Downloaded from YTS.MX
NETFLIX — ORYGINALNY PROGRAM KOMEDIOWY
Official YIFY movies site: YTS.MX
Jak leci?
Bez jaj.
Dziękuję.
Jak się macie? Dobrze.
Dziękuję bardzo. Fajnie być w Austin w Teksasie.
Gdy wyjeżdżam, zostawiam żonę i dwójkę małych dzieci,
a ona jest bardzo przywiązana.
Płacze, kiedy wychodzę.
Właściwie to…
bez przerwy.
Tak.
Wychodzę, a ona mówi: „Będzie mi ciężko, gdy cię nie będzie”.
Więc muszę ćwiczyć aktorstwo i mówię:
„Mnie też będzie ciężko”.
Rozumiecie?
Nie jest ciężko.
Jest fajnie.
Zrobiłem to za kulisami przez telefon, jakieś pięć minut temu.
Mówi: „Jestem sama w domu”.
Ja na to: „Jestem tu sam". Rozumiecie?
Nieprawda.
Jest świetna.
Kocham ją. Dzieci bardziej, ale ją też.
To inna miłość.
Nie chcę pieprzyć dzieci. Tak na początek.
„To dobrze, Tom”.
Nie da się wyjaśnić, jak bardzo kocha się swoje dzieci.
Tak. Teraz jestem po tej stronie,
bawią mnie ludzie, którzy nie mają dzieci,
którzy przysięgają, że rozumieją.
Uwielbiam to.
Spotykam się z kumplem, który nie ma dzieci, i mówi:
„Wiem, że kochasz swoje dzieci.
Wiem, co czujesz, bo…
Kocham swojego psa”.
Potakuję.
Nie.
Nie umniejszam miłości do zwierząt.
Ona jest prawdziwa.
- Tak! - Oczywiście.
Całe życie miałem zwierzęta. To najlepsze.
Ratowałem zwierzęta. Zachęcam do tego.
Mam psa, którego uwielbiam.
Ale jest różnica między moją miłością do tego psa a tą do dzieci.
Gdyby ten pies skrzywdził jedno z moich dzieci,
natychmiast i bez wątpienia…
utopiłbym go.
Wśród skowytów.
Zrobiłbym to.
A potem oddałbym go synowi.
„Pamiętasz, że to coś cię zraniło? Zabiłem to”.
Powiedziałby: „Co, kurwa…
mam zrobić z tym martwym psem?”.
Odpowiedziałbym: „Nie wiem. Może naucz się bronić,
żebym nie musiał robić takich rzeczy”.
Wiem.
To bardzo sporny żart. Taka była…
cała trasa.
Myślę, że dzieli on widownię na dwa obozy.
Ludzi, którzy mówią: „Nie skoml.
Skomlenie to urzeczywistnia”.
I tych, którzy mówią:
„Skoml. To moja ulubiona część”.
Wiecie, jacy jesteście.
Posiadanie dzieci prowadzi do szaleństwa.
Nie jestem dumny z niektórych rzeczy, które zrobiłem.
W zeszłym roku po raz pierwszy ktoś dręczył moje dziecko.
Źle zareagowałem.
Wziąłem starszego syna do parku.
Miał dwa i pół roku.
Najsłodszy dzieciak.
Wszedł do parku i podszedł do placu zabaw.
Gdy tam podszedł i wszedł, jakiś starszy dzieciak…
Czterolatek.
Mówi: „Nie możesz się tym bawić. To moje”.
Ja na to: „Skopię ci klatę przez plecy”.
On na to: „Co?”.
A ja: „Zniszczę cię!”.
On płacze. Ja się śmieję.
Wszyscy się zebrali.
Nie można tak.
Nic nie zrobisz cholernemu dzieciakowi.
Możesz przeklinać wokół.
Ale nie do nich. To ważna różnica.
Wokół nich,
a potem fantazjujesz, że powtarzają to w domu
i mają kłopoty. To daje satysfakcję.
Ale musisz nadać temu rytm, bo nie zapamiętają,
bo to tylko głupie dzieciaki.
Więc musisz robić to tak:
„Cholera, siki, skurwiel, cipa, moje jaja
Ssij mi fiuta, liż mi tyłek”
A dzieciak...
„Co to?”
Powiem: „Powiedz mamie. O to chodzi”.
Gdy przechodzą, można zadać jeden przypadkowy cios.
Próbowałem, ale…
Gdy przechodzą obok.
W ten sposób…
„Cholera, siki, skurwiel, cipa, moje…”
Poznaliście kogoś,
kto był tak nudny, że czuliście się, jakby was otruł?
Rozmawiacie z nim i mówicie: „Chyba umieram.
I to twoja wina”.
Ten gość to Craig. Poznałem go…
Upewniłem się.
Pomyślałem, że będę go pamiętać do końca życia.
Poznałem go w banku.
Jest kasjerem?
- Nie. - Jest ochroniarzem?
Nie.
Więc co robi?
Nie wiem. Jest tym kolesiem, który stoi w recepcji
w banku.
Wchodzisz i pytasz: „Pan tu pracuje?”.
On na to: „Chyba tak”. To ten gość.
Pracownik recepcji.
Zobaczyłem go. Nawiązaliśmy kontakt wzrokowy.
Nie wiem, jak dla was, ale dla mnie kontakt wzrokowy…
W ciągu dnia. Nie w nocy.
Ale za dnia…
z ludzkiej przyzwoitości, witam się.
Tak zrobiłem.
Nawiązaliśmy kontakt wzrokowy. Pytam: „Co słychać?”. A on…
Ja na to: „Dobra, więc…”
Potem podchodzę do drugich drzwi.
Gdy sięgam do drzwi, słyszę: „Idzie pan do banku?”.
Pytam: „Czy to wciąż bank?”.
Odpowiada: „Tak”.
Ja na to: „Więc tak”.
On: „Śmiało”.
A ja…
„Dobra.
Dzięki”.
A potem sięgam…
a on mówi: „Jadę do Wirginii za tydzień”.
„To do mnie?”
„Spytał pan, co słychać, gdy pan przyszedł.
Musiałem pomyśleć.
To właśnie robię”.
„To największa bzdura, jaką słyszałem.
I nie tak działa to pytanie, ale spoko”.
Sięgam znowu, a on mówi:
„Tak, moja siostra tam mieszka”. A ja…
„Od dawna?”
No to wpadłem.
Mówi: „Piętnaście lat”.
Ja na to: „Nigdy tam nie byłeś?”. On: „Yhy”.
Rzucam wzrokiem w stylu: „Jeździsz do pracy
czy ktoś cię podrzuca?”. Wiecie, co mam na myśli?
On chyba…
Chyba widział to w mojej twarzy.
Bo nagle mówi: „Jeżdżę”.
Ja na to: „Fajnie. Spoko.
Ja też jeżdżę. Obłęd.
Muszę tam wejść”.
Powiedział, że zwiedzą Waszyngton i obejrzą pomniki.
Ja na to: „Chciałbym o tym usłyszeć, ale muszę wpłacić kaucję”.
A on: „Będę tu, gdy będziesz wychodzić”. Ja: „Ty skurwielu”.
Pieprzyć go.
I pieprzyć wszystkich takich jak on.
Jeśli masz czelność mówić ludziom, co słychać,
gdy pytają: „Co słychać?”,
to niegrzeczne i samolubne.
Poważnie.
Są dwie akceptowalne odpowiedzi.
„W porządku” i „Świetnie”.
Jeśli jesteś nieszczęśliwy, mówisz „W porządku”.
Nie obciążasz ludzi prawdziwymi problemami,
podczas wymiany uprzejmości.
To prawda.
Wiecie dlaczego?
Bo nikt nie chce słuchać o waszych problemach.
Wasze problemy sprawiają, że mój fiut mięknie,
a ja staram się być twardy.
Wiecie, kto ma dobry system?
Rodrigo Duterte, prezydent Filipin.
Jeśli nie wiecie,
prezydent Filipin to fajny koleś i…
ma mnóstwo fajnych pomysłów.
Jednym z nich jest zatrudnianie motocyklistów
do zabijania ludzi na widoku.
Bez aresztowania, bez procesu.
Komu to robi?
Dilerom i podejrzanym o narkomanię.
„Podejrzanym”.
Wiecie, ilu zmęczonych umiera codziennie w Manili?
Czy to nie obłęd?
Możesz wyjść z domu o piątej nad ranem…
A potem słyszysz… „Ups,
nie śpię!”.
Pytają: „Jesteś na haju?”. Mówisz: „Właśnie wstałem”.
Oni: „Jesteś na haju”. Bum. Zgon.
To straszne.
To naganne.
Mam nadzieję, że to tu przyjmiemy.
Nie…
Nie wobec narkomanów.
Powinniśmy to zarezerwować dla ludzi, którzy rozmawiają w miejscu publicznym
przez telefon z telefonem przed twarzą.
Wiecie? Tak.
Kim są ci ludzie, którzy chodzą, nieświadomi otaczającego ich świata?
Czekasz w kolejce po kawę,
musisz usłyszeć fascynującą, dwustronną opowieść.
Zawsze jest tak: „Gdzie byłaś wczoraj?”.
Podetnij im gardło w kolejce.
Kopnij ciało. „Mogę prosić kawę?”.
Zbyt drastyczne? Rozumiem.
Wiecie, czyje jaja chciałbym wrzucić do skrzynki na listy…
na całe 20 minut?
Dorosłego faceta, który wsiada do samolotu o 6 rano i nie widział wcześniej chmur.
Nie wiem…
czy…
mieliście to szczęście, by lecieć wcześnie rano,
gdzie jest niepisana umowa „Będzie miło i ciemno,
żebyśmy mogli odpocząć w podróży”.
Ale na miejscu 16C zawsze jest jakiś TikTok…
Koleś tam siedzi i mówi: „Nigdy nie widziałem takiej chmury.
Tam jest jeszcze jedna”.
„Masz cztery lata?
Zamknij okiennicę, palancie. Chcemy odpocząć”.
I dla ludzi, którzy umieszczają figurki i imiona członków rodziny
na tylnych szybach auta.
Powinni zostać publicznie straceni
w swoim aucie, żeby mogli podać wyniki w oknie.
Czy to nie szaleństwo?
Nie macie instynktu ochronnego?
Wariactwo.
Podjeżdżasz na czerwonym świetle,
a auto przed wami ma napis: „Zabawne, nie pytałeś, ale…
w środku są mama, tata,
Brian i Marissa.
A obok Briana jest piłka,
bo Brian kocha piłkę”.
Czy Brian lubi molestowanie?
Bo umieszczacie jego imię i ulubioną rzecz jako przynętę dla społeczeństwa.
Odbiło wam?
Dlaczego nie podacie swojego adresu i jego planu dnia tuż obok?
„Brian wstaje o szóstej, wraca o pierwszej, kąpiel o siódmej.
Przyjdź, jeśli chcesz dołączyć”.
To nie w porządku.
Zastanawialiście się, ile razy
spaliście ze swoją drugą połówką?
Nie powinniście znać odpowiedzi. Zacznę od tego. Dobrze?
Jeśli wiecie, to przerażające i…
lepiej już wyjdźcie.
Tak. Jeśli pomyśleliście: „W końcu ktoś zapytał.
Odpowiedź to 926!”,
tam jest wyjście. Chodzi o to…
Rozsądnym założeniem jest,
że jeśli jesteście z kimś od trzech lat, macie zdrowy związek,
spaliście razem kilkaset razy.
Prawda? Prawda.
Pomyślcie teraz, ile razy wasz tata
skończył w waszej mamie.
Wiele razy.
„Tom, dlaczego tak mówisz?”
Myślę, że wszystkie nasze mamy
to banda wyuzdanych lasek, ale…
Wasza bardziej niż moja.
Wiem, że trudno o tym zapomnieć, skoro już o tym wspomniałem.
Myślicie: „Cholera, z mojej mamy kapie?”.
Pewnie tak.
Jest mokra. Słuchajcie…
wasza mama zrobiła parę brzydkich rzeczy.
Porozmawiajmy o tym.
Naprawdę zrobiła.
Chcę ją tu bronić.
To nie jej wina.
To wina waszego taty.
Wasz tata, z całym szacunkiem, jest do dupy. Trochę!
Myślicie: „Nie mój tata.
Jest dobry…”
Tak, dla was.
Nie zawsze taki jest dla waszej mamy.
Jeśli są ze sobą trzy dekady,
nie sądzisz, że od czasu do czasu mówi sprośne rzeczy
kiedyś i teraz?
Oczywiście.
Leżą w łóżku.
Twój tata się wierci, nie może spać…
A twoja biedna matka: „Wszystko gra, skarbie?”.
„W porządku”.
„Kolacja była dobra?”
„Tak. Zamknij się, próbuję zasnąć”.
„Mogę pomóc?”
„Tak. Możesz polizać mi jaja”.
Chcecie coś wiedzieć?
Wasza biedna matka to robi. Ona…
Nie przejdzie obojętnie obok jaj. Więc schodzi na dół…
I mówi: „Lubię swoje życie”.
Wasza mama.
Wasza babcia.
Pomyślcie o tym, co ona robiła.
Na torach kolejowych czy gdziekolwiek się pieprzyła.
W El Paso. Nie wiem.
Pytacie: „Dlaczego to mówisz, Tom?”.
Bo dobrze się bawię.
Bo lubię wkurzać ludzi.
Tak. Nie wiem, co to mówi o mnie psychicznie,
ale tak jest. Jakbym miał w sobie orkiestrę,
która mówi: „Dobra robota”.
A w duchu wyobrażam sobie kogoś, kto mówi: „Dobrze się bawiłem,
póki nie zaczął mówić o mojej zdzirowatej mamie”.
I to mnie uszczęśliwia.
Ktoś się zdenerwuje i spróbuje mi nagadać.
Spróbuje,
bo to tylko wiadomość, której nigdy nie odczytam i…
Kiedyś czytałem je wszystkie.
Długo zajęło mi zrozumienie, że nie powinno się czytać wszystkich.
Żaden artysta nie powinien trawić wszystkiego, co ludzie wysyłają.
Długo o tym nie wiedziałem
i żałuję, bo to do was dociera.
Pierwszy raz miałam kłopoty, bo powiedziałam coś
pięć lat temu.
Miałem kłopoty, bo powiedziałam „Cyganka” w telewizji.
Nie powiedziałem nic miłego, więc…
ujmę to inaczej.
Byłem w programie. „Kto nie nienawidzi Cyganów?”
I tam…
wszyscy w programie mówili: „Jesteśmy z tobą”, ale…
potem się dowiedzieli.
I potem się okazało.
Na przykład prezydent Cyganów…
przysłał mi wiadomość.
Chyba ukradła komuś telefon.
Wysłała mi tę wiadomość.
Wiemy, kto podróżuje.
Wysłała mi wiadomość:
„Użyłeś słowa na G w telewizji”. Że co?
Słowa na G?
Jestem dorosły. A to był e-mail. Zachowuje się jak słowo na S.
Nie chciałem z niej robić słowa na P. Wiecie, o co chodzi?
A co ze słowem na C?
Ludzie…
to współczesny program komediowy. Dajcie żyć.
No i się zaczęło.
„Musisz wiedzieć, że jesteśmy dumni z naszego etnicznego pochodzenia”.
Ja na to: „No raczej. Tylko to macie.
Mam nadzieję, że umiesz biwakować”.
To był komplement.
Miałem na myśli: „Bądźcie dumni, bo zasłużyliście na to”.
I szczerze mówiąc, nie każdy tak ma. Prawda?
Każda grupa mówi: „Jesteśmy najlepsi”. Nie.
Nie wszyscy mogą być najlepsi.
Poważnie. Każda grupa jest…
Na przykład, żeby pokazać,
ilu ludzi tu jest na przykład Włochami?
Dobra.
Czy reszta z was nie ma trochę dość słuchania ich? Prawda?
„Jesteśmy najlepsi! Pieprzony makaron!”
Wy na to: „No dobra”.
Makaron jest chiński. Wyluzujcie.
Potem dalej czytałem wiadomości.
Czytałem.
A jakiś czas temu w ciągu sześciu tygodni
dostałem 200 000 e-maili i wiadomości ze stanu Luizjana
o żartach, które opowiadałem w programie.
Jeśli nie wiecie, w poprzednim programie miałem taki żart…
i…
Tak, w porządku.
To był bardzo głupi żart.
Mówiłem w nim: „Wiecie co?
Powinniśmy zbudować mur w tym kraju,
ale wokół tego głupiego stanu”.
To był mój żart.
Jestem tak głupi, że myślałem, że wszystkim się spodoba.
Nie spodobał się.
Nie tym, których dotyczy.
Dostałam wiele gróźb z błędami ortograficznymi…
„To kreolski? Co chcą mi powiedzieć?”
Pytano mnie o to wiele razy, byłem w wiadomościach…
że mówię o tym z własnej woli.
Prawda jest taka.
Nigdy bym ich tak nie obsmarował,
gdybym wcześniej był w Arkansas, bo teraz już byłem.
Co?
Co to,
kurwa, za głupie miejsce.
Gdy ludzie spuszczają wodę w Luizjanie,
wszystko leci do Arkansas.
Pachnie utraconymi marzeniami, odbytami i…
trochę grillem, ale…
To fascynujące.
Większość z was nigdy tego nie doświadczy,
ale jeśli obrazicie dużą grupę ludzi,
na przykład cały stan…
wiele się o nich dowiecie.
A nie chcecie tego.
Ale nalegają, więc…
Tak. Wiem wszystko o Luizjanie. To jest najgorsze.
Jestem jak nieoficjalny historyk miejsca, do którego nie chcę iść.
Ich motto stanowe chodzi mi po głowie
przez cały dzień, jakby to był indeks Dow Jones.
„Luizjana, gdzie ludzie palą w samochodach z dziećmi”.
A Arkansas ma takie: „Skończyłaś z tym dzieckiem?”.
„Co z tym zrobicie?” „Zjemy. O co ci chodzi?”
Dostałem też wiele wiadomości od społeczności z zespołem Downa.
Było fajnie.
Prawda jest taka.
Ludzie z zespołem Downa
piszą bardziej spójnie niż ludzie z Luizjany.
Byliśmy w stanie porozmawiać.
I od tamtej pory dorosłam. Poważnie. Chyba tak.
Na przykład wydaje mi się,
że dziś leniwie i przestarzale brzmi: „Jesteś słowem na N?”.
N-I-E-D-O-R-O… Rozumiecie.
Oto dlaczego.
Gdy to mówię, chcę powiedzieć: „Jesteś idiotą?
Głupi jesteś? Zgłupiałeś?”.
To nie jest odpowiednie słowo.
Właściwe słowo to „Cajun”.
Więc tak zacznę mówić
od teraz.
Więc pieprzcie się.
O to mi chodzi.
Ale powiem wam coś. Musicie coś wiedzieć.
Nie jestem komikiem, który mówi,
że nie rozumie, dlaczego ludzie się czymś denerwują.
To najgłupsza perspektywa.
Rozumiem to.
Uważam, że macie prawo obrażać się o to, co was obraża
i macie prawo to wyrazić.
Nie sądzę jednak,
że macie prawo oczekiwać, że ktoś coś z tym zrobi.
Tak jak wyrażacie inne swoje uczucia.
„Jestem napalony. Jestem głodny. Jestem zmęczony”.
Przyznam, że sporo się u was dzieje.
„Chyba musisz sobie zwalić konia, zjeść kanapkę i się zdrzemnąć.
Zajmij się tym.
Pomogę ci zacząć, ale…
Nie skończę”.
Myślę też, że powinienem mieć prawo odpowiedzieć.
Tak powinno być.
Ja coś mówię, wy mówicie coś, znowu ja
i tak dalej.
Powiem to. Nie zniewala mnie kultura oburzenia.
Mówię poważnie. To mnie nie dotyczy.
Bo codziennie mam do czynienia z wrażliwymi emocjonalnie ludźmi.
Mam dwójkę dzieci.
Przynoszą mi swoje problemy.
Tak. Rozmawiam z nimi o nich.
Mówię do nich inaczej niż do was.
Przychodzą do mnie i starszy mówi:
„Tam jest…
głośno”.
A ja na to: „Tak?
Więc nie idź tam”.
„Dobra”.
A potem „Cmok” i całuję go w głowę.
I tak zacznę rozmawiać z dorosłymi,
którzy mówią, że obrażają ich żarty podczas występów.
Najlepsze jest to, że nie musicie się zgadzać.
To najlepsze w tym kraju.
Nie musicie się z tym zgadzać, ale ja tak myślę.
Więc jeśli powiecie mi:
„Zranił mnie twój występ komediowy…”.
Odpowiem: „Tak?
Nie powinieneś słuchać tego, co ci się nie podoba, więc zostań w domu. Cmok”.
Całus w głowę.
Zastanawialiście się kiedyś, jakim bylibyście właścicielem niewolnika?
Nie teraz!
Jest rok 1831, jesteście biali, żyjecie…
dokładnie tam, gdzie teraz.
Mówicie: „Nie chcemy w to grać”. Dobra…
Walić to, ja zagram.
Wiem, jaki bym był. Uwielbiam kupować auta.
„Wiem, że mamy trzy, ale spójrz na ten!”
No dobra…
Jeśli nie podoba wam się ten żart, nie myślcie o nim.
Kobiety.
Czujecie się prawie równymi obywatelami?
Bo nie jesteście.
Jestem po waszej stronie.
Nie mówiłem, że nie powinnyście być. Ale że nie jesteście, bo mam oczy.
Nie jesteście. Nie czujecie tej wielkiej nierównowagi?
Mężczyźni zarabiają więcej za tę samą pracę.
Punkt dla mężczyzn.
Kobiety się wściekają za to, co robimy w ich snach.
Punkt dla kobiet.
Pojebane, co?
Gdy przy śniadaniu zastanawiasz się: „Dlaczego tak na mnie patrzy?”.
Mówi: „Wczoraj we śnie byłeś fiutem”.
„Dobra.
Poważnie?
Chciałbym przeprosić za to,
co zrobiłam wczoraj w twoim śnie”.
Ona: „Dziękuję”. A ty na to:
„Muszę stąd spierdalać”.
Myślę, że dynamika władzy, z którą żyjemy, została ustalona przez mężczyznę.
Oczywiście.
Myślę, że chciał, by było po równo. Wierzę w to.
I myślę, że w dniu, gdy to ustalał,
wychodził z domu i na progu zatrzymała go żona:
„Śniło mi się, że pieprzyłeś cycastą brunetkę”.
On na to: „Wiesz co?
Nie.
Będziesz odbierać telefony. Tak będzie”. I odszedł.
Dobra.
Nie żartuj z naszej kultury. Dobra.
Naprawdę?
To nie jest śmieszne?
Nie sądzicie, że są tu ludzie, którzy mówią: „Odbieram telefony”.
To was śmieszy?
W poniedziałek mówi: „Cześć, dziękuję…
Pieprzyć go”. Prawda?
Czasem widzicie, jak nierównowaga władzy rozgrywa się
między płciami w sposób groteskowy.
Oczywiście, gdy mówię „płcie”,
mówię tylko o dwóch z kilkuset, które obecnie istnieją.
Chcę, żeby było jasne, co myślę.
Bez problemu nazywam kogoś tak, jak chce być nazywany.
To nie problem.
Możesz być sznurowadłem, jeśli chcesz.
Mogę do ciebie mówić Zippedy Zim-zir, jeśli tego chcesz.
Czy uważam, że to głupie?
Tak. Ale badminton też jest głupi, a to sport olimpijski.
Prawda?
Oto co się stało. Kręciłem film kilka miesięcy temu
i pewnego dnia skończyliśmy wcześnie.
Było późne popołudnie.
Wyszedłem z planu i widzę bar po drugiej stronie ulicy.
„Wejdę do baru, napiję się i wrócę do hotelu”.
Proste, prawda?
Wchodzę i widzę kobietę, siedzącą przy barze,
która robi coś, co mogę nazwać dziwactwem.
Spytacie: „Co masz na myśli?”.
Sądzę, że jest zakres normalnego zachowania,
widywanego w barze.
Widząc kogoś w barze, można zobaczyć to…
albo „Hej”,
a może nawet…
Ta pani siedziała w barze i robiła tak…
„To ma być unik? Co ona tam robi?”
Zauważyłem to późno.
Zauważyłem to, gdy przechodziłem obok. Tak bywa, prawda?
Idziesz i widzisz coś, gdy to mijasz.
Myślisz, że komuś odjebało i idziesz dalej.
Potem myślisz: „Muszę to zobaczyć jeszcze raz.
Nie wiem, jak to zrobić”.
Jestem w samym środku
i widzę kobietę, dla jasności to miejsce publiczne, godzina 16.30,
a ona tam siedzi…
I czochra sobie bobra.
Bawi się cipką. Wiecie, co chcę powiedzieć.
Nie jest seksowna, nie myślcie sobie.
„Czy to była super laska?”
Nie.
Z tego powodu od razu na nią doniosłem.
Wiecie, co jest grane.
Idę do bramkarza: „Przepraszam.
Ta nie-modelka…
robi sobie dobrze przy barze”.
A ten wielki, przypakowany koleś spojrzał i…
Mówię: „Pogadaj z nią”. On na to…
„Słucham?”
„Nie chcę mieć z tym nic wspólnego”.
Chyba nikt nie chce.
Przy barze masturbuje się kobieta.
On na to…
Jakby był zdumiony moją skandaliczną prośbą.
Mówi: „No dobra. Jezu”.
Wstaje, idzie, a w połowie drogi zawraca i mówi:
„Nie mogłem”.
Mówię: „Musisz”.
Więc woła hostessę.
Ta śliczna 22-latka pyta, o co chodzi.
Mówi: „Załatw to”.
„Dobra”.
Podchodzi tam, bardzo uprzejmie, co jest chore,
biorąc pod uwagę okoliczności.
Nie słyszę jej, ale potrafię odczytać jej język ciała.
Mówi: „Cześć”.
I dalej: „Wszyscy cię widzą”.
A potem: „Przestań.
Przestań”.
Pyta: „Obiecujesz?”.
I mówi: „Dziękuję”.
Wraca i mówi: „Przestała”.
Pytam: „Skończyła czy przestała?”.
„Przestała”.
Mówię: „Dobrze”. Ale też pytam: „Może zostać?”.
„Tak”.
„Dlaczego?”
„Bo przestała”.
„Mógłbym zostać, gdybym siedział
i zabawiał się przy barze?
No wiesz…
Poklepałabyś mnie po ramieniu i poprosiłabyś,
żebym włożył kutasa z powrotem w spodnie?
A potem podziękowałabyś i zaproponowałabyś kurczaka?”.
„Wezwałabyś SWAT, a oni wpadliby do środka jak burza.
Ktoś rozwaliłby mi łeb o bar,
a wy byście świętowali nad moim wynoszonym ciałem”.
Ona na to: „Racja”.
Może przesadzam. Nie wiem.
Nie walę konia w barach.
Wiele lat temu nie musiałam tego mówić,
ale w świetle ostatnich skandali nie walę konia w barach.
Kolejny powód, dla którego przestałem czytać wiadomości.
Ciągle je dostawałem.
Ludzie pisali, że są fanami.
„Nie atakuj nikogo seksualnie,
żebym nadal mógł być twoim fanem”.
Przede wszystkim, wszystko albo nic, suko.
Nie chcę mieć w drużynie pseudobohaterów.
Po drugie,
co mam odpisać? „Dobrze wyglądasz, brachu”?
„Miałem taki zamiar, ale przeczytałem twojego maila, Kyle”.
Wal się, Kyle.
Nie musisz się o mnie martwić. Nie walę konia przy ludziach.
To mnie nie kręci.
Kręci mnie coś innego.
Właśnie to.
Myślicie sobie: „No dobra…”
Jeśli chcecie usłyszeć, jak się masturbuję,
wystarczy, że zadzwonicie i powiecie,
że nie dotrzymacie naszych planów z kolacją.
Od razu zacznę sobie walić konia.
Nie jestem towarzyski. Uwielbiam takie telefony.
To moje ulubione telefony…
Zwłaszcza gdy wychodzę z domu,
będę mieć wielokrotny orgazm.
Kiedy wychodzę z domu i myślę:
„Nie chcę z nimi wychodzić”,
a ten ktoś dzwoni i mówi: „Nie damy rady przyjść”,
mówię: „Mów dalej.
Dlaczego?”.
„Mieliśmy wypadek samochodowy”.
„Och.
Nic wam nie jest?
Nie, ale i tak nie przyjdziecie na kolację. Dobra ”.
„Dobra, posprzątaj, Tom”. Udało się.
Jestem tatą.
I…
Zmieniłem się trochę.
Nie za bardzo. Musisz się trochę zmienić.
Mówi się, że dzieci cię zmieniają.
Chyba… Osobiście uważam, że trzeba je zmienić na:
„Posiadanie dzieci powinno cię zmienić”.
Widać wielki znak ostrzegawczy, gdy spotykasz kogoś, kto mówi:
„Mam czworo dzieci. Nic się nie zmieniłem”.
„Jesteś bardzo niestabilny. Dobrze wiedzieć”.
Zmiany nie muszą być wielkie.
Ale tak jakby oceniasz swoje życie i dokonujesz zmian.
Sam jestem dumny z tego, co zmieniłem.
Zdałem sobie sprawę, że mając dzieci, nie mam czasu ani energii.
Musiałem coś zmienić. Wiecie, co to było?
Kłótnie ze wszystkimi.
Z każdym znajomym, członkiem rodziny. Nie wchodzę w to.
Jak tylko się zacznie, poddaję się.
Jak tylko się z kimś kłócę i ktoś mówi: „Nie zgadzam się z tobą”,
mówię: „Myślę, że masz rację”.
„Co takiego?”
„Jak tylko przemówiłeś, zgodziłem się z tobą.
Tak nie chcę z tobą rozmawiać”.
I jestem wolny. Świetne uczucie.
Nie każdemu się to podoba. Moja matka nie jest tego fanką.
Ona żyje dla kłótni.
Niektórzy są tak zbudowani.
Żyje dla bojowych rzeczy.
Chce tylko dźgnąć, wykręcić, obrócić. Uwielbia to.
Niszczy też marzenia, a to…
cecha, którą najmniej lubię u ludzi.
Znacie kogoś takiego?
Osobę, która, bez względu na to, co chcesz robić lub próbować, mówi:
„Nie ty”.
Mówicie: „Dobrze mieć cię blisko”.
Ci ludzie zostają z wami. Prawda?
Założę się, że wspomnienie o nich właśnie wróciło.
Tacy są potężni. Pamiętam…
Jak powiedziałem, że jadę do Los Angeles na stand-up.
Lata temu. Mówię: „Jadę do Los Angeles na stand-up”.
A ona na to: „Musisz iść na pocztę”.
Byłem naiwny.
„Stand-upy są na poczcie?”
Ona: „Nie, do pracy”.
Mówię: „Stand-up będzie moją pracą”.
Ona: „Rozumiem”.
Ja: „Chwileczkę. Mówię ci o moich marzeniach,
a ty każesz mi zostać listonoszem?”.
„Tak”.
Dobra. Teraz jest dobrze.
Zarabiam na życie. Wie o tym.
Oczywiście. Ciągle mnie pyta o różne rzeczy, ale…
Nadal mogę się zabawić.
Wiecie, co wysłałem mamie kilka tygodni temu
na jej 75 urodziny?
Księgę pieprzonych znaczków.
Dodałem małą karteczkę. „Wziąłem to dziś z pracy”.
Właśnie tak.
Nie przejmujcie się. Lubi to.
Jest wredna, ale…
Tak.
Nie podoba mi się to niszczenie marzeń.
Mam odwrotnie.
Zachęcam do spełniania marzeń.
Jeśli wpadniecie na jakiś szalony pomysł, będę świętować.
Uwielbiam ludzi, którzy mają skandaliczne marzenia.
Już to mówiłem. Ludzie podchodzą do mnie i mówią:
„Chcę otworzyć stoisko z hot dogami, gdzie można kupić buty”.
Ja na to: „Zastanówmy się”.
Podoba mi się i powiem wam, że chcę, byście mieli szalone marzenia.
Poważnie. Naprawdę.
Dam wam najlepszą radę, to nie żart,
o spełnianiu marzeń, którą kiedyś dostałem.
Mam nadzieję, że dotyczy was wszystkich.
Prawda jest taka. Uważam… Naprawdę.
Dopóki akceptujecie, że wasze marzenia mogą nie pójść zgodnie z planem,
poczujecie się spełnieni samym dążeniem do ich realizacji.
Więc zawsze róbcie, co chcecie.
Inaczej po co żyć, prawda?
Kontynuując, powiem wam to.
Pamiętam, że dwa lata temu siedziałem w kawiarni
w Los Angeles i jadłem lunch.
Usiadłam.
A gdy siadałem,
słyszę, jak moja przyjaciółka mówi: „Nie wierzę, że tak myślę”.
„Co myślisz?” „Nic takiego”.
„O co chodzi?” „To żenujące”.
„Powiedz mi”.
„Będziesz się śmiać”.
„Zawsze się z ciebie śmieję. Mów”.
„Chcę to zachować dla siebie”.
„Mówiłaś, że chcesz to zrobić. Więc powiedz to i się uda”.
„Nie chcę”. „Jeśli nie wyrzucisz tego w świat,
to się nie wydarzy. Musisz to powiedzieć. Co to?”
„No dobra.
Chcę zwalić konia komuś z Wu-Tang Clan”.
Od razu myślę:
„Co by powiedziała moja mama?”.
I mówię sobie: „Nie bądź jak mama”.
To jej marzenie”.
Spojrzałem jej w prosto oczy
i powiedziałem: „Spróbuj.
Jest ich sporo”. To właśnie powiedziałem.
Trzy miesiące później
wsiadła do ich autobusu
i powiedziała im to. Zgadnijcie ,co było dalej.
Wszyscy się zgodzili.
Jeśli nie wiecie,
w Wy-Tang Clan jest
dziewięciu kolesi.
Dziewięciu.
Właśnie tylu.
To sporo.
Możemy się chwilę zatrzymać
i pomyśleć, ile to dziewięć fiutów?
Nie wyobrażam sobie być na ich miejscu.
Jakby pytali: „Co tam jeszcze?”. Jaja sobie robicie?
To mało?
Zamknijcie oczy
i wyobraźcie sobie dziewięć kutasów.
„Są wszędzie”. Bo jest ich dziewięć. To dlatego.
Nie oceniam.
Mówię obiektywnie, że dziewięć to dużo.
„Zjadłem cynamonowe bułeczki”.
„Ile ich było?”
„Dziewięć”.
„Zabrać cię na pogotowie?
Do rana stracisz stopę. Powinniśmy iść”.
Dziewięć fiutów?
Jaja sobie robicie?
Niektórym z was zajęło 15 lat, by dojść do dziewięciu fiutów.
Ona zrobiła to w jeden czwartek.
Wyobraźcie sobie
fizyczną pracę związaną
ze zwaleniem dziewięciu, pewnie niemałych, fiutów.
Jeśli nie wiecie, panowie z Wu-Tang nie wyglądają jak ja.
Są w stylu tych uprawiających CrossFit.
Myślicie, że burpee jest ciężkie? Spróbujcie…
„Dobrze mi idzie?
Teraz mnie lubisz?”
Jak myślicie, po ilu chciała zrobić przerwę?
„Co ja, kurwa, robię?
Dlaczego są tacy wredni?
Ile to już?
Cztery! Kurwa!
Skończyłam?”
A oni: „Nie skończyłaś!
Jeszcze U-God, RZA, Rae, Ghost, Meth. Nie skończyłaś!”.
„Ale boli mnie kark”.
„Musisz go kryć. Nie słuchasz naszej muzyki?”
Tak.
To świetny żart o waleniu konia z Wu-Tang.
Była prawdziwym zwierzęciem.
Zapytałam ją raz: „Gdybyś mogła wrócić do tego dnia
i zrobić coś innego, co byś zrobiła?”.
„Nie zjadłabym lunchu”.
Laska z Filadelfii. Co zrobić?
O czym to rozmawialiśmy?
A tak, o mojej mamie.
Przestałem się z nią kłócić.
Mam nadzieję, że jeśli jesteście w podobnej sytuacji z rodzicem,
doznacie objawienia jak ja.
Oto okoliczności. W zeszłym roku zadzwoniła do mnie.
W Los Angeles wybuchły pożary.
I mówi: „Tommy…”
Nie jest miejscowa, jeśli jeszcze nie wiecie.
Zastanawialiście się, dlaczego tak dziwnie mówi?
Jest z Ameryki Południowej.
Konkretnie z Peru.
Zadzwoniła do mnie i powiedziała: „Tommy…”.
„Tak?” „Pożary są złe?”
„Tak.
Zwykle są dobre, ale ten jest zły”.
„Ludzie umierają?”
„Jeśli są w ogniu, to tak.
To ogień”.
Mieszka na Florydzie, więc mówi:
„Wy macie pożary, my huragany.
Ludzie wszędzie umierają”.
„Chyba oglądasz wiadomości. Chcesz coś jeszcze zgłosić?”
„Myślę, że to nie dzieje się bez powodu”.
„Racja. Nazywają to warunkami pogodowymi”.
„Nie.
Myślę, że Bóg próbuje nam wysłać
wiadomość”.
Ja na to…
„Co to za wiadomość?”
„Chyba chce nam powiedzieć, żebyśmy byli lepszymi ludźmi”.
Znacie to uczucie, kiedy ktoś coś mówi i czujesz, że na pewno
się z nim pokłócicie?
Gdy słowa opuszczają ich usta,
myślicie: „Ale ci dowalę”.
Czułem, jak narasta we mnie złość
i słyszałem swoje słowa w głowie.
Słyszałam własny głos:
„Chcesz powiedzieć, że wszechwiedzący, kochający i wszechobecny Bóg
podpala ludzi
i topi ich w huraganach, żebyśmy się więcej przytulali?
To najgłupsza rzecz, jaką w życiu słyszałam”.
Ale…
tuż przed tym, jak to powiedziałem, poczułem to.
Pomyślałam sobie: „Po co?
Po co się kłócić z tą wiedźmą?”.
„Niech siostra Lucyfera myśli swoje.
Nie zmienisz jej zdania”.
Po raz pierwszy w życiu wziąłem głęboki oddech
i powiedziałem: „Tak.
rozumiem, dlaczego to robi.
Oby przestał nas zabijać”.
Wiedziała. Mówi: „Co?”.
Mówię: „Masz rację”, a ona pyta: „Dlaczego to robisz?”.
Dlaczego? Czyli: „Dlaczego się ze mną nie kłócisz?”.
„Nie wiem, mamo. Kogo to obchodzi? Masz rację. Mylę się. I co z tego?”
„Tommy, wiesz co?”
„Co?”
„Zawsze wiedziałam, że jesteś małą pizdą, Tommy”.
„Co?”
„Chao, puto” i odłożyła słuchawkę.
Moja matka.
Oto jak się zemściłem. Było zabawnie.
Nie przeklinam przy niej.
Nawet gdy mówię bzdury, nigdy nie przeklinam…
Nawet jeśli jestem wściekły, nie powiem: „Pieprz się”.
Nie pasuje mi to. Wolę wojnę psychologiczną.
Tak. Lubię wiedzieć, że mogę zadać mamie pytanie
i już samo wspomnienie tego pytania
może przerazić jej umysł na lata.
Postanowiłem zniszczyć jeden z jej dni.
Wybrałam Święta.
Oto co zrobiłem.
W świąteczny poranek moi rodzice i ich pięć psów są u mnie w domu.
Moja mama jest w świetnym nastroju.
Jest Latynoską i mamy świąteczny poranek.
Nie zrozumiecie tego rodzaju radości.
Gotuje i tańczy. Robi tak…
Mały Jezus przyszedł dziś tu
Robi te swoje latynoskie bzdury.
Moja mama.
Widzę ją.
Tak. Mówię: „Mamo”.
„Tak?”
Czułem płynącą z niej radość
i myślę: „To odpowiedni moment”.
Mówię: „Mamo, myślałaś kiedyś,
jak pochowasz każdego z tych psów?”.
„Dlaczego tak mówisz?”
„Nie wiem”.
„Myślałaś kiedyś,
co zrobisz, jeśli tata umrze przed tobą?”.
„Nie.
Nigdy o tym nie myślałam”.
Mówię: „Pytam, więc…
pomyśl o tym”.
A ona mówi: „Pomodlę się,
by umrzeć tego samego dnia”.
„To byłoby bardzo wygodne.
W kontekście
planowania pogrzebów i testamentów.
Jeśli ci się uda, będziemy zadowoleni”.
Mówi: „Wesołych Świąt, Tom”.
„Tobie też Wesołych Świąt”.
Mój tata siedzi pół metra dalej.
Nic nie słyszał.
Jest w trybie taty, wylogowany, gapi się na lampy sufitowe.
Chcesz zwrócić jego uwagę, więc wyciągasz go ze wspomnień.
„Hej, tato”.
Jezu.
Spytałem o to samo.
„Tato,
myślałeś o tym, co byś zrobił, gdyby mama umarła przed tobą?”
„Lubię blondynki i duże cycki”.
„Chyba sporo nad tym myślałeś”.
„Co wieczór.
Co wieczór”.
„Chyba macie inne marzenia”.
Ten gość. O Boże.
Nie ma to jak faceci po siedemdziesiątce.
Mój tata jest w fajnym miejscu w swoim życiu,
w którym mówi prawdę, która nikomu nie pomaga.
W tym tygodniu dzwonię do niego i pytam, co słychać.
„Geje mi nie przeszkadzają”. Ja na to…
„To dobrze”.
„Żyją po swojemu. Dlaczego miałbym być zły?”
„Nie wiem”.
A potem jest cisza. Pytam; „Skończyliśmy rozmawiać?”.
„Nie, tylko się zastanawiam”. „Fajnie słuchać,
jak oddychasz w…”
„Twoja matka i ja wybieramy się w rejs”.
„Bawcie się dobrze”.
Pytam go, którą linę wycieczkową?
„Karnawał”.
„To nie jest rejs imprezowy?”
I odpowiedź taty…
Przysięgam na moje dzieci…
„Stary,
Inaczej nie da się tego ująć.
Uwielbiam patrzeć, jak czarni się bawią”.
Co?
Wszyscy to lubimy, ale powiedzieć to na głos?
To szaleństwo.
Wyobrażacie sobie mojego tatę na rejsie karnawałowym…
„Czarni się bawią. Chodźmy coś zjeść. Jest fajnie”.
Bądźmy poważni.
Myślę, że pora zacząć bardziej dbać o środowisko.
W porządku? Tak.
Oczywiście.
Myślę, że odpowiedzialność spoczywa na biednych. A oto dlaczego.
Już są w moich śmieciach.
Może oddzielicie szkło od plastiku?
Wygląda na to, że są tu biedacy.
To obrzydliwe.
Oto co wiem na pewno.
Biedni kochają Biblię.
Kochają ją, bo to jedyna książka,
którą dostają za darmo.
Spróbujcie dostać za darmo inną.
Dajcie znać, jak poszło.
Wyobrażacie sobie, że jesteście tak głupi,
żeby być przesądnymi?
Wyobraźcie sobie, że jesteście niewiarygodnie głupi.
Osobiście gardzę tymi wszystkimi przesądami
i przesądnymi ludźmi.
Nienawidzę ich.
Nienawidzę jeździć samochodem z kimś,
kto mówi :„Przejeżdżamy przez most”.
„Wysiądę z samochodu i mam nadzieję, że odjedziesz z mostu.
Naprawdę”.
Wszystkie są głupie. „Jest 11.11”.
„Pomyśl życzenie”.
Chciałbym, byś wypił koktajl z cyjanku i pokruszonych kamieni.
Tego pragnę.
Powinni was denerwować,
ale jest taki, który sprawi, że maszerujesz ulicami. Poważnie.
Nie wierzę, że żyjemy
w tym niezwykle bogatym, rozwiniętym kraju
i wszyscy razem akceptujemy,
że hotele, a nawet biurowce, nie muszą mieć trzynastego piętra.
Rozumiecie,
że wyrzucamy kolejne numery,
bo ludzie robią tak…
Idziesz do fajnego hotelu Four Seasons,
jest 12 i 14 piętro.
„Przepraszam, dlaczego nie ma 13 piętra?”
„To pechowa liczba.
A gdybyśmy je mieli, byłyby tam duchy i gobliny.
Więc zrezygnowaliśmy
i nie jest tak strasznie”.
„Cholerni Cajuni?
Naprawdę tak robicie?”
Nie wiem.
Ten wam się podoba, ale ten o Biblii…
Wycofujecie się. I robicie tak…
„On słucha każdego programu”.
Luz. Gadałem z nim przed występem.
Powiedział, że to dobre podejście. Nie martwcie się.
Nie mówię, że jesteście głupi, bo jesteście religijni.
To słabe.
Jeśli religia daje wam otuchę, świetnie.
Nie nazwałbym was przez to głupimi.
Nazwałabym was głupimi, gdybyście czytali horoskop.
I decydowali o życiu na podstawie tego…
co robią planety.
Nie wiem, czy spędzaliście czas z kimś, kto nie jest wspierający, ale…
zwykle dzielą się swoją mądrością:
„Musisz to zrobić, bo jesteś Rybami”.
Dzięki, doktorku.
To ci sami ludzie, którzy uważają, że to cud,
dzielić z kimś urodziny.
Jakby to było coś ważnego.
A potem musicie wyjaśnić, że to nie jest dziwne.
„Jest nas wielu i…
nie ma zbyt wielu opcji. To będzie się powtarzać”.
Ci ludzie…
Ale ci, którzy od razu robią ze mnie zabójcę to ludzie,
których ekscytują urodziny w bliskim czasie.
Jakby to było coś warte.
Miewam tak w hotelach raz na miesiąc.
Melduję się w hotelu,
facet bierze mój dowód i mówi:
„Jesteś z 16 kwietnia?
Ja jestem z trzeciego”.
„Chwileczkę!
Chcesz powiedzieć…
dwa tygodnie…
zanim się urodziłem…
urodziłeś się ty?
Tak. Teraz mam kisiel w majtach”.
Kisiel w majtach?
Ohyda.
Kieryś powiedziała to dziewczyna.
Był rok 2002 roku
i wielu z was się to nie spodoba.
Ale wtedy stan Ohio wygrał mistrzostwa kraju w piłce nożnej.
Chyba bardziej zależy wam na piłce nożnej niż na Biblii.
Historia. Tak czy inaczej…
Byłem z tą dziewczyną.
Poznałem ją dzień po meczu.
Była z Columbus, gdzie jest szkoła.
Powiedziałem coś niedbale. Właśnie tak.
„Jesteś z Columbus? Wygraliście. Cieszysz się?”
„Czy się cieszę? Mam kisiel w majtach”.
A ja na to…
A potem ją przeleciałem,
bo była niegrzeczna.
I nie kłamała.
To było jak tapioka. Musiałem to zgarnąć.
Przez ramię.
Myślisz, że Cosby nadal je kisiel?
Często zastanawiam się, czy w więzieniu zachował poczucie humoru.
Myślicie, że droczy się z facetami w drodze pod prysznic?
Myślicie, że mówi: „Nie wkładaj kisielu do ciasta z rodzynkami”?
Tak?
A oni na to: „Bill to wariat.
Daj papierosa, Bill!”.
Widać, że was lubię.
Tak. Wiecie dlaczego?
Opowiedziałam wam historię o seksie z mojego życia.
Myślę, że kiedy tak się dzieje,
gdy ktoś opowiada wam starą historię ze swojego życia,
to dlatego, że was lubi i chce waszej aprobaty.
Tak. Zdecydowanie.
Kto opowiada najlepsze historie?
Ludzie, którzy są nowi w waszym życiu.
Dlaczego? Bo dają wam to, co mają najlepsze.
Chcą wam zaimponować.
Kto opowiada najgorsze historie? Twoi przyjaciele.
Wiedzą, że nigdzie nie pójdziecie. Przyjaciele mówią:
„Pieprzyłem się z żoną”, a wy na to: „Zamknij się.
Będziemy jeść. Znam ją. Zamknij się, stary”.
„To dobra historia”.
„Dobra, mów”. „Nie chciała tego robić.
Ale ciągle ją dręczyłem.
I w końcu się złamała.
Po prostu się nie ruszała”.
„A ty co? Ted Bundy? To okropne”.
Opowiem wam zabawną historię.
Gdy pierwszy przyjechałem do Los Angeles, poznałem w barze dziewczynę.
Zabrała mnie do siebie.
Zaczęliśmy się wygłupiać. Podpisałem zgodę.
Zaczęliśmy się wygłupiać.
Gdy to robiliśmy, sięgnęła za mnie
i wsadziła mi palec. Ja na to…
A ona…
A ja: „O, tak”.
To wszystko. Koniec historii.
Spełniajcie marzenia.
Mówię poważnie.
Wiem, że to brzmi tandetnie, ale nie miało tak być.
Dużo o tym myślę.
Spotykam wielu ludzi. Tak? Spotykam więcej ludzi niż wy.
Nie ma porównania.
Ludzie zwykle mówią mi miłe rzeczy.
„Dzięki, że przyszedłeś. Dobrze się bawiłem”.
Rozmowy wychodzą naturalnie i zapytam: „Co robisz?”.
Wiecie, co słyszę w 98% przypadków?
„Kurwa. Nie cierpię tego”.
Pytam: „Dlaczego tego nie zmienisz?”.
„Za późno. Mam przejebane. Miło cię poznać” i odchodzą.
To zostaje w głowie.
Myślę o tym.
Ale mam radę. Mam nadzieję, że weźmiecie ją ze sobą.
Musicie tylko nauczyć się jednej rzeczy dobrze.
Oto ona.
Musicie nauczyć się zarządzać swoimi oczekiwaniami.
To nie jest wrodzona cecha. To umiejętność.
Pracujcie nad tym, a będziecie w tym dobrzy.
Im lepiej zarządzacie oczekiwaniami, tym bardziej poczujecie się spełnieni,
mniej przygnębieni i szczęśliwsi.
Podzielę się z wami moim największym rozczarowaniem,
któremu sam jestem winien.
Wtedy o tym nie wiedziałam. Teraz już wiem.
I powiem wam, że niektórym ludziom będzie przykro.
Ale mam nadzieję, że użyjemy tego jako narzędzia do nauki.
Słuchajcie.
Myślę, że pozycja 69 jest przereklamowana i do bani.
Widzicie? Niektórzy klaszczą.
Niektórzy mówią: „Aresztować go”. Ale posłuchajcie.
Ważniejszy jest powód.
Pamiętacie, jak o niej usłyszeliście? Ja tak.
Byłem w trzeciej klasie. I to było za wcześnie.
Starszy dzieciak mi powiedział, a ja na to: „Co?
W tym samym czasie?”.
Prawie dostałem zawału. Nie wiedziałem, co mówił.
Nie miałem odniesienia, żeby udawać, że rozumiem.
Pomyślałam, że to jak jeść cheeseburgera z lodami,
podczas robienia kupy.
„Tak właśnie jest”.
I było po mnie.
Kiedy mówię, że miałem obsesję, miałem obsesję.
Nie mówię tak, by mówić.
Tylko o tym mówiłem, myślałem, śniłem,
śpiewałem, żartowałem: „69”.
W każdym zeszycie miałem „69”.
W każdej drużynie sportowej grałem z numerem 69.
Mówili: „To koszykówka dla klas piątych. Wyluzuj, kolego”.
Na urodziny, w Święta, tata pytał: „Co chcesz?”.
„Sześćdziesiąt dziewięć”. Mówił: „Zamknij się i przestań”.
„Nie!”. Prowokująco. „Nie!”
„Sześćdziesiąt dziewięć. Będzie najlepiej.
Będzie jak palenie mety z fiuta Boga. Chcę to zrobić”.
Nakręcałem się,
a kiedy w końcu mogłem to zrobić,
wiecie, co powiedziałem?
„Złaź ze mnie. Dobra?
Boli mnie szyja.
Nie mogę oddychać.
Jest miło? Mam wrażenie, że pracuję.
Dobrze by było, gdybyśmy się zamienili, zrobisz mi dobrze,
a potem ja tobie.
Dlaczego to musi być w tym samym czasie?
Spóźnimy się?
Czy pastor wróci za kilka minut?
Zróbmy to na zmianę, jak w przedszkolu”.
Jaki maniak robi sześćdziesiąt dziewięć jako dorosły?
Jeśli jesteś facetem,
mam nadzieję, że jesteś dżentelmenem
i leżysz na plecach,
a ty nie jesteś dziką świnią,
która mówi: „Wolę taki kąt.
A potem słyszysz walkę o życie pod sobą”.
I mówisz: „Jest dobrze”.
Założę się, że tak.
Gdy wciskasz fiuta w gardło tej biednej damy pod tobą.
Chyba nie ma bardziej przerażającego obrazu
niż kobieta, urocza kobieta…
Wyobraźcie sobie, że wasza mama leży na plecach,
w oczekiwaniu na sześćdziesiąt dziewięć od dołu.
„Co jest, kurwa?”
Ma na twarzy taki wyraz:
„Czy ekipa poszukiwawcza mnie tu znajdzie?”
I mężczyzna, obrzydliwy mężczyzna,
taki jak ja, mówi: „Przygotuj się. Zaczynamy”.
Są kakaowe winogrona i kłaczki.
A to wasza mama, a ja…
A gdy to robię, słyszę: „Co mam na czole?”.
„Moje bebechy.
Mokry wór tatusia”.
Austin, byliście świetni. Dzięki, że przyszliście.
Doceniam to.
Do zobaczenia. Dobranoc. Na razie.
PROGRAM DEDYKOWANY FEFFO, NIECH SPOCZYWA W POKOJU
Napisy: Liliana Reguła