Downloaded from YTS.MX
NETFLIX PRZEDSTAWIA
Official YIFY movies site: YTS.MX
NOWY POST KOMENTARZ - 200 POLUBIEŃ
Spójrz, widać wszystkie warstwy skał.
Patrz, Eddi, tam jest jaskinia.
Rany, te góry są ogromne.
Będę pracować na wysokości 1078 metrów.
Mamo, daruj sobie wykład.
OWADY
BAD EISENKAPPEL ŽELEZNA KAPLA
Tak.
To chyba tutaj.
To właściwy adres.
Na zdjęciach nie wyglądał tak ohydnie.
To tymczasowe lokum.
Póki nie znajdę czegoś lepszego.
Eddi, zostaw tego ślimaka.
- To jest Nadja. - Nie wnoś go do domu.
Witamy w Eisenkappel!
A raczej, jak tu mówimy, w Železnej Kapli.
- Pani Reitsch. - Dziękuję.
- Dzień dobry, panie Röckl. - A co to za mały łobuz?
Eddi.
Tak.
- Twardziele z nich. - Słucham?
Mówię o ślimakach. Ciężko się ich pozbyć.
Zatem…
Oczywiście. Chodźmy obejrzeć wasz nowy dom.
Tak.
Chodź.
Tu jest kuchnia. W pełni wyposażona.
Urocza, prawda? Dzieciaki będą miały gdzie biegać.
Prawda.
Możemy korzystać z tych mebli?
- Byli lokatorzy je zostawili. - Tak szybko się wynieśli?
Tak.
Dobrze.
Jak już mówiłem, dam wam znać, gdy tylko…
Boże, Eddi.
Co za mały łobuz.
Dobrze. Chodźmy na górę.
Zaczekaj!
Tu jest strefa odnowy.
Łazienka. Cała w jasnej zieleni.
Rak skóry wam tu nie grozi.
Oczywiście tylko żartowałem.
Ale to czysta górska woda z Karyntii.
Tutaj mamy wannę.
Chroni przed duchami.
Żartuję.
To pewnie tylko sól.
Ktoś rozsypał ją na ślimaki, bo sól wysysa z nich wodę.
Tam jest strych?
Tak.
Drzwi są zamknięte, bo właściciel trzyma tam rzeczy osobiste.
Ten jest mój!
Zatem ten będzie twój?
Wszystko mi jedno.
Zatem…
w razie potrzeby proszę do mnie dzwonić.
- Dziękuję. - Jest tu też mój numer domowy.
Gdyby potrzebna była męska ręka.
Miłego wieczoru.
Serio?
- Co jest? - Jestem w słoweńskiej sieci.
To normalne.
Mieszkamy na samej granicy.
Co to jest?
Co takiego?
To!
Tam? Strych.
Mieszka tam rodzina zombie!
Mamo, Hendrik mówi, że na górze mieszkają zombie!
Hendriku, zejdź na dół i pomóż wnieść rzeczy.
Chcecie pizzę?
- Zamówię. - Idę!
Panie Jezu, proszę, uwolnij mnie od tego przekleństwa.
Wybaw mnie od niego swoją krwią.
Eddi.
Halo?
Ty też tu mieszkasz?
Nie musisz się bać.
Eddi, posprzątaj swoje zabawki.
To na razie.
Pizza już jest!
Patrz, Eddi, mam nowe zęby. Powiedz: „Marmolada. Konfitura”.
Może pozwiedzasz okolicę?
- A co można zwiedzać w tej dziurze? - Hendrik!
No co? To prawda. Tu nic nie ma.
Nie wiesz tego.
- Będzie dobrze. - Doprawdy?
Nie będzie dobrze!
Zostawiłaś wszystko dla pracy w cholernej jaskini!
Wystarczy!
Tata by tak nie zrobił.
Eddi?
Co tam robisz?
Eddi.
Muszę do łazienki.
SKLEP OGÓLNOSPOŻYWCZY
Dzień dobry.
Czym mogę służyć?
Co podać?
Poproszę sześć bułek.
Nie ma.
Bułki.
To są bułeczki.
Bułeczki.
Proszę sześć bułeczek.
Hej, koleś!
Cudownie.
Tak, cudownie cicho.
Nic się tu nie dzieje.
Dobrze, że wakacje już się kończą.
Spałam jak zabita.
Ja też twardo spałem.
Nie. Chodziłeś po domu.
Lunatykowałeś?
Może to przez to nowe otoczenie.
Muszę iść do pracy, ale najpierw poznamy naszą sąsiadkę.
Zamierzałem pograć z kolegami.
Przecież nie ma internetu.
Jak to?
Instalator przyjedzie dopiero po południu.
Chodźcie.
Czemu to robimy?
Z grzeczności.
Dzień dobry. Sabine Reitsch.
To Hendrik i Eddi. Chcieliśmy się przedstawić.
Jesteśmy nowymi sąsiadami.
Ciekawe, czy wytrzymacie dłużej niż tamci.
Tyle masz ze swojej grzeczności.
Muszę już jechać.
- Może… - Zwiedzę wioskę?
Może to szybciej ci pójdzie?
Rolandi.
Ruszamy.
Hej!
Stary!
Eddi, co robisz?
Przypominają mi…
Chodź.
TU SPOCZYWAJĄ RALF I ROLAND POLZMANNOWIE
DUŻO SZCZĘŚCIA
To tutaj.
JASKINIA OBIR
Organy piszczałkowe.
- W waszych stronach tego nie znajdziecie. - Nie.
Na pewno nie w okolicy.
Tylko na wystawach i slajdach.
Nie do wiary.
ZAKAZ WSTĘPU! RYZYKO ZAWALENIA
Nadjo, spójrz na te wszystkie domy!
Dzień dobry!
Idź się pobawić.
Sam?
Są tam inne dzieciaki.
Możesz im pokazać Nadję.
Dobra.
Cześć.
Co jest?
Mam na imię Friedrich, ale mówią mi Fritz.
Brzmi fajniej.
Czemu mówisz w ten sposób?
Myślałem, że lepiej mnie zrozumiesz, jeśli będę mówić po niemiecku.
Jesteś z Niemiec, prawda?
Wieści szybko się tu rozchodzą.
Bo zwykle żadnych nie ma.
Hej!
Cześć, Chris.
- Milcz. - Milcz.
Patrzcie, Fryca nie stać na dobry rower.
- Kogo? - „Kogo”?
Fryc to głupi Niemiec.
- Takie przezwisko. - Zamknij się, kretynie.
Kretyn.
Mamusia dzwoni.
- Oddawaj, dupku. - Co powiedziałeś?
Nie kuś losu.
- Nazwał cię dupkiem? - Wal się.
Nie martw się. Chris zawsze zachowuje się jak kretyn.
Zazdrości mi.
- Czego? - Mojej kolekcji minerałów.
Dobra, wyduś to.
- Widziałeś już ducha? - Jakiego znowu ducha?
Amalii Polzmann.
- Nie znasz historii Polzmannów? - Nie.
Opowiem ci.
Wydarzyło się to w lecie 1980 roku.
Amalia Polzmann zbierała grzyby,
a jej synowie Ralf i Roland bawili się w ogrodzie.
Kiedy zawołała ich na kolację, nie wiedzieli jeszcze,
że ich matka jest psychopatką i dodała im truciznę do zupy.
Po zabiciu swoich synów Amalia odebrała życie także sobie.
- Wystarczy. - On i tak tego nie rozumie.
Czemu ona i jej dzieci nie spoczywają na cmentarzu?
- Bo samobójstwa są… - Na razie, Friedrichu.
Mów mi Fritz!
I pamiętaj, że was ostrzegałem!
Spójrz.
- Spróbuj. - Co ta kobieta tam robi?
Jaka kobieta?
O kim mówisz?
Al dente.
TWOJE POSTY #PRZYJACIELE #NAJLEPSI #MIŁOŚĆ
GALERIA - WYBIERZ
NOWY POST - UDOSTĘPNIJ #DZIURA #ZABITADECHAMI
#KONIECŚWIATA #EISENKAPPEL
EISENKAPPEL
„Dramat rodzinny w Bad Eisenkappel.
DOWIEDZ SIĘ WIĘCEJ
Dziesięcio- i szesnastoletni bracia oraz ich matka zmarli
na skutek zatrucia grzybami.
Matka dwóch ofiar, Słowenka Amalia P…”
P.
AMALIA P.
Polzmann.
„…prawdopodobnie otruła swoje dzieci, a potem siebie.
Motyw jest nadal niejasny.
Matka chłopców cierpiała na chorobę psychiczną”.
To było 40 lat temu.
Mówią, że morderczyni nawiedza ten dom.
Daj spokój.
To czemu Eddi lunatykuje?
Nie wykorzystuj brata po to, by mnie obwiniać.
- Nie mów o tym Eddiemu. - Jasne.
To nie w porządku, panie Röckl. Mógł mnie pan uprzedzić!
Nie obchodzi mnie to.
Dobranoc.
I nawzajem.
Tata też nawiedza nasz stary dom?
Tak jest.
Nie żartuj.
Chodź do łóżka.
Eddi?
Miewasz ostatnio dziwne sny?
- O jakiejś kobiecie? - O Nadji.
Dlatego namalowałeś ją na ścianie?
Co? Niczego nie namalowałem.
Eddi, to nie jest śmieszne.
Eddi, co ty mówisz?
Co tu się dzieje? Wszystko dobrze?
Chodź.
Już dobrze. Mama tu jest.
Spójrz.
To chyba po słoweńsku. Coś o „mamie”.
Domyśliłem się.
Rozumiem. Nie potrzebujesz mojej pomocy.
Znasz kogoś, kto to przetłumaczy?
Ida.
Idziesz?
Czego chcesz?
To Hendrik. Przyjechał tu z Niemiec.
Mieszka w domu Polzmannów. Jego brata opętał duch.
- Znasz słoweński, prawda? - Trochę.
„Mama jest niewinna”.
O mój Boże.
Amalia Polzmann jest niewinna. Wiecie, co to znaczy?
- Nie. - Nie.
Że ona nie zamordowała swoich synów.
A prawdziwy morderca Rolanda i Ralfa wciąż jest na wolności.
Duch Amalii Polzmann
jest uwięziony w twoim bracie i mówi przez niego.
To nie może być Amalia, bo mówi „mama”.
- Czyli to… - Jeden ze zmarłych braci.
Co Fryc tam knuje?
Zamknij się.
Sama się zamknij.
Z czego się śmiejesz?
- O co ci chodzi? - O co mi chodzi?
- Ej! - A tobie?!
Spływaj do Fryclandu!
- Głupi Fryc. - Kretyni!
Jasne, jasne. Chodźcie.
Krew!
Nic ci nie jest?
Wszystko dobrze. Nic mi nie jest. Dzięki, że pytasz.
Proszę.
Do nosa.
Istne szaleństwo.
Czy to tamp…?
Hendrik?
- Tak? - Jesteś cały?
- Boże, co się stało? - Grałem w kosza.
Idę z Hendrikiem na górę. Obejrzyj telewizję.
- Nadja też może obejrzeć? - Nieważne.
Hura!
Zawsze cię wysłucham.
Dziękuję.
Dobrze.
Rolandi.
Eddi?
Eddi!
- Eddi? - Eddi!
Eddi!
Poszedł na cmentarz!
Cholera.
Eddi!
Słyszysz to?
Cholera.
Eddi.
Co tu robisz? Chodź do mnie.
Już dobrze.
Już dobrze. Tak.
Co robiłeś na cmentarzu?
Wezwała mnie ta kobieta.
Jaka kobieta?
Ta?
To ważne. Co to za kobieta?
Dość rysowania, da Vinci. Pora na kąpiel.
Ścigamy się!
Dobrze!
Wiesz, co znaczy gobe?
Gobe to grzyby.
Dziękuję.
I za to wcześniej też.
Nie ma za co. Skąd wziąłeś słowo gobe?
Mój brat napisał to we śnie.
Chyba nie wierzysz w te wszystkie duchy?
Nie, ale…
to dziwne.
Jak tam twój nos?
Nic mu nie będzie.
Do licha.
Cześć!
Cześć.
Do nosa. Sama też używam.
Dzięki.
Wejdziesz?
Chętnie.
Nie wygląda tak strasznie.
Powinnaś zobaczyć go w nocy.
To zaproszenie?
- Co? - To zaproszenie?
Nie.
Nie to miałem na myśli.
A tu jest…
mój pokój.
To twoja dziewczyna?
Nie, znajoma.
Już jej nie widuję.
Fajne fotki na Insta.
- Dzięki. - Hasztag „dziura”.
Przepraszam.
Tu jest po prostu inaczej.
Siema!
- Co? - Nie tak się witacie?
Raczej nie.
Ale tu przerażająco.
- O, Ida też się włączyła! - W co?
Jak to w co? Trzeba rozwiązać zagadkę morderstwa.
Nie!
W nocy nie było ducha?
Nie.
- Widocznie wiadomość dotarła. - O grzybach?
Twój brat mógł gdzieś usłyszeć słowo gobe.
Nie, to wiadomość od martwych dzieciaków.
Ale…
już wiemy, jak umarli.
Może gobe to jakiś skrót?
Może „duchy nie istnieją”?
Możliwe.
D, U, C, H…
Nie pasuje.
Jeśli to wiadomość z zaświatów,
to czemu oni nie wskażą mordercy?
Może go nie znają?
- Przyjmując, że duchy istnieją. - Wiem, jak się o tym przekonać.
Przez seans.
O, Polaroid!
Jak go dotkniesz, Hendrik utnie ci paluchy!
Dlaczego?
- Należał... - Do naszego taty.
Aparat jest potrzebny, żeby zebrać dowody.
W porządku, ale bądź z nim ostrożny.
Złapcie się za dłonie.
Zamknijcie oczy.
Medium musi wejść w stan lekkiego transu,
aby duch mógł przejąć kontrolę nad ciałem.
A potem zaczną migotać światła, a Eddi uniesie się w powietrze.
Nie żartuj.
To nie poltergeist, tylko zwykłe opętanie!
Już dobrze.
Mogę kontynuować?
W porządku.
Zamknijcie oczy.
Duchy, jeśli tu jesteście, chcemy, żebyście do nas przemówiły.
Ale jazda!
Co powiedział?
„Eddi śpi”.
Jak się nazywasz?
Roland Polzmann.
Kto cię zabił?
Wybaczcie, alergia na kurz.
Uważaj!
- Co? - Usłyszałem hałas.
Fritz!
Ralf i…
Roland?
To muszą być łóżka, w których umarli.
Zamknij się.
Eddi.
Rolandzie.
O co ci chodzi?
Ralf tu idzie! Wynosimy się!
Chodź!
- Zdjęcia! - Zostaw je! Musimy uciekać!
Już dobrze.
Grzyby?
Czemu Roland chciał, żebyśmy to znaleźli?
Eddi ogląda teraz telewizję.
I co?
„Grzyby w sosie śmietanowym, grzyby z dziczyzną…”. Sam wybierz.
- Szpula z filmem. - Super 8.
Mam w domu projektor.
Czemu mnie to nie dziwi?
Zaraz wracam.
Za minutkę!
Jest jeszcze coś.
Wygląda jak pamiętnik.
Szybki jest.
Nie były zaryglowane. Dobrze, że to tylko ja.
- Mama w domu? - Nie.
Rozumiem.
- Kiedy wróci? - Później.
Poczekam w domu, aż…
Odrabiam lekcje.
Nie masz wakacji?
Z kursu językowego.
Uczę się austriackiego.
Cześć.
Jesteśmy na „ty”?
Sorki.
Patrz.
To skuteczny środek na ślimaki. Przepis mojej mamy.
Dziękuję.
Pozdrów mamę.
- Dzień dobry, panie Röckl. - Cześć, Fritz.
Ciekawe, co tam kombinujecie.
- Co robicie? - Dzięki za trutkę.
Nie ma za co.
Jesteśmy kumplami, prawda?
Na razie.
Pa.
Na razie.
Wiesz, że podoba mu się twoja mama?
Mama?
Leci na nią.
„Jedenasty czerwca 1979 r.
W końcu wprowadziliśmy się do nowego domu.
Dzieci z wioski są mało przyjazne i tylko się na mnie gapią.
Piąty lipca 1979 r.
Roland znalazł już przyjaciół.
Mama już kilka razy była na grzybach.
Chyba nie podoba się jej w tej wiosce. Dobrze ją rozumiem”.
Czy to…
Seelos.
Rzeczywiście.
Jest coś jeszcze?
„Trzeci marca 1980 r.
Nasza gosposia dała nam prezenty.
Próbuje też podlizać się mamie,
okazując zainteresowanie naszym ogrodem.
Dwunasty sierpnia 1980 r.
Gosposia chyba ciężko pracuje,
bo tata w podzięce dał jej naszyjnik.
Mamie od dawna nic nie podarował”.
To wszystko.
Serio? Niemożliwe.
To i tak dużo.
Polzmann miał romans z panią Seelos.
- Co o tym świadczy? - Ten wisior.
Podarował go pani Seelos, a żonie nigdy nic nie dał.
Wisior w kształcie ślimaka? To mało romantyczne.
Tak, ale…
Polz pochodzi od słoweńskiego słowa polž, które oznacza „ślimaka”.
- Zatem Polzmann… - To człowiek-ślimak.
- Tak. - Macie szaloną wyobraźnię.
Ale jeśli to prawda,
to pani Seelos powinna mieć wisior ze ślimakiem.
Jak się o tym przekonać?
- Zapytam ją. - Wróciłam!
Nie tak miałeś się nim opiekować. Cześć, Eddi.
- Witam. - Dzień dobry.
To Ida i Fritz.
Świetnie.
Właśnie wychodziliśmy.
- Wrócisz na kolację? - Jasne.
Do widzenia.
To jak to chcesz zrobić?
„Dzień dobry, pani Seelos. Miała pani romans z panem Polzmannem?
Dał pani wisior ze ślimakiem?”
I co tam jeszcze?
No tak: „Zabiła pani Ralfa i Rolanda?”.
Coś w tym stylu.
Nikogo nie ma?
Co teraz?
Poszukamy wisiora.
- Stanę na warcie. - A my mamy tam wejść?
Praca zespołowa.
Czemu ja to robię?
Dzień dobry pani!
Dzień dobry.
Dzień dobry, pani Seelos!
Do diabła!
Szybko!
Chodźcie. Już prawie weszła.
Pospiesz się!
Pani Seelos?
Czy to prawda, że była pani gosposią Polzmannów?
- Powinnam was zgłosić na policję! - Przepraszamy.
Otruła pani Ralfa i Rolanda?
- Fritz! - Posłuchajcie.
Sprzątałam u Polzmannów.
Ale kiedy ona oszalała, już tam nie wróciłam.
Nie pracowałam już dla nich…
kiedy chłopcy zmarli.
A teraz wynocha!
Albo poskarżę się waszym rodzicom!
Ale…
- Kiedy pani… - Przepraszamy, pani Seelos.
- Wszystko dobrze? - Wynoś się!
Ona na pewno coś ukrywa.
- Nie ma wątpliwości. - Dość tego!
- Nie wezwała naszych rodziców. - Tu inaczej się to załatwia!
Tak skutecznie, jak u Polzmannów?
Co zamierzasz zrobić?
Co ja zamierzam? Myślałem, że działamy razem.
- Chcę uciec z tej dziury. - Co cię tu trzyma?
Na pewno nie ty.
Coś jeszcze?
- Świetnie. Spłoszyłeś swoją dziewczynę. - Co takiego?
Ślepy by zauważył, że ona ci się podoba.
A co ty niby wiesz o dziewczynach?
Więcej niż myślisz.
- Wszystko w porządku? - Tak.
Mili ci twoi znajomi.
Kolacja za pół godziny.
Ralfi.
- Dzień dobry. - Nie!
- Odbiło ci? - To trutka na ślimaki.
Wyrzuciłam ją dawno temu.
Co z tobą?
Muszę iść. Możesz to posprzątać?
Na co się gapisz?
Cześć!
- Wiesz, tamtego dnia… - Jestem zajęta.
Byłem podenerwowany
i palnąłem coś, czego nie chciałem.
Przepraszam.
Mam pomysł.
Gdzie jest twój tata?
Nie żyje.
To był wypadek.
Przykro mi.
To było dawno temu.
Dlatego chcesz wierzyć w duchy?
Nie.
- Sama to widziałaś. - Nie wiem, co widziałam.
Przyjdziecie w weekend?
- Gdzie? - Na festiwal kostiumów.
- Wszyscy będą. - Trzeba założyć lederhosen?
Jasne.
To nie.
Szkoda. Będę musiała tańczyć z Chrisem.
- Nie mówisz poważnie. - Serio.
Co się stało?
Ty też go widziałaś.
Nic nie widzę.
A ja widziałam.
Ja też.
Ciekawe.
Eddi jest medium dla Rolanda, a Hendrik dla Ralfa.
Eddi śpi. Wychodzę.
Mam telefon na wszelki wypadek.
Jasne.
- W lodówce jest jedzenie. - Dziękujemy.
Coś jeszcze?
- Nie, dziękujemy. - Miłej zabawy.
W porządku.
Do widzenia.
Co teraz?
Czekamy, aż Hendrik zaśnie i przyjdzie Ralf.
Chipsika?
Fritz. Nie mogę spać przez ten hałas.
Fritz!
No dobra.
Hendrik?
Hendrik!
Nie śpię.
Szybciej!
Mam pewien plan.
Zmyl go.
Hendrik, proszę.
Proszę.
Ido, chodź tu!
To działa.
Niby co?
Sól chroni przed duchami.
A w chipsach jest jej pełno.
Ralf?
Czego chcecie?
Pragnie zemsty.
Morderstwo.
Mama.
Hendrik?
Ostrożnie!
Nie rób niczego, czego możesz pożałować.
Co się stało?
Cholera.
Co tu się dzieje?
Piliście alkohol?
Co? Nie.
Nie macie pojęcia,
co alkohol robi z ciałem.
Nadal rośniecie.
- No co? - Powinnaś się położyć.
- Racja. - Chodź.
Muszę się położyć.
Jak tutejsi mieszkańcy są w stanie pić takie ilości sznapsa?
Moja mama zawsze pije potem wodę i bierze dwie aspiryny.
Ty jesteś Fritz.
- Mamo. - Tak.
Do łóżka.
- Chodź. - Mama idzie do łóżka.
I pamiętaj: żadnego sznapsa.
- Zrobiłem wam krzywdę? - Nie.
Mówiłeś po słoweńsku.
Co mówiłem?
„Pragnę zemsty.
- Morderstwo. Matka”. - To oczywiste, że Ralf jest żądny zemsty.
- Ale na kim? - Na wszystkich. Na całej wiosce.
Pisał w pamiętniku, jak bardzo jej nienawidzi.
Roland powiedział, że jego mama jest niewinna.
To oznacza, że również została zamordowana.
Ralf chce zemsty na mordercy, nie na całej wiosce.
Czyli Ralf wróci.
Tak. Ale spokojnie, nie zostawimy cię.
- Nieźle, prawda? - Wyglądam jak Peter z Heidi.
Trochę tak.
Przejrzyj się.
Nie trzeba.
Musisz zobaczyć, jak ładnie wyglądasz.
Proszę.
Wyglądam jak palant.
No co ty? Jesteś tylko trochę blady.
Idzie na pewno się spodobasz.
Mamo, wyjdę wcześniej.
Dobrze.
Wszystko dobrze?
Wiem, że to dla ciebie duża zmiana.
Ale…
przenieśliśmy się na wieś, bo życie w mieście było za drogie.
To tylko dwa lata.
Potem sam zdecydujesz, co chcesz robić.
Nie zawsze to pokazuję,
ale kocham cię.
Nie musisz przepraszać. Poradzimy sobie.
Idź już. I żadnych sznapsów, jasne?
Sam zobaczysz. Nadciąga burza.
Bzdury.
O ile zakład?
O dziesięć euro?
Zgoda. Niech będzie o dziesięć.
Cześć.
- Napijesz się czegoś? - Chętnie.
Cześć, Fritz. Już ci nalałem.
- Dziękuję. - Nie ma za co.
- A to dla ciebie. - Dzięki.
Poncz chyba się zepsuł.
Gdzie on jest?
Kto?
- Hendrik. - Nie wiem. Zadzwoń do niego.
Nie mam tu komórki.
- Gdzie jesteś? - Na cmentarzu.
- Na cmentarzu? - Ona ma wisior ze ślimakiem.
Wycior ze śliniakiem?
Wisior ze ślimakiem.
- Hendrik? - Chyba znalazłem mordercę. Czekaj.
WYŚLIJ
NIE WYSŁANO
Wejdę do auta.
Jakiego auta?
Hendrik?
Powiedział, że wsiada do auta i że znalazł mordercę.
Widzisz? A nie mówiłem?
Dobry wieczór!
Cześć.
Musimy coś zrobić.
Pani Seelos mówiła, że nie była już gosposią,
kiedy chłopcy umarli.
A może była jeszcze druga gosposia?
Co jest? Czekaj!
Mówiła pani, że nie była już gosposią, kiedy zmarli ci chłopcy.
Wiem, co mówiłam.
Ktoś panią zastąpił?
- Wezwij policję. - A ty?
Idę poszukać Hendrika.
Dziękuję.
Mogę prosić do tańca?
Ten taniec jest mój.
Stój!
Wezwijcie antyterrorystów. Oddział Cobra! Porwano Hendrika!
Wolniej, młodzieńcze. Co się dzieje?
Wezwijcie antyterrorystów.
Oddział Cobra.
Porwano Hendrika.
Przyznaj się. Piłeś alkohol?
Nie!
„Nie mogę opuścić rodziny.
Ale będę łożyć na nasze dziecko. Przykro mi.
Nie możemy się już widywać. Z wyrazami miłości…”
Ralfi.
Zaraz.
Zrobię kakao.
Panie Röckl! Trzeba wezwać policję. Ta kobieta…
Geroldzie, Ralfi wrócił.
Wracaj do środka, mamo. Zajmę się tym.
Mamo?
Nie rób żadnych głupstw.
GDZIE JESTEŚ???
Ido!
- Co ty wyprawiasz? - Byłem w domu Röckla.
Jego matka miała romans z Polzmannem. Mam listy.
Jest w nich coś o ciąży.
To znaczy, że Röckl jest nieślubnym synem Polzmanna.
Tak.
Cholera. Chodź!
Czekaj!
Proszę, Sabine.
- Wszystko dobrze? - Hendrik powinien już tu być.
Nie odpisuje.
Gdybyś wiedziała, co ja wyprawiałem w jego wieku.
Co mówisz, skarbie?
To słoweński.
Eddi nie zna tego języka.
„Hendrik ma kłopoty”.
Eddi, wstawaj.
Musimy iść. Szybko.
Sabine, zaczekaj!
Chris, chodź. Pomożesz mi.
Robi się.
On ma kłopoty. Trzeba mu pomóc.
Fritz, wiesz, gdzie jest Hendrik?
W domu Röcklów. Próbuję im powiedzieć.
- Dobrze, jedźmy tam. - W porządku.
Dzwoń po policję!
Cholera!
Wszystko gra?
Zgubiłem telefon!
Schowajmy się w jaskini!
Uczyliście Eddiego słoweńskiego?
Nie, to Roland.
Kto?
Jeden z duchów. Ten miły.
Ido!
Nie bądźcie głupi!
RYZYKO ZAWALENIA
- Co teraz? - Wyłaź!
Cholera.
Uważaj.
Złap mnie za rękę.
Stać!
Nie wygłupiajcie się! Stójcie, bo będę strzelał!
Czekaj.
Cholera.
Chodź.
No, dzieciaki.
Nie wygłupiajcie się.
Oddajcie mi listy
i o wszystkim zapomnimy.
UWAGA!
Chyba poszedł.
Hendrik!
Powiedz coś, proszę!
Hendrik?
Nic ci nie jest?
- Chyba nie. - Czekaj, pomogę ci!
Cholera! Do diabła!
Ido!
Jesteś cała?
Dzieciaki?
Wszystko dobrze?
Nie sądzę.
Żyjecie?
Jesteście ranni?
Niech nam pan pomoże!
Utknąłem!
Pomocy!
Halo?!
Słyszy nas pan?
Proszę!
Co teraz?
Panie Röckl? Halo?
MAMA
- Wyciągną nas. - Nikt nie wie, że tu jesteśmy.
Ale nas szukają i znajdą.
Prawda?
Ido?
Cieszę się, że tu zamieszkaliśmy.
Przez ciebie.
Ja też się cieszę.
Wyjdziemy stąd, głupku.
Spójrz tam.
Idź.
Sprowadź pomoc.
Poradzę sobie.
Mały Friedrichu
Zaśnij już
Niech przyjdzie noc
Potwory cię nie skrzywdzą
Możesz odpocząć
Odpocząć w spokoju
Idź spać
Moje słoneczko
POLICJA
To nie może się powtórzyć.
Pani Röckl?
On nie może skrzywdzić tych dzieci.
Gdzie jest mój syn?
Nie wiem.
Wisior ze ślimakiem!
Stać!
Wysiadać!
Ida?
Jaskinia!
Zostań w aucie.
Przepraszam.
Przetrzymaj to.
Błagam.
Pamiętasz cud z Karyntii?
Dziecko było przez pół godziny pod wodą,
a jego temperatura ciała spadła do 18,4 stopnia Celsjusza.
Fritz!
Wiem. Już się zamykam.
Powiedział: „To byłaś ty”.
- Roland? - Mamo!
Nic nie mów.
Przecież…
ty nie żyjesz.
„Zabiłaś nas”.
Nie chciałam tego.
Mamo.
Dzieci…
- Proszę. - Dzieci miało nie być w domu.
Chciała pani otruć panią Polzmann,
nie dzieci.
Tak.
Od tamtej pory nie zaznałam szczęśliwego dnia.
„Sprawa otrucia rodziny została ponownie otwarta.
Motywem zabójstwa była miłość sprawczyni do ojca zmarłych dzieci.
Nie chciała otruć dzieci, tylko ich matkę.
Amalia Polzmann nie jest morderczynią ani ofiarą samobójstwa”.
Idziecie?
Pa, Nadjo.
Nie żartuj. To nie poltergeist.
- To tylko opętanie. - Niech ci będzie.
Napisy: Wojciech Matyszkiewicz