ja mówię jej rzeczy spoza toru. Ale jeśli jest zimno
lub tor jest śliski, bo nie ma gumy lub coś takiego,
to on jej podpowiada, ja nie mogę.
Kiedy on dostrzega coś dziwnego lub widzi jakieś potencjalne zagrożenie,
biegnie do boksu i mówi: „Ana, radzę ci zrobić to czy tamto”.
W zależności od tego, co zaleci Rea,
dostosowujemy się pod względem technicznym:
nasz napęd i nasze opony.
Obserwuję jego zachowanie i to pomaga mi
chcieć być coraz lepszą i nieustannie się rozwijać.
Jeśli miałabym naśladować kogoś lub czyjeś zachowanie,
chciałabym być jak on.
- ...w nocy? - Tak.
Myślę, że jutro będzie słonecznie. Zaczynamy o trzeciej.
Ona ma numer drugi.
To tam, po lewej.
Wyglądaj pewnie. Nie zatrzymuj się. Jakbyś wiedział, dokąd jedziesz.
Nie hamuj nawet.
Sztuczka polega na tym, żeby na nich nie patrzeć.
Musisz wyglądać przekonująco, gdy robisz coś nielegalnego.
Nie patrz nawet na tego gościa, jedź prosto.
Jakbyś był już tutaj tysiąc razy.
To twój dom.
Po premierze tego filmu wsadzą mnie prosto do więzienia.
Za przestępczość.
Dobra, teraz twoja kolej.
Pewność siebie.
To tam, po prawej. Jedź prosto przed siebie.
Nie patrz na niego.
Szybko!
- Nie patrz, ok? - Nie patrz.
Udało nam się?
Pierwszy raz zrobiłeś coś nielegalnego.
Na torze.
Tak, tutaj na torze.
A jak się koncentrujesz podczas wyścigu? Co robisz?
O czym myślisz, kiedy jedziesz na motorze?
Wyobrażam sobie, że to tylko trening i że jestem tu sama.
- A co ci mówią twoi rodzice? - Że jestem najlepsza.
Dalej, jedź!
Miałaś być najgorsza, co?
Witam wszystkich na Mistrzostwach Świata World Superbike 2018.
Jesteśmy w Donington Park w Wielkiej Brytanii.
Poprzedni wyścig, który odbył się w Imoli, zdominowała Ana Carrasco,
która obecnie jest mistrzynią świata Supersport 300.
Dziś znów startuje z pierwszego pola.
Czy uda się znowu wygrać tej 21-letniej dziewczynie z Murcji?
Na pierwszych pozycjach na starcie Carrasco, Meuffels i Pérez.
Liderem mistrzostw jest Ana Carrasco na swoim Kawasaki Ninja,
z którym tworzy o wiele bardziej solidny duet niż w zeszłym roku.
W tym roku jej motor ma większą pojemność skokową i przyspieszenie,
ale nie tylko to ma znaczenie,
bo na starcie stoi wiele motorów takich jak ten, co ma Ana.
Różnica jest taka, że wczoraj w sobotę, Ana Carrasco
pobiła wynik Meuffelsa o 48 milisekund, co dało jej pierwsze pole startowe.
Wydaje nam się, że ciężko będzie Anie wygrać znowu
w tak dominujący sposób, jak zrobiła to w Imoli.
Kluczowe będzie dla niej wyjście na prowadzenie już
od samego początku wyścigu.
Ale spójrzmy na jej rywali:
Meuffels, Pérez, Loureiro, Sánchez, Deroue, między innymi.
Supersport 300 to kategoria, w której nic nie jest pewne.
Rywalizacja pomiędzy tymi młodymi kolarzami jest zacięta,
każdy z nich chce zapisać się na kartach historii w świecie motocykli.
Czy Carrasco da radę sprostać presji i utrzymać przewagę?
Nie da się przewidzieć, co się teraz stanie.
Gaśnie semafor i rozpoczyna się czwarty wyścig
tegorocznych World Supersport 300, tu w Donington Park.
Niesamowity start liderki, która wykorzystuje swoja pozycję,
by oddalić się od swoich rywali.
To był wspaniały start Any.
Koen Meuffels, Mika Pérez i Borja Sánchez na dobrych pozycjach
po pierwszym zakręcie, ale to nie wystarcza, bo Carrasco
wychodzi na prowadzenie.
Ana narzuca swoje intensywne tempo,
zostawiając Meuffelsa i innych w tyle za sobą.
Ana zwiększa przewagę.
Carrasco udowadnia to, co już nieraz pokazywała:
nikt nie ma takiego tempa, jak ona.
Pomimo młodego wieku, musimy pamiętać,
że zdobyła już kilka motocyklowych tytułów w Hiszpanii:
To pierwsza Hiszpanka, która zapunktowała w Mistrzostwach Świata, w Malezji.
Jest również pierwszą Hiszpanką,
która wygrała międzynarodowy wyścig szybkościowy,
który odbył się w Portimão w zeszłym roku.
Lub tak jak teraz, jest niekwestionowaną liderką
Mistrzostw Świata Supersport 300.
Kolejne okrążenie, które prowadzi Carrasco,
ma już 4,5 sekundy przewagi nad rywalami.
Nieczęsto możemy zobaczyć tak dużą różnicę w tej kategorii
między zawodnikami z pierwszych i drugich pozycji.
Nie ma tu walki o prowadzenie, liderka mistrzostw świata narzuciła tempo,
za którym inni nie mogą nadążyć.
Carrasco po raz kolejny ukończyła fantastyczny wyścig.
Od startu do mety, tak jak w Imoli.
Narzuciła swoje tempo,
nie potrzebowała nawet taktyki slipstreaming.
Tylko ona i jej Kawasaki.
Razem zapewnili sobie niepodważalne zwycięstwo.
Ana Carrasco zajmuje pierwsze miejsce w mistrzostwach z 73 punktami,
ma 22 punkty więcej niż Grünwald i 27 więcej
niż Scott Deroue, który zajmuje trzecie miejsce.
Następny etap odbędzie się w Czechach w dniach 8-10 czerwca.
Czy Carrasco będzie w stanie utrzymać tę znaczącą przewagę?
Ana, twoje drugie z rzędu zwycięstwo. Co za wyścig tutaj w Donington!
To dla nas niesamowite. Myślę, że wykonaliśmy naprawdę dobrą robotę.
To dobre dla nas i dla mistrzostw.
Chcę podziękować całemu mojemu zespołowi,
Kawasaki i wszystkim otaczającym mnie ludziom.
Oraz mojej rodzinie i przyjaciołom, którzy oglądali mnie z domu.
Będąc jej mamą, przeżywam razem z nią wszystkie jej problemy,
a widząc, że osiąga to, co wydawało się niemożliwe...
Radość jest nie do opisania...
Nie da się tego opisać, nie umiem wytłumaczyć tego, co czuję.
Nie tyle chodzi w tym o mnie,
tylko o to, że w końcu jej wysiłek został nagrodzony.
Ale z drugiej strony, czuję wielką satysfakcję, jako kobieta,
mogąc powiedzieć: „Brawo, córeczko” i wiedząc,
że potrafi ona walczyć o swoje cele.
Pomimo wszystkich trudności i problemów, jakie napotykała,
nie zrezygnowała i udało jej się osiągnąć swój cel.
I pokazać światu, że kobieta potrafi.
Czuję się, jakbym została nagrodzona podwójnie,
że tak powiem.
Czuję ogromną satysfakcję, jako matka i jako kobieta.
Po tym jak wygrałam te dwa wyścigi, zmienił się regulamin.
W tamtej chwili
te zmiany nie były dla mnie dobre.
Musieliśmy dodać sporo balastu do motoru i było mi trudniej.
Zmieniła się zasada, co do wagi i zawodnika.
Należało dodać wagę motoru do wagi jeźdźca.
Jeśli nie była poprawna, dodawano kilogramów.
NOWE ZASADY OZNACZAŁY, ŻE MOTORY LŻEJSZYCH ZAWODNIKÓW MUSIAŁY BYĆ WAŻONE
DO TAMTEGO MOMENTU,
ANA BYŁA PIERWSZĄ KOBIETĄ W HISTORII, KTÓRA BYŁA LIDERKĄ MISTRZOSTW ŚWIATA
ZGODNIE Z NOWYM REGULAMINEM, ANA MUSIAŁA DODAĆ 12 KG DO SWOJEGO MOTORU
Dodatkowe 12 kilogramów na motorze to balast, który zmienia środek ciężkości,
wypycha na zakrętach, utrudnia hamowanie.
Dodatkowe 12 kilogramów mięśni, pomocne przy skręcaniu, to nie to samo, co balast,
który przeszkadza ci przy każdym skręcie.
Wszystko się skomplikowało.
Przeszliśmy od wygrywania z dużą przewagą
do walki o utrzymanie się w pierwszej dziesiątce.
Źle to zniosłam.
Widziałam,
jak stopniowo zaczęłam przegrywać te punkty, które wcześniej wygrałem.
Doganiali mnie, a zostawało coraz mniej wyścigów do końca mistrzostw.
To było naprawdę męczące.
Przegrywaliśmy, a przecież zwycięstwo należało do nas przez cały rok.
W niektórych wyścigach z trudem hamowaliśmy lub wchodziliśmy w zakręt.
Byliśmy liderem mistrzostw,
ale aż do końca roku trudno nam było zarządzać tą sytuacją.
Oczywiście, nie jest łatwo zdobyć mistrzostwo,
ale wydaje mi się, że jeszcze trudniej jest utrzymać pozycję lidera.
Presja, pod jaką Ana znajdowała się
od połowy do końca roku, nie jest rzeczą łatwą do opanowania.
Jesteś blisko przejścia do historii.
Widzimy całą grupę, na prowadzeniu Scott Deroue.
Wygląda na to, że Mistrzostwa Świata Supersport 300
nie rozstrzygną się tutaj w Portimão,
a końcowe wyniki w tej kategorii są jedną wielką niewiadomą.
Holenderski zawodnik chce wykorzystać wszystkie swoje szanse na tytuł.
Jeśli tu wygra, będzie miał pięć punktów przewagi nad Carrasco,
która zaliczyła okropny start i spadła na 17 pozycję.
Widzimy ją teraz, jak próbuje odzyskać swoją pozycję.
Tymczasem Deroue jedzie naprawdę rewelacyjnie.
Chce przycisnąć Hiszpankę w tych mistrzostwach.
Ana straciła punkty w ostatnich wyścigach, co może zaważyć
na tym czy zdobędzie mistrzostwo czy nie.
Fantastyczna wygrana Deroue i jego pierwsze zwycięstwo w tym roku.
Daleko przed Carrasco, która kończy wyścig na 11 miejscu.
Mimo wszystko, Hiszpanka dalej prowadzi,
przed Deroue, Pérezem i Grünwaldem.
Do ostatniego wyścigu podejdzie mając 90 punktów,
o dziesięć więcej niż Deroue, który po tym zwycięstwie zajmuje drugą pozycję,
i o 18 punktów więcej niż Mika Pérez, który jest trzeci.
W Magny-Cours, między 29 września a 1 października,
dowiemy się, kto jest nowym mistrzem świata.
- Anita... - Co jest?
Już tu jestem, okej?
Dobra, my będziemy za jakieś pięć minut.
- W porządku, przebiorę się. - Widzimy się na siłce?
- Dobra. Do zobaczenia. - W porządku. Do zobaczenia.
Jesteśmy na miejscu.
Wyślę grupie nasze zdjęcie.
Niech widzą, że pracujemy.
Napisz: „Uczepili się mnie, jak rzepy”.
Napiszę tak, zobaczymy, co odpowiedzą.
Trening fizyczny jest zawsze najtrudniejszą częścią sezonu.
Godzinami ćwiczymy na motorze, na siłowni i robimy treningi siłowe.
Okres przedsezonowy i letni
są szczególnie trudne,
bo trenujemy intensywnie pięć lub sześć godzin dziennie.
Uważam, że motocykliści muszą być w świetnej formie fizycznej.
Szybki refleks
i zdolność do podejmowania decyzji przy 200 kilometrach na godzinę
w ciągu zaledwie sekundy,
wymaga od ciebie takiej sprawności fizycznej,
która pozwoli ci myśleć spokojnie.
Przygotowanie fizyczne do wyścigu
to podstawa, żeby móc stawić się do weekendowej rywalizacji.
Dawaj, Ana, ściśnij teraz mocniej.
Piętnaście.
W OSTATNIM WYŚCIGU TEGO ROKU, ANA ZAJMUJE PIERWSZE MIEJSCE W RANKINGU
NA DRUGIM MIEJSCU JEST HOLENDERSKI ZAWODNIK, SCOTT DEROUE,
ZE STRATĄ ZALEDWIE DZIESIĘCIU PUNKTÓW
W TYM DECYDUJĄCYM WYŚCIGU, DEROUE STARTUJE Z PIERWSZEGO POLA.
ANA BĘDZIE DALEKO ZA NIM, NA 25 POZYCJI
SZANSE ANY NA ZDOBYCIE MISTRZOSTWA SĄ NIEWIELKIE
Przyjechaliśmy do Francji, na ostatni wyścig,
z dziesięciopunktową przewagą nad drugim zawodnikiem.
Cholera, może zdobyć mistrzostwo świata. Jest taka możliwość, prawda?
To był bardzo stresujący weekend.
Nie chciałam z nikim się widzieć.
Uwierz w siebie.
Najpierw musiała awansować kilka pozycji, żeby w ogóle móc starać się o tytuł.
Wydaje mi się, że cztery osoby miały szansę zdobyć to mistrzostwo.
Było to dość skomplikowane.
Na polu startowym było nas 25 zawodników.
Mój rywal, Deroue, który zajmował drugie miejsce,
był na pierwszym polu startowym.
Założenie było takie, że jeśli on wygra wyścig, ja muszę być trzecia,
startując z 25 pozycji.
Ciężka sytuacja.
Widzimy Anę Carrasco, 25 pozycja na starcie.
Będzie miała sporo do zrobienia.
I ruszyli!
Okazało się, że udało mi się nadrobić trochę pozycji.
Do mety brakowało czterech czy pięciu okrążeń i wtedy Deroue
złamał dźwignię biegów.
Złamała się dźwignia.
Problemy techniczne motocyklisty Kawasaki!
Okej, jednego mniej.
Pérez był na drugiej pozycji,
jego zwycięstwo oznaczałoby przegraną Any jednym punktem.
Ja się zbliżałam do czołówki, a on był na czele,
co chwilę kto inny obejmował prowadzenie.
Ostatni zakręt...
i Pérez przekracza metę jako drugi.
Dani Valle wygrywa swój pierwszy wyścig!
Mika Pérez kończy wyścig na drugiej pozycji.
Ale czy to wystarczy, by zdobyć mistrza? Nie, nie wystarczy!
Carrasco wygrywa Mistrzostwa Świata Supersport 300
jednym punktem!
Wygrałam mistrzostwa jednym punktem.
Tak!
Nie wiem nawet, kiedy przekroczyłam linię mety.
Byli tam wszyscy fotografowie, ekipy telewizyjne...
Nie wiedziałam, czy mam się zatrzymać, czy nie.
A kiedy się zbliżałam,
zobaczyłam fotografa, którego znam od dawna i spytałam go:
„Wygrałam czy nie?”
A on na to: „Tak, tak, zatrzymaj się”.
I w ten sposób się dowiedziałam.
Moja żona biegła, jak szalona...
Ja nie mogłem biec.
Szedłem
i wydawało mi się, że każdy mój krok
był bardzo długi, jakby miał pięć metrów.
W środku czułem się, jakbym był zupełnie kimś innym.
Ana Carrasco!
Niektórzy mówią, że najważniejszy dzień w życiu to ten, kiedy rodzi ci się dziecko.
Dla mnie to jest to o wiele ważniejsze, niż moment, w którym się urodzili.
Kiedy rodzą się dzieci,
cieszysz się tym, że je masz,
ale tak naprawdę jesteś egoistą.
Nie chodzi wcale o dzieci,
chodzi o ciebie i o twoją radość, że możesz im kupować różne rzeczy.
Ale posiadanie dziecka
to egoistyczna decyzja, którą podejmują pary.
Ale kiedy twoje dziecko zostaje mistrzem świata po walce z samym sobą,
mierząc się z wszelkimi napotkanymi trudnościami,
wypłakując oczy,
prawdopodobnie nie będąc w stanie ponownie się ścigać...
To uczucie jest bezcenne.
Nie kupisz tego za żadne pieniądze.
To dla mnie największa nagroda.
Nie potrzebuję, żeby wygrała więcej wyścigów, ani nic takiego.
Ana Carrasco, nowa mistrzyni świata w klasie Supersport.
Ta 21-letnia motocyklistka
zdobyła wczoraj tytuł mistrzyni świata, po pokonaniu 38 mężczyzn.
Ana Carrasco przechodzi do historii.
Gratulacje, Ana, dobra robota. Zmieniasz historię.
Carrasco toruje sobie drogę, zmieniając historię wyścigów motocyklowych.
Ta młoda dama daje lekcję motocyklowemu światu.
To się nigdy wcześniej nie zdarzyło. Kobieta na szczycie podium.
Wyczyn Carrasco zmienia wszystko.
Wyścigi motocyklowe to był męski świat, aż pojawiła się Ana Carrasco.
Jest Hiszpanką, z Cehegín w Murcji
i zapisała się na kartach historii wyścigów motocyklowych.
Jedna kobieta wśród wielu mężczyzn.
Ana udowodniła,
że nie ma żadnej różnicy między mężczyznami i kobietami podczas wyścigów.
Dla mnie, zwycięstwo Any w mistrzostwach było jak usunięcie bariery.
Pierwsza kobieta, która zdobyła mistrzostwo świata,
to historyczne wydarzenie.
Pierwsza kobieta, która wygrała Mistrzostwa FIM.
Mistrzostwa Świata.
Jest mistrzynią świata, ale rywalizującą z mężczyznami.
Nikomu wcześniej nie udało się osiągnąć tego, co jej.
Ana przeszła do historii.
Nie da się temu zaprzeczyć.
Myślę, że ten rekord nie zostanie pobity.
Ona jest jedna na milion w tym, co udało jej się osiągnąć.
Ana Carrasco!
Ana jest pierwszą kobietą w historii, która zdobyła mistrzostwa świata.
I tak już pozostanie.
Dokonała czegoś, co...
zostanie bardziej docenione
w miarę upływu czasu.
Codziennie przechodzi do historii, ponieważ
wciąż jest na szczycie.
Nie dokonała tego, by cokolwiek udowodnić.
Ale udało jej się to, bo to coś, co kocha,
pracowała na to ciężko i chciała osiągnąć swój cel.
I dzięki temu celowi, sytuacja na pewno się zmieniła.
To kobieta, która coś zmieniła na świecie.
Ten rekord przejdzie do historii.
Pięćdziesiąt lat minie i nadal tam będzie.
To dlatego te chwile są wyjątkowe, bo są zapisane na kartach historii.
Tak jak i jej spuścizna.
Owoce pracy Any i innych kobiet
stworzą równowagę.
Myślę, że to dzięki temu, co robią.
Jeśli mała dziewczynka zobaczy motocykl i spodoba jej się,
będzie mogła iść w ślady kogoś, kto już przez to przeszedł.
Jeśli nie masz kogo naśladować, jest ci trudniej.
Ana Carrasco!
To wiadomość dla wielu kobiet,
że mogą dołączyć.
To na pewno.
Zwłaszcza dlatego, że oznacza to,
że wielu ludzi przestało dostrzegać różnicę między...
„dziewczyną a motocyklistką”.
To, że jest kobietą i ma pochwę, nie oznacza,
że nie może nic robić.
- Mam ten flow, co nie? - Tak.
Wiem o tym.
Przełamała bariery.
Z pewnością to czego dokonała to to,
że do świata motocykli dołączyły kobiety.
W tym roku trzy lub cztery kobiety
biorą udział w Mistrzostwach Świata SSP300.
To niesamowite. To zasługa Any, bo pokazała, że jest to możliwe.
Ale to co udowodniła to to,
że nie musisz rywalizować, ale możesz być mistrzem świata.
I z tego może być naprawdę dumna.
Sukces Any sprawił, że pojawiło się więcej kobiet.
To był przełom.
Jeśli spojrzymy na daty,
możemy zobaczyć, że po zwycięstwie Any
i wszystkich relacjach w mediach,
jest coraz więcej kobiet w telewizji,
które grają w piłkę nożną, koszykówkę...
Więc ona pomogła, ale to musi być kontynuowane.
Ona przełamała
wszystkie bariery, które miały być przełamane.
Myślę, że to co zrobiła Ana naprawdę pomogło osiągnąć równość.
To pokazało, że równość istnieje, jest prawdziwa.
Nie ma różnic między mężczyznami a kobietami.
Myślę, że to był prawdziwy krok naprzód
i jasne świadectwo.
- Jak się masz? - Mam na imię Nina.
Jak piosenkarka.
Życzę ci wszystkiego najlepszego.
Teraz, gdy już to osiągnęła, musimy
starać się to utrzymać, kontynuować.
Tak, to całe „Jeździsz jak dziewczyna”.
Zazwyczaj jest to obraźliwe.
Jesteś kobietą, nie umiesz jeździć.
Ona w pewnym sensie, zlikwidowała ten slogan, który kiedyś istniał.
To był odpowiedni moment, by powiedzieć:
„To jest głupie”.
Ja jeżdżę jak dziewczyna i wygrałam z facetami w mistrzostwach świata.
Ostatecznie, mistrzyni świata jechała jak dziewczyna!
Dołożyła swoją cegiełkę.
To początek przyszłości
równości, która zapowiada się świetnie.
Mała dziewczynka z Murcji,
która ścigała się na motorach i marzyła o mistrzostwie świata,
z małego miasteczka, bez środków, w świecie mężczyzn...
Każdy by mógł powiedzieć: „To się nie uda, jesteś szalona”.
Ale się udało.
Więc jeśli mi się udało, to każdy może osiągnąć, co tylko chce.
Trzeba tylko pracować, wierzyć w to,
być wytrwałym i nie poddawać się, kiedy się nie układa.
Gdybym poddała się za każdym razem, kiedy coś szło nie tak,
nigdy nie zdobyłabym mistrzostwa świata.
PRAGNĘ ZADEDYKOWAĆ TEN FILM PAMIĘCI MOJEGO PRZYJACIELA LUISA SALOMA.
I PODZIĘKOWAĆ ALVAROWI GARRIDZE ZA TO, ŻE POMÓGŁ MI SPEŁNIĆ MOJE MARZENIE.
PRODUKCJA RAKUTEN TV