1
00:00:02,000 --> 00:00:07,000
Downloaded from
YTS.MX

2
00:00:05,422 --> 00:00:09,718
‪บอกตามตรง ผมไม่รู้ว่า
‪ตอนนั้นผมรู้ไหมว่ากำลังทำอะไรอยู่

3
00:00:08,000 --> 00:00:13,000
Official YIFY movies site:
YTS.MX

4
00:00:09,801 --> 00:00:12,429
‪ผมรู้ว่ากำลังเขียนบทละคร
‪เกี่ยวกับชีวิตของคนเป็นเกย์

5
00:00:13,388 --> 00:00:15,223
‪ตอนที่ผมเริ่มเขียนเรื่องนี้

6
00:00:15,306 --> 00:00:19,019
{\an8}‪มีคนแนะนำผมมากมาย

7
00:00:19,102 --> 00:00:22,022
{\an8}‪พวกคนที่มีอำนาจทั้งหลาย
‪ว่าอย่าแตะเลย

8
00:00:25,233 --> 00:00:29,154
{\an8}‪มีเรื่องราวประวัติศาสตร์บางอย่าง
‪ที่เป็นส่วนหนึ่งของตัวตนทางสังคมของคุณ

9
00:00:29,237 --> 00:00:32,907
{\an8}‪และคุณจะเป็นตัวเองที่ดีขึ้นได้เมื่อรู้ว่า

10
00:00:32,991 --> 00:00:34,242
‪เคยเกิดอะไรขึ้นมาบ้าง

11
00:00:34,325 --> 00:00:38,580
‪สำหรับคนหนุ่มสาว
‪ที่ไม่คุ้นเคยกับ The Boys in the Band

12
00:00:38,663 --> 00:00:42,500
{\an8}‪ผมคิดว่านี่เป็นเครื่องเตือนใจ
‪ว่ามันเคยลำบากและเจ็บปวดมาก

13
00:00:43,084 --> 00:00:45,837
‪ละครเรื่องนี้เป็นการเปิดเผย
‪สิ่งที่ไม่เคยมีใครเห็นหรือทำมาก่อน

14
00:00:45,920 --> 00:00:48,465
‪ในตอนนั้น ไม่เคยมีใครเห็นอะไรแบบนี้

15
00:00:48,548 --> 00:00:51,593
‪เรื่องเกิดขึ้นในปี 1968
‪ก่อนเกิดเหตุการณ์ที่สโตนวอลล์

16
00:00:51,676 --> 00:00:52,927
‪(สโตนวอลล์แปลว่า... ตอบโต้!)

17
00:00:53,011 --> 00:00:53,928
‪(สิทธิ์พลเมืองสำหรับทุกคน)

18
00:00:54,012 --> 00:00:58,141
‪ผมจำได้ว่าข่าวซ่อนอยู่ในนิวยอร์กไทมส์

19
00:00:58,224 --> 00:01:01,561
‪หน้า 18 หรือ 19 อะไรสักอย่าง

20
00:01:01,644 --> 00:01:04,773
‪พาดหัวข่าวประหลาดว่า

21
00:01:04,856 --> 00:01:10,070
‪"เกิดเหตุไม่สงบที่บาร์ในย่านวิลเลจ"

22
00:01:10,153 --> 00:01:14,949
‪มันไม่ใช่เหตุการณ์ที่จะนิยาม
‪ยุคของการปลดปล่อยเลย

23
00:01:15,033 --> 00:01:18,328
‪มันเกิดความโกลาหลขึ้น

24
00:01:18,411 --> 00:01:22,874
{\an8}‪ความขุ่นเคืองและความสิ้นหวังทั้งหลาย
‪ที่พวกเขาเคยรู้สึก

25
00:01:22,957 --> 00:01:24,626
‪เริ่มจะปะทุขึ้นมา

26
00:01:24,709 --> 00:01:28,004
{\an8}‪การเป็นเกย์ผิดกฎหมาย
‪มันไม่ถูกต้อง ไม่เป็นที่ยอมรับ

27
00:01:28,088 --> 00:01:30,173
{\an8}‪ผู้ชายเต้นรำด้วยกันถือเป็นสิ่งผิดกฎหมาย

28
00:01:30,256 --> 00:01:33,343
{\an8}‪ผู้ชายที่เป็นเกย์มารวมตัวกันก็ผิดกฎหมาย

29
00:01:33,426 --> 00:01:36,971
‪ดังนั้น คุณจึงเสี่ยงที่จะถูกจับระหว่างสังสรรค์

30
00:01:37,055 --> 00:01:39,808
‪ผมทั้งโง่และเด็กมาก

31
00:01:39,891 --> 00:01:43,770
‪ผมไม่รู้สึกว่ากำลังเสี่ยงเลย

32
00:01:43,853 --> 00:01:46,689
‪ผมแค่มีความคิดว่าจะเขียนบทละคร

33
00:01:46,773 --> 00:01:50,360
‪เกย์หนุ่มเก้าคนในงานเลี้ยงวันเกิด

34
00:01:50,443 --> 00:01:53,279
{\an8}‪เขาเป็นคนแรกที่เริ่มท้าทาย

35
00:01:53,363 --> 00:01:59,661
{\an8}‪แล้วเขียนเกี่ยวกับชีวิตของคนเป็นเกย์
‪ในแบบที่ทุกคนเข้าถึงได้

36
00:01:59,744 --> 00:02:01,037
{\an8}‪นี่เป็นสิ่งที่ยิ่งใหญ่มาก

37
00:02:01,121 --> 00:02:03,998
‪ละครของมาร์ตทำให้ผู้ชมที่เป็นเกย์เห็นว่า
‪พวกเขามีตัวตน

38
00:02:04,082 --> 00:02:07,752
‪แล้วบทสนทนาที่ยากก็ตามมาว่า
‪ควรจะให้เห็นตัวตนพวกเขายังไง

39
00:02:07,836 --> 00:02:09,754
‪สิ่งที่ผมคิดว่างดงามมากเกี่ยวกับเรื่องนี้คือ

40
00:02:09,838 --> 00:02:14,259
‪มีตัวละครเกย์ที่น่าดึงดูดมากมาย

41
00:02:14,342 --> 00:02:15,677
‪ไม่ใช่เป็นตัวละครที่จำเจ

42
00:02:15,760 --> 00:02:18,638
‪ผมคิดว่าพวกเขาเป็นผู้ชายที่มีตัวตนจริง
‪เพราะมาร์ตเขียนให้เป็นอย่างนั้น

43
00:02:18,721 --> 00:02:21,141
{\an8}‪พวกเขามีข้อบกพร่อง
‪ซึ่งก็เหมือนกับตัวละครดีๆ

44
00:02:21,224 --> 00:02:22,600
{\an8}‪และมนุษย์ดีๆ ทั่วไป

45
00:02:22,684 --> 00:02:27,313
‪นี่เป็นกลุ่มนักแสดงเกย์ที่เปิดเผยตัวอย่างภาคภูมิ
‪มาเล่นเป็นตัวละครเกย์

46
00:02:27,397 --> 00:02:29,190
{\an8}‪มันเป็นมิตรภาพที่แตกต่างออกไป

47
00:02:29,274 --> 00:02:31,568
{\an8}‪และมีพลังงานไหลเวียนที่แตกต่างไป

48
00:02:31,651 --> 00:02:34,028
‪เมื่อจับเกย์หนุ่มเก้าคนมาอยู่ด้วยกัน

49
00:02:34,112 --> 00:02:36,573
‪มันช่างเป็นสิ่งที่น่าดูจริงๆ ครับ

50
00:02:36,656 --> 00:02:39,993
{\an8}‪เมื่อคุณมีนักแสดงนำที่พูดว่า
‪"นี่คือตัวตนของผม และผมยังทำงานอยู่"

51
00:02:40,076 --> 00:02:43,163
{\an8}‪หรือ "ผมได้ทำงานไม่ใช่เพราะถึงจะเป็นเกย์
‪แต่เพราะเป็นเกย์"

52
00:02:43,246 --> 00:02:45,415
{\an8}‪มันเป็นจุดเปลี่ยนอย่างมาก

53
00:02:45,498 --> 00:02:47,917
‪มันเปลี่ยนบรรยากาศของยุคสมัยได้เลย

54
00:02:48,001 --> 00:02:51,337
‪มันมีอะไรบางอย่าง
‪ที่รู้สึกคุ้นเคยมากสำหรับคนรุ่นผม

55
00:02:51,421 --> 00:02:53,631
{\an8}‪มันแสดงถึงการเป็นส่วนหนึ่งของประวัติศาสตร์

56
00:02:53,715 --> 00:02:57,218
{\an8}‪และจิตวิญญาณบางอย่างในโลก
‪ที่จะไม่มีวันเปลี่ยนแปลง

57
00:02:57,302 --> 00:03:00,680
{\an8}‪แฮโรลด์ผมดกดำหยิกเป็นลอน

58
00:03:00,763 --> 00:03:02,432
‪นังนี่หัวจะล้านอยู่แล้ว

59
00:03:02,515 --> 00:03:04,434
‪ขอบใจย่ะ ไปตายซะ

60
00:03:04,517 --> 00:03:07,353
‪ผมขายละครเรื่องนี้

61
00:03:07,437 --> 00:03:11,900
‪ด้วยการโฆษณาว่าเป็นละครดราม่าเบาสมอง

62
00:03:12,859 --> 00:03:14,694
‪และมุกตลกก็เป็นจุดขาย

63
00:03:14,777 --> 00:03:16,070
‪และ...

64
00:03:16,154 --> 00:03:17,947
‪มุกตลก...

65
00:03:18,031 --> 00:03:19,490
‪ทำให้มันเบาลง

66
00:03:19,574 --> 00:03:21,409
‪และแม้ฉันจะไม่เคยเห็นวิญญาณของตนเอง

67
00:03:21,492 --> 00:03:24,078
‪แรบไบของแม่บอกเอาไว้ว่า
‪มันงามเลิศในปฐพี

68
00:03:25,663 --> 00:03:29,000
‪ผมหวังว่าผู้ชมจะนำเนื้อหาที่จริงจัง

69
00:03:29,083 --> 00:03:32,253
‪ที่ฝังอยู่ในเนื้อเรื่องไปทบทวนดู

70
00:03:33,796 --> 00:03:36,216
‪มันผ่านมานานมากและเราก็มาไกลมาก

71
00:03:36,299 --> 00:03:41,304
‪ถ้าทุกวันนี้สิ่งต่างๆ ดีขึ้น
‪ผมหวังว่าจะเป็นอย่างนั้นทั่วโลก

72
00:03:41,387 --> 00:03:44,849
‪ก็เป็นเพราะสิ่งเหล่านี้
‪และช่วงเวลาในประวัติศาสตร์แบบนี้

73
00:03:44,933 --> 00:03:48,937
‪ห้าสิบปีต่อมา
‪ตอนนี้ทุกคนเป็นตัวเองได้อย่างเปิดเผย

74
00:03:49,020 --> 00:03:50,438
‪เราสามารถมองย้อนกลับไปว่า

75
00:03:50,521 --> 00:03:52,774
‪"ตอนนั้นเราอยู่ตรงนั้น ตอนนี้เรามาถึงจุดนี้

76
00:03:52,857 --> 00:03:55,235
‪ต้องขอบคุณทุกคนที่ทำให้เรามาถึงจุดนี้ได้"

77
00:03:59,447 --> 00:04:00,281
{\an8}‪หวัดดีครับ

78
00:04:00,865 --> 00:04:03,326
{\an8}‪เข้ามาสิ ยินดีต้อนรับสู่อะพาร์ตเมนต์ของผม

79
00:04:03,409 --> 00:04:06,746
‪มาร์ต ครอว์ลีย์คอยช่วยเหลือดีมาก
‪เขาเล่าความทรงจำ

80
00:04:06,829 --> 00:04:08,706
‪เกี่ยวกับขั้นตอนการเขียนเรื่องนี้

81
00:04:08,790 --> 00:04:11,751
‪และเรื่องราวส่วนตัว
‪ว่าตัวละครมีที่มาจากใครบ้าง

82
00:04:11,834 --> 00:04:13,962
‪พวกเขามีที่มาจากคนที่เขารู้จัก

83
00:04:14,045 --> 00:04:16,673
‪เป็นกลุ่มเพื่อนของเขา

84
00:04:16,756 --> 00:04:20,218
‪แล้วพวกเขาก็กลับมามีชีวิต
‪ในผลผลิตจากจินตนาการของเขา

85
00:04:20,301 --> 00:04:22,804
‪เป็นการเสี่ยงทางความสร้างสรรค์ที่ยิ่งใหญ่มาก

86
00:04:22,887 --> 00:04:26,641
‪นี่เป็นเหมือนกับห้องแสดงภาพของนิวยอร์ก
‪อย่างที่เห็น มัน...

87
00:04:27,183 --> 00:04:31,396
‪กว้างพอให้คนยืนดูรูปได้คนเดียวเท่านั้น

88
00:04:31,479 --> 00:04:33,648
‪ทั้งหมดนี้คือเพื่อนๆ ผม

89
00:04:33,731 --> 00:04:38,111
‪The Boys in the Band ต้นฉบับ
‪แสดงครั้งแรกนอกบรอดเวย์

90
00:04:38,194 --> 00:04:39,904
‪วันที่ 14 เมษายน

91
00:04:39,988 --> 00:04:42,532
‪ที่จริงแล้ว เป็นวันอาทิตย์ช่วงเทศกาลอีสเตอร์

92
00:04:42,615 --> 00:04:45,910
‪เราเล่นมุกกันว่า "หวังว่ามันจะไม่วางไข่นะ"

93
00:04:46,661 --> 00:04:51,958
{\an8}‪ละครที่นำมาสร้างใหม่
‪เปิดการแสดงวันที่ 30 เมษายน 2018

94
00:04:52,041 --> 00:04:53,334
‪ห้าสิบปีต่อมา

95
00:04:54,711 --> 00:04:58,965
‪นี่คือรูปที่ใช้โฆษณา...

96
00:04:59,882 --> 00:05:02,760
‪ละครบนบรอดเวย์

97
00:05:02,844 --> 00:05:08,474
‪และทำขึ้นมาเพื่อจำลองรูปต้นฉบับ

98
00:05:08,558 --> 00:05:12,061
‪นี่ไง บรรดานักแสดงกับผม

99
00:05:12,729 --> 00:05:15,815
‪ผมอยากขอบคุณความกล้าหาญ

100
00:05:15,898 --> 00:05:19,193
‪ของทุกคนที่มารับบทในเรื่องนี้

101
00:05:19,944 --> 00:05:23,281
‪แม้ว่าตัวแทนของพวกเขาจะคัดค้านก็ตาม

102
00:05:23,865 --> 00:05:27,327
‪มีกระแสความกลัวอยู่ลึกๆ

103
00:05:27,410 --> 00:05:30,621
‪ว่าเรื่องนี้จะส่งผลต่อพวกเขา
‪และอาชีพพวกเขายังไง

104
00:05:31,664 --> 00:05:34,417
‪ผมคิดว่าแต่ละคนนั้น

105
00:05:34,500 --> 00:05:38,421
‪กล้าหาญมากที่ทำให้ละครมีชีวิตขึ้นมา

106
00:05:38,504 --> 00:05:41,507
‪มันคงเป็นการฆ่าอาชีพตัวเองเลยทีเดียว

107
00:05:41,591 --> 00:05:44,677
‪ถ้าจะเปิดตัว

108
00:05:44,761 --> 00:05:48,264
‪แต่ไม่ยอมรับเป็นการส่วนตัวว่าพวกเขาเป็นเกย์

109
00:05:48,348 --> 00:05:49,766
‪เพราะบางคนก็ไม่ใช่

110
00:05:49,849 --> 00:05:54,979
‪นักแสดงทุกคนในเวอร์ชันนี้เปิดตัว
‪และประสบความสำเร็จ

111
00:05:55,063 --> 00:05:59,901
{\an8}‪แต่ในต้นฉบับ มีหกคนที่เป็นเกย์
‪รับบทโดยนักแสดงเกย์

112
00:05:59,984 --> 00:06:02,195
{\an8}‪อีกสามคนเป็นนักแสดงชายแท้

113
00:06:02,278 --> 00:06:06,991
‪แต่พวกเขาทุกคนต้องเสี่ยงกันทั้งนั้น

114
00:06:07,075 --> 00:06:13,706
‪ชุมชนชาวเกย์เป็นสิ่งต้องห้าม
‪เลยไม่มีใครพูดถึงกันมากนัก

115
00:06:13,790 --> 00:06:18,211
‪นอกจากว่าคุณจะเป็นเกย์
‪และรู้จักคนอื่นที่เป็นเกย์ด้วย

116
00:06:18,294 --> 00:06:21,839
‪แล้วก็คุยกันเองภายใน...

117
00:06:22,632 --> 00:06:28,096
‪พื้นที่ส่วนตัวของตัวเอง
‪แต่ไม่มีการเปิดตัวออกสื่อมากนัก

118
00:06:28,179 --> 00:06:30,932
‪นั่นบิลลี่ ฟรีดคินกับผมในกองถ่าย

119
00:06:31,015 --> 00:06:32,975
‪ของ The Boys in the Band

120
00:06:33,601 --> 00:06:37,105
‪นี่คือฉากดั้งเดิม
‪ที่ออกแบบโดยปีเตอร์ ฮาร์วีย์

121
00:06:37,188 --> 00:06:41,192
‪ผมเขียนไปหามาร์ต
‪ตอนนี้ผมมีอีเมลจากเขาเป็นกุรุส

122
00:06:41,275 --> 00:06:43,903
‪ที่เขียนได้ดีมากและอ่านสนุกด้วย

123
00:06:43,986 --> 00:06:46,948
‪เกี่ยวกับหนังทั้งหลายที่ส่งผลต่อเขา

124
00:06:47,031 --> 00:06:49,367
‪และ "ผมเห็นสิ่งนี้ในประเทศนี้"

125
00:06:49,450 --> 00:06:51,160
‪เพราะเขาเป็นคนเหมือนไมเคิล

126
00:06:51,244 --> 00:06:53,121
‪เขามักจะเดินทางไปทั่วเสมอ

127
00:06:53,204 --> 00:06:54,247
‪(มาร์ต)

128
00:06:54,330 --> 00:06:58,376
‪กล่องบุหรี่นี้เป็นของขวัญ
‪จากนักแสดงและทีมงาน

129
00:06:58,459 --> 00:07:00,837
‪พวกเขาซื้อมาจากร้านทิฟฟานีส์...

130
00:07:00,920 --> 00:07:04,757
‪แต่ทิฟฟานีส์ไม่ยอมสลักให้
‪เพราะมีประโยคหนึ่งจากละคร

131
00:07:04,841 --> 00:07:07,635
‪ว่า "ขอบใจย่ะ ไปตายซะ"

132
00:07:09,220 --> 00:07:10,596
‪รู้ตัวไหม ไมเคิล

133
00:07:10,680 --> 00:07:11,764
‪เธอเป็นคนดี

134
00:07:11,848 --> 00:07:13,558
‪ขอบใจย่ะ ไปตายซะ

135
00:07:14,350 --> 00:07:17,228
‪นี่คือต้นแบบของตัวละครโดนัลด์

136
00:07:17,311 --> 00:07:19,063
‪ดักกลาส เมอร์เรย์ เพื่อนผมเอง

137
00:07:19,147 --> 00:07:23,151
‪และเรื่องนี้ก็อุทิศให้กับดักกลาส

138
00:07:23,234 --> 00:07:25,403
‪และฮาวเวิร์ด

139
00:07:25,486 --> 00:07:27,238
‪พวกเขาเหม็นขี้หน้ากัน

140
00:07:27,321 --> 00:07:30,491
‪นี่ลูกบุญธรรมของผม
‪เธอกำลังถือ...

141
00:07:30,575 --> 00:07:32,410
‪รูปจริงเลย

142
00:07:32,493 --> 00:07:34,704
‪ที่เป็นของขวัญในเรื่อง

143
00:07:34,787 --> 00:07:38,124
‪ละครเรื่องนี้ถูกนำมาทำใหม่ในหลายรูปแบบ

144
00:07:38,207 --> 00:07:40,543
‪แล้วแต่ว่าสังคมจะตอบสนองอย่างไร

145
00:07:40,626 --> 00:07:43,671
‪มีทั้งคนชอบและชื่นชม
‪เพราะเป็นครั้งแรก

146
00:07:43,754 --> 00:07:45,756
‪ที่มีการนำเสนอผู้ชายเกย์แบบนี้บนเวที

147
00:07:45,840 --> 00:07:49,802
‪แต่ก็ถูกตำหนิด้วย
‪เพราะคนคิดว่ามันล้าหลัง

148
00:07:49,886 --> 00:07:52,638
‪แต่ผมว่าข้อดีของการนำมาทำใหม่ 50 ปีให้หลัง

149
00:07:52,722 --> 00:07:55,308
‪คือเราสามารถกลับไปชมอีกครั้งแล้วพูดได้ว่า

150
00:07:55,391 --> 00:07:57,477
‪"นี่คือส่วนหนึ่งของประวัติศาสตร์ของเรา"

151
00:07:58,227 --> 00:08:00,396
‪ผมชอบรูปนี้มาก

152
00:08:00,480 --> 00:08:03,065
‪ด้านนี้คือโจ...

153
00:08:03,858 --> 00:08:05,693
‪ไรอันอยู่อีกฝั่งหนึ่ง

154
00:08:05,776 --> 00:08:07,236
‪และผมอยู่ตรงนี้

155
00:08:07,904 --> 00:08:11,157
‪เพราะนักแสดงทุกคนในเรื่องนี้
‪เป็นเกย์ที่เปิดเผย

156
00:08:11,240 --> 00:08:13,659
‪ยิ่งเป็นวิธีที่ดีมาก
‪ที่จะแสดงให้เห็นว่าเรามาไกลขนาดไหน

157
00:08:13,743 --> 00:08:16,537
‪ทุกคนสามารถเป็นตัวเองได้อย่างเปิดเผยแล้ว

158
00:08:16,621 --> 00:08:17,788
‪มีหลายคนพูดว่า

159
00:08:17,872 --> 00:08:20,374
‪"ฉันจำเรื่องนี้ได้
‪ขอบคุณที่เล่าเรื่องราวของเรา"

160
00:08:20,458 --> 00:08:23,878
‪และก็มีคนหนุ่มที่พูดว่า
‪"คุณกำลังเล่าเรื่องราวของเรา"

161
00:08:23,961 --> 00:08:28,090
‪มีคนหนึ่งร้องไห้สะอึกสะอื้นเลย บอกว่า

162
00:08:28,174 --> 00:08:29,926
‪"ผมภูมิใจเหลือเกิน

163
00:08:30,009 --> 00:08:32,136
‪ผมภูมิใจที่ได้เป็นเกย์อย่างเปิดเผย"

164
00:08:32,220 --> 00:08:34,388
‪ส่วนคนรุ่นผมพูดว่า

165
00:08:34,472 --> 00:08:36,516
‪"เราไม่ได้เป็นอย่างนั้นแล้ว"

166
00:08:36,599 --> 00:08:37,433
‪แต่แล้ว

167
00:08:38,518 --> 00:08:42,939
‪พวกเด็กๆ กลับพูดว่า
‪"เรายังเป็นอย่างนั้นอยู่"

168
00:08:43,814 --> 00:08:48,486
‪มีปรากฎการณ์ที่ผู้ชายเกย์วัย 52 ปี

169
00:08:48,569 --> 00:08:52,573
‪ไม่รู้ว่าจะแก่ตัวอย่างสง่างามได้ยังไง

170
00:08:52,657 --> 00:08:56,494
‪แต่สำหรับผม
‪มาร์ตเป็นตัวอย่างของความเป็นไปได้

171
00:08:57,078 --> 00:09:00,498
‪นี่คือรางวัลโทนี่ที่พวกเราชนะมา

172
00:09:00,581 --> 00:09:02,500
‪ผมเซอร์ไพรส์มาก

173
00:09:02,583 --> 00:09:05,211
‪ไม่มีใครเชื่อหรอก แต่ผมไม่ทันตั้งตัวเลย

174
00:09:05,294 --> 00:09:08,005
‪ผมไม่ได้เตรียมบทพูดไว้ด้วยซ้ำ

175
00:09:08,089 --> 00:09:09,966
‪ผมรู้ว่าจะขอบคุณใครบ้าง

176
00:09:10,049 --> 00:09:14,554
‪ผมหยิบรายชื่อคนที่ผมต้องขอบคุณออกมา

177
00:09:14,637 --> 00:09:17,932
‪แต่แล้วน้ำตาก็เอ่อจนผมอ่านไม่ได้เลย

178
00:09:19,225 --> 00:09:22,853
‪นี่คือโทรเลขจากจิตแพทย์ของผม

179
00:09:22,937 --> 00:09:25,022
‪เขาส่งมาให้ผมในคืนเปิดการแสดง

180
00:09:25,106 --> 00:09:29,235
‪"มาร์ตที่รัก ไม่มีใครดีใจ
‪หรือภูมิใจกับคุณมากกว่าผม"

181
00:09:29,902 --> 00:09:32,029
‪เราผ่านอะไรมามากมายด้วยกัน

182
00:09:32,113 --> 00:09:35,700
‪ผมคิดว่าเขาคงตื่นเต้นกับผลงานของเขา

183
00:09:38,578 --> 00:09:39,829
‪- พร้อม
‪- แอ็กชั่น

184
00:09:45,418 --> 00:09:46,669
‪บทของผมคือแฮโรลด์

185
00:09:47,545 --> 00:09:49,213
‪เขาเป็นคนที่เข้าใจยาก

186
00:09:50,840 --> 00:09:53,926
‪ผมรู้ว่าเขามีต้นแบบ
‪จากคนหนึ่งในชีวิตของมาร์ต

187
00:09:54,010 --> 00:09:55,303
‪ผู้ชายชื่อฮาวเวิร์ด เจฟฟรีย์

188
00:09:56,554 --> 00:10:00,016
‪มันน่าสนใจเสมอที่ได้ฟังเรื่องราวเกี่ยวกับผู้คน

189
00:10:00,099 --> 00:10:02,184
‪ที่มีอิทธิพลต่อตัวละครเหล่านี้

190
00:10:02,977 --> 00:10:04,186
‪เจ๋งดีครับ

191
00:10:06,230 --> 00:10:09,817
‪ฮาวเวิร์ด เจฟฟรีย์เป็นเพื่อนรักของผม

192
00:10:09,900 --> 00:10:13,112
‪ผมถือว่า ที่จริงแล้ว

193
00:10:13,195 --> 00:10:16,741
‪ไมเคิล ตัวละครหลักในเรื่อง
‪อ้างอิงมาจากตัวผมเอง

194
00:10:16,824 --> 00:10:22,121
‪ส่วนแฮโรลด์ ที่เป็นเพื่อนรักเพื่อนแค้น
‪ของเขาในเรื่อง

195
00:10:22,204 --> 00:10:23,456
‪ก็อ้างอิงจากฮาวเวิร์ด

196
00:10:23,539 --> 00:10:27,168
‪- แล้วเธอเป็นไงบ้างในค่ำคืนนี้
‪- เธอเมา แถมมาสาย

197
00:10:27,251 --> 00:10:29,128
‪เธอควรจะมาถึงที่นี่

198
00:10:29,211 --> 00:10:31,589
‪ตอนสองทุ่มครึ่งถึงสามทุ่ม

199
00:10:32,923 --> 00:10:34,550
‪นี่คือฮาวเวิร์ด เจฟฟรีย์ครับ

200
00:10:35,259 --> 00:10:38,346
‪รูปนี้ถ่ายโดยเจอโรม ร็อบบินส์

201
00:10:39,096 --> 00:10:44,560
‪อย่างที่เห็น ฮาวเวิร์ดเป็นคนหน้าตาดีมาก

202
00:10:44,644 --> 00:10:46,646
‪เขาเป็นนักเต้น

203
00:10:46,729 --> 00:10:51,609
‪นักออกแบบท่าเต้นแถวหน้าล้วนต้องการตัวเขา

204
00:10:51,692 --> 00:10:55,279
‪เขาเกิดที่ลอสแอนเจลิส
‪เคยทำงานมาแล้วทั่วประเทศ

205
00:10:55,363 --> 00:10:58,866
‪เคยมีส่วนร่วมในหนังดังๆ ยุคนั้นหลายเรื่อง

206
00:10:58,949 --> 00:11:02,703
‪อย่างนาตาลี วู้ด
‪ฮาวเวิร์ดเป็นคนสอนท่าเต้นให้เธอ

207
00:11:02,787 --> 00:11:04,997
‪ในเรื่องเวสต์ ไซด์ สตอรี

208
00:11:05,081 --> 00:11:06,290
‪ผมพบกับเขาที่นั่น

209
00:11:06,374 --> 00:11:11,462
‪ตั้งแต่นั้น พวกเราสามคนก็เป็นเพื่อนตายกัน

210
00:11:11,545 --> 00:11:14,340
{\an8}‪ดาราหนังชื่อดังเทิดทูนเขากันทั้งนั้น

211
00:11:14,423 --> 00:11:17,343
{\an8}‪ยิ่งถ้าพวกเขาไม่ใช่นักเต้นอยู่แล้ว

212
00:11:17,426 --> 00:11:21,889
‪ตอนที่บาร์บรา สไตรแซนด์เล่นเรื่องฟันนี่ เกิร์ล
‪ภาพยนตร์เรื่องแรกของเธอ

213
00:11:21,972 --> 00:11:26,268
‪เธอไว้ใจฮาวเวิร์ดมากจนถึงกับสั่งเลยว่า
‪เมื่อไหร่ที่เธอต้องเต้นรำ

214
00:11:26,352 --> 00:11:28,562
‪เธอจะเต้นคู่กับฮาวเวิร์ดเท่านั้น

215
00:11:28,646 --> 00:11:32,233
‪เขาจึงเป็นตัวเด่นในฉากเต้นรำกับคณะซิกเฟลด์

216
00:11:32,316 --> 00:11:33,526
‪ที่เต้นคู่กับเจ้าสาวที่ตั้งครรภ์

217
00:11:34,151 --> 00:11:39,699
{\an8}‪เธอสั่งว่าเขาต้องเล่นเป็นบริกรคนหนึ่ง
‪ในเพลง "เวทเตอร์ แกลล็อป"

218
00:11:39,782 --> 00:11:41,075
‪นี่ก็รูปฮาวเวิร์ด

219
00:11:41,158 --> 00:11:45,121
‪นี่เป็นหนึ่งในรูปสุดท้ายของเขา

220
00:11:45,204 --> 00:11:47,206
‪เพราะตอนนั้นเขาป่วยหนักแล้ว

221
00:11:47,289 --> 00:11:48,833
‪นี่ที่อิตาลีครับ

222
00:11:48,916 --> 00:11:52,962
‪สุดท้ายแล้ว
‪ฮาวเวิร์ด เจฟฟรีย์เสียชีวิตด้วยโรคเอดส์

223
00:11:53,045 --> 00:11:55,297
‪เขาอายุเท่าผม 52 ปี

224
00:11:55,381 --> 00:11:59,218
‪แต่คุณรู้สึกได้เลยเวลาที่มาร์ตพูดถึงเขา

225
00:11:59,301 --> 00:12:02,138
‪เหมือนว่าพวกเขาเพิ่งคุยกันเมื่อวานนี้

226
00:12:02,221 --> 00:12:07,059
‪เขาโดดเด่นมากในจินตนาการของมาร์ต
‪และในหน้ากระดาษด้วย

227
00:12:07,143 --> 00:12:09,729
‪ละครเรื่องนี้อุทิศให้กับเขา

228
00:12:09,812 --> 00:12:11,897
‪เขาไม่รู้เลยตอนที่ผมกำลังเขียนอยู่

229
00:12:11,981 --> 00:12:14,400
‪ผมกลัวที่จะบอกเขา

230
00:12:14,483 --> 00:12:16,819
‪เพราะผมไม่รู้ว่าเขาจะทำบ้า...

231
00:12:17,445 --> 00:12:18,696
‪เขาจะตอบรับยังไง

232
00:12:21,991 --> 00:12:24,118
‪ขำแม่งอะไรนักหนา

233
00:12:24,201 --> 00:12:26,620
‪สิ่งที่ผมเรียนรู้เกี่ยวกับฮาวเวิร์ด

234
00:12:26,704 --> 00:12:31,208
‪ความเข้าใจยากและตัวตนของเขา
‪ส่งผลต่อการแสดงเป็นแฮโรลด์ในระดับหนึ่ง

235
00:12:31,292 --> 00:12:34,795
‪ชีวิตแม่งโคตรน่าขัน เธอจำชีวิตได้ใช่ไหม

236
00:12:34,879 --> 00:12:38,758
‪คุณจะเข้าใจถึงตัวตนของผู้ชายคนนี้ได้ชัดเจน

237
00:12:38,841 --> 00:12:41,218
‪แค่จากการอ่านบทพูดของมาร์ต

238
00:12:41,302 --> 00:12:44,388
‪ฉันจะกินจานที่สอง จานที่สาม
‪และอาจจะจานที่ห้าไปเลย

239
00:12:44,472 --> 00:12:46,849
‪ฉันอยากเพิ่มน้ำหนักจะแย่

240
00:12:46,932 --> 00:12:50,019
‪มีอิทธิพลอื่นๆ ในชีวิต

241
00:12:50,102 --> 00:12:52,563
‪และผู้คนจากประสบการณ์ของผม

242
00:12:52,646 --> 00:12:55,441
‪ที่ผมนำมาใช้เพื่อช่วย

243
00:12:55,524 --> 00:12:58,778
‪นำมาปรับเป็นแฮโรลด์ในรูปแบบของผมเอง

244
00:12:58,861 --> 00:13:03,282
‪ผมรู้ว่าแซกเป็นคนที่ตลกมาก

245
00:13:03,365 --> 00:13:04,950
‪มีอารมณ์ขันดีมาก

246
00:13:05,034 --> 00:13:08,996
‪ฉันลืมตลอด เผลอเอาไปใส่ในจานสลัด
‪ให้แม่ใจร้ายของฉันกินจนเมา

247
00:13:09,955 --> 00:13:11,081
‪แต่ฉันว่าแม่ชอบนะ

248
00:13:11,165 --> 00:13:14,084
‪ไม่ว่าแม่จะแวะมากินอาหารมื้อไหน
‪แม้แต่มื้อเช้า แม่จะพูดว่า

249
00:13:14,168 --> 00:13:15,795
‪"กินสลัดกันเถอะ!"

250
00:13:16,504 --> 00:13:19,757
‪ผมคิดว่าคงน่าสนใจดี
‪ถ้าจะดันเขาไปในทิศทางนั้น

251
00:13:19,840 --> 00:13:21,884
‪เพื่อเปิดเผยด้านนั้นของเขาออกมา

252
00:13:21,967 --> 00:13:25,513
‪ผมคิดว่าเขาไม่ได้มีโอกาสแสดงออกมาบ่อยนัก

253
00:13:25,596 --> 00:13:27,598
‪ทีนี้ตาฉันบ้าง

254
00:13:31,977 --> 00:13:34,313
‪พร้อมหรือไม่ก็ตาม ไมเคิล เอาละนะ...

255
00:13:34,396 --> 00:13:36,899
‪ฮาวเวิร์ดก็เหมือนกับตัวเขาในละคร

256
00:13:36,982 --> 00:13:38,859
‪เป็นคนพูดความจริง

257
00:13:39,652 --> 00:13:43,405
‪เป็นคนทำลายความเสแสร้งทั้งหลาย

258
00:13:44,532 --> 00:13:47,451
‪และฮาวเวิร์ดมองผมออกเสมอ

259
00:13:47,535 --> 00:13:51,080
‪และไม่ยอมปล่อยให้ผมรอดตัวไปได้เลย

260
00:13:51,163 --> 00:13:52,957
‪เธอลืมพูดไปอย่าง

261
00:13:53,624 --> 00:13:56,502
‪ยาพวกนั้น... ฉันก็มีปัญญาซื้อ

262
00:13:56,585 --> 00:13:59,755
‪แน่นอน บางครั้งผมก็ไม่พอใจ เคืองเลยล่ะ

263
00:13:59,839 --> 00:14:02,341
‪เราทะเลาะกันหลายครั้งหลายเรื่อง

264
00:14:03,384 --> 00:14:05,427
‪ไมเคิล ขอบใจสำหรับความบันเทิง

265
00:14:06,595 --> 00:14:11,642
‪แต่เมื่อคิดย้อนไป
‪ผมเรียนรู้เกี่ยวกับตัวเองจากเขา

266
00:14:12,268 --> 00:14:13,936
‪มากกว่าจากใครทั้งนั้น

267
00:14:15,646 --> 00:14:16,689
‪ลุกขึ้นมา เท็กซ์

268
00:14:18,482 --> 00:14:19,358
‪เต้นกัน

269
00:14:21,986 --> 00:14:25,447
‪ตอนที่ผมเริ่มเขียนบท
‪ผมรู้ว่าอยากให้เอมอรี่

270
00:14:25,531 --> 00:14:30,369
‪เป็นคนมอบของขวัญวันเกิดให้แฮโรลด์
‪ซึ่งก็คือผู้ชายขายตัว

271
00:14:30,870 --> 00:14:33,622
‪ผมแค่ต้องการผู้ชายขายตัวเป็นของขวัญในงาน

272
00:14:35,207 --> 00:14:38,878
‪ผมทึ่งกับพวกเขามาก
‪ทุกครั้งที่ผมไปเกาะไฟเออร์

273
00:14:38,961 --> 00:14:42,840
‪ผมรู้เลยว่าใครมาทำมาหากิน

274
00:14:42,923 --> 00:14:46,135
‪และมีคนหนึ่งที่ผมคิดว่ามีเสน่ห์มากทีเดียว

275
00:14:46,218 --> 00:14:48,429
‪แม่ขา นางเลิศมาก

276
00:14:48,512 --> 00:14:52,391
‪เขารู้ว่าผมทึ่งที่เขาเป็นผู้ค้าบริการทางเพศ

277
00:14:52,474 --> 00:14:55,603
‪แล้วผมก็บังเอิญได้เต้นรำกับเขา

278
00:14:55,686 --> 00:14:58,063
‪ผมถามเขาว่า
‪"เธอเก่งเรื่องบนเตียงหรือเปล่า

279
00:14:58,856 --> 00:15:01,609
‪กับพวกผู้ชายทั้งหลาย
‪ที่เธอต้องมีอะไรด้วยเนี่ย

280
00:15:01,692 --> 00:15:03,235
‪เธอทำได้ยังไง"

281
00:15:03,319 --> 00:15:05,654
‪เขาตอบผมว่า

282
00:15:05,738 --> 00:15:09,283
‪"ผมไม่เหมือนผู้ชายขายตัวทั่วไปที่คุณเจอ"

283
00:15:09,366 --> 00:15:11,327
‪ผมพยายามที่จะอ่อนโยน

284
00:15:13,704 --> 00:15:15,789
‪จะได้ไม่รู้สึกเหมือนเป็นอีตัวมากนัก

285
00:15:15,873 --> 00:15:17,833
‪ผมคิดว่า "ให้ตายสิ!

286
00:15:27,176 --> 00:15:29,303
‪ผมเขียนประโยคเด็ดขนาดนั้นเองไม่ได้หรอก"

287
00:15:30,554 --> 00:15:32,681
‪ผมเขียนได้ไม่ดีอย่างนั้น

288
00:15:40,230 --> 00:15:41,398
‪พรุ่งนี้จะโทรหา

289
00:15:47,738 --> 00:15:51,200
‪ตอนนี้เราอยู่ที่กองถ่าย
‪เรื่อง The Boys in the Band

290
00:15:51,283 --> 00:15:53,494
‪- "คุณคือใคร"
‪- "คุณคือใคร"

291
00:15:53,577 --> 00:15:55,579
‪ดูเหมือนเตรียมตัวมาพร้อมแล้วนะ...

292
00:15:55,663 --> 00:15:57,039
‪ผมไม่ได้เตรียมอะไรเลย เปล่า

293
00:15:57,831 --> 00:15:59,041
‪นี่ด้นสดเลย

294
00:15:59,124 --> 00:15:59,959
‪- จริงเหรอ
‪- ครับ

295
00:16:02,086 --> 00:16:07,883
‪การเล่าเรื่องราวนี้ของคุณ
‪เปลี่ยนแปลงวัฒนธรรมป๊อปไปเลย

296
00:16:07,967 --> 00:16:10,636
‪เป็นครั้งแรกที่มีการเล่าเรื่องของผู้ชายเกย์

297
00:16:12,596 --> 00:16:13,931
{\an8}‪("The Boys in the Band"
‪โดยมาร์ต ครอว์ลีย์)

298
00:16:14,932 --> 00:16:19,520
‪คุณคิดยังไงที่เห็นการเล่าเรื่อง
‪ของคนเป็นเกย์ในตอนนี้

299
00:16:19,603 --> 00:16:22,690
‪มีอะไรที่รู้สึกคุ้นเคยหรือแตกต่างบ้างครับ

300
00:16:22,773 --> 00:16:26,944
‪ผมดีใจมากที่หัวข้อและประเด็นนี้

301
00:16:27,027 --> 00:16:30,114
‪กลายเป็นเรื่องที่พบเห็นได้ทั่วไป

302
00:16:30,197 --> 00:16:33,617
‪ดูเหมือนว่าละครทุกเรื่องบนบรอดเวย์สมัยนี้

303
00:16:33,701 --> 00:16:37,579
‪และละครเพลงทุกเรื่อง
‪ต้องมีเนื้อเรื่องเกี่ยวกับเกย์ด้วย

304
00:16:37,663 --> 00:16:39,039
‪มันหลากหลายมาก

305
00:16:40,082 --> 00:16:41,166
‪โอ๊ะ!

306
00:16:43,085 --> 00:16:44,003
‪โอ้!

307
00:16:44,878 --> 00:16:46,213
‪หล่อนเป็นใครเนี่ย

308
00:16:46,839 --> 00:16:49,550
‪คุณอายุเท่าผมในตอนนี้

309
00:16:49,633 --> 00:16:51,552
‪ตอนที่คุณเขียนเรื่อง
‪The Boys in the Band

310
00:16:51,635 --> 00:16:54,847
‪คงเป็นคำถามสำหรับผมเองมากกว่า
‪"มันรู้สึกยังไงสำหรับผม"

311
00:16:54,930 --> 00:16:57,599
‪ใช่ ผมก็ว่างั้น
‪แต่ผมไม่อยากทำให้คุณเสียขวัญ

312
00:16:57,683 --> 00:17:01,979
‪เพราะบอกไว้เลยนะ
‪สิ่งเดียวที่ผมจำได้เกี่ยวกับตอนอายุเท่าคุณ

313
00:17:02,062 --> 00:17:03,897
‪แต่ผมไม่บอกหรอกว่าคืออะไร

314
00:17:04,398 --> 00:17:05,816
‪บอกเถอะครับ

315
00:17:05,899 --> 00:17:08,110
‪คุณผ่านจุดวิกฤติแล้ว ตอนนี้คุณ...

316
00:17:08,610 --> 00:17:10,738
‪- สามสิบ...
‪- ครับ

317
00:17:10,821 --> 00:17:11,697
‪เอ็ด

318
00:17:13,615 --> 00:17:14,867
‪ใช่

319
00:17:14,950 --> 00:17:20,456
‪แฮปปี้เบิร์ธเดย์ ทู ยู

320
00:17:21,331 --> 00:17:22,541
‪ผมเคยคิดว่า...

321
00:17:22,624 --> 00:17:27,713
‪ตอนผมอายุ 31 ผมคิดว่า
‪"บ้าจริง ฉันเลย 30 แล้ว"

322
00:17:27,796 --> 00:17:30,132
‪ผมยังไม่ได้ทำอะไรเลย

323
00:17:30,215 --> 00:17:31,467
‪ต้องทำอะไรสักอย่าง

324
00:17:31,550 --> 00:17:34,428
‪ผมไม่เคยใช้ห้องซาวน่าเวลาไปเข้ายิม

325
00:17:34,928 --> 00:17:37,014
‪มันไม่ดีหลังออกกำลังกาย
‪ทำให้กล้ามเนื้อหาย

326
00:17:37,848 --> 00:17:43,937
‪ผมไม่ชอบนำเสนอเพศสภาพ
‪หรือแง่มุมนั้นในชีวิตของผม

327
00:17:44,021 --> 00:17:46,190
‪แต่ในขณะเดียวกัน ผมก็มาถึงจุดหนึ่งในวงการนี้

328
00:17:46,273 --> 00:17:48,192
‪ที่ผมรู้สึกว่า...

329
00:17:48,275 --> 00:17:52,362
‪ผมเป็นทุกข์ และรู้สึกว่า
‪ผมต้องปิดบังส่วนหนึ่งของตัวผมไว้

330
00:17:52,446 --> 00:17:56,575
‪ผมรู้จักคนอื่นในวงการ

331
00:17:56,658 --> 00:18:00,954
‪ที่กำลังเป็นทุกข์
‪และปิดบังตัวตนที่แท้จริงเช่นกัน

332
00:18:01,038 --> 00:18:04,708
‪ไม่ก็ถูกผู้จัดการนัดให้ไปเดตปลอมๆ

333
00:18:04,792 --> 00:18:07,753
‪มันคือการยืดเยื้อ

334
00:18:07,836 --> 00:18:11,715
‪การปิดบังความจริงกับผู้ชมวัยหนุ่มสาวไปอีก

335
00:18:11,799 --> 00:18:15,594
‪คุณเคยเล่าละเอียด
‪ว่า The Boys in the Band

336
00:18:15,677 --> 00:18:18,514
‪เกิดจากความคับข้องใจของคุณ

337
00:18:18,597 --> 00:18:20,933
‪กับวงการนี้และกับโลก

338
00:18:21,016 --> 00:18:23,727
‪สำหรับผม การเปิดตัวของผมก็เหมือนอย่างนั้น

339
00:18:23,811 --> 00:18:26,730
‪แล้วเธอทำอะไรแลกเงิน 20 เหรียญ

340
00:18:27,314 --> 00:18:28,273
‪ผมทำเต็มที่

341
00:18:28,357 --> 00:18:31,485
‪นี่เป็นภาพยนตร์ที่...

342
00:18:31,568 --> 00:18:34,571
‪ผมคิดและหวังว่า
‪จะผลักดันให้เกิดความก้าวหน้า

343
00:18:34,655 --> 00:18:37,783
‪และทำให้มีการพูดคุยกันมากขึ้น

344
00:18:37,866 --> 00:18:38,784
‪ผมก็หวังอย่างนั้น

345
00:18:39,993 --> 00:18:43,539
‪คุณเคยคิดพูดคุยในใจ

346
00:18:43,622 --> 00:18:46,125
‪กับนักแสดงที่จากไปแล้วบ้างไหม

347
00:18:46,208 --> 00:18:48,293
‪ผมเป็นคนอารมณ์อ่อนไหว

348
00:18:48,377 --> 00:18:51,547
‪คุณก็รู้ เพราะผมเป็นเจ้าน้ำตา ร้องไห้ง่ายมาก

349
00:18:51,630 --> 00:18:54,883
‪ผมพังไม่เป็นท่าที่งานรางวัลโทนี่

350
00:18:54,967 --> 00:18:56,677
‪ผมขึ้นไปบนเวที

351
00:18:56,760 --> 00:18:59,221
‪พวกคุณเก้าคนยืนอยู่ข้างหลังผม

352
00:18:59,304 --> 00:19:03,392
‪ผมอยากอุทิศรางวัลนี้
‪ให้กับพวกคนที่กล้าหาญพอ

353
00:19:03,475 --> 00:19:05,102
‪ที่มาเล่นละครเรื่องนี้ตั้งแต่แรก

354
00:19:05,185 --> 00:19:06,979
‪- ครับ
‪- ผมติดค้างบุญคุณพวกเขาทุกคน

355
00:19:07,062 --> 00:19:12,442
‪เหมือนที่ผมติดค้างคำขอบคุณ
‪ในการนำเรื่องนี้มาสร้างใหม่กับคุณ

356
00:19:12,526 --> 00:19:15,487
‪และนักแสดงอีกแปดคน
‪และโจ แมนเทลโล

357
00:19:15,571 --> 00:19:18,448
‪ผมดีใจมากที่ทุกคนอยู่ที่นั่น

358
00:19:18,532 --> 00:19:20,367
‪จนผมลืมกล่าวขอบคุณ!

359
00:19:22,452 --> 00:19:24,872
‪คงแย่แน่ถ้ามันหลุดเข้าไปใน...

360
00:19:27,708 --> 00:19:28,542
‪ผมจะเงียบละ

361
00:19:30,294 --> 00:19:33,130
‪คุณอยากให้ผู้ชมได้อะไร

362
00:19:33,213 --> 00:19:38,760
‪จากการชมละครเรื่องนี้
‪หรือหนังเรื่องนี้ในปี 2020 ครับ

363
00:19:38,844 --> 00:19:41,638
‪ผมอยากให้ได้ทุกอย่างเลย!

364
00:19:43,765 --> 00:19:46,268
‪- เอาไปให้หมดแล้วไปซะ
‪- ให้ตายสิ

365
00:19:46,351 --> 00:19:48,562
‪ไม่ พูดจริงนะ เอาจริงละ

366
00:19:48,645 --> 00:19:52,566
‪ให้พวกเขาได้สิ่งที่ชอบไป
‪แล้วทิ้งสิ่งที่ไม่ชอบไว้ข้างหลัง

367
00:19:52,649 --> 00:19:54,526
‪ผมชอบทัศนคติของคุณนะ มาร์ต

368
00:19:54,610 --> 00:19:56,361
‪ผมจะคิดแบบนี้บ้างละ

369
00:19:57,070 --> 00:19:59,781
‪"เอาไปให้หมดเลย อยากได้อะไรก็เอาไป"

370
00:20:00,282 --> 00:20:01,909
‪- แต่ก็จริงนี่
‪- ขอให้สนุกครับ

371
00:20:01,992 --> 00:20:05,662
‪ดูสิ่งที่เกิดขึ้นในหลายปีที่ผ่านมาสิ

372
00:20:05,746 --> 00:20:08,624
‪โชคดีที่ตอนนี้เรามานั่งคุยและหัวเราะกันได้

373
00:20:08,707 --> 00:20:11,627
‪แต่ตอนนั้นมันไม่ใช่เรื่องตลกเลย

374
00:20:11,710 --> 00:20:14,296
‪แต่ในความมืดมน
‪ย่อมมีอารมณ์ขันเสมอไม่ใช่เหรอ

375
00:20:15,756 --> 00:20:17,883
‪ขอจดไว้ก่อนนะ

376
00:20:19,843 --> 00:20:21,845
‪- ขอบคุณครับ!
‪- ขอบคุณค่ะ!

377
00:20:28,101 --> 00:20:29,978
‪มาลุยกันเลย เอาละนะ

378
00:20:33,857 --> 00:20:35,025
‪แอ็กชั่น

379
00:20:35,108 --> 00:20:39,154
‪ไม่ๆ เราต้องโทรไปหา

380
00:20:39,238 --> 00:20:43,992
‪หนึ่งคนที่เราเชื่อว่าเราเคยรักจริงๆ

381
00:20:44,493 --> 00:20:47,871
‪ผมชอบวิธีแสดงของพวกเขา
‪มันสมจริงมาก

382
00:20:48,914 --> 00:20:51,375
‪- ตะลึงเลยปะ
‪- ตะลึงพรึงเพริด

383
00:20:51,458 --> 00:20:53,627
‪เวลามองย้อนกลับไป

384
00:20:53,710 --> 00:20:58,173
‪จะคิดว่า "แต่งตัวตลกจัง"
‪หรือ "ทรงผมตลกดี"

385
00:20:58,257 --> 00:21:00,425
‪เกิดความรู้สึกโหยหาอดีต

386
00:21:00,509 --> 00:21:03,387
‪แต่เมื่อเราใช้ชีวิตอยู่ในช่วงเวลานั้น
‪เราไม่คิดอะไรหรอก

387
00:21:04,304 --> 00:21:06,223
‪ฉันก็แอ๊บแมนนิดหนึ่ง

388
00:21:06,306 --> 00:21:09,393
‪แต่ฉันไม่ได้คิดว่าหลอกตัวเองอยู่นะ
‪ตอนนั้นฉันคิดว่าตัวเองแมนจริงๆ

389
00:21:09,476 --> 00:21:12,396
‪ใช่ มันเป็นสังคมที่เก็บกดมาก

390
00:21:12,479 --> 00:21:16,149
‪ทุกคนเข้าใจกันว่าเป็นชายแท้

391
00:21:16,233 --> 00:21:18,402
‪แต่มันไม่จริงเลยสักนิด

392
00:21:19,486 --> 00:21:22,030
‪ผมคิดว่าเบอร์นาร์ดมั่นใจในตัวเองมาก

393
00:21:22,114 --> 00:21:24,199
‪ถึงเขาจะจัดเป็นชนกลุ่มน้อยสองกลุ่ม

394
00:21:24,283 --> 00:21:28,620
‪เขาเป็นเกย์ เป็นคนดำ
‪แต่เขายังปราดเปรื่องและอยู่ในนิวยอร์ก

395
00:21:28,704 --> 00:21:32,958
‪ผมจึงมีตัวอย่างของผู้ชายผิวดำ
‪ที่เป็นเกย์ ใส่สูท

396
00:21:33,041 --> 00:21:35,335
‪และมีหน้าที่การงานอยู่ในโลกของคนขาวตลอด

397
00:21:35,419 --> 00:21:37,462
‪และไม่เคยลดตัวตนทางเชื้อชาติของตัวเอง

398
00:21:37,546 --> 00:21:41,591
‪เธอยอมให้เขาหยามตลอด
‪เธอยอมให้เขาจิกหัวเยี่ยงทาส

399
00:21:41,675 --> 00:21:42,968
‪เขาทำได้ ไมเคิล

400
00:21:43,051 --> 00:21:45,721
‪ฉันทำได้ แต่เธอทำไม่ได้

401
00:21:45,804 --> 00:21:48,598
‪ผมแค่แสร้งทำเป็นว่า
‪ผมกำลังจะกินมื้อสายกับจิมมี่ บอลด์วินพรุ่งนี้

402
00:21:48,682 --> 00:21:51,101
‪และผมจะเล่าให้เขาฟัง
‪ว่านังพวกนี้ทำอะไรกับผมเมื่อคืน

403
00:21:52,477 --> 00:21:55,522
‪ฉันยังไม่พร้อมให้ซูมถ่ายหน้าค่ะ คุณเดมิลล์

404
00:21:55,605 --> 00:21:59,067
‪มีส่วนหนึ่งในตัวผม
‪ที่ซึมซับตัวละครเข้าไว้ในตัวเสมอ

405
00:21:59,151 --> 00:22:03,989
‪ตอนนี้ผมเลยยิ่งทำตัวเยอะมากขึ้น
‪เพราะผมเล่นเป็นเอมอรี่

406
00:22:04,072 --> 00:22:05,949
‪เอาจริงแล้ว

407
00:22:06,033 --> 00:22:09,536
‪โจกับผมคุยกันว่า
‪การเล่นเป็นเอมอรี่ต้องเล่นใหญ่

408
00:22:09,619 --> 00:22:13,832
‪มันเลยทำให้ผมคิดมากและหนักใจ

409
00:22:14,499 --> 00:22:19,629
‪เพราะตัวผมเองเป็นคนไม่เยอะ

410
00:22:19,713 --> 00:22:22,007
‪มันเลยทำให้ผมได้เรียนรู้จากเอมอรี่

411
00:22:22,090 --> 00:22:24,801
‪และเรียนรู้ว่าผมสามารถเล่นใหญ่ได้

412
00:22:24,885 --> 00:22:27,387
‪ในขณะที่ปล่อยให้คนอื่น
‪เล่นในแบบของพวกเขาไป

413
00:22:27,471 --> 00:22:29,556
‪ถามเขาว่ามีบั้นท้ายแน่นๆ อร่อยๆ ไหม

414
00:22:29,639 --> 00:22:31,224
‪นี่คือตัวตนของผม

415
00:22:31,308 --> 00:22:34,770
‪ไม่ว่าคนจะชอบหรือไม่
‪ผมก็จะเป็นตัวของตัวเอง

416
00:22:34,853 --> 00:22:36,063
‪นางเป็นใคร

417
00:22:36,855 --> 00:22:37,898
‪นางเคยเป็นใคร

418
00:22:38,690 --> 00:22:40,108
‪นางอยากจะเป็นใคร

419
00:22:43,278 --> 00:22:45,197
‪นี่คือแอนดี้ แรนเนลส์ที่โอมาฮา

420
00:22:45,280 --> 00:22:48,033
‪ผมว่านี่เป็นวันเกิดตอนห้า ไม่ก็หกขวบของผม

421
00:22:48,116 --> 00:22:52,162
‪แม่ผมให้ตุ๊กตามาลิบูเคน
‪กับมาลิบูบาร์บี้เป็นของขวัญ

422
00:22:52,245 --> 00:22:53,538
‪เพราะผมขอไว้

423
00:22:53,622 --> 00:22:57,084
‪ผมคิดว่าที่แม่คิดไว้คือซื้อบาร์บี้ให้แอนดี้

424
00:22:57,167 --> 00:23:00,212
‪จะได้เอาไว้เล่นกับน้องสาว
‪แต่ผมแค่อยากได้บาร์บี้จริงๆ

425
00:23:00,295 --> 00:23:03,465
‪นี่คือปี 1988 ที่คณะละคร
‪พิตต์สเบิร์ก ซิวิค ไลต์ โอเปร่า

426
00:23:03,548 --> 00:23:06,134
‪ครั้งแรกที่ผมได้แสดงละครเป็นอาชีพ
‪ในเรื่องพ่อมดแห่งเมืองออซ

427
00:23:06,218 --> 00:23:08,178
‪ผมเล่นเป็นคนแคระ

428
00:23:08,261 --> 00:23:10,639
‪เห็นสินะว่าแต่งหน้าได้เยี่ยมมาก
‪ผมแต่งเอง

429
00:23:11,223 --> 00:23:15,435
‪เห็นชัดว่าเป็นช่วงคริสต์มาส
‪คาวบอยคงมาแรงในปีนั้น

430
00:23:15,519 --> 00:23:17,562
‪ผมน่าจะเพิ่งสี่หรือห้าขวบ

431
00:23:17,646 --> 00:23:18,939
‪คุณมีพี่น้องไหม

432
00:23:19,022 --> 00:23:22,234
‪มีครับ ผมมีพี่ชายหนึ่งคน
‪ที่มีชุดคาวบอยเข้าคู่กัน

433
00:23:22,317 --> 00:23:24,986
‪คิดว่าเขาโดนตัดออกจากรูป
‪ขอโทษนะ นีล

434
00:23:25,070 --> 00:23:29,616
‪รูปนี้น่าจะช่วงกลางยุค 70 ที่พิตตส์เบิร์ก

435
00:23:29,699 --> 00:23:33,745
‪ช่วงเวลาที่การเป็นเกย์ไม่ดี
‪และไม่เป็นที่ยอมรับ

436
00:23:35,122 --> 00:23:39,167
‪รูปนี้น่าจะราวๆ ปี 83 ที่ดัลลัส รัฐเทกซัส

437
00:23:39,251 --> 00:23:41,837
‪แม่ผมชอบพรมสีแดงสวยๆ

438
00:23:41,920 --> 00:23:43,547
‪เหมือนปูพรมแดงทุกที่ที่ไป

439
00:23:43,630 --> 00:23:48,093
‪แคลิฟอร์เนียตอนเหนือ
‪รูปนี้ก่อนที่ผมจะแต่งงานกับแมว

440
00:23:48,176 --> 00:23:49,803
‪ชีวิตแต่งงานเป็นไง

441
00:23:49,886 --> 00:23:50,846
‪แมวตายครับ

442
00:23:50,929 --> 00:23:52,764
‪- งั้นคุณก็เป็นพ่อม่ายสินะ
‪- ผมเป็นพ่อม่าย

443
00:23:53,515 --> 00:23:56,810
‪รูปนี้ถ่ายในวันถ่ายรูปที่โรงเรียนผม

444
00:23:56,893 --> 00:23:58,562
‪มีเรื่องเจ๋งในวันนั้น

445
00:23:58,645 --> 00:24:01,022
‪ผมจำได้ว่าเลือกเสื้อตัวนี้

446
00:24:01,106 --> 00:24:03,817
‪เพราะทำให้ผมนึกถึงเสื้อของพี่ชาย
‪ที่ผมคิดว่าเท่มาก

447
00:24:03,900 --> 00:24:06,445
‪แต่เราได้เลือกฉากหลังเองด้วย

448
00:24:06,528 --> 00:24:08,989
‪ผมอยากใส่เสื้อสีส้มตัวโปรดของผม

449
00:24:09,072 --> 00:24:11,074
‪แม่บอกว่า "ลูกต้องใส่เสื้อเชิ้ตมีปก"

450
00:24:11,158 --> 00:24:13,160
‪พอแม่เข้าไปในครัว ผมรีบวิ่งขึ้นข้างบน

451
00:24:13,243 --> 00:24:15,787
‪ใส่เสื้อตัวโปรดของผม
‪แล้ววิ่งปรี่ออกนอกประตูไปโรงเรียน

452
00:24:15,871 --> 00:24:18,748
‪พอรูปส่งมาที่บ้าน
‪แม่เห็นว่าผมใส่เสื้อตัวนี้

453
00:24:18,832 --> 00:24:21,668
‪พอแม่เห็นว่าผมมีความสุขมาก
‪แม่ก็รู้ว่า

454
00:24:21,751 --> 00:24:23,962
‪"น่าจะปล่อยให้ลูกใส่เสื้ออะไรก็ได้
‪ที่เขาอยากใส่"

455
00:24:28,467 --> 00:24:31,094
‪ไม่สงสัยเหรอว่าเป็นรูปก่อนหรือหลังผม...

456
00:24:32,220 --> 00:24:33,388
‪ทิ้งระเบิดลงน้ำ

457
00:24:33,472 --> 00:24:35,932
‪- ดูจากรอยยิ้มน่าจะทีหลังนะ
‪- ต้องใช่แน่

458
00:24:37,225 --> 00:24:39,060
‪- เอาละ รอบฟ้าผ่า
‪- มาเลย

459
00:24:40,770 --> 00:24:43,148
‪นางไม่มีวันหมดความคิดเกี่ยวกับ...

460
00:24:44,232 --> 00:24:45,108
‪ทรงผมนาง

461
00:24:46,776 --> 00:24:47,777
‪สีแดง

462
00:24:47,861 --> 00:24:50,405
‪ผมจำได้ว่าหมกมุ่นกับสีแดงมาก

463
00:24:50,489 --> 00:24:52,949
‪งานแสดงความสามารถของครอบครัว
‪ในวันขอบคุณพระเจ้า

464
00:24:53,033 --> 00:24:55,285
‪ยากจังที่ต้องสวมวิญญาณเด็กสี่ขวบ

465
00:24:55,368 --> 00:24:58,914
‪ชอบจังที่ผมยืนท่าเดียวกันเป๊ะ
‪ไม่รู้ตัวเลย

466
00:24:58,997 --> 00:25:01,249
‪แต่นั่นแหละที่ทำอยู่ตอนนี้

467
00:25:01,917 --> 00:25:03,460
‪และนางจะไม่มีวัน...

468
00:25:04,044 --> 00:25:05,295
‪นางจะไม่มีวัน...

469
00:25:05,378 --> 00:25:07,255
‪ทำให้แม่ไม่พอใจ

470
00:25:07,339 --> 00:25:08,215
‪เล่นฟุตบอล

471
00:25:08,298 --> 00:25:11,593
‪ยอมให้น้องสาวนางชนะการแข่งร้องลิปซิงค์

472
00:25:11,676 --> 00:25:13,261
‪กินผักหมดเกลี้ยง

473
00:25:13,345 --> 00:25:16,097
‪ซึ่งตรงข้ามกับผมตอนนี้โดยสิ้นเชิง
‪คุณคงยืนยันได้

474
00:25:16,181 --> 00:25:19,518
‪ตอนนี้ผมกินแต่ผัก
‪พ่อแม่ครับ อย่าเพิ่งถอดใจ

475
00:25:21,186 --> 00:25:23,021
‪ผมมักจะเก่งเรื่องแบบนี้นะ ชาร์ลี

476
00:25:23,104 --> 00:25:24,773
‪ผมคิดว่าเพราะอะไรรู้ไหม

477
00:25:24,856 --> 00:25:26,483
‪ผมคิดว่าสรรพนามทำให้ผมสับสน

478
00:25:26,566 --> 00:25:28,985
‪นางไม่อยากได้ยินเกี่ยวกับ...

479
00:25:29,069 --> 00:25:30,820
‪กระเจี๊ยบ นางเกลียดกระเจี๊ยบ

480
00:25:32,155 --> 00:25:33,782
‪ไม่ใช่โอปราห์นะ กระเจี๊ยบ

481
00:25:34,533 --> 00:25:36,284
‪นางมีความหวังว่าจะเป็นใคร

482
00:25:36,368 --> 00:25:39,204
‪นางหวังว่าจะเป็นดาราหนัง

483
00:25:39,287 --> 00:25:41,331
‪แอเรียลในเรื่องเงือกน้อยผจญภัย

484
00:25:41,998 --> 00:25:42,958
‪เป็นเพื่อนที่ดีของทุกคน

485
00:25:43,750 --> 00:25:46,461
‪หวังว่าฉันเป็นไปตามที่เธอหวัง
‪และฝันไว้นะ หนูน้อย

486
00:25:56,721 --> 00:25:58,557
‪(ฮูเลียส)

487
00:26:00,934 --> 00:26:02,519
‪- มาถึงแล้ว
‪- หวัดดีครับ

488
00:26:03,687 --> 00:26:05,355
‪ไม่นึกว่าจะเจอกันนะเนี่ย

489
00:26:05,438 --> 00:26:06,690
‪วันนี้เราอยู่ที่ไหนกันครับ

490
00:26:06,773 --> 00:26:09,276
‪เราอยู่ที่บาร์จูเลียส

491
00:26:09,359 --> 00:26:12,279
‪ผมเคยมาหลายครั้งแล้ว

492
00:26:12,821 --> 00:26:14,072
‪ฉากหลัง!

493
00:26:16,324 --> 00:26:19,369
‪สนุกดีนะที่ได้อยู่ในหนังเรื่องนี้
‪ยิ่งได้อยู่กับคุณ

494
00:26:19,452 --> 00:26:23,665
‪กับเน็กไทผ้าไหมแสนสวย
‪และแหวนทองวงนี้

495
00:26:23,748 --> 00:26:25,834
‪ที่ไม่อยู่กับที่เลย

496
00:26:31,423 --> 00:26:37,012
‪มีอะไรที่แตกต่างกันชัดเจนไหมครับ
‪ระหว่างการถ่ายทำเวอร์ชันนี้กับเวอร์ชันที่แล้ว

497
00:26:37,095 --> 00:26:40,640
‪ผมเป็นผู้ใหญ่อย่างเป็นทางการแล้ว
‪เมื่อวานผมเพิ่งอายุ 84

498
00:26:40,724 --> 00:26:44,853
‪คิดว่าคงนับว่าเป็นผู้ใหญ่ได้แล้วในยุคนี้

499
00:26:45,520 --> 00:26:48,356
‪สมัยนั้นผมยังเป็นวัยละอ่อนอยู่

500
00:26:48,440 --> 00:26:50,400
‪ยังกระปรี้กระเปร่าอยู่

501
00:26:51,610 --> 00:26:54,195
‪ตอนนี้ไม่ค่อยรู้สึกอย่างนั้นแล้ว

502
00:26:56,781 --> 00:26:59,993
‪เอาเถอะ ดีจังที่ได้ยืนอยู่ข้างหน้าตรงนี้

503
00:27:00,076 --> 00:27:03,371
‪ในวันที่อากาศดีแบบนี้
‪เมื่อเรามาถ่ายทำอยู่แถวนี้

504
00:27:07,125 --> 00:27:07,959
‪เมื่อวานเหรอครับ

505
00:27:08,043 --> 00:27:09,586
‪- เมื่อวานเอง
‪- สุขสันต์วันเกิดย้อนหลังครับ

506
00:27:10,962 --> 00:27:12,047
‪เยี่ยมไปเลย

507
00:27:12,130 --> 00:27:13,214
‪ขอโทษนะครับ

508
00:27:13,298 --> 00:27:15,675
‪- คุณเปิดตัวเมื่อไหร่
‪- เพิ่งคืนนี้เอง

509
00:27:15,759 --> 00:27:17,385
‪- คืนนี้ เพิ่งแสดงครั้งแรกเหรอ
‪- ใช่

510
00:27:17,469 --> 00:27:19,596
‪นี่เป็นของขวัญวันเกิดที่ดีที่สุดเลย

511
00:27:19,679 --> 00:27:21,890
‪แน่นอน มันเยี่ยมมาก

512
00:27:21,973 --> 00:27:23,016
‪กลับบ้านอีกครั้ง

513
00:27:23,099 --> 00:27:24,934
‪ผมกลับมาแล้วหลังจากผ่านไป 50 ปี

514
00:27:25,018 --> 00:27:26,227
‪- เหลือเชื่อเลย
‪- ได้กลับมา

515
00:27:26,311 --> 00:27:28,021
‪ครับ ชอบจัง

516
00:27:28,772 --> 00:27:30,774
‪เยี่ยมเลย ตำนานกลับมาเยือน

517
00:27:30,857 --> 00:27:32,984
‪ขอบใจนะ โชคดีกับการถ่ายโคลสอัพล่ะ

518
00:27:33,068 --> 00:27:34,277
‪ขอบคุณมากครับ

519
00:27:35,487 --> 00:27:37,947
‪แฮปปี้เบิร์ธเดย์ ทู ยู

520
00:27:38,031 --> 00:27:42,160
‪แฮปปี้เบิร์ธเดย์ ทู ยู

521
00:27:42,243 --> 00:27:46,164
‪แฮปปี้เบิร์ธเดย์ มาร์ตที่รัก...

522
00:27:46,247 --> 00:27:48,833
‪(มาร์ต สมาชิกดั้งเดิม)

523
00:27:48,917 --> 00:27:52,671
‪มาร์ตเป็นคนแรกที่ปูทางด้วยละครเรื่องนี้

524
00:27:52,754 --> 00:27:56,132
‪มันยังถือว่าเป็นงานประพันธ์ดราม่าที่ยอดเยี่ยม

525
00:27:56,216 --> 00:27:59,260
‪ที่เป็นอมตะเสมอ

526
00:27:59,344 --> 00:28:05,266
{\an8}‪(มาร์ต ครอว์ลีย์
‪วันที่ 21 สิงหาคม 1935 - 7 มีนาคม 2020)

527
00:28:12,607 --> 00:28:15,193
‪คำบรรยายโดย อรภาริน อ่อนกอ