Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
Kaşlarımız, kirpiklerimiz dondu.
‪Kulaklıklar bozuldu, ‪cep telefonunun şarjı bitti.
Ellerimizi hissetmiyoruz.
Hasta gibiyiz.
‪Böyle anlarda insan ‪bazı kararlarını sorgulamaya başlıyor.
Bu çıtkırıldım benim. Nono.
Ve maskem olmadığında böyle gözüküyorum.
Bu saçlı şey de benim.
‪Max.
Üniversiteden tanışıyoruz.
Çok iyi arkadaşız ve ortak bir noktamız var.
Nefret ediyorum. Bisiklet sürmekten nefret ediyorum.
Bisiklet sürmeyi asla sevmeyeceğim.
Şimdiden söyleyeyim.
‪Yolculuğumuz ‪bu konuda hiçbir şeyi değiştirmedi.
Ama yine de bu 15,000 kilometreyi bisikletle gitmek
şu ana kadar yaptığımız en iyi şeydi.
Çünkü Biking Borders bir bisiklet yolculuğundan daha fazlası.
Üniversitedeyken, yurt dışında çeşitli okullarda ders vermiştik.
Biri de Guatemala'daydı.
Alt yapı ve maddi olanak eksikliğinden
Guatemala'da beş çocuktan biri okula gidemiyor.
O zamandan beri büyük bir hayalimiz var.
Orada bir okul yapmak istiyoruz.
Sürdürülebilir eğitim alanında çalışan bir sivil toplum kuruluşuyla
bir bağış kampanyası düzenledik.
Sosyal medyada farkındalık yaratmaya çalışıyoruz.
Günümüzde bunun için en iyi yol mümkün olduğunca delice işlere girişmek.
Bizimki de bisikletle dünya turu.
Berlin'den Pekin'e.
Guatemala'ya gitmek zor olacaktı. Arada su falan var.
Biking Borders böyle başladı.
Belki tüm zamanların en uzun bisikletle bağış toplama turu.
Dünyanın öbür ucunda bir okul yapmak için.
Evet, buradan Pekin'e gideceğiz.
Altı aylık planlama evresi sona erdi.
Kendimizi ne tür bir işin içine soktuk, açıkçası hiç bilmiyorum.
Henüz 50 kilometreden fazla bisiklet sürdüğüm olmadı.
Altı aydır her gün düşündüğüm bu an sonunda gerçekten geldi.
Heyecan, heves, gerilim…
Hadi kanka, gidelim.
‪1. GÜN - 25 KM ‪BERLİN'DEN HEMEN SONRA
Rüzgâra karşı ve yokuş yukarı. Nefis.
Kıçım şimdiden acımaya başladı. Onu söyleyeyim.
Artık gerçekten Çin yolunda olduğumuzu
hâlâ tam olarak kavrayabilmiş değilim.
İki günde Saksonya-Anhalt'a gelmeyi başarıyoruz.
Pekin artık daha yakın.
Wittenberg'deyiz . 100'üncü kilometremize burada ulaştık.
Wittenberg!
Yolculuğumuz başından itibaren Instagram'dan izlenebiliyordu.
En önemli soru şu.
Bunu terlikle başarabilir miyim?
‪YVONNE STEMMLER 21,59 € BAĞIŞLADI ‪OLIVER SCHULZ 20,56 € BAĞIŞLADI
-Beni iter misiniz? -Daha da dikleşecek.
Bağış kampanyası için çekim yapmamızın da hızımıza pek faydası olmadı.
Nono çok yavaş. Ama bunu izlediğini biliyorum.
Sonraki kavşakta sola dön!
Yine Instagram navigasyon oyununa başladı.
Ama bu sefer yakaladım.
Hadi Nono, bir metre kaldı. Çok sıcak.
İnanılmaz sıcak!
‪3. GÜN - 218 KM ‪SAKSONYA'DA BİR YER
Neyi çekmem lazım?
Bilmem, ben de film yapımcısı değilim
ama herhâlde bir şekilde
olayın sadece bisiklet olmadığını aktarmamız gerekiyor.
Burada bütün bu yaptıklarımızı falan da
göstermemiz lazım bence.
Okul yapmak için dağın başında kamp yapıyoruz.
Onu göstermemiz lazım, değil mi?
Macera da tabii işin bir parçası ama tamamen farklı bir sebebimiz var.
Pekin, geliyoruz!
Dışarıda, çadırın yanında bir şey var. Kesin büyük bir hayvan.
Max daha demin burada kurtlar olduğunu söylemişti.
Bunu bilmiyordum.
Şimdi tahmin edin, hangimizde balta var.
Evet, bende değil.
Abi, bu kurt herhâlde, değil mi?
Umarım değildir.
Wolfcenter'dan neye bakıyorsun acaba?
Dışarıdaki şey kurtsa ve ulumaya başlarsa ne yapacağız?
Altıma sıçarım ben.
Ne yapacağız gerçekten?
Baltayı alıp dışarı çıkarız.
-Biber spreyi sende mi? -Evet.
Bak, gözleri orada.
Nono. Üç, iki, bir…
Gidiyor galiba.
Şaka değil.
Az önce iki metre ilerimizde bir kurt vardı.
Kalbim hâlâ çarpıyor.
-Yarın kamp alanında uyuyalım. -Evet abi!
Heyecanlı bir gece oldu.
Bakalım, bizi daha neler bekliyor.
Beş gün sonra Çekya sınırını geçiyoruz.
Günde 60-70 kilometre gidiyoruz ve yavaş yavaş dışarıda olmaya alışıyoruz.
Rüzgârda ve yağmurda.
Ve evet, bisiklet sürmeye bile biraz alıştık.
Bazen şöyle şeyler bile dedik:
Bisiklet sürmek güzel.
Özellikle böyle ufak başarılar gösterdiğiniz zaman.
Evet Max. 30 metre…
20 metre…
‪10 metre…
‪500!
-Harika! -Süper!
Dokuz gün yolculuk, 500 kilometre,
okul için 8,500 avro.
-Max, ne diyorsun? -Harika!
Gerçekten harika.
Sosyal medyadaki paralel yolculuğumuz da ilerliyor.
Bağış çağrıları yapıyor…
İyi bir sebep arıyorduysanız…
İşte buldunuz!
…destekçiler topluyor…
Biking Borders. Bu hesabı tanıtmak istiyorum.
Yaptıkları şey daha çok bilinsin.
…ve insanları yanımıza almaya çalışıyoruz.
Stratejimiz işe yarıyor gibi. Topluluğumuz her gün büyüyor.
Şimdiden 200'ün üzerinde bağışçımız var ve okul parasının %20'sine yaklaştık.
8,500 avro bağış topladık.
Desteğinizden çok etkilendik.
Tüm kalbimle teşekkür ederim.
Tabii bu zaferin kutlanması lazım.
Bugün bedava elma var.
-Büyük mü küçük mü? -Büyük.
Sağ ol.
Meteliksiz öğrenciler olduğumuz için
profesyonel meyve hırsızlığının yanında kendi beslenme stratejimizi geliştirdik.
Max ve Nono'nun mutfağı.
Bugün ne var Max?
Sardalyalı pilav.
Ve şeker.
Biraz fıstık ezmemiz de var.
Bıngıl bıngıl sandviç. Kahvaltı dediğin böyle olur.
Öğle yemeği, salçalı ekmek.
Bunun tadı güzelmiş.
Bal…
…sardalya…
…ve sarımsaklı tuz.
Tadı nasıl?
Balıklar bal yapmış gibi.
-Sadece hardallı ekmek mi yiyorsun? -Evet.
Büyükannem öğretmişti. Aile mirası bir tarif.
Gereken enerjiyi verir mi diyorsun?
Evet. Her şey var. Protein, Omega 3 yağ asitleri…
…sevgi.
‪11. GÜN - 725 KM ‪OBORSKÝ RYBNÍK - ÇEKYA
Yatağımızı yaptık.
İlk kez dışarıda uyuyacağız. Sevinçli misin?
Evet.
Ne kadar sinek kovucu sprey kaldı?
Sığmış.
Hayır! İğrençsin!
-Daha yüzümü yıkayacaktım. -Az ötede yıka.
Kaç geceyi dışarıda geçiririz daha sence?
Pekin'e kadar?
Saçma bir soru. Hiçbir fikrim yok.
Doğru.
Neyse. Hadi iyi geceler.
Günaydın Max.
Günaydın.
Dışarıda iyi uyudun mu?
Çok rahattı. Şuna bak. Manzaraya bak.
Evet.
Üçüncü haftadan sonra nihayet farkına varıyoruz.
Etraf egzotikleşmeye başlıyor.
Avusturya!
Dünyayı fethedebilirmişiz gibi geliyor.
Önce bu hayvanlar dünyasını…
…ve bu dağları.
Bu manyak dağları.
Çok güzel görünüyor
ama acayip yorucu.
Yine yokuş yukarı.
Avusturya'da bisikleti hep ittik. İnanılır gibi değil.
Nono terliklerini arıyor.
Kaybettim.
Ama asla pes etmem.
Avusturya'da bir bisiklet turu yapmayı düşünüyorsanız…
…boş verin, yapmayın.
900 kilometre sonunda nihayet bahis sonuçlanıyor.
Sadece terlikle gelmeyi başardım.
‪BERLİN'DEN VİYANA'YA TERLİKLE 820 KM ‪DEMİŞTİM SİZE!
Başardık! 1,000 kilometre.
‪20. GÜN - 1,000 KM ‪STEIERMARK - AVUSTURYA
İlk 1,000 gerimizde kaldı.
İnanamıyorum.
Bunu 14 kez daha yapınca
Pekin'e varmış olacağız.
HIRVATİSTAN CUMHURİYETİ
Nihayet dağlar azaldı.
Nihayet…
‪Nihayet denize gireceğiz!
İnanamıyorum!
Okyanus!
Tüm o lanet olası dağların ödülü bu.
Avusturya ve Slovenya'daki tüm o dağların ödülü işte bu.
‪37. GÜN - 1,820 KM ‪İSTİRYA - HIRVATİSTAN
Uyuyacağımız yeri bulduk.
Ve şimdi fark ettim ki bugün 9 Ekim
ve yarın benim doğum günüm.
Biraz tuhaf bir şey.
Ailem, kız arkadaşım, arkadaşlarım, bunu paylaşabileceğim kimse burada değil.
Böyle zamanlarda insan onları görmek, onlara dokunmak, sarılmak
güzel olmaz mıydı diye düşünüyor.
Neyse… Ama burada da Nono var.
-Bir şeyler yiyecek miyiz? -Evet.
Günaydın!
Mutlu yıllar!
Sağ ol dostum.
Seni sakallı şey!
Hediyem de bu manzara.
Gel!
MANZARAYA UYANMAK
Günaydın!
Yolculuğumuz Hırvatistan'da plaj tatiline benzedi.
Günde anca 50 kilometre gittik ve mayolarımızı hiç çıkarmadık.
Dünyanın en müthiş kamp alanını bulduk.
İnanılmaz bir güzellik.
Tamamen olağanüstü.
Şimdiye kadar hava durumu konusunda genelde şanslıydık.
Kıyılarda hızı saatte 100 km'yi bulan ani rüzgârlarla boğuşuyoruz şimdi.
Hiç ilerleyemiyoruz.
Bisikleti süremiyoruz çünkü devamlı sağa sola itiliyoruz.
Biraz bisikletleri iterek gideceğiz.
Bugün pek fazla ilerleyemiyoruz.
Ve artık güzel havaların yakında biteceğini tahmin ediyoruz.
46 günün sonunda AB'den çıkıyoruz.
Balkanlar'a hoş geldiniz.
Neredeyse 2,000 kilometre sonra şimdi Bosna Hersek'teyiz.
Yani Pekin'e sadece 13,000 km kaldı.
Doğuya doğru gittikçe yollarda daha fazla hayat görüyoruz.
Sadece hayvanlar değil, insanlar da daha meraklı ve daha ilgili.
Selam, ben Max.
İyi misin?
Merhaba.
Çin'e yolumuz 15,000 kilometre.
-Çin'e mi gidiyorsunuz? -Evet.
-Bisikletle? -Evet.
Meyve suyu ister misiniz?
Ya da bira?
-Burası benim arazim. -Güzel.
İsterseniz kalın.
Bugün ćevapčići var!
İnsanlar bizi davet edip…
…yemeklerini…
…ve hayatlarını paylaşıyorlar.
Süper fotoğraf.
Miro bize Boşnak danslarını öğretiyor.
Arnavutluk'ta Toma nasıl inek sağılacağını gösteriyor.
İbrahim de bizi Türkiye'ye hazırlıyor.
Ve genellikle hiç konuşmadan da anlaşabiliyoruz.
Arnavutluk'tan çıkıyoruz. Hâlâ Balkanlar'dayız.
Çok acayip yerlerden geçiyoruz.
Çok kasvetli. Ama insanlar yine çok cana yakın.
Buradaki insanların çok şeyleri yok
ama yine de ellerinde olanı bizimle paylaşmaları,
bizi evlerine almaları…
‪Bu tarif edilemez bir his.
Yol o kadar da kasvetli devam etmiyor.
‪62. GÜN - 2,865 KM ‪OHRİ GÖLÜ - KUZEY MAKEDONYA
Şu ana kadar 10 ülke geçtik
ama ilk kez biraz duraklayıp
bisikletleri birkaç gün bırakıyoruz.
Günaydın. 70'inci gün.
Yolda 70'inci günümüz.
16,150 avro bağış topladık.
Şimdi Yunanistan'a gidiyoruz.
Çok acayip. Hiçbir şey yok burada.
Hiçbir şey. İnsansız bölge.
Ama nerede istersek sürebiliyoruz. O çok iyi tabii.
‪71. GÜN - 3,119 KM ‪YUNANİSTAN'DA BİR YER
Kalkmak istemiyorum.
Çok soğuk.
İstemiyorum.
Birkaç gün içerisinde
geceleri sıcaklık donma noktasına kadar düşüyor.
Günden güne hava daha da soğuyor.
Ve artık bugün çadırda uyumak istemiyoruz.
Havaya da uygun bir şekilde
Yunanistan bizde biraz kasvetli bir etki bırakıyor.
En azından gerçekten de hep çadırda uyumak zorunda kalmıyoruz.
Bisiklet sürmek her gün daha da keyifsizleşiyor
ve plaj tatilimiz farklı bir hâle bürünüyor.
Nasıl?
Tadı kötü ama insanın içini ısıtıyor.
Hava daha da soğur mu sence?
Sanırım bu, kışın Türkiye'den geçerken olacakların bir fragmanı sadece.
-Çıkmak istemiyorum. -Ben de.
Hava yağmurlu, rüzgârlı ve soğuk ama içerisi çok rahat.
Bugün yağmur, yarın yağmur, sonraki gün de fırtına varmış.
Tam bisiklet havası yani.
Rüzgâr arkadan esse bari.
-Ne olsa? -Arkadan esse.
Evet, hep arkadan esti çünkü, değil mi?
-Öyle bir şey yok galiba. -Arkadan esen rüzgâr yalan.
Evet, bence de. Aynı iklim değişikliği gibi. O da yok.
Yağmur yağıyor, rüzgâr esiyor.
Birazdan hava kararacak ve hâlâ yatacak bir yerimiz yok.
Berbat bir durum. Hiç eğlenceli değil.
Böyle anlarda insan her şeyi sorgulamaya başlıyor.
‪Sırılsıklam olduk. Sırılsıklam.
Tam da daha kötüsü olamaz diye düşünürken…
Abi ya…
3,000 kilometre sonra lastiğim ilk kez patladı.
Hayatımda hiç lastik değiştirmedim.
Max'ın bana göstermesi gerekecek.
Belli ki Nono hatırlamıyor ama yolculuğumuzdan hemen önce
bir bisikletçide gerçekten her şeyi öğrenmiştik.
Tam dört saat boyunca.
O ara biraz dalgınmışım herhâlde.
Bu ne ya? Sıçtığımın sibobunu amma uzun yapmışlar.
Nono işi sadece bir saatte bitirmeyi başardı.
Ve daha sonra lastik tam bir gün dayandı.
Bu iş çok sinirimi bozmaya başladı.
Eh, Nono, iyi arkadaşlar ne için vardır?
Adil bir iş bölümü için mi?
On hafta hiç lastiğim patlamamıştı…
…ve şimdi…
‪İKİ GÜNDE İKİ PATLAK
Teşekkürler Max.
‪Bu andan itibaren ‪benim kişisel bisiklet tamircimsin.
-Bugün… -…yolculukta üçüncü ayımız.
Evet, üç ay. Manyak bir şey.
‪DAHA EĞLENCELİ OLAMAZDI
Üçüncü ayımızı kutlamak için güzelce süslendik.
Çok havalı olduk bence.
İşte. Türkiye'ye hoş geldin canım.
Avrupa'nın son sınırı.
-Bizimle gurur duyuyorum. -Evet!
Noel'den birkaç gün önce İstanbul'a ulaşıyoruz.
‪100. GÜN - 3,586 KM ‪İSTANBUL, TÜRKİYE
Yıllardır evden uzaktaymışız gibi hissediyoruz.
Ne kadar uzağa gittiğimizi ilk kez fark ediyoruz.
3,500 kilometre. Tour de France bu kadar sürüyor.
Bu yeni kültürün içine dalmak için zaman ayırıyoruz.
Çadırı tamir edip bisikletleri hâle yola koymak için de.
Okul için bağış kampanyamız da Noel zamanı hızlanıyor.
-Mutlu Noeller! -Mutlu Noeller!
Sevgi bayramında destek de iyice artıyor.
Her bağışın sponsorlarca ikiye katlanacağı bir kampanya başlatıyoruz.
24 Aralık'a kadar tüm bağışlar ikiye katlanacak.
Noel'in hemen öncesinde okulun yarısını topluyoruz.
Bağışlar 26,000 avroyu geçti.
Peki bizim hediyemiz? Noel'i yalnız geçirmeyeceğiz.
Buraya gelmemiz üç buçuk ay sürdü.
Kız arkadaşlarımız ise uçakla üç buçuk saatte geliyor.
Ve sonra Max için veda vakti geliyor.
Vefakâr yoldaşlarıma veda vakti.
Dört yıl boyunca iyi günde kötü günde yanımda oldunuz.
Artık sizden ayrılma vaktim geldi.
Aptalca bir fikirdi.
Noel arifesinde evimizde gibi hissediyoruz.
İki hafta moladan sonra tekrar ayrılmak bu yüzden daha da zor geliyor.
Yolda 126'ncı günümüz.
Kapadokya'ya ulaştık.
‪126. GÜN - 4,330 KM ‪KAPADOKYA, TÜRKİYE
Yine ikimiz kalıyoruz.
Ama kısa süre sonra beklenmedik bir yol arkadaşımız oluyor.
Yeni yıla yetişiyor.
Gerçek kış.
Kapadokya bir masallar diyarı gibi görünüyor.
Birkaç hafta önce azıcık rüzgâr ve yağmurdan şikayet ediyorduk.
Kapadokya'da çadırdayız.
Hava çok soğuk. Her şey dondu. Gerçekten her şey.
-Umarım çok kar yağmamıştır. -Ne kadar soğukmuş?
Eksi sekiz.
Bu kadar soğukta hiç dışarıda uyumamıştım.
‪Tüm kıyafetlerim üzerimde uyudum.
Kalın eldivenler, bere, kapüşon…
Yine de gece soğuktan uyandım.
Ne kadar iyi planlarsanız planlayın
Almanya'dan Çin'e bisikletle giderken bir kısmı kışa denk gelmek zorunda.
Ocak ayında Türkiye'nin doğusuna çok kayakçı gelir.
Bu yıl iki tane de bisikletçi geliyor.
Bütün gün kar yağdı. Herhâlde 30 santimetre yağmıştır.
İlerlemek çok zor. Devamlı kayıyoruz.
Merhaba!
Ama tam da böyle olaylardan ötürü yine de çok eğlenceli.
-İyisin, değil mi? -Evet.
Kış lastiğimiz yok sanırım.
Ayakkabıma bayağı kar doldu.
Bize "Kışın Türkiye olmaz" diyenler vardı ya?
Sanırım bunu kastediyorlardı.
Böyle yağmaya devam ederse durmamız lazım. Böyle devam edemeyiz.
Bir yer bulmamız lazım.
Evet, doğru diyorsun.
Bizi esas endişelendiren, Doğu Anadolu'ya gidiyor olmamız.
Türkiye'nin en soğuk ve en yüksek bölgesi.
Birkaç güne 1,000 metre daha tırmanacağız.
Aşağıda bile süremiyorken orada ne yapacağız, bir fikrimiz yok.
Ama bu tam da projemiz için kullanılabilecek bir durum.
Neden bağış yapmalısınız?
Eğitimin ülke sınırlarıyla kısıtlanmaması gerektiğine inanıyoruz.
Guatemala'da nüfusun %25'i okuyamıyor ve dört işlem yapamıyor.
Herkes bağış yapabilir.
64 avro ile bir çocuk tam bir sene okuyabilir.
Belki de kar sayesinde biraz daha ilgi çekeriz.
Ama bugün bisiklet sürmek yok.
Ayrıca karda yemek pişirmek, duş almak ve en önemlisi uyumak da çok zor.
O yüzden geceyi dışarıda geçirmek istemiyoruz.
Doğaçlama yapmaya çalışıyoruz.
Pardon, bir şey soracağım. İngilizce? Yok mu?
Çin.
-Çin? -Çin.
Türkiye, İran, Türkmenistan, Özbekistan, Kırgızistan…
Aslında sadece bir cami sormak istemiştik
ama Kadir hiç tereddüt etmeden bizi çay ocağında ağırlamayı öneriyor.
Bu mekanın ortasında, yerde yatacağız şimdi.
İşte Türkiye'deki konukseverlik.
Kadir, olmayan Türkçe bilgimiz için bizi affediyor
ve zamanında Avusturya'da yaşadığını anlatıyor.
-Avusturya. -Avusturya.
‪-Lindenhof. ‪-Lindenhof 154.
Birkaç ay önce de oğlunu kaybetmiş.
Ziyaretimizden ne kadar mutlu olduğunu fark edebiliyoruz.
Yolculuktan sonra da Kadir'le iletişimimiz devam ediyor.
136'ncı gündeyiz.
Tüm gece kar yağdı. Hâlâ yağıyor.
Bu havada size bisiklet değil, eşek lazım.
Doğu Anadolu'nun dağları buralıların dediklerini doğruluyor.
Göz kamaştırıcı güzellikte…
…ve deli gibi soğuk.
İki çift kayak çorabı,
‪üstüne de kalın kış botu giydim.
Ayaklarım buz kesti.
Altı hafta boyunca karlar içinde ilerledik.
Bazen günde anca 30 kilometre gidebildik, buz fırtınalarına yakalandık
ve bazı anlarda neden burada olduğumuzu bile unuttuk.
Başından beri ilk kez bu yolculuktan keyif almıyorum.
Hava güzel olsun, yaz olsun istiyorum.
Sinirleniyorum resmen.
Ama şimdi bir mola verdik, telefonlarımıza baktık.
Burada ne yaptığımızı izleyen insanlardan o kadar çok mesaj gelmiş ki…
Bu da devam etmemiz için bizi motive ediyor.
‪EKSİ 18 DERECEDE İNSANA MOTİVASYON GEREKİR ‪GÖZLERİNİZDEN ÖPÜYORUM
‪ASLA VAZGEÇMEYİN
‪BU PROJE ÇOK ÖNEMLİ! DEVAM EDİN!
‪DAHA İYİ BİR DÜNYA DÜŞLEYENLERE ‪İLHAM KAYNAĞISINIZ
‪-İNANILMAZSINIZ! SEVGİLER ‪-TEŞEKKÜRLER
‪-DAYANIN! ‪-BOL ŞANSLAR!
Ve sonunda Türk gazetelerine çıkıyoruz.
Ve tüm dünyadan birçok başka yayın organına.
Türk kışı, bağış kampanyamızı öyle hızlandırıyor ki donmamıza değiyor.
KAŞLARIM DONDU
Dört buçuk ayın sonunda İran sınırına ulaşıyoruz.
‪141. GÜN - 5,290 KM ‪DOĞUBEYAZIT, TÜRKİYE
Pek çok arkadaş ve akrabamız
‪buradan geçmek istememize ‪şüpheyle yaklaştı.
Ülkeyi ve insanlarını tanıyacağımız için inanılmaz heyecanlıyız.
Özellikle de hayal ettiklerimizle gerçek arasındaki farkları merak ediyoruz.
‪Kıştan sıkıldık artık.
İran, geliyoruz!
Şöyle diyelim. İran trafiğine alışmak biraz zaman alıyor.
Hiç keyifli değil.
Hatta sonunda taraf değiştirmek zorunda kalıyoruz.
Önde yer olmayınca pek hoş değil tabii.
Bu acıttı cidden.
Ama tam da burada İran en güzel yanlarını gösteriyor.
Nemat önce bizi kamyonla 50 km götürüyor, sonra da evine davet ediyor.
Geleneksel bir Fars akşam yemeğine.
Onun adı Ali.
Bunlar da Max ve Nono.
-Beyazlar İran. -Beyazlar İran.
Hangi tarafı tutuyorsunuz? İran mı, Japonya mı?
‪İran.
EVİNİZDEYMİŞSİNİZ GİBİ HİSSEDİN
Yolculuğumuz boyunca çok fazla konukseverlik gördük.
Ama İran bunu abartıyor.
-Hoşça kalın. -Güle güle.
-Selam. -Selam.
Her yerde insanlar bize selam veriyor, bizi durdurup yemeklerini paylaşıyorlar.
Teşekkürler.
Kısa bir yemek molası verdiğimizde Ahmed'le karşılaştık.
Ahmed evinden yemek getirip bize ikram etmekte ısrar etti.
Şimdi birlikte yemek yiyoruz.
Bu Ahmed.
Almanya'da bize imkânsız gibi gelen, burada tamamen normal.
Hiç tanımadığımız insanlar bizi rahatlıkla evlerine davet ediyorlar.
Hiç çadırda uyumuyoruz. Neredeyse her gece biri yatak veriyor.
Avrupalılar olarak buralılar için ender görülen bir türüz.
BURAYA GELMEDEN ÖNCE İRAN HAKKINDA NE DÜŞÜNÜYORDUNUZ?
Bizimle ve dünya görüşümüzle çok ilgililer.
Ama İranlılar en çok da
fikirlerini, kültürlerini, dillerini aktarma fırsatı yakaladıklarına memnunlar.
Burada yeni yıl ilkbaharda başlar.
21 Mart 2019'da İran yeni yılı 1398'i kutluyoruz.
"Mutlu yıllar" nasıl diyorsunuz?
Çok iyi!
Ve burada tanıştığımız herkesi birleştiren bir konu var.
Onları iyi hatırlamamızı
ve İran'a medyada gördüğümüzden farklı bir açıdan bakmamızı istiyorlar.
…ve bu mesajınızı Almanya'ya taşıyacağız.
Aksini söylemek imkânsız.
İran'a âşık olduk.
Kültürü sevdik.
İnsanları sevdik.
Merhaba.
Yemekleri sevdik.
Yani… Yemeklerin çoğunu.
Acı mı?
Vay… Max, Magnam ister misin?
Garip…
‪Başta bizi en çok endişelendiren ülke, ‪yani İran,
nihayetinde en güvende hissettiğimiz ülke oldu.
161'inci gün.
Çölden geçmek üzere yola çıkacağız. Önümüzdeki 100 kilometrede şehir yok.
O yüzden bol bol stok yaptık.
Hiç bu kadar yiyeceğimiz olmamıştı sanırım.
Sola döneceğiz.
Tahran'a 600 kilometre kala, Yezd'den hemen sonra
‪insansız bölgeye giriyoruz.
‪173.GÜN - 5,836 KM ‪NEDUŞEN, İRAN
Tamamen kendi başımızayız.
‪Elimizde ne varsa ‪onunla yetinmek zorundayız. Çılgınlık.
Ama çok güzel. Çok hoşuma gitti.
‪Çok özgür hissediyorum.
İran'da bir başımıza! Saatte 50 kilometre!
Tam da daha iyisi olamayacak gibiyken…
İran'ın ortasındayız. Tam beş aydır yoldayız.
‪Şimdi telefonuma baktım.
Birisi büyük bir bağış yapmış ve okul parasını tamamlamışız.
Başardık! Okulu yapmayı başardık.
‪Beş ayda!
İnanamıyorum.
Okulu yapabileceğiz.
Evet, başardık. 53,000 avro topladık.
-Tüm kalbimizle çok teşekkür ediyoruz. -Çok teşekkürler.
Şimdi anca farkına varıyorum.
Beş aydır bisiklet sürmemizin amacına gerçekten ulaştık.
‪Okulu yapabileceğiz.
Neredeyse… Bilemiyorum… Sevinçten patlayacağım.
Bir anda birisi 12,000 avro bağışladı.
12,000 AVRO İSİMSİZ OLARAK BAĞIŞLANDI
Ve bir anda, işte orada.
Bu sayı.
50,000 avro.
Hedefimize ulaştık.
Sonra insan duraklayıp bir düşünüyor. Bir dakika.
Hedefimiz ne ki?
Bağışlar mı?
Okul mu?
Yoksa kendi yolculuğumuz mu?
Bu senaryoya hazırlıklı değildik.
Bu kadar kısa sürede bu kadar bağış geleceğini düşünmemiştik.
Hep Pekin'e kadar gideceğiz diyorduk.
Şimdi kendimizi kanıtlamak için mi yola devam etmeliyiz?
Hedefsiz kalıyoruz.
Tam da bu belirsizlik esnasında Nono ve kız arkadaşı ayrılıyor.
Çok fazla uzak kaldık.
Çok uzun süre görüşemedik.
Bitmeyecek de.
Gel.
Hiç keyfim yok. Daha üç ayımız var.
Keşke bitse.
Yolculuğun en kötü hissettiğim anı bu. Hiç hevesim kalmadı.
Burada yaptıklarımızdan dolayı…
…kişisel ilişkiler zarar görmeye başlayınca
insanın hevesi kaçıyor.
Daha Tahran'dayız.
Dün buradan Hamburg'a uçak biletinin kaç para olduğuna baktım.
Sonra bu yorumları, mesajları ve bağışları görüyoruz.
Bunları insanlar gönderiyor.
‪Arkamızda binlerce gerçek insan var ‪ve burada yaptığımız şey inanıyorlar.
Bir bisiklet yolculuğundan daha fazlasının bir parçası olduğumuzu anlıyoruz.
Takipçi sayısı, kilometre veya bağışla ölçülemeyecek bir şeyin.
Henüz hedefe varmadık.
Eve değil, sıradaki ülkenin büyükelçiliğine gidiyoruz.
İzole, otoriter bir devlet.
Orta Asya'da vize kuralları en katı olan ülke.
Türkmenistan yönetimine bir mektup yazıp
neden oradan geçmek istediğimizi anlatacağız.
Evet. Kim olduğumuzu, ne yaptığımızı, neden oradan geçmek istediğimizi
ve oradan sonra nereye gideceğimizi yazmamız lazım.
Ayrıca şimdiden kesin olarak hangi gün ülkeye gireceğimizi söyleyip
‪tam olarak o gün girmemiz lazım.
Biraz… Ama neyse…
Sevgili Kral Bey…
Tahran'da sonraki günlerimiz vize maratonu ile geçiyor.
Ayrıca İran vizemizi de uzatmamız
ve dört kez Çin Büyükelçiliğine gitmemiz gerekiyor
çünkü her gittiğimizde vize için bazı belgeler eksik çıkıyor.
Dört günün sonunda her şeyi toparlıyoruz.
Biking Borders, bir bisiklet yolculuğundan fazlası olmaya devam edecek.
Guatemala'daki okulun inşaat çalışmaları başlarken
bağış kampanyasına devam ediyoruz.
Eğitim konusunda daha çok farkındalık yaratmak istiyoruz.
İkinci bir okula da yetecek kadar bağış toplayamayacağımızı kim söylemiş?
191'inci gün.
Son günler biraz telaşlı geçti.
Yarın nihayet Tahran'dan ayrılıyoruz.
Meşhed'e, oradan da Türkmenistan'a gideceğiz.
Anlam bunalımımız ve Tahran'da üç hafta duraklamadan sonra
yeniden Pekin'e doğru yol almak çok iyi geliyor.
Türkmenistan yolundayken İran'ın nefes kesen manzaraları
ve iyi insanlarıyla nasıl kalbimizde yer ettiğini tekrar fark ediyoruz.
Hoşça kalın.
Güle güle.
Gideceğimiz ülke yılda sadece 7,000 kadar turist alıyor.
İkisi biziz. Ve ilk kez zaman kısıtlamamız var.
Bu İran'daki son günümüz
‪ve yarın sanırım yolculuğumuzun ‪şu ana kadarki en zorlu kısmı başlayacak.
Türkmenistan'dan beş günlük transit geçiş vizemiz var.
Bu beş günde neredeyse 600 kilometre bisiklet sürmemiz gerekiyor.
Max'tan uzağa gittim biraz
‪çünkü bunu başaracağımızdan…
…şüphelendiğimi duymasını istemiyorum.
Çünkü bu yolculukta sadece bir gün 100 kilometre sürdük,
onun dışında hiç sürmedik, ama şimdi her gün en az 100 kilometre…
Evet, bisiklet üzerinde yarım yıldan sonra bile
100 kilometre hâlâ bizim için çok.
Türkmenistan'da kalış süremizi aşarsak
günde 1,000 dolara kadar ceza alabilir, hatta en kötü ihtimalle hapse girebiliriz.
TÜRKMENİSTAN SINIRINDA UYUYORUZ
Bu çadırımız, bu da gümrük kapısı. Arada iki metre var.
‪Böylece sabah saat altıda, ‪kapı açıldığı anda
hemen Türkmenistan'a girecek ve hiç zaman kaybetmeyeceğiz.
Açıkçası biraz gerginim.
‪Her şey yolunda giderse
yapabileceğimizi biliyorum ama…
Birazcık gerginlik var. Bu gece çok rahat uyuyamayacağım.
Hiçbir şey ters gitmemeli.
Bu iyi bir işaret mi yoksa kötü mü, bilemiyoruz
ama sınırdan geçmek isteyen sadece biz varız.
-Tamamen terk edilmiş. -Tamamen.
Bir saat bekliyoruz ve sonra iki kez üzerimiz aranıyor.
Kamerayı kapatıyoruz.
‪Kamera ekipmanlarımız ‪sınırdaki askerleri şüphelendiriyor.
Ama yeterince zararsız görülüyoruz ve üç saatin sonunda İran'dan çıkıp
Türkmenistan'a giriyoruz.
‪205. GÜN - 7,512 KM ‪TÜRKMENİSTAN SINIRI
Serbest hareket edemiyoruz. Rotamız devlet tarafından belirlendi.
50 kilometrede bir yapılan kontrollerde pasaportlarımızı askerlere gösteriyoruz.
O kısımları kameraya çekmiyoruz.
İnternete erişim tüm ülkede yok.
‪Ama her yerde deve var.
Tabii çok yavaşız.
Anca 50 kilometre geldik.
‪Tüm yol rüzgâr karşıdan esti. ‪Hava kararmak üzere.
Bugün gitmemiz gereken yolu gidemeyeceğiz. Saat dört oldu bile.
Başım acayip ağrıyor.
Şimdi gidebildiğimiz kadar gitmek istiyoruz.
Hava iyice kararana kadar.
İlk günün sonu.
80 kilometre sürebildik
‪ve galiba hasta oluyorum.
Olamaz. Çok kötü hissediyorum. Her yerim ağrıyor.
Her yerim.
Kendimi evde hayal ediyorum.
‪Sobanın karşısında yatıyorum ‪ilaç ve çay içiyorum.
‪Ve yarın 100 kilometre ‪bisiklet sürmüyorum.
Bir şey kaptım.
Çok fena karnım ağrıyor.
‪Bu durum programımıza hiç uymuyor.
Gecemiz huzursuz geçti.
Nono habire uyandı, ateşlendi, midesi bozuldu
ve gece bugün kesin hastaneye gitmesi gerektiğini söyledi.
Onu hiç böyle görmemiştim yani gerçekten berbat hissediyor olmalı.
Ama en yakın hastane Marı'da.
100 kilometre uzakta ve onaylanmış rotamızda değil.
Ama ben artık devam edemiyorum.
100 kilometre için dört kez araç değiştiriyoruz
ve hastaneye toplam dokuz saatte ulaşabiliyoruz.
Hemşirenin İngilizcesi bizim Türkmencemiz kadar.
Birkaç dakika içinde durumun kontrolünü kaybediyoruz.
Birden üç Türkmen kadın çıkageliyor. Anlaşmamıza yardımcı olmak istiyorlar.
Mavi bornozlu adam mı? Onun ne yaptığı hakkında bir fikrimiz yok.
Bana birtakım haplar veriyorlar.
‪Ne olduklarını bilmiyorum. ‪Fark etmez. Belki bir işe yararlar.
15 dakika sonra iki yeni adam geliyor.
‪Kimliklerimizi istiyorlar. ‪Devlet görevlileri.
Bir Türkmen hastanesinde iki Avrupalı. Rotalarından uzakta. Mantıklı.
Nono tek başına başka bir hastaneye götürülecek,
‪ben ise bir otele.
Bana oraya gidemeyeceğimi söylediler ve bu ucuz pansiyona getirdiler.
Nono ne yapıyor, hiçbir fikrim yok.
O esnada ben ikinci hastanedeyim.
Nedenini bilmiyorum.
‪Ama buradakilerle de ‪hoşça sohbet ediyoruz.
Bu uzun günün sonucu…
Kıçımdan bir iğne.
‪Ve çok hoşuma gittiği için, bir tane daha.
Bir tane daha mı? İki tane mi?
İki.
‪Bir, iki!
-İki tane mi gerekiyor? -İki.
Benimle ne isterlerse yapsınlar.
Ne yaptıklarını biliyorlardır.
Ateş, karın ağrısı, kusma…
Of ya. Bu ülkede kalmayı hiç istemiyorum.
İnsanlar çok iyi, çok yardımsever. Ama ülkeyi bu hastalıkla özdeşleştirdim.
Türkmenistan'ı biraz daha farklı hayal etmiştik.
Bisiklet sürmek artık hiçbir şekilde mümkün değil.
Kalan iki günümüzde yetişemeyiz, hele Nono bu hâldeyken.
Kamyon şoförü Oraz bizi 300 kilometre götürüyor.
İğrenç kokan enerji içeceğini bize içirmeyi başaramasa da
bizi aldığı için ona minnettarız.
Böylece hastanenin dışında da bazı Türkmenlerle tanışabiliyoruz.
Neredeyse 10 saat kamyonla gidiyoruz
ve gece geç vakit nihayet Türkmenabat'a ulaşıyoruz.
‪Özbekistan sınırında.
Zamanında yetişmeyi başarıyoruz.
‪211. GÜN - 8,412 KM ‪TAŞKENT, ÖZBEKİSTAN
Özbekistan'daki bir klinikte ağır bir mide enfeksiyonu olduğum anlaşılıyor.
Antibiyotik alıyorum. Ama bu sefer İngilizce çevirmenim var.
Özbekistan'ın başkenti Taşkent'te birkaç gün dinlenip iyileşiyorum.
Nihayet yine bisikletteyiz. Çin'den önceki son ülkeye gidiyoruz.
‪Kırgızistan.
Burada "Kırgız'ın kanadı atıdır" diyorlar.
Kaç yaşında olursa olsun, bu ülkede herkes ata binebiliyor gibi.
Biz de bazen bisikletleri değişmek istiyoruz.
Bisikletlerimizde o kadar zarif görünmesek de
biz de kanatlanmış gibi hissediyoruz.
Burası tarif edilemez derecede güzel. Büyülendim gerçekten.
Sabahtan akşama doğadayız.
‪Şehirlerden ve ana yollardan geçmiyoruz
ve bazen bir Indiana Jones filminde gibi hissediyoruz.
Son metreler.
İyiydi kanka!
Oğlum ya…
‪218. GÜN - 8,921 KM ‪ISSIK GÖL - KIRGIZİSTAN
Dün hava karardığında bu evin önündeydik.
Kimiz, ne yapıyoruz, nereden geliyoruz bilmeden
bizi içeri davet edip masaya oturttular.
Çay içtik ve yemek yedik.
İnsanların bu kadar sıcak ve açık olmaları inanılmaz.
Almanya'da böyle bir şey yapabileceğimi asla düşünemiyorum.
Böyle anlar beni
‪şu ana kadarki yaklaşımlarımı ‪tekrar düşünmeye itiyor.
Burada insanlar oldukça basit koşullarda yaşıyorlar.
Genelde tarımla geçiniyorlar ve çoğu zaman akan suları bile yok.
Burada oturan küçük çocuk hayatında hiç bisiklet sürmemiş.
Demin ona bir tur sürebileceğini söyledim. Çok heyecanlandı.
-Teşekkürler. -İyi yolculuklar.
‪Çok güzeldi.
Hoşça kalın. Çok teşekkürler.
Adın ne?
Adım Max.
Senin adın ne?
Onmaz.
Onmaz, tanıştığımıza memnun oldum.
Adım Bikdad.
Adım Nono.
-Nono. -Nono.
Adın ne?
Benim adım Max.
-Da… -Da?
Tahminimce adı "Da" değil.
İki ay önce eve geri dönmeyi düşünüyorduk.
İyi ki dönmemişiz.
Burada oturuyoruz.
‪Kırgızistan'da bir yer. ‪Steplerde, bir yurdun önünde.
‪Bisikletle geldik.
Yakında 10,000 kilometre olacak. Çin'e çok yaklaştık.
Son yedi ay içinde olanlar…
…gerçekten akla hayale sığmaz.
Yıllardır yoldaymışız gibi geliyor.
Görece bu kadar kısa bir zamanda
bu kadar şey yaşayabildiğim için minnettarım.
Bunu yapabilmemiz, bunları yaşayabilmemiz inanılmaz.
Bu, hayatta bir kez olacak bir şey ve asla unutmayacağım.
Çok minnettarım.
‪229. GÜN - 11,450 KM ‪URUMÇİ GARI, ÇİN
BURADA ÇOK FAZLA İNSAN VAR
Burası bisikletle gitmekten biraz farklıymış.
Tamamen gerçeküstü.
Farklı bir dünya. Geçtiğimiz ülkelere göre çok modern.
Türkmenistan'la aralarındaki farklar anlatılacak gibi değil.
Üç gün önce Çin sınırından geçtik. Sincan Bölgesine.
Son üç gün boyunca kendimi devamlı şüpheli gibi hissettim.
Günde en az altı yedi kez kontrol edildik.
Her seferinde çantalarımızı boşaltmamız gerekti.
Her seferinde sorgulandık, kâğıtlar imzalattılar.
‪Ne oluyor, hiç anlamadık.
Gerçekten çok stresli, çok yorucu.
Sincan Özerk Bölgesi devamlı mutlak gözetim altında.
Restoran ve süpermarketlerde bile kimlik kontrolü yapılıyor.
Hareket serbestliği sıfır.
‪Bu yüzden ‪bölgeyi trenle geçmeye karar veriyoruz.
-İçecek misin onu cidden? -Açım.
Otuz saat kapalı kalmak tuhaf geliyor.
Yine bisiklete bindiğimize sevineceğimiz kimin aklına gelirdi?
Artık sırada Pekin var.
-Merhaba! -Merhaba!
Çinlinin kanadı da belli ki Scooter'ıymış.
Bir şekilde araya karış ve sürüyle birlikte ilerle.
Bir şehir bitiyor, diğeri başlıyor.
‪Doğa yok.
Buna karşılık şehirler hayat dolu. Bedava kültürel program.
Nasıl yapıyor, çok acayip.
Ben de deneyebilir miyim?
Sanırım bunun için yeterli niteliklere sahip değilsin.
Mother. Böyle mi?
Grandmother. Buradaki grandmother.
Greatmother.
‪-Grand. ‪-Great.
‪-Grand. ‪-Grand.
-Grandmother. -Grandmother.
Evet, güzel!
Çok zor.
Evet! Çok zor.
Başka hiçbir ülkede gelenekselle modernin bu kadar iç içe geçtiğini görmemiştik.
Çin her açıdan tam bir duyusal aşırı yüklenme yaratıyor.
Dokuz ayın sonunda artık her gün selede oturmaya alıştık
ama yine de nihayet o gün geldiği için mutluyuz.
Bisiklet üzerinde son gün.
-Son gün! -Son!
‪246. GÜN - 15,239 KM ‪PEKİN'DEN HEMEN ÖNCE
62.
-İnanılmaz. -Kesinlikle inanılmaz.
Pekin'in dış bölgelerine ulaştık.
18 kilometre kaldı.
Tam 10 kilometre kaldı.
Kafandan bir geçir.
Bu ana gelene kadar neler yaşandı.
Ben şimdi yaptım.
Hepsi bizi selamlamaya gelmiş.
‪TİANANMEN MEYDANI, PEKİN
Geldik.
Başardık!
246 günde Pekin'e varıyoruz.
15,000 kilometrenin tamamını bisikletle gitmedik
ama bu önemli değil.
Zaten hiçbir zaman iddialı bisikletçiler değildik,
‪hâlâ değiliz ve olmayacağız.
Bisiklet yolculuğumuz Pekin'de sona eriyor.
Ama dediğimiz gibi…
‪…esas hedef Pekin değildi.
Hanımlar, beyler. Guatemala'ya hoş geldiniz, saat öğlen 12.
‪30 SAAT SONRA ‪GUATEMALA ŞEHRİ
Biz bisikletteyken
dünyanın öbür ucunda çok daha önemli bir yolculuk başlamıştı.
PARAJE XOLJOC OKULU
Guatemala'daki küçük bir köye, Paraje Xoljoc'a gelince
fikirlerimizin son dokuz ayda neye dönüştüğünün farkına varıyoruz.
Üçüncü sınıfları alkışlıyoruz!
Hoş geldiniz.
Adım Vaillan Antonio Ritanopez.
Tüm ilkokulu temsilen konuşuyorum.
Teşekkürler Nono.
Teşekkürler Max.
Okulumuz için teşekkürler.
137 çocuk bağışlar sayesinde gerçek bir ilkokula gidebilecek
ve bizim doğuştan cepte gördüğümüz eğitimi alma şansına erişecek.
Guatemala'da bir gelenek var.
Çocuklar, gelecek için hayallerini çizip inşaat alanına gömüyorlar.
Böylece çocukların hedefleri okulun temeli oluyor.
Bizim de hedefimiz tam olarak bu değil miydi?
Bence hedef hiçbir zaman
Pekin veya toplam bağış meblağı gibi belirli bir kesin sona ulaşmak değil.
Bir sonraki adımın yolunu açan bir adım sadece.
Kendimiz ya da bir başkası için.
Ve en iyisi de
bu adımları birlikte atmak.
‪Okulun yapılmasını mümkün kılan ‪herkese teşekkürler.
Yolculuktan kısa bir süre sonra bağışların toplamı 100,000 avroyu buldu
‪ve Guatemala'da ‪ikinci bir okul inşa edildi.
‪Yardım kuruluşu Pencils of Promise ‪iki okula da 10 yıl destek olacak.
‪bikingborders.com adresinde ‪bağış kampanyası hâlâ devam ediyor.
Hadi Max, boya! Daha hızlı!
Daha güzel boya!
UMARIM BURAYI TEKRAR BOYARLAR
‪Alt yazı çevirmeni: Ozan Molva