Downloaded from YTS.MX
‎ผมให้กล้องตัวนี้เล็งไปที่ประตูบานนี้
Official YIFY movies site: YTS.MX
‎เพราะกำลังจะมีเรื่องพิเศษเกิดขึ้น
‎ผมพูดถึงมันไม่ได้จริงๆ ‎แต่นี่แหละที่รัก มันเริ่มแล้ว
‎เข้าใจที่พูดใช่ไหม
‎มันเริ่มแล้ว
‎เอาละ ผมพร้อมแล้ว ‎คุณได้ยินเสียงเครื่องโกนหนวดใช่ไหม
‎ได้ยินไหม
‎เห็นบิ๊กกี้เพื่อนผมใช่ไหม
‎เพื่อนผมขนขึ้นสามเส้นก็เครียดแล้ว
‎ไม่ยอมปล่อยไว้เลย
‎ใช่ ฉันไม่อยากดูเหมือนอายุ 21 น่ะ
‎- จริง ‎- พยายามเก็บความรู้สึกของอายุ 18 ไว้
‎- นึกออกไหม ‎- ความรู้สึกอายุ 18 จริงๆ
‎(ปี 1995 คริสโตเฟอร์อายุ 23 ปี)
‎- ไปโดดให้มันกันเลยดีกว่า ‎- โดด ใช่
‎- แอตแลนตาขายบัตรหมดแล้ว ‎- ใช่ ฉันรู้
‎เดินต่อไปครับ
‎เหมือนเดิม
‎โย่
‎มันยากนะเวลาที่คุณโตมากับคนที่
‎ประสบความสำเร็จ
‎เพราะคุณจะไม่มีวันมองพวกเขาแบบนั้นเลย
‎ผมจะมองดูผู้คนแล้วคิดว่า ‎"พวกคุณทำทุกอย่างนี้เพื่อคริสเหรอ"
‎ยกมือขึ้น! ทุกคนยกมือขึ้น!
‎ยกมือขึ้นสูงๆ เลย!
‎เร็วเข้า พูดว่า "โฮ! หน่อยซิ!
‎- เร็วเข้า! ‎- โฮ!
‎- พูดว่า "โฮ!" ‎- เร็วเข้า!
‎- โฮ! ‎- ทีนี้สาวๆ ทุกคนพูดว่า "โอ้ว!"
‎- เยี่ยมเลย ดูสิ ‎- ดูสิ!
‎เขาว่ากันว่าภาพหนึ่งภาพแทนคำพูดเป็นพันคำ
‎ผมคิดเลย "ให้ตายสิ แล้ววิดีโอจะขนาดไหน"
‎เป็นตัวแทนเหรอ
‎- ดีร็อคเอาขึ้นจอแล้ว ‎- ได้รถลิมูซีนแล้ว
‎โอ้ พวก!
‎ไม่ว่าเราจะทำอะไรกัน ผมก็ถ่ายไว้หมด
‎- เรากำลังไปแสดงอีกงาน ‎- โอ้ พวก!
‎แฮ่!
‎คริสโตเฟอร์เป็นคนมีสติ เขารู้ว่าเกิดอะไรขึ้น
‎โนทอเรียส บีไอจี เขาไม่สนอะไรจริงๆ
‎ผมไม่ค่อยได้ฟังเพลงฮิปฮอปสักเท่าไหร่
‎ปกติผมชอบฟังเพลงช้า เพลงช้าเก่าๆ ‎วงสไตลิสติกส์
‎วงดรามาติกส์
‎คืนนี้พวกนายดูดีนะ ฉันเห็นว่ามันเป็นยังไง
‎นั่นพวกแคชมันนี่นี่
‎ร้องเพลงนั้นให้ฉันฟังที เราร้องมาทั้งวันแล้ว
‎ทุกครั้งที่ฉันหลับตา
‎อะไร
‎ฉันตื่นขึ้นมามีอารมณ์เหลือเกิน!
‎ความลับที่ซ่อนอยู่คือ ‎บิ๊กกี้เป็นเหมือนนักเขียนเพลงอาร์แอนด์บีจริงๆ
‎เขาเป็นเหมือนนักร้องอาร์แอนด์บี ‎เพลงก็เลยมีท่วงทำนอง
‎ไม่บ่อยที่เขาจะแร็ป
‎เขามักจะร้องเพลงของใครสักคน
‎ในฐานะนักประวัติศาสตร์ฮิปฮอป
‎เกิดมาในยุคที่ฮิปฮอปถูกสร้างขึ้น
‎เรามักจะได้ยินเสียงที่หลงเหลืออยู่
‎ของศิลปินแร็ปคนก่อนหน้าอยู่เสมอ
‎คนคนนี้
‎ผมไม่รู้ว่าเขามาจากไหน
‎เขามาพร้อมท่วงทำนองของเขา จังหวะของเขา
‎เสียงของเขา วิธีการของเขา
‎ความมั่นใจของเขา
‎คุณไม่มีต้นกำเนิดว่าผู้ชายคนนี้
‎มาจากดาวดวงไหน ดาวแร็ปดวงไหน
‎เร็วเข้า ระวังหลังด้วยพวก
‎เราทั้งคู่ไม่มีพ่อ เราทั้งคู่เป็นลูกคนเดียว
‎ห้ามถ่ายรูป ป๋ากำลังปาร์ตี้อยู่
‎- อย่าถ่ายรูปอีก ‎- เราผูกพันกันมากขึ้น
‎พอคุณเป็นลูกคนเดียว ‎คุณมักจะถูกดึงดูดเข้าไปหาเพื่อนมากขึ้น
‎ฉันเชื่อจริงๆ ว่าเดเมียนสนิทกับเขามาก
‎เขาเป็นคนโทรมาบอกฉัน
‎ตอนนั้นตีห้า ตอนที่โทรศัพท์ดัง
‎ฉันรับโทรศัพท์
‎"ฮัลโหล"
‎และ…
‎สิ่งเดียวที่ฉันได้ยินคือเสียงเดเมียน
‎เขาพูดไม่ออกด้วยซ้ำ ‎ฉันได้ยินเขาร้องไห้อย่างเดียว
‎และฉันรู้เลยว่าเกิดเรื่องกับลูกชายฉัน
‎ไง เปลี่ยน
‎อยู่ที่ช่วงตึก เปลี่ยน
‎(ผลงานภาพยนตร์สารคดีจาก NETFLIX)
‎ผมไม่เคยรู้เลยว่าเราจะรู้สึกเศร้าได้ขนาดนั้น
‎หรือเจ็บปวดได้ขนาดนั้น ‎หรือรู้สึกว่างเปล่าได้ขนาดนั้น
‎รู้สึกเหมือนทุกคนอยากยอมแพ้
‎พวกเขาอยู่ที่เอฟดีอาร์
‎มุ่งหน้าไปทางทิศใต้
‎มุ่งหน้าไปบรุกลิน…
‎พวกเขามุ่งหน้าไปที่ทางขึ้น
‎มุ่งสู่สะพานบรุกลิน
‎มุ่งหน้าไปบรุกลิน
‎สองเจ็ดสี่เหนือสะพานบรุกลิน
‎รักษาตำแหน่งทางด้านใต้อยู่
‎แล้วเราก็ข้ามสะพานนั้นในบรุกลิน…
‎ใจกลางบรุกลิน
‎ตรงข้ามกับถนนทิลลารี
‎(บิ๊ก)
‎(ป๋าบิ๊ก เราจะคิดถึงคุณ)
‎ไม่มีใครร้องไห้
‎พวกเขาฉลองกัน
‎ความทรงจำของพวกเขาที่มีต่อบิ๊กกี้คือความสุข
‎คือการเต้นรำ ที่ได้เห็นใครคนหนึ่ง
‎ที่มาจากละแวกบ้านพวกเขาประสบความสำเร็จ
‎(เรารักคุณ)
‎และมันทำให้เรารู้สึกดีขึ้น
‎บิ๊กกี้ สมอลส์คือราชา!
‎และเรื่องนี้ไม่จำเป็นต้องมี
‎ตอนจบที่น่าเศร้า
‎เอาละ ตู้ม
‎วันนี้เราอยู่ที่ดีทรอยต์ นึกออกใช่ไหม
‎เรามีอีกสองสามการแสดง ‎ดังนั้นนี่เพิ่งเริ่มต้นถ่าย
‎ทุกคนจะได้รู้ว่าเราอยู่ที่ไหน
‎วันนี้วันที่ 14 กรกฎาคมนะพวก
‎เราอยู่ที่ไหน ทุกคน
‎- เราอยู่ไหน ‎- เราอยู่ที่ดีทรอยต์
‎- ดีทรอยต์ ที่รัก! ‎- เราอยู่ที่ดีทรอยต์กับอีกหนึ่งภารกิจ
‎ดีทรอยต์ ที่รัก!
‎ผมจะหยิบกล้องทุกตัว
‎บิ๊กจะพูดว่า "เอาเทปมาไหม" ‎ก่อนออกจากที่พัก
‎แล้วสักพักมันก็เริ่มเป็นส่วนหนึ่งของชีวิตเรา
‎ผมจะใส่วิดีโอเทปลงไปหนึ่งม้วน ‎แล้วถ่ายยาวทั้งวัน
‎มันเหมือนบันทึกภาพ
‎ย้อนกลับไปในปี 1995 ถือว่าเป็นเรื่องใหญ่นะ
‎เขาเคยเป็นแค่เด็กบ้านๆ คนหนึ่ง
‎แต่ตอนนี้เขาดังสุดๆ
‎ผมน่าจะมีเทป
‎โย่! หวัดดี!
‎ผมอาจจะเซ็นลายเซ็น
‎บิ๊กกี้ดังระเบิดในชั่วข้ามคืน
‎เราจะแสดงให้พวกเขาเห็นว่าใครอยู่ที่นี่
‎นายอยู่ที่นี่ีไง บิ๊กกี้!
‎เราจะแสดงให้พวกเขาเห็นว่าใครอยู่ที่นี่
‎มันเป็นช่วงเวลาที่เดรกับสนูปและพวกเขา
‎พวกเขาช่าง… พวกเขาทำงานออกมาได้เจ๋งมาก
‎พวกเขาสร้างแรงบันดาลใจ ‎และกระตุ้นให้เราพัฒนาตัวเอง
‎ในฐานะที่นิวยอร์กเป็นบ้านเกิดของฮิปฮอป
‎เรารู้สึกเหมือนเรามีผู้ช่วยให้รอด
‎คุณบอกผมไม่ได้ว่าเขาไม่ใช่
‎แร็ปเปอร์ที่เก่งที่สุดเท่าที่เคยมีมา
‎ผมพูดแบบนั้นตอนที่เขายังมีชีวิตอยู่
‎ว่าเขาเป็นแร็ปเปอร์ที่เก่งที่สุดที่เคยมีมา
‎และผู้ชนะคือ…
‎ที่รักจ๋าที่่รัก!
‎บีไอจี!
‎และผู้ชนะคือ…
‎โนทอเรียส บิ๊ก!
‎- บีไอจี! ‎- ให้ตายสิ!
‎ตัวแทนบรุกลินมาแล้ว!
‎รางวัลอัลบั้มยอดเยี่ยมแห่งปี
‎เป็นของโนทอเรียส บีไอจิซซี่!
‎เรดี้ทูดาย
‎เราทุ่มเทกันสุดตัว และในอัลบั้มเรดี้ทูดายนั้น
‎ไม่มีเพลงไหนที่ทำเพื่อเงิน เพื่อชื่อเสียงเลย
‎มันทำออกมาจากใจเขา
‎ผมอยากมอบความรักมากมาย ‎ให้ลูกสาวผม ให้แม่ผม
‎เราทำได้แล้วบรุกลิน เราทำได้แล้ว!
‎ตอนที่อัลบั้ม "เรดี้ทูดาย" ออกมา
‎เพื่อนฉันคนหนึ่งซื้ออัลบั้ม
‎แล้วเธอก็บอกฉันว่า "โอ้พระเจ้า
‎ฉันฟังอัลบั้มแล้ว
‎มีคำหยาบเยอะมาก!"
‎ฉันบอก "จริงเหรอ คำหยาบเนี่ยนะ"
‎แม่ผมไม่รู้ว่าแร็ปเปอร์คืออะไร
‎แร็ปเปอร์ยอดขายระดับแพลตตินัมน่ะ
‎แม่ไม่รู้ว่าพวกเขารายได้เท่าไหร่
‎แม่ไม่รู้ว่าผมแสดงที ‎ได้เงินเกือบ 10,000 ดอลลาร์
‎อาทิตย์ละสี่การแสดง
‎แม่คิดว่าผมอยู่ที่นี่ แสดงทีละไม่กี่พันดอลลาร์
‎ตามไนต์คลับเล็กๆ อะไรแบบนั้น
‎- น้อยมากนะนั่น ต้องเป็นหมื่นสิ ‎- แม่ไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น
‎รอเดี๋ยว แม่เจ้า! ไงป๋า
‎มาร์ลีย์เดินทางมาไกลมากเพื่อดูฉัน ‎เข้าใจที่พูดใช่ไหม
‎เงินเป็นฟ่อน
‎นั่นอะไร เงินเป็นฟ่อนเหรอ
‎เมื่อถึงเวลากินข้าว
‎ฉันปล้นและขโมย
‎เพราะแม่ไม่สนใจฉัน
‎เพื่อขนมปังกับเนย ฉันเลยทิ้งพวกเขาไว้ในท่อ
‎ขอสาบานกับแม่เลย
‎ฉันมันอันตราย
‎บ้ายิ่งกว่า
‎พีซีพีหนึ่งห่อ
‎เวลาที่ฉันยิงปืน
‎พวกมันตายและถูกฝัง
‎ฉันเป็นแค่นั้นและกัญชาหนึ่งห่อ
‎เงินอยู่ไหน
‎เยี่ยม! ดูสิ!
‎เอาเงินมาๆ
‎"เพื่อนแม่คนหนึ่งซื้ออัลบั้มและบอกแม่ว่า
‎มันเต็มไปด้วยคำหยาบ"
‎"คริสโตเฟอร์ จริงเหรอ"
‎"แม่ แม่มาฟังเพลงผมทำไม
‎แม่ไม่ควรฟังเพลงผม!
‎มันสำหรับคนที่อายุไม่เกิน 35 ปี"
‎ฉันก็เลยไม่ยุ่งกับเพลงของเขาเลย
‎ฉันบอก "รู้อะไรไหม เขาบอกฉันว่าอย่าฟังมัน
‎ฉันจะไม่ฟังมัน"
‎พูดง่ายๆ คือแม่ไม่สนเรื่องพวกนั้นหรอก
‎ผมไม่ใช่ "บิ๊กกี้" ผมเป็นลูกของแม่
‎แม่มองแบบนั้น
‎ผมพยายามจะออกไปจากบ้านหลังนี้
‎แม่จะได้เลิกยุ่งกับผม
‎โลกของเขา โลกของแร็ป และโลกของฉัน
‎เราตรงข้ามกันโดยสิ้นเชิง
‎ถ้าไม่ใช่เพราะเขา ฉันคงไม่ฟังเพลงแร็ปหรอก
‎ฉันชอบฟังเพลงคันทรีและเพลงตะวันตก
‎ฉันชอบเพลงบัลลาด
‎(เทรลอว์นี จาเมกา)
‎และแม้แต่ตอนอยู่บ้านที่จาเมกา
‎มันจะมีช่วงหนึ่งในตอนเช้า
‎ที่คุณจะได้ยินเพลงคันทรี ‎และเพลงตะวันตกทางวิทยุ
‎ฉันจะเก็บเงินทุกปี
‎เพื่อพาลูกชายและตัวเองไปจาเมกา
‎เขารักจาเมกาเพราะพวกเขาตามใจเขา
‎ทันทีที่เขาเห็นฉัน
‎เขาจะวิ่งมากอดฉันเลย
‎"ยาย!"
‎ฉันรู้อยู่แล้วว่าคริสต้องเป็นคนพิเศษ
‎เขาเป็นคนน่ารัก ใจดี จริงใจ
‎เขาชอบไปไหนมาไหนกับลุงเดฟของเขา
‎เพราะเดฟเป็นนักดนตรี
‎และเดฟจะพาเขาไปคลับพวกนั้น
‎ที่เล่นเพลงของตัวเอง
‎และเขาสาบานว่าเมื่อเขามีชื่อเสียง
‎เดฟจะเป็นส่วนหนึ่งในทีมของเขา
‎เราผูกพันกันมาก
‎และตั้งแต่ครั้งแรกที่บิ๊กกี้ได้ยินผมเริ่มร้องเพลง
‎ทุกอย่างก็เริ่มเลยครับ
‎หลายครั้งที่เราไปที่นั่น
‎เขาแร็ปและผมร้องเพลง
‎พวกเธอมาที่โบสถ์เหมือนแขกพิเศษ
‎ใส่เสื้อผ้าโชว์เนื้อหนัง ‎ที่เผยให้เห็นอกของพวกเธอ
‎นักบวชเดินมาและเทศนาไปอย่างหนัก
‎ผมบอกผู้หญิงคนนั้นว่าเสื้อผ้ามันแรงเกินไป
‎พวกเธอ…
‎สิ่งที่คุณไม่รู้ คุณก็ไม่รู้
‎สิ่งที่คุณไม่รู้ คุณควรจะ…
‎ฉันเกิดที่จาเมกา ในเขตนี้
‎มีบ้านสองสามหลังบนเนินเขา
‎แต่ฉันมักจะฝันกลางวัน
‎ถึงการเป็นคนที่รวยโคตรๆ เสมอ
‎ผู้หญิงที่มีทรัพย์สมบัติมากมาย มีลูกสามคน
‎ฉันจะมีบ้านสวยๆ บนเนินเขา
‎ฉันมองไม่เห็นภาพนั้นในประเทศนี้เลย
‎นั่นไม่ใช่ชีวิตฉัน
‎พอฉันเป็นวัยรุ่น
‎ฉันก็อพยพไปอยู่ที่อเมริกา
‎ฉันเศร้าใจนะ
‎แต่ขณะเดียวกันก็คิดว่า
‎"โอเค ฉันจะไปสหรัฐอเมริกาที่ยิ่งใหญ่"
‎ในนิวยอร์กและบรุกลิน
‎เรียนหนังสือ และทำงาน และดูแลลูกน้อยของคุณ
‎แต่ในจาเมกา ‎มันมีแต่ช่วงเวลาที่สนุกและมีแสงแดด
‎ผมโตมาที่ถนนเกตส์ ‎อยู่ระหว่างเบดฟอร์ดกับนอสแทรนด์
‎บิ๊กโตมาที่เซนต์เจมส์ อยู่ระหว่างฟุลตันกับเกตส์
‎ที่ที่เราโตมาอยู่ห่างกันประมาณแปดช่วงตึก
‎แม่ผมอยู่ในเบดสไตย์
‎บิ๊กก็อยู่แถวๆ
‎เส้นเขตเดนของเบดสไตย์ คลินตันฮิลล์
‎หลายคนไม่ได้มองว่านั่นคือคลินตันฮิลล์ในตอนนั้น
‎โดยเฉพาะคนที่
‎"วิ่งไปวิ่งมาอยู่ตามถนน"
‎คลินตันฮิลส์ฟังดูไม่ดีเท่าไหร่เมื่อพูดถึง
‎มันไม่มีพลังแบบ "โย่ ฉันมาจากสไตย์"
‎เรามาจากช่วงตึกที่มีต้นไม้ เป็นช่วงตึกที่สวย
‎แม้ว่าจะมีอะไรๆ เกิดขึ้นก็ตาม
‎มีคนขายยา เสพยา
‎มีคนโดนปล้น มีทุกอย่าง
‎แต่มันก็ดูไม่แย่อย่างที่มันเป็น
‎ผมอยู่ที่เซนต์เจมส์ ระหว่างเกตส์กับกรีน
‎ผมเจอบิ๊กตรงหน้าบ้านเขา
‎ที่เดียวที่คุณดูออกว่าแย่
‎คือตอนที่คุณไปถึงถนนฟุลตัน
‎แค่เดินเลี้ยวพ้นหัวโค้งไป
‎ก็จะเจอคนเสพยาอยู่ 50 หรือ 60 คน
‎มันทำให้ผมกลัวมากตอนเด็กๆ
‎ในตอนนั้น
‎แม่บิ๊กไม่ยอมให้เขาอยู่ที่ถนนฟุลตันเลย
‎เราอยู่หน้าบ้าน เธออยู่ตรงนั้น
‎"คริสโตเฟอร์ จะไปไหนน่ะ"
‎คนส่วนใหญ่เรียกเขาว่าบิ๊ก
‎ยกเว้นแม่เขา
‎คุณวอลเลซเรียกเขาว่าคริสโตเฟอร์
‎ฉันไม่เคยได้ยินเธอเรียกเขาว่าคริสด้วยซ้ำ ‎"คริสโตเฟอร์"
‎คริสโตเฟอร์เป็นเด็กฉลาดมาก
‎เขาเรียนโรงเรียนคาทอลิก
‎(เซนต์ปีเตอร์คลาเวอร์ ‎ปี 1976 - 1982)
‎คริสเป็นเพื่อนคนแรกในชีวิตผม
‎ตั้งแต่อนุบาลจนเขาถูกฆ่าตาย
‎(คริสโตเฟอร์ วอลเลซ)
‎การที่เติบโตมาโดยเป็นลูกของผู้อพยพ
‎เราเหมือนเป็นคนนอก
‎แม่ของพวกเรามาจากความยากลำบากแต่
‎แม้ว่าเราจะอยู่ใน
‎ย่านที่มีรายได้น้อย
‎แต่พวกเขาก็มาพร้อมกับแรงบันดาลใจ
‎เพื่อนของเราจะคุ้นเคยกับปัญหามากกว่า
‎เข้าใจชีวิตมากกว่า
‎นี่คือตอนที่ฮิปฮอปเข้ามาในชีวิตเรา
‎(ปี 1984 ‎คริสโตเฟอร์อายุ 12 ปี)
‎ผมเริ่มชอบฮิปฮอป ‎ตอนที่แม่ซื้อวิทยุให้เป็นของขวัญวันคริสต์มาส
‎ซื้อเทปแฟตบอยส์ให้ผม…
‎และเทปของรันดีเอ็มซี ผมมีอยู่แค่นั้นแหละ
‎นั่นคือยุคสมัยที่เรายังอยู่กับทุกอย่างที่เป็นฮิปฮอป
‎และเขาก็เขียนเพลงมาตั้งแต่ประถมแล้ว
‎เขามีสมุดท่อนแร็ปหลากหลาย ‎เราก็เอามาปะติดปะต่อและเริ่มทำกิจวัตรกัน
‎เวลาได้ยินเสียงเขาในห้องเขา ‎ฉันคิดว่ามันเป็นเสียงรบกวน
‎เพราะมันแบบว่า…
‎"ให้ตายสิ หยุดซะทีได้ไหม
‎แม่พยายามใช้สมาธิอยู่นะ"
‎ดูป๋าสิ จิบ…
‎- เราอยู่ที่ดาเวนพอร์ต ไอโอวา ‎- ดื่มอะไรอยู่
‎วอดก้า
‎เขาขับรถแน่นอน
‎ตอนที่เราเริ่มแสดงเยอะ
‎มันไปถึงจุดที่บิ๊กพูดว่า "รู้อะไรไหม"
‎ผมกลายเป็นส่วนหนึ่งของการแสดง
‎ยกมือขึ้นสูงๆ เร็วเข้า
‎ยกมือขึ้นสูงๆ
‎ดูสิ!
‎ไอ้หมอนี่เป็นใคร เพจมาหาฉันตอนตี 5.46
‎ฟ้ายังไม่ทันสางและนี่ฉันก็หาวใหญ่
‎เช็ดความเย็นออกจากตาฉันไป
‎ดูซิว่าใครเป็นคนเพจหาฉันและเพจทำไม
‎เขาบอกว่า "โย่
‎ทุกเพลงที่ปล่อยออกมา บันทึกการแสดงไว้ด้วย
‎ถ่ายคนดูไว้ ฉันอยากเห็นปฏิกิริยา
‎พอเราเอาการแสดงมารวมกัน
‎ฉันจะรู้ว่าเพลงไหนแข็งแรงกว่า ‎เพลงไหนคนมีปฏิกิริยากว่า
‎ดังนั้นสิ่งที่ถ่ายคือคนดูเสมอ ‎ไม่เคยเป็นพวกเรา
‎เราอยากเห็นเสมอว่าคนดูทำอะไร
‎- โย่ ‎- โย่ ดีร็อค มานี่พวก ก่อนที่เราจะ…
‎เราต้องถ่ายคนดู วันนี้พวกเขาเจ๋งมาก
‎เราเอานี่กลับไปนิวยอร์กได้ เราอยากถ่ายทุกคน
‎จะได้เอามันกลับไปบรุกลิน
‎ยกมือขึ้น ฉันอยากเห็นพวกเขา
‎เย่!
‎เราแสดงในสถานที่ที่อาจจุคนได้ 500 คน
‎เราเคยแสดงในสถานที่ที่เจ๋งที่สุด ‎ไปถึงสถานที่ที่ใหญ่ที่สุด
‎และมันก็เหมือนเดิมเสมอ
‎ไปถึงข้างหลังเลย
‎ทุกคนคึกคักมาก
‎พวกเขาจะเต็มที่ 100 เปอร์เซ็นต์ทุกครั้ง
‎ตอนเด็กๆ ชีวิตคุณเป็นยังไง
‎ผมก็…
‎เป็นเด็กขี้อายหรือเข้ากับคนง่าย
‎ตอนนี้ก็ยังขี้อายอยู่
‎- ผมเป็นคนเงียบ ๆ ‎- จริงเหรอ
‎ใช่ ผมเก็บเสียงไว้เพื่อบางเรื่อง
‎ที่อยากพูดในเพลงของผม
‎เขาขี้อายมาก
‎แต่เวลาที่เขามีแผนการ ‎เขาจะแสดงความเห็นออกมา
‎โดนัลด์ แฮร์ริสันเป็นศิลปินแจ๊สอายุน้อย
‎เขาอยู่แถวบ้านเราตอนเราเด็กๆ
‎เขาจะเห็นโดนัลด์เดินเข้ามากับสาวๆ สวยๆ
‎พร้อมกับแซกโซโฟน
‎และรู้ตัวอีกที เขาก็บอกว่า ‎"เฮ้ย ฉันเจอเขาแล้ว"
‎(โดนัลด์ แฮร์ริสัน ‎เพื่อนบ้านของคริสโตเฟอร์)
‎ฟังดูประมาณนั้นแหละ
‎ผมเคยเล่นกับอาร์ท แบลคคี
‎ไมลส์ เดวิส และลีน่า ฮอร์น
‎คลินตันฮิลล์ในตอนนั้น
‎เป็นสถานที่ที่นักดนตรีและศิลปินหลายคน
‎ทำสิ่งต่างๆ ในละแวกนี้
‎ผมเลยคิดว่าผมควรไปที่นั่นด้วย
‎มีนักดนตรีแจ๊สคนหนึ่งอยู่ช่วงตึกเดียวกับฉัน
‎ที่เซนต์เจมส์
‎และหมอนี่เจ๋งมาก
‎ฉันเลยแวะไปที่บ้านตลอด
‎ผมได้รับความช่วยเหลือจากนักดนตรีรุ่นพี่
‎ที่คอยดูแลผม
‎สิ่งหนึ่งที่พวกเขาบอกผม
‎ซึ่งอยู่ในใจผมเสมอคือให้ช่วยเหลือคนอื่นต่อ
‎กับคริส ผมทำหลายอย่าง
‎ไปดูหนัง
‎ไปพิพิธภัณฑ์ศิลปะสมัยใหม่
‎อธิบายเรื่องปิกัสโซและคนพวกนั้น
‎และความแตกต่าง ‎ระหว่างการวาดภาพในยุคต่างๆ
‎เขาเป็นเหมือนฟองน้ำ
‎ซึมซับทุกอย่างที่อยู่นอกขอบเขตของเราได้
‎ตั้งแต่เด็ก
‎ตอนแรกผมพยายามปั้นให้คริสเป็นศิลปินแจ๊ส
‎เพราะเขามีพรสวรรค์มาก
‎หนึ่งในสิ่งที่เราทำคือ
‎การเอาสิ่งที่กลองสแนร์ทำ ‎ในการตีกลองสไตล์บีบ็อป
‎ใส่เข้าไปในจังหวะของท่อนแร็ป
‎เราฟังแม็กซ์ โรชกับคลิฟฟอร์ด บราวน์
‎แม็กซ์ตีกลองได้ไพเราะมาก
‎เขาทำให้จังหวะเป็นทำนอง
‎(แม็กซ์โรช ‎มือกลองแจ๊ส)
‎ดังนั้นถ้าคุณทำให้จังหวะพวกนั้นช้าลงแบบนี้…
‎ใส่เนื้อเพลงเข้าไป
‎คุณจะได้ยินว่าโนทอเรียส บีไอจี ‎เน้นเสียงโน้ตพวกนั้น
‎และแร็ปในแบบที่ ‎แสดงคุณสมบัติที่ดีกว่าทั้งหมด
‎ของการเดี่ยวกลองบีบ็อปออกมา
‎มันน่าทึ่งมาก
‎ผมอยากได้เงินมากกว่า
‎ขับรถบรรทุกคันยักษ์
‎ถือปืนลูกโม่เก้ามม.แล้ววิ่งเพ่นพ่าน
‎ใช่ เกร็งหลังจากดื่มเบ็กส์ไปสองสามขวด
‎เมื่อผมพังยับ
‎คุณคาดหวังอะไรล่ะวะ
‎คนเก๋ๆ เหรอ
‎ช่างแม่งเหอะ
‎ผมเป็นคนเมาจากเบดสไตย์ ‎ทำให้ตาคุณบวมได้
‎จมูกคุณด้วย พอผมสำลัก คุณก็หยุดหายใจ
‎ตำรวจมา ผมก็เผ่นแน่บ
‎- สันติสุขและความรัก จัดไป ‎- เยี่ยม!
‎ผมได้เครื่องเล่นแผ่นเสียงชุดแรกตอนขึ้นมัธยมต้น
‎แล้วเราก็ได้เห็นเขาแร็ปกับจังหวะ
‎มองไปบนฟ้า สงสัยว่าทำไม
‎ข้ออ้างของเอ็มซีส่วนใหญ่ไม่คล้อยตามเท่าไหร่
‎ด้วยสไตล์ของฉันในการไรม์หรือแร็ปหรืออะไร
‎มันไม่ใช่กับดักใดๆ
‎มันก็แค่ว้าวไง
‎ทุกฤดูร้อน คริสจะกลับมาจากจาเมกา
‎และคริสก็จะเอา
‎สแลงภาษาจาเมกาและดนตรี
‎ที่เราไม่เคยได้ยินกลับมา
‎เพลงร็อก เร็กเก คันทรี
‎เขาบอกว่า ‎"ฉันนอนไม่หลับถ้าไม่เปิดเพลงคันทรี"
‎พวกเราอึ้งไปเลย
‎คริสอยากทำเพลงแรกของเรา
‎ตอนนั้นเขาใช้ชื่อว่าเอ็มซีเควสต์
‎และเราเจอสตูดิโอ ‎ใจกลางเมืองบรุกลินชื่อฟังกี้สไลซ์
‎และแน่นอนว่าเรา ‎ต้องได้รับอนุญาตจากพ่อแม่ของเรา
‎เรารวบรวมเงินค่าขนม
‎และวันนี้เราอยู่ที่บรุกลิน ที่ฟังกี้สไลซ์สตูดิโอ
‎เราจะแสดงวิธีทำเทปเดโมให้คุณดู
‎ทำเพลงยังไง ปล่อยเพลงและทำข้อตกลงยังไง
‎คุณถึงจะได้เงิน
‎เขาทำเพลงด้วยจังหวะ ‎เพลง "แอฟริกา" ของโตโต้
‎ทักษะของเขาไม่ใช่เรื่องเนื้อเพลงอย่างเดียว
‎แต่เป็นวิสัยทัศน์ที่มีต่อเพลง
‎นอนอยู่บนเตียงฉัน
‎มองไปที่กำแพง
‎เสียงสะท้อนในหัวบอกว่าฉันมีความกล้ามาก
‎พลิกหมวกฉัน ปากกาอยู่ในปาก
‎คิดถึงสิ่งที่แฟนฉันพูด เธอเรียกฉันว่าโจร
‎เธอบอกว่าฉันขโมยหัวใจเธอ ‎และไม่ทิ้งร่องรอยไว้
‎ฉันบอกเธอว่าขอโทษและเธอบอกว่า
‎ไปให้พ้น
‎หลายคนที่อยู่เหนือกว่า
‎เข้าใจอะไรหลายอย่าง
‎ไม่ใช่แค่อย่างเดียว
‎คุณต้องใส่อย่างอื่นเข้าไปในสมการ
‎เพื่อให้มันก้าวไปข้างหน้า
‎แร็ปเปอร์ทุกคนทำให้ผมอยากทำเพลง ‎ทุกคนที่เพลงได้เปิดในวิทยุ
‎ผมไม่รู้ด้วยซ้ำว่าพวกเขาทำเงินได้เท่าไร
‎ผมไม่รู้ รู้แค่ดั๊กอีมีรถลินคอล์นอย่างสวย
‎และมีแฟนสวย
‎สลิค ริคก็เจ๋งมาก เข้าใจที่ผมพูดใช่ไหม
‎เฮฟมีรถมอนเตโร
‎ผมรู้แค่สิ่งที่นิตยสารและมิวสิกวิดีโอแสดงให้เห็น
‎แต่มันก็แค่นั้นแหละ มันเป็นความฝัน
‎ผมไม่คิดว่าจะมีอะไรเกิดขึ้นจริงๆ
‎เพื่อนนายต้องใส่คูจีนะ
‎ตลอดเวลา
‎ดูให้แน่ใจว่าโรเล็กซ์ ‎และทุกอย่างจัดเต็มและดูแจ่ม
‎ปีกหมวก เวอร์ซาเช รู้ไหม
‎- ทุกอย่างพร้อม ‎- เราต้องทำให้ได้
‎- เอากล้องมาแล้ว เอาแหวนนิ้วก้อยมา โอเค ‎- โอเค
‎- ต้องอย่างนี้สิ
‎มันไม่ถูกต้องเลย ดูสิ
‎เขาใส่มันอยู่…
‎- คนขี้โกง ‎- ตั้งแต่เขาได้มันมา
‎ตั้งแต่ฉันได้มันมา
‎และฉันได้มันมาสักพักแล้วด้วย
‎เมื่อก่อนผมทึ่งกับเครื่องแบบนักเรียนของบิ๊กมาก
‎ผมเคยคิดว่ามันเจ๋งสุดยอด
‎เพราะแบบนั้นคนจะตัดสินคุณไม่ได้
‎ไม่มีชนชั้น ไม่มีใครดีกว่าใคร
‎ถ้าทุกคนแต่งตัวเหมือนกันหมด
‎โรงเรียนของผมไม่ใช่แบบนั้น
‎ผมเคยบอกเขาว่า
‎"พวก ฉันไม่อยากทำสิ่งที่ฉันทำอยู่เลย"
‎เขาบอกว่า "พวก ฉันแค่อยากออกไปนั่นมานี่
‎พวกนายทำอะไรกันเหรอ"
‎ผมพยายามพูดกับเขาว่า ‎"ฉันเข้าใจนายแต่ฉันไม่อยากทำ"
‎ยุค 80 มัน…
‎โดยเฉพาะเด็กวัยรุ่นผิวดำ
‎มันง่ายมากที่จะโดนหลอกให้ไปอยู่ข้างถนน
‎ข้างนอกไม่ได้มีงานให้ทำมากมาย
‎พอเราไปถึงถนนฟุลตัน เราจะเห็นมิจฉาชีพ
‎คนพวกนี้คือคนที่หาเงินได้ ‎พวกเขาขับรถจี๊ป ขับรถเบนซ์
‎มีเครื่องประดับ กุชชี เวอร์ซา…
‎สมัยนั้นพวกเขาใส่ของพวกนั้นกัน
‎แล้วถ้าผมอยากมีของพวกนั้น ผมจะหามาได้ยังไง
‎(ปี 1988 คริสโตเฟอร์ อายุ 16 ปี)
‎ฤดูร้อนปี 1988 เริ่มต้นอย่างบ้าคลั่ง
‎เพราะเราไม่ได้ทำอะไรเลย
‎แน่นอนว่าผมฉกชิงวิ่งราวคน
‎แต่ถ้าเป็นเรื่องของการขายแคร็กโคเคน
‎พวกเราไม่มีใครขาย นอกจากชิค
‎ตอนนั้นมีผมกับบิ๊ก
‎และเราเจอชิควิ่งไปวิ่งมาอยู่แถวหัวถนน
‎ฉันไม่อยากลงลึกไปในวงการนั้น
‎- วงการแคร็กน่ะ ‎- คือ…
‎- ไม่เอาน่า นายอยากให้ฉันไป… ‎- คือ
‎- ดูพวกเราสิ! ‎- นี่มัน…
‎- ฉันจะตัดมันออก… ‎- เดี๋ยวก่อน ไม่
‎- ที่นายพูดถึง… ‎- เดี๋ยวก่อน
‎สมัยเด็กๆ ถ้าคุณไม่เป็นมิจฉาชีพ
‎เล่นกีฬาเก่ง หรือไปเรียนหนังสือ คุณก็ไร้ค่า
‎มีสามอย่างนี่แหละ
‎และผมกับคริสนั่งเล่นกันอยู่หน้าบ้าน
‎เพราะเราเป็นเพื่อนบ้านกัน เราเป็นเพื่อนกัน
‎คริสเป็นคนเงียบๆ
‎เขาจะไม่ยอมลุกไปจากหน้าบ้าน ‎โดยเปล่าประโยชน์
‎แม่เขาเฝ้าดูเขาตลอดเวลา ‎"คริสโตเฟอร์ ขึ้นมากินข้าวข้างบนได้แล้ว"
‎ผมอายุ 19 บิ๊กอายุ 16
‎วัยรุ่นส่วนใหญ่จะต้องเริ่มสนใจอะไรสักอย่าง
‎เพราะตอนนี้คุณจะพยายามรู้สึกว่าตัวเองสำคัญ
‎คุณพยายามจะ
‎แสดงความเป็นลูกผู้ชายอะไรแบบนั้น
‎ชิคบอกว่า "โย่ ฉันก็แค่ ‎ต้องยืนอยู่ข้างนอกนั่นเท่านั้นเอง
‎พวกเขามา พวกเขามาหาฉัน"
‎ผมก็แบบ "แค่นั้นเหรอ นายแค่ยืนอยู่ข้างนอก…"
‎เพราะอย่างที่ผมบอก เราไม่เคยขายยา
‎เขามาเป็นมิจฉาชีพผ่านผม
‎คุณบอกว่าผมเป็นคนไม่ดี ‎แล้วใครทำให้ผมเป็นงี้ล่ะ
‎ผมได้รับเช็ครายได้เสริมด้านความปลอดภัย ‎เพราะแม่ผมเป็นมะเร็ง
‎ชิคบอกว่า "เงินนั่นซื้อได้ตั้ง 28 กรัมนะ"
‎เราเลยไปซื้อแคร็กมา 28 กรัม
‎เราไปที่ห้องของชิค ชิคแบ่งแคร็กเป็นห่อๆ
‎นี่เป็นครั้งแรกที่ผมกับบิ๊กขายแคร็ก
‎ตอนนั้นเราทำเงินได้ ‎1,600 ถึง 1,700 ดอลลาร์จากแคร็ก 28 กรัม
‎และเรายังไม่มีวุฒิภาวะพอที่จะคิดอะไรได้ถ้วนถี่
‎แน่นอนว่าคุณต้องโดดเข้าใส่มัน
‎เมื่อก่อนผมเคยวาดรูป
‎สมัยป.สี่หรือป.ห้า
‎พวกเขามักจะบอกว่า ‎"เอาความสามารถที่นายมีมาใช้สิ
‎คิดถึงอะไรที่นายทำได้ในอนาคต ‎และใช้มันเป็นพื้นฐานสิ
‎และผมก็คิดว่าผมชอบวาดรูป
‎แล้วผมจะเอาการวาดรูปไปทำอะไรได้
‎ผมจะเป็นคนขายงานศิลปะเหรอ
‎ไม่ ผมจะไม่เป็นคนแบบนั้นหรอก
‎บางทีผมอาจจะทำ ‎พวกป้ายโฆษณาใหญ่ๆ แบบนั้นมากกว่า
‎ศิลปะเชิงพาณิชย์ พวกงานโฆษณา
‎แต่นั่นมันก็นานมากแล้ว
‎แล้วหลังจากนั้นผมก็ได้รู้จักกับแคร็ก
‎ศิลปะเชิงพาณิชย์เหรอ
‎ผมออกมานี่ 20 นาที
‎ผมก็ได้เงินแล้ว เงินจริงๆ น่ะพวก
‎พ่อแม่ไม่รู้
‎พ่อแม่บางคนไม่รู้เพราะเราไม่บอก
‎คุณวอลเลซทำงานทุกวัน เก้าโมงถึงห้าโมง
‎เธอเป็นครู เธอก็เลยทำงานทุกวัน
‎บิ๊กก็เลยมีเวลาทำผิดตั้งแต่เก้าโมงถึงห้าโมง
‎หัวถนนที่เรายืนคือสถานีรถไฟที่เธอออกมา
‎เรารู้เวลา
‎มองไปที่ถนนฟุลตัน ‎มีนาฬิกาเรือนใหญ่ในบรุกลินอยู่
‎มันมีนาฬิกาอยู่สี่ด้าน
‎ดังนั้นคุณจะรู้ว่าเธอเลิกงานเมื่อไหร่
‎เราก็แค่ไปรับช่วงต่อ
‎พวกคนแก่ติดคุกหรือไม่ก็ถูกฆ่าไปหมดแล้ว
‎พวกเขาเริ่มถอยห่างออกไป ‎และเราก็ไปคุมถนนต่อ
‎มันเหมือนกับ…
‎ประมาณว่า… ‎มันเหมือนกับสถานะคนดังในละแวกบ้าน
‎เขาเป็นเหมือนดารา
‎คนเจ๋งๆ ทุกคนอยู่บนถนนฟุลตัน
‎และพออยู่ที่นั่นนานๆ
‎เราก็เห็นสิ่งที่พวกเขาทำ สิ่งที่เกิดขึ้น
‎"พวกเขาทำงานผิดกฎหมาย ‎พวกเขาขายยา ขายแคร็ก
‎โอเค ต้องทำแบบนี้เหรอ"
‎(ลิลซีส - เจมส์ ลอยด์ ‎เพื่อนวัยเด็ก)
‎บิ๊กกี้ สมอลส์อยู่ที่นี่ มีเงินเยอะมาก
‎- เงินเพียบเลยพวก! ‎- อยู่กับความจริงเถอะ!
‎เงินเยอะมาก เราจัดการมันแบบนี้แหละ
‎เราเคยสูบกัญชา ‎นั่งอยู่หน้าร้านหัวมุมหลายชั่วโมง
‎เราแค่ชอบนั่งอยู่ตรงหัวมุมถนน
‎คุณจะทำให้ตัวเองเปล่งประกายได้ยังไง
‎มันไม่ใช่แค่เรื่องที่คุณเป็นมิจฉาชีพ
‎"ฉันจะไปซื้อรองเท้าผ้าใบ ฉันจะซื้อสร้อยคอ"
‎คุณอยากยืนหยัดเพื่ออะไรบางอย่าง ‎ นิวยอร์กมัน…
‎โดยเฉพาะในบรุกลิก คุณต้องเก๋ คุณต้องเจ๋ง
‎และนั่นคือวิธีหาเงินของเรา
‎นี่คือหนึ่งในหลายสิ่งที่เราได้เรียนรู้ด้วย
‎ทุกคนที่อยู่ที่นี่ไม่…
‎พวกเขามีสิ่งหนึ่งไม่เท่ากัน…
‎สิ่งนั้นคือ…
‎จะพูดยังไงดี
‎ความอำมหิต
‎นี่คือตอนที่…
‎(ซี กัตต้า)
‎โอเข้ามามีบทบาท
‎และโอลี่ก็เป็นเหมือนมิจฉาชีพตัวจริง ‎โอลี่คอยสอนทุกคน
‎"โอ" เพื่อนผม
‎เราเคยเป็นมิจฉาชีพกัน
‎เราทุกคนลาออกจากโรงเรียน ‎ตอนอายุ 15 หรือ 14 ปี
‎เราหาเงินได้อาทิตย์ละหกเจ็ดพัน
‎แค่ใช้ชีวิตไป
‎เขากับบิ๊กเป็นอะไรที่
‎คุณแยกพวกเขาสองคนไม่ได้เลย
‎โอเป็นเพื่อนเขา ‎เป็นเหมือนเพื่อนสนิทของเขา
‎โอลี่เนี่ย ทุกคนเรียกเขา… ‎ฉันเรียกเขาว่าโรแลนด์
‎ครั้งแรกที่เขาพาฉันไปฝั่งนั้น
‎ซึ่งอยู่ที่ฟุลตันและเซนต์เจมส์
‎นั่นคือตอนที่ฉันเริ่มคิดว่า ‎"เดี๋ยวนะ เกิดอะไรขึ้นที่นี่เนี่ย"
‎และบอกตามตรงว่าฉันก็ไม่ได้นึกถึงมันเลย
‎แต่คุณยังเด็ก ตอนนั้นฉันอายุ 14 หรือ 15 เอง
‎บิ๊กอายุ 17
‎โออายุ 17
‎โอมีรถฮอนด้าแอคคอร์ด
‎โอขับแอคคอร์ดรุ่นที่มีไฟป็อปอัป
‎มันเหมือนรถเบนท์ลีย์มาจอด
‎แค่เพื่อนผมมีรถ เราก็ดูเท่แล้ว
‎จุดยืนของบิ๊กก็เหมือนกัน มันเหมือนกับ…
‎เรามีพี่น้องเพิ่มขึ้น
‎- มีปัญหาอะไรไหมป๋า ‎- ว่าไง
‎มีปัญหาอะไรไหม
‎เงินเป็นฟ่อนๆ ใช่แล้วที่รัก
‎- เข้าใจที่พูดไหม ‎- 1421 คือห้องของซีสใช่ไหม
‎- นั่นแหละ ‎- ลิลซีสท้องอืดอยู่
‎แต่ปล่อยให้ป๋าทำหน้าที่ของเขาเถอะ
‎เด็ดสุดของโคลัมเบีย
‎- โย่ เราจะไปแล้วนะ ‎- ดูเพื่อนนายสิ
‎- ฉันมองไม่เห็นเขาเลยที่รัก ‎- ไอ้จ้อน!
‎- ชิโค ที่รัก ‎- เราจะออกไปแล้วไอ้เสือ
‎เร็วเข้าพวก
‎- ทุกคนรออยู่ เล่นเป็นเด็กอยู่ได้ ‎- ปล่อยให้เขาแต่งตัวไป
‎เขาไม่ได้หล่อมาสักพักแล้ว ปล่อยเขาไป
‎ฉันแอ้มสาวมา
‎นานมาแล้ว เวลาเขาแร็ปแบบด้นสด
‎เขาพูดว่า "จูเนียร์มาเฟีย" ตลอด
‎ดังนั้นในช่วงแรกๆ
‎ไม่มีใครไม่รู้หรอก
‎เราถามว่า "ใครคือจูเนียร์มาเฟีย ‎เวลานายพูดแบบนั้น"
‎เขาบอกว่า "พวกนายไง"
‎จูเนียร์มาเฟีย ที่รัก!
‎ฉันเคยบรรจุปืนกลในรถคาดิลแลค
‎ตอนนี้ฉันแต่งปืนอยู่ในเอซีส์
‎ดูกองเงินของฉันให้ดี
‎ปืนเก้ามม.ในร้าน
‎ปืนกล็อกในกระเป๋า
‎เราสร้างลักษณะพิเศษขึ้นมา ‎บิ๊กเอาจูเนียร์มาเฟียมารวมกัน
‎ใส่ลักษณะพิเศษให้ทุกคน ตั้งชื่อให้ทุกคน
‎และแต่งท่อนแร็ปส่วนใหญ่
‎คริสโตเฟอร์ วอลเลซมีปีที่ดีมาก
‎รู้วิธีผลักดันและความเจ๋งของเขา
‎เขาฉลาดสุด ๆ
‎และวิธีใช้คำของเขา ‎เขาน่าจะทำให้พวกเขาทุกคน
‎ขายอัลบั้มแรกได้ระดับโกลด์หรือแพลตตินัมเลย
‎ถ้าพวกเขาแสดงว่า
‎พวกเขาอยากทุ่มเทให้ได้แบบนั้น
‎จะอยู่ในจูเนียร์มาเฟียได้ ‎นายต้องเป็นเพื่อนกัน
‎และพวกเขาเป็นเพื่อนผม ‎ผมรู้จักพวกเขามาตั้งแต่ยังเด็ก
‎เราจะทำเรื่องเดียวกันด้วยกัน
‎เราทุกคนมาจากย่านเดียวกัน
‎ผมเลยต้องดูแลทุกคนให้ดี
‎จ๊ะเอ๋!
‎พวกเราอยู่บนรถบัส
‎มันเหม็น บนรถบัสนี่อุณหภูมิ 22 องศา
‎ทุกคนกำลังอบตัว
‎- เรากำลังจะตาย ‎- ทุกคนกำลังอบตัว
‎เพื่อนฉันอยู่ไหน
‎- เรากำลังอบตัวอยู่ในนี้ ‎- เพื่อนผมเซ็กซี่ไหม
‎ให้ตายสิวะ
‎ฉันมาอวยพรให้นาย
‎- นั่นคือสิ่งที่นายต้องการ ‎- โอเค
‎- ฉันจะไม่มีวันทิ้งให้นายฉิบหาย ‎- มาเอาอากาศบนนี้
‎ราดน้ำให้กล้องดูหน่อยสิ
‎เอาละ มันร้อน ‎บนรถบัสคันนี้มันร้อนขนาดนั้นเลยละ
‎ซีอยู่ในที่นอน
‎เขาใส่ใจเด็กๆ "เอาละ ฉันต้อง…
‎ฉันต้องชี้ทางที่ถูกต้องให้พวกเขา"
‎เราสำคัญกับเขามากจริงๆ ‎เขาช่วยเราออกมาจากข้างถนน
‎ชีวิตผมย้ายจากวอชิงตันอะเวนิว ‎ไปที่แกรนด์อะเวนิว
‎และนั่นแหละครับ
‎นี่คือศูนย์รวมความหลากหลายของผม ‎เราคิดว่ามันจะเป็นแบบนั้นไปตลอดชีวิต
‎ในช่วงตึกแถวถนนฟุลตัน
‎ที่พวกเราอยู่กัน นั่งเล่นกัน
‎เราเป็นเหมือนนักวิเคราะห์ฮิปฮอปตัวปลอม
‎ผม เขา โอ
‎เราจะนั่งเถียงกันอยู่ที่นั่นทั้งวัน
‎พวกเราแต่ละคนมีแร็ปเปอร์คนโปรด
‎ผมชอบเคอาร์เอส-วัน
‎โอชอบราคิม
‎บิ๊กชอบบิ๊ก แดดดี้ เคน
‎เรามักจะวิเคราะห์การลื่นไหลของใครสักคน
‎พวกเขาแร็ปกัน และทุกอย่าง
‎ไม่ใช่ว่าสักวันผมจะทำเพลง ‎จะเป็นแร็ปเปอร์หรือ…
‎ไม่ใช่แบบนั้น
‎- ใช่ แต่เขาวาดรูปเก่ง ‎- ใช่ ยังไงก็เถอะพวก
‎ช่วงนั้น ผมไม่ค่อยได้แวะไปฟุลตันเท่าไหร่
‎เขาเริ่มให้ความสำคัญกับการหาเงิน
‎เครื่องเล่นแผ่นเสียงของผมฝุ่นเกาะ
‎เขาไม่ได้คิดเรื่องดนตรีด้วยซ้ำ
‎คิดแต่เรื่องเงินก้อนต่อไป ‎และพยายามเพิ่มวิธีหาเงิน
‎ทำให้การเงินคล่องตัว ‎ทำให้ถนนฟุลตันเป็นองค์กร
‎ตอนคุณยังเด็ก มันก็สนุกอยู่ช่วงหนึ่ง
‎แต่พอแรงโน้มถ่วงเต็มกำลังของมันกระทบคุณ
‎มันเครียดครับ
‎คุณกำลังทำสิ่งที่ไม่ถูกต้อง
‎ประชาชนทุกคน
‎จะมองว่าสิ่งที่ถูกต้องคือโทรแจ้งตำรวจมาจับคุณ
‎ตอนนั้นบิ๊กโตมาแบบพังพินาศ
‎แม่เขามีงานทำ
‎แต่ตอนนั้นเราไม่รู้ว่าอะไรสำคัญจริงๆ
‎แม่ผมไม่ได้รู้ทุกเรื่อง
‎เข้าใจที่พูดใช่ไหม
‎ฉันไม่รู้ว่าเขาทำอะไร เขาบอกว่าทำงาน
‎ฉันก็เชื่อเขา
‎ตอนที่เขาเริ่มออกไปที่ถนนฟุลตัน
‎และเข้ากลุ่ม
‎ผมไม่ค่อยพอใจ และช่วงแรก ผมยังไปตามเขา
‎บอกว่า "กลับบ้าน" แล้วเขาก็จะตามผมมา
‎น่าจะผ่านไปประมาณหนึ่งปี ตอนที่ผมเลิกไปที่ถนน
‎จากนั้นก็ไม่ได้ทำแบบนั้นอีก
‎ในใจผม สิ่งเดียวที่ผมเห็นคือ
‎พวกนั้นอายุรุ่นราวคราวเดียวกับเขา
‎และเขาผูกพันกับพวกนั้น
‎และทำให้เขามีเงินใช้
‎มันกลายเป็นทางเลือก
‎และเขาเลือกทางนั้น
‎เราวางแคร็กไว้ในจาน
‎บิ๊กชอบทิ้งมันไว้ในห้องของเขา
‎เพื่อตากแห้งใกล้ๆ หน้าต่าง
‎ออกไปชิลๆ สองสามชั่วโมงเพื่อให้มันแห้ง
‎พอเรากลับมาบ้าน
‎คุณวอลเลซทำความสะอาดห้องให้เขา
‎และทันทีที่เขาเข้าบ้าน เธอก็ตะโกนใส่เขาว่า
‎"นี่ ทำไมลูกถึงทิ้งมันฝรั่งบดแข็งๆ พวกนี้
‎ไว้ในจานล่ะ"
‎เธอเอามันไปทิ้งในถังขยะ
‎เธอคิดว่ามันเป็นมันฝรั่งบด ‎ที่วางทิ้งไว้สองสามวันแล้ว
‎แต่จริงๆ มันคือยาเสพติด
‎ให้ตายสิ
‎เจ้าบ้านั่น
‎ฉันไม่เคยรู้เลย
‎ฉันไม่รู้ว่าคนเราจะโกรธคนตายได้ขนาดนี้
‎ฉันโกรธลูกชายตัวเอง
‎สำหรับเรื่องนั้น เหตุการณ์นั้น
‎มันน่าตกใจ
‎น่าตกใจมาก
‎นั่นแปลว่าเขาเอามันเข้ามาในบ้านฉัน
‎เขาไม่ให้เกียรติบ้านฉัน
‎นั่นไม่ใช่ลูกฉัน นั่นไม่ใช่ลูกชายที่ฉันต้องการ
‎มันเหมือนไม่มีอะไรที่แม่จะหยุดผมได้
‎ผมเลยบอกแม่ว่าจะหยุด จะไม่ไปไหนมาไหนอีก
‎แม่ไล่ผมออกจากบ้าน แต่ผมก็กลับเข้าบ้านอีก
‎บอกแม่ว่าไม่ได้ทำแล้ว แต่ก็ยังทำอยู่
‎ตอนนี้ผมอายุ 13
‎ดูดปุ๊น ทำครีม
‎ในที่เสพยา
‎ช่างหัวทีมฟุตบอลปะไร
‎เสี่ยงต่อม้ามแตก
‎ตอนอายุ 16
‎ได้ยินเสียงโค้ชกรีดร้อง
‎ไม่ใช่ความฝันชั่วชีวิตของผม
‎ผมอยากดังระเบิด
‎ทำเงินได้เป็นกอง
‎ผมเลยไม่ไปโรงเรียน
‎มันทำให้ผมไม่ได้เงิน
‎แม่บอกว่าผมควรโตเป็นผู้ใหญ่
‎และตรวจสอบตัวเอง
‎ก่อนที่ผมจะทำลายตัวเอง
‎ดูหมิ่นตัวเอง
‎เอายาวางบนชั้นเหรอ
‎ไม่ละ มองไม่เห็น
‎สการ์เฟซ คิงออฟนิวยอร์ก ผมอยากเป็นอย่างนั้น
‎พอบิ๊กเริ่มทำงานผิดกฎหมาย เขาก็เทหมดหน้าตัก
‎บิ๊กอยากเป็นหัวหน้าแก๊ง
‎โอมีครอบครัว
‎ที่ทำเรื่องสำคัญมากในวงการยาเสพติด
‎โอลี่หรือที่รู้จักกันในชื่อบิ๊กโอ
‎ทำงานให้ลุงของเขา ไอก็อด
‎ครอบครัวเบซมอร์ ‎เป็นครอบครัวที่อยู่ในบราวน์สวิลล์
‎ที่คุณไม่กล้ายุ่ง
‎มันก็เหมือนหัวหน้าแก๊งทุกคนที่คุณรู้จักในทุกเรื่อง
‎พวกเขาตัดสินใจทุกอย่าง
‎เขาตัดสินใจทุกอย่าง
‎บราวน์สวิลล์เป็นส่วนหนึ่งของบรุกลิน
‎ที่คนส่วนใหญ่บอกว่าเป็นส่วนที่โหดที่สุดของบรุกลิน
‎มีเรื่องในละแวกนั้นเยอะมาก
‎ตอนนั้นบราวน์สวิลล์ อีสต์นิวยอร์ก ‎มีอัตราการฆาตกรรม
‎สูงสุดในนิวยอร์ก
‎และผมคิดว่านั่นเป็นปีที่ ‎นิวยอร์กมีอัตราการฆาตกรรม
‎สูงสุดในประเทศ
‎โอเป็นเด็กนิสัยเสีย
‎เพราะลุงของเขาเป็นคนมีอำนาจ
‎และเขารู้ว่าไม่มีใครทำอะไรเขาได้
‎เขาเป็นเหมือนไอ้มืดตัวน้อยที่เลวที่สุด…
‎เขาเป็นเหมือนไอ้มืดตัวน้อยที่เลวที่สุดเท่าที่เคยมี
‎ตอนที่บิ๊กกี้มาอยู่กับเราเพื่อร่วมงานกับโอ
‎เขาร้องแร็ปตลอด
‎ท่อนแร็ปของเขาลื่นไหลสุดๆ
‎เขาผยองว่า
‎"ฉันไม่ต้องหล่อที่สุด ฉันไม่ต้องหุ่นดี
‎ฉันจะฆ่านายด้วยมุกพวกนี้ ‎ฉันจะฆ่านายด้วยทักษะทางสังคมของฉัน"
‎เขาพยายามลองทำอะไรกับเราตลอด ‎แบบว่า "โย่ ดูนี่นะ"
‎โอจะยอมทำทุกวิถีทางเพื่อให้บิ๊กกี้มาร่วมด้วย
‎โอลี่คิดเสมอ
‎เขาพยายามหาวิธีการต่อไปที่ดีที่สุดเสมอ
‎บิ๊กมีปัญหาเรื่องตัวใหญ่อยู่แล้ว
‎เขาเป็นโรคตาขี้เกียจ
‎คนก็เลยล้อบิ๊กมาตั้งแต่เล็กๆ
‎แต่เขาไม่ใส่ใจเรื่องแบบนั้น
‎แต่ในขณะเดียวกัน
‎เขาก็ไม่เคยอยากหวังอะไรมากมาย
‎แล้วใครคนหนึ่งก็มาทำลายความหวังของเขา
‎ความฝันที่จะเป็นแร็ปเปอร์จางหายไป
‎กลายเป็นความฝัน ‎หรือการเน้นการเป็นมิจฉาชีพมากกว่า
‎โรแลนด์ผลักดันเขา
‎แบบว่า "นายทำได้"
‎ฉันจำได้ว่าเขาจะพูดว่า ในเมื่อเขาทำได้
‎เราทุกคนก็ทำได้
‎(ปี 1991 คริสโตเฟอร์ อายุ 19 ปี)
‎จังหวะเวลาคือทุกอย่าง แต่วันนั้นที่คุณกำลังพูดถึง
‎มันมีส่วนในเรื่องนี้
‎อย่างแน่นอน
‎เราถึงได้พูดถึงเรื่องนี้กันอยู่ไง
‎บิ๊กเริ่มมาที่เบดฟอร์ดและควินซีกับผม
‎ย่านของผมค่อนข้างจะ ‎เหมือนแหล่งเสื่อมโทรมมากกว่า
‎และมันก็…
‎มันแตกต่างนิดหน่อย
‎ฟิฟตี้แกรนด์อยู่ในย่านผม
‎เขาจะเอาวิทยุออกมาที่เบดฟอร์ด
‎จัดปาร์ตี้ข้างถนน เอาอุปกรณ์ของเขาออกมา
‎ผมคือสะพานเชื่อมบิ๊กไปหาฟิฟตี้แกรนด์
‎ดีร็อคเคยอยู่กับเราบนเบดฟอร์ดอะเวนิว
‎เราทุกคนหาเงินผิดกฎหมายที่เบดฟอร์ด
‎วันหนึ่งเขาบอกว่า ‎"ฉันจะพาเด็กคนหนึ่งมาหานาย"
‎ของจริง
‎รับรองได้ว่าของจริง
‎ชื่อแรกที่เขาใช้แร็ปคือเอ็มซีเควสต์
‎ตอนเขามาที่เบดฟอร์ด เขาคือบิ๊กกี้
‎แต่ในการดวลแร็ปของบิ๊กกับพรีม
‎พรีมจับไมค์
‎พวกเขาดวลกัน
‎ไสหัวไปซะ ไปจากไอ้จ้อนของฉัน ‎ทำตัวเป็นแร็ปเปอร์มาดดี
‎แต่ที่จริงนายคือชะนี
‎การตัดเนื้อเพลง…
‎ตอนที่พรีมแร็ปใส่บิ๊ก
‎ผมถือผ้าขนหนูสีขาวหรืออะไรสักอย่างอยู่
‎ผมเลยเอามันมาพันมือผม ‎เพราะผมไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นอยู่
‎ผมคิด "เราไม่รู้จักหมอนี่ ‎เขาพูดจาสุนัขไม่รับประทาน"
‎ผมมองและคิดว่า "ผมควรอัดเขาไหม"
‎ไอ้ยักษ์ตูดดำ กลัวเหรอ
‎ไม่ต้องกลัว
‎ถึงแม้คุณจะดูการดวลกันระหว่างบิ๊กกี้กับพรีม ‎มันเหมือนกับ
‎นายคือพรีมและนายสูงแค่ 160 165
‎นายถือไมค์และเสียงนายไม่แข็งแรง
‎มันฟังดูบาง
‎บิ๊กตัวสูงใหญ่กว่าไอ้หยองกรอดหัวล้านนั่นมาก
‎หมอนั่นที่เต้นไปมาและทำท่าเหมือนคนโง่
‎บิ๊กมาแบบ
‎แค่ออกมาก็กินขาดแล้ว
‎ผมไม่รู้ด้วยซ้ำว่าบิ๊กเข้าใจ ‎รากเหง้าจาเมกาของเขาไหม
‎ประวัติของเหล่าดีเจชาวจาเมกา
‎จากสิ่งเรียกว่าคุยกันผ่านไมค์
‎การอวดดี…
‎การจับไมค์แล้วมีพลังเป็นเรื่องสำคัญ
‎และบิ๊กมีสิ่งนั้น
‎นั่นคือสิ่งที่ทำให้เขา ‎แตกต่างจากแร็ปเปอร์ข้างถนนคนอื่นๆ
‎นั่นคือการจับไมค์แล้วมีพลัง
‎ผมแค่พยายามจะแร็ปให้แรง
‎แรงที่สุด
‎ผมแค่อยากเป็นเอ็มซีที่แรงที่สุด
‎ฉันแค่พยายามจะรักษาระดับนั้นไว้
‎เบดสไตย์ บรุกลินคือที่มาของแร็ปเปอร์คนนี้
‎ท่อนแร็ปของนายมันกาก มันคงท้องผูกล่ะสิ
‎หลายคนเฝ้ารอพี่ชายตัวใหญ่
‎จากถนนฟุลตันคนนี้
‎มาแร็ปใส่จังหวะฟังกี้
‎ไล่พวกเอ็มซีออกไปเหมือนฉันอยู่ที่ซาราห์เจ
‎หรือเด็กชายหญิงที่โรงเรียนไหนแถวบ้านก็ได้
‎คู่ต่อสู้ นักเรียน แต่ฉันเป็นครูใหญ่
‎ยากจะเอาโค่นได้ แทบจะไร้เทียมทานกว่าใคร
‎พวกเขาอยากรู้ว่าฉันใช้ชีวิตแบบเท่ๆ ยังไง
‎ทำเงินได้ สูบไมค์ เหมือนท่อแตกไง
‎ชูนิ้วกลาง ใจเย็นๆ มอบฝ่ามือให้คนของฉันไป
‎ร้องแร็ปเพื่อตั้งนาฬิกาปลุกไว้
‎ใช่ ฉันเอง บีไอจี
‎เป็นตัวทำลายการแข่งขันตั้งแต่อายุ 13
‎เคยขโมยเสื้อผ้า ฉันถูกมองว่าเป็นโจรซ้ำๆ
‎จนฉันเริ่มเป็นมิจฉาชีพบนถนนฟุลตัน
‎ดื่มเฮนเนสซี่นิดหน่อย ‎ดูดปุ๊นหนึ่งหรือสองสามสี่บลันท์
‎ใช้ชีวิตจริงๆ การันทีดรอว์ เจ้าพวกโง่!
‎ตอนที่บิ๊กมาที่เบดฟอร์ด ‎และพวกเขาเห็นเวลาเขาจับไมค์
‎ไม่มีใครอยากแตะต้องมัน
‎ตอนนั้นมีแร็ปเปอร์อยู่ที่นั่นสองสามคน
‎แต่ที่อะเวนิว บิ๊กเจ๋งสุด
‎ใช้ชีวิตที่จุดสูงสุด
‎ผมรู้สึกได้ถึงความภูมิใจ
‎บิ๊กไม่ใช่คนแถวนั้น
‎นี่คือคนที่ผมพามาที่นี่
‎เขาหาเงินผิดกฎหมาย สูบบุหรี่ ดื่ม
‎เขาทำทุกอย่างที่เราทำ
‎ทำแบบเดียวกัน แถมยังแร็ปอีก
‎ผมก็เลยได้เปรียบคนอื่น
‎แล้วพวกเขาก็กลับไปที่บ้าน
‎โอพยายามจะบอกเขาว่า
‎"ต้องทำเดโมนะ
‎เราจะเอาไปให้เดฟแจม"
‎เอาเบียร์มา เอากัญชามา
‎พาเขาไปที่ห้องใต้ดิน
‎เรามีเครื่องเล่นแผ่นเสียง ‎มิกเซอร์ เครื่องเล่นเทป
‎แล้วสิ่งที่อยู่รอบๆ ห้องใต้ดินก็คือขวดโอลด์อิงลิช
‎ก็ประมาณนั้นแหละ
‎มีคนมากมายอยากให้บิ๊กทำเทปเดโม
‎เขารู้ทุกอย่างที่เขาต้องการ ‎แต่ทั้งหมดนั่นเป็นเรื่องใหม่สำหรับผม
‎เขาจะบอกว่า "หยุดตรงนี้ เอาเพลงนี้มา
‎ใส่เลย เล่นแค่ท่อนนี้แล้วกลับไปที่จังหวะ"
‎ผมทำตามที่เขาบอก
‎ผมกับฟิฟตี้ ดีเจของผม ‎เราเคยอยู่ที่เบดฟอร์ดอะเวนิวกัน
‎ทำเทปกัน
‎และทุกอย่างที่เราทำ เขาอัดเทปไว้
‎ทุกอย่าง ทุกรูปแบบของการด้นสด ‎เล็กๆ น้อยๆ ที่เราทำ
‎เขาอัดเสียงไว้หมด
‎เขาเลยมีเทปอยู่เจ็ดหรือแปดม้วนได้
‎เราใช้เวลาประมาณหนึ่งชั่วโมง ‎ไม่ถึงชั่วโมงด้วยซ้ำ
‎ไม่นานขนาดนั้น
‎- อัดทุกอย่างเทคเดียวเหรอ ‎- ใช่
‎คำพูดคือความผูกพัน ฉันเป็นหัวหน้าแก๊ง
‎ฉันแยกพวกมันแล้ววิ่งเข้าใส่ ‎ทำลายพวกมันแล้วหลบ
‎ฉันฟาดพวกมันที่ก้นและลืมเธอ ‎แล้วมันก็ดีขึ้น
‎บีไอจีคือตัวอักษร
‎ขั้นต่อไป มิสเตอร์ซี
‎- นั่นคือตอนที่ฉันเข้ามาใช่ไหม ‎- ใช่
‎ตอนนั้นผมกำลังเตรียมตัวไปทัวร์คอนเสิร์ต
‎กับบิ๊ก แด๊ดดี้ เคน
‎ฟิฟตี้แกรนด์เคยเล่าเรื่องการทำเดโม
‎ของคนชื่อบิ๊กจากถนนฟุลตันให้ผมฟัง
‎แล้วผมก็ฟังมัน แล้วผมก็ทึ่งมาก
‎แร็ปเปอร์หลายคนในต้นยุค 90
‎หลายคนยังยึดติดกับวิธีแร็ปของเคนและราคิม
‎แต่รูปแบบการแร็ปของบิ๊ก
‎ฟังดูล้ำกว่าที่ผมเคยได้ยิน
‎ฆาตกรไมโครโฟนผู้ก่อความวุ่นวายเกินเบอร์
‎บีไอจีจับไมค์ โทรหาสัปเหร่อ
‎ทำการนัดหมาย ทำการนัดสัมภาษณ์
‎เพราะคุณรู้ว่าบิ๊กแมนกำลังจะทำอะไร
‎มันแตกต่างจากทุกอย่างที่ผมเคยได้ยินในตอนนั้น
‎ผมเลยบอกฟิฟตี้กับบิ๊กกี้ว่าเราควร
‎เอาไปให้แมตตี้ซีที่นิตยสารเดอะซอร์ส
‎สิ่งแรกที่บิ๊กพูดกับผมคือ "พวก รู้ไหม
‎ไม่ต้องสัญญาอะไรกับฉันเลย ‎อย่ามาบอกว่านายจะทำอะไร
‎ถ้านายทำไม่ได้"
‎ผมบอก "ฉันจะส่งไปให้แมตตี้ เราจะดูว่า
‎จะเกิดอะไรขึ้นหลังจากนั้น"
‎(แมตตี้ซี - แมททิว คาโปลูองโก ‎นิตยสารเดอะซอร์ส)
‎ในปี 1991 และ 1992 ‎เดอะซอร์สคือโรลลิงสโตนของวงการฮิปฮอป
‎"อันไซน์ไฮป์" เป็นคอลัมน์ที่
‎เราจะลงเรื่องของศิลปินใหม่เดือนละครั้ง
‎ศิลปินที่ประสบความสำเร็จอย่างมาก ‎ใน "อันไซน์ไฮป์"
‎ก็มีทั้งม็อบบ์ ดีป คอมมอน ดีเอ็มเอ็กซ์
‎เดอะซอร์ส เราคิดว่ามันเจ๋งที่สุดแล้ว
‎มันเป็นความฝันของเด็กทุกคน
‎คุณอยากมีชื่อเสียง คุณอยากดัง
‎ห้าวินาที สิบวินาทีแรกของเพลง
‎ผมต้องการฟังแค่นั้นเอง
‎แมตตี้บอกว่า "โย่ เราอยาก ‎นำเสนอเดโมใน 'อันไซน์ไฮป์'"
‎เราต้องถ่ายรูปกัน
‎ผมจ้างช่างภาพ
‎ที่ถ่ายปกอัลบั้มให้ผมกับบิ๊ก แด๊ดดี้ เคน
‎มาถ่ายรูปให้ฟิฟตี้แกรนด์และบิ๊กกี้
‎ตรงหัวมุมถนนเบดฟอร์ดและควินซี
‎มันเป็นเรื่องใหญ่ ‎ข่าวกระจายไปทั่วละแวกบ้าน ทุกคนรู้
‎"นายเห็นบิ๊กใน "อันไซน์" ไหม
‎เขาเป็นเพื่อนฉัน! แบบว่า "โอ้พระเจ้า" ‎มันกลายเป็นเรื่องบ้าคลั่ง
‎ผมว่านั่นคือปุ่มที่ถูกกดที่ทำให้เขาแบบว่า
‎"ฉันจะทุ่มเทกับเรื่องนี้ คนพวกนี้สนใจฉัน
‎แมตตี้ซีกับคนพวกนี้ทำให้ฉันได้ลงเดอะซอร์ส
‎บางทีฉันอาจจะเป็นแร็ปเปอร์ก็ได้"
‎ตอนที่ผมได้รับโทรศัพท์จากพี. ดิดดี้ ‎พัฟฟี่ในตอนนั้น
‎"มีคนใหม่ๆ บ้างไหม"
‎ผมเอาเทปไป
‎ตอนที่ผมได้ฟังเพลง ผมแบบว่า
‎"อะไรวะเนี่ย"
‎ผมแบบว่า…
‎ผมแบบว่า "ขอบคุณพระเจ้า
‎นี่เป็นเอ็มซีที่เจ๋งที่สุดที่ผมเคยได้ยินเลย"
‎นั่นคือยุคของแอลแอล คูล เจ
‎ทุกคนต้องเซ็กซี่
‎ผิวสีอ่อน ดูดีเป็นพิเศษ
‎ริมฝีปากชุ่มฉ่ำ
‎ผมคิดว่าปากของบิ๊กแตกนิดหน่อย
‎เขาดูเหมือนเพิ่งออกมา ‎ทำเรื่องผิดกฎหมายข้างถนน
‎แล้วผมก็โทรหามิสเตอร์ซี
‎ที่คุมบรุกลินอยู่และรู้จักทุกคนที่นั่น
‎ผมมาจากฮาร์เล็ม อยู่ๆ ผมจะข้ามสะพาน
‎ไปในย่านนั้นและถามหาบิ๊กกี้ไม่ได้
‎ผู้ชายฮาร์เล็มได้ชื่อว่าฉูดฉาด
‎แวววาว
‎- และที่ที่เรามาจากเบดสไตย์… ‎- ส่วนบรุกลินก็ฝุ่นเขลอะ
‎คือเรา… นี่มันย่านสลัม
‎ผมไม่รู้จักถนนในบรุกลิน
‎ผมรู้จักถนนในฮาร์เล็ม
‎ไม่มีใครไปเบดสไตย์เพราะคุณจะโดนปล้น
‎การพบกันครั้งแรกเป็นการพบกันของผม
‎บิกกี้และพัฟฟ์
‎วันนั้นเป็นวันในฤดูหนาว
‎ผมจำเดือนไม่ได้ แต่มันเป็นฤดูหนาว
‎เราทั้งคู่ใส่แจ็กเก็ตฤดูหนาว มันหนาว
‎เราขึ้นไปข้างบน แล้วเจอพนักงานต้อนรับ
‎"เรามาหาพัฟฟ์" เราเข้าไปในห้องทำงานเขา
‎นั่งลงไม่ทันไร พัฟฟ์ก็ขอให้บิ๊กแร็ป
‎เขาบอกว่า ‎"ฉันอยากให้นายแร็ปให้ฉันฟังตอนนี้เลย"
‎เพราะเทปเดโมมันดีมาก
‎ผมแทบไม่เชื่อว่าเขาจะเก่งขนาดนี้
‎ผมเห็นความดิบตอนที่เขาด้นสดอยู่ตรงหน้าผม
‎แต่มันก็ยังเจ๋งมากอยู่ดี
‎มันเหมือนกับพ่นไฟออกมาล้วนๆ 48 ห้องเพลง
‎ผมเลยบอกเขาว่า "ฉันทำเพลงให้นายได้
‎ฉันอยากทำเพลงให้นายเร็วๆ นี้เลย"
‎เช้าวันหนึ่งเขามาหา
‎ฉันนอนอยู่บนเตียง เขาคุกเข่าลงที่ข้างเตียงฉัน
‎แล้วบอกฉันว่า
‎"รู้ไหมแม่ นี่คือชีวิตของแม่"
‎จริงจังมากด้วย คุยกันจริงจังมาก
‎"แม่เป็นครู แม่ไปโรงเรียน
‎แม่สอนหนังสือ แม่มีความสุข ‎แม่อยากให้ผมมีความสุขไหม
‎"อยากสิ"
‎เขาบอกว่า "แม่ นี่คือสิ่งที่ผมจะทำ ‎และมันจะทำให้ผมมีความสุข"
‎"แล้วใครจะช่วยลูก คริสโตเฟอร์"
‎เขาบอกว่า "คน…
‎คนที่ชื่อพัฟฟี่"
‎เขาบอกว่า "โคตรพ่อโคตรแม่พัฟฟี่"
‎ผมจะบอกว่าโปรดิวเซอร์คนแรก ‎ที่ผมจับคู่ให้กับบิ๊กคืออีซี่ โม บี
‎มีวันหนึ่ง ผู้จัดการที่ผมมีในตอนนั้น
‎บอกว่า "ฉันอยากให้คุณไปประชุม
‎กับอังเดร ฮาร์เรลล์และพัฟฟี่
‎เรื่องศิลปินหน้าใหม่ บิ๊กกี้ สมอลส์
‎มารู้ทีหลังว่าเขาพักอยู่ใกล้ๆ
‎ตอนนั้นผมอยู่ที่คลินตัน ระหว่างเกตส์กับกรีน
‎ซึ่งเลยหัวถนนไป
‎สามช่วงตึก
‎และอยู่ตรงหัวถนน
‎ตอนนั้นผมทำเพลงประกอบหนัง ‎"ฮูส์เดอะแมน" อยู่
‎มันเลยเป็นเหมือนข้อได้เปรียบของผม
‎การที่เขาได้ร้องเพลงประกอบหนังมันยิ่งใหญ่
‎เพราะตอนนั้นหนังมีแรงกระตุ้น
‎ในการโปรโมตและทำการตลาดเพลง
‎มีวันหนึ่งที่ผมไปที่ฟุลตัน
‎เมื่อก่อนเขากับจูเนียร์มาเฟีย
‎ชอบออกมาบนถนนและทำสิ่งที่พวกเขากัน
‎ผมบอก "โย่ บิ๊ก! ฉันทำเพลงมา
‎อยากให้นายฟังอะไรหน่อย ขึ้นรถสิ"
‎แล้วผมก็เปิดเพลง ‎"ปาร์ตี้แอนด์บูลชิต" ให้เขาฟัง
‎ว่าไงบิ๊กกี้ ให้ตายสิพวก
‎บิ๊กกี้ เขาเพิ่งปาร์ตี้แอนด์บูลชิต
‎- ปาร์ตี้แอนด์บูลชิต ‎- ทุกอย่างเจ๋งมาก
‎ผมบอกเขาว่าผมมีไอเดีย ‎เกี่ยวกับท่อนฮุคที่อยากใส่เข้าไป
‎(เดอะ ลาสต์ โพเอ็ตส์)
‎เขาชอบมาก
‎"ปาร์ตี้แอนด์บูลชิต" เป็นเพลงแรก ‎ที่เราอัดเสียงด้วยกัน
‎และมันเป็นฮิปฮอปคลาสสิก
‎และมันทำให้เขาเริ่มต้นการเดินทาง ‎สู่การเป็นนักแต่งเพลงที่แต่งเพลง
‎ที่มีเสียงที่ให้ความรู้สึกแบบภาพยนตร์
‎และกระบวนการนั้น ‎ทำให้โทนเพลงของเราแจ้งเกิด
‎"ปาร์ตี้แอนด์บูลชิต" ‎คือการแนะนำตัวครั้งแรกของบิ๊กกี้
‎ที่โลกได้เห็น
‎สมัยนั้นวิทยุตอนกลางวันไม่เปิดเพลงแร็ป
‎พวกเขาเปิดอาร์แอนด์บี
‎บิ๊กเปรี้ยง! แบบว่าโอ้! ปัง! ‎ถีบประตูพวกนั้นออกทุกบาน
‎ฉันชอบๆ
‎มีครั้งหนึ่งเรายืนอยู่หัวถนน และมีรถ
‎ประมาณสี่ห้าคันขับผ่านไป ‎และเปิดเพลง "ปาร์ตี้แอนด์บูลชิต"
‎ผมรู้ว่ามันไม่ถูกต้องแล้ว
‎ไม่มีทางที่เราจะออกวิทยุแต่ยังยืนอยู่ตรงหัวถนน
‎มันเหมือนการรอคอยที่ยาวนาน
‎แม้แต่หลังจากที่ผมเซ็นสัญญาแล้ว ‎เข้าใจที่พูดใช่ไหม
‎พัฟฟ์พูดว่า "เกิดอะไรขึ้นกับสัญญา"
‎"มันกำลังมา" ‎"โอเค ฉันมีเรื่องด่วนต้องทำนิดหน่อย"
‎พัฟฟ์เป็นคนแรกที่ผมบอกเรื่องนั้น
‎"สัญญาพวกนั้นจะมาและนายจะได้เงิน"
‎ผมบอก "โอเค ทุกอย่างเรียบร้อยดี ‎แต่ให้ฉันทำสิ่งที่ฉันต้องทำเถอะ
‎เข้าใจที่พูดใช่ไหม ‎พร้อมเมื่อไหร่ก็บอกฉันนะ"
‎ถึงผมจะบอกเขาแบบนั้น
‎แต่คืนวันนั้นผมออกไป ‎และผมไปที่คอนโดของผมในเจอร์ซีย์
‎ส่วนเขาอยู่ในบรุกลิน ต้องคิดว่าจะเอาอะไรกิน
‎เขาเริ่มปิดบังผม
‎แล้วนายต้องการอะไร
‎อยากทำตัวยังไง
‎ฉันคาดหวังความเจริญเพราะฉันอยากเห็นคนตาย
‎มันสมองรั่วไหลไปตามท้องถนน
‎และบาทหลวงเทศนา เขาเป็นคนดี
‎รับบทเป็นคนเลวตอนที่ปืนอยู่ในมือเขานี่
‎ตอนนี้เขาร้องเพลงเศร้ากับเอลวิส
‎สามนัดที่หัว ประมาณหกนัดที่เชิงกราน
‎ถ้านายไปยุ่งกับไอก็อด นายตาย
‎ไอ้บ้าอย่างนายรอคิวจากท้องฟ้า
‎ฉันอยู่กับเรื่องของโมมิกซ์
‎เรื่องของคูคลักซ์
‎เรื่องเซ็กส์ฮาร์ดคอร์กับเรื่องเทคโนโลยี
‎นายต้องการอะไรวะพวก
‎ผมกับบิ๊กมักจะ
‎เปิดใจคุยกัน…
‎นี่คือครั้งแรกที่เขาคิดว่า
‎เขาสามารถ…
‎เขาบอกว่า " ฉันมีโอกาสที่ดีในการทำมันจริงๆ"
‎"ฉันหวังว่าจะเป็นอย่างนั้นเพราะว่า
‎ถ้าฉันไม่โดนตำรวจจับก็อาจจะมีคนฆ่าฉัน
‎ฉันจะปล้นทุกคนที่ฉันเจอไปเรื่อยๆ ไม่ได้"
‎นั่นแหละครับ เราก็จะ
‎คุยกันแบบนั้น
‎ผมเคยเห็นบิ๊ก และดีร็อค และจูเนียร์มาเฟีย
‎และไม่รู้สิ ผมมักจะสงสัยเสมอว่า
‎"เฮ้ย พวกเขาเคยไปไหนบ้างไหมเนี่ย"
‎ผมแค่อยากจะพาพวกเขาไปจากย่านนั้น
‎ถ้าทำตามวิธีของผม
‎พวกเขาจะไม่ติดแหง็กอยู่ในย่านนั้น
‎เพราะผมไม่ชื่นชมสิ่งที่พวกเขาทำเท่าไหร่
‎พวกเขาทำสิ่งที่พวกเขารู้สึกว่าต้องทำ
‎ดังนั้นหลายครั้งที่ผมขับรถไปแถวนั้น
‎ไปอย่างไม่มีเหตุผลด้วย ‎ไม่ได้ไปเรื่องเพลงด้วยซ้ำ…
‎แน่นอนว่าผมมีเพลงในรถ
‎แต่ผมจะไปรับพวกเขาขึ้นมา
‎พวกเขาจะอยู่ที่ถนนนั้น ดูเหมือนเขากำลังตกต่ำ
‎ดูไอ้อ้วนรีรันนี่สิ คุณจะไปที่อื่น
‎ผมจะบอกว่า "ขึ้นรถ ไปนั่งรถเล่นกัน"
‎เราขับรถไปทุกที่
‎ผมจะขับรถขึ้นทางหลวง
‎และขับรถไปตามทางหลวง
‎และระหว่างนั่งรถ
‎ผมก็มีโอกาสได้เข้าใจเขามากขึ้นนิดหน่อย
‎เขาคุยกับผม
‎เขาพูดถึงเรื่องที่แม่เขาป่วย
‎เธอเป็นมะเร็งที่เต้านม
‎แล้วเขาก็พูดว่า "โม จะบอกให้นะ
‎มันยากนะพวก ตอนนี้มันยาก"
‎เขาบอกว่า "ฉันต้องทำให้ได้"
‎ผมจำได้เลยว่าเขาพูดว่า
‎"ถ้างานที่ทำกับพัฟฟ์มันไม่รุ่ง
‎ฉันจะกลับไปอยู่ข้างถนน"
‎และผมไม่อยากให้มันเป็นแบบนั้นเลย
‎ดังนั้นส่วนของผมที่ผมทำได้
‎คือทำเพลงที่ดีที่สุด
‎เพลงที่เจ๋งที่สุด
‎ที่จะช่วยเป็นยานพาหนะ
‎ที่จะพาเขาออกมาและดังระเบิด
‎ดังนั้นเวลาผมทำเพลง ผมทำเพลงแบบว่า
‎"โย่ เราทั้งคู่จะออกไปจากที่นี่ ‎ชีวิตเราจะต้องดีขึ้น"
‎แม่งเอ๊ย แม่ฉันเป็นมะเร็งเต้านม
‎อย่าถามฉันว่าทำไมฉันถึงเครียด
‎ทุกอย่างเปลี่ยนไป
‎ฉันคิดว่าในช่วงเวลานั้นคริสโตเฟอร์เขา…
‎เข้าไปในสตูดิโอและทำงานๆ…
‎ฉันไม่เคย…
‎ฉันไม่อยากทำให้เขาเครียด
‎แต่คุณจะเห็นได้ว่าเขากังวล
‎ว่าฉันจะเข้าไป และอาจจะพูดเรื่องมะเร็งขึ้นมา
‎แต่ฉันไม่เคยพูดถึงมันเลยจริงๆ
‎เพราะฉันอยากให้เขาใช้ชีวิตของเขาต่อไป
‎ฉันไม่อยากให้เขาพูดว่า ‎"โอ้ แม่ฉัน" นึกออกไหม
‎ฉันบอก "แม่จะไม่เป็นอะไรหรอก"
‎กับแม่ มันต่างกันเลย
‎แม่คนนี้น่ะ ผมต้องทำยังไงเหรอ
‎เวลาที่แม่เป็นมะเร็ง
‎ผมต้องทำยังไง ‎"ไปให้พ้น ไปหาชาดื่มเองไป!"
‎นั่นแม่นะ
‎ผมก็ต้องดูแลแม่ผม
‎ผมเป็นคนเดียวที่แม่มี ที่นี่ไม่มีคนอื่นแล้ว
‎ครั้งแรกที่ผม…
‎เริ่มทำงานกับพัฟฟ์ ผมเป็นเหมือนผู้ช่วยส่วนตัว
‎ผมทำทุกอย่าง
‎บิ๊กกำลังประชุมกับพัฟฟ์
‎และผมจำได้ว่าผมเดินเข้าไปในห้องทำงานเขา
‎และเห็นผู้ชายตัวใหญ่คนนี้
‎เขาหันหลังให้
‎ใส่เสื้อลายทหาร
‎เขาใส่ฮู้ดอยู่ เขาหันมา ใส่แว่นดำ
‎และผมแบบว่า "แม่เจ้า!"
‎รู้สึกได้ถึงพลังของเขาเลย
‎แล้วเราก็สนิทกัน
‎เราต่อกันติด
‎ผมเสียแม่ไปตอนอายุ 15
‎เพราะโรคมะเร็ง
‎และตอนที่คุณวอลเลซกำลังอยู่ในช่วงหวาดกลัว
‎บิ๊กก็กังวลตลอด
‎และผมบอกเธอว่า "ผมจะดูแลเขา ผมสัญญา"
‎ฉันเจอมาร์คตลอดและมาร์คบอกฉัน
‎เขาบอกว่า "ไม่ว่าเขาจะทำอะไรก็ตาม ‎มันถูกกฎหมาย"
‎ฉันเลยเชื่อใจมาร์ค
‎ฉันบอกว่า "โทษนะ ถ้าเป็นอย่างนั้น
‎ฉันจะไว้ใจให้เธอดูแลเขา"
‎ผมทำได้แค่ทำให้เขางานยุ่ง
‎ไม่ว่าจะเป็นการพยายามเปิดจองการแสดง
‎หนึ่งหรือสองการแสดง
‎มีคืนหนึ่งที่ผมจำได้เป็นพิเศษ
‎โรงละครพอลโรบินสัน
‎เย่!
‎ขอเสียงหน่อย!
‎โอมักจะอยู่ข้างเขาตลอดและพูดว่า ‎"โย่ มีสมาธิกับงานนะพวก
‎นั่นคือสิ่งที่นายต้องทำ ความเจ๋งนั่น"
‎โอทำแบบนั้นมาตลอด
‎โอคอยกระตุ้นบิ๊กในจุดเล็กๆ ที่เราอยู่
‎โคตรเหนื่อยเลย
‎พวกนายจะได้รู้ว่าใครอยู่ที่นี่
‎และบิ๊กก็แสดงได้เจ๋งมาก
‎ทุกคนคลั่งมาก
‎เรากระโดดกันใหญ่
‎เพื่อนผมคอยให้กำลังใจผม
‎ทุกที่ที่เราไป ผมกับโอจะอยู่ด้วยกัน
‎และเขาจะบอกว่า "คอยดูนะ
‎เมื่อเพื่อนฉันดัง มันจะเจ๋งมาก
‎เราจะไม่ต้องขายกัญชากันอีกต่อไป"
‎ฉันกลับมาจากที่ทำงาน
‎และเห็นคริสโตเฟอร์อยู่ข้างนอก
‎เขาบอกว่า "แม่ รู้อะไรไหม" ‎ฉันถามว่า "อะไร"
‎"โอลี่ถูกยิง"
‎ฉันถาม "หมายความว่าไง ‎เขาอยู่ที่โรงพยาบาลเหรอ"
‎เขาบอกว่า "ไม่ แม่ โอลี่ตายแล้ว"
‎บางอย่างมันเกี่ยวกับหลักการ
‎และบางอย่างก็เกี่ยวกับความภักดี
‎เมื่อคุณเป็นคนมีหลักการ
‎และเป็นผู้ชายที่ยืนหยัดเพื่อหลักเกียรติยศ
‎และมีคนละเมิดสิ่งเหล่านั้น…
‎มันก็ฉิบหายได้
‎และ…
‎การตายของโอ…
‎ไม่เกี่ยวกับเรื่องเงินจริงๆ
‎มันเกี่ยวกับหลักการอย่างมากเลยละ
‎ไอก็อดใส่ฮู้ดเข้าไปในร้านค้า จากนั้น…
‎ลุงยิงหลานชาย
‎แล้วเจ้าของร้านก็ยิงสวน
‎ลุงก็เลยโดนยิงตาย
‎มันเป็นเขตสงคราม ผมไม่เคยเห็นมันแย่ขนาดนี้
‎รู้ไหม ยาเสพติดมันมีมา ‎ตั้งแต่ยุค 60 และยุค 70 แล้วละ
‎แต่แคร็กเนี่ย
‎มันเหมือนการระเบิด ‎เหมือนเมาท์เซนต์เฮเลนส์น่ะ
‎แปลว่าคุณไม่แปลกใจเท่าไหร่กับเหตุยิงกันวันนี้
‎ใช่ เหมือนเรื่องปกติ
‎มีศพอยู่เต็มไปหมด
‎และเราเสียโอของเราไป
‎โอถูกฆ่า
‎ซูอิฟติดคุก
‎เหลือแค่สมาชิกดั้งเดิมของถนนนั้น
‎ที่ยังอยู่ที่นั่น อย่างผมกับชิค
‎ก็ประมาณนั้นแหละ
‎รู้สึกว่าตัวเองโชคดีไหม ‎เหมือนฟ้าลิขิตให้คุณรอดตาย
‎แน่นอน ตอนที่โอถูกฆ่าเพราะผมควรอยู่กับเขา
‎เข้าใจที่พูดใช่ไหม
‎ตอนได้รับโทรศัพท์ว่าเขาถูกฆ่า ผมตกใจมาก
‎เข้าใจที่พูดใช่ไหม
‎ตอนนี้ถนนฟุลตันเป็นถนนที่เคราะห์ร้ายสุดๆ
‎ถ้าคุณจะไปทำอะไรที่ฟุลตัน
‎เริ่มต้นมันอาจจะดูรุ่งเรือง ‎อาจเหมือนว่าจะดีไปอีกนาน
‎แต่เชื่อผมเถอะ มันจะมีเรื่องไม่ดีเกิดขึ้น
‎ฟุลตันก็เป็นแบบนั้นแหละ มันเป็นเขตต้องห้าม
‎มันเลยเหมือนกับ ‎"ให้ฉันทำตัวให้ดีขึ้นเพื่อเพื่อนฉันเถอะ
‎ผมไม่…
‎ผมไม่อยากทำมันพัง จบมันตรงจุดที่เขาอยู่
‎นั่นไม่ใช่สิ่งที่เขาต้องการ ‎ผมเลยอยากทำสิ่งนี้เพื่อโอลี่
‎เพื่อพวกพ้องของผม
‎ผมอยากพาพวกเขาออกจากสลัม
‎ไอ้หมอนี่คือใคร
‎เพจมาหาฉันตอนตี 5.46
‎ฟ้ายังไม่ทันสางและนี่ฉันก็หาวใหญ่
‎เช็ดความเย็นออกจากตาฉันไป
‎ดูซิว่าใครเป็นคนเพจหาฉันและเพจทำไม
‎ทุกอย่างเปลี่ยนไป วิธีที่เขาเข้าหาสตูดิโอ
‎วิธีที่เขาเขียนท่อนแร็ป
‎แบบว่า "ฉันอยู่ในโหมดอัลบั้ม" นี่เป็นเรื่องจริง
‎นี่แหละ
‎อัลบั้มชื่อเรดี้ทูดาย
‎มันคือเรื่องเยอะแยะมากมายที่เกิดขึ้นในชีวิตผม
‎ฉันพร้อมจะตายและไม่มีใครช่วยฉันได้
‎ช่างโลกแม่ง ช่างหัวแม่ฉันและแฟนฉัน
‎ชีวิตฉันจบเห่แล้วเหมือนทรงผมหยิกหยอง
‎ฉันพร้อมที่จะตาย!
‎และตอนเข้าช่วงท้ายของท่อนแรก
‎ประโยคนั้น
‎"ช่างโลกแม่ง ช่างหัวแม่ฉันและแฟนฉัน
‎ชีวิตฉันจบเห่แล้วเหมือนทรงผมหยิกหยอง ‎ฉันพร้อมที่จะตาย!"
‎แล้วเขาก็ออกมาจากห้องร้อง
‎ผมบอก "โย่ รู้ไหมว่า ‎นายเพิ่งพูดว่าช่างหัวแม่ฉัน"
‎เขาบอกว่า "โย่ ฉันยังไม่พร้อมจะตายนะ ‎เขาบอกว่า "นั่นมันก็แค่…
‎นั่นมันก็แค่ส่วนที่เพิ่มขึ้นมาของความรู้สึกฉัน
‎ว่าตอนนี้มันจริงจังสำหรับฉันแค่ไหน
‎มีคนหนึ่งบอกว่า "โย่"
‎แม่งเอ๊ย ถ้าฉันตาย ฉันก็ไม่ต้องกังวลอะไรแล้ว
‎ฉันจะได้นอนพัก ไม่ว่าจะอยู่บนสวรรค์หรือตกนรก
‎ฉันจะได้นอนชิลๆ
‎ไม่ต้องกังวลปัญหาอะไรเลย
‎นั่นคือสิ่งที่ผมคิด ‎ผมไม่ได้คิดว่าจะฆ่าตัวตายเลย
‎แค่บอกว่าถ้าผมตาย มันจะดีกว่าเยอะเลย
‎- เราจะไปห้องเขียนหนังสือกัน ‎- พวกนายจะเปิดแอร์ในนี้ไหม
‎เขาต้องการแอร์ เขาตัวใหญ่ ‎คนตัวใหญ่เหงื่อออกเยอะน่ะ
‎ช่างหัวคนตัวใหญ่คนอื่น พูดถึงไอ้โสโครกนี่
‎นั่นคือหนึ่งในสิ่งที่ยอดเยี่ยมของเรดี้ทูดาย
‎ซึ่งก็คือความสัมพันธ์กับพัฟฟ์
‎ผมเปรียบมันเหมือนความสัมพันธ์ในการทำงาน
‎ของสุดยอดผู้กำกับหนังกับสุดยอดนักแสดง
‎ลองนึกถึงคอปโปลากับปาชิโน
‎ลองนึกถึงสกอร์เซซีกับเดอนีโร
‎พวกเขาทำงานร่วมกันอย่างใกล้ชิด
‎แนวคิดในการทำเพลงของผมคือ ‎การเอาหนังมาบันทึกเสียง
‎ผมอยากให้คุณหลับตา ‎และไม่ว่าคุณจะอยู่ที่ไหน ผมอยากจะสามารถ
‎เทเลพอร์ตคุณไปที่ ‎รถจี๊ปแลนด์ครุยเซอร์ในบรุกลินได้
‎ผมอยากให้คุณได้กลิ่นถนน รู้สึกถึงความร้อน
‎ผมอยากให้คุณรู้สึกถึงมัน
‎ผมแวะไปบ้านเขาทุกวันช่วงที่ทำเรดี้ทูดาย
‎เพราะผมอยู่ห่างออกไปสองสามช่วงตึก
‎และต้องเดินผ่านบ้านเขาเพื่อไปขึ้นรถไฟ
‎และเราจะสื่อสารกัน ‎ด้วยการเล่นเพลงของกันและกัน
‎อย่างเช่นเพลงของเจรู เดอะดามาจา วูทัง
‎อัลบั้มโครนิกก็…
‎ผมคิดว่ามันเป็นเพลงที่ติดอยู่ในหัวเขามากที่สุด
‎มีเพลงดีๆ ออกมาตลอดทุกยุคสมัย
‎แต่ในช่วงต้นยุค 90 นิวยอร์กค่อนข้างไร้ชีวิตชีวา
‎คนไม่ค่อยปล่อยเพลงมันๆ ออกมา
‎นักเรียนคนอื่นๆ ก็หยิบลูกบอลมาเตะเล่น
‎และบางครั้งก็ทำอะไร ‎ไปไกลกว่าที่พวกเราในนิวยอร์ก
‎ที่เป็นจุดศูนย์กลางเคยทำ
‎แล้วชายฝั่งตะวันตกก็พัฒนาขึ้น ‎แล้วพวกเขาก็เริ่มปล่อยเพลงออกมา
‎มันเหมือนกับ "โอ้พระเจ้า!"
‎เราไม่ได้พยายามทำให้ ‎ชายฝั่งตะวันออกเป็นโครนิก
‎เราทำเรดี้ทูดายแล้ว ‎แต่มันทำให้เรายิ่งทุ่มเทมากขึ้น
‎นั่นคือสิ่งที่ผมคิดว่าทำให้ ‎ดนตรีของตะวันตกแข็งแกร่งขึ้นมาก
‎นั่นก็เพราะพวกเขามีหนังอย่าง ‎ลูกผู้ชายสายพันธุ์ระห่ำ
‎เรื่องจริงเกี่ยวกับเมืองของพวกเขา
‎และนั่นคือสิ่งที่ผมอยากทำ
‎คนจะได้รู้ว่าที่นี่เป็นยังไง
‎คุณสามารถฟังเพลงและเห็น ‎การต่อสู้ดิ้นรนในชีวิตประจำวันที่แท้จริงได้
‎กับศิลปินบางคน คุณต้องพูดให้พวกเขา ‎เล่าความจริงของพวกเขาออกมา
‎เล่าทุกอย่างเกี่ยวกับชีวิตพวกเขา
‎แต่นี่ตั้งแต่วันแรก เขา…
‎เขาแร็ป
‎และแร็ปเสมอราวกับไม่มีอะไรจะเสีย
‎เรดี้ทูดายเป็นอัลบั้มที่น่าอึดอัด
‎ทุกอย่างที่มันพูดถึง
‎ตั้งแต่เพลงแรกจนเพลงสุดท้าย
‎คุณจะได้ยินเรื่องการพยายามฆ่าตัวตาย
‎คุณได้ยินเรื่องของคนที่ตกต่ำมาก ‎จนพวกเขายอมแพ้
‎สาบานได้เลยว่าผมแค่อยากจะ
‎กรีดข้อมือแล้วจบเรื่องไร้สาระ
‎เพลงทั้งอัลบั้มมันสะเทือนใจคนแบบนั้นมาก
‎- เร็วเข้า ‎- ฉันเบื่อผู้ชายขี้โกหก
‎เบื่อพวกผู้หญิงเร่ขายของ
‎- อันที่จริง ฉันเบื่อการพูด ‎- เฮ้ย บิ๊ก ใจเย็นๆ!
‎เฮ้ย บิ๊ก!
‎แล้วเราจะค้นหาอะไรในอัลบั้มของคุณ
‎มันจะเป็น "ปาร์ตี้แอนด์บูลชิต" มากกว่านี้ไหม
‎ไม่ มันจะไม่มีความสุขอีกแล้ว
‎ตอนนั้นผมต้องร้องเพลงที่มีความสุข ‎เพราะมันเป็นหนังที่มีความสุข
‎ผมมันสายโหด ผูกพันกับข้างถนน ‎อันธพาล อันธพาลตลอดชีวิต
‎ตอนนั้นผมยังพัวพันอยู่กับข้างถนน ผมเลยแบบว่า…
‎ผมยังสงสัยเสมอว่ามันคงไม่เกิดขึ้นหรอก
‎ทุกคนต้องการมัน แต่แบบว่า
‎อย่าตื่นเต้นกับบางเรื่องที่เรารู้ว่า
‎ไม่มีทางเกิดขึ้นกับเรามากนักเลย
‎เรื่องแบบนั้นไม่เกิดขึ้นกับเราหรอก
‎ฉันคิดว่าคริสโตเฟอร์อยากจะ ‎ทำอะไรเล่นๆ นิดหน่อย
‎ที่ผิดกฎหมายอย่างที่เขาทำตอนนั้น
‎และลองทำเพลง
‎ถ้าเพลงไปได้สวย
‎"โอเค งั้นฉันจะเลิกทำงานนั้น ‎และเลือกทำเพลง"
‎ถ้าเพลงไม่รุ่ง "โอเค ฉันจะไปทำงานนั้น"
‎แจนแวะมาที่บ้าน
‎จากที่ฉันเข้าใจ นั่นคือ "แฟน" ของเขา
‎แล้วอยู่ๆ พวกเขาก็เลิกกัน
‎ถ้าฉันร้องทับลงไปตรงนั้น…
‎เขาอยู่ที่สตูดิโอ แต่เขากลับมาที่บ้าน
‎เขาพูดว่า "แม่ แม่!"
‎"อะไร"
‎"แจนท้อง"
‎"ลูกอยู่ในสถานะที่จะเป็นพ่อคนเหรอ
‎ลูกจะแต่งงานเหรอ" "ไม่เอาหรอก"
‎"ขอสวรรค์เมตตาลูกด้วย"
‎(ปี 1969 โวเลตตาอายุ 16 ปี)
‎ตอนที่ฉันมาที่บรุกลิน ฉันทำงานออฟฟิศ
‎ในขณะเดียวกัน ‎ก็เข้าโครงการช่วยเหลือของพยาบาลด้วย
‎แม่ฉันก็เป็นห่วงฉันเหมือนกัน
‎แต่ฉันเจอเซลวิน พ่อของคริส
‎และฉันไปดูหนังเรื่อง ‎เดอะฮาร์เดอร์เดย์คัมกับเขา
‎ชาวจาเมกาไปดูเยอะมาก
‎เราไปล่องเรือกันสนุกมาก
‎มันเป็นความทรงจำที่สวยงามและสนุก
‎รู้ตัวอีกที
‎ฉันก็ท้อง
‎ฉันบอกเพื่อนว่าฉันท้อง
‎เพื่อนถามว่า "เขาบอกเธอหรือเปล่า ‎ว่าเขาแต่งงานแล้ว"
‎มันทำให้ฉันแทบขาดใจ
‎(คริสโตเฟอร์ วอลเลซ ‎เกิด 21 พฤษภาคม ปี 1972)
‎ฉันมีลูกแล้ว
‎แล้วอยู่ๆ เขาก็ค่อยๆ เงียบหายไป
‎เซลวินโทรมาบอกว่าอยากแวะมาหาเรา
‎ฉันบอก "ทำไมไม่มาตอนเช้าล่ะ ‎เพราะฉันกำลังจะไปทำงาน
‎และฉันจะไม่ต้อนรับคุณหรอก"
‎เขาเป็นคนเจ้าเล่ห์มาก ‎เขาอยากมาตอนกลางคืน
‎คุณจะมาตอนกลางคืน ‎ตอนที่ลูกชายฉันหลับอยู่เหรอ ไม่มีทาง
‎แล้วฉันก็ไม่เคยเจอเขาอีกเลย
‎ผมจำเขาไม่ได้ด้วยซ้ำ ผมเคยเห็นรูป
‎ผมไม่อยากเจอคนคนนี้หรอก
‎ผมต้องพูดอะไรกับเขาเหรอ ‎เขาต้องพูดอะไรกับผมเหรอ
‎ผมไม่ต้องการไอ้เวรนั่นหรอก
‎ผมไม่ต้องการเขาหรอก แม่ผมอยู่ได้สบายมาก
‎ฉันมองลูกฉันแล้วพูดว่า "โอ้พระเจ้า!
‎คืออะไรเนี่ย แม่ทำให้ลูกเกิดมาบนโลกนี้ ‎แล้วแม่มีอะไรจะให้ลูกบ้าง
‎แม่มีความเข้มแข็ง ‎แม่มีความมุ่งมั่น และมีพระเจ้าของแม่"
‎แล้วฉันก็บอกว่า "แม่จะต้องทำได้"
‎นั่นเป็นคนเดียวที่ผมมีจริงๆ
‎ผมไม่รู้จักพ่อผม ผมไม่รู้จักเขา
‎แม่ผมตื่นมาตอนเช้า ไปโรงเรียน ไปทำงาน
‎- เป็นคนเข้มแข็ง ‎- กลับไปโรงเรียนตอนกลางคืน
‎- ครับ ‎- เพื่อผมคนเดียวเลย
‎เขาบอกว่า "แม่ ลูกน่ารักมาก"
‎ฉันเห็นเด็กน้อยคนนี้
‎แล้วฉันก็มองเด็กคนนี้แล้วร้องไห้
‎เขามองฉันแล้วพูดว่า "แม่
‎ให้ตายสิ เธอไม่ได้น่าเกลียดขนาดนั้นนะ"
‎"แม่ เธอน่ารักนะ แม่ร้องไห้ทำไม"
‎"ลูกมีอะไรจะให้เด็กน้อยคนนี้เหรอ"
‎บิ๊กกี้ทำอัลบั้มไปได้ครึ่งทาง
‎วันหนึ่งอังเดร ฮาร์เรลล์ ‎เข้ามาในห้องทำงานผมและบอกผมว่า
‎"เรามีปัญหาเสือสองตัวอยู่ในถ้ำเดียวกันไม่ได้"
‎ตอนที่พัฟฟ์ถูกไล่อออก
‎ทุกคนรู้สึกว่า "เราจะทำยังไงกันดี"
‎เราทุกคนพยายามคิดหาทางออก
‎ผมกังวลว่า "บิ๊กกี้จะทำยังไง"
‎ทุกเหตุผลที่เกิดขึ้น มันแบบว่า "เห็นไหม"
‎มันเป็นความรู้สึกแบบนั้นทั้งหมด
‎เพราะเขายังสงสัยเรื่องทั้งหมดอยู่
‎นี่มันเรื่องจริงหรือเปล่า
‎มันไม่ชัดเจนสำหรับเขา เรื่องดนตรีน่ะ
‎การตัดสินใจแย่ๆ หลายอย่างก็เลยมาจาก ‎ความต้องการที่จะเลี้ยงชีพได้ และไม่ถังแตก
‎และทำอะไรๆ เพื่อครอบครัวของเขา
‎ถึงแม้ว่า
‎มันยังไม่ใช่การดังเปรี้ยงปร้าง
‎แต่ผมเห็นมามากพอ
‎ที่จะรู้ว่าเขามีโอกาสประสบความสำเร็จ ‎และเขากำลังจะทำมันพัง
‎(ปี 1993 คริสโตเฟอร์อายุ 21 ปี)
‎นี่คือตอนที่บิ๊กออกไปจากเมือง
‎เขาไปนอร์ทแคโรไลนา เริ่มหาเงินผิดกฎหมาย
‎เสี่ยงกับเงินนี่ เราจะไปที่นั่นด้วยวิธีนั้นเหรอ
‎แคร็กราคา 20 ดอลลาร์ในนอร์ทแคโรไลนา
‎สิ่งที่เราขายอยู่ห้าดอลลาร์ที่หัวถนนในนิวยอร์ก
‎จะได้ 20 ดอลลาร์ในนอร์ทแคโรไลนา
‎แจนมีครอบครัวอยู่ที่นั่น
‎เป็นเรื่องที่ไม่ต้องคิดเลย
‎ผมรู้สึกเหมือนกำลังจะเสียเขาไป
‎และผมจำได้แค่ว่า "ฉันต้องบอกพัฟฟ์
‎เขาจะโกรธฉันแน่ แต่ฉันต้องช่วยชีวิตเด็กคนนี้"
‎ผมเลยหยิบโทรศัพท์มาและบอกเขาว่า
‎ฉันเข้าใจเรื่องที่นายอยากดูแลครอบครัว
‎และอยากหาเลี้ยงตัวเองได้และรวย
‎แต่ฉันมีเรื่องเศร้าส่วนตัวที่พ่อฉันเคยอยู่ข้างถนน
‎และเขาก็ค้ายาและเป็นมิจฉาชีพเหมือนกัน
‎และเขาถูกฆ่าตอนฉันอายุสองขวบ
‎ผมบอกว่า "ตราบใดที่ยังขายยา ‎นายก็มีเส้นทางเดียวเท่านั้น
‎นั่นคือติดคุกหรือไม่ก็ตาย"
‎และผมบอกว่า "ฉันจะทำต่อไปเรื่อย ๆ
‎พยายามทำให้มันสำเร็จให้ได้ ‎ฉันรู้ว่าฉันจะทำได้"
‎และผมก็บอกว่า "ถ้านายอยากทำงานนี้
‎ฉันอยากให้นายมุ่งมั่นเต็มที่
‎นายทำทั้งสองอย่างไม่ได้หรอก"
‎เขาบอกว่า "ไม่ ฉันจะไปกับนาย"
‎เขาบอกว่า "ไม่ว่านายอยากทำอะไร ‎ฉันจะอยู่กับนาย"
‎ตอนที่เขาเริ่มทุ่มเทชีวิตให้กับดนตรี
‎และมีสมาธิ ทุกอย่างก็เปลี่ยนไปสำหรับเขา
‎ทุกอย่างที่พลังงานดึงดูด ‎ทุกอย่างเปลี่ยนไปสำหรับเขา
‎ใช่
‎และถึงทุกคนที่กำลังดิ้นรนต่อสู้
‎ทุกอย่างโอเค ที่รักๆ
‎ดูสิ
‎ทั้งหมดเป็นความฝัน
‎ผมเคยอ่านนิตยสารเวิร์ดอัป
‎ซอลต์เอ็นเปปาและเฮฟวี่ดีในรถลีมูซีน
‎แขวนรูปไว้บนผนัง
‎ทุกวันเสาร์ แร็ปแอทแท็ก
‎มิสเตอร์แมจิก มาร์ลีย์ มาร์ล
‎ผมปล่อยให้เทปของผมดังจนเทปแตก
‎ดูดกัญชาในแบมบู
‎- จิบไพรเวตสต็อก ‎- ใช่
‎สมัยนั้น
‎ตอนที่ผมมีลัมเบอร์แจ็คสีแดงและดำ
‎พร้อมหมวกที่เข้ากัน
‎จำแร็ปปินดยุคได้ไหม เดอฮา เดอฮา!
‎คุณไม่เคยคิดว่าฮิปฮอปจะมาไกลขนาดนี้
‎การเข้ามาในสตูดิโอพร้อมเพลงที่มีแซมเพิล
‎มันทำให้เขานึกถึงอะไรที่รู้สึกดี
‎("จูซซีฟรุต" ‎เอ็มทูมี ปี 1983)
‎มันต่อต้านความมืดมิดสุดๆ
‎ฉันเล่นมิวสิกวิดีโอเพลง "จูซซี" ของเขา
‎ฉันถามว่า "ทำไมไม่หานักแสดงหญิงมาเล่นล่ะ"
‎เขาบอกว่า "แม่ ผมจะหานักแสดงถ้าแม่ตายแล้ว
‎เพราะฉะนั้นผมอยากให้แม่เล่น"
‎เธอชอบอวดผม อันนั้นมันแน่นอน
‎ยิ้มทุกครั้งที่หน้าผมอยู่ในเดอะซอร์ส
‎เราเคยโวยวายเวลาเจ้าของบ้านดูถูกเรา
‎ไม่มีเครื่องทำความร้อน ‎สงสัยว่าทำไมคริสต์มาสถึงคิดถึงเรา
‎วันเกิดเป็นวันที่แย่ที่สุด
‎เดี๋ยวนี้เราจิบแชมเปญเวลาหิวน้ำ
‎ฉันดีใจที่เขาทำอะไรสักอย่าง
‎กับชีวิตเขา
‎ฉันไม่เป็นห่วงเขาอีกต่อไปแล้ว
‎ทุกคนเฝ้ารออัลบั้มนี้ ‎นี่เป็นเรื่องใหญ่สำหรับนิวยอร์ก
‎แล้วเราก็ปล่อยเรดี้ทูดายออกมาให้พวกเขา ‎แล้วมันก็จบเลย
‎เกมจบแล้ว
‎ถ้าคุณยืนอยู่บนถนนสาย 145 และแปด ‎ถ้าคุณยืนอยู่บนถนนแฟลตบุช
‎คุณยืนอยู่ตรงหน้าจูเนียร์ส…
‎ผมกำลังพูดถึงรถทุกคัน
‎เปิดอัลบั้มเรดี้ทูดาย
‎ขี้เกียจเดินบนไอ้นี่
‎อะไรวะเนี่ย
‎ผมจำได้ว่าเราถูกขอ ‎ให้ไปแสดงคอนเสิร์ตที่ลอนดอน
‎เหมือนเทคโนโลยีอวกาศว่ะ
‎เราออกไป เราแสดง
‎และเราไม่ได้ยินเสียงตัวเองแสดงด้วยซ้ำ ‎เพราะคนดูร้องเพลงกัน
‎พวกเขาให้พลังกับเรามาก
‎แล้วเราแบบว่า "ว้าว พวกเขารู้จักเรา
‎ตลอดทางที่มาที่นี่
‎พวกเขารักเรา!"
‎ทุกเพลง พวกเขารู้สึกถึงสิ่งที่เราพยายามจะสื่อ
‎นี่ บิ๊กกี้!
‎บิ๊กกี้ ฉันอยากเอากับคุณ!
‎เป็นไงบ้าง การเป็นบิ๊กกี้
‎"บิ๊ก" ต่างหาก "โนทอเรียส บิ๊ก"
‎มันเป็นครั้งแรก ‎เพราะผมได้รับเอกสารทางไปรษณีย์
‎บิ๊กกี้ สมอลซ์คนแรกบอกว่าจะฟ้องร้อง
‎เอาทุกอย่างจากผมถ้าผมใช้ชื่อเขาอีก
‎ดังนั้นทุกคนได้โปรด…
‎ชื่อผมคือโนทอเรียส บีไอจี
‎เรียกผมว่า "บิ๊ก" ก็ได้ ‎"โนทอเรียส บิ๊ก" อะไรก็ได้…
‎แต่ไม่ใช่ "บิ๊กกี้ สมอลส์" แล้ว ‎ชื่อนั้นตายแล้ว โดนฆ่าแล้ว
‎เขาโตขึ้นเร็วมาก และเขาบอกว่า ‎"ฉันอยากดูแลลูกสาวฉัน"
‎- น่ารักจัง ถ่ายใกล้ๆ สิ ‎- เข้าใจที่พูดใช่ไหม
‎"ฉันอยากให้แม่ฉันสบาย
‎ฉันอยากมีธุรกิจของตัวเอง
‎ฉันอยากมีชีวิต"
‎เขาอยากมีชีวิตอยู่
‎ถึงจะย้อนแย้งกับชื่ออัลบั้มสุดๆ ‎แต่มันคือการโหยหาชีวิต…
‎จริงๆ
‎เพลงที่ฉันชอบที่สุดในอัลบั้มคือ
‎เพลงที่มีจุดสีแดงบนหัว
‎นั่นคือเพลงที่เราจะถ่ายกัน "วอร์นนิ่ง"
‎ตอนที่เขาทำเพลง "วอร์นนิ่ง"…
‎จะมีการร้องเพลงช้าๆ มากมาย
‎และการนำดอกไม้มา
‎ถ้าสัญญาณกันขโมยของฉันเริ่มดัง
‎ผมนึกว่าเป็นหนัง ผมแบบว่า "โห"
‎คุณยิงในบ้านเหมือนเรื่องสการ์เฟซ
‎บิ๊กเล่นมิวสิกวิดีโอด้วย เขา…
‎ใช่
‎- ใครพร้อมบ้าง ‎- ถ่ายนั่นได้ไหม
‎ดีร็อค ว่าไงเพื่อน
‎มันไม่ทำงาน ได้แล้ว
‎อีกหนึ่งวันในห้องพัก
‎ดูเหมือนแบตเตอรีใกล้จะหมด แต่ช่างแม่ง
‎ผมไม่เคยออกจากนิวยอร์กจนได้เป็นแร็ปเปอร์
‎นั่นเป็นส่วนที่น่าตื่นเต้นมากที่สุด
‎แฮ่!
‎มีหลายคนที่ไม่ได้ออกไปจากแถวบ้านเลย
‎ขึ้นทางลาด!
‎ฉันรักคุณ บิ๊กกี้!
‎การจากมันไปสักพัก ‎คุณจะได้เห็นบางอย่างที่แตกต่างออกไป
‎ผมเลยตื่นเต้นที่จะกลับมา ‎บอกใครสักคนว่าผมลงใต้มา
‎บ้านหน้าตาไม่เหมือนกัน ‎ทางหลวงไม่เหมือนกัน
‎พวกเขาไม่ได้อยู่ตามหัวถนนเหมือนเรา
‎ยืนอยู่บนนี้แบบนี้
‎และผมแค่กำลังมองดูไอ้พระอาทิตย์นั่นตกดิน
‎โคตรสวย มีภูเขาอยู่ข้างหลัง เห็นไหม
‎เห็นภูเขาไหมพวก
‎มันเจ๋งมาก
‎ภูเขาน่ะพวก
‎บิ๊กกี้ก้าวเข้ามาในฐานะผู้นำ
‎เขาเรียนรู้ว่าจะทำตัว ‎ให้คนยกย่องเหมือนเป็นพ่อได้ยังไง
‎ขอเสียงปรบมือให้กับบีไอจี
‎ที่นำมันกลับมาให้ตะวันออกที
‎นำมันกลับมาฝั่งตะวันออก
‎ทุกคนมีทีมงาน
‎แต่ทีมงานนี้เป็นครอบครัวเดียวกันจริงๆ
‎พวกเขามีกันเยอะมาก
‎และเขาดูแลทุกคน
‎และพวกเขาก็ดูแลกันและกัน
‎ผมเห็นเขาแล้วภูมิใจมากเพราะว่า…
‎ผมเห็นว่าเขามาจากไหน
‎เข้าใจใช่ไหม ผมเห็นและผมคิดว่า "แม่เจ้า!"
‎เด็กคนนี้เป็นดาราจริงๆ
‎ผมประหลาดใจมาก ‎ตอนที่คนเรียกเขาว่า "ราชา"
‎แน่นอนว่าเรารู้สึกทรงพลังและมีความสุข
‎"ดูเด็กผมสิ"
‎คนเรียกเขาว่า "ราชาแห่งนิวยอร์ก"
‎ตอนนี้ก็ถึงเวลาที่เราจะทำอัลบั้มต่อไปแล้ว
‎เขาเริ่มรู้สึกกดดัน
‎- เดล เวค แมงดาค้ายา… ‎- เราจะกลับไปสตูดิโอกันเหรอ
‎ว่าไงพวก
‎- ใช่ๆ ทุกคน ‎- อะไรวะ…
‎ผมไม่ได้พยายามทำอะไรพิเศษหรอก
‎ผมไม่ได้คิดว่า ‎"เอาละ ฉันต้องทำอัลบั้มใหม่ออกมา
‎ฉันขอไปยิงคนสามคนนะ ‎จะได้ทำเพลงเรื่องที่ฉันยิงคนสามคน"
‎ผมแค่แร็ปถึงสิ่งที่ผมเคยเจอมา ‎ตอนนี้ผมสามารถแร็ป
‎เรื่องธุรกิจโลภนี้ได้แล้ว
‎- แบดบอยตลอดกาล พวก! มาเฟียตลอดชีวิต! ‎- โอเค! อะไร
‎นี่คือสิ่งที่พัฟฟี่ทำ
‎พัฟฟี่จะคิดจังหวะเพลงขึ้นมา
‎เราทุกคนอาจจะอยู่ในคลับในคืนหนึ่ง
‎เขาจะได้ยินเพลง "แอมคัมมิ่งเอาต์" ‎ของไดอานา รอสส์
‎เขาจะเห็นว่าทุกคนกระโดดขึ้นไปบนฟลอร์เต้นรำ
‎เขาจะบอกว่า "โย่ ฉันอยากรีมิกซ์เพลงนี้"
‎(บี-ไอ-จี- พี-โอ-พี-พี-เอ)
‎ไม่มีข้อมูลของปปส.
‎เจ้าหน้าที่รัฐโกรธเพราะผมฉาวโฉ่
‎ดักฟังมือถือกับโทรศัพท์ผมที่ชั้นใต้ดิน
‎เราเจอกันที่งานถ่ายรูปที่พัฟฟ์จัดขึ้น
‎ให้ศิลปินค่ายใหม่ของเขา
‎เขาเพิ่งเริ่มคิดใหญ่ขึ้น
‎สวัสดี ยินดีที่ได้รู้จัก ฉันควรเรียกคุณว่าอะไรดี
‎ผมชอบให้คนเรียกผมว่าป๋าบิ๊ก
‎เขาอยากแสดงละคร เขาอยากทำเสื้อผ้า
‎และเขาอยากทำค่ายเพลงของตัวเอง ‎และเซ็นสัญญากับศิลปิน
‎ผมแค่อยากทำทุกอย่างที่จะช่วยให้ผมได้เงิน
‎- ครับ ‎- ไม่ว่าอะไรก็ตาม
‎- ไม่ว่าจะเป็นหนัง ทีวี เข้าใจใช่ไหม ‎- ครับ
‎ต้องขายยาที่หัวถนนให้กับสิ่งนี้เหรอ
‎- คุณชอบทุกอย่างใช่ไหม ครับ ‎- ใช่ ผมชอบทุกอย่าง
‎มีแรงกดดันมาจากหลายที่จริงๆ
‎สภาพแวดล้อมที่เราอยู่กับเรื่องทูพัคและนู่นนี่นั่น
‎มันเป็นแรงกดดันชุดใหม่ทั้งหมด
‎ที่เขาคิดว่ามันจะถูกกำจัดไปจากการทำอัลบั้มแรก
‎คนจะถามถึงทูพัคแน่นอน
‎เป็นเรื่องที่คุณไม่อยากคุยรึเปล่า
‎- ตอนแรกพวกคุณดีต่อกันไม่ใช่เหรอ ‎- ใช่
‎ความสัมพันธ์และประสบการณ์
‎กับทูพัคคือเป็นเพื่อนกัน
‎พวกเขาสนิทกันมาก
‎- พร้อมไหมพวก ‎- พร้อม
‎- พร้อมสำหรับการด้นสดไหม ‎- แร็ปให้ฉันฟังหน่อย ไอ้แสบ
‎โอเค ได้
‎มาดูกันว่าผมจะแร็ปใส่คุณยังไง ‎นายอยากเกริ่นนำหน่อยไหม
‎ถ้านายรู้ว่าพวกเขาเป็นไง
‎พวกเขาอยากรู้ว่าพัคน่ะของจริงไหม
‎หรือเขาเหมือนไอ้คนที่อยู่ในหนัง
‎ฉันคงต้องพิสูจน์ตัวเองซะแล้ว
‎สไลซ์แม่งมาเลย ตอนนี้ฉันปุ๊นอยู่
‎ฉันมีบีไอถึงจี เพื่อนฉันอยู่ข้างๆ…
‎นั่นคือก่อนจะมีเรื่องกัน นั่นคือก่อนจะมีปัญหา
‎คุณกับทูพัคมีปัญหากันเมื่อไหร่
‎ผมว่าหลังจากเขาถูกยิง
‎ตำรวจบอกว่านักร้องแร็ปจอมสำบัดสำนวน ‎ทูพัค ชาเคอร์
‎กำลังเข้าไปในชั้นล็อบบี้ของห้องอัดเสียงชั้นแปด
‎ใกล้ไทม์สแควร์ นิวยอร์กหลังเที่ยงคืน
‎ตอนที่โจรสามคน ‎เผชิญหน้ากับเขาและเพื่อนของเขา
‎เขาพูดในเพลงหนึ่งของเขา ‎ว่าเขารู้ว่าคุณส่งคนไป
‎เพื่อยิงเขา
‎- ทำไม ‎- จริงหรือไม่จริง
‎- ไม่จริง ผมจะทำแบบนั้นทำไม ‎- โอเค
‎ถ้าคุณทำตัวเป็นนักเลง ‎หรือแก๊งหรือราชาแห่งนิวยอร์ก
‎ผมจะคาดหวังแบบนั้น
‎และถ้าคุณไม่บุกมา ‎ผมก็จะทำลายอาณาจักรของคุณ
‎และมันถึงเวลาแล้ว
‎คือ… ผู้คน…
‎ให้ตายสิ ไม่รู้จะ…
‎ผู้คนแค่อยากเห็นอะไรๆ น่ะ
‎ก็แค่มีคนแบบนั้น ‎ที่อยากทำให้อะไรๆ มันรุนแรงและ…
‎จำเกม "โทรศัพท์" ได้ไหม
‎ที่คุณจะพูดอะไรบางอย่างใส่หูคน
‎แล้วคนก็พูดต่อไปเรื่อยๆ พอเรื่องกลับมาที่คุณ ‎ก็กลายเป็นคนละเรื่องแล้ว
‎มันเป็นแบบนั้นแหละ แต่มันเริ่มจากตรงนี้
‎และเปลี่ยนไปเรื่อยๆ ‎เมื่อมันไปถึงชายฝั่งตะวันออก
‎ผมไม่เกี่ยวอะไรด้วยเลย
‎มันแค่บังเอิญว่าเขาอยู่ในสตูดิโอ
‎ใช่ เข้าใจที่ผมพูดใช่ไหม
‎เขาแค่… เขาพูดไม่ได้หรอกว่า
‎ใครเกี่ยวข้องกับเรื่องนั้นในตอนนั้น
‎เขาก็เลยโทษผม
‎มันทำให้เขาเสียใจมาก ‎เมื่อความสัมพันธ์ไม่เป็นไปอย่างที่คิด
‎พวกแร็ปเปอร์กระจอกทั้งหลาย นาส ‎พวกกะหลั่วพวกนี้
‎พวกเขาดวลกัน ‎ตะวันออกกับตะวันตกอย่างกับนี่คือเกม
‎นี่ไม่ใช่เกม
‎ถ้านี่เป็นหมากรุกเราคงตะโกนว่า "รุกฆาต" ‎ไป… ตั้งแต่สามปีก่อนแล้ว
‎เพราะเราเอาชนะไอ้พวก… มันไม่ใช่เกม
‎เราคิดว่ามันเหมือนการแสดงบางอย่าง
‎ที่เราไม่ได้บันทึกไว้
‎รู้ไหม และนั่น
‎แล้วมันก็จะจางหายไป ‎เหมือนที่คู่แข่งฮิปฮอปเป็นกัน
‎ชาเคอร์กำลังเดินทางไปงานปาร์ตี้
‎หลังการแข่งขันชกมวยชิงรางวัล ‎ของไมค์ ไทสันและบรูซ เซลดอน
‎(ปี 1996)
‎ทูพัค ชาเคอร์เสียชีวิตแล้วคืนนี้ ‎ในโรงพยาบาลลาสเวกัส
‎แร็ปเปอร์อายุ 25 ปีนั่งอยู่ ‎ที่เบาะหลังของรถบีเอ็มดับเบิลยูสีดำ
‎ซึ่งเป็นส่วนหนึ่งของขบวนรถ ‎อย่างไม่เป็นทางการสิบคัน
‎ตำรวจลาสเวกัสบอกว่ากระสุนยิงมาจาก
‎รถคาดิลแลคสีขาวที่ขับผ่านไป
‎ฉันจำได้แม่นเลยว่าเขาโทรมาหาฉัน ‎ร้องไห้ตอนทูพัคถูกฆ่า
‎เวลาเขาพูดถึงโอลี่และทูพัคเป็นช่วงเวลาที่
‎ฉันเห็นว่าเขาอ่อนไหวจริงๆ
‎การตายของทูพัคมีผลกระทบอย่างมาก
‎ในเรื่องของความเร่งด่วน
‎เขารู้สึกว่าอยากรีบปล่อยเพลง
‎เพื่อพลิกฟื้นพลังงาน
‎อัลบั้มไลฟ์อาฟเตอร์เดธ ‎เป็นเรื่องของการดูแลครอบครัวเขา
‎แม่เขา
‎และเป็นการพลิกฟื้นพลังในฮิปฮอป
‎แล้วเพลงก็เสร็จ และที่แรกที่เขาอยากไป
‎เขาบอกว่า "ฉันอยากกลับไปแคลิฟอร์เนีย
‎ฉันอยากไปและทำให้ทุกอย่างถูกต้อง"
‎เนื้องานของดนตรีมัน…
‎นั่นคือกลยุทธ์ของเขา ‎ในการสร้างสัมพันธ์กับแฟนเพลง
‎และเอาสิ่งลบๆ ‎และเรื่องไร้สาระไว้ข้างหลังเรา
‎เขาบอกฉันว่าเขาต้องไปแคลิฟอร์เนีย
‎และฉันจำสิ่งสุดท้ายที่พูดกับเขาได้
‎"ไปที่นั่นก็ระวังตัวด้วยนะ"
‎เราต้องการรถเข็น นั่นคือสิ่งที่เราต้องการ
‎ไง
‎ผมอยู่ในห้องพัก ในนี้ขมุกขมัวมาก
‎ผู้ชายสิบคนปุ๊นประมาณ 30 บลันท์
‎ผมรู้ว่าเขาอยู่ที่แอลเอ
‎และด้วยความเข้าใจของผม ‎ผมรู้ว่านั่นคือช่วงเวลาสงคราม
‎ผมกังวลมากว่าเขาจะไม่ได้เตรียมตัว
‎สำหรับการไปที่นั่น
‎นายน่าจะได้เห็นบลันท์ที่เราสูบกัน
‎ต้องสูบเป็นชั่วโมงแน่ะ
‎ต้องใช้แอลทั้งหมด ‎เอายาเส้นออกมาจากแอลทั้งหมด
‎แล้วยัดปุ๊นลงไป 50 เหรียญสองห่อ ‎20 เหรียญหนึ่งห่อ
‎มันใหญ่ขนาดนี้แน่ะ
‎บุดด้าแอ้มสาว
‎- ใช่พวก ‎- จะแอ้มสาว
‎ใช่พวก
‎ฉันอยากจัดปาร์ตี้ให้พวกเขาหน่อย
‎กัญชาทั้งนั้น
‎เรามาแล้ว โอเคไหม
‎เราจะปาร์ตี้กันที่แคลิฟอร์เนียนี่
‎เจ้าพ่อชายฝั่งตะวันออกมาแล้ว
‎ผมแค่อยากให้ทุกคนรู้ว่าผมอยู่ที่นี่ ‎เข้าใจที่พูดใช่ไหม
‎ผมจะไม่ไปไหนทั้งนั้น ‎แบดบอยจะไม่ไปไหนทั้งนั้น
‎ข่าวลือทั้งหลาย เข้าใจที่พูดใช่ไหม
‎คุณไม่ควรเป็นคนที่นั่งฟังข่าวลือ
‎ลองใช้โอกาสทำความรู้จักคน
‎ก่อนจะตัดสินคน ‎ควรทำแบบนั้นกับทุกคนนะ ไม่ใช่แค่ผม
‎ถ้าคุณได้ยินอะไรเกี่ยวกับใครมา
‎อย่าเพิ่งรีบพูดว่า "ฉันไม่ชอบเขา"
‎สืบดูก่อนว่าเกิดอะไรขึ้น
‎พยายามค้นหาความจริงก่อน
‎ผมจะพยายามทำเพลงพวกนั้นต่อไป
‎ที่ทำให้คุณเต้นและทำให้คุณมีความสุข
‎และมีลูกและทุกอย่างเลย
‎ผมอยู่ที่นี่ ผมกับเพื่อนผม ซีเซเลีย
‎เราจะทำงานของเราตลอดไป ‎ตลอดไปและตลอดกาล
‎เช้าวันอาทิตย์ ฉันเปิดทีวี
‎เช้าตรู่วันนี้ ขณะที่เขาออกจาก ‎งานเลี้ยงที่ลอสแอนเจลิส…
‎เห็นข่าวในทีวี
‎"โนทอเรียส บีไอจี
‎ถูกยิงที่ลอสแอนเจลิสเมื่อคืน"
‎ดูเหมือนว่าผู้ต้องสงสัยนิรนามจะยิงปืนหลายนัด
‎ใส่เหยื่อรายหนึ่ง ‎ชื่อคริสโตเฟอร์ วอลเลซ อายุ 24 ปี
‎ชาเคอร์ก็อยู่ในภาพผนังด้วย ‎ตำรวจบอกว่าไม่แน่ใจ…
‎โรงพยาบาลแห่งหนึ่งพยายามผ่าตัดฉุกเฉิน
‎เขาถูกประกาศว่าเสียชีวิตแล้ว
‎ฉันไม่อยากเชื่อสายตาตัวเองเลย
‎ฉันไม่เข้าใจว่าทำไม…
‎พวกเขาต้องพรากชีวิตเขาไปแบบนั้น
‎ในคืนสุดท้ายนั้น เราคุยกันเรื่อง
‎สิ่งดีๆ ที่เราจะทำกัน
‎เขาพร้อมจะเป็นคนที่ฟ้าลิขิตให้เป็นแล้ว
‎ไฟแดงเดียวอาจเปลี่ยนชีวิตคุณได้
‎ตลอดไป
‎ผมอยู่ในรถกับเขา
‎ถ้าผมไม่ได้ถูกลิขิตมาให้อยู่ที่นั่นก็คงไม่ได้อยู่
‎ชัดเจนว่าผมอยู่ที่นั่นเพื่ออะไรสักอย่าง ‎เข้าใจใช่ไหม
‎แต่อาจจะยังหาคำตอบไม่ได้หรอก
‎(คริสโตเฟอร์ วอลเลซเสียชีวิตที่ลอสแอนเจลิส ‎ในวันที่ 9 มีนาคม 1997 เวลา 1.45 น.)
‎(เขาอายุ 24 ปี คดีของเขายังไม่คลี่คลาย)
‎กลับมาจากงานศพนั่น…
‎ฉันรู้สึกเหมือนอยู่ในความฝัน
‎ฉันไม่ได้ร้องไห้
‎วันนั้น
‎มันหนักเกินไป
‎ฉันไม่เคยร้องไห้เลย
‎ฉันไม่มีน้ำตาเลย
‎เพราะคนพวกนั้นที่อยู่ตามทาง
‎ติดป้ายบนหน้าต่าง "ลาก่อนบิ๊กกี้"
‎ตอนที่ฉันไปถึงเซนต์เจมส์เพลซ
‎และเห็นฝูงชน…
‎โอ้พระเจ้า เด็กคนนี้ได้รับความรักอย่างดี
‎นั่นคือตอนที่ฉันเห็นความรัก
‎แต่มันยังไม่ทำให้ฉันสะเทือนใจ
‎จนกระทั่งตอนที่ฉันได้ฟัง
‎และฉันฟังมันแค่ครั้งเดียวเอง
‎ฟังอัลบั้มพวกนั้นแค่ครั้งเดียวเอง
‎ฉันไม่อยากฟังซ้ำสอง
‎ฉันฟังมันครั้งเดียว
‎น้ำตาไหลเลย
‎แล้วก็ถึงวันที่ผม ‎ต้องทำให้คุณวอลเลซรู้สึกดีขึ้น
‎ซึ่งเธอกำลังเป็นทุกข์อยู่ เธอเพิ่งเสียลูกชายไป
‎ผมเพิ่งเสียเพื่อนไป เด็กๆ เพิ่งเสียพ่อไป
‎แม่!
‎(ทายันนา วอลเลซ ‎ลูกสาวของคริสโตเฟอร์)
‎(ซีเจ วอลเลซ ‎ลูกชายของคริสโตเฟอร์)
‎เวลาผมมองดูลูกสาวกับลูกชายผม
‎มันคือสิ่งที่ทำให้ผมมีชีวิตอยู่
‎และผมกำลังทำเพื่อพวกเขา
‎ทุกอย่างที่ผมทำ ผมทำเพื่อพวกเขา
‎ไปถึงข้างหลังเลย
‎ทุกคนคึกคักมาก!
‎ด้วยพระพรของพระเจ้า บิ๊กมีพรสวรรค์
‎ที่ช่วยชีวิตคนไว้มากมายยกเว้นชีวิตเขาเอง
‎เข้าใจที่พูดใช่ไหมครับ
‎ผมสะเทือนใจมาก
‎ผมจะคิดขึ้นมาเป็นครั้งคราวว่า ‎ผมจะไม่ได้เจอเพื่อนตัวน้อยของผมอีกแล้ว
‎มันดีที่ได้เห็นภาพบนผนังของบิ๊กกี้ทั่วละแวกบ้าน
‎และได้เห็นว่าเขาก้าวเข้าไปในจิตวิญญาณ
‎มากแค่ไหน
‎ตอนนี้เขาเป็นสัญลักษณ์ของโลกไปแล้ว
‎ผมรู้หลังจากที่บิ๊กตาย
‎ว่าเราอยู่ในคลื่นความถี่
‎ที่ส่งผลกระทบต่อคนหลายล้านคนทั่วโลก
‎เขาทำให้ผมมีเป้าหมายมากขึ้น
‎สอนผมถึงความสำคัญของชีวิต ว่าชีวิตสั้นแค่ไหน
‎และคุณค่าของระดับความเชื่อนั้นด้วย
‎เขามีชีวิตที่มีผลกระทบอย่างมาก
‎มันทำให้เกิดอนาคตของฮิปฮอปขึ้นจริงๆ
‎มันไม่ได้สูญเปล่าเลย
‎เขาจะมีชีวิตอยู่ตลอดไปผ่านบทเพลงของเขา
‎ผมพูดเสมอว่าผมเป็นเหมือนดวงตาของโลก
‎เพราะผมทำเรื่องไร้สาระทุกอย่าง
‎แต่คุณต้องเรียนรู้จากความผิดพลาดของตัวเอง
‎ตอนนี้ถึงเวลาที่ผมจะพูดถึงมันแล้ว
‎ไม่จำเป็นทำเรื่องราวของผมเพื่อบอกว่า
‎"คุณไม่ควรทำแบบนี้"
‎หรือ "คุณควรทำแบบนี้"
‎แต่แค่ทำเรื่องราวของผมเพื่อบอกว่า
‎"มันก็เป็นแบบนี้แหละ"
‎(บิ๊กกี้ได้เข้าหอเกียรติยศ ‎ร็อกแอนด์โรล ปี 2020)
‎(เขาขายเพลงได้กว่า 30 ล้านอัลบั้มทั่วโลก)
‎(เขาเปลี่ยนเส้นทางของฮิปฮอปไปตลอดกาล)
‎คำบรรยายโดย กมลรัตน์ ชุติเชาวน์กุล