Downloaded from YTS.MX
ΕΝΑ ΨΥΧΑΓΩΓΙΚΟ ΣΟΟΥ ΤΟΥ NETFLIX
Official YIFY movies site: YTS.MX
Τι κάνετε;
Και γαμώ.
Σας ευχαριστώ.
Τι κάνετε; Εντάξει.
Σας ευχαριστώ πολύ. Χαίρομαι που είμαι στο Όστιν του Τέξας.
Αλήθεια.
Όταν κάνω περιοδεία, αφήνω πίσω σύζυγο και δύο μικρά,
και είναι αρκετά δεμένη μαζί μου.
Κλαίει, όταν φεύγω.
Δηλαδή...
Όλη την ώρα.
Ναι, όντως.
Φεύγω και λέει "Θα είναι δύσκολο όταν θα λείπεις".
Και μετά εγώ κάνω μια άσκηση υποκριτικής και λέω
"Θα είναι δύσκολο και για μένα".
Καταλαβαίνετε;
Δεν είναι δύσκολο.
Έχει πλάκα.
Το είπα στα παρασκήνια, στο τηλέφωνο, πριν πέντε λεπτά.
Λέει "Είμαι ολομόναχη στο σπίτι".
Και είπα "Είμαι ολομόναχος εδώ".
Όχι, δεν είμαι.
Είναι υπέροχη.
Την αγαπώ. Αγαπώ πιο πολύ τα παιδιά, αλλά την αγαπώ.
Είναι διαφορετική αγάπη.
Δεν θέλω να πηδήξω τα παιδιά. Οπότε να κάτι για αρχή.
"Ωραία, Τομ".
Δεν μπορείς να εξηγήσεις πόσο αγαπάς τα παιδιά σου.
Είναι. Και τώρα είμαι απ' αυτήν την πλευρά,
οπότε με διασκεδάζουν όσοι δεν έχουν παιδιά
που ορκίζονται ότι καταλαβαίνουν.
Είναι το αγαπημένο μου.
Να είσαι με έναν φίλο που δεν έχει παιδιά και λέει
"Ναι, βλέπω ότι αγαπάς τα παιδιά σου.
Ξέρω τι νιώθεις γιατί...
αγαπώ τον σκύλο μου".
"Ναι!"
Όχι, φυσικά.
Δεν υποτιμώ την αγάπη για τα ζώα.
Είναι αληθινή.
-Ναι! -Φυσικά.
Είχα κατοικίδια όλη μου τη ζωή. Είναι το καλύτερο.
Έσωσα ζώα. Σας ενθαρρύνω να το κάνετε.
Έχω έναν σκύλο που λατρεύω.
Αλλά εδώ είναι η διαφορά ανάμεσα στην αγάπη μου για τον σκύλο και τα παιδιά μου.
Αν αυτός ο σκύλος έβλαπτε ένα από τα παιδιά μου,
αμέσως και χωρίς συζήτηση...
θα τον έπνιγα.
Και εννοώ, με κραυγές όπως...
θα έκανα... Κάπως έτσι.
Και μετά θα τον έδινα στον γιο μου.
Θα έλεγα "Θυμάσαι όταν σε τραυμάτισε; Τον σκότωσα".
Θα έλεγε "Τι στο διάολο...
να κάνω με αυτόν τον νεκρό σκύλο;"
Και θα έλεγα "Μήπως να μάθεις να υπερασπίζεσαι τον εαυτό σου
για να μην κάνω τέτοια πράγματα".
Ξέρω.
Πολύ διχαστικό αστείο. Ήταν...
σε όλη την περιοδεία.
Νομίζω ότι χωρίζει το κοινό σε δύο στρατόπεδα.
Άνθρωποι που λένε "Μην κάνεις τους λυγμούς.
Το κάνει αληθινό".
Κι άλλοι που λένε
Κάν' τους. Αυτό είναι το αγαπημένο μου". Και…
ξέρετε πού ανήκετε.
Ναι.
Τα παιδιά σε αναγκάζουν να κάνεις τρελά πράγματα.
Δεν είμαι καν περήφανος για όσα έχω κάνει.
Πέρυσι, ήταν η πρώτη φορά που κάποιος εκφόβισε ένα από τα παιδιά μου.
Δεν αντέδρασα καλά.
Πήγα τον μεγαλύτερο γιο μου σε ένα πάρκο.
Ήταν δυόμισι ετών.
Το πιο χαριτωμένο παιδί.
Και μπαίνει στην παιδική χαρά
Και καθώς μπήκε μέσα ένα μεγαλύτερο παιδί...
Τεσσάρων, δηλαδή.
Λέει "Δεν μπορείς να παίξεις. Είναι δικό μου ".
Και του λέω, "Θα φας κλοτσιά στο στήθος".
"Τι;" λέει αυτός.
Και λέω, "Θα σε βγάλω με τις κλοτσιές έξω αμέσως!"
Αρχίζει να κλαίει, λοιπόν. Εγώ γελάω.
Όλοι μαζεύονται τριγύρω.
Δεν μπορείς να το κάνεις αυτό.
Δεν μπορείς να κάνεις τίποτα σε ένα κωλόπαιδο.
Μπορείς να βρίζεις δίπλα τους.
Όχι αυτά, όμως. Είναι σημαντική διαφορά.
Δίπλα τους,
και φαντασιώνεσαι ότι τα επαναλαμβάνουν στο σπίτι
και μπλέκουν κι αυτό είναι πολύ ικανοποιητικό.
Αλλά πρέπει να βάλεις ρυθμό, αλλιώς δεν θα το θυμούνται,
γιατί είναι χαζά παιδιά.
Οπότε, πρέπει να λες
"Γαμώτο, κατούρημα, καριόλα, μουνί, τα αρχίδια μου
Γλείψε το πουλί μου, φάε μου τον κώλο"
Και το παιδί θα λέει..
"Τι είναι αυτό;"
Θα πω "Πήγαινε πες το στη μαμά σου. Αυτό είναι ".
Καθώς περνάνε, μπορείς να τα χτυπήσεις κατά λάθος.
Το έχω δοκιμάσει, αλλά πρέπει να...
Καθώς περνάνε.
Έτσι, και μετά θα κάνουν...
"Γαμώτο, κατούρημα, καριόλα, μουνί, τα..."
Έχετε γνωρίσει κάποιον
τόσο βαρετό, που νιώθετε σαν να σας δηλητηρίασαν;
Τους μιλάς και σκέφτεσαι "Νιώθω ότι πεθαίνω.
Και νομίζω ότι εσύ φταις".
Τον λένε Κρεγκ. Τον γνώρισα...
Έπιασα το όνομά του.
Είπα "Θα σε θυμάμαι για πάντα".
Τον γνώρισα στην τράπεζα.
Είναι ταμίας τράπεζας;
-Όχι. -Είναι φρουρός ασφαλείας;
Όχι.
Τι κάνει;
Δεν ξέρω. Ό,τι κι αν λένε αυτόν που στέκεται στον προθάλαμο
της τράπεζας σήμερα.
Πού μπαίνεις και λες "Δουλεύεις εδώ;"
Και λέει, "Έτσι νομίζω". Αυτός ο τύπος.
Ο σύνδεσμος του προθάλαμου.
Τον είδα. Συναντήθηκαν τα βλέμματά μας.
Δεν ξέρω πώς είστε εσείς. Για μένα, αν κάνουμε οπτική επαφή…
Την ημέρα. Όχι τη νύχτα.
Αλλά κατά τη διάρκεια της ημέρας,
από αξιοπρέπεια. Αναγνωρίζω την παρουσία σου.
Και αυτό έκανα.
Κάναμε οπτική επαφή και λέω "Πώς τα πας;" Κι έκανε...
Κι εγώ "Εντάξει, λοιπόν..."
Και φτάνω στη δεύτερη πόρτα για να μπω μέσα.
Κι όταν πάω να την ανοίξω, ακούω "Πας στην τράπεζα;"
Λέω "Είναι ακόμα τράπεζα;"
Λέει "Ναι".
Λέω "Θα ήθελα".
Και λέει "Πήγαινε".
Κι εγώ...
"Εντάξει.
Ευχαριστώ".
Και πάω ν' ανοίξω και λέει
"Θα πάω στη Βιρτζίνια την άλλη βδομάδα".
"Σ' εμένα το λες;"
Λέει "Ρώτησες 'Πώς τα πας;'" όταν ήρθες.
Έπρεπε να το σκεφτώ.
Αυτό κάνω".
"Είναι το πιο τρελό πράγμα που έχω ακούσει.
Και δεν λειτουργεί έτσι η ερώτηση, αλλά εντάξει".
Και πάω ν' ανοίξω και μου λέει,
"Η αδερφή μου ζει εκεί" και κάνω
"Πόσο καιρό ζει εκεί;"
Τώρα είμαι παγιδευμένος.
Λέει "Δεκαπέντε χρόνια".
Και λέω, "Δεν έχεις πάει ποτέ;" Και λέει "Μπα".
Τώρα αρχίζω να τον κοιτάζω, "Φίλε, πηγαίνεις με αμάξι στη δουλειά
ή κάποιος σε πηγαίνει;" Με πιάνετε;
Νομίζω ότι...
Ναι.
Νομίζω ότι μπορούσε να το δει στο πρόσωπό μου.
Γιατί, από το πουθενά, λέει "Οδηγώ".
Είπα "Ωραία, φίλε."
Κι εγώ οδηγώ. Είναι τρελό.
Πρέπει να μπω μέσα".
Λέει, "Ναι, θα δούμε την Ουάσινγκτον και κάποια μνημεία".
Λέω "Θα ήθελα να ακούσω, μα πρέπει να κάνω μια κατάθεση".
Λέει "Θα είμαι εδώ όταν βγεις". Λέω "Καριόλη!"
Γάμα τον.
Και γάμα τους όλους σαν αυτόν.
Αν έχεις το θράσος να πεις στον κόσμο πώς τα πας
όταν λένε "Πώς τα πας;"
αυτό είναι αγενές και εγωιστικό.
Σοβαρολογώ.
Υπάρχουν δύο αποδεκτές απαντήσεις.
"Καλά" και "τέλεια".
Κι αν είσαι δυστυχισμένος, λες "Καλά".
Δεν επιβαρύνεις τους ανθρώπους με τα πραγματικά σου προβλήματα
σε έναν ευγενικό διάλογο.
Ναι.
Είναι αλήθεια.
Ξέρετε γιατί;
Γιατί κανείς δεν θέλει να ακούσει τα προβλήματά σου.
Τα προβλήματά σου μου τον ρίχνουν
και προσπαθώ να παραμείνω αναμμένος.
Τώρα...
Ξέρετε ποιος έχει καλό σύστημα;
Ο Ροντρίγκο Ντουτάρτε, ο πρόεδρος των Φιλιππίνων.
Αν δεν ξέρετε,
ο πρόεδρος των Φιλιππίνων είναι πολύ ωραίος τύπος και...
έχει πολλές διασκεδαστικές ιδέες.
Μία από αυτές είναι ότι προσλαμβάνει ομάδες δολοφόνων με μηχανές
για να σκοτώνουν κόσμο.
Ούτε συλλήψεις, ούτε δίκη.
Σε ποιον το κάνει;
Σε εμπόρους ναρκωτικών και υποθετικούς χρήστες.
Υποθετικούς.
Ξέρετε πόσοι κουρασμένοι πεθαίνουν κάθε μέρα στη Μανίλα;
Δε σας φαίνεται τρελό;
Φεύγεις από το σπίτι σου στις 5 το πρωί.
Και τότε ακούς...
"Ξύπνησα!"
Σε πλησιάζουν και ρωτάνε. "Είσαι φτιαγμένος;" Λες "Μόλις ξύπνησα".
Λένε "Έχεις φτιαχτεί!". Μπουμ. Σε σκοτώνουν.
Είναι φρικτό.
Είμαι αξιοκατάκριτο.
Ελπίζω να το υιοθετήσουμε κι εδώ.
Όχι...
για χρήση ναρκωτικών προφανώς.
Νομίζω ότι πρέπει να το κρατήσουμε για όσους μιλάνε με ανοιχτή ακρόαση
με τηλέφωνα μπροστά στο πρόσωπό τους.
Καταλαβαίνετε; Ναι.
Ποιοι είναι αυτοί που κυκλοφορούν αδιαφορώντας για τους γύρω τους;
Περιμένεις στην ουρά για καφέ,
κι ακούς δυνατά μια συναρπαστική ιστορία δύο ανθρώπων.
Πάντα πάει κάπως έτσι "Πού ήσουν χθες βράδυ;"
Κόψε τον λαιμό τους, εκεί στην ουρά.
Κλότσα το σώμα. "Μπορώ να έχω έναν καφέ;"
Πολύ βίαιος; Το καταλαβαίνω.
Ξέρετε ποιανού τα μπαλάκια θα ήθελα να κλείσω σε γραμματοκιβώτιο
για 20 λεπτά;
Ενήλικες που παίρνουν πρωινές πτήσεις και δεν έχουν δει ποτέ σύννεφα.
Δεν ξέρω...
αν...
είχατε την τύχη να πάρετε μια πρωινή πτήση
όπου υπάρχει η σιωπηλή συμφωνία "Θα είναι όμορφα και σκοτεινά
για να ξεκουραστούμε στο ταξίδι".
Αλλά πάντα παίζει ένα βίντεο στη θέση 16C.
Ναι.
Ένας τύπος που κάθεται εκεί και λέει "Δεν έχω ξαναδεί τέτοιο σύννεφο.
Να κι άλλο ένα".
"Τι είσαι; Τεσσάρων;
Κλείσε το σκίαστρο. Προσπαθούμε να ξεκουραστούμε".
Κι όσοι βάζουν φιγούρες και τα ονόματα των μελών της οικογένειας
στο πίσω παρμπρίζ του αυτοκινήτου τους.
Πρέπει να εκτελούνται δημόσια
στο αμάξι τους, για να κρατάμε σκορ στο παράθυρο.
Δε σας φαίνεται τρελό;
Δεν έχετε προστατευτικά ένστικτα;
Είναι τρελό.
Σταματάς σε τυχαίο κόκκινο φανάρι,
και το αμάξι μπροστά σου λέει "Είναι αστείο που δεν ρώτησες, αλλά..
μέσα είναι η μαμά και ο μπαμπάς...
ο Μπράιαν και η Μαρίσα.
Υπάρχει μια μπάλα ποδοσφαίρου δίπλα στον Μπράιαν,
γιατί λατρεύει το ποδόσφαιρο".
Ο Μπράιαν λατρεύει να κακοποιείται σεξουαλικά; Γιατί...
έβαλες το όνομα και το αγαπημένο του άθλημα ως δόλωμα στην κοινωνία.
Έχεις τρελαθεί τελείως;
Γιατί δεν βάζεις και τη διεύθυνση και το καθημερινό του πρόγραμμα
εκεί δίπλα;
"Ο Μπράιαν ξυπνάει στις έξι, γυρνάει στη μία, μπάνιο στις επτά.
Ελάτε αν θέλετε".
Δεν είναι σωστό.
Παιδιά...
έχετε σκεφτεί ποτέ πόσες φορές
έχετε κοιμηθεί με τους συντρόφους σας;
Δεν πρέπει να ξέρετε την απάντηση. Θα ξεκινήσω από κει. Εντάξει;
Αν ξέρετε, είναι τρομακτικό και…
θέλουμε να φύγετε.
Ναι. Αν κάθεστε εδώ και λέτε, "Επιτέλους κάποιος ρώτησε.
Είναι 926!"
Να η έξοδος. Αυτό που λέω...
Είναι λογικό να υποθέσουμε
αν είστε με κάποιον τρία χρόνια, έχετε μια υγιή σχέση,
μπορεί να κοιμηθήκατε μαζί μερικές εκατοντάδες φορές.
Σωστά; Σωστά.
Θέλω να σκεφτείτε πόσες φορές ο μπαμπάς σας
έχει τελειώσει μέσα στη μαμά σας.
Τόσες πολλές φορές!
"Τομ, γιατί το λες αυτό;"
Βασικά, νομίζω πως όλες οι μαμάδες μας
είναι ένα μάτσο τσούλες, αλλά...
Η μαμά σας περισσότερο από τη δική μου.
Είναι δύσκολο να βγάλεις την εικόνα απ' το κεφάλι σου, εφόσον την έβαλα.
Λες "Να πάρει, η μαμά μου στάζει;"
Μάλλον, ναι.
Μούσκεμα.
Η μαμά σας έκανε κάτι βρόμικο.
Ας το συζητήσουμε.
Πραγματικά, το έκανε.
Θέλω να την υπερασπιστώ.
Δεν φταίει αυτή.
Ο μπαμπάς σας φταίει.
Ο πατέρας σας, με όλο τον σεβασμό, είναι σκατιάρης. Λιγάκι!
Κι αν λέτε "Όχι ο μπαμπάς μου.
Είναι καλός".
Ναι, για σας.
Δεν είναι πάντα έτσι για τη μαμά σας.
Αν είναι μαζί τρεις δεκαετίες,
λέτε να μη λέει μερικά χυδαία πράγματα...
κάθε τόσο;
Φυσικά!
Είναι ξαπλωμένοι στο κρεβάτι.
Ο μπαμπάς σας στριφογυρίζει, δεν μπορεί να κοιμηθεί...
Κι η καημένη η μαμά σας λέει "Όλα καλά, αγάπη μου;"
"Μια χαρά".
"Ήταν καλό το δείπνο;"
"Ναι. Σκάσε, προσπαθώ να κοιμηθώ".
"Μπορώ να βοηθήσω;"
"Ναι. Μπορείς να γλείψεις τα μπαλάκια μου".
Θέλετε να μάθετε κάτι;
Η καημένη η μητέρα σας, το κάνει.
Επειδή είναι τσιμπουκλού. Η μαμά σας κατεβαίνει χαμηλά...
Και λέει "Μου αρέσει η ζωή μου".
Η μαμά σας.
Η γιαγιά σας.
Σκεφτείτε κάποια πράγματα που έκανε.
Στις ράγες του σιδηροδρόμου ή όπου διάολο βολόδερνε.
Στο Ελ Πάσο! Δεν ξέρω.
Λέτε "Γιατί το λες αυτό, Τομ;"
Γιατί περνάω ωραία.
Γιατί μου αρέσει να ταράζω τον κόσμο.
Ναι. Δεν ξέρω τι λέει για μένα, από ψυχολογική άποψη,
αλλά υπάρχει... Δεν ξέρω, μια μπάντα
μέσα μου αυτήν τη στιγμή που λέει "Μπράβο!"
Ναι.
Στο μυαλό μου, φαντάζομαι κάποιον να λέει "Περνούσα καλά
μέχρι να μιλήσει για την τσούλα μάνα μου".
Και με χαροποιεί. Δεν ξέρω.
Θα ταράξω κάποιον και θα μου πει.
Θα προσπαθήσει να μου πει,
γιατί θα μου στείλει μήνυμα που δεν θα διαβάσω ποτέ...
Τα διάβαζα όλα.
Και μου πήρε πολύ καιρό να καταλάβω ότι δεν πρέπει.
Πιστεύω ότι κανένας καλλιτέχνης δεν πρέπει να τα χωνεύει όλα.
Και δεν το ήξερα για πολύ καιρό,
μακάρι να το ήξερα, γιατί σε επηρεάζει.
Την πρώτη φορά που έμπλεξα που είπα κάτι
ήταν πριν πέντε χρόνια.
Έμπλεξα που είπα "Τσιγγάνος" στην τηλεόραση.
Δεν είπα τίποτα καλό γι' αυτούς, οπότε...
θα το διατυπώσω αλλιώς.
Ήμουν σε εκπομπή. Είπα "Ποιος δεν μισεί τους τσιγγάνους;"
Και μετά,
όλοι στην εκπομπή είπαν "Είμαστε μαζί σου", αλλά...
μετά το έμαθαν εκείνοι.
Και επικοινώνησαν μαζί μου.
Όπως η πρόεδρος των τσιγγάνων,
που μου έστειλε μήνυμα.
Μάλλον έκλεψε το κινητό κάποιου.
Μου έστειλε ένα μήνυμα, λοιπόν.
Ξέρουμε ποιος ταξιδεύει.
Μου έστειλε ένα μήνυμα.
Έγραφε "Είπες τη λέξη από Τ στην τηλε...
"Τη λέξη από Τ;"
Είμαι ενήλικας. Και μιλάμε στο μέιλ. Και είναι πολύ Κ.
Δεν ήθελα να την πιέσω, να την κάνω Μ. Ξέρετε τι εννοώ;
Πού είναι οι λέξεις μου από Ν; Εντάξει, κοιτάξτε…
Έλα, φίλε...
Είναι σύγχρονη κωμωδία, ακολούθα το πρόγραμμα…
Μετά, εκείνη συνέχισε.
Λέει "Για να ξέρεις, είμαστε περήφανοι για την εθνότητά μας".
Κι εγώ είπα "Ναι, θα έπρεπε. Δεν έχετε τίποτα άλλο.
Ελπίζω να είστε καλοί στην κατασκήνωση".
Φιλοφρόνηση ήταν.
Έλεγα "Μου αρέσει η εθνοτική υπερηφάνια σας, γιατί την κερδίσατε".
Και ειλικρινά, δεν νομίζω ότι όλοι το έχουν κάνει.
Όλοι λένε "Είμαστε οι καλύτεροι". Όχι, δεν είστε.
Είναι αδύνατον να είναι όλοι οι καλύτεροι.
Σοβαρολογώ. Κάθε ομάδα είναι…
Όχι. Ως παράδειγμα, να το πω,
πόσοι άνθρωποι εδώ, ας πούμε, είναι Ιταλοί;
Εντάξει.
Δεν σας βαρέθηκαν οι υπόλοιποι; Σωστά;
"Είμαστε οι καλύτεροι! Γαμημένα μακαρόνια!"
Λες "Εντάξει".
Τα ζυμαρικά είναι κινέζικα. Ηρεμήστε.
Τέλος πάντων, μετά από αυτό, συνέχισα να διαβάζω μηνύματα.
Διαβάζω.
Και πριν λίγο καιρό, πήρα μέσα σε έξι εβδομάδες,
200.000 μέιλ και μηνύματα από τη Λουιζιάνα μόνο,
για τα αστεία που είχα πει σ' ένα σόου. Τώρα..
Αν δεν ξέρετε, είχα ένα αστείο σε προηγούμενο σόου...
και...
Ναι, μια χαρά.
Ήταν πολύ χαζό.
Το αστείο ήταν ότι είπα "Ξέρετε κάτι;
Πρέπει να χτίσουμε έναν τοίχο σ' αυτήν τη χώρα,
αλλά γύρω από εκείνη τη χαζή πολιτεία".
Αυτό ήταν το αστείο μου.
Είμαι τόσο χαζός που είπα "Σε όλους θα αρέσει το αστείο".
Όχι.
Όχι σ' εκείνους που αφορά.
Έχω τόσες πολλές ανορθόγραφες απειλές θανάτου και...
"Είναι Κρεολή γλώσσα; Τι στο διάολο προσπαθούν να μου πουν;"
Με ρώτησαν τόσα πολλά, ήμουν στις ειδήσεις...
και τώρα το κάνω εθελοντικά.
Οπότε, ορίστε η αλήθεια.
Ποτέ δεν θα τους επέκρινα τόσο σκληρά,
αν είχα πάει στο Αρκάνσας, που τώρα έχω πάει.
Τι;
Τι...
χαβούζα είναι αυτό το μέρος!
Νομίζω ότι όταν ο κόσμος τραβάει το καζανάκι στη Λουιζιάνα,
όλα έρχονται στο Αρκάνσας.
Μυρίζει ανεκπλήρωτα όνειρα, κωλοτρυπίδες και…
λίγο μπάρμπεκιου.
Ακούστε το συναρπαστικό.
Οι περισσότεροι δεν θα το ζήσετε ποτέ,
αλλά αν προσβάλλεις μια μεγάλη ομάδα ανθρώπων,
ας πούμε, μια ολόκληρη πολιτεία...
τελικά, μαθαίνεις πολλά γι' αυτούς.
Δεν το θέλεις.
Αλλά επιμένουν, οπότε...
Ναι. Ξέρω τα πάντα για τη Λουιζιάνα. Είναι το χειρότερο.
Είμαι σαν ανεπίσημος ιστορικός του μέρους που δεν θέλω να πάω.
Το μότο τους είναι κολλημένο στο μυαλό μου.
Σαν τον δείκτη Dow Jones, όλη μέρα, κάθε μέρα.
"Λουιζιάνα, το μέρος που ο κόσμος καπνίζει στα αμάξια με τα μωρά τους".
Στο Αρκάνσας, "Τελειώσατε μ' εκείνο το μωρό;"
"Τι θα το κάνετε;" "Θα το φάμε. Τι εννοείς;"
"Γουρουνάκι!"
Τώρα...
πήρα πολλά μηνύματα και από την κοινότητα με σύνδρομο Ντάουν.
Πλάκα είχε.
Ακούστε πώς έχει το πράγμα.
Οι άνθρωποι με σύνδρομο Ντάουν
γράφουν πολύ πιο κατανοητά από αυτούς στη Λουιζιάνα. Οπότε…
Καταφέραμε να συζητήσουμε.
Και νομίζω ότι έχω ωριμάσει από τότε. Σοβαρολογώ. Όντως.
Νομίζω, για παράδειγμα, σήμερα,
νομίζω πως είναι τεμπελιά και ξεπερασμένο να πεις "Είσαι καθυστερημένος;"
Κ-Α-Θ-Υ-Σ... Το πιάνετε.
Κι ακούστε τον λόγο.
Όταν το λέω αυτό, προσπαθώ να πω "Είσαι ηλίθιος;
Είσαι ανόητος; Είσαι βλάκας;"
Και δεν είναι η σωστή λέξη.
Η σωστή λέξη είναι "Κέιτζουν".
Αυτό θα λέω, λοιπόν...
από τώρα κι έπειτα.
Άντε γαμηθείτε πάλι.
Αυτό λέω. Τώρα…
Ναι.
Θα σας πω κάτι, όμως. Θέλω να ξέρετε κάτι.
Δεν είμαι κωμικός που λέει
"Δεν καταλαβαίνω γιατί ταράζονται οι άνθρωποι".
Είναι η πιο ηλίθια οπτική που μπορείς να έχεις.
Καταλαβαίνω απολύτως.
Νομίζω ότι έχεις δικαίωμα να προσβληθείς από ό,τι σε προσβάλλει
και νομίζω ότι έχεις δικαίωμα να το εκφράσεις.
Δεν νομίζω, όμως,
ότι έχεις δικαίωμα να περιμένεις οποιονδήποτε να κάνει κάτι γι' αυτό.
Ναι.
Όπως κι αν εκφράσεις οποιοδήποτε άλλο συναίσθημα.
Αν λες "Είμαι καυλωμένος. Πεινάω. Είμαι κουρασμένος ".
Θα έλεγα "Έχεις πολλά θέματα.
Φαίνεται πως πρέπει να μαλακιστείς, να φας σάντουιτς και να κοιμηθείς.
Κι αυτά είναι δικά σου.
Θα σου κάνω ένα ξεκίνημα, αλλά...
δεν θα τελειώσω".
Και πιστεύω ότι πρέπει να έχω το δικαίωμα να απαντήσω.
Έτσι πρέπει να είναι.
Λέω κάτι, λες κάτι
και συνεχίζεται.
Θα πω, λοιπόν, ότι δεν με πτοεί η εξοργισμένη κουλτούρα.
Σοβαρολογώ. Δεν με επηρεάζει.
Επειδή ασχολούμαι με συναισθηματικά εύθραυστους ανθρώπους κάθε μέρα.
Έχω δύο παιδιά
και μου φέρνουν τα προβλήματά τους.
Ναι. Και τους μιλάω γι' αυτά.
Τους μιλάω διαφορετικά απ' ό,τι θα μιλούσα σ' εσάς.
Θα έρθουν κοντά μου κι ο μεγάλος θα πει...
"Είναι δυνατά...
εκεί πέρα".
Και θα πω "Είναι;
Τότε, μην πας εκεί".
Λέει "Εντάξει".
Κι εγώ απαντάω, "Εντάξει".
Και μετά λέω "Μουά" και τον φιλάω στο κεφάλι.
Έτσι θα αρχίσω να μιλάω στους ενήλικες,
που μου λένε πως προσβάλλονται με αστεία σε κωμικά σόου.
Ναι.
Το καλύτερο είναι πως δεν χρειάζεται να συμφωνείς.
Γι' αυτό είναι ωραίο να ζεις σ' αυτήν τη χώρα.
Δεν χρειάζεται να συμφωνείς, μα θα ξέρεις τι σκέφτομαι.
Άρα, αν με πλησιάσεις και πεις
"Πληγώθηκα πολύ από ό,τι είπες στο σόου σου..."
"Αλήθεια;
Δεν πρέπει να ακούς πράγματα που δεν σου αρέσουν. Μουά".
Θα σε φιλήσω στο κεφάλι.
Αναρωτιέστε ποτέ τι ιδιοκτήτης σκλάβων θα ήσασταν;
Τώρα…
Όχι τώρα!
Είναι το 1831, είστε λευκοί, ζείτε...
ακριβώς εκεί που μένετε τώρα.
Λέτε "Δεν θέλουμε να παίξουμε αυτό το παιχνίδι".
Γάμα το! Θα παίξω εγώ.
Ξέρω πώς θα ήμουν. Μ' αρέσει να αγοράζω αμάξια.
"Ξέρω ότι έχουμε τρεις, αλλά κοίτα αυτόν τον τύπο!"
Εντάξει...
Αν δεν σας άρεσε το αστείο, μην το σκέφτεστε. Τώρα…
Γυναίκες.
Νιώθετε ότι είστε σχεδόν ισότιμοι πολίτες;
Επειδή δεν είστε!
Είμαι μαζί σας.
Δεν είπα ότι δεν θα έπρεπε. Είπα ότι δεν είστε, γιατί έχω μάτια.
Δεν είστε. Δεν νιώθετε τη μεγάλη ανισορροπία που ζούμε;
Οι άντρες πληρώνονται περισσότερα για να κάνουν την ίδια δουλειά.
Πλεονέκτημα, άντρες.
Οι γυναίκες μάς θυμώνουν για όσα κάνουμε στα όνειρά τους.
Πλεονέκτημα, γυναίκες.
Μαλακία δεν είναι;
Όταν τρως πρωινό και λες "Γιατί με κοιτάει έτσι;"
Λέει "Ήσουν μαλάκας στο όνειρό μου χθες βράδυ".
Και σκέφτεσαι "Εντάξει, ωραία".
Σοβαρολογείς;
Θα ήθελα να ζητήσω συγγνώμη...
για ό,τι έκανα στο όνειρό σου χθες το βράδυ".
Λέει "Ευχαριστώ". Κι εσύ λες
"Θα φύγω από εδώ".
Νομίζω ότι o συσχετισμός δυνάμεων που ζούμε καθορίστηκε από έναν άντρα.
Προφανώς.
Πραγματικά, πιστεύω πως στόχευε στην ισότητα.
Και νομίζω ότι τη μέρα που θα τον πρότεινε
έφευγε από το σπίτι του κι η γυναίκα του τον σταμάτησε στην πόρτα κι είπε
"Πηδούσες τα βυζιά μιας καστανής στο όνειρό μου χθες το βράδυ".
Και λέει, "Ξέρεις κάτι;
Όχι.
Εσύ θα απαντάς τα τηλέφωνα.
Αυτό θα κάνεις". Και έφυγε.
Εντάξει.
Μην αστειεύεσαι για την κουλτούρα μας. Εντάξει.
Αλήθεια;
Ούτε αυτό είναι αστείο;
Δεν νομίζετε ότι υπάρχουν κάνα δυο εδώ
που λένε "Εγώ απαντάω τηλέφωνα".
Σου φαίνεται αστείο;
Τη Δευτέρα, θα πούνε "Γεια σας, ευχαριστώ...
Γάμα τον τύπο". Σωστά;
Μερικές φορές, βλέπεις την ανισορροπία των δυνάμεων μπροστά σου
ανάμεσα στα φύλα με πολύ άσχημο τρόπο.
Φυσικά, όταν λέω "φύλα",
μιλάω μόνο για δύο από τα εκατοντάδες που υπάρχουν.
Θα ήθελα να είμαι ξεκάθαρος.
Δεν έχω πρόβλημα να αποκαλέσω κανέναν ό, τι θέλει.
Δεν είναι βάρος.
Μπορείς να ορίζεσαι ως κορδόνι.
Και θα σε φωνάζω Ζιμ και Ζιρ, αν μου το ζητήσεις.
Αν το βρίσκω λίγο ανόητο;
Όπως και το μπάντμιντον, και είναι ολυμπιακό άθλημα.
Καταλαβαίνετε;
Ορίστε τι έγινε. Γυρίζαμε μια ταινία λίγους μήνες πριν
και μια μέρα, τελειώσαμε νωρίς τα γυρίσματα.
Ήταν αργά το απόγευμα.
Και φεύγω από το πλατό και παρατηρώ ένα μπαρ απέναντι.
Λέω "Θα μπω στο μπαρ, θα πιω ένα ποτό και θα πάω στο ξενοδοχείο".
Αρκετά απλό, έτσι;
Μπαίνω μέσα, βλέπω μια γυναίκα που κάθεται στο μπαρ
και κάνει παράξενα πράγματα.
Αν σκέφτεστε "Τι εννοείς, Τομ;"
Νομίζω ότι υπάρχει ένα φυσιολογικό φάσμα συμπεριφοράς
κάποιου που κάθεται στο μπαρ.
Αν τους δεις να κάθονται εκεί, μπορεί να κάνουν έτσι,
ή "Γεια",
ή ίσως και...
Αυτή η κυρία κάθεται στο μπαρ και κάνει...
"Κέικ φτιάχνει; Τι κάνει εκεί πέρα;"
Και το πρόσεξα αργά.
Το παρατήρησα καθώς περνούσα. Συμβαίνει κάποιες φορές.
Περπατάς και βλέπεις κάτι καθώς περνάς.
Λες "Αυτό είναι τρελό" και συνεχίζεις.
Τότε λες "Πρέπει να το ξαναδώ αυτό.
Δεν ξέρω πώς θα το ξαναδώ αυτό".
Τώρα είμαι ακριβώς στο κέντρο,
και βλέπω τη γυναίκα να κάθεται εκεί, στις 4:30 το απόγευμα,
και κάθεται εκεί...
Και χαϊδεύεται. Δεν ξέρω.
Παίζει με το μουνί της. Ξέρετε τι προσπαθώ να πω.
Και δεν είναι σέξι, αν αναρωτιέστε.
Αν ρωτάτε "Ήταν πολύ σέξι;"
Όχι, δεν ήταν.
Εξαιτίας αυτού, το μαρτύρησα αμέσως.
Ξέρετε τι τρέχει.
Πάω στον μπράβο στην πόρτα. Λέω "Συγγνώμη.
Εκείνο το μη μοντέλο εκεί πέρα,
το παίζει στο μπαρ".
Κι αυτή η ντουλάπα κοιτάζει και κάνει
"Ναι, μίλα της". Και λέει...
Λέω "Συγγνώμη;"
Λέει "Δεν θέλω καμία σχέση μ' αυτό".
Δεν νομίζω ότι θέλει κανείς.
Μια γυναίκα αυνανίζεται στο μπαρ.
Είναι σαν...
Σαν να τον αηδιάζει η εξωφρενική απαίτησή μου.
Λέει "Εντάξει, φίλε, Χριστέ μου".
Σηκώνεται, κάνει τη μισή διαδρομή ως εκεί, γυρνάει,
και λέει "Δεν μπόρεσα".
Λέω "Πρέπει".
Καλεί τη σερβιτόρα.
Αυτό το γλυκό 22χρονο λέει "Τι γίνεται, παιδιά;"
Της λέει "Χειρίσου το".
Λέει "Εντάξει".
Πάει εκεί, πολύ ευγενική, κάτι εντελώς τρελό...
δεδομένης της κατάστασης.
Δεν την ακούω, αλλά διαβάζω τη γλώσσα του σώματός της.
Λέει "Γεια".
Και λέει "Όλοι σε βλέπουν".
Και μετά λέει "Σταμάτα.
Σταμάτα".
Λέει "Υπόσχεσαι;"
Μετά λέει "Ευχαριστώ".
Και επιστρέφει και λέει "Σταμάτησε".
Λέω "Τελείωσε ή σταμάτησε;"
Λέει "Σταμάτησε".
Λέω "Εντάξει. Περίμενε, μπορεί να μείνει;"
Και λέει "Ναι".
Τη ρώτησα γιατί.
Και λέει "Επειδή σταμάτησε".
Λέω "Συγγνώμη, θα μπορούσα να μείνω,
αν καθόμουν στο μπαρ σου να παίζω το κεφάλι;
Ξέρετε...
Θα με χτυπούσες στον ώμο και θα μου έλεγες 'Με συγχωρείς.
Θα βάλεις το πουλί σου στο παντελόνι σου;
Ευχαριστώ. Θέλεις κοτομπουκιές ή Σπράιτ ή κάτι;"
Λέω "Θα καλούσες τις Ειδικές Δυνάμεις και θα μπούκαραν στο κτήριο από τη στέγη.
Κάποιος θα μου έσπαγε το κεφάλι πάνω στο μπαρ
και θα κάνατε παρέλαση καθώς θα μετέφεραν έξω το πτώμα μου".
Και λέει "Έχεις δίκιο".
Ίσως υπερβάλλω. Δεν ξέρω.
Δεν την παίζω στα μπαρ.
Πριν χρόνια, δεν θα το έβρισκα απαραίτητο να κάνω αυτήν τη δήλωση,
αλλά με όλα αυτά τα σκάνδαλα, δεν την παίζω σε μπαρ.
Ένας άλλος λόγος που σταμάτησα να διαβάζω μηνύματα.
Έπαιρνα μηνύματα συνέχεια.
Ο κόσμος έλεγε "Γεια σου, μεγάλε.
Μην επιτίθεσαι σεξουαλικά σε κανέναν
για να είμαι οπαδός σου".
Πρώτα απ' όλα, λύση ή θάνατος.
Αλήθεια.
Δεν θέλω δειλούς μαζί μου.
Δεύτερον,
τι να γράψω; "Ωραία που νοιάζεσαι, αδερφέ;"
"Ήμουν έτοιμος μέχρι που διάβασα το μέιλ σου, Κάιλ".
Άντε γαμήσου, Κάιλ.
Μην ανησυχείς για μένα. Δεν την παίζω δημόσια.
Δεν μου αρέσει αυτό.
Μ' αρέσει κάτι άλλο.
Να τι είναι.
-Εσείς λέτε "Εντάξει". -Ναι!
-Εντάξει, ναι. -Ναι!
Αν θέλετε να με ακούσετε να αυνανίζομαι,
πρέπει να μου τηλεφωνήσετε και να μου πείτε
ότι δεν θα έρθετε για φαγητό.
Θα αρχίσω να τη χαϊδεύω επιτόπου.
Δεν είμαι κοινωνικός. Είναι το αγαπημένο μου τηλεφώνημα.
Ειδικά αν φεύγω από το σπίτι,
θα έχω πολλαπλούς οργασμούς.
Όταν βγαίνω από το σπίτι
"Δεν θέλω να βγω μαζί τους"
και μετά τηλεφωνούν και λένε "Δεν τα θα τα καταφέρουμε".
Λέω "Συνέχισε να μιλάς.
Γιατί;"
"Είχαμε ένα ατύχημα".
"Αμάν.
Είσαι καλά;
Είσαι, αλλά δεν θα έρθεις στο δείπνο. Εντάξει".
"Καθάρισε, Τομ". Το 'χεις.
Είμαι μπαμπάς.
Και…
εγώ άλλαξα λιγάκι.
Όχι πολύ. Πρέπει να αλλάξεις λίγο.
Υπάρχει μια φράση "Τα παιδιά σε αλλάζουν".
Νομίζω ότι πρέπει να τροποποιηθεί
σε "Πρέπει να σε αλλάξουν τα παιδιά.
Μεγάλη προειδοποίηση, όταν γνωρίζεις κάποιον
που λέει "Έχω τέσσερα παιδιά. Δεν άλλαξα καθόλου".
Λες "Είσαι πολύ ασταθής. Είναι καλό να το ξέρω".
Δεν χρειάζεται τεράστιες αλλαγές.
Αλλά αξιολογείς τη ζωή σου
και κάνεις μια αλλαγή.
Εγώ είμαι πολύ περήφανος για ό,τι άλλαξα.
Συνειδητοποίησα ότι όταν είχα παιδιά, δεν είχα χρόνο, ούτε ενέργεια.
Ήθελα να αλλάξω κάτι. Ξέρετε τι άλλαξα στη ζωή μου;
Το να μαλώνω με όλους.
Κάθε φίλο, κάθε μέλος της οικογένειας. Απλώς δεν εμπλέκομαι.
Μόλις ξεκινήσει, θα το γυρίσω.
Μόλις μαλώσω με κάποιον
και λέει "Δεν συμφωνώ μαζί σου"
Λέω "Είμαι με το μέρος σου".
Λένε "Τι;"
Λέω "Μόλις μίλησες, ήρθα και συνάντησα την άποψή σου.
Τόσο πολύ θέλω να σου μιλήσω".
Είμαι ελεύθερος. Είναι ωραία.
Δεν αρέσει σε όλους. Η μητέρα μου δεν συμφωνεί.
Ζει για καβγάδες.
Κάποιοι είναι χτισμένοι έτσι.
Ζω για αγωνιστικά πράγματα.
Θέλει να μαχαιρώνει. Της αρέσει.
Επίσης, είναι καταστροφέας ονείρων,
το λιγότερο αγαπημένο μου χαρακτηριστικό.
Ξέρετε τι είναι;
Το άτομο που, ό,τι κι αν λες ότι θέλεις να κάνεις ή να προσπαθήσεις, λένε...
"Όχι εσύ".
Και λες "Χαίρομαι που είσαι εδώ".
Μένουν μαζί σου. Σωστά;
Είμαι σίγουρος ότι σας τους θύμισα.
Τόσο ισχυροί είναι. Θυμάμαι ότι
της είπα "Θα πάω στο Λος Άντζελες να κάνω κωμωδία".
Χρόνια πριν. Της το είπα.
"Πάω στο Λ.Α. να κάνω κωμωδία".
Η απάντησή της ήταν "Πήγαινε στο ταχυδρομείο".
Ήμουν πολύ αφελής.
Είπα "Κάνουν κωμωδία στο ταχυδρομείο;"
Λέει "Όχι, για να δουλέψεις".
Είπα "Όχι, η κωμωδία θα ήταν η δουλειά".
Και λέει "Καταλαβαίνω".
Είπα "Μισό λεπτό. Σου λέω το όνειρό μου
και μετά λες "Πήγαινε να γίνεις ταχυδρόμος;"
Και είπε "Ναι".
Εντάξει. Τώρα τα πάω καλά.
Λοιπόν, κάνω καλή ζωή. Το ξέρει.
Προφανώς. Μου ζητάω συνεχώς πράγματα,
αλλά ακόμα διασκεδάζω.
Ξέρετε τι της έστειλα πριν λίγες εβδομάδες;
για τα 75ά γενέθλιά της;
Ένα βιβλίο με γραμματόσημα.
Έβαλα και σημείωμα. "Τα πήρα από τη δουλειά σήμερα".
Έτσι.
Μη νιώθετε άσχημα. Είναι καλά.
Ναι, είναι τόσο καριόλα, αλλά...
Είναι.
Δεν μου αρέσει η καταστροφή ονείρων.
Εγώ είμαι το αντίθετο.
Είμαι ενθαρρυντής ονείρων.
Αν έρθεις με μια τρελή ιδέα, τότε θα το γιορτάσω.
Αγαπώ όσους έχουν εξωφρενικά όνειρα.
Το έχω πει δημόσια. Τώρα με πλησιάζουν όλοι,
"Θέλω να ανοίξω πάγκο με χοτ ντογκ όπου θα αγοράζεις μπότες".
Λέω "Εντάξει, ας το σκεφτούμε".
Μου αρέσει και θα σας πω ότι θέλω να έχετε τρελά όνειρα.
Σοβαρολογώ. Πραγματικά.
Θα σας δώσω την καλύτερη συμβουλή, ειλικρινά,
για το κυνήγι των ονείρων.
Ελπίζω να ισχύει για όλους σας.
Ακούστε την αλήθεια. Νομίζω πως είναι...
Όσο δέχεστε ότι το όνειρό σας δεν θα πάει όπως σχεδιάζετε,
θα νιώθετε ολοκλήρωση για το κυνήγι του και μόνο.
Πάντα να κυνηγάτε ό,τι θέλετε.
Αλλιώς, τι νόημα έχει να ζεις;
Αλήθεια.
Για να το προχωρήσουμε, θα σας πω αυτό.
Θυμάμαι, πριν από δύο χρόνια, ήμουν σε ένα καφέ
στο Λος Άντζελες για μεσημεριανό.
Κάθομαι.
Καθώς κάθομαι,
ακούω τη φίλη μου να μονολογεί "Δεν το πιστεύω ότι το σκέφτομαι αυτό".
Και λέω "Τι σκέφτεσαι;" Λέει "Τίποτα".
"Τι είναι;". Λέει "Είναι ντροπιαστικό".
Λέω "Πες μου".
Λέει "Αν σου πω, θα με κοροϊδέψεις".
Και λέω "Πάντα σε κοροϊδεύω. Πες το ".
Λέει "Είναι κάτι που θέλω να κρατήσω μέσα μου".
Λέω "Είπες ότι θες. Πες το, τότε μπορείς να το κάνεις ".
Λέει "Δεν θέλω". Λέω "Αν δεν το εκθέσεις στο σύμπαν,
δεν θα συμβεί ποτέ. Πρέπει να το πεις. Τι είναι αυτό "
Και λέει "Εντάξει.
Θέλω να πάρω πίπα από κάποιον από τους Wu-Tang Clan".
Σκέφτομαι αμέσως
"Τι θα έλεγε η μαμά μου".
Και λέω στον εαυτό μου "Μην είσαι σαν τη μαμά.
Είναι το όνειρο της κοπέλας".
Την κοιτάζω, λοιπόν, στα μάτια...
και λέω "Να προσπαθήσεις.
Είναι πολλοί". Αυτό είπα.
Τρεις μήνες μετά...
μπήκε στο πούλμαν της περιοδείας...
και τους το είπε και μαντέψτε τι έγινε.
Δέχτηκαν όλοι.
Αν δεν το γνωρίζετε,
είναι εννιά άτομα...
στο συγκρότημα.
Εννιά.
Τόσοι πολλοί.
Είναι πολλοί.
Μπορούμε να σκεφτούμε για λίγο...
πόσοι πούτσοι είναι οι εννιά;
Δεν καταλαβαίνω πώς κάθεται κανείς στη θέση του αυτήν τη στιγμή.
Υπάρχουν άνθρωποι που λένε "Τι άλλο έχεις;" Με κοροϊδεύεις;
Το λες λίγο;
Κλείστε τα μάτια...
και φανταστείτε εννιά πούτσους.
Λες "Θεέ μου, είναι παντού". Γιατί είναι εννιά. Γι' αυτό!
Δεν την αποκαλώ τσούλα.
Λέω απλώς ότι το εννιά είναι μεγάλος αριθμός.
Αν έλεγα, "Έφαγα κρουασάν κανέλας".
Και ρωτήσετε "Πόσα έφαγες;"
"Έφαγα εννιά".
"Θέλεις να σε πάω στα επείγοντα ή...
Θα χάσεις ένα πόδι από διαβήτη μέχρι το πρωί. Πρέπει να πάμε".
Εννιά πούτσους;
Με δουλεύεις, ρε γαμώτο;
Κάποιοι από εσάς χρειάστηκαν 15 χρόνια για να φτάσουν τους εννιά πούτσους.
Αυτό συνέβη μόνο την Πέμπτη για την κοπέλα εκείνη.
Φανταστείτε
το σωματικό κόπο που χρειάστηκε...
για να γλείψεις εννιά, και μάλλον μεγάλους, πούτσους.
Αν δεν το ξέρετε, οι Wu-Tang δεν μου μοιάζουν.
Είναι σαν να κάνεις εξτρίμ σπορ.
Αν τα Burpee είναι σκληρή γυμναστική...
"Τα πάω καλά;"
Σας αρέσω τώρα;"
Μετά από πόσους νομίζετε ότι είπε "Ας κάνουμε ένα διάλειμμα.
Τι στον διάολο κάνω;
Γιατί είναι τόσο κακοί;
Στους πόσους είμαι;
Τέσσερις! Γαμώτο!
Τελείωσα;"
Και λένε "Όχι, δεν τελείωσες!
U-God, RZA, Rae, Ghost, Meth. Όχι, δεν τελείωσες!"
Λέει "Αλλά πονάει ο λαιμός μου".
Και λένε "Πρέπει να προστατέψεις τον λαιμό σου. Δεν ακούς τη μουσική μας;"
Ναι.
Αυτό είναι κορυφαίο αστείο για πίπες στους Wu-Tang.
Ήταν πολύ δυνατή.
Τη ρώτησα μια φορά και είπα, "Αν γυρνούσες σ' εκείνη τη μέρα
για να αλλάξεις κάτι, τι θα άλλαζες;"
Και είπε "Δεν θα έτρωγα μεσημεριανό".
Κορίτσι από τη Φιλαδέλφια, τι να κάνεις;
Τι λέγαμε πριν;
Ναι, η μαμά μου. Έτσι…
σταμάτησα να τσακώνομαι μαζί της.
Ελπίζω αν είστε σε παρόμοια κατάσταση με κάποιον γονιό,
να σας έρθει επιφοίτηση, όπως εμένα.
Αυτή είναι η κατάσταση. Μου τηλεφωνεί, πέρυσι.
Υπήρχαν φωτιές στο Λος Άντζελες.
Και λέει, "Τόμι..."
Δεν είναι ντόπια, αν δεν το ξέρετε.
Αν λέτε "Γιατί μιλάει τόσο περίεργα;"
Είναι από τη Νότια Αμερική.
Από το Περού, συγκεκριμένα.
Μου τηλεφωνεί και λέει "Τόμι..."
Και λέω "Ναι;" Λέει "Οι φωτιές είναι μεγάλες;"
Και λέω "Ναι.
Συνήθως είναι μικρές, αλλά αυτή είναι μεγάλη".
Και λέει "Πεθαίνει κόσμος;"
Λέω "Αν είναι στη φωτιά, ναι.
Φωτιά είναι".
Ζει στη Φλόριντα, οπότε λέει
"Εσείς έχετε φωτιές, εμείς τυφώνες.
Κόσμος πεθαίνει παντού".
Λέω "Ακούς ειδήσεις μάλλον. Θέλεις κάτι άλλο να αναφέρεις;"
Και λέει, "Νομίζω ότι συμβαίνει για κάποιον λόγο".
Και λέω "Ναι. Λέγονται καιρικές συνθήκες".
Και λέει "Όχι.
Νομίζω ότι ο Θεός προσπαθεί να μας στείλει...
ένα μήνυμα".
Και κάνω. Εγώ λέω
"Ποιο είναι το μήνυμα;"
Λέει "Θέλει να μας πει να είμαστε καλύτεροι".
Όταν κάποιος λέει κάτι και νιώθεις σίγουρα
ότι θα μαλώσεις μαζί του;
Καθώς τα λόγια βγαίνουν από τα χείλη τους,
λες "Θα σου την πω πολύ άσχημα".
Ένιωθα τον θυμό να βράζει μέσα μου
και άκουγα το επιχείρημά μου στο κεφάλι μου.
Άκουγα τη φωνή μου να λέει
"Θες να μου πεις ότι ο παντογνώστης, πανάγαθος και πανταχού παρών Θεός
βάζει φωτιά στον κόσμο...
και τους πνίγει σε τυφώνες για να αγκαλιαστούμε πιο πολύ;
Είναι ό,τι πιο χαζό έχω ακούσει ποτέ στη ζωή μου".
Αλλά...
πριν το πω, είχα μια στιγμιαία σκέψη.
Σκέφτηκα πού πάω, "Τι νόημα έχει;
Γιατί τσακωνόμαστε με αυτή τη δαίμονα; "
Καταλαβαίνετε;
"Άσε την αδερφή του Λούσιφερ να περάσει το δικό της.
Δεν θα της αλλάξεις γνώμη".
Για πρώτη φορά στη ζωή μου, πήρα μια βαθιά ανάσα
και είπα "Ναι.
Καταλαβαίνω γιατί θύμωσε.
Ελπίζω να μη μας σκοτώνει".
Και αυτή το κατάλαβε. "Τι;" λέει.
Λέω "Έχεις καλό επιχείρημα" και μετά "Γιατί το κάνεις αυτό;"
"Γιατί δεν μαλώνεις μαζί μου;"
"Μαμά, δεν ξέρω. Ποιος νοιάζεται; Έχεις δίκιο. Κάνω λάθος. Και τι έγινε;
Και λέει, "Τόμι, ξέρεις κάτι;"
"Τι;" ρωτάω.
Λέει "Πάντα ήξερα ότι είσαι καριόλης, Τόμι".
"Τι;" ρωτάω.
Και λέει, "Τσάο, πουτάνα", και έκλεισε το τηλέφωνο.
Η μητέρα μου.
Να πώς την εκδικήθηκα. Έχει πλάκα.
Δεν τη βρίζω ποτέ.
Όσο κι αν λέω τρελά πράγματα, δεν βρίζω ποτέ...
Ακόμα κι αν τρελαίνομαι, δεν λέω "Άντε γαμήσου!". Δεν γίνεται.
Δεν κάθεται καλά. Προτιμώ τον ψυχολογικό πόλεμο.
Ναι. Μου αρέσει να ξέρω ότι μπορώ να ρωτήσω τη μητέρα μου
και η παραμικρή αναφορά αυτής της ερώτησης
μπορεί να τρομοκρατήσει το μυαλό της για πολλά χρόνια.
Έτσι, αποφάσισα να χαλάσω μια μέρα της.
Επέλεξα τα Χριστούγεννα.
Ακούστε τι έκανα.
Χριστούγεννα, οι γονείς μου και τα πέντε σκυλιά τους είναι σπίτι μου.
Η μητέρα μου έχει φανταστική διάθεση.
Είναι Λατίνα τα Χριστούγεννα.
Δεν ξέρετε πώς είναι αυτή η χαρά.
Μαγειρεύει και χορεύει.
Ο μικρός Ιησούς είναι εδώ σήμερα
Κάνει τις μαλακίες των Λατίνων.
Η μαμά μου.
Λοιπόν...
τη βλέπω.
Ναι. Λέω "Μαμά".
Και λέει "Ναι;"
Νιώθω τη χαρά να πηγάζει από μέσα της
και λέω "Τώρα είναι καλή στιγμή".
"Μαμά, σκέφτηκες ποτέ
πώς θα θάψεις τα σκυλιά;"
Λέει "Γιατί το λες αυτό;"
Και λέω "Δεν ξέρω".
"Σκέφτεσαι ποτέ
-τι θα κάνεις αν πεθάνει ο μπαμπάς πρώτος; -Θεέ μου!
"Όχι!
Δεν το έχω σκεφτεί ποτέ".
Και λέω "Σε ρωτάω,
οπότε σκέψου το".
Και λέει "Θα προσευχηθώ
και θα ελπίζω να πεθάνω την ίδια μέρα".
"Θα ήταν πολύ βολικό.
Όσον αφορά...
τον σχεδιασμό των κηδειών και τις διαθήκες.
Αν τα καταφέρεις, θα είμαστε όλοι χαρούμενοι.
Λέει "Καλά Χριστούγεννα, Τομ".
"Καλά Χριστούγεννα και σ' εσένα".
Κι ο μπαμπάς μου κάθεται λίγο πιο πέρα.
Δεν έχει ακούσει λέξη.
Είναι σε κατάσταση πατρική και κοιτάζει τα φώτα στο ταβάνι.
Ξέρετε…
Του τραβάς την προσοχή κι είναι σαν να ξυπνάει από αναδρομή.
"Μπαμπά". "Ναι!"
Χριστέ μου.
Τον ρώτησα το ίδιο.
Ρώτησα
"Σκέφτηκες ποτέ τι θα έκανες αν πεθάνει η μαμά πρώτη;
Λέει "Μ 'αρέσουν οι ξανθιές και τα μεγάλα βυζιά".
"Μάλλον το σκέφτεσαι πολύ".
Και λέει "Κάθε βράδυ, φίλε,
κάθε βράδυ".
Είπα "Έχετε διαφορετικά όνειρα".
Αυτός ο τύπος. Θεέ μου.
Τίποτα σαν τους άντρες στα εβδομήντα.
Ο μπαμπάς μου είναι σ' εκείνο το ωραίο σημείο της ζωής του,
όπου λέει αλήθειες που δεν ανακουφίζουν κανέναν.
Αυτήν τη βδομάδα τον παίρνω και λέω "Τι γίνεται;"
Λέει "Οι γκέι δεν με ενοχλούν". Κι εγώ
"Καλό αυτό".
Λέει "Απλώς ζουν τη ζωή τους. Γιατί να θυμώσω;"
Και λέω "Δεν ξέρω".
Και μετά είναι ήσυχα στο τηλέφωνο. Λέω "Τελειώσαμε τώρα;"
Λέει "Όχι, απλώς σκέφτομαι". "Έχει πλάκα να ακούς...
καθώς αναπνέεις..."
Και λέει "Η μάνα σου κι εγώ θα πάμε κρουαζιέρα".
Και λέω "Καλά να περάσετε".
Και τον ρωτάω "Με ποια εταιρεία;"
Και λέει "Την Κάρνιβαλ".
Και λέω "Περίμενε, δεν είναι αυτή που κάνει πάρτι;"
Η απάντηση του μπαμπά μου...
Ορκίζομαι στα παιδιά μου...
ήταν "Φίλε,
δεν μπορώ να το περιγράψω αλλιώς!
Μ' αρέσει να βλέπω να διασκεδάζουν οι μαύροι".
Τι;
Όλοι το κάνουμε, αλλά να το πούμε δυνατά;
Είναι τρελό.
Φαντάζεστε τον μπαμπά μου στο κατάστρωμα...
"Οι μαύροι περνάνε καλά. Ας φάμε κάτι. Είναι ωραία".
Λοιπόν, ας σοβαρευτούμε.
Παιδιά, πρέπει
να αρχίσουμε να φροντίζουμε το περιβάλλον.
Εντάξει; Αλήθεια.
Απολύτως.
Και νομίζω ότι ευθύνονται οι φτωχοί.
Αφού ήδη ψάχνεις τα σκουπίδια μου.
Τι λες να χωρίσεις το γυαλί από το πλαστικό;
Ναι.
Ακούγεται λες και υπάρχουν φτωχοί εδώ πέρα.
Σκέτη αηδία.
Αυτό το γνωρίζω με βεβαιότητα.
Οι φτωχοί λατρεύουν τη Βίβλο.
Και τους αρέσει επειδή είναι το μόνο βιβλίο
που παίρνεις δωρεάν.
Προσπάθησε να πάρεις κι άλλο βιβλίο δωρεάν.
Πες μου πώς θα πάει.
Φαντάζεσαι να είσαι τόσο χαζός
που είσαι προληπτικός;
Φαντάσου να είσαι τόσο ηλίθιος.
Προσωπικά, περιφρονώ όλες τις προλήψεις
και όλους τους προληπτικούς.
Τους μισώ όλους.
Μισώ να είμαι στο αυτοκίνητο με κάποιον που λέει
"Θα περάσουμε γέφυρα".
"Θα βγω από το αμάξι κι ελπίζω να φύγεις από τη γέφυρα.
Πραγματικά".
Είναι όλοι χαζοί. "Είναι 11:11".
"Κάνε μια ευχή."
Μακάρι να ήπιες σμούθι με κυάνιο και σπασμένες πέτρες.
Αυτό εύχομαι.
Σας εκνευρίζουν,
αλλά είναι κάτι που θα σας τρελάνει. Μιλάω σοβαρά.
Δεν το πιστεύω ότι ζούμε
σ' αυτό το απίστευτα πλούσιο, αναπτυγμένο έθνος,
και συλλογικά, όλοι δεχόμαστε
ότι τα ξενοδοχεία, ακόμα και μερικά κτίρια, δεν έχουν 13ο όροφο.
Καταλαβαίνεις...
ότι πετάμε διαδοχικούς αριθμούς
γιατί ο κόσμος σκέφτεται..
Μπορείς να πας σε ένα ωραίο ξενοδοχείο,
και θα πας στον 12ο, στον 14ο όροφο.
Και αν πεις "Συγγνώμη, γιατί δεν υπάρχει 13ος όροφος;"
"Είναι τρομακτικός αριθμός.
Κι αν τον είχαμε, θα υπήρχαν φαντάσματα και καλικάντζαροι.
Έτσι, τον αφαιρέσαμε
και τώρα δεν είναι τόσο τρομακτικός".
Και σκέφτεσαι "Γαμώτο, είσαι Κέιτζουν;
Αυτό συμβαίνει αυτήν τη στιγμή;"
Δεν ξέρω.
Αλήθεια.
Σας αρέσει αυτό, αλλά αυτό με τη Βίβλο...
Δεν σας άρεσε πολύ.
Λέτε "Ακούει κάθε σόου".
Δεν πειράζει. Του μίλησα πριν το σόου.
Είπε ότι ήταν καλή οπτική. Μην ανησυχείτε.
Δεν σας λέω ηλίθιους, αν είστε θρησκευόμενοι.
Φτηνό σχόλιο.
Αν η θρησκεία σάς παρηγορεί, το βρίσκω τέλειο.
Δεν θα σας έλεγα ηλίθιους γι' αυτό.
Θα σας αποκαλούσα ηλίθιους, αν διαβάζατε το ωροσκόπιό σας.
Και…
παίρνατε αποφάσεις ζωής βάσει...
του τι κάνουν οι πλανήτες.
Δεν ξέρω αν έχετε περάσει χρόνο με έναν από αυτούς που ασχολούνται,
αλλά συνήθως μοιράζονται τη σοφία τους,
και λένε "Πρέπει να το κάνεις, γιατί είσαι Ιχθείς".
Ευχαριστώ, γιατρέ.
Είναι οι ίδιοι που πιστεύουν ότι είναι θαύμα
να έχεις ίδια γενέθλια με κάποιον.
Λες και είναι σημαντικό γεγονός.
Και μετά εξηγείς ότι δεν είναι παράξενο.
"Είμαστε πολλοί
και όχι πολλές οι επιλογές. Θα γίνεται συνέχεια".
Αυτοί οι άνθρωποι...
Όμως, αυτοί που με εξοργίζουν αμέσως...
είναι αυτοί που ενθουσιάζονται για τα κοντινά τους γενέθλια.
Σαν να αξίζει να σπαταλάς μια ανάσα γι' αυτό.
Γίνεται μία φορά τον μήνα σε ξενοδοχεία.
Πάω σε ξενοδοχείο,
ο τύπος παίρνει την ταυτότητά μου...
"Γενέθλια στις 16 Απριλίου; Εγώ στις 3 Απριλίου".
Λέω "Μισό λεπτό!
Θέλεις να μου πεις...
ότι δύο εβδομάδες...
προτού γεννηθώ...
γεννήθηκες εσύ;
Ναι. Έχω υγρά στο βρακί τώρα".
Υγρά;
Αηδία.
Θυμάμαι το κορίτσι που το είπε. Ήταν...
το 2002 και...
σε πολλούς δεν θα αρέσει αυτό.
Αλλά εκείνη τη χρονιά, το Οχάιο κέρδισε το πρωτάθλημα στο ποδόσφαιρο.
Σαν να νοιάζεστε περισσότερο για το ποδόσφαιρο απ' ό,τι για τη Βίβλο.
Τέλος πάντων,
το ξέρω.
Μπου, ιστορία. Τέλος πάντων...
Ήμουν με ένα κορίτσι.
Τη γνώρισα την επομένη του αγώνα.
Ήταν από το Κολόμπους, όπου βρίσκεται το σχολείο.
Είπα κάτι τυχαία. Απλώς, το είπα.
Είπα "Είσαι από το Κολόμπους; Κερδίσατε τον τίτλο. Είσαι ενθουσιασμένη;"
Και λέει "Ενθουσιασμένη; Έχω υγρά στο βρακί".
Και ήμουν...
Και μετά την πήδηξα, επειδή...
ήταν μια βρομιάρα.
Και δεν έλεγε ψέματα.
Ήταν σαν ταπιόκα. Το έβγαζες με το κουτάλι.
Πάνω από τον ώμο σου.
Λέτε ο Κόσμπι να τρώει ακόμα υγρά;
Συχνά αναρωτιέμαι αν έχει διατηρήσει το χιούμορ του.
Πιστεύετε ότι πειράζει τους άλλους στον δρόμο για το ντους;
Νομίζετε να λέει "Μη βάζετε τα υγρά σας στο σταφιδόψωμό μου".
Έτσι;
Και λένε "Ο Μπιλ είναι τρελός.
Να πάρω ένα τσιγάρο, Μπιλ!"
Εντάξει.
Ξέρετε πως μου αρέσετε.
Ναι. Ξέρετε γιατί;
Γιατί σας είπα μια παλιά ιστορία μου περί σεξ.
Νομίζω ότι πάντα όταν γίνεται αυτό,
όταν κάποιος λέει μια παλιά ιστορία από τη ζωή του,
είναι επειδή σε συμπαθεί και θέλει την αναγνώρισή σου.
Ναι. Απολύτως.
Ποιος σου λέει τις καλύτερες ιστορίες;
Κάποιοι που έχουν μπει πρόσφατα στη ζωή σου.
Γιατί; Επειδή σου δίνουν ό,τι καλύτερο έχουν.
Θέλουν να σε εντυπωσιάσουν.
Ποιος σου λέει τις χειρότερες ιστορίες; Οι κολλητοί σου.
Ξέρουν ότι δεν θα πας πουθενά. Οι κολλητοί σου λένε
"Γάμησα τη γυναίκα μου" και σκέφτεσαι "Σκάσε.
Θα φάμε. Την ξέρω. Βούλωσ' το, φίλε".
Τότε λένε "Είναι καλή ιστορία".
"Εντάξει, τι;". "Δεν ήθελε να το κάνει.
Όμως, την ενοχλούσα.
Και τελικά διαλύθηκε.
Αλήθεια, ξάπλωσε ακίνητη".
Λες "Τι είσαι; Ο Τεντ Μπάντι; Είναι απαίσια ιστορία".
Θα σας πω μια ωραία ιστορία.
Όταν πρωτοήρθα στο Λ.Α., πριν χρόνια, γνώρισα κάποια σ' ένα μπαρ.
Με πήγε στο σπίτι της.
Αρχίσαμε να χαϊδολογιόμαστε. Υπέγραψα τα έντυπα συναίνεσης.
Ξεκινάμε να χαϊδολογιόμαστε.
Καθώς το κάνουμε, απλώνει το χέρι
και μου βάζει δάχτυλο και κάνω...
Και κάνει...
Και λέω "Ναι".
Αυτό είναι. Αυτή είναι η ιστορία.
Κυνηγήστε τα όνειρά σας.
Το εννοώ αυτό.
Ξέρω ότι ακούγεται ξενέρωτο, αλλά δεν το θέλω. Απλώς…
Γι' αυτό το σκέφτομαι πολύ.
Γνωρίζω πολλούς. Εντάξει; Γνωρίζω πιο πολλούς από εσάς.
Ούτε καν φαντάζεστε.
Ακούστε. Συνήθως μου λένε ωραία πράγματα.
Λένε "Ευχαριστώ που ήρθες. Πέρασα καλά".
Οι συζητήσεις θα αλλάξουν και θα ρωτήσω κάποιον "Τι κάνεις;"
Ξέρετε τι ακούω σχεδόν όλες τις φορές;
Λένε "Είναι χάλια. Το μισώ".
Τότε λέω "Γιατί δεν κάνεις κάτι άλλο;"
Λένε "Είναι πολύ αργά. Η ζωή μου είναι χάλια. Χάρηκα"και φεύγουν.
Ναι, αυτό είναι στο μυαλό μου.
Το σκέφτομαι.
Αλλά έχω συμβουλές. Ελπίζω να σας αφήσω μ' αυτές.
Αυτό είναι. Πρέπει να μάθετε να κάνετε ένα πράγμα πολύ καλά.
Κι είναι αυτό.
Πρέπει να μάθετε να διαχειρίζεστε τις προσδοκίες σας.
Δεν είναι έμφυτο. Είναι ικανότητα.
Αν το δουλέψετε, θα τα καταφέρετε.
Όσο διαχειρίζεστε τις προσδοκίες σας, τόσο πιο ολοκληρωμένοι θα νιώθετε,
λιγότερο θλιμμένοι, πιο ευτυχισμένοι.
Θα μοιραστώ μαζί σας τη μεγαλύτερη απογοήτευση της ζωής μου,
για την οποία εγώ φταίω..
Δεν το ήξερα τότε. Τώρα το ξέρω.
Και θα σας πω ότι θα αναστατωθούν κάποιοι.
Ελπίζω να το χρησιμοποιήσουμε ως μάθημα, οπότε…
Να τι είναι, εντάξει;
Νομίζω ότι το εξήντα εννιά είναι υπερτιμημένο και είναι χάλια.
Αλήθεια.
Το βλέπετε; Κάποιοι χειροκροτούν.
Κάποιοι λένε "Συλλάβετέ τον". Ακούστε, όμως.
Η ιστορία σχετικά με το γιατί είναι πιο σημαντική.
Θυμάστε όταν το ακούσατε πρώτη φορά; Εγώ ναι.
Πήγαινα τρίτη δημοτικού. Πάει πολύς καιρός. Εντάξει;
Μου το είπε ένα από τα μεγαλύτερα παιδιά. Κι είπα "Τι;
Ταυτόχρονα;"
Κόντεψα να πάθω εγκεφαλικό. Δεν ήξερα τι έλεγε.
Δεν είχα καν αναφορές για να προσποιηθώ ότι καταλαβαίνω.
Σαν να τρως ένα τσίζμπεργκερ με παγωτό,
ενώ χέζεις.
Και είπε "Έτσι είναι".
Από εκείνη τη μέρα, κόλλησα.
Όταν σας λέω ότι είχα εμμονή, είχα εμμονή.
Δεν το λέω σαν ιστορία.
Το έχω συζητήσει, σκεφτεί, ονειρευτεί,
τραγουδήσει, αστειευτεί "Εξήντα εννιά",
Σε κάθε σημειωματάριο, έγραφα "Εξήντα εννιά".
Σε κάθε ομάδα που ήμουν, είπα "Είμαι το νούμερο 69!"
Έλεγαν "Είναι μπάσκετ πέμπτης τάξης.
Γιατί δεν χαλαρώνεις, φίλε;"
Κάθε γενέθλια, Χριστούγεννα, ο μπαμπάς έλεγε "Τι θέλεις;"
Έλεγα "Θέλω ένα εξήντα εννιά". Έλεγε "Σκάσε και σταμάτα να το λες".
Και είπα "Όχι!" Τον αψήφησα. "Όχι!"
"Εξήντα εννιά. Θα είναι το καλύτερο. Γίνε ο καλύτερος. Εξήντα εννιά.
Σαν να καπνίζεις μεθαμφεταμίνη. από το πουλί του Θεού. Θέλω να το κάνω".
Και το έφτιαξα στο μυαλό μου,
και όταν το έκανα επιτέλους,
ξέρετε ποιο ήταν το πρώτο που είπα;
"Φύγε από πάνω μου. Εντάξει;
Πονάει ο σβέρκος μου.
Δεν μπορώ να βγάλω τη μύτη μου από τη μέση...
Νιώθετε καλά; Νιώθω ότι δουλεύω.
Εντάξει, θα ένιωθα καλύτερα αν με αναποδογύρισες και με τελείωνες
και μετά εγώ για σένα.
Γιατί να είναι ταυτόχρονα;
Έχουμε αργήσει για κάτι;
Έρχεται ο πάστορας σε λίγα λεπτά;
Ας το κάνουμε με τη σειρά, όπως μάθαμε στο νηπιαγωγείο".
Τι είδους μανιακός κάνει εξήντα εννιά ως ενήλικας;
Αν είσαι άντρας,
ελπίζω τουλάχιστον να φερθείς σαν κύριος
και να ξαπλώσεις ανάσκελα
και να μην είσαι από εκείνα τα γουρούνια...
που λένε "Προτιμώ αυτήν τη γωνία.
Και μετά ακούς τον αγώνα να ζήσει από κάτω σου".
Κι εσύ λες "Ναι, ωραία".
Σίγουρα θα είναι ωραία.
Καθώς το χώνεις στον λαιμό της καημένης από κάτω σου.
Δεν νομίζω ότι υπάρχει πιο φρικτή εικόνα...
από μια γυναίκα, μια όμορφη γυναίκα...
Φανταστείτε τη μαμά σας ανάσκελα...
περιμένοντας το εξήντα εννιά.
Και λέει "Τι στον διάολο;"
Έχει μια έκφραση στο πρόσωπό της,
σαν να λέει "Θα με βρει εδώ πέρα η ομάδα διάσωσης;"
Κι ένας αηδιαστικός άντρας...
σαν εμένα θα πει "Ετοιμάσου. Ξεκινάμε".
Υπάρχουν διάφορα κολλημένα στον πισινό.
Η μαμά σας είναι αυτή κι εγώ...
Κι αν το κάνω αυτό, ακούω "Τι έχω στο κούτελό μου;"
Και λέω "Αυτό είναι από μέσα μου.
Αυτά βγαίνουν μέσα από τον μπαμπά".
Όστιν, ήσασταν φοβεροί. Ευχαριστώ που ήρθατε.
Το εκτιμώ πολύ.
Τα λέμε την επόμενη φορά. Καληνύχτα. Τα λέμε, φίλε.
ΑΦΙΕΡΩΝΕΤΑΙ ΣΤΟΝ ΦΙΦΟ ΑΝΑΠΑΥΣΟΥ ΕΝ ΕΙΡΗΝΗ
Υποτιτλισμός: Βασίλης Μανουσάκης