Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
NETFLIX PRZEDSTAWIA
Biorąc pod uwagę to, gdzie skończyliśmy, pewnie macie kilka pytań.
Od kiedy powiedziałam Noahowi…
Kocham cię.
…aż do chwili, gdy w końcu wyjechał,
wydarzyło się wiele rzeczy.
Przybliżę wam to.
Po roku szkolnym Flynnowie otworzyli dom na plaży.
- Spędziłam tam z Noahem całe lato. - O rany!
Dostałam świetny prezent.
Grałam w planszówki.
Zaiskrzyło. Tym razem na plaży.
Spotkałam przyjaciela,
oglądałam zachód słońca,
widziałam, jak Noah śpi,
jak próbuje jeździć,
patrzyłam, jak wschodzi słońce,
a potem tak po prostu
dokładnie 27 dni temu moje serce odleciało.
Po wyjeździe Noaha było ciężko.
Chciał mieć związek na odległość,
ale postanowiłam być dorosła i dać Noahowi przestrzeń.
Ta dojrzałość wynika z bycia w ostatniej klasie.
Innymi słowy, było w porządku.
Tymczasem robiłam wszystko, by nie myśleć o tym,
że Noah jest prawie 5000 km stąd.
Zaczęłam pisać esej na studia
i mam podcast o grach z Lee.
- Gramy! - Mamy wielu subskrybentów.
Dziękuję bardzo.
I w końcu zdominowałam moją nemezis na Xboksie.
Oglądałam frisbee na plaży
i filmy z lat 80. z Lee i Rachel. Patrzyłam, jak się zakochują.
Widziałam, jak Lee przypakował,
widziałam dziewczyny podziwiające Lee.
Wyrobiłam paszport, kartę kredytową,
i złożyłam z Lee podanie na wymarzone studia.
Zasada numer 19: Idź z przyjacielem do tej samej szkoły.
Dla nas studia oznaczają
Uniwersytet Kalifornijski w Berkeley.
To wyczesana, niesamowita szkoła w Północnej Kalifornii.
Marzyliśmy, żeby tam chodzić,
bo nasze mamy się tam zaprzyjaźniły.
Ma fajną wieżę, turlanie z górki,
wiewiórki na Insta i fajną stronę z memami.
To dla ciebie, mamo.
Byłam w salonie gier i na wycieczce.
Zrobiłam świńskie zdjęcie dla Noaha, ale go nie wysłałam.
A na koniec znalazłam chwilę tylko dla siebie.
Pod koniec lata wiedziałam, na czym stoję z Noahem.
Był tam, gdzie powinien, a ja tam, gdzie ja powinnam.
Jeśli nam się uda, to świetnie!
Ale jeśli nie, to też będzie dobrze.
Jak mówiłam, było w porządku…
zazwyczaj.
Szykuję się do pierwszego dnia szkoły
i wszystko wydaje się… jakieś inne.
Oto i ona.
Ostatni pierwszy dzień! Muszę iść.
Kocham cię.
- Ja ciebie bardziej. - Wezmę…
- Jak leci? - Jak leci?
Co to?
Otwórz.
Dobra!
Bardzo śmieszne.
Co mogę powiedzieć? Przyda ci się zapasowy zapas.
Przymierz, wyszczupli cię.
Dokąd jedziesz? Szkoła jest tam.
Po Rachel.
Jasne.
Co tam, laseczko?
Jasne. Akurat.
Dobra.
Do dzieła.
Co?
Myślę o tym, jakie mam wielkie szczęście.
Dobra, gołąbeczki, jazda!
Ostatni rok!
Cześć!
Co się dzieje?
Nie mam pojęcia.
Czułam się dobrze na myśl o ostatniej klasie.
Dopóki wszyscy nie zaczęli patrzeć, jakby umarł mi pies.
- Cześć, Elle. - Tuppen.
Słyszałem, że zerwałaś z Noahem.
Nie zerwaliśmy.
Przykro mi. Byliście świetną parą.
- Po prostu… - Nie… My nie…
- To była twoja decyzja czy jego? - Zapomnij.
Czasem nienawidzę liceum.
Dzień dobry i witajcie z powrotem w Country Day.
Mamy nadzieję, że mieliście miłe lato i jesteście gotowi na kolejny rok szkolny.
Kluby, które chciałyby zaprezentować pomysły na zbiórkę,
muszą zrobić to dzisiaj o godzinie 15,00.
Zapomnieliśmy o stoisku z całusami!
- O Boże. - Do dzieła!
Nasz dzisiejszy cytat:
„W życiu najlepiej trzymać się siebie nawzajem”.
JAK LECI?
Piękne słowa ikony filmowej, Audrey Hepburn.
Brawo, Audrey. Dobrze powiedziane.
Miłego dnia.
Dobrze,
wyjmijcie lektury z wakacji.
Było świetnie. Byłam zaskoczona.
Zaczynamy.
O mój Boże, Ellen, jak się masz?
Na Harvardzie jest pełno ślicznotek.
- Są doświadczone. - Dystans jest trudny.
Dlatego nie wrzucacie wspólnych zdjęć.
Noah i ja postanowiliśmy nic nie wrzucać,
żeby nie czuć presji.
Dobry pomysł. Rozstania są ciężkie.
Bardzo.
Ale nie zerwaliśmy.
Różne kody pocztowe to automatyczne zerwanie.
- Automatyczne. - Musimy lecieć.
Chcę rzucić okiem na nowe ciacho w szkole.
Widziałam go w sali. Nazywa się Marco i jest serio ponętny.
Współczuję rozstania.
Dobra.
Dzięki. Pa.
JESTEŚ?
Przepraszam, że przeszkadzam.
Elle Evans, telefon do ciebie w biurze.
Dzwoni twój ojciec. Mówi, że to pilne.
- Telefon jest tam. - Dobrze.
- Rety. Mam nadzieję, że to nic poważnego. - Halo?
Co się z tobą dzieje?
Co?
Co masz na myśli, tato?
Czemu nie odpisujesz?
Co?
O mój Boże! To okropne wieści o cioci…
- Róży. - Wszystko w porządku?
Nie.
- Mogę zostać sama? - Jasne.
Chwilkę. Wchodzę do biura,
żeby to przetrawić.
Dlaczego udajesz tatę?
To jedyny sposób, żebyś odebrała.
Nieprawda.
Prawda. Rzadko dzwonisz, a kiedy piszesz,
to dziwne dwa słowa,
takie jak „Trzymaj się” czy „Do miłego”.
Zrywasz ze mną?
Co? Nie! Wręcz przeciwnie.
To co? Czemu mnie ignorujesz?
Nie wiem…
Chyba po prostu…
staram się być dojrzała i nie wyjść na namolną dziewczynę.
Mówiłem, że chcę, żeby nam się udało.
Wiem, ale ludzie zawsze tak mówią.
Chciałam dać ci przestrzeń,
żebyś zobaczył, czy naprawdę tego chcesz.
Przestrzeń. Nie chcę przestrzeni.
Mówiłem, że nie chcę przestrzeni.
Chcę ciebie. Chcę, żebyś zawsze była przy mnie.
Chciałbym, żebyś teraz była ze mną.
Chcę tylko ciebie.
Pisz,
dzwoń do mnie,
wyślij gołębia pocztowego, cokolwiek.
Ale nie dawaj mi przestrzeni.
Dobra.
Najpierw Elle Evans i Lee Flynn.
Witam wszystkich. Cieszymy się z tegorocznej zbiórki pieniędzy
i danej nam sposobności.
Biorąc pod uwagę zarobki z zeszłego roku, uważamy…
Kto jest za stoiskiem z całusami klubu tanecznego,
- niech powie: „Tak”. - Tak.
- Wszyscy przeciwni mówią: „Nie”.
Nie.
Tak sobie powiedziałem.
Zapiszcie, że większość jest na tak.
Stoisko z całusami przyjęte.
A teraz, gdy to ustalone, wszyscy jesteśmy ciekawi,
kogo tym razem wybraliście do całowania.
Bo bez Flynna, który przyciągnąłby klientów,
stoisko może mniej zarobić.
- Słusznie. - Ciężko przebić zeszły rok.
- Mamy… - Bardzo.
Zgadza się. Co myślicie?
Właściwie myślimy, że…
Jasne. Świetna uwaga.
Postanowiliśmy zachować tegoroczną listę w tajemnicy. Tak.
Ale nie martwcie się, bo wiemy, o kim wielu z was myśli,
i odpowiedź brzmi „tak”.
Będą tam.
O rany!
Czyli jeszcze nikogo nie znaleźliśmy?
- Zgadza się. - Dobra.
- Co u cioci Róży? - Daj spokój.
Przestań się uśmiechać.
Tęsknię, głupku.
Ja bardziej.
Jesteś szychą na kampusie?
Niezupełnie.
Tu jest inaczej.
Co masz na myśli?
Cóż…
Coś się stało?
Nie, nic się nie stało. Po prostu… Nieważne.
Tęsknota za domem to nic złego.
Nic mi nie jest. Serio. Po prostu, no wiesz…
A co u ciebie? Wysłałaś podanie do jakiejś szkoły?
Nawet nie wspominaj o Berkeley!
Jeśli Lee i ja się nie dostaniemy…
Wybrałaś tylko jedną szkołę?
Wiem,
ale to jedyna szkoła, o której rozmawialiśmy.
Cóż…
Wiesz, co możesz?
- Czy on mnie zaraz poprosi, żebym… - Złóż podanie tutaj.
Nie dostanę się na Harvard!
Możesz tu złożyć podanie do ponad 30 szkół.
Przynajmniej jedna z nich się nade mną zlituje?
Nie! Jeśli nie dostaniesz się do Berkeley…
możesz uczyć się tutaj.
Ze mną.
Chętnie.
Nie widzieliście tego, ale moje serce właśnie zrobiło salto.
Dobrze, może o tym pomyślę.
Może pomyślisz.
Dobrze, możesz o tym pomyśleć.
Każą tu czytać mnóstwo książek…
JAK LECI?
Myślałam o zasadzie numer 19,
ale nie wiadomo, czy dostanę się do szkoły w Bostonie.
Jeśli się nie dostanę,
to po co mówić Lee i bez potrzeby go denerwować?
Prawda?
Masz świetne stopnie i wyniki testów, grasz w piłkę, tańczysz.
Mam też podcast o grach.
Jesteś influencereką?
Ilu subskrybentów?
37.
37 000!
- Da się coś z tym zrobić. - Nie…
37.
Żartujesz?
Cóż…
Żeby dostać się na uczelnię taką jak Berkeley lub Harvard,
trzeba zachwycić esejem.
A twój…
Jak to ująć?
- Naprawdę? Myślałam, że jest świetny. - Co? Nie.
W ogóle.
Piszę esej od nowa.
Podobno jest do bani.
Nowy poziom!
Ciekawe, czy mój też. Muszę sprawdzić. Musimy iść do Berkeley.
Tak. Zdecydowanie.
Widziałeś tego nowego, Marco?
Tak. Nieziemsko przystojny.
Ponoć gorętszy od Noaha.
- Naprawdę? Co? - Tak.
To szaleństwo!
O, Lee! Nowy poziom, Lee!
Lee? Lee! Nie! Lee!
Mówiłam, że potrzebuję regularnego karmienia
podczas grania w Ms. Pac-Man.
Co to ma być?
Najlepszy wynik ma „MVP”?
„Najcenniejszy gracz”? Ktoś ma o sobie wysokie mniemanie!
Myślałem, że zawsze będziemy numerem jeden.
Słuchaj.
Będziemy potrzebować picia, churros i ćwierćdolarówek.
Niespodzianka!
STO LAT, DYREKTORZE
Hej, Evans.
Chodź tu.
Co jest?
Ten nowy, Marco. Ktoś nagrał filmik, jak ćwiczył.
Daj spokój.
Może być aż taki gorący?
Nie będzie aż tak gorący.
Gorący.
To tylko facet… Rany Julek!
Jejku! Cześć!
Boże! OMG miały rację!
Ten koleś to naprawdę ciacho!
Może to przystawka!
Może też deser!
Powiedz więcej!
Nie!
Może to deser po deserze! To wielki posiłek!
Cholera! Przepraszam!
Przepraszam!
Mógłby nas razem podnieść jak sztangę.
Zdecydowanie.
Potrzebuję okularów?
To tacka do lodu czy sześciopak?
- Prawda? Niesamowite! - Cholera!
Jakby jego pot sam robił brokat!
Halo? Poproszę dwa bilety na pokaz fajerwerków.
To ręce czy petardy?
O mój Boże!
To nie jest śmieszne!
Gdyby te mięśnie miały Instagrama,
miałyby milion followersów!
Nie jestem fanką tyłków,
ale teraz rozumiem ludzi, którzy są!
Nie wiem, czy go polizać, uderzyć, ugryźć…
- Ugryźć? - Chcę zrobić wszystkie trzy rzeczy.
Stary, tak mi przykro!
Jestem wstrząśnięta
jak po trzęsieniu ziemi!
O rany!
Jak on ma na imię?
Marco!
- Marco. - Marco.
Lee?
O mój Boże!
Rozbawiłaś mnie.
Jesteś spoko.
Witam, panno Evans.
Sto lat!
Patrzcie, napalona laska!
Kochanie!
Boże!
Na pewno do jutra zapomną.
To bez znaczenia, bo przenoszę się do szkoły na Księżycu.
Jest aż taki przystojny?
Mój opis był niejasny?
Opisałam 100 sposobów, na jakie Marco może zaliczyć!
Super.
- To ty mówiłaś przez interkom? - Tak.
Już nazywają mnie „napaloną laską”, ale wolę Elle.
Nie wiem. Napalona laska dobrze brzmi.
Spoko.
Taki już jesteś?
Chodzisz z gitarą i przypominasz dziewczynom wpadki?
Nie o to mi chodziło. Wszyscy krzyczeli tak głośno,
- że ledwo słyszałem. - To świetnie.
Nie wstydź się.
Nie wstydź? Nie wstydzę się. Patrzcie go!
Nie wstydzę się. Nie.
To ty powinieneś się wstydzić.
Powinnam cię przeprosić za twój wstyd.
Ja też się nie wstydziłem.
To dla mnie ulga, choć mówiłeś, że nic nie słyszałeś.
- Właśnie. - Tak.
Miło cię poznać,
ale jestem trochę głodny, więc…
Pójdę po ciacho!
Cholera!
ZJAZD
Co tam się dzieje?
Wygląda na to, że dostałeś nominację na króla zjazdu.
- Co? - Kto by cię zgłosił?
Ja.
Dobra robota.
Urocze!
- Cześć, ślicznotko! - Dobrze, że jesteś.
Przyszła do ciebie paczka z Bostonu.
Co? O rany!
O rany! Ale to urocze!
Wspaniała!
Jest wiadomość!
Przysyłam ci bluzę, żebyś nie zmarzła w drodze do Bostonu…
jeśli chcesz.
Chwila, co?
O rany! Boże, to bilet do Bostonu!
Spodoba ci się tam!
Przyjedziesz?
Moja odpowiedź to zdecydowane tak!
Dobra. To chyba odpowiedzialny wybór.
Chyba masz rację, bo jak inaczej dotrę
- na rozmowy w szkołach? - Składałaś tu podania?
Wysłałam już podania na Uniwersytet Bostoński,
Tufts, Boston College…
A na Harvard?
Tak, na Harvard też.
- Noah, chodź! Idziemy! - Genialne!
Zapomniałem, że idziemy na karaoke. Muszę się ubrać.
Przywitajcie się z Elle.
Cześć, Elle!
Cześć!
- Cześć, chłopcy! - Chloe, jak się masz?
Kto dziś śpiewa?
Tak? O Boże. Ubieraj się, golasie.
Skandal!
Przepraszam. To świetna wiadomość, ale muszę iść.
Porozmawiamy o tym jutro?
Pewnie.
- Pa. - Nie mogę się doczekać…
poznania wszystkich.
Dobra, zaczynamy.
Wiem, że będę tego żałowała.
Chloe Winthrop.
Tylko typowa, zapierająca dech w piersiach bogini-supermodelka.
Bez obaw.
CZESNE I KOSZTY ŻYCIA NA HARVARDZIE
Nie wiem, czy chcę to zobaczyć…
Jasna cholera! To kupa kasy.
O rany.
„W życiu najlepiej trzymać się
siebie nawzajem”.
Tej nocy postanowiłam
trzymać się Noaha.
- Tato? - Tak?
Możemy porozmawiać?
Jasne. Wal.
Chodzi o szkołę.
Chcę wiedzieć, policzyć, ile mamy…
Ile mamy pieniędzy na czesne.
Tak.
Chyba muszę wiedzieć.
Wiesz…
Miałaś iść na Berkeley.
Tak, ale po prostu…
mądrze jest składać papiery do kilku szkół awaryjnych.
I niektóre z nich są prywatne.
Bez wsparcia finansowego i twojej pomocy
raczej nie stać nas na droższe uczelnie.
Muszę zapłacić też za szkołę Brada.
Zapomniałam.
- Przykro mi. Gdybym mógł… - Nie, tato,
totalnie rozumiem. Żaden problem.
Dobrze.
To zdecydowanie problem.
Witajcie na Dniu sportu.
Idźcie na parking i wybierzcie drużyny.
Zobaczmy…
Dobra, Ollie.
Trzeba postawić na gabaryty.
Na przykład Tuppen…
Kumam, ale możesz mi zaufać?
Miles jest fenomenalny w siatkówkę.
Przewodniczący Miles?
Tak. Jest niesamowity.
Dalej, Evans. Kogo wybierasz?
Zaufaj mi.
Dalej.
Wybieramy Milesa!
- W porządku, Miles, idziesz. - Ja?
- Tak, ty. - Tak, ty.
Oto koszulka drużyny.
- Zróbmy to. - Marco, kogo?
Tego dużego.
Tuppen. Mają Tuppena.
Powodzenia, Evans.
Będzie dobrze.
Na miejsca. Gotowi.
- But ci się rozwiązał. - Co? Dzięki.
Start!
Naprawdę dałam się na to nabrać?
Start!
Raz, dwa, trzy, rzut!
Jazda!
Co?
O Boże! Ciągnij!
Ciągnij!
- Zdejmuj to! - Teraz?
O mój Boże!
Co?
Czekajcie, nie! Skupcie się!
Jest dobry.
Chodźmy!
- Do góry! - Idź!
Pomóc ci?
O nie!
Jak chcesz. Do zobaczenia na mecie!
Marco!
Skoro już tu jesteśmy,
pójdziemy tam po to coś?
O mój Boże! Oczywiście! Zasada 21!
Przepraszam. Zasada druga!
- Ale też zasada czwarta. - Ale też zasada 18!
O Boże! Właśnie!
Wiecie co? Wracam do domu.
Wszystko gra?
Nie czuję się zbyt dobrze.
Dobra.
- Pa. - Zdrowiej.
Dzięki.
Wszystko w porządku?
Tak sądzę.
Zadzwonię do niej później.
Tak.
Wiesz, Elle,
- jestem głupolem. - Przepraszam. Nigdy nie byłeś…
Chwila.
Czy to Marco?
Chodź.
Dobra, chodźmy.
Ludziska! Czekajcie!
- To było dobre, stary. - Dzięki.
- Co myślisz, Elle? - Moje zdanie nie ma znaczenia.
Jesteś sobą dość zachwycony za nas oboje.
Niezbyt mnie lubi.
Złości się za Dzień sportu.
Tak czy inaczej…
Tak spędzasz piątki?
Podbijasz serca kobiet z Santa Monica wypasioną gitarą?
Jakieś życzenia?
- Stoisko. - Wiesz co? Szkoda, że mamy już plany.
Ale nie chcemy cię odciągać od fanów,
więc do zobaczenia.
Nie rób mi tego!
Nie chcę go na stoisku.
- Nie chcę. - Mówię ci.
Daj spokój. Nie zrobię tego.
Nie.
NAJLEPSZE WYNIKI
Sukinsyn!
PUDŁO
DOBRZE! ŚWIETNIE! PUDŁO
IDEALNIE! ŚWIETNIE! DOBRZE!
PUDŁO
ŚWIETNIE! PUDŁO IDEALNIE! ŚWIETNIE
DOBRZE! IDEALNIE! ŚWIETNIE!
Dawaj, kotku.
96% DOKŁADNOŚCI KROKÓW
To może wystarczyć!
NOWY NAJWYŻSZY WYNIK
Tak! Jeszcze dajemy radę!
Uwielbiam zapach zwycięstwa!
- O mój Boże! - Czekaj! Czy ja śmierdzę?
- Nie. - Super.
OSTATECZNE STARCIE DDM
WYGRANA 50 000 $
I proszę.
Sposób na zarobienie kupy kasy,
która pomogłaby pokryć koszty szkoły w Bostonie!
Kasa była prawdziwa
i mogłaby pomóc tacie,
bez względu na to, do której szkoły pójdę.
Chyba nie myślisz, że możemy…
Wygrać w stylu wolnym?
Właśnie tak myślę.
Jesteśmy w tym całkiem nieźli, prawda?
Od czterech lat mamy najlepszy wynik.
Moglibyśmy zrobić koszulki.
Drużynowe koszulki! Czemu nie? Jasne! Super!
Ale musimy to zrobić dobrze.
Zaczynamy trening jutro o godzinie 7,00.
Czekaj. Trening?
ESEJ KANDYDATA
„Kim chcesz zostać za pięć lat?” to trudne pytanie,
bo gdy tylko rozgryzam jedną rzecz,
coś albo ktoś się zmienia i przez to wszystko kwestionuję.
Jeśli nie jestem pewna, kim jestem teraz,
skąd mam wiedzieć, kim chcę być za pięć lat?
Cześć!
Przepraszam. Koledzy się u mnie uczyli.
Dlatego dzwonię późno.
Spoko. Cieszę się, że się zaprzyjaźniasz.
Jeszcze dwie noce,
przyjadę do ciebie i poznam wszystkich.
Nie musimy spędzać z nimi całego weekendu.
Nie, chcę ich poznać.
Przynajmniej jedną osobę.
Dobra, zaczynamy.
Pięć, sześć, siedem, osiem. Raz, dwa, trzy, cztery,
pięć, sześć, siedem, osiem. Raz, dwa, trzy i cztery,
- pięć, sześć. - Przepraszam!
Zróbmy przerwę!
Daj spokój, chcę poćwiczyć godzinę przed wyjazdem do Bostonu.
Mamy tylko dziewięć tygodni na przygotowania!
Nie traktujesz tego nieco zbyt poważnie?
To poważna sprawa!
Bo… Nie chciałam…
Nie chciałam nic mówić, ale…
potrzebuję kasy na szkołę.
Zróbmy to.
Patrz, kto przyszedł!
Idealnie! Potrzebujemy go na stoisko!
- Nie! - Uwielbiają go!
Dlaczego?
Obiecałaś najgorętszych całujących.
Tak jak w zeszłym roku. Inni pójdą za przykładem.
Dobra!
Chodź.
Z drogi!
Hej!
Wszędzie chodzicie razem.
Tak.
W każdym razie… mam…
Mamy pytanie.
Mamy stoisko z całusami na zbiórce.
Możesz zostać jednym z całujących?
Nie.
Nie? Czemu nie?
- Mam swoje powody. - To najpopularniejsze stoisko!
I to na cele dobroczynne.
Nie jesteś dobroczynny?
Przecież z tobą rozmawiam.
To było dobre…
Dobra.
Zrobimy tak.
Zagramy o to w dowolną grę stąd.
Jasna cholera!
Jeśli wygrasz, będę na stoisku.
Jeśli ja wygram,
popilnujesz mojej siostry. Za darmo.
Pomówię z kolegą.
Dobra. Niech będzie.
W dowolną grę…
Czas zastawić pułapkę.
W dowolną… poza tą.
- Nie. - Tak, ale ta jest…
- Miała być dowolna. - Ale ta jest taka trudna.
Bingo!
Dobra. Niech będzie.
Twój wybór.
Super!
O mój Boże! Mamy go tam, gdzie chcemy!
- W porządku. - Dobra.
Proszę.
ŚWIETNIE! IDEALNIE!
- Jak masz na nazwisko? - Peña.
A na drugie imię Valentin.
MVP?
O mój Boże!
ŚWIETNIE! IDEALNIE!
- Tak! - Tak!
WYGRYWA GRACZ NR 1
- O rany! Tak! - Tak!
Tak spędzasz piątki? Oszukujesz na maszynie do DDM?
Do zobaczenia na stoisku, MVP!
Zostaw gitarę w domu.
Tak!
To było szaleństwo!
- Mamy Marco! - Ty masz.
- I mamy OMG. - Zdecydowanie.
- Myślisz, że Rachel to zrobi? - Cholera! Rachel!
- Co? - Nie!
Miałem spędzić wieczór z Rachel.
- Muszę już iść! Pa! - Tak, idź!
Przepraszam. Ćwiczyłem z Elle.
Posłuchaj, Lee.
Elle to twoja przyjaciółka, ale to musi się skończyć.
- Po wyjeździe Noaha… - Wciąż jest z nami.
Musisz jej coś powiedzieć.
Wiem i przepraszam, ale nie obwiniaj jej. To ja zapomniałem.
Ale to nie tylko dziś. Zawsze się wprasza albo pojawia.
Jest samotna! Nie powiem jej, że jej nie chcemy.
A to, że czekałam 45 minut pod kinem jest w porządku?
Słuchaj, Lee. Jeśli…
Jeśli nie przekonasz przyjaciółki, że ten związek jest ważny,
to chyba nie mamy związku.
- Nie mogę jej powiedzieć… - Ustal priorytety.
Jeśli nim jestem, powiedz o tym Elle.
Dobranoc.
Nie wierzę, że wkurzyła się, że raz się spóźniłeś.
Cóż…
To nieco bardziej skomplikowane.
Wszystko gra?
Trochę się denerwuję Bostonem.
Nie przejmuj się.
To tylko Noah.
Tak.
- Kocham cię. - Kocham cię.
- Do zobaczenia. - Tak.
- Pa. - Pa.
Gdy minęło sporo czasu od spotkania z kimś,
martwisz się.
Że straciłeś czujność.
Że ta osoba za tobą nie tęskni.
I że nie pamiętasz,
jak tę osobę całować.
Martwisz się o wszystko.
Jest mój facet.
TĘSKNIŁEM BARDZIEJ
Ale teraz
nie martwię się o nic.
Gotowa na Boston?
Noahu Flynnie, nawet nie masz pojęcia.
Nie wiem.
Ciągle myślę o tym, jak bardzo moje życie się zmieniło.
Rozumiesz?
Kiedy myślę o rozmowach na studia, robi mi się niedobrze.
Elle, przestań.
Zachwycisz ich.
Dobrze?
Dziękuję, ale zobaczymy.
Mogę być szczera?
Kiedy stąd wyjdziemy,
jeśli się na to zgodzisz,
będę skakać po tobie jak po trampolinie.
Rachunek!
Kocham to miasto.
Kocham tę dziewczynę.
Zanim wejdziemy,
moi kumple są fajni,
ale trochę intensywni.
Nic mi nie będzie.
- Dobrze? - Tak!
- Dobrze. - Chodź!
Dobra, nie o to chodziło.
Sprawa Citizens United była przykładem aktywizmu sądowniczego.
- Tak. - Konserwatyści narzekali
- na liberalny sąd. - To to samo.
- Jesteś hipokrytą. - Mówiłem, jacy są!
Nie! To nie…
Nie ma osoby, którą chciałam spotkać.
Jedno słowo i akronim!
Ciekawe, czy celowo.
Chłopaki! Patrzcie, kto przyszedł!
James!
- Zna wszystkich tutaj! - Umie zrobić wejście.
Masz dla nas coś wyjątkowego?
Cieszę się.
- Cześć! - Jak się masz?
- Super wyglądasz! - Cześć!
Cześć, piękny.
- Cześć. - Pięknie wyglądasz.
Dziękuję!
- Dołącz do nas! - Dzięki.
- Gdzie byłaś? - Nie mam wymówki,
ale wynagrodzę ci to na parkiecie.
- O mój Boże. Chwila, to Elle? - Tak.
Dużo o tobie słyszałam. Poważnie. Jesteś taka piękna.
Ty…
Ty jesteś piękna.
Już ją kocham.
Szkoda, że z niego brzydal.
Ale pojazd!
Ale robi, co mu każę,
więc go sobie zachowałam.
Nie wątpię.
Gdzie byłaś?
Kompletna katastrofa. Rzeźbiarz się wycofał.
Byłam w Zimbabwe, miałam 10 lat.
Mama pisała artykuł o plemieniu Ndebele.
Płynęłyśmy po Zambezi
i znalazłyśmy się między samicą hipopotama
a jej cielakiem. Otworzyła paszczę…
- Nie gadaj!! - I nagle bum!
Odgryzła dziób łodzi. Łódź zaczęła tonąć,
wszyscy odpłynęli, mama krzyczała:
„Chloe! Nic ci nie jest?”. Otworzyłam oczy i zapytałam…
- „Możemy jeszcze raz?” - No nie! Jesteś maszyną!
Dobra! Szoty!
- Szoty. - Szoty!
Właściwie to musimy iść.
Nie! Tak wcześnie?
Elle ma jutro rozmowy na uczelniach, więc…
W takim układzie
wypijmy za to, żeby Elle ich powaliła.
Za Elle.
- Za Elle! - Nie ma za co!
Wiem, kogo chciałabym powalić.
Panno Evans, to chyba wszystko.
Dziękuję za przybycie.
Dziękuję za zaproszenie. Było mi miło.
- Elle. - Tak?
Mogę ci coś doradzić?
Czułam, że szukasz
idealnych odpowiedzi na wiele moich pytań.
Jesteśmy mniej zainteresowani osobą,
którą chcesz dla nas być,
a bardziej osobą, którą naprawdę jesteś.
Dziękuję.
POGADAMY PÓŹNIEJ?
ODWDZIĘCZĘ CI SIĘ COŚ MI CHODZI PO GŁOWIE
MUSZĘ SIĘ WYKĄPAĆ JESTEM MOKRA
Cześć.
Co się dzieje?
- Wszystko gra? - Muszę jechać na lotnisko.
Mów. Co jest?
Jak chcesz z kimś pogadać, sprawdź telefon.
Elle!
Życie rzuca kłody pod nogi.
Myślisz, że zmierza w jednym kierunku,
a okazuje się, że w przeciwnym.
Trudno wiedzieć, czego będziesz chciał za pięć lat.
Kiedy rzuca ci kłodę,
nie wiesz, czy próbować ją odbić, złapać,
czy po prostu zejść z drogi.
Tato, chciałam zobaczyć, jakie mam opcje.
Elle,
nie o to chodzi.
Zadaj sobie pytanie,
czy twój związek z Noahem przetrwa
i czy warto zmieniać dla niego plany.
Jak myślisz?
Nie jestem pewna.
Cześć.
Musimy porozmawiać.
Czemu byłaś taka zdenerwowana?
Cóż…
Spojrzałam na twoje życie beze mnie
i…
nie przywykłam do tego, że otaczają cię dziewczyny.
- Mówiłem, Chloe to tylko przyjaciółka. - Skąd wiedziałeś, że chodzi o nią?
Dobrze.
Nie przekonałem cię.
Chcę ci wierzyć.
Nie masz powodu, by wątpić.
Poza jednym.
Jeśli mówisz, że nic się nie stało…
to ci wierzę.
Dobrze.
Kocham cię.
Ja ciebie też.
Dobrze, że pogadaliśmy.
- Zadzwonię jutro, dobrze? - Dobrze.
Hej.
Czołem, przystojniaku. Jestem na zewnątrz. Wpuść mnie.
Dobra. Do zobaczenia.
- Co jest? - Odkąd Elle pojechała,
jesteś okropnym nudziarzem, więc zabieram cię na miasto.
Jesteś dla mnie dobra.
Powiedz coś, czego nie wiem.
Cholera! Przepraszam!
W porządku.
- Nie mogę tego załapać! - Możesz!
- Załapiesz. - To dla ciebie ważne.
Zawiodłem cię.
Lee! Spójrz na mnie.
Całe życie mnie zawodziłeś.
O rany.
Jak było z Noahem?
Myślę, że…
Chciałam powiedzieć Lee wszystko o Noahu,
kolczyku, nawet o rozmowach w szkołach,
ale nawet nie wiedziałam, od czego zacząć.
Było fajnie. Dobrze się bawiliśmy.
- Dobrze. - A Rachel? Jak idzie?
Tak samo jak wcześniej.
Przykro mi.
Nie martw się.
Wymyślisz coś, co ją udobrucha.
Tak.
Wymyślę.
Poćwiczymy?
- Do dzieła! - Spoko.
Kiedy mam cię upuścić?
- Zgadza się. Nigdy. - Masz nie upuścić.
Sześć, siedem, osiem.
Raz, dwa, trzy, cztery, pięć, sześć,
siedem, osiem…
Nic ci nie jest?
- Moja kostka! - Idę po lód.
Cholera!
Jak się czujesz?
- Lepiej. - Dobrze.
Przykro mi z powodu konkursu.
W porządku.
Czekaj…
wiesz, kto mógłby mnie zastąpić?
Nie!
Tak! MVP! Daj spokój! Jest idealny!
- Nie! - Nie potrzebujesz pieniędzy na szkołę?
Tak, ale…
Jest lepszy ode mnie i oboje o tym wiemy.
Z nim możesz wygrać.
- Nie zrobi tego. - Przekonam go.
Nie ma mowy.
Dlaczego?
Będę na stoisku, czego nie chciałem, a teraz to?
To tylko przez moją kostkę.
- Nie wierzę, że ona tego chce. - Chce.
Wie, że jesteś dobry.
- I naprawdę tego chce. - Naprawdę?
- Hej. - Cześć.
- No i? - Zrobi to.
Co?
- Zatańczy. - Co musiałeś zrobić?
- Nic! Naprawdę chciał. - Naprawdę?
Tu jesteś.
Jestem.
Dobrze.
Po pierwsze chciałam podziękować
za zastąpienie Lee.
Zaczniemy od wzorów kroków.
Możemy zacząć od tego.
Co?
Lepiej dopracować choreografię,
a potem dokładność kroków.
Widziałam godziny tych zawodów. Zwycięzcy zawsze mieli idealną pracę nóg.
W stylu wolnym dokładność jest pewnikiem.
To choreografia wygrywa.
Właśnie, dlatego najpierw zrobimy kroki,
a potem choreografię. Dobrze?
Dobrze.
Świetnie.
Jeśli tak chcesz.
Dzień dobry, Los Angeles Country Day.
Obyście mieli kostiumy,
- bo zamówiliśmy salę… - Hej! Gdzie jest Lee?
…na galę na Halloween!
Dzisiaj cytat z Williama Shakesp… Co jest?
- Oddawaj! Nie, Lee! - Przepraszam. Przepraszam. Vivian!
- Oddawaj! - Przepraszam. Vivian, proszę!
Potrzebuję chwili.
Dziękuję.
Rachel, to ja, Lee. Lee Flynn.
Dostanę za to karę,
ale warto, bo chciałem z tobą porozmawiać.
Przykro mi z powodu wszystkiego, co się stało,
ale przede wszystkim chcę, żebyś coś wiedziała.
Nigdy ci tego nie mówiłem…
Kocham cię, Rachel.
Mam nadzieję, że ty też mnie kochasz.
Więc proszę, wyślij mi uśmiechniętą buźkę na tak
albo emotkę kupy na nie.
Dobrze. Koniec przedstawienia.
Chodźmy. Czas na karę.
- Chodźmy. - Dobrze.
Dalej. Idziemy.
Tak!
Uśmiech!
Tak!
Uśmiech! Nie ma kupy!
Nie ma kupy!
Mówił, że coś wymyśli.
Jednak Lee nie mówi mi wszystkiego.
Cieszę się, że to powiedziałeś.
A to, o czym rozmawialiśmy,
że Elle zawsze z nami jest,
rozmawiałeś z nią?
Nie martw się. Wszystkim się zająłem.
Da nam dużo spokoju.
Twoja wczorajsza przemowa była świetna.
Była seksowna.
Kierowała mną miłość.
A Rachel jest taka słodka.
- Na twoim miejscu byłabym zdruzgotana. - Mega!
Czym?
Nie widziałaś zdjęć supermodelki Flynna na Insta?
Pa, Lee.
Czasem zdarza się coś, co nie daje ci spokoju.
Jest na to tylko jedna rada.
Ćwiczę. Oddzwonię.
Muszę z tobą porozmawiać.
Teraz.
Dobrze. Co jest?
Dobrze. No to jazda.
Po części byłam zdenerwowana…
wyjeżdżając z Bostonu,
bo znalazłam coś w twoim pokoju.
Co znalazłaś?
Kolczyk
pod twoim łóżkiem.
Zastanawiam się, czy należy do Chloe.
Elle, obiecuję,
że nie mam pojęcia, jak się tam znalazł.
Może, ale… był tam…
Wiem, co pomyślałaś,
ale nie sypiam z Chloe, dobrze?
Obiecuję. Mógł być tam wcześniej,
może należy do byłej mojego współlokatora.
Znając twoją przeszłość, trudno nie myśleć…
To nie w porządku.
Czy kiedyś cię okłamałem?
Nie.
Dobrze. Więc proszę, żebyś mi zaufała.
Proszę.
Serce mi się krajało, kiedy tak mówił,
i wiedziałam, że wszystko zależy od tego, co powiem.
W porządku.
Wierzę ci.
Dobrze.
Mogłaś powiedzieć wcześniej, ale… dobrze, że powiedziałaś.
Gdy nie wiesz, na czym stoisz,
czasem możesz tylko ślepo zaufać.
Czekaj. Nie trafiasz z krokami.
Jak to naprawić?
Słuchaj. Nie martwi mnie to.
To przyjdzie z czasem. Musimy zrobić wrażenie na jurorach.
Nie idzie nam z tym,
- a ty chcesz coś dodać? - Będzie fajniej!
Tego chce publiczność.
Coś w tym stylu.
Jasna cholera!
Podstępny chłopak.
Mam cię. Dobrze chodzisz, prawda?
Przepraszam. Miałaś lepszą szansę z Marco
i zrobiłem to dla ciebie.
Jesteś zła?
Nie. Jak bym mogła?
- Chodź. - Dobra.
Zamknij się! Pokażę ci obolałą kostkę.
Jak ci idzie z Marco?
- W porządku. - Naprawdę?
Nie. Nawet nie pytaj.
Mieliśmy iść na Halloween jako ciastko…
Ten jest super!
Ale mam inny pomysł na nasz kostium na Halloween
i chciałam ci pokazać.
Mam w torbie.
Lepszy niż ciacho?
Tak!
- Prawda? - O rany!
- Zrobimy to? - Tak!
Wiedziałam, że ci się spodoba!
- To jest to. - Wiedziałam.
Super!
MIELIŚMY POGADAĆ
Telefon Flynna.
Jest tam Noah?
Chyba poszedł na koncert. Zostawił tu telefon.
Wiesz, z kim poszedł?
Chyba poszedł z Chloe.
Dzięki.
W porządku. Pa.
Serio?
O co ci chodzi?
O mój Boże! O to,
że konkurs jest za miesiąc,
- a ten układ to koszmar! - Chyba przesadzasz.
Jeśli nie chcesz brać tego na poważnie, powinniśmy zrezygnować.
Przerwa!
Wykorzystuję każdą wolną godzinę
na ćwiczenia do późnej nocy,
bo prosiłaś mnie o pomoc.
I niby wszystko psuję?
Nie.
Nie, przepraszam.
Mam teraz pewne problemy.
Musisz mi zaufać.
Przegramy, jeśli nie będziemy dobrze się bawić.
Bawię się dobrze.
Na pewno?
Obejrzyj siebie. Nagrałem nas.
Proszę.
- O Boże. - Za dużo myślisz.
Musisz odpuścić, poczuć muzykę.
Dlaczego zaczęliście to robić z Lee?
Było fajnie.
Przepraszam, że tyle się czepiam.
W porządku.
Muszę pracować nad krokami.
- Spójrz! - Zamknij się!
Jesteś głodny?
- Przerwa się przyda. - Tak, choć raz.
- Czasem trochę przesadzam. - Wywierasz na sobie presję.
Jak inaczej dostać to, czego chcesz?
Nie wiem.
Nie lubię planować. Trochę idę na żywioł.
Tak, ale…
co chcesz robić?
Nie wiem.
Chcę być szczęśliwy.
Ale muszę powiedzieć, że mnie inspirujesz.
- Ja? - Wiesz, czego chcesz, i do tego dążysz.
Nie, masz o mnie mylne wyobrażenie. Nie wiem, co chcę robić ze swoim życiem.
Wprawiasz rzeczy w ruch.
Podziwiam to.
Chciałam powiedzieć, że…
podziwiam to, że chcesz być szczęśliwy.
Jestem ci wdzięczna za pomoc.
Nie jestem bogata, więc sięgam do gwiazd,
żebym mogła wybrać szkołę.
Jak to?
Chodzi o coś niesamowitego, czego bardzo pragniesz,
ale jest mało prawdopodobne.
Jak wygrana w turnieju DDM.
Zero presji.
Sięgasz gwiazd.
To brzmi stresująco.
Właściwie to tak. To ogromny stres.
Więc…
Noah jest w Bostonie i…
I…
Nie chcę wchodzić w szczegóły, ale jest tam dziewczyna…
Myślisz, że są razem?
Nie wiem…
Mówi, że nie.
To zabawne, bo kiedy wyjechał, założyłam,
że pozna kogoś nowego
i to będzie nasz koniec.
Myślisz, że Noah jest ci pisany?
Tak mi się zdawało.
Ale teraz…
sama nie wiem.
Czuję, że bardzo staram się tego trzymać,
a to mi się wymyka.
Nie znam Flynna,
ale gdybym znalazł kogoś, kogo kocham,
kto jest mądry, zabawny
i lubi to, co ja,
nie dałbym jej tak się czuć.
Nie dałbyś jej uciec?
Nie widzę tego tak.
Nie możesz nikogo zatrzymać.
Im mocniej go trzymasz, tym bardziej chce się wymknąć.
Możesz go tylko kochać…
i zapewnić go, że ty nigdy się nie wymkniesz.
- Nie wiem, czy dobrze to powiedziałem. - Nie…
Idealnie.
Idziesz na bal na Halloween?
Jeszcze nie wiem.
Jasne. Żadnych planów. Mój błąd.
Właśnie.
Oczekiwania utrudniają ustalenie, kim chcesz być.
Nieważne, czy to coś, co myślałeś, że zrobisz,
czy ktoś, o kim myślałeś, że go znasz…
Cześć.
Przepraszam, że wczoraj nie zadzwoniłem.
Zostawiłem telefon w domu.
W porządku. Dobrze się bawiłeś?
Tak, było miło. Widzieliśmy świetny zespół.
Było super.
Spoko.
Z kim byłeś?
Z kumplami.
Różnica między oczekiwaniami a rzeczywistością…
To brzmi fajnie.
Tak.
…może sprawić, że spojrzysz na przyszłość inaczej.
Patrz!
Co myślisz?
Co? To niesprawiedliwe!
- Nie wiedziałam, że… - Cześć, Elle.
Cześć! Jak leci?
Spójrz na moją dynię w porównaniu z jego.
Lee, myślałam, że razem porzeźbimy dynie.
Nie naprawię tego.
Przepraszam. Elle i mnie poniosło.
Tak, no cóż… W takim razie możemy iść.
Super. Dokąd idziemy?
Chodźmy na spacer.
Tak. Chętnie.
Tak! Będzie fajnie!
Jak leci?
Dobrze.
Naprawdę?
Tak.
A co masz na myśli?
Nie obraź się, że zapytam, ale…
Co się dzieje Milesem?
Jak to? Nic się nie dzieje!
Dobrze. Przepraszam. Mój błąd.
Przepraszam.
Myliłam się. To nie moja sprawa.
Tak, ale…
nie myliłaś się.
Podoba ci się?
Nie wiem! Nie wiem, kim jestem. Po prostu…
go lubię.
Nawet nie wiem dlaczego. Spójrz na niego. Jest…
totalnym gamoniem.
No nie wiem, jest uroczy.
I jest bardzo mądry.
Te dołeczki też są niezłe.
Tak.
Co zrobisz?
Pewnie nic.
Proszę, nikomu nic nie mów.
Nigdy.
Ale Ollie,
zapomnij o tym, co myślą inni.
Niech to cię nie powstrzyma przed byciem z kimś, kogo lubisz.
Uwierz mi, znam się na tym. To jest do bani.
Uwielbiam chodzić z moją dziewczyną do kina
Żeby dać jej buzi gdy jest ciemno oraz klimat
Przy romansidłach wcale nie chce się przytulić…
Miasto uratowane. Od tego jesteśmy.
O nie!
Cholera!
- Nie powiedziałeś jej? - Zapomniałem!
Zapomniałem ci powiedzieć, że zmieniliśmy stroje!
- W porządku. - Ojej!
A kiedy ją przytulam, jest jak sen
Gdyby tylko słyszała kiedy się drę
Nie jeździ na przejażdżki zakochanych szlakiem
A księżyc nie jest dla niej żadnym strasznym znakiem
Urocza muzyka do szaleństwa ją nudzi
Lecz znalazłem coś, co ją pobudzi
Potrzeba Batmana, wilkołaka, Frankensteina lub Drakuli
Żeby wnet delikatna się stała
Potrzeba kobiety-kota, chłopca-psa i potwora z czarnej laguny
Żeby w końcu mnie pokochała
Potrzeba kosmicznego potwora
Żeby do przytulania była skora
A kiedy ją przytulam
Jest jak sen
Gdyby tylko słyszała kiedy się drę
Tak!
Dziękuję!
Cóż.
To coś więcej niż „może przyjdę”.
Poprosili mnie wczoraj o zastąpienie gitarzysty.
Ale skoro tu jesteśmy…
chciałabyś zatańczyć?
Tak, byłoby miło.
- Ma chłopaka. - Facet ma tupet!
Odpuść, poczuj muzykę.
Zapomniała o Flynnie.
Co robimy? Cały czas tańczymy, prawda?
Bez obaw, rozumiem.
To lecę z powrotem.
Dobrze.
Pa!
Hej.
Cześć.
Fajny kostium.
Twój też.
Dzięki.
Pomyślałem,
że może moglibyśmy…
- Chłopie. - Hej, chłopaki!
Co się dzieje?
Gadamy.
- Do zobaczenia, Miles. - Dobrze.
Tak. Chodźmy.
Tak. Do zobaczenia.
Pa, chłopaki.
To mój kawałek! Dobra!
O mój Boże!
Co się dzieje z Rachel?
- Jeszcze jest zła. - Daj mi spróbować.
Hej.
- Co się dzieje? - Nie mam nastroju.
Rachel, przepraszam za pomyłkę z kostiumami.
- Wymyśliłam je w ostatniej… - Nie umiesz słuchać, co ci mówią?
Co? Rachel,
przepraszam. Rachel, nie wiem, o czym mówisz.
- Zrobiłam coś? - Coś?
Czy coś zrobiłaś?
Zniszczyłaś mi bal i wieczory z kręglami
i marnowałaś czas Lee na swoją głupią grę.
Boże, Elle, przy tobie
nie mogę zostać sam na sam z moim własnym chłopakiem!
Rachel, nie wiedziałam, że tak myślisz…
Jak możesz tak mówić? Obie wiemy, że kłamiesz.
Wychodzę i idę do siebie, bo tylko w ten sposób
mogę spędzić czas z Lee bez ciebie!
Rachel…
I w ogóle nie chciałam być cholerną pianką!
- Co się stało? - Lee, idziesz?
Idź. Znajdę podwózkę.
O rany.
POGADAMY? CHCĘ TO WYJAŚNIĆ
ZACZYNAMY!
Hej.
CZEKAM NA ŚWIĘTO DZIĘKCZYNIENIA
DOKŁADNOŚĆ KROKÓW 60%
GZIE BYŁEŚ?
MAM KUPĘ SPRAW
Chwila. Jesteście ładną parą.
Wyglądasz jak Justin Bieber, zanim zmienił się w tirowca.
CHCESZ POGADAĆ?
Chcesz towarzystwa?
Jasne.
TABLICA KROKÓW
ŚWIETNIE! DOBRZE! IDEALNIE!
- Biegnie za mną. „Nie, spójrz”. - O Boże!
DOKŁADNOŚĆ 81%
Zaraz wracam.
DZIŚ NA PEWNO POGADAJMY, DOBRA?
DOBRA
Wiedziałam, że będę tego żałowała,
ale jak już zaczniesz,
to ciężko przestać.
Tak wyglądał moment,
w którym moje serce zamarło.
Ostatnia próba przed wielkim dniem.
Jak się czujesz?
Dobrze.
Na pewno? Jesteś jakaś nieswoja.
Nie. Poćwiczmy, dobrze?
Hej.
Spójrz na mnie.
Odpuść, poczuj muzykę.
Dobrze?
Dobrze.
Po prostu odpuść.
Po prostu odpuść…
Wierzę ci.
Nie interesuje nas osoba, którą chcesz dla nas być…
Po prostu odpuść.
tylko osoba, którą naprawdę jesteś.
Odpuść!
Dobra, chyba to mamy!
Powinnam już iść.
Elle…
but ci się rozwiązał.
Do jutra.
Do jutra…
Sięgnij gwiazd.
- Halo? - Hej.
Wszystko w porządku?
Tak, jestem zmęczona. Ćwiczyliśmy.
Życzę ci powodzenia na jutrzejszym konkursie.
Pamiętałeś.
Oczywiście.
Chciałbym tam być.
Elle, wiem, że mamy parę rzeczy
do omówienia, ale wolę rozmawiać twarzą w twarz.
Wrócę pojutrze na Święto Dziękczynienia
i wtedy możemy o tym porozmawiać.
Dobrze?
Noah miał rację.
Czasem trzeba pomówić osobiście.
Dobrze.
Witajcie na Turnieju Dance Dance Mania Zachodniego Wybrzeża!
Jest tu pełno ludzi.
Podpiszcie się.
Tutaj.
Dziękuję.
Patrz na sędziów!
To Lee.
DAJ CZADU! ZAPOMNIAŁAŚ TORBY
SZUKAŁAM JEJ, DZIĘKI! BUZIAKI
- Gotowa? - Dobrze.
- Są naprawdę dobrzy. - Tak.
Rany.
Mają super kostiumy.
Przyszli po wygraną.
Evans, Peña?
Teraz wy.
- Dziękuję. - Powodzenia.
- Chodźmy. - Dobrze.
JAK ZŁOŻYĆ PODANIE NA HARVARD
Co jest?
Baw się dobrze.
GOTOWI JAZDA!
- Zabawimy się? - Na pewno?
- Tak. - Dobra.
- Zróbmy to. - Przygotuj się.
O Boże! Patrz!
100% DOKŁADNOŚCI KROKÓW
Cześć! Jestem Toni, jedna z waszych sędziów
i profesor wydziału mediów i gier
na Uniwersytecie Południowej Kalifornii.
Cieszę się, że biorę udział w programie.
To była najbardziej zaciekła konkurencja.
Z dumą ogłaszam, że tegoroczni zwycięzcy turnieju DDM to…
Werble, proszę.
Elle Evans i Marco Peña!
ZWYCIĘZCY TURNIEJU DANCE DANCE MANIA
Zastanawiając się, kim będziesz za pięć lat,
mierzysz się z niezaprzeczalnym faktem.
Jak napisała wielka pisarka:
„Może Ziemia jest okrągła,
byśmy nie wybiegali wzrokiem w przyszłość”.
Wyruszamy w podróż pełni nadziei, ale kiedy docieramy u celu,
nigdy nie wygląda dokładnie tak, jak się spodziewaliśmy.
Elle, zaczekaj.
Proszę, stój!
Przykro mi, ale nie mogę teraz się tym zajmować.
Zignorujesz to, co jest między nami?
Przepraszam. Proszę, wróćmy do tego później.
Gratulacje.
Następnego dnia Noah wciąż nie odpisywał.
Z jakiegoś powodu Lee też nie.
Hej! Nadchodzi klan Evansów!
Oby świąteczna kolacja u Flynnów
rozwiązała oba problemy.
Jak się masz?
Czekaj! Rachel!
Pisałam do ciebie!
Nie mam nastroju.
- Jesteś zła, ale… - Serio, Elle.
Porozmawiasz ze mną? Nie wiem, co się dzieje.
- Wesołego Święta Dziękczynienia. - Wzajemnie.
Stary, co jest? Rachel jest na mnie wściekła.
Ja też jestem.
Czemu jesteś zły?
Nie wiem. Może odpowiedź jest tutaj.
Cholera!
Boże, zaczekaj. Posłuchaj.
- Wróciliśmy! - Cześć.
- Chloe! Miło cię poznać. - I wzajemnie.
Tak. Wejdź.
Elle, jesteś tu!
- Ty też. - Noah nie był pewien, czy będziesz.
Naprawdę? Tak powiedział?
Kolacja gotowa!
Ostrożnie.
Batatami można się upić.
Lee, chcesz pogadać?
- Nie bardzo. - Możemy porozmawiać?
Zawsze uważam, że lepiej rozmawiać twarzą w twarz.
Ponoć Boston jest do bani.
Nie wiem, jak odpowiedzieć.
Jak kto woli, ale nie należy kłamać.
Kłamstwo! Kłamstwo to ciekawy temat.
Ludzie nie zawsze podejmują decyzje sami.
Czasem są przekonywani do odpieprzania głupot.
- Lee! - Zamknij się.
Nie mieszaj w to Lee.
Ja nie zrobiłem nic złego.
Noah…
Nie chcesz tego poruszać.
Lee, posłuchaj.
Wybacz, że aplikowałam do szkół w Bostonie.
Rachel, nie wiem, czemu jesteś na mnie zła.
Więc będziesz udawać, że Lee ci nie mówił,
że potrzebujemy przerwy od ciebie?
Co?
Lee, nigdy…
- tego nie mówiłeś. - Mówił! Lee, powiedz jej.
Próbowałem, ale…
Rach.
- O rany… - Rach.
Dziękuję za zaproszenie…
- Rachel. - Rachel.
Rachel.
Rachel, proszę.
- To moja przyjaciółka. - Okłamałeś mnie!
Pozwoliłeś mi mówić jej te okropne rzeczy.
Słyszałam,
co mówiłeś na przyjęciu urodzinowym.
Co się stało?
Poszłam za wami.
Kocham cię.
Ale bycie najlepszym kumplem
nie upoważnia cię do mówienia mi, kogo wolno mi kochać.
Jak z Rachel.
Co gdyby ona mi nie odpowiadała? Co wtedy?
- Pewnie bym z nią zerwał. - Nie. Nie powinieneś tego robić
tylko dlatego, że ja tak chcę.
Ale nie musisz ze mną zrywać,
bo nie mogę być w związku z tobą i Elle.
To zbyt wiele.
Rachel.
Jestem wdzięczny za rodzinę,
nową przyjaciółkę
i...
mój motocykl.
Dobrze…
Elle?
Ciężko będzie to przebić.
Zobaczmy.
Jestem wdzięczna za moją rodzinę,
za to, że wygrałam pieniądze na szkołę,
i… tak, mój Boże,
jestem super mega wdzięczna,
że znalazłam kolczyk Chloe.
O Boże! Gdzie go znalazłaś?
Pod łóżkiem Noaha.
Jestem najbardziej wdzięczna za to, że go znalazłam…
zanim zrobiłam coś szalonego i zmieniłam dla kogoś swoje życie.
Wydawało mi się, że już zmieniłaś swoje życie.
Może powinniśmy…
Wiecie co? Było uroczo. Chloe, jak zawsze było miło,
ale myślę, że już czas, żebym wyszła.
Elle?
Dokąd idziesz?
Naprawić coś, co naprawdę warto ocalić.
A gdy Noah wyjechał, byłam samotna.
- Nie wiedziałam, że… - Nie dajesz mi bzyknąć?
Nie wiem, czy tak bym to ujęła, ale chyba tak.
Na myśl, że mam coś wspólnego z waszym zerwaniem…
Nie. To sprawka Lee.
Zrobiłby to jeszcze raz, bo tyle dla niego znaczysz.
Rachel, bardzo cię kocha.
Wiem, w czym problem,
- i mogę to naprawić. - Elle!
To zasada numer 16.
Wiesz?
Zasada numer 16: Jeśli przyjaciel cię potrzebuje,
musisz go wspierać.
Wiesz, czego nie rozumiem?
Jak twój kolczyk znalazł się pod moim łóżkiem?
Co do tego…
Nie wkurzaj się,
ale gdy wyjechałeś z miasta na mecz…
spałam u ciebie po kłótni z Jasonem,
a kolczyk musiał mi upaść.
Czemu mi nie powiedziałaś?
Miałeś się nie wkurzać.
Teraz możemy to naprawić.
Nie wiem, czy chcę to naprawić.
Nie mogę przestać myśleć o tym pocałunku.
Nie wierzę, że myślała, że mógłbym ją zdradzić.
Dlatego kłamałem, że się nie spotykamy.
Próbowałem uniknąć takiej sytuacji.
Posłuchaj.
Spróbuj zobaczyć to z perspektywy Elle.
Miałeś kiedyś kiepską reputację, prawda?
Elle nie ma pojęcia, że jestem jedną z niewielu kobiet na świecie
odporną na urok Noaha Flynna.
I znalazła mój kolczyk, co niezbyt pomaga kobiecie,
która tęskni za facetem po drugiej stronie kraju.
- Nie lubię, gdy masz rację. - Cóż…
Czasami śpię tam, gdzie nie powinnam, ale ogólnie
jestem utalentowana.
Chyba wiem, gdzie jest Lee.
Mogę w czymś pomóc, zanim pójdę?
Nie. Zajmę się tym bałaganem.
Ty zajmij się swoim.
Ale najpierw chcę powiedzieć, że zauważyłam,
że wasza trójka dużo mówiła,
a za mało słuchała.
Dopilnuj, żebyś naprawdę słuchała tego, co ma do powiedzenia druga osoba.
Wysłuchaj ich.
Dobrze.
Zapomniałabym.
Jest coś, co chcę ze sobą zabrać.
Zasada numer 19. Powinnaś była powiedzieć mi o Harvardzie.
Wiem.
- Wybacz. - A co z Berkeley?
Chcę tam iść.
Po prostu…
Bycie z dala od Noaha było o wiele trudniejsze,
niż sądziłam.
Powinieneś był mi powiedzieć o Rachel.
Chciałem, ale…
byłaś taka samotna bez Noaha.
Wiesz, że bym zrozumiała.
Cóż…
Nie powiedziałem ci, bo…
nie chciałem tego.
Zawsze chcę cię mieć przy sobie.
- Lee. - Ale nie mogłem odmówić Rachel,
więc udawałem kontuzję, żebyś była zajęta treningiem z Marco
i żebym miał czas być z Rachel.
Miałam tak rok temu.
Nie chciałam wybierać, ale…
musiałam dokonać wyboru.
Jeszcze jedno.
Zasada numer pięć.
Nie wzięłaś jej ze sobą.
Oczywiście. Daj spokój. Nie jestem żółtodziobem.
Zasada numer pięć:
wypowiadaj świąteczne życzenie z przyjacielem.
Dobra.
Chciałbym, żeby Rachel dała mi drugą szansę.
To by było na tyle.
Daję nam 48 godzin na użalanie się nad sobą.
Potem mamy zjazd i stoisko z całusami.
MUSIMY POROZMAWIAĆ.
Witajcie na zjeździe!
Przyłożenie Cougars tuż przed przerwą!
Widzę, że Noah i Chloe wciąż tu są.
Tak. Wyjeżdżają jutro wieczorem.
Dobrze! Na to wszyscy czekaliście.
Królem zjazdu został…
Lee Flynn!
Co? Zaraz, co?
- Wygrałem! - To ty! Tak!
- Muszę tam iść! - Tak! O mój Boże!
Kocham cię! Nigdy w ciebie nie wątpiłam! Może trochę!
Byłeś trochę dumny.
Byłem bardzo dumny. Bądźmy szczerzy.
Przekaż bratu gratulacje.
- Co powiedziałeś? - Gratulacje.
Jakiś problem?
Nie powinieneś ze mną rozmawiać.
Rany.
Ktoś gratuluje i rwiesz się do bicia.
Masz problem.
Jedyny problem, jaki mam, to ty.
Nie przyszedłeś mi pogratulować. Przyznaj się.
Chodźmy, Noah.
Noah.
Noah!
Chodźmy stąd.
Dobranoc.
Panie i panowie, przypominamy o jutrzejszej zbiórce LA Country Day.
Nie przegapcie zabawy!
DOROCZNA ZBIÓRKA FUNDUSZY LICEUM LOS ANGELES COUNTRY DAY
Dobra! Stoisko z całusami otwiera podwoje!
Dobra, zróbmy to! Znowu!
KLUB MATEMATYCZNY
KLUB KOSZYKARSKI
Nie byłeś zły!
Nie wierzę, że minął rok. To moja rocznica z Rachel.
Naprawdę muszę?
Chodź tu.
Dasz radę.
Dalej, Lee!
Tęskniłem.
Ja za tobą też.
Bardzo cię przepraszam,
że sprawiłem, że czułaś się
kimś mniej niż najważniejszą osobą w moim życiu.
Daj mi kolejną szansę,
a obiecuję, że nigdy…
nie będziesz się tak czuła.
Bardzo cię kocham.
I nie chcę cię stracić.
Nie stracisz.
Tak!
Zasada numer 5:
wypowiadajcie świąteczne życzenie razem.
Lee nie wiedział, że mieliśmy takie samo życzenie.
Wszyscy na tym lotnisku widzą, że jesteś nieszczęśliwy.
Chcesz Elle.
Jako twoja przyjaciółka muszę żądać, żebyś coś z tym zrobił.
Po co?
Spójrz na mnie.
Kochasz ją?
Nie będę o tym rozmawiać na lotnisku.
Nie. Przestań.
Kochasz ją?
Tak.
Więc powiedz jej,
bo niemówienie jej to głupota.
Jesteś arogancki,
uparty
i jesteś wrzodem na tyłku,
ale na pewno nie jesteś głupi.
Ollie!
Zostań tutaj!
Wszystko w porządku?
Masz bilet?
O mój Boże!
Całowanie! Zaczynamy!
Dobra.
Cześć.
Wybacz, nie sądziłam, że znów się zestresuję! O mój Boże!
Nie martw się. Zjadłam kilka miętówek,
więc w tym zakresie wszystko gra.
W porządku.
Miałem nadzieję, że mój bilet jest wart minuty twojego czasu.
Cześć.
Powinnam była zadzwonić. Wybacz.
Przepraszam za tamto z Noahem. To było głupie.
Ale nie zaprzeczysz, że między nami coś jest.
Nie wiem, co to jest.
Może po prostu daliśmy się ponieść chwili czy coś,
- bo… - Proszę, nie rób tego.
Coś poczuliśmy.
Wiem to.
Nie bój się tego, co czujesz.
Strach może powstrzymywać cię przed tym, czego naprawdę chcesz.
Dlatego dołączyłem do samorządu.
Masz rację.
Czuję coś do ciebie.
Kiedy się całowaliśmy…
coś było między nami.
Ale nie jesteś tym jedynym.
Nie chciałam cię skrzywdzić.
Ale nie przez ciebie okłamuję samą siebie.
Dlatego muszę iść, znaleźć go
i dowiedzieć się, co się stało.
Muszę go wysłuchać…
i dopilnować, żeby wiedział,
że się nie wymknę.
Żegnaj, Marco.
Przepraszam! Przepraszam!
ODLOTY
ODPRAWA DO BOSTONU O CZASIE
Noah!
O Boże! Przepraszam.
- Wyglądasz jak… - Elle?
Co tu robisz?
Gdzie jest Noah?
Wyszedł. Szuka cię.
Chwila, co?
Kolczyk nic nie znaczył.
Musisz mi wierzyć. Między mną i Noahem nic nie ma.
Przywiózł mnie na święta,
bo chciał, żebyśmy się zaprzyjaźniły.
Boże.
- Czuję się głupio. - On też.
Szaleje za tobą.
Wiesz o tym.
To on?
Tak.
NA LOTNISKU. A TY?
Co powiedział?
NA STOISKU
Jest na stoisku z całusami.
SPOTKAMY SIĘ NA MIEJSCU?
No i? Na co czekasz?
Dziękuję, Chloe.
Powodzenia.
Musimy pogadać.
- Nie musisz nic mówić. - Muszę. Elle, proszę.
Muszę to powiedzieć.
Gdy zaczynałem rok szkolny,
byłem samotny
i kiepsko mi szło na zajęciach.
Czemu nic nie powiedziałeś?
Bo się wstydziłem.
Potem poznałem Chloe,
oprowadziła mnie, przedstawiła mi swoich znajomych…
I…
Nabijałem się z ciebie, Lee i waszych zasad,
ale widzę, co macie.
Chyba jakaś część mnie chciała mieć z nią to samo.
Noah.
Kiedy nie uwierzyłaś, że możemy się przyjaźnić,
przypomniało mi się, co o mnie myślałaś,
i było mi źle.
Nie…
Nie chodziło o ciebie, ale o to…
że porównywałam się do niej.
Kiedy wyjechałeś, myślałam, że z nami koniec,
i gdy znalazłam kolczyk,
uznałam to za koniec związku.
Chciałem, żebyś nie była zazdrosna,
więc przestałem ci mówić różne rzeczy.
Bałam się, że wsiądziesz do samolotu…
zanim ci powiem, że nie chcę, żebyś wyjeżdżał.
Myślałem, że wyjeżdżam przez Marco.
Nie obchodzi mnie pocałunek,
ale musisz mi powiedzieć…
kochasz go?
Proszę, zapamiętaj to, co zaraz powiem. W porządku?
Tak.
To ty, Noah.
To zawsze byłeś ty.
KIM CHCESZ ZOSTAĆ ZA PIĘĆ LAT?
NA PEWNO USUNĄĆ NA ZAWSZE?
TAK, USUŃ
Kim chcę być za pięć lat?
Szczerze mówiąc,
nie mam zielonego pojęcia.
Większość dzieciaków w moim wieku, czy się przyznaje, czy nie,
wciąż próbuje to rozgryźć.
Może dlatego, że nie chodzi o to, kim chcę być,
a o to, jaka chcę być.
Bo mogę powiedzieć,
że za pięć lat chcę być radością mojego brata.
Chcę być miłością mojego taty
i ciepłem mamy.
Za pięć lat chcę być życzliwością Rachel.
Chyba moja kolej.
Chcę być odwagą Noaha…
Mówię ci, że cię kocham.
…i mądrością jego mamy.
Ale najbardziej…
chcę być śmiechem mojego przyjaciela.
Tym wszystkim chcę być za pięć lat.
W ten uroczysty dzień
przedstawię ostatni cytat.
„Uwielbiam patrzeć, jak młoda dziewczyna łapie świat za fraki.
Życie to suka.
Musisz skopać mu tyłek!”.
Maya Angelou.
Tym wszystkim chcę być za pięć lat.
Co więcej?
Muszę poczekać, aż dotrę do celu, żeby to rozgryźć.
Masz wieści z Berkeley?
- Tak. - I?
Nie, najpierw Lee.
- Dostałem się! - O Boże!
Zuch chłopak! Wiedziałam!
- Dobra. - Co jest?
No i? A ty?
Jestem…
Jestem...
Na liście oczekujących. Wszędzie.
W Berkeley
i na Harvardzie.
Przykro mi.
Dzięki, skarbie.
Chodźmy.
- Daj spokój. Nie jest tego warta. - Na pewno ktoś cię przyjmie.
Wiem. Masz rację.
- Do zobaczenia. - Nara, stary. Chodźmy.
- Nie martw się. - Tak.
Jest warta.
Zapomnijmy o tym.
Zróbmy coś fajnego.
Co chcesz zrobić?
- Załatw nich! - Dobra!
Hej! Ścigamy się?
Wdychaj moje spaliny!
Jestem daleka od ideału
i nie wiem jeszcze wszystkiego.
Ale wiem, że chcę być najlepszą częścią ludzi,
których najbardziej kocham.
Mam nadzieję, że pewnego dnia
będę.
ZOSTAŁAŚ PRZYJĘTA NA UNIWERSYTET BERKELEY
ZOSTAŁAŚ PRZYJĘTA NA HARVARD
O rany.
Pamiętaj. Tym razem ja mówię.
I bez żartów.
Dobrze. Jasne, szefie.
Przesuniesz mi ogórka?
Jesteś cała podrapana. Rozmazana.
Zaczekaj!
Poczekajcie, muszę zająć się… przesunięciem ogórka.
Cholera!
- Zaczęło się. - O…
O mój Boże.
Nowy poziom!
Cholera! To kilogramy, prawda?
O rany!
Nie!
Kurde!
Boże!
Kogo wybraliście do całowania…
Schrzaniłam kwestię.
- Boże! Kocham jej głos! - Brzmi jak słońce.
Zaglądam ci w dekolt!
Przykro mi, że jestem idiotą…
i źle powiedziałem kwestię.
- Od nowa. - Czemu nie?
Stary, już będę na stoisku!
Leci muzyka?
Tak, to ja. Puściłem pokaz.
Wchodzę w emocje. Przepraszam wszystkich.
Moja ciocia Róża… wpadła pod autobus.
- Nie! - Na… wycieczce po kasynach… w Niemczech.
- Mam cię! - Proszę, miej litość! Nie!
Chodź, tato! Co? Boże! Zawsze tak robisz, gdy jestem w szkole!
Cholera!
Zaczniemy stąd.
Mówisz bardzo powoli?
Cześć, kamero.
Świetnie brzmicie. Dobrze, że Marco był wolny.
Byłam zaskoczona,
kiedy zapytał, czy może z nami zagrać.
Spodnie ci spadają.
To idiotyczne.
- Brad, prysznic. - Myłem się dwa dni temu!
Zaraz przeskoczę rampę!
Nigdy w życiu ci się nie udało.
To John Travolta.
Niemożliwe!
Da ci drugą szansę, stary!
Ale w stylu wolnym…
Ale w… O mój Boże!
Jest: „Ale w stylu wolnym”.
Stary, ten ptak odleciał!
O mój Boże!
Cześć! Tu Lee Flynn
- i Elle Evans. - Witamy w…
Gramy!
Mówiłam, że tak będzie!
To głupie.
Wszystko jest głupie.
Nie wstydzę się.
Chciałabym to powtórzyć, bo uderzyłam statystkę.
Kiedy Marco przyjdzie?
Marco nie pracuje już na stoisku.
Viv, to nie było… Masz to na głowie.
Patrz na to.
Moja kwestia.
„To najfajniejszy chłopak na świecie! Poślubię go”.
Myślałem, że…
Czemu nie noszę okularów przeciwsłonecznych?
Nie wiem, bo jeździmy kabrioletem.