1
00:00:02,000 --> 00:00:07,000
Downloaded from
YTS.MX

2
00:00:08,000 --> 00:00:13,000
Official YIFY movies site:
YTS.MX

3
00:00:11,970 --> 00:00:15,265
‎(ผลงานภาพยนตร์สารคดีจาก NETFLIX)

4
00:00:29,696 --> 00:00:31,072
‎แอ็คชั่น!

5
00:00:31,865 --> 00:00:34,075
‎เร็วเข้า! ไปเลย!

6
00:00:34,492 --> 00:00:35,910
‎ไป!

7
00:00:35,994 --> 00:00:38,038
‎ไฟกำลังลามแล้ว เร็วเข้า!

8
00:00:38,246 --> 00:00:39,456
‎เดี๋ยวนี้เลย ปอนโช่!

9
00:00:39,581 --> 00:00:42,083
‎ผมคิดว่าวัยเด็กเป็นสิ่งที่กำหนดชีวิตของคุณ

10
00:00:44,085 --> 00:00:47,088
‎ผมใกล้ชิดกับภาพยนตร์ตั้งแต่ยังเด็กมาก

11
00:00:49,758 --> 00:00:53,762
‎แต่ภาพยนตร์ก็ผูกติดอยู่กับความรู้สึกเหงา

12
00:00:53,970 --> 00:00:56,556
‎ดังนั้น ภาพยนตร์กับความเหงา มันจะไปด้วยกัน

13
00:02:21,933 --> 00:02:25,436
‎หนังเรื่องนี้เริ่มเป็นรูปเป็นร่างหลังจาก
‎ผ่านไปหลายปี

14
00:02:25,645 --> 00:02:27,063
‎ในหลากหลายทาง

15
00:02:27,480 --> 00:02:31,484
‎บอกตามตรง ผมเองก็ไม่รู้ว่าหนังเรื่องโรม่า
‎เริ่มต้นที่ไหน

16
00:02:33,069 --> 00:02:38,032
‎และเมื่อไหร่ที่มันเป็นแค่ส่วนเล็กๆ
‎ในขั้นตอนการรำลึก

17
00:02:42,871 --> 00:02:46,833
‎ตอนแรกเรายังไม่มีบท ผมไม่ได้ตั้งใจจะเขียนบท

18
00:02:47,167 --> 00:02:51,671
‎ผมแค่อยากสร้าง
‎ส่วนที่เกี่ยวกับความรู้สึกขึ้นมาใหม่

19
00:02:53,923 --> 00:02:58,428
‎ผมมีโน้ตบันทึกความทรงจำของตัวเอง
‎เป็นร้อยๆ แผ่น

20
00:02:58,803 --> 00:03:02,807
‎ความทรงจำที่ไม่ใช่แค่เกี่ยวกับเรื่องราว
‎และเหตุการณ์

21
00:03:03,183 --> 00:03:05,059
‎แต่มีรายละเอียดปลีกย่อยด้วย

22
00:03:08,730 --> 00:03:11,274
‎ผมค้นคว้ามาเยอะมากเพื่อสร้างหนังเรื่องนี้

23
00:03:11,482 --> 00:03:14,194
‎ในเรื่องชิลเดร็น ออฟ เมน
‎ผมค้นคว้ามาอย่างกว้างขวาง

24
00:03:14,277 --> 00:03:16,863
‎โดยดูจากงานของนักวิชาการหลายคน

25
00:03:17,322 --> 00:03:22,243
‎ที่ได้คาดการณ์ถึงแนวโน้มที่น่าจะเป็น
‎ในศตวรรษที่ 21

26
00:03:22,410 --> 00:03:25,622
‎ในเรื่องกราวิตี้ ผมเน้นไปที่

27
00:03:25,788 --> 00:03:30,460
‎การเคลื่อนไหวในบริเวณที่ไร้แรงโน้มถ่วง

28
00:03:30,960 --> 00:03:33,463
‎แต่นี่มันเกี่ยวกับความทรงจำทั้งหมด

29
00:03:34,380 --> 00:03:39,052
‎งานของผมในฝ่ายศิลป์
‎ร่วมกับยูจินิโอและบาร์บาร่า

30
00:03:39,427 --> 00:03:42,055
‎ไม่เคยเป็นเรื่องลิสต์รายการ

31
00:03:43,348 --> 00:03:46,851
‎มันเป็นเรื่องของนามธรรมมากกว่า

32
00:03:47,060 --> 00:03:51,898
‎พวกเขาจะใช้ความทรงจำของตัวเอง

33
00:03:52,482 --> 00:03:56,277
‎แล้วตีความออกมาเป็นสิ่งที่ผมต้องการ

34
00:03:56,736 --> 00:04:00,823
‎เราเริ่มมีบทสนทนาที่เปิดและกว้างขวางขึ้น

35
00:04:01,074 --> 00:04:04,869
‎มากกว่าสิ่งที่อยู่แค่ในแผ่นกระดาษ

36
00:04:05,495 --> 00:04:07,497
‎นั่นเป็นความเห็นผมในเรื่องนี้

37
00:04:18,633 --> 00:04:22,887
‎เราหากระเบื้องตามต้องการไม่ได้เลย

38
00:04:22,971 --> 00:04:28,268
‎มันยากที่จะหาให้เป๊ะๆ
‎ในเมื่อผมแค่บรรยายออกมา

39
00:04:28,351 --> 00:04:32,563
‎ทันใดนั้น คุณก็เจอสถานที่ที่ไม่น่าจะใช้ได้

40
00:04:32,647 --> 00:04:36,693
‎ก็คือห้องน้ำ แต่มีกระเบื้องแบบที่เราต้องการเลย

41
00:04:36,776 --> 00:04:39,570
‎เราเลยเจอกระเบื้องพวกนี้เข้าโดยบังอิญ
‎และทันทีที่ผมเห็น

42
00:04:40,196 --> 00:04:44,784
‎ความทรงจำก็หลั่งไหลเข้ามา
‎และพารายละเอียดอื่นๆ มาด้วย

43
00:04:45,451 --> 00:04:47,870
‎มันเริ่มกลายเป็นเหมือน...

44
00:04:48,079 --> 00:04:51,582
‎การเปิดประตู
‎และเปิดเข้าไปอีกบาน และอีกบาน

45
00:04:54,085 --> 00:04:55,378
‎นั่นคือภาพยนตร์สำหรับผม

46
00:04:55,878 --> 00:05:00,633
‎การนำเอารายละเอียดมากมาย
‎ที่ผมพบในความทรงจำ

47
00:05:01,426 --> 00:05:02,677
‎และหยิบเอามา

48
00:05:03,928 --> 00:05:07,557
‎การสร้างบ้านหลังนั้นขึ้นมาใหม่
‎เราต้องมีเฟอร์นิเจอร์ที่ถูกต้อง

49
00:05:08,308 --> 00:05:11,686
‎เฟอร์นิเจอร์ของครอบครัวผม
‎กระจัดกระจายไปทั่วโคลิม่า ติฮัวน่า

50
00:05:11,978 --> 00:05:13,980
‎บางชิ้นก็อยู่ในวีราครูส

51
00:05:14,397 --> 00:05:16,316
‎เราเลยต้องเริ่มรวบรวมพวกมัน

52
00:05:16,816 --> 00:05:19,485
‎ขอยืมจากสมาชิกในครอบครัว

53
00:05:20,445 --> 00:05:24,907
‎ผมว่าเราได้เฟอร์นิเจอร์จริงๆ มาราว
‎70-80 เปอร์เซ็นต์

54
00:05:31,247 --> 00:05:35,168
‎ส่วนที่หาไม่ได้ก็สร้างใหม่ให้เหมือน

55
00:05:35,251 --> 00:05:37,670
‎ซึ่งยูจินีโอ เป็นคนจัดการให้

56
00:05:41,341 --> 00:05:44,385
‎ผมมีไอเดียเรื่องเสื้อผ้า
‎โดยอิงจากความทรงจำของผม

57
00:05:46,429 --> 00:05:52,643
‎แต่ก็จำเป็นต้องเช็กกับภาพของผู้คนตามท้องถนน

58
00:05:53,061 --> 00:05:58,900
‎เพื่อดูว่าเสื้อผ้าที่ผมจำได้
‎มันตรงกับเสื้อผ้าสมัยนั้นหรือเปล่า

59
00:06:00,526 --> 00:06:03,237
‎การดำดิ่งลงไปในความทรงจำของผม
‎โดยไม่มีบท

60
00:06:03,321 --> 00:06:06,616
‎และบทบรรยายที่น้อยมาก

61
00:06:06,866 --> 00:06:11,287
‎หมายความว่าอะไรก็ตามที่เป็นจริง
‎ในหนังเรื่องนี้

62
00:06:11,371 --> 00:06:13,831
‎ก็เป็นผลมาจากความรู้สึกเหล่านั้น

63
00:06:21,255 --> 00:06:23,966
‎ให้มันดูรกๆ แต่เป็นทุกที่

64
00:06:26,594 --> 00:06:28,471
‎อีกอย่างหนึ่ง ตู้เย็นต้องรก

65
00:06:29,180 --> 00:06:34,894
‎ต้องให้ตู้เย็นเต็มไปด้วยถุง ห่อของ อะไรพวกนั้น

66
00:06:35,353 --> 00:06:38,272
‎เป็นไปไม่ได้เลยที่จะหาอะไรในนั้นเจอ

67
00:06:38,356 --> 00:06:40,858
‎- ฟอยล์อลูมิเนียม และ...
‎- ใช่

68
00:06:41,067 --> 00:06:43,444
‎- พวกทับเปอร์แวร์อะไรนั่นด้วยไหม
‎- ตอนนั้นมีไหมล่ะ

69
00:06:43,528 --> 00:06:47,615
‎- ครับ
‎- โอเค งั้นเอามาเยอะๆ

70
00:06:48,950 --> 00:06:53,121
‎ผมอยากให้แน่ใจว่าตอนที่ประกอบฉากนี่

71
00:06:53,538 --> 00:06:57,708
‎มันจะให้ความรู้สึกถึงเวลาและพื้นที่นั้น
‎อย่างมีชีวิตชีวา

72
00:06:57,792 --> 00:07:00,837
‎แม้แต่กลิ่นจากความทรงจำของผมด้วย

73
00:07:00,920 --> 00:07:05,216
‎- เหมือนปิอาโนล่า แต่ผมชอบนะ
‎- ทรงมันจะดูหนัก

74
00:07:05,299 --> 00:07:07,301
‎ใช่แล้ว ถูกต้องเลย

75
00:07:08,511 --> 00:07:09,887
‎เจ๋งมาก

76
00:07:11,097 --> 00:07:15,393
‎- อยู่ตรงกลางเลยหรือเปล่า
‎- ตรงกลางพื้นที่ทรงลูกบาศก์นี่เลย

77
00:07:20,148 --> 00:07:24,777
‎บทละครครั้งที่แล้วของผม
‎มีการบรรยายเยอะมาก

78
00:07:24,861 --> 00:07:27,655
‎ผมกับคาร์ลอส พี่ชาย
‎เรียกมันว่า "ท่อแห่งการบรรยาย"

79
00:07:28,156 --> 00:07:33,369
‎ซึ่งก็เป็นโครงสร้างของเรื่อง
‎การไหลของข้อมูล

80
00:07:33,453 --> 00:07:38,374
‎และการแบ่งน้ำหนักของละคร
‎ไปให้แก่ตัวละครแต่ละตัว

81
00:07:38,458 --> 00:07:43,421
‎แต่ไม่ใช่ที่นี่ ตอนแรกเราจะเลือกว่า
‎เราจะดึงเอาความทรงจำไหนออกมา

82
00:07:44,338 --> 00:07:47,758
‎แล้วเรื่องราวก็ขยายขึ้น
‎รอบๆ ความทรงจำเหล่านั้น

83
00:07:52,013 --> 00:07:53,806
‎ผมว่าสวยดีแล้ว

84
00:07:53,890 --> 00:07:58,269
‎เรื่องมันเกิดจากสิ่งที่เกิดขึ้นจริงๆ

85
00:07:58,352 --> 00:08:00,605
‎โดยมีเหตุการณ์ในหนังจากเหตุการณ์นั้น

86
00:08:01,355 --> 00:08:05,485
‎อีกฉากหนึ่ง ฉากต่อไป คือตรงนี้เลย

87
00:08:05,568 --> 00:08:07,904
‎เราต้องทาสีตรงนี้ มันจะมีรูสีดำๆ

88
00:08:08,154 --> 00:08:10,740
‎อาจจะต้องเปิดตรงนี้หน่อย

89
00:08:10,823 --> 00:08:13,659
‎ต้องมีหน้าต่างอยู่ตรงนี้

90
00:08:14,035 --> 00:08:18,164
‎ในกระบวนการของการระลึกความทรงจำ
‎จู่ๆ ผมก็เริ่มจดบันทึก

91
00:08:18,539 --> 00:08:22,460
‎ตัวละครเกลโอนั้น อ้างอิงมาจาก
‎ลิโบ ลิโบเรีย

92
00:08:22,543 --> 00:08:27,882
‎ผมถามคำถามเธออย่างไม่รู้จบ
‎ทุกวันหลายสัปดาห์ต่อเนื่องกัน

93
00:08:28,049 --> 00:08:30,176
‎ขุดคุ้ยความทรงจำของเธอ

94
00:08:30,259 --> 00:08:34,263
‎ผมจดบันทึกกิจกรรมเธอไว้เป๊ะๆ ทุกวัน

95
00:08:34,555 --> 00:08:39,810
‎ไม่ใช่แค่กิจกรรมของเธอ
‎แต่ยังมีรายละเอียดที่ยิบย่อยที่สุด

96
00:08:40,061 --> 00:08:43,523
‎อย่าง เธอนั่งบนเตียงยังไงหลังตื่นนอน

97
00:08:44,273 --> 00:08:46,817
‎เธอทำอะไรเป็นอย่างแรก
‎เธอเห็นอะไรเป็นอย่างแรก

98
00:08:47,193 --> 00:08:49,570
‎แล้วเธอจะไปไหนต่อ เธอจะทำอะไร

99
00:08:49,862 --> 00:08:53,991
‎ตอนทำอาหารเช้า เธอจะทำอะไรก่อน

100
00:08:54,075 --> 00:08:57,537
‎เธอร่วมมือกับเราเต็มที่
‎และรู้สึกว่างานนี้น่าสนใจมาก

101
00:09:00,331 --> 00:09:02,792
‎ในเรื่อง อี ตู มาม่า  ตัมเบียง
‎ตัวละครที่เล่นเป็น

102
00:09:02,875 --> 00:09:05,127
‎พี่เลี้ยงของเตนอช ก็ไม่ใช่ใครนอกจากลิโบ

103
00:09:05,670 --> 00:09:07,922
‎ผมคัดตัวเธอเข้ามาแสดงบทนั้น

104
00:09:11,717 --> 00:09:14,136
‎ฮัลโหล สักครู่นะคะ

105
00:09:14,220 --> 00:09:15,471
‎สายของคุณค่ะ

106
00:09:17,098 --> 00:09:19,976
‎ผมสนใจเรื่องราวของพี่เลี้ยง

107
00:09:20,393 --> 00:09:23,479
‎เพราะลิโบกับผมได้คุยกันเยอะมาก

108
00:09:23,646 --> 00:09:27,441
‎อย่างเรื่องชีวิตวัยเด็กของเธอที่เตเปลเมเม
‎ในเมืองอัวซากา

109
00:09:27,817 --> 00:09:30,278
‎เตนอชคิดว่าเขาไม่เคยไปเตเปลมามา

110
00:09:30,820 --> 00:09:33,114
‎บ้านเกิดของเลโอเดอแกเรีย วิกตอเรีย

111
00:09:33,406 --> 00:09:37,410
‎เลโอ พี่เลี้ยงของเขา คนที่ย้ายมาเม็กซิโก
‎ตอนอายุ 13

112
00:09:38,202 --> 00:09:40,246
‎เธอโตขึ้นอย่างมีข้อจำกัดมากมาย

113
00:09:40,538 --> 00:09:44,000
‎ตอนเป็นเด็ก ผมตกใจตอนได้ยินเธอบรรยาย

114
00:09:44,166 --> 00:09:47,044
‎ความรู้สึกหนาวหรือหิว

115
00:09:47,461 --> 00:09:51,841
‎ผมเป็นเด็กที่อยู่ในครอบครัวชนชั้นกลาง

116
00:09:52,967 --> 00:09:56,721
‎เรื่องแบบนั้นเหมือนเป็นนามธรรม
‎เพราะผมอยู่ไกลจากเรื่องพวกนั้น

117
00:09:57,179 --> 00:09:59,307
‎เราเริ่มขั้นตอนการคัดตัว

118
00:09:59,724 --> 00:10:03,352
‎เราเห็นผู้หญิงเป็นพันๆ คน

119
00:10:03,436 --> 00:10:06,439
‎แต่ผมไม่สน
‎ว่าพวกเธอจะเป็นนักแสดงอาชีพหรือเปล่า

120
00:10:07,023 --> 00:10:09,483
‎ผมมองหาคนที่ใช่

121
00:10:09,984 --> 00:10:12,653
‎เราจำเป็นต้องทำแบบนั้น

122
00:10:13,029 --> 00:10:18,242
‎เพราะพวกเขาต้องดูเหมือนตัวละครต้นฉบับ

123
00:10:18,826 --> 00:10:24,248
‎ทั้งที่เรามีภาพถ่าย
‎และที่อยู่ในความทรงจำของผม

124
00:10:24,457 --> 00:10:28,044
‎พวกเขาต้องเป็นตัวแทน
‎ของแก่นของตัวละครเหล่านั้น

125
00:10:29,003 --> 00:10:31,672
‎นอกจากนั้น พวกเขายังต้องแสดงให้ได้ด้วย

126
00:10:33,090 --> 00:10:37,053
‎แจกันสีขาวมันตกลงมาค่ะ คุณนาย

127
00:10:37,261 --> 00:10:39,472
‎เหรอ

128
00:10:41,766 --> 00:10:46,187
‎มันตกลงมาตอนดิฉันทำความสะอาดอยู่

129
00:10:46,270 --> 00:10:47,647
‎แล้วมันก็แตก

130
00:10:47,730 --> 00:10:50,650
‎ผมอยากให้คนเหล่านั้นเป็นตัวของพวกเขาเอง

131
00:10:51,150 --> 00:10:56,364
‎ผมไม่อยากได้ใครมาเล่นเป็นผู้หญิงพื้นเมือง

132
00:10:56,864 --> 00:11:01,452
‎ผมอยากทำงานกับผู้หญิงพื้นเมืองมากกว่า

133
00:11:02,411 --> 00:11:05,331
‎และให้เธอได้นำสิ่งที่ผมคิดไม่ถึงเข้ามา

134
00:11:05,623 --> 00:11:09,752
‎เราไม่มีทางเข้าใจความลึกลับ
‎ของอีกคนได้

135
00:11:09,835 --> 00:11:11,420
‎เขาเลยส่งจดหมายให้ฉัน

136
00:11:11,504 --> 00:11:13,506
‎แต่จดหมายนั้นเป็นแค่หนึ่งในจดหมายมากมาย

137
00:11:13,631 --> 00:11:16,342
‎แล้วมันก็หล่นจากมือเขาลงไปที่พื้น

138
00:11:16,467 --> 00:11:19,387
‎และฉันก็จำลายมือไก่เขี่ยของมอสเซสได้

139
00:11:20,221 --> 00:11:22,181
‎ฉันเลยหยิบจดหมายนั่นขึ้นมาเปิด

140
00:11:22,348 --> 00:11:25,893
‎ผมเริ่มสัมภาษณ์ผู้สมัครบางคน

141
00:11:26,310 --> 00:11:30,189
‎หนึ่งในนั้นบอกว่าเธอพูดภาษามิกซ์เท็กได้

142
00:11:30,606 --> 00:11:33,109
‎ว่าเธอพูดมิกซ์เทกเก่งกว่าภาษาสเปนอีก

143
00:11:34,110 --> 00:11:39,740
‎มีฉากเล็กๆ ฉากหนึ่ง
‎ที่ผมอยากถ่ายเป็นภาษามิกซ์เทก

144
00:11:40,282 --> 00:11:43,285
‎ทันใดนั้น ทุกอย่างมันก็ดูสมเหตุสมผล

145
00:11:43,369 --> 00:11:47,915
‎ถ้าเราจะว่ากันด้วยเรื่องความเหลื่อมล้ำ
‎ของชนชั้นและเชื้อชาติ

146
00:11:48,082 --> 00:11:50,084
‎ที่มีอยู่ในประเทศของเรา

147
00:11:50,459 --> 00:11:55,589
‎ผลกระทบมันจะยิ่งชัดเจน
‎เมื่อกลุ่มชาติพันธุ์พูดออกมา

148
00:11:55,673 --> 00:11:58,134
‎ด้วยภาษาเฉพาะท้องถิ่น
‎แทนที่จะเป็นภาษาสเปน

149
00:11:58,384 --> 00:11:59,969
‎และใช่ มอยเซสเขียนเองเลยล่ะ

150
00:12:00,553 --> 00:12:04,223
‎"ฉันหยุดคิดถึงเธอไม่ได้ ฉันคิดถึงเธอ" เขาว่างี้

151
00:12:04,306 --> 00:12:07,727
‎- น่าสงสาร
‎- เหอะ! เขาน่ะเหรอ ไม่มีทาง

152
00:12:07,935 --> 00:12:13,107
‎ผมชอบที่พวกเขาสามารถพูดภาษา

153
00:12:13,232 --> 00:12:16,736
‎ที่คนอื่นในครอบครัวจะไม่เข้าใจได้

154
00:12:17,236 --> 00:12:20,865
‎พวกเขาสามารถแบ่งปันช่วงเวลาส่วนตัวได้
‎ระหว่างที่พูดภาษาถิ่น

155
00:12:21,323 --> 00:12:23,743
‎เขาเขียนจดหมายรักให้ผู้หญิงทุกคนเหมือนกันหมด

156
00:12:24,243 --> 00:12:25,244
‎ไม่มีทาง!

157
00:12:26,537 --> 00:12:30,416
‎ไอ้บ้านั่นส่งจดหมายที่เหมือนกันเป๊ะ
‎ให้ผู้หญิงทุกคนเลย

158
00:12:30,499 --> 00:12:32,960
‎- อะไร ฉันไม่เชื่อ!
‎- จริงนะ!

159
00:12:33,169 --> 00:12:36,589
‎ฉันจัดตรงนี้ให้สูงขึ้นแล้วนะ คงต้องเปลี่ยนแล้ว

160
00:12:37,631 --> 00:12:40,092
‎เวลาเธอนั่ง มันจะร่นขึ้นไป

161
00:12:40,176 --> 00:12:42,887
‎หนึ่ง สอง สาม

162
00:12:46,140 --> 00:12:49,393
‎ส่วนใหญ่แล้วเราจะใช้องค์ประกอบเชิงสัญลักษณ์

163
00:12:49,810 --> 00:12:53,647
‎หนังเริ่มต้นด้วยการถ่ายภาพพื้น

164
00:12:53,856 --> 00:12:56,150
‎และจบลงที่ภาพท้องฟ้า

165
00:12:56,567 --> 00:12:59,320
‎แต่ถ้าคุณมองที่พื้น ก็จะเห็นแสงสะท้อนของท้องฟ้า

166
00:12:59,653 --> 00:13:04,366
‎เราจะเริ่มถ่ายตรงนี้ ซึ่งเป็นที่แห้ง

167
00:13:04,450 --> 00:13:09,538
‎เธอจะใช้สายยางและถังน้ำ

168
00:13:09,872 --> 00:13:13,417
‎ล้างลานหลังบ้าน

169
00:13:13,793 --> 00:13:17,797
‎- ผมไปเอาถังมาให้ไหม
‎- ใช่ ดีเลย

170
00:13:17,880 --> 00:13:21,008
‎เหมือนมีผ้าม่านหล่นลงมาอย่างเสมอกัน
‎ไปทั้งเฟรม

171
00:13:21,300 --> 00:13:27,515
‎ภาพสะท้อนนั้น เริ่มดูมีชีวิตมากขึ้น

172
00:13:27,807 --> 00:13:33,479
‎และดูเหมือนจริงขึ้นบนพื้น ซึ่งเป็นสัญลักษณ์
‎ของความเป็นจริง

173
00:13:39,276 --> 00:13:43,155
‎อีกแง่หนึ่ง นั่นคือส่วนหนึ่งของความทรงจำ
‎เกี่ยวกับเม็กซิโกของผม

174
00:13:43,447 --> 00:13:48,452
‎บางอย่างก็ยังมีอยู่ถึงทุกวันนี้
‎เครื่องบินที่บินอยู่เหนือหัว

175
00:13:48,786 --> 00:13:54,083
‎เสียงนั่นผูกพันใกล้ชิดกับชีวิตในเม็กซิโกซิตี

176
00:13:56,836 --> 00:14:03,801
‎ที่อื่นๆ ที่ดูจากวัตถุที่บินบนท้องฟ้า

177
00:14:03,884 --> 00:14:07,721
‎ที่ไม่ควรอยู่บนท้องฟ้า มันเป็นแค่ชิ้นส่วนโลหะ

178
00:14:08,389 --> 00:14:10,474
‎คือแบบนี้นะ

179
00:14:10,724 --> 00:14:15,855
‎เราต้องให้ฟองสบู่และน้ำดำๆ เข้ามาในเฟรม

180
00:14:16,146 --> 00:14:21,193
‎แล้วรอคลื่นน้ำที่ยิ่งดำขึ้น ในระลอกต่อไป

181
00:14:21,277 --> 00:14:26,115
‎เมื่อฟองสบู่สองสีมาเจอกัน มันจะดูสวยดี

182
00:14:27,366 --> 00:14:31,287
‎คำว่าสวยดี อยู่ในเครื่องหมายคำพูดนะ
‎แล้วมันก็จะระเบิด

183
00:15:11,785 --> 00:15:13,704
‎นักแสดงไม่เคยได้รับบท

184
00:15:13,787 --> 00:15:16,373
‎ตอนที่เกลโอกลับเข้ามา

185
00:15:16,457 --> 00:15:18,542
‎พวกเขาไม่รู้ว่าจะเกิดอะไรขึ้นต่อไป

186
00:15:18,626 --> 00:15:20,419
‎นั่นคือสิ่งที่เราจะทำต่อไป

187
00:15:21,295 --> 00:15:25,007
‎ก็นั่นแหละ ผมจะอธิบายให้ฟังตรงนั้น

188
00:15:25,090 --> 00:15:28,218
‎ผมบอกนักแสดงแต่ละคน

189
00:15:28,969 --> 00:15:31,805
‎สิ่งที่มีแค่พวกเขาที่รู้

190
00:15:33,307 --> 00:15:37,519
‎หลังจากเราบล็อกฉาก
‎ซึ่งนั่นก็เป็นสิ่งที่จำเป็นทุกครั้ง

191
00:15:37,603 --> 00:15:40,105
‎เพราะเราต้องวางกล้อง

192
00:15:42,107 --> 00:15:46,987
‎ผมให้ซ้อมแบบจำกัด จะได้ไม่เสียเวลาดีๆ
‎ไปอย่างเปล่าประโยชน์

193
00:15:47,696 --> 00:15:49,865
‎จริงๆ เราก็ซ้อมกันตอนถ่ายนั่นแหละ

194
00:15:50,574 --> 00:15:54,161
‎ทำไมต้องถ่ายจากด้านนี้หลายรอบจังครับ

195
00:15:54,244 --> 00:15:59,291
‎เห็นในหนังมีเทคจากทางสองด้านไหม

196
00:16:00,334 --> 00:16:06,840
‎นั่นแหละที่เราทำอยู่ เราถ่ายจากนั้นแล้ว

197
00:16:06,924 --> 00:16:08,592
‎ทีนี้ก็จะมาถ่ายด้านนี้

198
00:16:08,926 --> 00:16:12,930
‎เทคสองครั้งจะไม่เหมือนกันเลย
‎เพราะหลังจากแต่ละเทค

199
00:16:13,013 --> 00:16:18,352
‎ผมจะคุยกับเด็กสักคน
‎อย่างเช่นขอให้เขาทำส้อมตก

200
00:16:20,062 --> 00:16:24,566
‎แล้วก็จะบอกอีกคนว่า
‎"เธอเบื่อความซุ่มซ่ามของเขาแล้ว"

201
00:16:25,234 --> 00:16:27,820
‎ถ้าเขาทำส้อมหล่น ก็จู้จี้กับเรื่องนั้นหน่อย

202
00:16:31,949 --> 00:16:34,910
‎ผมจะเริ่มเพราะผมเล่าเรื่องตลก

203
00:16:35,619 --> 00:16:38,122
‎ผมจะเริ่มเพราะผมเล่าเรื่องตลก

204
00:16:38,288 --> 00:16:44,920
‎นักแสดงจะทำแบบนั้นได้ยาก
‎กว่าคนที่ไม่ใช่นักแสดง

205
00:16:46,046 --> 00:16:50,467
‎มันจะมีผลต่อมาริน่า ซึ่งเป็นนักแสดงอาชีพ
‎ในแบบที่ว่า

206
00:16:51,135 --> 00:16:54,388
‎ฉากนั้นจะวุ่นวายขึ้นมาทันที

207
00:16:54,847 --> 00:17:00,477
‎พวกเขาจะพูดบทของตัวเอง
‎แล้วส้อมก็ดันหล่น

208
00:17:00,602 --> 00:17:02,771
‎แล้วพวกเขาก็ต้องหยุดทะเลาะกัน

209
00:17:02,855 --> 00:17:08,152
‎แต่ท้ายสุด
‎พวกเขาก็จะกลับมาว่าเรื่องที่ค้างอยู่ต่อได้

210
00:17:10,112 --> 00:17:12,489
‎เธอบอกว่านี่เป็นงานยากที่สุดที่เคยแสดงมา

211
00:17:13,323 --> 00:17:17,077
‎เธอต้องปล่อยวาง ถึงเธอจะเป็นนักแสดง
‎ที่ได้รับการฝึกฝนมา

212
00:17:18,037 --> 00:17:22,082
‎ระหว่างนั้น คนอื่นๆ ก็ยังอยู่ที่นั่น

213
00:17:32,051 --> 00:17:37,723
‎มันยากที่จะลบการอ้างอิงทางวัฒนธรรมของเด็ก

214
00:17:37,890 --> 00:17:42,394
‎และพยายามชักนำว่าพวกเขาควรพูดอะไร

215
00:17:43,020 --> 00:17:49,651
‎ผมไม่อยากใส่ความเป็นตัวผม
‎เข้าไปในแก่นที่พวกเขาเป็น

216
00:17:49,777 --> 00:17:53,113
‎ผมอยากให้พวกเขามอบ

217
00:17:53,363 --> 00:17:57,618
‎ความลึกลับอย่างที่คุณไม่สามารถสร้าง
‎หรือผลิตขึ้นมาได้

218
00:17:57,701 --> 00:18:01,497
‎ความลึกลับในตัวตนของอีกคนหนึ่ง

219
00:18:03,415 --> 00:18:09,171
‎- พรุ่งนี้พ่อจะไปแล้ว
‎- พรุ่งนี้ในหนังเป็นวันศุกร์หรือเปล่าคะ

220
00:18:09,588 --> 00:18:11,340
‎- พรุ่งนี้อะไรนะ
‎- วันศุกร์หรือเปล่าคะ

221
00:18:11,423 --> 00:18:12,758
‎ใช่แล้ว รู้ได้ยังไงจ๊ะ

222
00:18:13,300 --> 00:18:15,219
‎เพราะเราบอกว่า "พ่อจะไปตอนวันศุกร์"

223
00:18:17,554 --> 00:18:21,183
‎ไม่ เดี๋ยว ฉันพูดอะไรเนี่ย
‎เขาไม่ได้จะไปพรุ่งนี้

224
00:18:22,351 --> 00:18:26,271
‎เขาไม่ได้จะไปพรุ่งนี้ เขาจะไปตอนวันศุกร์

225
00:18:26,688 --> 00:18:30,484
‎- ใช่แล้ว เขามาเร็ว
‎- เกลโอพูดอะไรสักอย่าง

226
00:18:30,651 --> 00:18:33,278
‎ใช่ เกลโอบอกว่าเขาจะไปพรุ่งนี้

227
00:18:33,487 --> 00:18:36,615
‎- อาเดล่าค่ะ
‎- อ้อ ใช่ อาเดล่า

228
00:18:37,282 --> 00:18:39,701
‎เธอบอกเกลโอว่าเขาจะไปพรุ่งนี้

229
00:18:40,285 --> 00:18:43,705
‎จริงด้วย แต่เธอหันหลังอยู่ ก็ดีแล้ว

230
00:18:44,623 --> 00:18:46,166
‎แต่เธอพูดไปแล้วเหรอ

231
00:18:46,959 --> 00:18:51,964
‎ใช่ แต่ผมแก้ไขทีหลังได้
‎เพราะเราไม่เห็นหน้าเธอนี่

232
00:18:52,047 --> 00:18:53,257
‎ขอบคุณมาก

233
00:19:02,808 --> 00:19:06,520
‎- เงียบก่อน
‎- และ แอ็คชั่น

234
00:19:08,313 --> 00:19:12,067
‎- ใครเรียกหมาไปที!
‎- พ่อกลับมาเร็วนี่!

235
00:19:20,492 --> 00:19:21,660
‎คัต!

236
00:19:23,704 --> 00:19:28,000
‎เราต้องเลือกโรงหนัง เมโทรโปลิแทน
‎หรืออลาเมดา

237
00:19:28,083 --> 00:19:31,378
‎อลาเมดาได้รับการบูรณะไปแล้ว
‎เราเลยเลือกเมโทรโปลิแทน

238
00:19:31,628 --> 00:19:36,049
‎โรงหนังสองแห่งนั้น
‎คือที่ที่ลิโบชอบไปตอนวันอาทิตย์

239
00:19:39,136 --> 00:19:42,598
‎เธอบอกผมว่าเธอจะไป
‎ที่โรงหนังในบ้านเกิดตลอด

240
00:19:43,098 --> 00:19:45,726
‎ไม่ว่าจะฉายเรื่องอะไร

241
00:19:46,268 --> 00:19:47,644
‎เธอก็ยังชอบดูอยู่ดี

242
00:20:03,410 --> 00:20:05,329
‎ใช้สายไนลอนเถอะ

243
00:20:11,627 --> 00:20:16,006
‎กับพวกตัวประกอบ มันไม่ง่ายเหมือนพูดว่า
‎"ขอ 500 คน"

244
00:20:16,965 --> 00:20:22,137
‎แต่เรามีตัวประกอบจำนวนมาก และจากตรงนั้น

245
00:20:22,679 --> 00:20:26,099
‎เราก็เลือกว่าใครจะอยู่ในรถ
‎ใครจะเดินข้างถนน

246
00:20:26,183 --> 00:20:29,770
‎เราจะเลือกว่าจะให้กี่คนไปอยู่ที่ไหน

247
00:20:30,437 --> 00:20:34,524
‎จากนั้นก็จะวิเคราะห์ข้อมูลประชากรศาสตร์

248
00:20:34,983 --> 00:20:37,527
‎ไม่ใช่แค่จะให้มีชายกี่คน หญิงกี่คน

249
00:20:38,570 --> 00:20:41,281
‎แต่จะให้มาจากแต่ละสถานะทางสังคม
‎กี่คนด้วย

250
00:20:41,782 --> 00:20:47,746
‎และในแต่ละสถานะทางสังคม
‎จะให้มีเชื้อชาติอะไรบ้าง

251
00:20:49,915 --> 00:20:55,587
‎จะมีพวกคนพื้นเมือง มีลูกผสม

252
00:20:55,671 --> 00:20:57,923
‎และมีชาวเม็กซิกันผิวขาวด้วย

253
00:20:59,174 --> 00:21:03,262
‎มันเป็นกระบวนการที่ซับซ้อน
‎แต่เมื่อได้แบบนั้นแล้ว

254
00:21:03,762 --> 00:21:08,809
‎เราจะนำเสนอตามตัวเลือก
‎เรามีกระดาษแผ่นใหญ่

255
00:21:08,976 --> 00:21:15,315
‎มีหน้าแบบต่างๆ จัดวางไว้
‎ตามลักษณะประชากรศาสตร์

256
00:21:22,990 --> 00:21:28,745
‎และตอนผมเลือก
‎ก็ไม่ใช่เลือกจากนักแสดงตัวเป็นๆ

257
00:21:29,079 --> 00:21:32,040
‎ผมเลือกแแต่ละคนมาจากภาพถ่าย

258
00:21:32,124 --> 00:21:35,752
‎สำหรับภาพถ่ายแต่ละใบ เราก็จะเลือก
‎เครื่องแต่งกายเฉพาะ

259
00:21:36,295 --> 00:21:39,298
‎ทรงผม หรือกหนวดสำหรับเฉพาะตัวพวกเขา

260
00:21:39,506 --> 00:21:42,926
‎หรือแม้แต่เครื่องประดับที่พวกเขาจะใส่

261
00:21:43,260 --> 00:21:46,513
‎แม้แต่ตัวประกอบที่อยู่ไกลจนมองเห็นไม่ชัด

262
00:21:46,847 --> 00:21:48,098
‎คนขายของของคุณพูดว่าไง

263
00:21:50,225 --> 00:21:51,310
‎ไม่ แบบนั้นไม่ใช่

264
00:21:52,019 --> 00:21:54,688
‎"เร่เข้ามาซื้อเฮอร์บี้ของเล่นสิครับ"

265
00:22:00,319 --> 00:22:03,989
‎"มาซื้อรถของเล่นจากเรื่องเดอะเลิฟบั๊ก"

266
00:22:05,240 --> 00:22:08,410
‎"มาซื้อรถของเล่นจากเรื่องเดอะเลิฟบั๊ก"

267
00:22:09,036 --> 00:22:12,789
‎- ไหนมาฟังเสียงเรียกลูกค้าหน่อย
‎- เมอแรงค์

268
00:22:32,768 --> 00:22:34,644
‎- แอ็กชั่น แบ็กกราวด์
‎- แอ็กชั่น

269
00:22:58,043 --> 00:22:59,628
‎มันยังลดต่ำลงกว่านั้นได้

270
00:23:05,550 --> 00:23:10,555
‎นี่เป็นครั้งแรกที่ผมสลัดข้อมูลอ้างอิงออกไป

271
00:23:10,639 --> 00:23:15,769
‎ข้อมูลอ้างอิงจากหนังเรื่องอื่น
‎ผมไม่ยอมใช้เลยสักเรื่อง

272
00:23:16,228 --> 00:23:22,109
‎ยูจินีโอ ชอบเฟรมหนึ่ง แต่ผมต้องทิ้งไป

273
00:23:22,192 --> 00:23:24,528
‎- ยูจินีโอ
‎- ผมอยู่นี่ ผมกำลังหาคุณอยู่

274
00:23:25,737 --> 00:23:30,450
‎- มีอะไร
‎- ดูเฟรมนั้นสิ เลื่อนไปด้านล่าง

275
00:23:30,659 --> 00:23:35,497
‎ขอนไม้สองท่อนทางด้านขวา
‎มันกั้นทางเดินน้ำ

276
00:23:35,580 --> 00:23:36,957
‎โอเค ไหนดูสิ

277
00:23:39,668 --> 00:23:40,961
‎เห็นอย่างที่ผมพูดไหม

278
00:23:42,170 --> 00:23:45,340
‎มันสวยดี แต่ไม่ใช่ของผม

279
00:23:46,425 --> 00:23:49,803
‎มันเหมือนการอ้างอิง ผมเลยไม่อยากใช้

280
00:23:50,220 --> 00:23:54,766
‎งั้นเราจะวางเฟรมเพื่อถ่ายใหม่
‎ยูจินีโอชอบอีกเฟรมหนึ่ง

281
00:23:54,850 --> 00:23:59,938
‎และผมก็เห็นด้วยว่ามันดีกว่าจริง
‎แต่อันนี้จริงมันของจริง

282
00:24:00,021 --> 00:24:01,148
‎เอาอันนี้มาวางไว้ตรงนี้

283
00:24:02,482 --> 00:24:05,569
‎พร้อมไหม เอาหินใหญ่มา

284
00:24:05,652 --> 00:24:08,280
‎เอาวางไว้ตรงนี้ วางพิงไว้

285
00:24:12,409 --> 00:24:14,911
‎การสร้างฉากเป็นสิ่งที่สำคัญมากสำหรับผม

286
00:24:14,995 --> 00:24:21,334
‎ผมไม่อยากได้จังหวะเวลา
‎ในอุดมคติแสนจะสมบูรณ์แบบ

287
00:24:21,751 --> 00:24:24,463
‎ผมอยากให้นักแสดงเล่นตามจังหวะเวลาจริง
‎ในชีวิตจริง

288
00:24:26,590 --> 00:24:28,425
‎- เธอไปเอาเสื้อคลุมค่ะ
‎- ใช่ ไม่เป็นไร

289
00:24:30,135 --> 00:24:32,095
‎นี่วันเดียวกัน คุณมาทีหลัง

290
00:24:32,179 --> 00:24:38,518
‎เป็นการปิคนิก พวกผู้ชายจะยิงปืน

291
00:24:39,811 --> 00:24:41,480
‎หมายถึงพวกผู้ใหญ่ผู้ชายน่ะ

292
00:24:45,275 --> 00:24:50,614
‎เด็กคนอื่นๆ จะเล่นฟุตบอลอยู่ตรงนั้น

293
00:24:50,697 --> 00:24:57,245
‎ทีนี้ เด็กเล็กอย่างเธอและโรดริโก้

294
00:24:57,329 --> 00:25:01,458
‎จะวิ่งมาจากป่า ดังนั้น ฟังนะ

295
00:25:03,335 --> 00:25:04,211
‎เธอจะอยู่ตรงนี้

296
00:25:05,212 --> 00:25:08,006
‎เธออยู่ตรงนี้ และจะเดินไปทางนั้น

297
00:25:08,089 --> 00:25:09,549
‎- ขอบคุณ
‎- โอเค

298
00:25:09,716 --> 00:25:13,345
‎พวกเขาจะไปกับกลุ่มนั้น

299
00:25:13,512 --> 00:25:15,514
‎เธอสองคนตามผมมา

300
00:25:18,808 --> 00:25:20,477
‎พวกผู้หญิงนั่งตรงนี้ ฮัลโหล คุณน่ะ

301
00:25:20,560 --> 00:25:23,897
‎- ไงคะ
‎- คุณใส่รองเท้านั้นเดินได้ไหม

302
00:25:24,231 --> 00:25:25,565
‎- ได้ค่ะ
‎- เยี่ยม

303
00:25:25,649 --> 00:25:31,571
‎ทุกคนทำเรื่องของตัวเองไป
‎และพวกผู้ใหญ่ก็เริ่มเมาแล้ว

304
00:25:33,615 --> 00:25:35,492
‎หมายถึง...

305
00:25:35,659 --> 00:25:40,205
‎ไม่มีเหตุผลที่ต้องปิดไม่ให้พวกสาวน้อย
‎ได้รู้ความจริง

306
00:25:40,497 --> 00:25:43,250
‎ดังนั้น เราต้องหา...

307
00:25:43,375 --> 00:25:45,877
‎เราต้องทำความสะอาดตรงนี้หน่อย
‎ถ้าคุณจะต้องเดิน

308
00:25:46,086 --> 00:25:48,088
‎หาแอ็กชั่นดีๆ

309
00:25:48,964 --> 00:25:52,842
‎เวลาถ่ายเทคยาว คุณไม่ต้องตีความ

310
00:25:53,718 --> 00:25:55,679
‎แล้วก็ทำซ้ำ

311
00:25:56,054 --> 00:26:01,309
‎แบบเดียวกันในเทคอื่น

312
00:26:01,393 --> 00:26:05,188
‎เพื่อพยายามให้มันต่อเนื่อง แล้วก็ถ่ายสำรอง

313
00:26:05,522 --> 00:26:09,734
‎แบบนั้น คุณก็จะติดอยู่กับการตีความครั้งแรก

314
00:26:12,320 --> 00:26:18,535
‎ที่นี่ เราจะเปลี่ยนไปเรื่อยๆ
‎เราจะหาสิ่งใหม่ๆ ตลอด

315
00:26:18,868 --> 00:26:23,623
‎เดี๋ยว ผมนึกออกแล้ว ให้คุณเดินข้ามไปดีกว่า

316
00:26:24,207 --> 00:26:28,837
‎พอคุณลุกขึ้นถ่าย ขึ้นไปยืนอยู่บนด้านนั้น
‎ของเก้าอี้

317
00:26:30,297 --> 00:26:36,761
‎ทีนี้ คุณก็เดินข้ามมาตรงนี้

318
00:26:36,845 --> 00:26:41,683
‎นี่คือตรงที่คุณจะตะโกนบอกเกลโอ
‎ให้คอยดูพวกเด็กๆ ไว้

319
00:26:42,100 --> 00:26:48,773
‎คุณแค่ใช้ถ้อยคำที่เมื่อกี้ไม่ได้ใช้

320
00:26:49,649 --> 00:26:52,277
‎- "ระวังค่ะ คุณเปเป้"
‎- "ระวัง" ใช่แล้ว

321
00:26:52,527 --> 00:26:54,362
‎พร้อมไหม มาลองกันอีกทีนะ

322
00:27:04,080 --> 00:27:08,543
‎- แล้วไง ผู้หญิงไม่ยิงปืนเหรอ
‎- ไม่ๆ

323
00:27:25,060 --> 00:27:28,563
‎เรามักได้เทคดีๆ

324
00:27:28,647 --> 00:27:35,195
‎เกือบเพอร์เฟกต์แล้ว ลองไปให้ช้าลงหน่อย
‎แต่อันนี้ก็ดีแล้ว

325
00:27:35,362 --> 00:27:40,992
‎และเรายังถ่ายเทคยาวหกนาทีอีก 62 เทค

326
00:27:42,160 --> 00:27:46,706
‎คาร์ลอส เดินไวหน่อย
‎ไปให้ถึงจุดที่ทำเครื่องหมายไว้ให้เร็วกว่านี้

327
00:27:46,915 --> 00:27:48,458
‎ทุกคนทำได้ดีมาก

328
00:27:50,251 --> 00:27:53,171
‎อีดูอาร์โด้ อย่ายืนนิ่งๆ สิ

329
00:27:53,254 --> 00:27:55,173
‎- ขอโทษครับ
‎- ไปทางนั้น

330
00:27:58,593 --> 00:28:03,264
‎อันย่า ลองไปให้ถึงโลล่าให้เร็วกว่านี้

331
00:28:03,848 --> 00:28:08,770
‎อเลฮันโดร เดินไปที่จุดมาร์กให้ช้าลงหน่อย
‎คุณแค่รอเฉยๆ ตรงนี้

332
00:28:08,853 --> 00:28:10,605
‎ครับ ขอโทษที!

333
00:28:10,939 --> 00:28:13,191
‎มาลองกันเลย!

334
00:28:13,483 --> 00:28:20,407
‎ที่เราอยากให้ภาพออกมา
‎คือช่วงเวลาแห่งความเป็นจริง

335
00:29:08,163 --> 00:29:11,291
‎มีเค้กในเรื่องลุดวิกของวิสคอนติ

336
00:29:11,541 --> 00:29:15,920
‎และเขาสั่งให้ใช้สูตรดั้งเดิม

337
00:29:16,421 --> 00:29:21,509
‎เขามีตัวเลือกที่จะใช้เค้กปลอมที่ตกแต่งมา

338
00:29:21,634 --> 00:29:23,470
‎แต่เขายืนยันจะใช้สูตรดั้งเดิม

339
00:29:24,345 --> 00:29:27,432
‎นั่นเป็นสิ่งที่ผู้ชมไม่มีวันสังเกตเห็น

340
00:29:27,515 --> 00:29:29,517
‎ผมเคยคิดว่าแบบนั้นมันเกินไป

341
00:29:30,310 --> 00:29:34,856
‎เป็นความต้องการแบบดื้อดึง

342
00:29:35,106 --> 00:29:37,484
‎แต่ก็ได้รู้ว่าการทำให้รายละเอียดถูกต้อง

343
00:29:37,567 --> 00:29:38,777
‎ก็ถือเป็นการปลดปล่อยได้

344
00:29:39,027 --> 00:29:42,197
‎คุณลอกส่วนประกอบพวกนั้นทิ้งไป

345
00:29:42,280 --> 00:29:46,409
‎พยายามจับภาพสิ่งที่มองไม่เห็น

346
00:29:47,577 --> 00:29:48,745
‎สิ่งที่จับต้องไม่ได้

347
00:29:50,330 --> 00:29:55,126
‎มีชั่วขณะที่ห่อหุ้มความเป็นจริงนี้อยู่

348
00:29:55,335 --> 00:29:59,005
‎ผมยืนกรานให้มีเรื่องการยิง
‎บนถนนที่ผมอยู่สมัยเด็ก

349
00:30:00,048 --> 00:30:05,470
‎ถนนเส้นเดียวกันนี้ที่ยูจินีโอ
‎สร้างขึ้นใหม่ให้ตรงกับช่วงเวลา

350
00:30:05,553 --> 00:30:09,557
‎เพราะด้านหน้าอาคารมันเปลี่ยนแปลงไป
‎พร้อมๆ กับตัวเมือง

351
00:30:21,694 --> 00:30:27,534
‎ทำไมต้องเป็นที่นั่น
‎ก็เพราะนั่นคือที่ที่มีแก่นของทุกอย่าง

352
00:30:28,409 --> 00:30:32,914
‎เวลาจะดำเนินต่อไป แต่ไม่ใช่อวกาศ
‎เวลาย้อนกลับไม่ได้

353
00:30:33,331 --> 00:30:37,418
‎แนวคิดเรื่องอวกาศของเราอยู่นานกว่าเวลา

354
00:30:37,752 --> 00:30:39,754
‎เวลาจะหายไปในทันที

355
00:30:40,755 --> 00:30:46,928
‎ผมว่าคุณคงพูดได้ว่าพวกเราดื้อดึง

356
00:30:47,428 --> 00:30:52,559
‎คุณจะถ่ายหนังเรื่องนี้ตรงถนนเส้นอื่นก็ได้
‎ใครจะบอกได้ว่าต่างกันยังไง

357
00:30:52,934 --> 00:30:57,355
‎แต่แก่นสำคัญของมัน ทำให้มันยิ่งสำคัญ

358
00:30:58,439 --> 00:31:00,567
‎ทีมงานได้เห็นวิกฤตของผม

359
00:31:00,650 --> 00:31:05,572
‎ผมว่าหนังเรื่องนี้ไปกระตุ้นให้เกิด

360
00:31:06,114 --> 00:31:08,116
‎วิกฤตร้ายแรงภายในใจผม

361
00:31:08,575 --> 00:31:13,329
‎มันดึงเอาห้วงอารมณ์ที่ผมรู้เลยว่ามีอยู่

362
00:31:23,089 --> 00:31:25,091
‎ผมกำลังถ่ายฉากหนึ่ง

363
00:31:26,384 --> 00:31:27,927
‎และกำลังอารมณ์ไม่แจ่มใส

364
00:31:31,764 --> 00:31:37,729
‎ที่จริงแล้วไม่แจ่มใสจนผมต้องออกไปเดินเล่น

365
00:31:39,522 --> 00:31:44,986
‎ระหว่างที่เดิน ผมก็ถามตัวเองว่า
‎"ทำไมนายโมโหขนาดนี้"

366
00:31:45,278 --> 00:31:48,573
‎นายได้มีโอกาสสร้างถนน
‎ที่เคยอยู่ตอนสมัยเด็กขึ้นมาใหม่

367
00:31:48,823 --> 00:31:50,491
‎อย่างพิถีพิถัน

368
00:31:50,950 --> 00:31:55,204
‎มีรถที่เคยจอดอยู่ตรงนั้นในเวลานั้นเลยด้วย

369
00:31:55,496 --> 00:31:59,417
‎มีตัวประกอบที่หน้าเหมือนเพื่อนบ้านเก่าของนาย

370
00:31:59,792 --> 00:32:03,004
‎ผมมีกระบะทรายให้เล่น

371
00:32:03,087 --> 00:32:05,089
‎ผมมีโอกาสที่ดีงามมาก"

372
00:32:05,506 --> 00:32:09,177
‎นอกจากนั้น ผมยังมีตารางเป็นของตัวเอง
‎และมีอำนาจควบคุมการถ่ายทำ

373
00:32:09,260 --> 00:32:12,180
‎ไม่มีความกดดันอื่นนอกจากที่ผม
‎หาเรื่องกดดันตัวเอง

374
00:32:12,931 --> 00:32:15,683
‎ผมต้องใจเย็น นอกจากนั้น ผมก็บอกตัวเองว่า

375
00:32:16,267 --> 00:32:19,854
‎"ผลงานของทีมงานออกมายอดมาก
‎พวกเขาไม่ทำพังเลย

376
00:32:20,480 --> 00:32:22,398
‎นายไม่มีเหตุผลให้ต้องโมโหเลย"

377
00:32:22,732 --> 00:32:25,193
‎ผมเลยกลับไปที่กองถ่าย

378
00:32:27,528 --> 00:32:29,280
‎ซึ่งเราก็ยังไม่ได้เริ่มถ่าย

379
00:32:29,364 --> 00:32:33,451
‎และผมก็บอกนักแสดงว่า
‎"คุณต้องรู้สึกเหมือนหายใจไม่ออก"

380
00:32:34,369 --> 00:32:36,454
‎"เคยรู้สึกแบบนั้นไหม" เขาบอกว่า เคย

381
00:32:36,537 --> 00:32:38,456
‎"แล้วอารมณ์หายใจไม่ออกล่ะ"

382
00:32:39,207 --> 00:32:41,459
‎เขาเลยเล่าเรื่องส่วนตัวให้ผมฟัง

383
00:32:41,709 --> 00:32:43,378
‎และผมก็คิดว่า "ดี ใช้อันนั้นแหละ"

384
00:33:04,774 --> 00:33:08,736
‎ผมบอกเขาว่า "พอเข้าไปในรถ
‎คุณรู้สึกหายใจไม่ออกน้อยลง

385
00:33:09,362 --> 00:33:15,785
‎คุณขับรถออกไปและหายใจได้อย่างสบายใจขึ้น
‎เป็นครั้งแรกในรอบหลายปี"

386
00:33:29,757 --> 00:33:33,594
‎ฉากนั้นก็ออกมาดีเลย และผมก็รู้ว่าผมเพิ่งถ่าย

387
00:33:33,678 --> 00:33:35,513
‎ฉากตอนที่พ่อทิ้งครอบครัวผมไป

388
00:33:36,556 --> 00:33:40,435
‎เป็นครั้งแรกที่ผมไม่ได้ตัดสินจากภายนอก

389
00:33:40,935 --> 00:33:43,604
‎แต่เป็นการพยายามเข้าใจ
‎ว่าผู้ชายคนนั้นรู้สึกยังไง

390
00:33:52,947 --> 00:33:57,201
‎ผมจะไม่ตัดศีลทางศีลธรรม
‎ว่าเขาทำอะไรและทำได้ยังไง

391
00:33:57,952 --> 00:34:01,622
‎แต่ผมเข้าใจว่าเขารู้สึกยังไง

392
00:34:02,081 --> 00:34:05,418
‎นั่นเป็นอะไรที่ผมไม่เคยเห็นมาก่อนเลย

393
00:34:05,668 --> 00:34:08,838
‎ผมอายุ 55 ปี...

394
00:34:08,921 --> 00:34:12,592
‎แต่ไม่เคยเห็นมุมมองแบบนั้นในฉากนั้น

395
00:34:12,675 --> 00:34:14,969
‎ในฐานะผู้กำกับ เมื่อคุณสร้างหนัง

396
00:34:15,845 --> 00:34:17,930
‎คุณไม่สามารถไปตัดสินตัวละครได้

397
00:34:18,347 --> 00:34:23,311
‎คุณแค่ต้องพยายามเข้าใจแรงจูงใจ

398
00:34:23,811 --> 00:34:27,732
‎ผมเคยกำกับเวทีให้ตัวละครที่ผมตัดสินมาก่อน

399
00:34:33,696 --> 00:34:40,661
‎อารมณ์ขุ่นมัวของผมไม่ได้มาจาก
‎สิ่งที่เกิดขึ้นในฉาก

400
00:34:42,914 --> 00:34:46,000
‎แต่มาจากสิ่งที่ผมสร้างขึ้นใหม่

401
00:34:46,084 --> 00:34:48,795
‎ณ จุดหนึ่ง ผมก็ได้รู้ว่ามันบ้าบอแค่ไหน

402
00:34:49,128 --> 00:34:53,800
‎ที่ผมอยู่ในบ้านที่เคยอยู่ตอนเด็กๆ
‎กับครอบครัวที่เหมือนครอบครัวผม

403
00:34:54,759 --> 00:34:58,513
‎แต่งตัวเหมือนพวกเขาและทำตัวเหมือนพวกเขา

404
00:34:59,430 --> 00:35:04,352
‎จะว่าไปแล้ว มันก็แปลกนิดหน่อยสำหรับผมนะ

405
00:35:22,495 --> 00:35:24,038
‎คราวนี้อยู่ด้านในจริงๆ

406
00:35:25,456 --> 00:35:27,458
‎นายบอกความแตกต่างได้เลย

407
00:36:04,829 --> 00:36:06,706
‎นี่แหละ ที่ฉันผมเรียกว่าฝน

408
00:36:21,804 --> 00:36:25,391
‎- คัต!
‎- ปิดน้ำได้

409
00:36:36,569 --> 00:36:40,323
‎หนังเริ่มจะขยายออกไปเมื่อเราเริ่มถ่าย

410
00:36:41,282 --> 00:36:47,580
‎ผมกล้าบอกได้เลยว่ามันขยายขึ้นราวๆ สามเท่า

411
00:36:48,080 --> 00:36:51,709
‎ขยายขนาด ความทะเยอทะยาน ทุกอย่างเลย

412
00:36:52,084 --> 00:36:56,547
‎ผมมีเรื่องราวในความทรงจำ
‎และทุกอย่างมันเล็กกว่านี้

413
00:36:56,631 --> 00:36:59,592
‎นอกจากนั้น คุณยังแน่ใจได้
‎ว่าจะได้เห็นสถานที่เหล่านั้น

414
00:37:00,635 --> 00:37:05,556
‎แต่แล้วความเป็นจริงก็เข้ามา
‎การขนย้ายมันวุ่นวายมาก

415
00:37:05,640 --> 00:37:09,143
‎และคุณต้องปรับเปลี่ยนบางสถานที่

416
00:37:10,436 --> 00:37:16,150
‎เพื่อให้สามารถถ่ายฉากที่ผู้หญิงคนหนึ่ง
‎จะเดินผ่านเข้าไปในเมือง

417
00:37:16,442 --> 00:37:20,988
‎รถทุกคัน คนเดินถนนทั้งหมด
‎ต้องเข้ากับช่วงเวลานั้น

418
00:37:21,572 --> 00:37:23,741
‎ทุกอย่างต้องถูกสร้างขึ้นใหม่ทั้งหมด

419
00:37:44,470 --> 00:37:50,434
‎เราสร้างแยกบาจา แคลิฟอร์เนีย
‎และอินเซอร์เจนส์

420
00:37:50,518 --> 00:37:52,395
‎(แยกอินเซอร์เจนส์ อเวนิว)

421
00:38:03,656 --> 00:38:06,117
‎นั่นคือสถานที่ถ่ายทำฉากที่เธอข้ามถนน

422
00:38:10,705 --> 00:38:14,583
‎แยกอินเซอร์เจนส์เปลี่ยนไปเยอะมาก
‎เราถ่ายที่นั่นไม่ได้แล้ว

423
00:38:14,667 --> 00:38:19,255
‎ผมเลยหมกมุ่นกับการสร้างขึ้นมาใหม่หมด

424
00:38:19,797 --> 00:38:22,216
‎มีร้านชุดเจ้าสาวร้านเดิม

425
00:38:22,425 --> 00:38:27,138
‎ร้านขายเสื้อผ้าเดิม ร้านอาหารเดิม

426
00:38:42,028 --> 00:38:46,449
‎สร้างขึ้นมาใหม่ให้เหมือนเป๊ะ
‎เราจะไม่ต้องมานั่งกังวลกันอีก

427
00:38:50,286 --> 00:38:56,334
‎แล้วก็ปล่อยให้เวลาในหนังมันผ่านไปเรื่อย

428
00:39:42,088 --> 00:39:48,010
‎ผมเป็นคนเดียวที่รู้เรื่องราว การจัดฉาก

429
00:39:48,094 --> 00:39:50,346
‎คือมีแต่ผมที่รู้ความทรงจำของตัวเอง

430
00:40:07,696 --> 00:40:11,784
‎เราต้องขยายออกไปทางด้านนี้

431
00:40:14,662 --> 00:40:20,000
‎ผมจะเข้าไปเกี่ยวข้องกับการถ่ายหนัง
‎ของตัวเองตลอด

432
00:40:21,794 --> 00:40:27,550
‎เหมือนก่อนพระอาทิตย์ตก มันจะมีแสงอ่อนๆ

433
00:40:27,633 --> 00:40:33,264
‎หมายถึงเข้าไปเกี่ยวข้องในด้านนั้นนานขึ้น

434
00:40:40,354 --> 00:40:45,317
‎ทำให้ผมต้องนั่งข้างกล้อง แล้วดูมองไปที่ภาพ

435
00:40:45,443 --> 00:40:49,655
‎ซึ่งกระตุ้นความทรงจำให้เพิ่มรายละเอียด

436
00:40:49,738 --> 00:40:52,032
‎เข้าไปในฉากที่เรากำลังจะถ่ายได้มากขึ้น

437
00:41:05,296 --> 00:41:10,301
‎ผมต้องใกล้ชิดกับการถ่ายภาพยนตร์มากๆ

438
00:41:17,725 --> 00:41:20,019
‎ให้อ่อนกว่านี้ดีกว่า

439
00:41:23,272 --> 00:41:26,192
‎และผมก็รู้ว่ากล้องควรอยู่ตรงไหน

440
00:41:26,275 --> 00:41:28,736
‎และแสง และบรรยากาศที่ผมต้องการ

441
00:41:53,636 --> 00:41:56,472
‎ในหนังทุกเรื่องของผม ผมจะถ่ายเทคยาวตลอด

442
00:41:57,056 --> 00:42:02,728
‎ตรงนี้ผมตัดสินใจจะเข้มงวดในเรื่องนี้มากขึ้น

443
00:42:05,898 --> 00:42:09,151
‎เร็วเข้า เราไม่มีฟิลเตอร์เอ็นดีนะ
‎น่ากลัวมาก

444
00:42:10,027 --> 00:42:12,029
‎- พร้อมนะ
‎- รีบหน่อย

445
00:42:16,492 --> 00:42:20,579
‎เวลาถ่ายเทคยาวๆ จากมุมกว้าง

446
00:42:21,372 --> 00:42:24,375
‎คุณจะไม่จัดลำดับความสำคัญให้ตัวละคร

447
00:42:25,251 --> 00:42:28,295
‎หรือสิ่งแวดล้อมเป็นอันดับต้นๆ

448
00:42:36,220 --> 00:42:38,931
‎เนื้อหาและตัวละครมีน้ำหนักเท่ากัน

449
00:42:39,390 --> 00:42:42,560
‎ที่จริงแล้ว บางทีเนื้อหาอาจสำคัญกว่า

450
00:42:43,352 --> 00:42:45,938
‎ตัวละครก็แค่เล่นไปตามเนื้อหา

451
00:42:46,689 --> 00:42:50,401
‎นับจากเรื่องอี ตู มาม่า  ตัมเบียง
‎ผมก็สนใจ

452
00:42:50,484 --> 00:42:54,780
‎ความสัมพันธ์ระหว่างเป้าหมายกับเนื้อหา

453
00:43:10,713 --> 00:43:14,842
‎เวลาถ่ายเจาะ คนจะเน้นที่เป้าหมาย

454
00:43:14,925 --> 00:43:18,262
‎ไม่ว่าจะเป็นนักแสดง ตัวละคร

455
00:43:18,596 --> 00:43:20,598
‎ผมชอบการถ่ายเจาะ

456
00:43:20,681 --> 00:43:27,563
‎แต่ผมจะไม่ยอมเอามาใช้ให้การเล่าเรื่อง
‎มันง่ายขึ้น

457
00:43:28,105 --> 00:43:35,070
‎ในภาษาของวงการโทรทัศน์
‎และภาพยนตร์เชิงพาณิชย์ส่วนใหญ่

458
00:43:35,446 --> 00:43:40,117
‎เวลาตัวละครพูด คุณจะถ่ายใกล้

459
00:43:40,534 --> 00:43:43,203
‎แล้วก็ถ่ายไปที่หน้าอีกคนเวลาตอบ

460
00:43:43,454 --> 00:43:46,707
‎คุณหลับตาดูหนังพวกนั้นก็ได้

461
00:43:46,957 --> 00:43:48,959
‎ในหนังพวกนั้นไม่มีภาษาอะไรเลย

462
00:43:56,508 --> 00:44:00,137
‎ตั้งแต่ตอนแรกที่ตัดสินใจจะสร้างหนังเรื่องนี้

463
00:44:00,220 --> 00:44:02,222
‎ผมรู้ว่าเราจะต้องถ่ายขาวดำ

464
00:44:07,061 --> 00:44:11,398
‎มันจะสมเหตุสมผลในแบบนั้น
‎ผมนึกภาพว่าจะถ่ายสีไม่ออกเลย

465
00:44:11,732 --> 00:44:12,858
‎ผมทำไม่ได้

466
00:44:14,985 --> 00:44:20,157
‎มันเป็นการตัดสินใจพื้นฐาน
‎ที่จะถ่ายทอดความหมายออกมา

467
00:44:24,036 --> 00:44:27,539
‎แต่ภาษาทั้งหมดจะต้องแตกต่าง

468
00:44:27,623 --> 00:44:30,876
‎ตอนแรกผมจินตนาการเป็นแบบสี่เหลี่ยม

469
00:44:30,959 --> 00:44:35,297
‎มีจุดหนึ่งที่เราคุยกับลูเบอสกี้

470
00:44:35,839 --> 00:44:39,718
‎ที่บอกว่าผมควรพิจารณารูปแบบอื่น

471
00:44:40,469 --> 00:44:44,390
‎เขาบอกผมให้ลองพิจารณา
‎สร้างในรูปแบบที่กว้างขึ้น

472
00:44:45,557 --> 00:44:48,560
‎ผมก็ยังสงสัย จนเราได้ทดสอบดู

473
00:44:52,356 --> 00:44:56,443
‎นี่เป็นภาพยนตร์ขาวดำ
‎ที่มีฉากอยู่ในปี 1970

474
00:44:56,694 --> 00:45:00,030
‎แต่ภาพคุณภาพแบบนี้ยังไม่มีในยุคนั้น

475
00:45:00,197 --> 00:45:03,784
‎ไม่ใช่เพราะรูปแบบ
‎แต่เป็นเพราะเราขาดความหยาบของสี

476
00:45:03,867 --> 00:45:05,452
‎จากรูปแบบดิจิทัล

477
00:45:08,038 --> 00:45:10,416
‎แทนที่จะซ่อนรูปแบบดิจิทัล

478
00:45:11,333 --> 00:45:15,003
‎ผมอ้าแขนรับมัเลย

479
00:45:15,295 --> 00:45:20,551
‎นี่คือหนัง 65 มม. ในรูปแบบขาวดำ
‎และมีขนาดสี่เค

480
00:45:20,926 --> 00:45:25,973
‎หมายถึงนี่เป็นแบบบริสุทธิ์
‎ไม่มีความหยาบของสีเลย

481
00:45:26,765 --> 00:45:28,225
‎มันเป็นภาษาที่ต่างกัน

482
00:45:30,602 --> 00:45:33,856
‎ผมไม่อยากได้การถ่ายหนังแบบขาวดำเก่าๆ

483
00:45:34,356 --> 00:45:39,528
‎ไม่อยากให้หนังเหมือนมาจากยุคปี 50 หรือ 60

484
00:45:39,820 --> 00:45:43,949
‎ผมอยากให้หนังเหมือนมาจากปี 2018

485
00:45:44,992 --> 00:45:46,201
‎แต่เป็นภาพขาวดำ

486
00:45:50,914 --> 00:45:56,044
‎พอเลือกรูปแบบได้แล้ว ผมก็ปรับเปลี่ยนสิ่งอื่นๆ

487
00:45:56,503 --> 00:46:02,301
‎ผมเลยตัดสินใจว่าองค์ประกอบต่างๆ
‎ควรตัดกับรูปแบบ

488
00:46:02,968 --> 00:46:09,016
‎การเลือกถ่ายแพนกล้องไปเยอะๆ
‎เป็นผลมาจากรูปแบบ

489
00:46:13,312 --> 00:46:16,690
‎แต่ผมรู้ว่าหนังจะต้องเป็นการถ่ายแบบมุมเฝ้ามอง

490
00:46:16,774 --> 00:46:21,111
‎และไม่มีอะไรจะเหมาะไปกว่าการถ่าย
‎ภาพเคลื่อนไหวจากระยะไกล

491
00:46:24,156 --> 00:46:27,367
‎มีการเคลื่อนไหวบางอย่างที่เราใช้ไม่ได้

492
00:46:27,451 --> 00:46:31,830
‎อย่างการเลื่อนกล้อง มันจะเป็นการเลือกถ่ายไป

493
00:46:32,039 --> 00:46:36,001
‎ผมอยากรักษาระยะ ให้ยังคงเป็นการเฝ้ามอง

494
00:46:36,543 --> 00:46:42,716
‎ให้ช่วงเวลามันสุกงอมมากขึ้น
‎จะได้สร้างอารมณ์

495
00:46:43,258 --> 00:46:48,972
‎ที่จะนำไปสู่ความเห็นอกเห็นใจ
‎ที่เป็นผลข้างเคียง

496
00:46:53,435 --> 00:46:58,106
‎ผมไม่ได้เลือกตามคนใดคนหนึ่ง

497
00:46:58,315 --> 00:47:04,279
‎แม้แต่เกลโอก็ไม่ เธอเป็นแค่ตัวละครหนึ่ง
‎ในจักรวาลที่กว้างใหญ่กว่า

498
00:47:05,072 --> 00:47:07,699
‎เรื่องมันเกี่ยวกับจักรวาลนี้

499
00:47:08,617 --> 00:47:12,371
‎ตัวละครก็แค่เดินข้ามไป

500
00:47:26,093 --> 00:47:32,808
‎หนังเรื่องนี้ เกี่ยวกับบาดแผลในใจ ที่เป็นส่วนตัว

501
00:47:33,600 --> 00:47:37,104
‎แต่ก็ยังเกี่ยวข้องกับรอยแผลเป็นทางสังคมด้วย

502
00:47:37,354 --> 00:47:43,193
‎ในอดีตที่ผ่านมาไม่นาน มีสองบาดแผลที่ยังคง
‎เด่นชัดอยู่ในสังคมเม็กซิกัน

503
00:47:43,277 --> 00:47:45,863
‎หนึ่งคือ วันที่สองตุลาคม 1968

504
00:47:50,993 --> 00:47:55,038
‎คงน่าขันที่จะบอกว่าน้่นเป็นการอ้างสิทธิ์
‎ในประชาธิปไตยครั้งแรกของสังคม

505
00:47:55,664 --> 00:48:01,336
‎เมื่อพิจารณาว่าหลายสหภาพ
‎ดิ้นรนมาเป็นเวลาหลายปี

506
00:48:01,461 --> 00:48:02,713
‎แต่นั่นเป็นครั้งแรก

507
00:48:02,796 --> 00:48:07,467
‎ที่ชนชั้นกลางรู้สึกเห็นอกเห็นใจ
‎ต่อการดิ้นรนนี้

508
00:48:08,844 --> 00:48:10,971
‎และอย่างที่เรารู้ ว่าคนอดกลั้นไว้

509
00:48:11,972 --> 00:48:15,225
‎ผมจำเหตุการณ์ปี 1968 ได้ลางๆ
‎แต่ผมยังเด็กเกินไป

510
00:48:15,434 --> 00:48:19,104
‎ผมจำได้ว่าแม่พาผมไปร่วมการเดินขบวนเงียบ

511
00:48:19,187 --> 00:48:25,402
‎ผมจำบางภาพ และเสียงของการก้าวเท้าได้

512
00:48:25,903 --> 00:48:30,157
‎แผลที่สองคือวันที่ 10 มิถุนายน 1971
‎เราเรียกครั้งนั้นว่า ฮัลโคนาโซ

513
00:48:30,324 --> 00:48:35,203
‎ผมยังจำตอนที่จ้องภาพในหนังสือพิมพ์
‎ไ้ด้อย่างชัดเจน

514
00:48:41,084 --> 00:48:43,670
‎เหตุการณ์นั้นส่งผลกับผม
‎อย่างลึกซึ้งมาก

515
00:48:44,338 --> 00:48:51,303
‎นั่นอาจเป็นครั้งแรกที่ผมใส่ใจสังคม

516
00:48:52,304 --> 00:48:54,306
‎(ทำไมต้องอดกลั้นความต้องการประชาธิปไตย)

517
00:48:58,226 --> 00:49:05,108
‎วันที่ 10 มิถุนายน 1971
‎มีความพยายามครั้งแรก

518
00:49:05,317 --> 00:49:09,988
‎ที่จะอ้างสิทธิ์ประชาธิปไตย
‎และพวกเขาก็อดกลั้นไว้

519
00:49:14,910 --> 00:49:16,078
‎(เสียงจากสาธารณชน)

520
00:49:16,161 --> 00:49:23,085
‎การประท้วงเหล่านี้เป็นของพวกนักศึกษา
‎และพวกสื่อทำให้มันดูเลวร้าย

521
00:49:23,168 --> 00:49:25,379
‎(เราสู้เพื่อสิทธิ์ของชาวเม็กซิกัน)

522
00:49:25,837 --> 00:49:32,177
‎- มหาวิทยาลัยนัวโว เลโอน
‎- มา!

523
00:49:32,260 --> 00:49:33,595
‎คัต ทำได้ดีมาก

524
00:49:37,557 --> 00:49:41,561
‎ผมมารู้เรื่องนี้ตอนเรียนประถม

525
00:49:42,104 --> 00:49:47,359
‎คือผมก็เป็นนักเรียน ผมคิดว่าผมมีอันตราย

526
00:49:47,693 --> 00:49:49,861
‎เป็นจินตนาการในวัยเด็ก

527
00:49:50,404 --> 00:49:54,533
‎เราจะร้องกันครั้งสุดท้าย
‎"เม็กซิโก! อิสรภาพ"

528
00:49:54,783 --> 00:49:57,744
‎มาร้องพร้อมกันสักสามหรือสี่ครั้ง

529
00:49:58,578 --> 00:50:01,164
‎นั่นคือตอนที่เริ่มมีการทำร้ายร่างกาย

530
00:50:01,373 --> 00:50:06,628
‎มันทำลายฟองสบู่แสนสบายของชนชั้นกลาง
‎ที่ผมพักพิงอยู่

531
00:50:07,004 --> 00:50:11,258
‎สำคัญมากที่เราจะต้องจำลองเสียงแห่งความกลัว
‎และเสียงกรีดร้องขึ้นมาใหม่

532
00:50:12,217 --> 00:50:14,136
‎โอเคนะ ทุกคน

533
00:50:20,058 --> 00:50:23,645
‎มันสำคัญกับผมมากที่จะต้องถ่ายฉาก
‎วันที่ 10 มิถุนายน

534
00:50:23,770 --> 00:50:26,440
‎บนถนนเม็กซิโก-ทาคูบา

535
00:50:28,358 --> 00:50:30,986
‎ไม่ใช่แค่บนถนนเดียวกัน อาคารเดียวกัน

536
00:50:31,153 --> 00:50:33,155
‎(สถาบันฮาร์เปอร์)

537
00:50:33,238 --> 00:50:34,865
‎จากร้านขายเฟอร์นิเจอร์

538
00:50:35,198 --> 00:50:37,200
‎ภาพบางภาพแสดงให้เห็น

539
00:50:37,409 --> 00:50:40,537
‎ถึงความวุ่นวายบนท้องถนน
‎และร้านค้าที่อยู่ในฉากหลัง

540
00:50:40,912 --> 00:50:45,292
‎ที่บรรดาคนเฝ้าดูที่หวาดกลัว
‎คอยดูทุกเรื่องที่เผยออกมา

541
00:50:45,375 --> 00:50:48,503
‎(ร้านเฟอร์นิเจอร์โรดริเกซ)

542
00:50:59,806 --> 00:51:02,267
‎ถึงแม้จะเป็นเด็ก แต่ผมก็สนใจ

543
00:51:02,851 --> 00:51:04,519
‎ผู้คนที่อยู่ในร้านเฟอร์นิเจอร์

544
00:51:04,603 --> 00:51:07,939
‎คนที่อยู่บนนั้น และมองเหตุที่เกิดขึ้นบนถนน

545
00:51:11,193 --> 00:51:13,487
‎(เฟอร์นิเจอร์ที่ดีที่สุด)

546
00:51:13,570 --> 00:51:18,033
‎ผมอยากให้มันออกมาเหมือนโดนทิ้งนิดหน่อย
‎เราจะได้เห็น

547
00:51:18,116 --> 00:51:24,831
‎ช่วงนาทีที่โดดเด่น ที่มีบางคนล้มลง
‎บางคนก็มาทุบตีพวกเขา

548
00:51:25,123 --> 00:51:29,669
‎ไม่ใช่ว่าพวกฮอลคอนนี้
‎เป็นกลุ่มอภิชน

549
00:51:33,215 --> 00:51:39,888
‎ตอนแรกพวกเขาก็รับคนมาจาก
‎กรมสุขอนามัยของเมือง

550
00:51:43,642 --> 00:51:48,563
‎เรียกได้ว่าพวกฮอลคอน
‎ก็ถูกใช้เหมือนกัน

551
00:52:00,659 --> 00:52:02,619
‎(มร. ลุยส์ เอเชเวอร์เรีย
‎เพื่อความยิ่งใหญ่ของเม็กซิโก)

552
00:52:02,702 --> 00:52:07,749
‎พวกเขาถูกใช้โดยระบบ ถือเป็นเครื่องมือ
‎แห่งความอดกลั้น

553
00:52:14,214 --> 00:52:20,137
‎หนังเรื่องนี้ไม่ใช่ความทรงจำส่วนตัว
‎มาปะติดปะต่อกัน

554
00:52:20,220 --> 00:52:24,141
‎ผมต้องการบริบทของเม็กซิโก
‎ตอนผมยังเด็กด้วย

555
00:52:24,432 --> 00:52:30,355
‎ร้อยด้วยความสัมพันธ์แปลกประหลาด
‎ที่คุณเห็นในเม็กซิโก

556
00:52:30,438 --> 00:52:33,150
‎และที่อื่นในโลก ระหว่างชนชั้นและเชื้อชาติ

557
00:52:53,670 --> 00:52:54,921
‎แอ็คชั่น!

558
00:53:36,213 --> 00:53:42,636
‎- ทุกคนพร้อมสำหรับการเทค
‎- มีคนบอกพวกเขาให้วิ่งไปเรื่อยๆ

559
00:53:44,012 --> 00:53:44,888
‎แอ็คชั่น!

560
00:53:48,308 --> 00:53:50,560
‎กลับไป กลับไป...

561
00:53:52,270 --> 00:53:54,272
‎ให้ผู้คนที่อยู่ตรงนี้ถอยกลับไป

562
00:54:17,462 --> 00:54:23,093
‎คนที่เรียกร้องประชาธิปไตยโกรธเกรี้ยว

563
00:54:23,385 --> 00:54:27,305
‎และผลก็คือ เดอร์ตี้วอร์

564
00:54:38,775 --> 00:54:45,657
‎เป็นสงครามระหว่างรัฐกับคนหลากหลายกลุ่ม

565
00:54:46,157 --> 00:54:50,495
‎ในส่วนต่างๆ ของประเทศ และกินเวลานาน
‎ถึงสองสามศตวรรษ

566
00:54:57,877 --> 00:55:01,006
‎ที่จริงแล้วการเลือกตั้งครั้งหลังๆ

567
00:55:01,298 --> 00:55:04,217
‎ก็เป็นผลจากเหตุการณ์ในอดีต

568
00:55:26,531 --> 00:55:27,741
‎ลุกขึ้นเลย ไอ้เวร!

569
00:55:30,994 --> 00:55:33,163
‎คัต!

570
00:55:39,836 --> 00:55:43,131
‎เม็กซิโกมีชีวิตชีวากว่าทุกครั้ง
‎โดยเฉพาะคนรุ่นใหม่

571
00:55:45,467 --> 00:55:49,888
‎เม็กซิโกของคนรุ่นผมมันถูกปิดกั้นมาก

572
00:55:50,180 --> 00:55:53,350
‎ที่อื่นๆ ในโลกไม่ได้มีอยู่เพื่อเม็กซิโกนั้น

573
00:55:53,558 --> 00:55:56,936
‎และแม้แต่เม็กซิโกส่วนที่เหลือ ก็ไม่มี

574
00:55:57,020 --> 00:56:00,023
‎มันเป็นยุคที่เม็กซิโกหายใจไม่ออก
‎ที่ข้อมูลถูกควบคุม

575
00:56:00,106 --> 00:56:01,649
‎(คณะกรรมการกลาง)

576
00:56:02,442 --> 00:56:08,281
‎คนรุ่นใหม่มีพลังที่สร้างสรรค์กว่า

577
00:56:08,698 --> 00:56:11,326
‎คนรุ่นใหม่เหล่านี้ได้รับข้อมูลมากกว่า

578
00:56:11,409 --> 00:56:17,040
‎และพวกเขาเปล่งเสียงค้านความอยุติธรรม

579
00:56:21,795 --> 00:56:27,467
‎แต่เม็กซิโกมีชีวิตชีวา
‎ในแง่การเคลื่อนไหวทางสังคม

580
00:56:40,355 --> 00:56:43,942
‎ฉากที่เซ็นโทร เมดิโก
‎เป็นการถ่ายทำนอกสถานที่

581
00:56:44,818 --> 00:56:49,656
‎โชคดีที่เจอสถานที่และหน่วยงานศิลปะ

582
00:56:50,281 --> 00:56:52,283
‎อาคารเดียวที่เหลือรอดมาได้

583
00:56:52,492 --> 00:56:54,494
‎ถูกใช้เป็นห้องเก็บของ

584
00:56:54,619 --> 00:56:56,496
‎และมีกำหนดจะโดนทุบแล้ว

585
00:57:03,336 --> 00:57:07,340
‎นี่คือสิ่งที่เราต้องค่อยๆ ทำ

586
00:57:07,841 --> 00:57:09,384
‎ช็อตสุดท้าย

587
00:57:11,594 --> 00:57:14,848
‎ผมอาจจะถ่ายตู้กระจกได้

588
00:57:17,767 --> 00:57:20,812
‎นอกจากนั้น เรายังอยากใช้เฟอร์นิเจอร์เดิม

589
00:57:21,479 --> 00:57:25,984
‎ยูจินีโอไปเอาของมาจากทุกชั้นของอาคาร

590
00:57:26,443 --> 00:57:31,197
‎รวมทุกอย่างมาไว้ในชั้นเดียวที่ใช้ได้

591
00:57:32,866 --> 00:57:37,745
‎อ่างล้างมือ เก้าอี้สำนักงานที่อยู่ในสภาพดี

592
00:58:16,784 --> 00:58:19,787
‎เยลิทซ่าไม่รู้ว่าลูกสาวจะตายตอนคลอด

593
00:58:20,246 --> 00:58:23,166
‎คนไข้มีอาการทารกอยู่ในภาวะเครียด

594
00:58:23,291 --> 00:58:26,586
‎เริ่มกระตุ้นอย่างแรง ขอหูฟัง

595
00:58:26,669 --> 00:58:29,923
‎- ไม่ได้ยินเสียงหัวใจเต้นเลย
‎- ไม่มีชีพจร หัวใจหยุดเต้นเฉียบพลัน

596
00:58:30,215 --> 00:58:31,633
‎เริ่มทำซีพีอาร์

597
00:58:31,758 --> 00:58:36,471
‎เราซ้อมฉากนี้ร่วมกับหมอและพยาบาล

598
00:58:36,930 --> 00:58:41,643
‎ทุกคนที่รับบทหมอและพยาบาล

599
00:58:42,143 --> 00:58:46,272
‎เป็นหมอและพยาบาลในชีวิตจริง
‎นั่นเป็นงานพวกเขา

600
00:58:46,773 --> 00:58:51,694
‎กุมารแพทย์ก็ตัวจริง นรีแพทย์ก็ตัวจริง

601
00:58:52,070 --> 00:58:57,700
‎พยาบาลก็ทำงานในส่วนที่พวกเขาเชี่ยวชาญ

602
00:58:58,117 --> 00:59:01,663
‎เราก็แค่ซ้อมให้เป๊ะ

603
00:59:01,871 --> 00:59:04,999
‎โอเค มาลองกันเป็นรอบสุดท้ายนะครับ

604
00:59:05,083 --> 00:59:10,588
‎ดูว่ามันจะออกมาเป็นยังไง
‎จะได้มีประสิทธิภาพมากขึ้น

605
00:59:10,672 --> 00:59:12,257
‎เราให้เด็กอยู่ในตำแหน่งได้ไหมครับ

606
00:59:14,008 --> 00:59:17,512
‎เลื่อนไปด้านหลังอีกหน่อย เลื่อนอีกหน่อย
‎ อย่างนั้นแหละ

607
00:59:20,348 --> 00:59:24,644
‎- ระยะมันเหมาะสมแล้วหรือยัง
‎- ครับ เพราะแบบนั้น

608
00:59:24,852 --> 00:59:27,480
‎- ผมต้องเข้าไปใกล้เธอมากขึ้น
‎- และนั่นก็ยิ่งดี

609
00:59:27,564 --> 00:59:29,774
‎นั่นคือตอนที่ผมบอกเธอว่าเกิดอะไรขึ้น

610
00:59:29,983 --> 00:59:32,443
‎ผมถามว่าเธออยากเจอหน้าลูกไหม
‎แล้วก็ส่งเด็กให้

611
00:59:32,527 --> 00:59:34,195
‎มาซ้อมกันอีกรอบเถอะครับ

612
00:59:34,320 --> 00:59:35,613
‎ผมไม่ใช่นรีแพทย์

613
00:59:35,989 --> 00:59:41,494
‎ผมเลยดูให้แน่ใจว่ามืออาชีพเหล่านี้
‎มีทุกอย่างที่ต้องการแล้ว

614
00:59:41,578 --> 00:59:47,208
‎ในการสร้างฉากขึ้นมา เราคุยกันว่า
‎พวกเขาต้องใช้อะไรบ้าง

615
00:59:48,167 --> 00:59:51,546
‎แต่ก่อนอื่น ผมอยากเห็นปฏิกิริยาของพวกเขา

616
00:59:51,838 --> 00:59:54,882
‎และสิ่งที่พวกเขาจะทำในกรณีฉุกเฉิน

617
00:59:54,966 --> 00:59:56,175
‎แอ็คชั่น

618
01:00:04,934 --> 01:00:07,478
‎นับสามนะ หนึ่ง สอง สาม!

619
01:00:09,981 --> 01:00:12,650
‎- เส้นเลือดเสียหาย
‎- คุณหมอครับ หัวใจวาย

620
01:00:12,734 --> 01:00:13,860
‎ได้แล้ว

621
01:00:15,528 --> 01:00:17,030
‎หายใจเข้าไว้ เกลโอ

622
01:00:18,156 --> 01:00:19,907
‎- ไม่สบายตรงไหนหรือเปล่า
‎- ไม่ค่ะ

623
01:00:21,326 --> 01:00:22,327
‎ยังไม่มีการตอบสนอง

624
01:00:23,536 --> 01:00:27,582
‎ผมเสนออย่างนี้นะ เธออาจจะเริ่มพันตัวเด็ก

625
01:00:28,416 --> 01:00:31,544
‎และพอคุณเดินไปตรงนี้ ไปทางแม่เด็ก

626
01:00:31,794 --> 01:00:35,214
‎และบอกว่า "หมอขอโทษ ลูกคุณตายตอนเกิด"

627
01:00:35,381 --> 01:00:38,676
‎"เราทำทุกอย่างเต็มที่แล้ว
‎คุณอยากเห็นลูกไหม"

628
01:00:38,885 --> 01:00:43,514
‎เธอพาเด็กมาได้ เราจะได้ประหยัดเวลา

629
01:00:44,766 --> 01:00:46,768
‎เธอจะพาเด็กมาตรงนี้

630
01:00:48,227 --> 01:00:50,438
‎ในเวลานั้นคุณจะทำอะไร

631
01:00:51,314 --> 01:00:53,608
‎- อยู่กับแม่เด็ก
‎- เข้าใจแล้วครับ

632
01:00:53,691 --> 01:00:55,401
‎นี่คำถาม

633
01:00:55,610 --> 01:01:00,114
‎ถ้าคุณเดินไปบอกเธอว่าลูกตาย

634
01:01:00,239 --> 01:01:03,242
‎- คุณจะถอดหน้ากากไหมครับ
‎- หมอจะถอดค่ะ

635
01:01:03,326 --> 01:01:05,703
‎คุณจะถอดใช่ไหม
‎ดังนั้นเมื่อคุณเดินมา

636
01:01:05,953 --> 01:01:08,998
‎ถอดหน้ากากออก แล้วก็บอกเธอ

637
01:01:09,832 --> 01:01:12,877
‎ผมว่า "หมอเสียใจด้วย ลูกคุณตายตอนเกิด"

638
01:01:12,960 --> 01:01:16,589
‎"เราทำเต็มที่แล้ว แต่แกไม่ตอบสนอง"

639
01:01:17,924 --> 01:01:22,762
‎- แล้วเธอค่อยพาเด็กมา
‎- ฉันพาแกมาให้เขา แล้วก็พาไปให้เธอ

640
01:01:24,305 --> 01:01:29,310
‎โอเค ผมว่าเราเข้าใจเรื่องการเคลื่อนไหวแล้ว

641
01:01:29,477 --> 01:01:33,272
‎มันสำคัญที่เราต้องรู้ว่าพวกเขาจะทำอะไร

642
01:01:33,523 --> 01:01:37,527
‎เมื่อเรียบร้อยหมดแล้ว
‎และพวกเขาได้ทุกอย่างตามต้องการ

643
01:01:37,735 --> 01:01:41,656
‎และเราก็เหมือนจะพร้อมถ่ายแล้ว

644
01:01:41,823 --> 01:01:44,534
‎เราพาเยลิทซ่าไปที่ฉาก

645
01:01:44,951 --> 01:01:48,371
‎เยลิทซ่า นอนลงไปและประจำตำแหน่งนะครับ

646
01:01:48,454 --> 01:01:50,039
‎ผมว่าแบบนี้ช่วยได้นะ เกโล

647
01:01:50,498 --> 01:01:52,709
‎พยายามอย่าตัดไปแล้วกัน

648
01:01:52,959 --> 01:01:56,003
‎- ตรงนี้เหรอ
‎- สูงขึ้นอีกหน่อย

649
01:01:56,087 --> 01:01:58,673
‎ที่เธอสงสัยอยู่

650
01:01:59,132 --> 01:02:03,511
‎คือเราจะมีเด็กจริงๆ อยู่ใต้เตียง

651
01:02:03,594 --> 01:02:06,723
‎เธอเลยแสดงฉากนี้ด้วยความคาดหวังแบบนั้น

652
01:02:06,848 --> 01:02:08,224
‎แอ็คชั่น

653
01:02:12,603 --> 01:02:16,482
‎- ทุกอย่างพร้อมแล้ว
‎- เอาละ หนึ่ง สอง สาม

654
01:02:17,525 --> 01:02:19,527
‎กุมารแพทย์ถึงห้องผ่าตัด!

655
01:02:22,321 --> 01:02:24,282
‎เลื่อนสะโพกลงมาหน่อยครับ

656
01:02:27,326 --> 01:02:31,831
‎และพอเรื่องเริ่มเผยออกมา

657
01:02:32,749 --> 01:02:35,334
‎ความเจ็บปวดของเธอจึงเป็นของจริง

658
01:02:35,835 --> 01:02:37,837
‎พยายามใจเย็นไว้ คุณทำได้ดีแล้ว

659
01:02:39,714 --> 01:02:42,091
‎- ตัดสายสะดือ
‎- ตัวหนีบ

660
01:02:43,301 --> 01:02:46,304
‎- ตัดสายสะดือ
‎- ตัดเรียบร้อย

661
01:02:49,182 --> 01:02:52,226
‎- เราไม่เจอชีพจร
‎- มาเริ่มการกู้ชีพกันก่อน

662
01:02:53,102 --> 01:02:57,315
‎ผมกำลังพูดกับลิซเบธที่เล่นเป็นนรีแพทย์

663
01:02:57,648 --> 01:03:02,028
‎เธอบอกว่า "มันแปลกมาก
‎เพราะพอเราเดินเข้าฉาก

664
01:03:02,111 --> 01:03:04,363
‎เราลืมไปเลยว่านั่นเป็นหนัง

665
01:03:04,530 --> 01:03:08,367
‎ความทรงจำในกล้ามเนื้อของมืออาชีพ
‎อาจจะแข็งแร่งกว่า

666
01:03:08,493 --> 01:03:10,787
‎จนท่าทางของเราสื่อออกมา
‎โดยเกือบจะอัตโนมัติ

667
01:03:11,496 --> 01:03:15,708
‎และพอถึงช่วงเวลาที่ต้องบอกข่าวให้แม่เด็กรู้

668
01:03:16,292 --> 01:03:17,543
‎เราก็เริ่มร้องไห้

669
01:03:17,752 --> 01:03:20,505
‎เป็นช่วงที่ยิ่งใหญ่
‎เลยส่งผ่านมาถึงเราอย่างเป็นธรรมชาติ"

670
01:03:20,713 --> 01:03:22,256
‎หนึ่ง สอง สาม

671
01:03:22,340 --> 01:03:26,344
‎- กำลังฟังหาชีพจร
‎- ขอที่เย็บแผลหน่อย

672
01:03:26,469 --> 01:03:27,929
‎ยังไม่ตอบสนอง

673
01:03:28,930 --> 01:03:30,681
‎หยุดการกู้ชีพ

674
01:03:36,521 --> 01:03:38,898
‎หมอครับ คนไข้ชื่ออะไร

675
01:03:39,106 --> 01:03:40,483
‎ชื่อเกลโอค่ะหมอ

676
01:03:43,152 --> 01:03:46,280
‎เกลโอ หมอเสียใจด้วย

677
01:03:46,364 --> 01:03:47,740
‎ลูกของคุณตายตั้งแต่แรกตลอด

678
01:03:49,367 --> 01:03:53,079
‎เราทำเต็มที่แล้ว แต่แกไม่ตอบสนอง

679
01:03:53,579 --> 01:03:55,164
‎อยากเจอหน้าลูกไหมครับ

680
01:04:01,212 --> 01:04:03,840
‎นี่ลูกคุณ เป็นเด็กผู้หญิง

681
01:04:12,098 --> 01:04:13,641
‎บอกลาแกสิ

682
01:04:17,645 --> 01:04:20,940
‎ผมต้องพาแกไปแล้วนะ บอกลาแกหน่อย

683
01:04:28,281 --> 01:04:30,366
‎หมอเสียใจ แต่พวกเขาต้องไปเตรียมแก

684
01:04:39,125 --> 01:04:40,501
‎เอาละ หมอจะพาแกไปแล้วนะ

685
01:04:43,004 --> 01:04:45,214
‎- เอาผ้ามาห่อด้วย
‎- ค่ะ หมอ

686
01:04:47,633 --> 01:04:49,760
‎- หมอคะ นี่แฟ้ม
‎- ขอบคุณมาก

687
01:04:49,844 --> 01:04:52,013
‎ผมขอถึงมืออีกคู่ได้ไหม

688
01:04:54,557 --> 01:04:56,058
‎เกลโอ เราเสียใจด้วยมากๆ

689
01:04:58,185 --> 01:05:00,187
‎คุณยังเลือดออกอีกนิดหน่อย

690
01:05:10,573 --> 01:05:13,618
‎เกลโอ หายใจลึกๆ พยายามทำใจสบายๆ ไว้

691
01:05:32,470 --> 01:05:33,804
‎ฉันไม่รู้เลย...

692
01:05:43,272 --> 01:05:47,109
‎ฉากอะไรกันเนี่ย พวกคุณ ฉากอะไรกัน

693
01:05:47,276 --> 01:05:49,695
‎ผมสติหลุดไปเลย

694
01:05:50,071 --> 01:05:51,238
‎หลุดไปเลยเชียว

695
01:06:02,541 --> 01:06:03,876
‎- ไม่เป็นไรนะ
‎- ค่ะ

696
01:06:06,545 --> 01:06:08,923
‎ฉันนึกว่าคุณจะเอาเด็กจริงๆ มา

697
01:06:13,552 --> 01:06:16,263
‎ใช่ นั่นคาดไม่ถึงเลย

698
01:06:16,347 --> 01:06:22,937
‎ผมไม่ได้บอกคุณ จะได้ไม่ไปกั้นอารมณ์
‎ที่เกิดเองตามธรรมชาติ

699
01:06:24,522 --> 01:06:27,316
‎เอาละ ขอบคุณ เตรียมตัวให้พร้อม ไปเลย

700
01:06:38,619 --> 01:06:43,624
‎บอกตามตรง ผมอยากถ่ายให้เหมาะสม

701
01:06:43,749 --> 01:06:47,336
‎- ให้พระอาทิตย์คล้อยต่ำลงหน่อยไหมครับ
‎- ใช่ ยิ่งดีเลย!

702
01:06:47,670 --> 01:06:51,841
‎- ใช่ ตอนบ่ายสอง
‎- แต่อย่าให้อารมณ์มันเสียไปเปล่าๆ

703
01:06:51,924 --> 01:06:57,054
‎เมื่อวานคุณทำเรื่องที่น่าทึ่ง
‎เพราะมันยังสดใหม่

704
01:06:57,138 --> 01:07:00,933
‎- เราควรซ้อมกันหน่อย
‎- คุณว่ายังไง

705
01:07:01,934 --> 01:07:02,768
‎โอเค

706
01:07:02,852 --> 01:07:06,564
‎เราจะถ่ายฉากเดียวกันนี้ตอนบ่ายสอง

707
01:07:08,357 --> 01:07:11,861
‎จะเหมือนกันไหม ถ้าเราซ้อมโดยใส่ชุดว่ายน้ำ

708
01:07:12,695 --> 01:07:13,571
‎เหมือนกันนั่นแหละ

709
01:07:14,655 --> 01:07:20,494
‎ผมได้รับความสนุกมาจากโรงหนังประเภทอื่น

710
01:07:20,578 --> 01:07:22,830
‎ไม่ใช่โรงหนังอย่างของเรื่องโรม่าด้วยนะ

711
01:07:23,039 --> 01:07:27,626
‎ผมชอบโรงหนังที่เป็นแนวบรรยายแบบเดิมๆ

712
01:07:28,502 --> 01:07:33,382
‎และผมก็ชอบงานที่โรงหนังนั้นต้องการด้วย

713
01:07:38,137 --> 01:07:43,434
‎องค์ประกอบในหนังเรื่องโรม่านี้
‎อาจจะเหมาะกับฮอลลีวูด

714
01:07:43,517 --> 01:07:48,064
‎ถึงผมจะไม่ชอบแนวคิดแบบ "โรงหนังฮอลลีวูด"

715
01:07:48,856 --> 01:07:49,982
‎โรงหนังก็คือโรงหนัง

716
01:07:51,150 --> 01:07:55,988
‎มีหนังทั้งที่ดีและแย่ ทั้งแบบตามธรรมเนียมนิยม
‎และหนังคลาสสิค

717
01:07:56,155 --> 01:07:57,990
‎ฮอลลีวูดมีหมดเลย

718
01:07:58,074 --> 01:08:01,827
‎โรงหนังทั้งสองแบบน่าติดใจเท่ากัน

719
01:08:02,286 --> 01:08:04,038
‎ประจำที่

720
01:08:10,086 --> 01:08:11,796
‎ใกล้เข้ามาหน่อย

721
01:08:15,591 --> 01:08:22,014
‎ปกติแล้วคุณจะเจอหนังที่ใช้การบรรยาย

722
01:08:22,139 --> 01:08:28,270
‎รูปแบบนี้นจะยกระดับกว่าในแง่ของ

723
01:08:28,854 --> 01:08:30,731
‎ความเสี่ยงที่มากขึ้น

724
01:08:34,985 --> 01:08:39,865
‎เพราะคุณจะไม่มีตาข่ายความปลอดภัย

725
01:08:44,954 --> 01:08:49,166
‎เมื่อมีการบรรยายน้อย คุณก็ต้องใช้ส่วนที่เหลือ

726
01:08:49,458 --> 01:08:54,672
‎ซึ่งเป็นสิ่งที่ผมประทับใจในหนังเรื่องนี้
‎คือความลึกลับสินะ

727
01:08:55,381 --> 01:09:01,929
‎ตอนผมเห็นหนังลึกลับนั่น
‎ผมไม่เข้าใจเลยว่าเขาถ่ายได้ยังไง

728
01:09:02,138 --> 01:09:07,434
‎ผมเข้าใจแง่เทคนิค
‎แต่ไม่เข้าใจว่ามันเป็นแบบนั้นได้ไง

729
01:09:21,657 --> 01:09:24,702
‎ขั้นตอนเบื้องหลังโรม่าคือสิ่งสำคัญ

730
01:09:36,130 --> 01:09:39,967
‎ในมุมหนึ่ง นี่เป็นความเสี่ยงสูงมาก

731
01:09:40,676 --> 01:09:44,138
‎แต่รางวัลที่มันมอบให้ มันคุ้มค่าจริงๆ

732
01:09:45,389 --> 01:09:47,975
‎สิ่งที่คุณไม่มีวันวางแผนได้

733
01:09:49,435 --> 01:09:52,563
‎ชิ้นส่วนทุกอย่างรวมเข้าด้วยกัน
‎ไม่ใช่แค่ในฉาก

734
01:09:52,646 --> 01:09:53,731
‎แต่ในเทคเดียวด้วย

735
01:10:02,990 --> 01:10:05,701
‎ผมบอกได้เลยว่าโรม่าเป็นหนังเรื่องแรกของผม

736
01:10:08,370 --> 01:10:11,540
‎เป็นหนังเรื่องแรกที่ผมสร้าง

737
01:10:14,043 --> 01:10:17,588
‎ที่มีการรวมหนังที่ผมปรารถนาจะสร้าง

738
01:11:19,650 --> 01:11:21,151
‎มีสิ่งที่เรียกว่า "แบ็กไลท์"

739
01:11:21,235 --> 01:11:23,362
‎รู้ไหมว่าคืออะไร ก็ไฟที่มาจากด้านหลัง

740
01:11:23,779 --> 01:11:25,781
‎เป็นสิ่งที่ดีที่สุดทั้งในหนังและการถ่ายภาพ

741
01:11:26,323 --> 01:11:28,325
‎ดูสิ ดูเองเลย มองพวกมัน

742
01:11:28,617 --> 01:11:29,618
‎อยู่นิ่งๆ ได้ไหม

743
01:11:29,994 --> 01:11:31,370
‎เห็นไหมว่าเขาได้เจ้านี่มายังไง...

744
01:11:32,413 --> 01:11:34,248
‎ดูหน้าเขาสิ

745
01:11:34,498 --> 01:11:38,335
‎ถ้าจัดให้เขาหันหน้าพระอาทิตย์
‎เขาจะดูเป็นแบบนี้

746
01:11:38,627 --> 01:11:41,964
‎เห็นไหม แต่จากตำแหน่งนี้
‎เขาจะดูนิ่งและผ่อนคลาย

747
01:11:42,381 --> 01:11:44,800
‎และยังมีวงแสงเล็กๆ รอบๆ ตัวเขา

748
01:11:45,592 --> 01:11:48,178
‎เห็นไหมว่าเขาดูดีแค่ไหน มาดูเขาจากด้านนี้สิ

749
01:11:48,762 --> 01:11:51,348
‎เขาก็จะหล่ออยู่แล้ว แต่นี่ยิ่งดีกว่า

750
01:11:51,432 --> 01:11:52,474
‎หันมาทางนี้

751
01:11:53,183 --> 01:11:55,602
‎เห็นไหม ราบไปหมด

752
01:11:55,978 --> 01:11:58,397
‎วงไฟ ดูสิว่าเจ๋งแค่ไหน

753
01:11:58,605 --> 01:12:01,442
‎- มันทำให้เขาดูมีปริมาตร  ใช่ไหม
‎- ใช่เลย

754
01:12:01,525 --> 01:12:03,444
‎นั่นไง แบ็คไลท์ทำให้คุณมีปริมาตรที่ด้านหลัง

755
01:12:03,527 --> 01:12:06,905
‎หันมาทางนี้แล้วมองสิ
‎ทุกอย่างราบเรียบหมดใช่ไหม

756
01:12:07,448 --> 01:12:11,660
‎เขาจะดูมีปริมาตรมากขึ้น
‎และคุณจะเห็นพื้นหลังได้

757
01:12:12,536 --> 01:12:13,787
‎- เข้าใจไหม
‎- ครับ

758
01:12:13,871 --> 01:12:16,165
‎นั่นคือสิ่งที่ต้องทำเวลาถ่ายในอาคาร

759
01:12:16,623 --> 01:12:18,751
‎ใช้แบ็กไลท์เสมอเวลาถ่ายด้านไหน

760
01:12:19,501 --> 01:12:21,670
‎- ให้มีปริมาตรมากขึ้น
‎- ใช่ ให้มีปริมาตรมากขึ้น

761
01:12:21,754 --> 01:12:23,756
‎แล้วคุณก็สามารถเพิ่มแสงจากด้านข้างได้

762
01:12:24,173 --> 01:12:26,592
‎ดูสิ ดูหน้าเขา

763
01:12:27,676 --> 01:12:29,636
‎ตอนนี้คุณจะเพิ่มแสงจากด้านข้าง

764
01:12:29,720 --> 01:12:32,139
‎นั่นเป็นเทคนิคด้านการมองและการถ่ายภาพ

765
01:12:32,931 --> 01:12:35,309
‎ทีนี้ก็มาคุยเรื่องกำกับกัน

766
01:12:35,601 --> 01:12:37,102
‎คุณต้องรู้วิธีกำกับนักแสดง

767
01:12:37,186 --> 01:12:38,562
‎คุณจะบอกเล่าเรื่องราวคุณยังไง

768
01:12:38,771 --> 01:12:40,773
‎จะถ่ายช็อตแบบไหน