Downloaded from YTS.MX
Skierowałem kamerę w stronę drzwi,
Official YIFY movies site: YTS.MX
bo wydarzy się coś wyjątkowego.
Nie mogę o tym mówić, ale zaraz się zacznie.
Łapiecie?
Już się zaczyna.
Dobra, jestem gotowy. Słyszycie już maszynkę?
Słyszycie?
Jest Biggie.
Denerwuje się, bo mu urosły trzy włoski.
Zaraz je opierdzieli.
Nie mogę wyglądać, jakbym miał 21 lat.
- To prawda. - Chcę wyglądać na osiemnaście.
- Łapiesz? - Jasne, na osiemnaście.
ROK 1995 CHRISTOPHER, 23 LATA
- Zaczynamy imprezę. - Tak.
- Atlanta wyprzedana. - Wiem.
Proszę przejść dalej.
Hej!
To trudne, gdy dorastasz z kimś,
kto potem odnosi sukces,
bo ty masz na niego inne spojrzenie.
Patrzę na fanów i myślę: „Robicie to dla niego?”.
Ręce do góry! Wszyscy podnieście ręce!
Ręce do góry, ziomale!
No dalej! Powiedzcie: „Hooo!”.
- Dalej! - Hooo!
- Dalej!
- Hooo! - A panie mówią: „Ołłł!”.
- Tak, widzisz to? - Widzisz to?
Mówią, że obraz jest wart tysiąca słów.
To ile słów jest wart teledysk?
Co, ziomie?
- D Roc kręci. - Mam limuzynę.
Wow, brachu.
Nagrywałem wszystko, co robiliśmy.
- Jedziemy na kolejny koncert. - Brachu!
Christopher był świadomy sytuacji.
Notorious B.I.G. naprawdę miał to gdzieś.
Nie słucham za dużo hip-hopu.
Zwykle słucham wolniejszych kawałków. Na przykład zespołu Stylistics.
Dramatics.
Dobrze dziś wyglądacie, ziomale.
Cash Money zrobił przelew.
Zaśpiewajcie nutę z dziś.
Zawsze, gdy zasypiam
Tak?
Budzę się napalony!
Tajemnica jest taka, że Biggie pisał tak naprawdę w duchu R&B.
Był jak piosenkarz R&B. Z tego nurtu brał melodie.
Właściwie rzadko rapował.
Zawsze śpiewał czyjeś piosenki.
Znam historię hip-hopu.
Urodziłem się w czasach, gdy go zapoczątkowano.
Zawsze było w nim słychać ślady utworów
poprzednich raperów.
Ten gość...
Nie wiem, skąd się wziął.
Ze swoim tempem, rymami, rytmem,
dźwiękiem, podejściem,
z tą pewnością siebie.
Trudno powiedzieć, z jakiej planety,
z jakiej planety rapu pochodził.
Uważaj na siebie, chłopcze.
Nie mieliśmy ojców. Obaj byliśmy jedynakami.
Żadnych zdjęć. Poppa urządza imprezę.
- Żadnych zdjęć. - Mieliśmy specjalną więź.
Jedynacy zwykle ciążą w kierunku przyjaciół bardziej niż inni.
Naprawdę wierzę, że Damion był mu bardzo bliski.
To on do mnie zadzwonił tamtej nocy.
Była piąta rano, gdy zadzwonił telefon.
Odebrałam telefon.
„Halo?”
I...
Słyszałam tylko Damiona.
Nie mógł tego z siebie wykrztusić. Słyszałam, jak płacze.
Wiedziałam, że chodzi o mojego syna.
Hej, odbiór.
Na osiedlu, odbiór.
NETFLIX — ORYGINALNY FILM DOKUMENTALNY
Nie wiedziałem, że można się czuć tak smutnym,
zranionym, pustym.
Wszyscy patrzyli z rezygnacją.
Są przy Manhattanie.
Kierują się na południe.
W kierunku Brooklynu...
Zbliżają się do rampy.
Do Mostu Brooklińskiego.
W stronę Brooklynu.
Pozycja 2-4-7, Most Brookliński.
Trzymam się południowej strony.
A potem przejechaliśmy przez Most Brookliński...
Centrum Brooklynu.
Przy ul. Tillary.
BIG POPPA, BĘDZIEMY TĘSKNIĆ!
Nikt nie płakał.
Wszyscy świętowali.
Biggie pozostawił wspomnienia radości,
tańca... osoby
z dzielnicy, która odniosła sukces.
KOCHAMY CIĘ
To nas trochę pocieszyło.
Biggie Smalls był królem!
A ta historia nie musi
kończyć się tragicznie.
Dobra, zaczynam.
Dziś jesteśmy w Detroit.
Będzie kilka koncertów. To dopiero początek nagrania
dla naszych ziomali.
14 lipca.
Gdzie jesteśmy?
- Gdzie? - W Detroit!
- Detroit! - W Detroit mamy kolejną misję.
Detroit!
Brałem z sobą kamery.
Big zawsze pytał, czy je mam.
To stało się częścią naszego życia.
Kręciłem cały dzień.
To był jakby pamiętnik.
Osiągnąć coś takiego w 1995 to był duży wyczyn.
To był dzieciak z dzielni,
a teraz jest na fali.
Chyba mam taśmę.
Hej! Cześć!
Podpiszę autografy.
Biggie stał się sławny z dnia na dzień.
Pokażemy im, kto dziś występuje.
To twój koncert, Biggie!
Pokażemy im, kto dziś występuje.
To było w czasach, gdy Dr. Dre i Snoop Dogg
byli naprawdę... Wymiatali konkurencję.
Inspirowali nas i motywowali do większych wysiłków.
W Nowym Jorku, skąd pochodzi hip-hop,
czuliśmy, że przybył zbawca.
Nie można powiedzieć, że nie był
największym raperem.
Mówiłem to wtedy, że gdy jeszcze żył.
Największy raper wszech czasów.
Nagrodę otrzymuje…
Tak, tak!
B.I.G.!
Nagrodę otrzymuje…
Notorious Big!
-B.I.G.! -Tak!
Jestem z Brooklynu!
Nagroda za album roku
dla Notoriousa B.I.G.!
Ready to Die.
Bardzo się zaangażował. Ready to Die
nie powstał dla pieniędzy i chwały.
Zrobił to z głębi serca.
Chcę gorąco pozdrowić córkę i mamę.
Brooklyn, daliśmy radę! Udało nam się!
Kiedy pojawił się album Ready to Die,
kupiła go jedna z moich koleżanek.
Powiedziała mi: „O Boże,
posłuchałam albumu.
Jest pełen wulgaryzmów!”.
Odpowiedziałam: „Naprawdę? Wulgaryzmów?”.
Moja matka nie wie, ile zarabia raper,
taki z platynową płytą,
nie wie, ile zarabia.
Nie wie, że za koncert dostaję 10 tysięcy,
cztery razy w tygodniu.
Myśli, że dostaję tysiąc za każdy,
w jakimś małym klubie.
- A dostajesz 10 tysiaków. - Nie wie, co się dzieje.
Chwila... Cholera! Hej, Poppa.
Marley przejeżdża wiele kilometrów, by mnie zobaczyć.
Stosy, całe stosy pieniędzy.
Cała kupa forsy.
Kiedy trzeba coś kupić
Idę łupić
Na matkę nie mogę liczyć
By mieć na chleb Wpycham ziomala w ściek
Słuchaj, matko
Jestem groźny
Bardziej szalony
Niż halucynogeny
Dam ci kulkę w łeb Boś jest kiep
Chcę dolców garść
Gdzie szmal?
Tak! Patrzcie!
Dawać łupy!
Dawać łupy
„Jedna koleżanka kupiła album i powiedziała,
że jest pełen wulgaryzmów”.
„Christopher, to prawda?”
„Mamo, czemu słuchasz mojej muzyki?
Nie powinnaś jej słuchać!
Nie jest dla osób po 35. roku życia!”
Przestałam się w to mieszać.
Powiedziałam: „Wiesz co? Mówi, żebym jej nie słuchała.
Nie będę jej słuchać”.
Właściwie to jej w ogóle nie obchodzi.
Nie jestem „Biggie”. Jestem jej synem.
Tak to widzi.
Wychodzę z domu, żeby mi się nie uprzykrzała.
Jego świat, rap, i mój świat,
bardzo się różnią.
Gdyby nie on, nie słuchałabym rapu.
Wolę piosenki country.
Lubię ballady.
TRELAWNY, JAMAJKA
Nawet w rodzinnych stronach, na Jamajce,
w godzinach porannych,
puszczają w radiu muzykę country.
Co roku oszczędzałam pieniądze,
żeby pojechać z synem na Jamajkę.
Uwielbiał Jamajkę, bo tam go rozpieszczali.
Jak tylko spojrzał na mnie,
przybiegł i mnie przytulił.
„Babciu!”
Wiedziałam, że będzie wyjątkowy.
Był kochający, miły, szczery.
Uwielbiał spędzać czas z wujkiem Dave'em,
bo Dave był muzykiem
i zabierał go do klubów,
w których grali swoją muzykę.
Przysiągł, że gdy zostanie sławny,
Dave będzie częścią jego ekipy.
Mieliśmy wyjątkowy więź.
Gdy pierwszy raz usłyszał, jak śpiewam,
to było to.
Wiele razy tam byliśmy,
on rapował, a ja śpiewałem.
Przychodzą do kościoła Jak gość nieprzeciętny
Skąpe ubrania Biust wypięty
Złą ścieżkę obrały Nauczam je, że
Muszą bardziej okryć się
One...
Czego nie wiesz, nie wiesz
Lepiej wiedz to, czego nie wiesz…
Urodziłam się na Jamajce, właśnie tutaj.
Kilka domów stąd, na wzgórzu.
Ale zawsze marzyłam,
by być obrzydliwie bogatą.
Bogatą damą z trójką dzieci.
Miałabym piękny dom na wzgórzu.
Nie widziałam takiej możliwości w tym kraju.
To nie było życie dla mnie.
Gdy byłam nastolatką,
wyemigrowałam do Stanów.
Byłam smutna,
ale też myślałam:
„Jadę do wspaniałych Stanów Zjednoczonych”.
W Nowym Jorku i Brooklynie
była szkoła, praca i opieka nad dzieckiem.
A na Jamajce była tylko zabawa i słońce.
Dorastałem na ulicy Gates.
Big dorastał na ulicy Saint James, niedaleko mojej.
Jakieś osiem przecznic od mojej dzielnicy.
Mama mieszkała bardziej w Bed-Stuy.
Big mieszkał jakby
między Bed-Stuy i Clinton Hill.
Wiele osób nie uważało tego za Clinton Hill,
zwłaszcza kolesie, którzy że tak powiem,
„tylko biegali po ulicach”.
Clinton Hill to nie tak samo fajna okolica
jak dzielnica Bed-Stuy i nie ma takiej samej energii.
Mieliśmy ładny blok, przy alei wysadzonej drzewami,
choć tam też się działo.
Ludzie sprzedawali i zażywali narkotyki.
Były też napady,
ale nie wyglądało to tak źle.
Mieszkałem przy ulicy Saint James.
Poznałem Biga, jak stał przed domem.
Jedynym miejscem, w którym źle się działo,
była ulica Fulton.
To było zaraz za rogiem.
Było tam z pięćdziesięciu narkomanów.
Gdy byłem mały, to mnie przerażało.
W tamtym okresie
mama Biga nie pozwalała mu chodzić na ulicę Fulton.
Gdy staliśmy przy domu, pytała:
„Christopher, dokąd idziesz?”.
Większość nazywała go „Big”,
poza matką.
Jego mama mówiła „Christopher”.
Nigdy nie słyszałam, żeby mówiła „Chris”.
Był bardzo mądrym dzieckiem.
Chodził do katolickiej szkoły.
Był moim pierwszym kumplem,
od przedszkola aż do śmierci.
Dorastając jako dzieci imigrantów,
byliśmy autsajderami.
Choć nasze matki miały ciężko
i mieszkaliśmy
w biednych dzielnicach,
miały ambicje.
Nasi kumple byli bardziej kumaci,
bardziej wycwanieni.
Wtedy w naszym życiu pojawił się hip-hop.
ROK 1984 CHRISTOPHER, 12 LAT
Dorastałem z tą muzyką. Mama kupiła mi radio na Święta,
kasetę Fat Boys...
i Run-DMC… Miałem tylko te.
W tym okresie cały czas słuchaliśmy hip-hopu.
Już w podstawówce pisał piosenki.
Zapisywał rymy, zbieraliśmy się i ćwiczyliśmy razem.
Kiedy słyszałam go w pokoju, myślałam, że to zwykły hałas,
bo to było...
„Boże, możesz to wyłączyć?
Próbuję się skupić”.
Poppa, co tam sączysz?
- Jesteśmy w Davenport. W Iowa. - Co pijesz?
Wódkę.
Jazda
Zaczęliśmy robić dużo koncertów,
więc Big zaproponował mi,
żebym się włączył.
Ręce do góry! Dalej!
Ręce do góry!
Patrzcie!
Kto to, kurwa, pejdżeruje o szóstej rano?
Ziewam z niewyspania
Oczy przecieram
Dlaczego ktoś mi pisze na pejdżera?
Mówił mi: „Słuchaj,
trzeba nagrać każdą nową piosenkę.
Nagraj publiczność. Chcę widzieć reakcję.
Kiedy stworzymy występ,
będę wiedzieć, które piosenki są mocniejsze”.
Od nas ważniejsza była publiczność.
Lubiliśmy patrzeć, co robi tłum.
- Hej. - Podejdź, D Roc.
Nagramy ludzi, bo byli dziś git.
Nagranie zabierzemy do Nowego Jorku.
Zabierzemy was z sobą do Brooklynu.
Unieście ręce, pokażcie się!
Tak!
Występowaliśmy w miejscach, które mogły pomieścić 500 osób.
Występowaliśmy w modnych i dużych halach.
Zawsze było tak samo.
Wszyscy, też ci z tyłu.
Dajecie dziś czadu.
Zawsze dawali z siebie wszystko.
Jakie było twoje dzieciństwo?
Byłem tylko...
Nieśmiały? Towarzyski?
Nie, nieśmiały.
- Jestem spokojnym gościem. - Tak?
Tak, ośmielam się tylko w sprawach,
które chcę wyrazić w muzyce.
Choć był dość nieśmiały,
przemawiał w sprawach, w których mógł.
Donald Harrison był artystą jazzowym,
który mieszkał wtedy na osiedlu.
Widział, jak Donald wchodzi do domu z pięknymi kobietami
i swoim saksofonem.
Wkrótce się poznali.
SĄSIAD CHRISTOPHERA
Tak to brzmi.
Grałem z Arthurem Blakeym,
Milesem Davisem i Leną Horne.
Clinton Hill był wtedy
miejscem, w którym wielu muzyków i artystów
przebywało i tworzyło.
Postanowiłem tam zamieszkać.
Na osiedlu mieszkał muzyk jazzowy, na ul. Saint James.
Był naprawdę spoko.
Ciągle chodziłem go odwiedzić.
Pomagali mi starsi muzycy.
Kształtowali mnie.
Powiedzieli mi coś,
co właściwie sam czułem. Że trzeba to przekazać dalej.
Z Chrisem robiliśmy różne rzeczy.
Chodziliśmy do kina,
Muzeum Sztuki Współczesnej, gdzie tłumaczyłem mu Picassa
i różnice między epokami malarstwa.
Wszystko chłonął.
Wiele z tych rzeczy nie było w naszym zasięgu,
gdy byliśmy dziećmi.
Chciałem przygotować Chrisa do kariery jako artysty jazzowego,
bo miał duży talent.
Pracowaliśmy między innymi nad
przeniesieniem funkcji werbla w bebopie
do rytmu rymów.
Słuchaliśmy Maxa Roacha i Clifforda Browna.
Max melodyjnie grał na perkusji.
Zmieniał rytm w melodię.
PERKUSISTA JAZZOWY
Więc jeśli to spowolnisz…
dodasz tekst,
słychać, że Notorious B.I.G. kładł nacisk na te nuty
i rymował w sposób, który wyłania subtelne elementy
bebopowej perkusji.
Niesamowite.
Wolę łatwo zarabiać, bryką zapieprzać
Odpalić broń i szybko spieprzać
Zrobić rozpierdol po dwóch browcach
Co, myślałeś, że ze mnie fajny brach?
Pieprzyć to
Jestem z Bed-Stuy i lubię ćpać
Przyozdobię ci oko A nawet nos, kurwa mać
Aż nadejdzie życia kres Policja, trzeba zbiec
- Pokój i miłość. - Tak!
Pierwszy zestaw didżeja dostałem w gimnazjum.
Potem usłyszeliśmy, jak rymuje.
Spójrz w niebo, ziomie
Raperzy nie są na moim poziomie
Chciałbyś jak ja rapować?
Chłopie, nie ma sensu usiłować
Każdego lata, gdy Chris wracał z Jamajki,
przywoził z sobą
jamajski slang i muzykę, której nie znaliśmy.
Rock, reggae, country.
Mówił, że zasypia przy muzyce country.
Byliśmy zszokowani.
Chris chciał ze mną zrobić nagranie.
Wtedy miał przydomek Mc Cwest.
Poszliśmy do studia Funky Slice w Brooklynie.
Oczywiście musieliśmy uzyskać zgodę rodziców.
Zebraliśmy do kupy kieszonkowe.
Jesteśmy w studiu Funky Slice w Brooklynie.
Pokażemy, jak zrobić nagranie demo,
a następnie wydać płytę, podpisać umowę i dostać wynagrodzenie.
Nagrał piosenkę do rytmu „Africa” Toto.
Nie tylko umiał pisać teksty piosenek,
ale miał też ogólną wizję.
Leżę w łóżku
Dzień taki denny
Myśl się pojawia Że jestem dość bezczelny
Kaszkiet do tyłu i w zębach długopis
Niezły dostałem od dziewczyny opis
Mówi, że serce jej skradłem
Ja na to, że niechcący
Ale już po żądzy
Osoby przekraczające podziały
rozumieją wiele różnych rzeczy,
nie tylko jedną.
Do tego, co jest, trzeba coś dodać,
żeby osiągnąć postęp.
Inspirował mnie każdy raper, każdy, kto śpiewał w radiu.
Nie wiedziałem, ile ci kolesie zarabiali.
Ale wiedziałem, że Doug E. Fresh miał lincolna
i zajebistą dziewczynę.
Slick Rick też mi imponował. Rozumiesz?
Heavy D miał fajną brykę.
Wiedziałem to, co zobaczyłem w prasie i teledyskach.
Tylko to. To było marzenie.
Nie myślałem, że mi się to przydarzy.
Musiałem się wystroić, chłopie.
Tak, jasne.
Założyć rolexa i resztę.
Kapelusz, okulary Versace.
- Okej. - Musi być dobrze.
- Mam kamerę. Jest sygnet? - W porządku.
- Dobra. - O to właśnie chodzi.
Patrz, kurwa.
Ma to na sobie...
Odkąd ją dostał.
Odkąd ją dostałem!
A dostałem ją jakiś czas temu!
Uwielbiałem szkolny mundurek Biga.
To było naprawdę coś.
Nie pozwalał na osąd.
Na podział na klasy społeczne.
Każdy nosił to samo.
W mojej szkole tak nie było.
Mówiłem mu:
„Szkoda, że muszę robić to, co robię”.
A on na to: „Ja chcę sobie tylko połazić.
Co innego byście robili?”.
Nie do końca się z nim zgadzałem.
Lata 80. były...
Zwłaszcza czarne dzieciaki
łatwo dały się zwabić na ulicę.
Nie było dużo miejsc pracy.
Na ulicy Fulton widać było handlarzy.
Ci goście mieli dużą kasę. Mieli dżipy, mercedesy,
biżuterię, nosili drogie marki...
Już wtedy było ich na to stać.
Chciałem mieć to samo, ale jak to zdobyć?
ROK 1988 CHRISTOPHER, 16 LAT
Lato 1988 roku było szalone,
bo nic nie robiliśmy.
To znaczy, okradałem ludzi,
ale jeśli chodzi o sprzedaż cracku,
robił to tylko Chic.
Ja i Big
widzieliśmy, jak Chic wciąż znika za zakrętem.
Nie chcę się w to zagłębiać.
- W crack! - Cóż...
Chcesz, żebym poszedł...
- Spójrz na nas! - Wiesz, to...
- Już dość... - Chwila, nie.
- Mówisz o... - Chwila.
Gdy wtedy dorastałeś i nie interesowałeś się narkotykami,
sportem albo szkołą, byłeś nikim.
Miałeś trzy opcje.
Z Chrisem gadałem przed domem,
bo byliśmy sąsiadami i kumplami.
Chris był cichym facetem.
Nie wychodził, jeśli nie musiał.
Jego matka cały czas go obserwowała: „Chodź na górę coś zjeść”.
Mam 19 lat, Big – 16.
Większość nastolatków ma kłopoty,
bo chce się wyszumieć.
Próbują wyrazić
swoją męskość i tak dalej.
Chic mówił: „Tylko tu sobie stoję,
a oni przychodzą”.
„I tyle? Tylko tu sobie stoisz...”.
My nie sprzedawaliśmy narkotyków.
Ja mu pokazałem, jak sprzedawać.
Mówisz, że to ja go sprowadziłem na złą drogę?
Dostawałem zapomogę, bo matka miała raka.
Chic mówi, że dostanę za to jakieś 30 g.
Więc poszliśmy je kupić.
Poszliśmy do pokoju Chica, on to zapakował.
Wtedy ja i Big pierwszy raz sprzedaliśmy crack.
W tamtym czasie za każde 30 g zarabialiśmy około 1600 dolców.
A ty nie jesteś na tyle dojrzały, by to dobrze przemyśleć.
To świetny zarobek.
Wtedy lubiłem rysować,
w piątej klasie podstawówki.
Mówili mi: „Wykorzystaj swój talent,
wymyśl coś, co możesz z tym zrobić w przyszłości”.
Myślałem więc,
co mógłbym z tym zrobić?
Być handlarzem dziełami sztuki?
Pomyślałem, że to nie dla mnie.
Mógłbym robić wielkie bilbordy. Coś w tym rodzaju.
Sztuka komercyjna, reklamy.
Ale to było dawno temu.
Potem poznałem crack.
Sztuka komercyjna?
Stoję tu 20 minut.
I dostaję forsę, prawdziwe pieniądze.
Rodzice nie wiedzieli.
Niektórzy rodzice nie wiedzieli, bo trzymaliśmy to...
Pani Wallace miała pełny etat.
Była nauczycielką. I pracowała codziennie.
Od 9 do 17 Big mógł robić, co chciał.
Staliśmy na rogu przy stacji, na której wysiadała.
Znaliśmy rozkład.
Na ul. Fulton widać wieżę zegarową.
Zegar z czterech stron.
Wiedzieliśmy, kiedy wracała z pracy.
Przejęliśmy tę część ulicy.
Pozostali albo trafili do pierdla, albo dostali kulkę.
Zaczęli odchodzić, a my przejęliśmy tę część miasta.
To było…
Trochę jak status celebryty na dzielni.
Byliśmy gwiazdami.
Fajni kolesie byli na ul. Fulton.
Gdy pobyliśmy tam trochę,
wiedzieliśmy, co tam się dzieje.
„Sprzedają narkotyki, crack.
Dobra. Co trzeba zrobić?”
Biggie Smalls zarobił dziś dużo forsy.
- Dużo forsy! - To na serio!
Dużo kasy! Dobrze nam idzie.
Paliliśmy zioło, przesiadywaliśmy przed sklepem.
Lubiliśmy tam siedzieć.
Jak inaczej zabłysnąć?
Nie chodziło tylko o sprzedaż.
„Chcę sobie kupić adidasy. Biżuterię”.
W Nowym Jorku trzeba się wyróżniać,
zwłaszcza w Brooklynie, trzeba być wyjątkowym.
A więc tak zarabialiśmy.
Nauczyliśmy się też tego,
że nie każdy, kto tu mieszka…
nie jest tak samo…
tak samo…
Jak to ująć?
...bezwzględny.
To właśnie wtedy…
pojawił się Olie.
Olie był najlepiej wyszkolony. To on wszystkich przyuczał.
Mój ziomal, Olie.
Kiedyś sprzedawaliśmy.
Jak mieliśmy jakieś 15 lat, wszyscy rzuciliśmy szkołę.
Zarabialiśmy sześć tysięcy tygodniowo.
Tak żyliśmy.
On i Big byli nierozłączni.
Olie był jego najlepszym kumplem.
Wszyscy nazywali go Olie. Ja nazywałam go Roland.
Gdy pierwszy raz przyprowadził mnie tam,
na róg ulic Fulton i Saint James,
zapytałam: „Zaraz, co tu się dzieje?”.
Szczerze mówiąc, nie byłam tego świadoma.
Byłam młoda, miałam jakieś 15 lat.
Big miał 17 lat.
Olie też.
Olie miał hondę accord.
Miał hondę accord z chowanymi reflektorami.
Jakby podjechał bentleyem.
Mój kumpel miał taką brykę. To było coś!
Big też uważał,
że lepiej mieć więcej kumpli.
- Jak leci? - W porzo?
Co jest?
Kupa szmalu. O tak.
- Łapiesz? - W 1421 jest Cease?
- Tam. - Tam jest Cease.
Poppa zajrzy na chwilkę.
Najlepsze w Kolumbii.
- Spoks. - Spójrz na bracha.
- Nie widzę go. - O tak!
- Chico, skarbie! - Wychodzimy!
Chodź, stary.
- Wszyscy czekają. - Niech się wystroi.
Potrzebuje na to trochę czasu.
Zaliczyłem laskę.
Gdy robił freestyle i rymował,
mówił „Junior MAFIA”.
A więc na początku
nikt nie wiedział, o co chodziło.
Zapytaliśmy, kim jest Junior MAFIA.
Powiedział, że wszyscy.
Junior MAFIA!
Pakowałam big maki w cadillaki
Teraz naboje w karabinki
Mam stosik dolarów
A w torbie glock kaliber dziewięć milimetrów
Zbudowaliśmy postacie. Big stworzył Junior MAFIA,
każdemu przypisał postać i imię.
I napisał większość rymów.
Christopher Wallace miał świetny rok.
Wiedział, że jest na topie.
Był bardzo inteligentny.
Umiał rymować. Pewnie wszystkim załatwiłby
złoty lub platynowy album debiutancki,
jeśli pokazaliby,
że chcą podjąć wysiłek.
Tylko przyjaciele mogą być w Junior MAFIA.
A oni są moimi przyjaciółmi. Znam ich od dziecka.
Wszystko robiliśmy razem.
Jesteśmy z tej samej dzielni.
Musiałem się o nich zatroszczyć.
A kuku!
Nasz autobus.
Cuchnie. Strasznie gorąco w tym jebanym autobusie.
Wszyscy się smażą.
- Umieramy. - Wszyscy się smażą.
Gdzie mój brach?
- Smażymy się. - Gorąco ci?
Kurwa.
Przyszedłem cię pobłogosławić.
- Tego ci trzeba. - Okej.
- Nie zostawiłbym cię. - Nawiewaj.
Polej się trochę do kamery.
Jest gorąco. W autobusie jest zajebiście gorąco.
Cease się położył.
Troszczył się o młodych. Chciał im pokazać...
Chciał im pokazać właściwą drogę.
Byliśmy dla niego bardzo ważni. Chciał nas zabrać z ulicy.
Moje życie toczyło się między ul. Washington i Grand
i tyle.
To był mój tygiel. Myśleliśmy, że tak będzie do końca.
Na ulicy Fulton,
gdzie bezczynnie spędzaliśmy czas,
udawaliśmy, że jesteśmy analitykami hip-hopu,
ja, on, Olie.
Siedzieliśmy tam i rozprawialiśmy cały dzień.
Każdy miał ulubionego rapera.
Mnie podobał się KRS-One.
Olie lubił Rakima.
Big Daddy Kane był ulubionym raperem Biga.
Zawsze analizowaliśmy czyjeś rytmy,
rymy i tak dalej.
Nigdy nie miałem zostać muzykiem, raperem…
To nie było tak.
- Chłopak dobrze rysuje. - Okej.
W tamtym okresie nie chodziłem często na ul. Fulton.
Zaczął się skupiać na forsie.
Zestaw didżeja się zakurzył.
Nawet nie myślał o muzyce.
Chodziło o kolejnego dolara i zwiększenie dochodów.
Więcej forsy. Z Fulton zrobił przedsiębiorstwo.
Gdy jesteś młody, chwilę jest fajnie,
ale kiedy spadnie na ciebie cały ciężar,
to zaczyna się stres.
Nie postępujesz właściwie.
Każdy obywatel
uznałby za słuszne wezwanie policji.
Big miał popieprzone dzieciństwo.
Jego mama miała pracę.
Ale wtedy nie wiedzieliśmy, co jest ważne.
Mama na pewno nie wie wszystkiego.
Rozumiesz?
Nie wiedziałam, co robił. Mówił, że pracuje.
Wierzyłam mu.
Kiedy zaczął wychodzić na ulicę Fulton
i dołączył do tych kolesi,
nie podobało mi się to. Ściągałem go stamtąd
i wracał ze mną do domu.
Przez jakiś rok, gdy tam byłem.
A potem się to skończyło.
Dostrzegałem wtedy tylko to,
że to byli goście w jego wieku
i że się z nimi przyjaźnił
i dawał im trochę zarobić.
To była jedna z możliwości
i on ją wybrał.
Na talerzu zostawiliśmy crack.
Big zostawiał go w swoim pokoju,
żeby wysechł przy oknie.
Miał wyschnąć w kilka godzin.
Kiedy wróciliśmy,
jego mama zdążyła posprzątać.
Gdy tylko wszedł do środka, krzyknęła:
„Czemu zostawiłeś tłuczone ziemniaki
na talerzu?”.
Wyrzuciła to do śmieci.
Myślała, że to ziemniaki, które leżały tam kilka dni,
ale to były narkotyki.
Chryste Panie.
Ten drań.
Nie wiedziałam.
Nie wiem, czy można się złościć na martwą osobę.
Byłam wściekła na syna
za to zdarzenie.
To był duży szok.
To było bardzo szokujące.
To znaczy, że przyniósł to do mojego domu.
Okazał brak szacunku.
To nie był mój syn. Nie takiego syna chciałam.
Nie mogła mnie w żaden sposób powstrzymać.
Więc powiedziałem jej, że przestanę.
Wyrzucała mnie z domu, a ja wracałem,
mówiłem, że tego nie robię, ale robiłem.
Mam 13 lat Są dragi, otworem stoi świat
W narkotykach robię Pieprzyć ekipy futbolowe
Ryzyko śledziony pęknięcia W wieku dziecięcia
Słyszę krzyk trenera To marzenie frajera
Sławy chcę Forsy kupę mieć
Do szkoły nie pójdę
Bo mi spieprzy rymy
Mama kazała mi dorosnąć
I zastanowić się
Zanim zrujnuję się
Szanować przestanę się
Odłożyć narkotyki?
Nie, mam swoje nawyki
Królem Nowego Jorku chcę być
Big zaczął sprzedawać na całego,
chciał być szefem podziemia.
Olie miał rodzinę,
która też zajmowała się narkotykami.
Olie, znany jako Big O,
pracował dla wuja o przydomku I-God.
Z rodziną Bazemore'ów w Brownsville
lepiej było nie zadzierać.
Wszyscy inni baronowie narkotykowi
musieli się ich słuchać.
To oni decydowali.
Brownsville to najniebezpieczniejsza część Brooklynu.
Sporo nieciekawych typów.
W tamtym czasie Brownsville miało największą liczbę zabójstw
w Nowym Jorku.
W tamtym roku Nowy Jork miał chyba najwięcej zabójstw
w całym kraju.
Olie był zepsutym bachorem,
bo jego wujek był ważnym kolesiem.
Wiedział, że nikt mu nie podskoczy.
Był najgorszym typem…
Był najgorszym typem pod słońcem.
Kiedy Biggie zaczynał się drażnić z Oliem,
zawsze rymował.
Miał najlepsze rymy.
Pokazywał że,
nie musi być najprzystojniejszy ani wysportowany.
Miał poczucie humoru i był wyrobiony towarzysko.
Zawsze miał coś w zanadrzu.
Olie robił, co mógł, żeby wciągnąć Biggiego.
Olie zawsze myślał.
Zawsze próbował znaleźć najlepszy ruch.
Big już miał problemy z nadwagą.
Miał leniwe oko,
więc ludzie z niego żartowali, odkąd był mały,
ale on był na to odporny.
Jednocześnie
Big nie chciał mieć dużych nadziei,
by potem ktoś je zniszczył.
Marzenie o byciu raperem oddalało się,
a więc skupił się na byciu handlarzem.
Wtedy zachęcił go Roland.
Powiedział, że ma talent.
Pamiętam, jak powiedział, że jeśli jemu się uda,
wszystkim się uda.
ROK 1991 CHRISTOPHER, 19 LAT
Pora jest najważniejsza, ale jeśli chodzi o tamten dzień,
wszystko było ważne.
Zdecydowanie.
Dlatego o tym rozmawiamy.
Big zaczął przychodzić na ul. Bedford i Quincy.
W mojej okolicy więcej się działo.
Tam było po prostu...
trochę inaczej.
Fifty Grand był w mojej okolicy,
wychodził na ul. Bedford z radiem,
urządzał imprezy muzyczne na osiedlu.
Jestem pomostem między Bigiem a 50 Grand.
D Roc był z nami na ul. Bedford.
Wszyscy tam sprzedawaliśmy.
Powiedział, że kogoś nam przedstawi.
Serio.
Gwarantowana prawda.
Najpierw nazywał się Mc Cwest.
Ale na ul. Bedford – „Biggie”.
Rapowali Big i Supreme.
Zaczął Supreme.
Rywalizowali.
Lepiej wypierdalaj Masz się za rapera
Ale to tylko ściema
Za grosz talentu nie masz…
Gdy Supreme rapował z Bigiem,
miałem białą ściereczkę
owiniętą wokół dłoni, bo nie wiedziałem, co się dzieje.
Myślałem: „Nie znam go. Pieprzy bez sensu”.
Zastanawiałem się, czy go pobić.
Czarny olbrzym. Boisz się?
Nie bój się.
Patrząc, jak Big walczy z Supremem,
widać, że Supreme ma ledwo 160 cm wzrostu.
Mimo mikrofonu jego głos brzmi cienko.
Nie robi wrażenia.
Big patrzy na tego łysego kolesia z góry,
jak tańczy i się zgrywa, jak głupek.
A Big dominuje nad nim całym sobą.
Nie wiem, czy Big naprawdę rozumiał swoje jamajskie korzenie.
Dziedzictwo jamajskich didżejów,
to, co nazywano gawędzeniem przez mikrofon.
Przechwałki...
z mikrofonem były ważne.
A Big umiał to robić.
To odróżniało go od innych ulicznych raperów.
Rapowanie na żywo.
Chcę wymyślać najlepsze,
najmocniejsze rymy.
Chcę być najlepszym raperem.
Wysoko stawiać poprzeczkę.
Bed-Stuy, Brooklyn Stamtąd pochodzi raper
Gówniane rymy Żaden z ciebie bohater
Z ulicy Fulton przybył zwalisty brach
Z rymami na funkowy takt
Wyrzucam didżejów nieudolnych
Jak ze szkoły chłopców swawolnych
Ja dyrektor, wy uczniowie
Niepobity, niech się każdy dowie
Wszyscy chcą wiedzieć, jak mi żyje się
Rapując do mikrofonu, gdy gromadzą się
Palec pokazuję, tekstami rzucam
Rymy wymyślam, uwagę zwracam
B-I-G to mój przydomek
Od zawsze konkurencję zwalczam, ziomie
Kiedyś kradzieżą się parałem
Aż na Fulton sprzedaż rozpocząłem
Trochę koniaku, parę jointów I w tango ruszam!
Trzeba żyć pełnią życia Niech raduje się dusza!
Kiedy Big przyszedł na ul. Bedford i zarapował,
wszyscy zwiali.
Było tam kilku innych raperów,
ale Big był najważniejszy.
Życie na szczycie.
Poczułem dumę.
Big nie był z tej ulicy.
To ja go sprowadziłem.
Handluje, pali, pije.
Robi to samo, co my.
W dodatku rapuje.
Miałem jakby przewagę nad innymi.
I wracali na osiedle.
Olie mówił mu:
„Musisz nagrać demo
i pokazać je wytwórni Def Jam”.
Kupiliśmy piwo i trawkę.
Zeszliśmy do piwnicy.
Mieliśmy gramofon, mikser, magnetofon,
a w całej piwnicy leżały butelki po browcach.
To wszystko.
Sporo ziomali czeka na demo Biga
Wiedział, czego chciał. Dla mnie to było nowe.
Mówił: „Pauza, weź tę płytę.
Włącz. Odtwórz ten riff, a potem wróć do taktu”.
Robiłem, co kazał.
Z kumplem 50 Grand spotykaliśmy się na ul. Bedford,
robiliśmy nagrania.
Wszystko nagrywaliśmy.
Każdy rodzaj improwizacji.
Nagrywał wszystko.
Miał pewnie z osiem kolekcji.
Zajmowało nam to godzinę, może niecałą.
Nawet mniej.
- Nagrywałeś bez pauz? - Tak.
Daję słowo, niezły ze mnie gość
Laski pieprzę i traktuję jak powietrze
Czasem dogadzam analnie Potem porzucam normalnie
Zapamiętaj litery te, B-I-G
Następny przystanek: Mister Cee.
- Teraz ja wkraczam do akcji. - Tak.
W tamtym czasie ja i Big Daddy Kane szykowaliśmy się do trasy.
Fifty Grand opowiedział mi o demo gościa o przydomku Big z ul. Fulton.
Wysłuchałem demo i byłem zdumiony.
Na początku lat 90. wielu raperów
wciąż trzymało się stylu Kane'a i Rakima.
Ale rymy Biga
były bardziej złożone niż to, co wcześniej słyszałem.
Morderca z mikrofonem, masowe mordobicie
Potrzebny kopidół, nie ujdziesz z życiem
Umów wizytę, interwju zróbmy
Bo Big już szykuje trumny
To było niepodobne do niczego, czego wtedy słuchałem.
Powiedziałem 50 Grand i Biggiemu, żeby dać je Matty'emu C z „The Source”.
Big od razu powiedział: „Chłopie,
nic mi nie obiecuj. Nie mów, że coś zrobisz,
jeśli nie możesz”.
„Wyślę to Matty'emu i zobaczymy,
co się stanie”.
CZASOPISMO „THE SOURCE”
W latach 90. „The Source” było dla hip-hopu jak „Rolling Stone”.
Kolumna „Unsigned Hype”
służyła prezentacji nowych talentów.
Opisaliśmy późniejszych znanych artystów,
takich jak Mobb Deep, Common, DMX.
„The Source” było najmodniejsze.
Marzenie każdego dziecka.
Chciałeś być znany, popularny.
Pierwsze pięć, dziesięć sekund
wystarczyło, bym wiedział.
Matty powiedział: „Chcemy napisać o demo w „Unsigned Hype”.
Zrobimy sesję zdjęciową.
Zatrudniłem fotografa,
który zrobił okładki dla mnie i Biga Daddy'ego Kane'a.
Zrobiliśmy sesję z 50 Grand i Biggiem
na rogu ulic Bedford i Quincy.
Poważna sprawa. Wszyscy na osiedlu mieli ten numer.
„Widziałeś Biga w gazecie?”
Pomyślałem: „Wow, to mój człowiek”. Wtedy się zaczęło.
Myślę, że wtedy pomyślał sobie:
„Muszę się przyłożyć. Wszyscy zwracają na mnie uwagę.
Matty C napisał o mnie w »The Source«.
Może odniosę sukces jako raper”.
Zadzwonił do mnie Puffy:
„Masz coś nowego?”.
Zaniosłem mu demo.
Gdy je usłyszałem, pomyślałem:
„Co to, do cholery?”.
Pomyślałem...
„Dziękuję Ci, Boże.
Jeden z najlepszych raperów, jakich kiedykolwiek słyszałem”.
To było za czasów LL Cool Ja.
Każdy miał być seksowny,
mieć jasną skórę, być ładny,
mieć nawilżone usta.
Big miał pęknięte usta.
Wyglądał, jakby tylko stał na ulicy i handlował.
Zadzwoniłem do Mr. Cee'ego,
który znał wszystkich w Brooklynie.
Ja byłem z Harlemu. Nie mogłem przejść przez most
i wejść w inną dzielnicę i pytać o Biggiego.
Goście z Harlemu byli efekciarzami. Lubili błyszczeć.
- My jesteśmy z Bed-Stuy. - Brooklyn odstraszał.
Tu się źle działo.
Nie znałem Brooklynu.
Znałem ulice Harlemu.
W Bed-Stuy tylko by mnie okradli.
Pierwsze spotkanie było ze mną,
Biggiem i Puffem.
Była zima.
Nie pamiętam miesiąca.
Włożyliśmy kurtki. Było zimno.
Idziemy na górę i do recepcji.
„Przyszliśmy do Puffa”.
Gdy tylko usiedliśmy, Puff poprosił Biga, żeby coś zarapował.
„Rzuć parę rymów”.
Nagranie demo było bardzo dobre.
Trudno było uwierzyć, że ma taki talent.
Zobaczyłem, jak przede mną improwizował,
ale nagranie było wręcz wspaniałe.
Niczym... 48 taktów czystego ognia.
Powiedziałem: „Wiesz, mógłbym ci wydać płytę.
I to wkrótce”.
Przyszedł pewnego ranka.
Leżałam w łóżku, przyklęknął przy nim
i powiedział:
„Mamo, to twoje życie”.
Był bardzo poważny. To była poważna rozmowa.
„Wiesz, jesteś nauczycielką. Chodziłaś do szkoły.
Uczysz. Jesteś szczęśliwa. Chcesz, żebym był szczęśliwy?”.
„Tak”.
Powiedział: „Mamo, tym się zajmę. To mnie uszczęśliwi”.
„A kto ci pomoże, Christopher?”
Powiedział „Ten...
gość o przydomku Puffy”.
Powiedział: „Cholerny Puffy”.
Pierwszym producentem, z którym skontaktowałem Biga był Easy Mo Bee.
Pewnego dnia menadżerka, z którą wtedy pracowałem,
powiedziała: „Idź na spotkanie
z Andre Harrellem i Puffym
w sprawie nowego artysty, Biggiego Smallsa.
Dowiedziałem się, że mieszkał w pobliżu.
Byłem na ul. Clinton, między ul. Gates i Greene.
Wystarczyło skręcić,
minąć trzy przecznice i znowu skręcić.
Robiłem soundtrack do Who's The Man?.
Chciałem to wykorzystać.
Piosenka miała dużą promocję,
bo promowano ją razem z filmem.
Pewnego dnia byłem na ul. Fulton,
spotkałem się z nim i Junior MAFIA.
Zawsze tam przesiadywali.
Powiedziałem: „Big! Mam coś dla ciebie.
Musisz to usłyszeć. Wskakuj”.
Zagrałem mu „Party and Bullshit”.
Co tam, Biggie? Jak leci?
Imprezujemy tu sobie.
- Impreza. - Wszystko super.
Powiedziałem, że mam pomysł na riff, który można by dołączyć do piosenki.
OSTATNI POECI
Spodobał mu się.
„Party and Bullshit” to pierwsza płyta, którą razem nagraliśmy,
klasyka hip-hopu.
Utwór zapoczątkował jego karierę jako twórcy piosenek,
które miały filmowy wydźwięk.
W wyniku tego procesu powstało nasze brzmienie.
„Party and Bullshit” to piosenka, która przedstawiła Biggiego światu.
Za dnia w radiu nie grano wtedy rapu.
Grano R&B.
Nagle łupnęło! Piosenka przebrnęła przez wszystkie przeszkody.
Łapię.
Staliśmy na rogu ulicy,
gdy przejechało kilka samochodów i wszyscy słuchali „Party and Bullshit”.
To nie było w porządku. Grają nas w radiu, a my dalej handlujemy.
Długo czekałem.
Nawet po podpisaniu kontraktu.
Pytam: „Co z umową?”.
„Wkrótce”. „Dobra, załatwię sobie fuchę”.
Puffowi pierwszemu o tym powiedziałem.
„Będzie umowa, a ty dostaniesz pieniądze”.
Mówię: „Wszystko gra. Ale pozwól mi zrobić to, co należy.
Gdy będziesz gotowy, daj znać”.
Tak mu powiedziałem,
ale koniec końców wracałem do apartamentu w Jersey,
a on na Brooklyn, i musiał wykombinować forsę na posiłek.
Zaczął to przede mną ukrywać.
Czego chcesz?
Będziesz grzeczny?
Bo lubię patrzeć, jak umierają kolesie
Mózgi wylewają się na ulicę
Pastor mówi, że był dobrym człowiekiem
Tylko udawał złego z gnatem
Teraz śpiewa ballady z Elvisem
Trzy kulki w głowę Sześć w brzuch
Nie podskakuje się I-Godowi
Szalony sukinsynu Spójrz w niebo
Cokolwiek ci pomoże, Ku Klux Klan
Ostry seks, technologie
Czego chcesz, brachu?
Ja i Big zawsze
gadaliśmy z sobą szczerze.
Wtedy pierwszy raz zrozumiał,
że naprawdę mógłby…
Powiedział, że ma prawdziwą szansę odnieść sukces.
„Mam nadzieję, bo albo mnie zamkną,
albo ktoś mnie kropnie.
Nie mogę okradać wszystkich, którzy stoją za rogiem”.
A więc rozmawialiśmy...
o takich sprawach.
Widziałem Biga, D Roca, Junior MAFIA.
Zawsze się zastanawiałem,
czy oni gdziekolwiek w życiu byli.
Chciałem ich wyciągnąć z osiedla.
Gdyby to było po mojemu,
nie byłoby ich tam,
bo nie robili tam nic dobrego.
Robili to, co uważali za konieczne.
Więc często podjeżdżałem autem,
nie tylko ze względu na muzykę...
Choć zawsze miałem muzykę w aucie.
Podjeżdżałem ich zgarnąć.
Stali tam na ulicy, osuwali się.
Spójrz na tego tłustego ziomala.
Zabierałem ich na przejażdżkę.
Jeździliśmy gdziekolwiek.
Wjeżdżałem na autostradę
i objeżdżałem miasto.
Podczas przejażdżek
miałem okazję go poznać.
Rozmawiał ze mną.
Mówił o chorobie matki.
Miała raka piersi.
„Mówię ci, chłopie,
jest ciężko. Naprawdę ciężko”.
Mówił: „Musi mi się udać”.
Pamiętam, że powiedział:
„Jeśli z Puffem się nie uda,
wracam na ulicę”.
Nie chciałem, żeby tak się stało.
To, co mogłem zrobić,
to stworzyć najlepszą muzykę,
najbardziej porywającą,
który będzie siłą,
dzięki której stąd wyjdzie i stanie się sławny.
Kiedy tworzyłem muzykę, myślałem:
„Obaj się stąd zabieramy. Załatwię nam awans”.
Cholera, mama ma w piersi raka
Stąd ta, kurwa, mina ponuraka
Wszystko się zmieniło
Christopher wtedy dużo
pracował w studiu...
Nigdy…
Nie chciałam go stresować.
Ale widać było, że się martwił
powrotem do szpitala, nawrotem raka.
Ale ja nigdy o tym nie mówiłam.
Chciałam, żeby zajął się sobą.
Nie chciałam, żeby rozpaczał.
Powiedziałam, że nic mi nie będzie. Na pewno.
Z nią to inna sprawa.
To w końcu mama. Co miałem myśleć,
jak miała raka?
Co miałem robić? „Pierdol się! Sama zrób sobie herbatę!”?
Nie, to przecież mama.
O matkę trzeba się troszczyć.
Jestem jedynakiem. Nie ma nikogo innego.
Kiedy pierwszy raz…
pracowałem z Puffem, byłem jego asystentem.
Robiłem wszystko.
Big spotkał się Puffem.
Pamiętam, jak wszedłem do jego biura
i zobaczyłem tego wielkiego faceta.
Był odwrócony plecami,
zamaskowany.
Miał na sobie bluzę z kapturem i ciemne okulary.
Pomyślałem: „Cholera!”.
Czuło się jego obecność.
Szybko zostaliśmy przyjaciółmi.
Mieliśmy dużo wspólnego.
Straciłem matkę w wieku 15 lat.
Zmarła na raka.
Gdy mama Biga przechodziła leczenie,
Big bardzo się denerwował.
Powiedziałem jej, że się nim zajmę. Obiecałem jej to.
Widywałam Marka i on mi to powiedział.
Powiedział, że to, co robi, jest legalne.
Więc mu zaufałam.
Powiedziałam, że jeśli tak,
to tobie powierzam syna.
Próbowałem go czymś zająć.
Usiłowaliśmy zorganizować koncerty.
Jeden lub dwa.
Pamiętam jeden wieczór.
Teatr Paula Robesona.
Tak!
Poddaj się!
Olie zawsze był przy nim i mówił: „Skup się na tym.
To coś, na co możesz liczyć”.
Olie zawsze to robił.
Promował Biga w małych klubach.
Jestem, kurwa, wykończony.
Pokażę wam, jak się robi koncerty!
Big odstawiał prawdziwy show.
Wszyscy dali się ponieść.
Skakaliśmy.
Mój brach mnie promował.
Wszędzie z Oliem chodziliśmy razem.
Mówił mi,
że przyjdzie sława.
Nie będziemy sprzedawać tego gówna.
Wracałam z pracy
i zobaczyłam Christophera.
Powiedział: „Mamo, wiesz co?”. „Co?”
Postrzelili Oliego.
Spytałam, czy jest w szpitalu.
„Nie, Olie nie żyje”.
W pewnych kwestiach chodzi o zasady.
W innych kwestiach chodzi o lojalność.
Gdy jesteś człowiekiem z zasadami,
człowiekiem honoru,
a ktoś przeciw temu występuje…
poleje się krew.
I...
w śmierci Oliego...
nie chodziło o pieniądze.
To miało związek z zasadami.
I-God wszedł do sklepu z kapturem na głowie...
Wujek zastrzelił siostrzeńca,
a właściciel sklepu odpowiedział ogniem.
W ten sposób zginął wujek.
Jak w strefie wojny.
W latach 60. i 70. były tu narkotyki,
ale crack
jest jak eksplozja, jak wybuch Mount St. Helens.
Czyli ta strzelanina nie zaskakuje?
Nie, to normalne.
Wszędzie trupy.
Straciliśmy Oliego.
Zabito go.
Suif trafił za kratki.
Z ludzi, którzy byli na ulicy od początku,
zostaliśmy tylko ja i Chic.
I tyle.
Masz szczęście, że przeżyłeś?
Tak, miałem być z Oliem.
Rozumiesz?
Gdy usłyszałem, że nie żyje, to mną wstrząsnęło.
Rozumiesz?
Ulica Fulton jest teraz pechowa.
Jeśli chcesz tam coś rozkręcić,
na początku może ci się udać, długo będzie ci szło dobrze.
Ale prędzej czy później, coś się stanie.
Tak jest na ulicy Fulton. To tabu.
Pomyślałem: „Muszę się zmienić przez tego chłopaka”.
Nie...
nie chciałem się narażać, skończyć jak on.
On tego nie chciał. Chciałem to zrobić dla Oliego, moich ludzi.
Chcę nas stąd wydostać.
Kto to, kurwa,
pejdżeruje o szóstej rano?
Ziewam z niewyspania
Oczy przecieram
Dlaczego ktoś mi pisze na pejdżera?
Wszystko zmienił. Podejście do studia,
sposób pisania rymów.
Pomyślał: „Tworzę album. Naprawdę”.
To jest to.
Tytuł: Ready to Die.
To wszystko, co wydarzyło się w moim życiu.
Jestem gotów umrzeć Nikt nie okaże łaski
Pieprzyć świat, mamę i laski
Moje życie toczy się bez polotu Umrzeć jestem gotów!
Pod koniec pierwszej zwrotki
napisał:
Pieprzyć świat, mamę i laski
Moje życie toczy się bez polotu Umrzeć jestem gotów!
Wyszedł ze studia.
Pytam: „Wiesz, że powiedziałeś, żeby pieprzyć matkę?”.
On na to: „Nie jestem gotowy na śmierć. To tylko...
Tak chcę wyrazić, jak się czuję.
To dla mnie poważna sytuacja”.
Powiedział: „Chłopie,
gdybym nie żył, nie musiałbym się o nic martwić.
Leżałbym sobie w niebie albo w piekle.
W końcu bym sobie wyluzował.
Już bym się nie martwił”.
Właśnie o to chodziło. Nie chciałem umrzeć.
Mówiłem, że gdybym nie żył, byłoby mi lepiej.
- Idziemy sobie trochę popisać. - Jest klimatyzacja?
Potrzebuje klimatyzacji. Duzi faceci bardzo się pocą.
Pieprzyć innych dużych chłopców. Mówię o tym.
To było najlepsze w Ready to Die.
Jego relacja z Puffem.
Można to porównać do relacji
wielkiego reżysera i wielkiego aktora.
Na przykład Coppola i Pacino.
Albo Scorsese i De Niro.
Ściśle z sobą współpracują.
Nagrywam w taki sposób, że dołączam fragmenty filmowe do piosenek.
Zamykasz oczy i gdziekolwiek jesteś, mogę
przenieść cię na przykład do jeepa na Brooklynie.
Chcę, żebyś poczuł ulicę, poczuł upał.
Chcę, żebyś to poczuł.
Gdy robił album, przychodziłem do niego codziennie,
bo mieszkałem kilka przecznic dalej,
a jego dom był przy metrze.
Porozumiewaliśmy się, grając sobie nawzajem muzykę.
Na przykład Jeru the Damaja, Wu-Tang Clan.
Album The Chronic
najbardziej utkwił mu w głowie.
Ciągle pojawiały się dobre albumy,
ale na początku lat 90. Nowy Jork zrobił się bez wyrazu.
Chłopcy nie tworzyli już tylu hitów.
Inni postanowili przejąć pałeczkę
i czasem robili coś innego niż my tutaj, w Nowym Jorku,
w samym centrum.
Potem zachodnie wybrzeże zaczęło wypuszczać albumy.
Pomyślałem: „O Boże!”.
Nie robiliśmy wschodniego The Chronic.
Pracowaliśmy już nad Ready to Die. Dzięki The Chronic sięgnęliśmy głębiej.
Myślę, że to przez to zachód ma mocniejszą muzykę,
bo mamy takie filmy jak Chłopaki z sąsiedztwa.
Opowiadają prawdę o ich mieście.
I właśnie to chcę robić.
Pokazać, jak tu jest.
Żebyś, słuchając muzyki, zobaczył prawdziwe codzienne zmagania.
Niektórych artystów trzeba namawiać do dzielenia się prawdą,
dzielenia się szczegółami życia.
On od początku...
rapował, jakby nie miał nic do stracenia.
Ready to Die ciężko się słucha
przez to, co pokazuje,
od pierwszego do ostatniego utworu,
gdy śpiewa o próbie samobójczej.
Słyszysz, że ktoś upada tak nisko, że chce się poddać.
Przysięgam na Boga
Żyły podetnę i skończy się trwoga
Cały album wstrząsnął ludźmi do niego podobnymi.
Mam dość ziomali kłamania
Mam dość suk czyhania
- Mam dość gadania. - Hej, Big! Wyluzuj!
Hej, Big? Hej, Big!
Co usłyszymy na twoim albumie?
Więcej „Party and Bullshit”?
Nie, nie będzie fajnych kawałków.
Musiałem nagrać taką piosenkę, bo taki był film.
Moje życie to hardcore, na ulicy. Jestem zbirem na całe życie.
Wciąż tkwiłem na ulicy, więc...
Mieliśmy wątpliwości, czy coś się zmieni.
Wszyscy tego chcieli, ale
nie chcieliśmy się tym ekscytować, bo myśleliśmy, że nie da rady.
To nie było dla nas.
Myślę, że Christopher chciał spróbować
wszystkich nielegalnych rzeczy, a także muzyki.
Jeśli wypaliłaby muzyka,
zostawiłby resztę i zająłby się muzyką.
Jeśli muzyka by nie wypaliła, zająłby się resztą.
Jan przychodziła do domu.
Wnioskowałam, że to jego „dziewczyna”.
Nagle się rozstali.
Może włączymy teraz...
Był w studiu, ale wrócił do domu.
Powiedział: „Mamo. Mamo!”.
„Tak?”
„Jan jest w ciąży”.
„Sądzisz, że możesz zostać ojcem?
Ożenisz się?” „O, nie!”
„Niech Bóg ci dopomoże”.
ROK 1969 VOLETTA, 16 LAT
Gdy przyjechałam do Brooklynu, pracowałam w biurze
i przyuczałam się do zawodu pielęgniarki.
Matka martwiła się o mnie.
Poznałam ojca Chrisa, Selwyna,
i poszłam z nim do kina na Nierówną walkę.
Było wielu Jamajczyków.
Popłynęliśmy łodzią.
To były piękne, miłe wspomnienia.
Zanim się zorientowałam,
byłam w ciąży.
Powiedziałam o tym przyjaciółce.
Zapytała: „Mówił ci, że jest żonaty?”.
I to mnie zabiło.
URODZONY 21 MAJA, 1972 ROKU
Urodziłam dziecko.
I on nagle zniknął.
Selwyn zadzwonił i powiedział, że chciałby nas odwiedzić.
Odpowiedziałam: „Przyjdź rano. Muszę iść do pracy,
nie będę cię zabawiać”.
Był przebiegły. Chciał przyjść w nocy.
W nocy, kiedy mój syn śpi? Akurat!
Nie zobaczyłam go już nigdy więcej.
Nawet go nie pamiętam. Widziałem tylko zdjęcia.
Nie chciałbym go zobaczyć.
Co miałbym mu powiedzieć? Co on mógłby mi powiedzieć?
Do niczego go nie potrzebuję.
Nie potrzebuję go. Moja mama jest w porzo.
Spojrzałam na dziecko i powiedziałam: „O Boże!
Sprowadziłam cię na ten świat. Co mogę ci dać?
Mam siłę, determinację i Boga”.
Powiedziałam: „Dam radę”.
To jedyna osoba, którą mam.
Właściwie nie znam mojego ojca. Nie znam go.
Mama wstawała rano, szła do pracy...
- Jest silna. - ...potem na kurs.
- Jasne. - Tylko dla mnie.
Powiedział: „Ona jest piękna”.
Zobaczyłam to maleństwo,
popatrzyłam na nie i zapłakałam.
Spojrzał i powiedział: „Mamo.
Nie jest znowu taka brzydka!
Mamo, jest ładna! Czemu płaczesz?”.
„Co masz jej do zaoferowania?”
Biggie jest w połowie albumu.
Pewnego dnia Andre Harrell wchodzi do mojego biura i mówi:
„Mamy dwóch królów na zamku”.
Gdy zwolnili Puffa,
wszyscy myśleli o tym, co zrobimy.
Próbowaliśmy coś wymyślić.
Zastanawiałem się, co zrobi Biggie.
Za każdym razem, gdy pojawiała się przeszkoda, mówił: „Widzicie?”.
Cały czas miał uczucie…
Wciąż był sceptyczny co do muzyki.
Uda się czy nie?
Ta sprawa nie była dla niego jasna.
Wiele złych decyzji podjął, chcąc zdobyć pieniądze
dla swojej rodziny.
Mimo że
jeszcze nie był bardzo sławny,
ale widziałem, że
ma szansę na odniesienie sukcesu i zaraz to spieprzy.
ROK 1993 CHRISTOPHER, 21 LAT
Wtedy Big wyjechał z miasta.
Zaczął sprzedawać w Karolinie Północnej.
Pieprzyć ten zarobek. Tam się zabierzemy.
Crack schodził tam za 20 dolców.
W Nowym Jorku sprzedawaliśmy za pięć dolców to,
co tam kosztowało 20.
Jan miała tam rodzinę.
Łatwa decyzja.
Czułem, że zaraz go stracę
i pomyślałem sobie: „Muszę powiedzieć Puffowi.
Będzie zły, ale trzeba uratować dzieciaka”.
Odebrałem telefon i powiedziałem,
że rozumiem chęć utrzymania rodziny
i wzbogacenia się,
ale dotknęła mnie osobista tragedia, bo mój ojciec pracował na ulicy
i on też handlował narkotykami.
Zabili go, gdy miałem dwa lata.
Powiedziałem, że jeśli będzie sprzedawał, skończy w pierdlu albo martwy.
Powiedziałem, że będę się dalej starał,
żeby odniósł sukces. I że wiem, że się uda.
Powiedziałem, że jeśli chce to osiągnąć,
musi się zaangażować.
Nie może robić obu rzeczy.
Powiedział, że trzyma się mnie.
„Cokolwiek chcesz robić, jestem z tobą”.
Kiedy zaczął się skupiać na muzyce,
jego życie zupełnie się zmieniło.
Zaczął emanować tą nową energią.
Tak.
Dedykowane wszystkim walczącym
Tak, kochanie
Słuchajcie
To było marzenie
W Word Up! wyczytane
Salt-n-Pepa i Heavy D w limuzynie
Ich plakaty mam na ścianie
Co sobotę, Rap Attack
Mr. Magic, Marley Marl
Na taśmę wszystko nagrywam
Zioła sobie używam
I browarem popijam
Dawno temu Gdy czerwono-czarną nosiłem kurtkę
A także kaszkietówkę
Rappin' Duke'a pamiętasz?
Nie sądziłeś, że hip-hop tak daleko sięga
Wszedł do studia z tą płytą, na której był sampel
przywołujący przyjemne uczucia.
To było przeciwieństwo ciemności.
Byłam w teledysku do „Juicy”.
Zapytałam: „Może zatrudnisz aktorkę?”.
Powiedział: „Zatrudniłbym, gdybyś nie żyła.
Chcę, żebyś ty wystąpiła”.
Przechwalać uwielbia się mną
Lubi, gdy w „The Source” twarz widzi mą
Jak wyrzucić nas mieli z mieszkania
Na Boże Narodzenie nie było świętowania
Najgorzej było z urodzinami
Teraz szampan się leje strumieniami
Cieszyłam się, że robił coś
ze swoim życiem.
Już się o niego nie martwiłam.
Ludzie czekali na ten album. To było duże wydarzenie dla Nowego Jorku.
Potem dołożyliśmy Ready to Die i miasto było nasze.
Przyszedł sukces.
Na każdym rogu ulicy Brooklynu, na ulicy Flatbush,
przy restauracji Juniors…
w każdym przejeżdżającym samochodzie
słuchano Ready to Die.
Uwaga, wolno.
Co ty pierdolisz?
Zaproszono nas na koncert w Londynie.
Jak z kosmosu.
Jesteśmy tam. Występujemy.
Nie mogliśmy się nawet usłyszeć, bo zagłuszali nas śpiewem.
To było... Dali nam tyle energii.
Pomyśleliśmy: „Co? Znają nas
nawet tutaj.
Kochają nas!”.
W każdej piosence czuli, co próbujemy wyrazić.
Hej, Biggie!
Biggie, chcę cię przelecieć!
Jak to jest być Biggiem?
„Big, Notorious Big”.
Tak na mnie mówcie, bo dostałem zawiadomienie.
Biggy Smallz mówi, że mnie pozwie,
jeśli użyję jego imienia.
Więc proszę...
nazywam się Notorious B.I.G.
Możecie mnie nazywać „Big”, „Notorious Big”...
Nie Biggie Smalls. Już się tak nie nazywam.
Szybko dorósł i chciał się zająć córką.
- Urocza! Zrób zbliżenie. - Co nie?
Upewnić się, że mamie nic nie jest.
Chciał zostać przedsiębiorcą.
Chciał mieć życie.
Chciał żyć.
Tytuł albumu był ironiczny. To było tak naprawdę wołanie
o życie.
Moja ulubiona piosenka to ta
z czerwoną kropką.
„Warning”, ta z teledyskiem.
Kiedy nagrał kawałek „Warning”…
Będziemy wolno śpiewać I kwiaty przyniesie się
Alarm antywłamaniowy włączy się
Myślałem, że to film. Pomyślałem: „Wow”.
Strzelał w domu, jak w Człowieku z blizną.
Big występował w teledysku i...
Tak.
- Kto to? - Masz to?
D Roc! Co słychać?
Nie działa. Chwila.
Kolejny dzień,
bateria zaraz siądzie, pieprzyć to.
Z miasta wyjechałem dopiero po sukcesie.
To było ekscytujące.
Buu!
Wiele osób nie opuszczało dzielnicy.
Na rampie!
Kocham cię, Biggie!
Dobrze było zobaczyć coś innego.
Jak wracałem, opowiadałem, jak jest na południu.
Domy i autostrady były inne.
Ludzie nie stoją na rogu ulicy.
...stoję sobie tutaj.
I patrzę, jak zachodzi słońce.
Zajebisty widok. Góry w tle. Widzisz?
Widzisz góry, ziomie?
To dopiero coś.
Pieprzone góry, chłopie.
Biggie wszedł w rolę przywódcy.
Nauczył się od innych, jak być dla reszty ojcem.
Poproszę o aplauz dla B.I.G.
Wrócił na wschód!
Ludzie mieli swoje ekipy.
Ale nasza była jak rodzina.
Mieli... Było ich dużo.
I zajął się nimi wszystkimi.
I dbali o siebie nawzajem.
Gdy go zobaczyłem, poczułem dumę, bo…
wiedziałem, skąd pochodzi.
Pomyślałem sobie: „Kurde!”.
Ten chłopak jest gwiazdą.
Byłem mile zaskoczony, gdy zaczęli go nazywać „Królem”.
Wypiąłem pierś do przodu, byłem szczęśliwy.
„Spójrzcie, to mój chłopak”.
Nazywali go „Królem Nowego Jorku”.
Przyszła pora na kolejny album.
Zaczął odczuwać presję.
- Hej... - Wracamy do studia?
Co tam, brachu?
- Tak. - Co jest...
Nie tworzę nic nowego.
Nie myślę: „Muszę napisać nowy album.
Zabić trzech kolesiów, żeby to potem opisać”.
Rapuję o tym, co przeżyłem. Teraz mogę rapować
o tym szemranym interesie.
- Zły chłopak na zawsze! - Właśnie tak!
Tak robi Puffy.
Puffy wpada na pomysł taktu.
Raz byliśmy w klubie.
Usłyszał Dianę Ross: „I'm Coming Out”.
Zobaczył, jak wszyscy skaczą na parkiecie.
I mówi: „To będzie nasz riff”.
B-I-G P-O-P-P-A
Spokojnie narkotyki sobie sprzedaje
Agentom federalnym złapać się nie daje
Założyli podsłuch na telefonie w piwnicy
Poznaliśmy się na sesji zdjęciowej, którą zorganizował Puffy
dla artystów nowej wytwórni.
Zaczął myśleć szerzej.
Jak się masz? Miło poznać. Jak mam cię nazywać?
Lubię, jak mnie nazywają „Big Poppa”!
Chciał grać w filmach, sprzedawać ubrania.
Chciał mieć własną wytwórnię, ze swoimi artystami.
Chcę spróbować wszystkiego, co pomoże mi zarobić.
Czegokolwiek.
- Mogą być filmy, telewizja, rozumiesz? - Tak.
Zamiast sprzedawać narkotyki wolę być tutaj.
- Podoba ci się. - Jasne, że tak.
Z wielu stron czuje presję.
Sytuacja, która się pojawiła w związku z Tupakiem,
to już innego rodzaju presja,
którą sądził, że wyeliminował przy pierwszym albumie.
Ludzie będą pytać o Tupaca.
Nie lubisz o tym rozmawiać?
- Na początku się przyjaźniliście? - Tak.
Relacja z Tupakiem na początku była przyjacielska.
Byli sobie bliscy.
- Gotowy? - Tak.
- Gotowy na pokaz? - Pokaż, że umiesz rapować.
Dobra, jasne.
Zaraz zobaczycie. Chcesz odpalić?
Ziomale są tacy
Tupaca chcą mieć na tacy
Czy jak z filmu jest?
Muszę pokazać, co to za bies
Zaraz skubańce moją moc pokażę wam
B-I-G-a obok siebie mam...
To było przed tym, jak się pożarli. To było przed problemami.
Co się między wami stało?
To było po jego postrzale.
Policja mówi, że gwiazda rapu, Tupac Shakur,
wchodził do holu studia nagraniowego
przy Times Square po północy,
gdy zaatakowało go trzech napastników.
W jednej z piosenek śpiewasz, że wysłałeś kogoś,
by go zastrzelił?
- Czemu? - To prawda?
- Nie. Czemu bym to zrobił? - Okej.
Jeśli zachowujesz się jak gangster, Król Nowego Jorku, to do końca.
Jak nie dasz rady, zniszczę twoje imperium.
Przyszła na to pora.
Ludzie…
O Boże, nie wiem jak…
Ludzie słyszą to, co chcą usłyszeć.
Są ludzie, którzy ciągle szukają konfliktu…
Jak w grze w głuchy telefon.
Mówisz komuś coś do ucha
i powtarzasz. Gdy to wraca do ciebie, to już inna historia.
Tak było z tą historią. Tu się zaczęła
i zanim dotarła na wschodnie wybrzeże, była już inna.
Nie miałem z tym nic wspólnego. To był przypadek, że był w studiu.
Rozumiesz?
On tylko... Nie wiedział,
kto miał z tym coś wspólnego,
więc zwalił winę na mnie.
Gdy przyjaźń się skończyła, to złamało mu serce.
Ci słabi raperzy, jak Nas i reszta,
mówią o wschodzie i zachodzie jak o grze.
Ale to nie gra.
Gdyby to były szachy, już trzy lata temu byłby szach-mat.
Bo ich pokonaliśmy. To nie gra.
Pomyśleliśmy, że to jakieś wygłupy,
które tylko oni rozumieją.
Rozumiesz...
Myśleliśmy, że to przycichnie, jak każda inna rywalizacja w świecie hip-hopu.
Shakur jechał na imprezę
po walce Mike'a Tysona i Bruce'a Seldona.
Tupac Shakur zmarł dziś w szpitalu w Las Vegas.
25-letni raper siedział na tylnym siedzeniu czarnego bmw,
jadącego w konwoju dziesięciu aut, gdy padły strzały
z białego cadillaca.
Pamiętam, że zadzwonił z płaczem, gdy zabito Tupaca.
Kiedy opowiadał o Oliem i Tupacu,
widziałam, jak bardzo się wzruszył.
Odejście Tupaca miało na niego ogromny wpływ.
Chciał szybko
nagrać nowe utwory,
by ukrócić złą energię.
W Life After Death chodziło o troskę o rodzinę,
o matkę,
o zmianę energii w hip-hopie.
A gdy skończył płytę,
chciał wrócić do Kalifornii.
Chciał naprawić relacje.
W jego muzyce chodziło o...
To była jego strategia na nawiązanie kontaktu z fanami
i pozbycie się negatywnych emocji i idiotyzmów.
Powiedział, że musi jechać do Kalifornii.
Pamiętam, że powiedziałam mu:
„Uważaj na siebie”.
Potrzebujemy wózka. Tego nam trzeba.
Hej.
Pokój trochę zadymiony.
Paru kolesi wypaliło 30 jointów.
Wiedziałem, że jest w Los Angeles,
i wiedziałem, że to był jakby stan wojny.
Martwiłem się, że nie jest przygotowany,
by tam być.
Trzeba było zobaczyć jointa.
Paliliśmy go godzinę.
Wziąłem olbrzymiastego jointa i wsadziłem dwie pięćdziesiątki i dwudziestkę.
To był gigantyczny joint.
Budda go wypalił.
- Tak. - Ja też.
Tak, chłopie.
Chcę urządzić imprezę.
Całe zioło.
W porządku?
Bawimy się dziś w Kalifornii.
Pan Wschodniego Wybrzeża.
Niech wszyscy wiedzą, że tu jestem. Łapiesz?
Nigdzie się nie wybieram. Wytwórnia Bad Boy też nie.
To tylko plotki, jasne?
Lepiej nie słuchać plotek.
Lepiej poznaj osobę,
zanim osądzisz. To dotyczy każdego, nie tylko mnie.
Jeśli coś o kimś słyszysz,
nie mów od razu, że go nie lubisz.
Dowiedz się, co się dzieje.
Najpierw ustal fakty.
Będę dalej tworzył piosenki,
które sprawią, że zatańczysz
i będziesz chciał robić dzieci, i tak dalej.
Jestem tu. Ja i mój brach, Cease,
będziemy robić to, co zawsze. Na zawsze.
W niedzielę rano włączyłam telewizor.
Wyszedł z przyjęcia w Los Angeles…
Zobaczyłam to w telewizji:
„Notorious B.I.G.
został zastrzelony w Los Angeles”.
Nieznani podejrzani oddali liczne strzały
w kierunku Christophera Wallace'a, lat 24.
Shakur też jest na muralu. Policja nie wie...
Jakiś szpital próbował przeprowadzić operację ratunkową.
Ale zmarł.
Nie wierzyłam własnym oczom.
Nie rozumiem dlaczego…
musieli odebrać mu życie.
Tamtej nocy rozmawialiśmy...
...o różnych pozytywnych rzeczach.
Był gotów zostać tym, kim miał być.
Jedno czerwone światło może zmienić życie.
Na zawsze.
Byłem z nim w aucie.
Najwyraźniej miałem tam być.
Przeżyłem nie bez powodu. Rozumiesz?
Jeszcze nie wiem dlaczego.
CHRISTOPHER WALLACE ZMARŁ W LOS ANGELES 9 MARCA 1997 ROKU O 1.45
MIAŁ 24 LATA, SPRAWA MORDERSTWA POZOSTAJE NIEROZWIĄZANA
Wracając z pogrzebu…
czułam, że śnię.
Nie płakałam.
Tamtego dnia
było mi zbyt ciężko.
Nie uroniłam łzy.
Nie mogłam.
Tylu ludzi przy drodze.
W oknach napisy: „Żegnaj, Biggie”.
Wjechaliśmy w Saint James Place
i zobaczyłam tłum…
O mój Boże, kochali tego dzieciaka.
Wtedy zobaczyłam miłość.
Ale zrozumiałam dopiero wtedy,
gdy posłuchałam płyt.
Wysłuchałam ich tylko raz.
Tylko raz.
Nie chciałam dwa razy.
Wysłuchałam ich raz.
Wtedy przyszły łzy.
Musiałem jej wtedy pomóc.
Miała dużo problemów. Straciła syna.
Straciłem przyjaciela. Dzieci straciły ojca.
Mamusia!
CÓRECZKA CHRISTOPHERA
SYN CHRISTOPHERA
Kiedy patrzę na córkę i syna,
to wiem, że warto żyć.
Robię to dla nich.
Wszystko, co robię, to dla nich.
Wszyscy, też ci z tyłu.
Dajecie dziś czadu!
Dzięki błogosławieństwu Boga, Big miał talent,
który ocalił życie wielu ludziom, ale nie jemu.
Rozumiesz?
Teraz to czuję.
Od czasu do czasu uderza mnie to, że nigdy go już nie zobaczę.
Fajnie jest zobaczyć murale Biggiego w całej dzielnicy
i widzieć, jak bardzo zakorzenił się ludziom
w psychice.
Jest teraz światową ikoną.
Po śmierci Biga
czułem, że nadajemy na częstotliwości,
która ma wpływ na miliony ludzi na całym świecie.
Dał mi poczucie celu.
Nauczył mnie, jak ważne i krótkie jest życie.
I potęgi wiary.
Jego życie miało potężny wpływ.
Zrodził przyszłość hip-hopu.
To nie poszło na marne.
Będzie żył wiecznie dzięki swojej muzyce.
Zawsze mówiłem, że jestem oczami świata,
bo zrobiłem te wszystkie głupoty!
Uczę się na błędach.
Teraz pora o tym mówić.
Niekoniecznie mówić o mojej historii.
I o tym, co trzeba,
a czego nie trzeba robić.
Ale gdy tworzę własną historię,
myślę: „Jest właśnie tak”.
W 2020 ROKU BIGGIE ZOSTAŁ WPROWADZONY DO ROCK AND ROLL HALL OF FAME
SPRZEDAŁ PONAD 30 MILIONÓW PŁYT NA CAŁYM ŚWIECIE
NA ZAWSZE ZMIENIŁ KIERUNEK HIP-HOPU
Napisy: Joanna Gołąb