Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
Nie mówię, że będzie łatwo.
Ale będzie warto.
Wszystko stanie się możliwe.
Ludzie zwalają to na szczęście, przeznaczenie, karmę…
Co zawsze prowadzi do porażki?
„Nie potrafię”,
„Poddaję się”,
ale nigdy: „Będę walczył o to, czego naprawdę pragnę”.
Jeśli nie walczysz o to, czego pragniesz…
- Przegrywasz. - Co ty o tym wiesz?
Ojciec po studiach załatwił ci pracę.
- Laura już siedem lat jej szuka. - Mniej.
- Każdy ją spławia. - Nie każdy.
„Chcieć to móc” też ma swoje granice.
Będzie pracować przez większość życia.
Będzie szczęśliwa tylko wtedy, gdy będzie robić to, co lubi.
Nie warto o to walczyć? Walczyć o swoje marzenia?
Tak, ale posłuchaj…
- Następne piwko? Stawiam. - Poproszę.
Panie Złote Myśli.
Zawsze marzyłeś o pisaniu bzdur w Internecie?
Jestem dziennikarzem śledczym i korzystam z pewnych źródeł.
- Serio? - Jeszcze trzy poproszę.
Napisałeś „Lęk, stres i inne fałszywe choroby”.
Ludzie za dużo narzekają.
A „Moje matki są lesbijkami i mnie to kręci”?
To autentyk! Facet z Sewilli. Biedak.
„Zdobądź ją, przekonując, że chodziliście razem do szkoły”.
Udowodniono 100% skuteczność.
Jasne.
Wybierz jakąś dziewczynę. Dowolną.
- Zakład o piwo. - Dobra!
- Blondyna. - Gapisz się na nią cały wieczór.
No dobrze.
Lauris, nie czekaj na mnie.
Wybacz, wylałam ci drinka.
- Drinka? Nie mam żadnego drinka. - Więc ci postawię.
- Zamierzałeś ją poderwać? - Nie. To znaczy tak.
Ale nie dlatego, że chciałem…
Będę szczery. Założyłem się z przyjaciółmi.
Głupi zakład, że uda mi się ją wyrwać.
A ja założyłam się z przyjaciółkami, że wyrwę ciebie!
- To one. - Ach tak.
Pomóż mi. Nie chcę im stawiać pieprzonej kolejki.
- Wiem, jak cię uwieść. - Czyżby?
Spojrzenie.
Patrz.
Opuszczam brodę.
Rozchylam trochę usta.
Potem patrzę w górę, jakbym była…
odrobinę zdezorientowana.
A potem…
Buu!
Teraz chcesz się ze mną napić.
Idealnie.
Przepraszam.
- Hej! - Za chwilę.
Nie podoba mi się tu. Nie ma czasu, chodźmy stąd.
Ja idę. Przepraszam.
Dobra…
- Co robisz? Chodź. - Nie możemy tu zostać?
Nie, tutaj nie.
Posłuchaj. Dziś szukam kogoś…
tylko do zabawy. Chcę się z tobą pieprzyć i o tobie zapomnieć.
Co zawsze psuje wspaniałe noce?
Dzień po.
Zadzwonisz, wkurzasz. Jeśli nie, jesteś fiutem.
Potem poznajesz rodzinę i udajesz, że ją uwielbiasz.
- Nie znoszę tego. - Jak każdy!
Bliższe poznanie kogoś wszystko psuje.
Cieszmy się tą nocą i już nigdy się nie spotkajmy.
Będzie idealnie. Nic nie może pójść źle.
- Szybko, rano muszę wcześnie wstać. - Kurwa.
Boisz się?
- Czy się boję? Nie znasz mnie. - Mamy umowę!
Widzimy się na zewnątrz.
A twoje przyjaciółki?
Te dziewczyny?
Nie znam ich.
Chwileczkę.
- Uciekaj. - Dlaczego?
Ukradłam ten kask.
Nie ma pośpiechu. Co ty robisz?
Hej! Czerwone światło!
Chcesz nas zabić?
Zawsze jesteś taki irytujący?
Dokąd idziemy?
Jak myślisz?
Może najpierw się napijemy?
Mówiłam, że nie mam czasu.
- Pięciogwiazdkowy hotel. - Można?
- Czterdzieści dwa. - Sprawdzę.
Nieważne. Dziękuję!
- Wesele. - Wesele? Naprawdę?
Wesela to świetne całonocne imprezki, o ile nie jest się młodą parą.
Chciałeś się napić. Mamy otwarty bar!
Podążaj za mną.
Nie! Nie wierzę.
Kuzynka mnie zabije. Możemy wejść?
Tak, jeśli poda mi pani nazwisko.
Zawsze potwarzała, że umrze, jeśli nie przyjdę na jej ślub!
Nie chcę, żeby umarła.
Mohapi z partnerem. To my.
Mohapi?
- Mohapi. - Z partnerem.
Jasne. Ale obowiązuje strój wieczorowy.
Trzeba się wysztafirować, żeby do nich pasować.
Ja mam dobry strój, nie sądzisz?
Jest spoko.
O mamusiu!
Ale super!
Co my tu robimy?
To, co robi się na weselach!
Będziemy jeść.
I pić.
Jak się macie?
O Boże, minęły wieki. Wyglądasz przepięknie!
Cześć!
Jak się masz?
Jestem kuzynką panny młodej.
Za pannę młodą!
- Zdrowie! - Zdrowie!
Oszalałaś?
- Już mi to mówiono. - Przepraszam państwa. Proszę o ciszę!
Jako drużba muszę wygłosić mowę.
Bardzo mi na was zależy
i w imieniu wszystkich tu zebranych życzę wam…
wspaniałego małżeństwa.
Zdrowie.
- Zdrowie! - Zdrowie!
Gówniana przemowa!
Kuzynka zasługuje na coś lepszego.
Zobaczmy…
Cześć! Wybaczcie.
Cześć, jak się macie? Dobry wieczór.
Przepraszam, ale muszę coś powiedzieć.
Chcę, żeby nowożeńcy wiedzieli, że jestem z nich dumna.
Ta para stanowi dowód na to, że prawdziwa miłość istnieje.
Wiele razem przeszli.
Ciężko dziś znaleźć miłość.
Znaleźć kogoś, kto…
bezgranicznie cię pokocha.
Kogoś, kto będzie cię kochał…
nawet gdy pozna cię z gorszej strony.
Tej, która cię przeraża.
Wszyscy wiemy, że panna młoda jest temperamentna, nie?
Za szczęśliwe wspólne życie!
- Za nowożeńców! - Zdrowie!
Co teraz?
Teraz?
Najlepsza część.
- Apartament dla nowożeńców. - Bez jaj!
Nie wierzę!
Nawet nie wiem, jak masz na imię.
Dobrze.
Jutro o tym zapomnimy. Przynajmniej ja.
To już ta chwila w trakcie nocy.
Jaka chwila?
Kiedy mówisz, że jestem ładna
i cieszysz się, że mnie poznałeś.
Jasne. Ta chwila.
Przygotuj się.
Kiedy patrzę ci w oczy,
czuję się dziwnie.
Lubię cię…
i boję się ciebie.
Jednocześnie.
Nie, nie przerywaj.
Mów dalej. Im banalniej, tym lepiej. Rozkręć się.
I…
chcę, żeby ta noc trwała wiecznie.
Carla.
Mam na imię Carla.
Jestem Adri.
- Miło mi. - Mnie też.
Co masz z tymi stopami?
Jak to?
Są dziwne!
Dzięki! Każdy facet chciałby to usłyszeć po seksie.
Dziwne w pozytywnym sensie.
- Lubię dziwactwa. - Naprawdę?
Pokaż swoje.
Przykro mi, są normalne.
A ja?
Ty?
Wyglądam na normalną?
Pokaż mi jeszcze raz swój tyłek.
- Co jest? - Cholera.
Ja pierdolę! Powinnam wyjść dwie godziny temu.
- Kurwa! - Daj spokój. Ja dziś nie śpię.
Gratulacje, ale ja nie mogę.
Dobrze.
Kurwa!
Cholera!
Co wy tu robicie?
- To wasz pokój? - Pomyliliśmy numery.
Niektórych spraw się nie zmieni.
- Nie złoście się. - Zepsuliście nam noc poślubną!
Adri, uciekaj!
- Cóż… - Słuchaj…
Świetnie się bawiłam.
Ja też.
Było mi miło, bla, bla, bla. Cała ta gówniana gadka.
Powinieneś biec.
Za motocyklem?
Nie, idioto. Chcą cię dopaść.
Carla!
Hej, ty!
NETFLIX PRZEDSTAWIA
Uwierz mi.
Przeżyłem najlepszą noc w życiu. To super dziewczyna.
- Wiesz co? - Zaskocz mnie.
Nic o niej nie wiem.
- Jestem na castingu. - Nie mam jej numeru.
Zapraszam numer 119.
Nigdy więcej się nie spotkamy.
Nie możemy zepsuć tej nocy.
Czemu tak będzie lepiej?
Nieważne. Nic nie rozumiesz.
- Do zobaczenia. - Życz mi powodzenia!
„Powodzenia, Lauri”.
„Dziękuję, Adri”.
Dzień dobry.
Którą biedną kobietę porzuciłeś tym razem?
Co piszesz?
„Jak być lubianą i pozostać zrzędą?”
Dupek.
Wredne babsko.
Też cię kocham.
Ale nie mów mojej żonie, dobra?
Jasna cholera.
- „Playground” ma więcej kliknięć… - Odsłon.
- Kliknięć… - Odsłon.
Kurwa, słyszałem, Jesús.
Jestem Kike.
Mniej kliknięć, mniejsza reklama.
Mniejsza reklama, mniej pieniędzy.
Albo przyjdziecie do mnie z nowymi pomysłami,
albo możecie wypierdalać.
To się tyczy wszystkich!
Mam coś o uchodźcach…
Uchodźcy nie dają kliknięć.
- Odsłon. - Znam dilera narkotyków z…
Wspomnij jeszcze raz o dilerze, a stąd wylecisz.
- Adri. - Pracuję nad tym. Daj mi dwa dni.
- Potrzebuję magii, jasne? - A to?
„Jak źle ssać jego fiuta, żeby pomyślał, że się na nim uczysz”.
Ana. Przeczytaj, co już masz do swojego artykułu.
„Jak poznać, czy to miłość”.
Tak już lepiej.
Ale ten tytuł nie jest…
zbyt trafiony.
Zmień na…
„Naukowcy z Uniwersytetu w Michigan
wiedzą, jak rozpoznać, czy jesteś zakochany.
- Będziesz w szoku”. - Super.
O to mi chodziło.
Przeczytaj główne punkty artykułu Adriego.
- Ale to mój artykuł. - Adriego. Adri, słuchaj.
„Nie możesz przestać o niej myśleć i jesteś rozkojarzony.
Dni wydają się pogodniejsze.
Spędziłeś z nią najlepszą noc w życiu.
Myśląc o niej, ciągle się uśmiechasz.
Umrzesz, jeśli jej znowu nie zobaczysz”.
Banalny, obrzydliwy. Prawdziwy clickbait.
Wrzucimy to w poniedziałek rano.
JESTEŚ DUPKIEM
Muszę ją odnaleźć.
- Miał być tylko seks. - Zwykle nikt potem nie dzwoni.
- Na pewno można ją odznaleźć. - To niemożliwe.
Co o niej wiemy?
Ma na imię Carla.
- Wysil się trochę. - Nie wiem.
- Choć raz on jest zakochany! - Zaczekaj. Zakochany?
Chcę tylko zdobyć jej numer.
- To wszystko. - Adri…
Zakochałeś się.
Nie martw się. To musiało się kiedyś stać.
Moją pierwszą miłością był nauczyciel WF-u.
Zawsze na jego zajęciach…
Co się stało?
Wylali go. Był zboczony.
Nie jestem zakochany!
Może i jestem trochę…
Przeszukałeś jej kurtkę?
A jak myślisz? Oczywiście! To tylko kurtka.
Nie daje dużych możliwości.
- A co z wewnętrzną kieszenią? - Mówiłem ci… Wewnętrzna kieszeń?
- Jaka kieszeń? - Ta.
„Fluoksetyna. Zażywać jedną dziennie.
Carla Colomer Montorio. Rezydencja Los Sauces”.
- Muszę tam jechać! - Adri…
Niech żyje miłość! Cholera…
REZYDENCJA LOS SAUCES
- Mam. - Dobra.
- Cześć. - Cześć!
Szukam Carli Colomer.
- Pana godność? - Adrián. Adrián Mallo.
Adrián… Nie ma pana na liście gości.
- Nie może pan wejść. - To zajmie chwilę.
- Nie ma mowy. Nie mogę pana wpuścić. - Co to za szpital?
To szpital psychiatryczny.
Wariatkowo?
Bez jaj.
Przepraszam.
Los Sauces. Słucham?
Poproszę nazwisko.
Tak. Cuenca.
Mogę prosić o numer?
- Carla! - Proszę przestać!
- Carla! - Proszę!
- Wynocha. - Dajcie mi chwilę.
I to już!
Zero szacunku!
Mamy tu pacjentów. Przychodzą tu, żeby wyzdrowieć.
Adri, jesteś pewien?
Możemy mu ufać?
Wiem, jak dostał tę pracę. Może nam pomóc.
Był mną mocno zauroczony.
Jak mogę pomóc?
Doktorze Rodríguez. Rodri.
Jestem Laura Ordobás. Z uniwersytetu.
Lauris.
- Wezwij ochronę. - Zaczekaj…
Nabrałem cię!
- Tak. - Nie wcinąłem przycisku.
Tak naprawdę nie ma tam żadnego guzika.
- Po co one komu potrzebne? - Nie wiem.
Laura Ordobás!
Lauris!
- Nie tylko ty potrafisz grać. - Właśnie widzę.
- Jesteś tak piękna jak zawsze. - Cóż…
Nie!
Wciąż gram.
- Super. - Czego wam trzeba?
Receptę? Paroksetyna, sertralina i bupropion stoją po 200 euro.
- Nie. - Nie.
- Może rabat? - Nie.
- Chodzi o coś innego. - Tak.
- Amfetamina? Trawka? - Żadnych narkotyków.
Ketamina?
Chciałbym…
dostać się do psychiatryka.
Trzeba podpisać… to nic wielkiego…
poświadczenie, że pan mnie leczył.
To, o co prosisz jest niemoralne. Mam swoje zasady.
Koszt to 1100 euro.
Tysiąc wystarczy.
Chwileczkę.
Kurwa, Andrés.
- Andrés! - Adri?
Gdzie jesteś? Co z artykułem?
Miałem do ciebie dzwonić.
Daj mi jeszcze jeden dzień.
Przygotowuję reportaż o szpitalu psychiatrycznym.
Wchodzę do środka.
Adri, jeszcze możesz się wycofać. To szaleństwo.
Więc jestem we właściwym miejscu.
Obiecaj, że wyjdziesz, jak tylko z nią porozmawiasz.
Tak, wejdę, zagram swoją rolę, zdobędę jej numer
i wyjdę uszczęśliwiony.
To idealny plan. Niezawodny.
Połamania nóg.
Cóż, depresja, brak empatii, wycofanie,
osobowość antyspołeczna, stres, niepokój…
Mam to wszystko.
Powinien pan przyjść wcześniej.
To nasz salon…
główna sala, korytarz…
i tak dalej.
- To Rosa, siostra oddziałowa. - Cześć.
Gdybyś czegoś potrzebował…
- Nie drażnij jej, ma charakterek. - Słyszałam!
Nie żartuję. Za mną.
Rezydencja Los Sauces to prywatna klinika.
- Koszt to 2000 euro za miesiąc. - Kurwa!
A można zapłacić za samo leczenie?
Nie.
Tu mamy stołówkę.
Jak sama nazwa wskazuje, jemy tu posiłki o ustalonej porze.
A tu jest nasze podwórze.
Kiedy chcesz się przewietrzyć, odpocząć lub popływać…
nie możesz. Można podziwiać.
Żartuję.
Masz trzy wyjścia dziennie, według planu.
Co z tobą?
Mogłabym cię zabić.
To sala odwiedzin.
- Wszystko dobrze? - Mogę więcej mydła na tydzień?
- Już jest pusta… - Więcej nie dostaniesz.
- Zasrane mydło… - Porozmawiamy później.
Zaczekaj tu na mnie. Świetnie.
Marto, wszystko gra?
Tak. Hiszpański Złoty Wiek.
Suka!
- Miłego dnia, kochanie. - Tobie też.
Dziwka!
Jest urocza.
Oto formularz przyjęcia.
Wystarczy twój podpis.
Możesz mieć jednego gościa i wykonać jeden telefon miesięcznie.
- To bardzo ważne… - 2000 euro.
Tutaj?
No to jesteśmy.
Na każdym piętrze jest wspólna łazienka.
To Saúl, twój współlokator.
Saúl, Adrián.
Cześć.
Na pewno się polubicie.
Prawda?
Oprowadzisz go?
- Naprawdę nie trzeba. - To tradycja.
Weteran oprowadza nowicjusza.
Sama na to wpadłam. Uwielbiam wprowadzać innowacje.
Ma pan podsłuch?
Nie.
Po co mi podsłuch?
Zostawię was, żebyście się poznali.
Bawcie się dobrze. Do zobaczenia.
Pan przodem.
Czytelnia, Fermín. Polecam czytać poezję, bo kryminały są niepokojące.
Tam są kolejne sale pacjentów.
Tu jest korytarz. Bardzo krótki.
Dobra woda do picia.
Pokój dzienny z ludźmi, grami, komputerami…
Wszystkie interesujące strony są monitorowane.
A tam jest pomieszczenie wielofunkcyjne,
ale nie mówią nam, co się w nim znajduje.
Super.
- Doceniam twój zapał… - Dla kogo szpiegujesz?
Nie! Szukam dziewczyny o imieniu Carla.
Znasz ją?
Nie potwierdzam ani nie zaprzeczam.
Myślisz, że kogoś znasz, a tak nie jest.
Potem okazuje się, że to ktoś zupełnie inny…
Ona to ona.
- Kto? - Carla!
Znam Carlę.
- Zwykle przebywa w sali malarstwa. - Dziękuję.
Zgadnij, kto to.
Guille?
Nie. Dam ci podpowiedź.
Przeżyliśmy najlepszą noc w naszym życiu.
- Dani? - Nie.
- Edu! - Nie.
- Jaime. - Nie.
To ja!
- Niespodzianka! - Manu?
- Adri. - Adri!
Ale co…
Co ty tu robisz?
Zapisałem się.
Żeby cię zobaczyć.
- Co takiego? - No, pomogła mi koleżanka.
Zabawna historia.
Ale jak…
Gdy się poznaliśmy, nawiałaś stąd, tak?
- Stąd ten pośpiech. - Ja…
Wyraziłam się jasno, że to będzie tylko jedna noc, prawda?
Tak, ale to było zanim wydarzyła się cała reszta.
Nie, to znaczy…
Nie rozumiem, czym jest „cała reszta”.
Byłem tu wcześniej. Widziałem cię z pielęgniarką.
Przywitałaś się.
Musiałam być wtedy na mocnych prochach.
Niczego nie pamiętam.
Nie ucieszył cię mój widok?
Najwyraźniej nie.
O co ci, kurwa, chodzi?
O nic, chciałem cię zobaczyć i zdobyć twój numer.
- Postradałeś rozum. - Tak jak wszyscy tutaj.
Ale co ty tutaj robisz?
Nic ci nie jest!
Myślisz…
- Że mnie znasz po jednym rżnięciu? - Daj spokój.
Widziałaś ich? To wygląda jak scena z filmu Dziwolągi.
- Słuchaj, Manu. - Adri.
Zakochałeś się w kimś innym. Nie znasz mnie.
- Carla, proszę. - Wyjdź.
- Naprawdę. - Odpierdol się ode mnie!
Niewiarygodne.
- Wyjście jest na dole. - Idę po płaszcz.
Baw się dobrze.
- Wychodzi? - Tak mu się wydaje.
- Na razie. - Gdzie się wybierasz?
- Do domu. - Dostałeś wypis?
Nie muszę, nic mi nie jest.
Bez wypisu nie wyjdziesz.
Nie jestem w humorze.
Co wy robicie?
Dobrze. Jak sobie życzycie.
- Wezwij siostrę. - Dobrze.
- Tędy nie wyjdziesz. - Siostro!
Nie ma klamek. Okna są pancerne.
Jedyne wyjście jest na górze.
Mamy tam tylne drzwi, ale są zamknięte.
- Strasznie tam capi. - I mamy tu 36 kamer.
Obserwuje nas 36 kamer. Jak w Telewizji 36.
- Co się dzieje? - Siostro.
Wypuśccie mnie. Nic mi nie jest.
- Tylko dyrektorka może cię wypisać. - Nie powinienem tu być.
Muszę stąd wyjść.
Sam prosiłeś nas o przyjęcie.
Zmieniłem zdanie.
Wyraziłeś pisemną zgodę na objęcie opieką.
- Co? - Tylko my możemy cię wypuścić.
Twój podpis dużo o tobie mówi.
Jeśli chcesz, wyjaśnię ci, co znaczą te dwie mocne linie…
Wszystko wymyśliłem.
Okłamałem was.
Ile razy to słyszeliśmy?
- Nie raz. Pamiętasz… - Wystarczy.
Ale to prawda.
Uwierzcie mi. Zaszła pomyłka.
Możesz wyjść, jeśli zechcesz.
- Mogę? - Oczywiście!
Popraw swoje zachowanie, nawiąż relacje z pacjentami
i będziesz wolny.
U nas to pacjenci oceniają innych pacjentów.
Sama to wymyśliłam. Bardzo innowacyjne podejście.
- Nie? - Bardzo.
Posłuchaj.
Jestem dziennikarzem. Piszę artykuł o tym miejscu.
Zadzwoń do mojego biura, a oni to potwierdzą.
- Magazyn „Load”. - Dzień dobry.
Dzwonię z domu opieki psychiatrycznej Los Sauces.
Naszym pacjentem jest Adrián Mallo.
To wspaniały młodzieniec,
ale twierdzi, że jest waszym dziennikarzem.
Czy zna go pani?
Adrián?
Adrián, Adrián Mallo.
Nie, nigdy o nim nie słyszałam.
Nie zna go pani?
- Ana, mówi Adri! - Chłopaki!
Ana, nie wkurwiaj mnie!
- On u was nie pracuje? - Przykro mi, ale nie.
Proszę mi wybaczyć.
Pa.
Ana! Proszę! Ana!
Co tam?
Wiem, że uważasz nas za obłąkanych,
ale nie jesteśmy głusi, potrafimy słuchać.
Co cię gryzie?
- Muszę stąd wyjść. - To nie jest więzienie.
Prędziej czy później dostaniesz wypis…
Muszę wyjść natychmiast.
Właśnie teraz?
Widzisz? Brak zamka. Pasikonik zostawił nam tę gałkę.
Ale to upadek z trzeciego piętra.
Do dziś udało się to tylko
Pablowi Pasikonikowi. Jest tu legendą.
Czy ten Pablo zginął?
Połamał obie nogi.
Ale doczołgał się do domu.
Jest legendą.
Zrobię to.
- Może uda mi się wylądować w śmietniku. - Świetny pomysł.
Ale Pasikonik
mówił to samo o śmietniku
i połamał obie nogi.
Więc przemyśl to, bo statystycznie masz…
Zrobię to.
No jasne.
Zrobię to.
- Popchnę cię. - Co robisz?
- Raz… - „Umiem latać”.
- Dwa… - Uwierz w to.
- Trzy… - Potrafisz.
Umiem latać!
Nie dam rady! Jest za wysoko!
- Oszalałeś? - Taką mam diagnozę.
- Mam jeden telefon? - Do kogo dzwonimy?
Więc… doktor Ramírez…
- Chce pani zabrać Adriána? - Zgadza się.
Jestem jego psycholożką
i myślę, że Adriánowi lepiej posłuży kameralna atmosfera.
Jest pani psychologiem?
Właśnie skończyłam studia. Mam świeże pomysły.
A po co pani stetoskop?
Na wypadek, gdyby ktoś spytał: „Czy jest z nami lekarz?”.
Jak wiadać, jest.
Jesteś niesamowita. Wybacz mi.
Gdzie studiowałaś?
- Na UAB-ie. - Serio? Ja też!
- Tak? - Znasz dra Pedro Pascuala?
Oczywiście, Pedruś.
Uwielbiam jego pracę
nad dowodzeniem i rozwojem badań empirycznych.
Zawsze mawiam: „Bez empiryzmu to nie dla mnie”.
To okulary na receptę?
Nie.
- Wystarczy. - Tak.
- Skończyłyśmy. - Dobrze.
Laura!
- Co zrobiłaś? - Zorientowała się.
Wybacz. Muszę dopracować doktor Ramírez.
- Tak myślisz? - Mówiłam, że to się źle skończy.
Nigdy się stąd nie wydostanę. Przenigdy.
Uspokój się.
Chyba nie może być już gorzej.
Dzwonił twój szef. Jeśli nie dostanie dzisiaj artykułu, wylatujesz.
Artykuł! Co mam zrobić?
- Może go napisz? - Tak! Masz długopis i papier?
Słucham? Nie. Teraz?
- Teraz. - Nie.
- Muszę iść. - Użyj telefonu!
- Dobra. Szybko! - Pisz.
Serio?
- Co? - Gdzie lądują wyrzutki społeczeństwa?
- Koleś. - Odpowiedź cię zaskoczy.
Szaleństwo. Sprawdź definicję.
- Co? - Szaleństwo. Wyszukaj w słowniku.
Mogłabyś poprosić Martę, żeby mnie wysłuchała?
- Ale ja cię słucham! - Mówi jedno i robi drugie.
Adri, chcesz do nas dołączyć?
Pomożemy ci. Mamy dla ciebie leki.
Nie potrzebuję leków. Nie oszalałem.
To słowo jest tu zakazane.
Każdy pacjent otrzymuje terapię, jakiej potrzebuje.
Nie potrzebuję pieprzonej terapii!
Następny proszę.
- Hej, stary. Chcesz stąd wyjść? - Oczywiście.
Najpierw musisz dogadać się ze wszystkimi.
Tutaj pacjenci oceniają siebie nawzajem.
Następny.
- Jak to zrobić? - Pomogę ci.
Ale dlaczego?
Zrobię to z przyjemnością. Uważam, że to świetny pomysł.
Następny.
Jak możesz mi pomóc?
Na początek musisz zacząć
od brania udziału w szpitalnych zajęciach.
We wszystkich. Dziś pójdę z tobą na pierwsze.
To ci się przyda. Weź.
Rozmowa skończona.
Dokąd idziemy?
Uderzą w ciebie z całych sił,
ale nie daj im wyczuć strachu.
Jesteś pomnikiem. Martwym drzewem.
Brawo!
Wchodzę w to. Pokaż mi karty.
Podwajam stawkę. Cztery.
Ryzykowne.
Oddajcie mi swoje pigułki,
a odpuścimy sobie grę w pokera.
- Byłe hazardzistki nie powinny grać. - „Byłe”, chciałabyś.
Co masz?
- Kolor. - Kurwa, nie wierzę!
A masz!
Przykro mi, ale biorę wasze tabletki!
- Ful! - Kurwa!
Poker.
Daj mi swój citalopram, fluoksetynę i fajki.
Niestety dla ciebie, nie mam gumek.
Carla, słychać cię na zewnątrz.
Co on tu robi?
- Pójdę sobie, jeśli chcesz. - Dzięki.
Ale…
najpierw rzućcie okiem na to.
Sądzisz, że nas przekupisz?
- Jesteśmy szaleni, ale nie głupi. - Cóż…
To diazepam?
Masz Rivotril?
Za tobą jest skrzynia.
- Dobry wieczór. - Dobry wieczór.
Jak się masz?
Znamy się?
Nie przejmuj się. Nie poznaje własnego odbicia.
Mógłbyś z nim rozmawiać przez wieki,
a on zapomniałby o tym pięć minut później.
To prawda?
Pierwsze słyszę. Niebywałe.
Adri, kiedy miałeś debiut?
- Co? - Debiut.
Debiut to pierwszy raz, gdy…
poczułeś się niestabilny.
Nie debiutowałem.
Ja też nie. O ile pamiętam.
Jasne, ja też nie.
- Mówię poważnie! - Jasne, kochany.
Spokojnie, nigdy nie debiutowałeś.
Nie chcecie stąd wyjść?
Odliczam dni do opuszczenia tego piekła.
Czemu tu jesteś, Tino?
Przeżyłam w pracy załamanie. Poniosło mnie.
- Czym się zajmowałaś? - Jestem księżniczką.
- Z czego on się śmieje? - Te pospólstwo…
Zabieram karty i stąd idę. Jestem ponad to.
Jasne, księżniczko, kapuję.
- Król i królowa, jak moi rodzice. - Nie pokazuj swoich kart!
- Do kurwy, Tina. - Cóż…
Pomyślałem, że możemy sobie pomóc
szybko się stąd wydostać.
Dajmy sobie dobre oceny i wyjdźmy stąd.
- Mieszkam w pałacu. - Oczywiście.
Przestań pieprzyć. Jesteśmy tu, bo być musimy.
Nie widać po was.
Nie wiesz, czemu tu jesteśmy.
- Muszę siku. Zaczekajcie. - Kurwa!
To w końcu gramy w tego pokera?
Staraj się nie myć rąk 847 000 razy.
Niech sobie myje ręce…
ile chce.
Jasne.
Głupia!
A ty, Marto? Nie chcesz wyjść?
Jasne, że chcę.
Chciałaby dobrać się do Victora, ale nie wie jak.
Do Victora? Cholera. Przecież to straszny maruda.
- Nie mów tak o nim. - Jak wam idzie?
Jakieś postępy?
Jakie postępy? Ciągle gada mu o swojej cipce!
Twoi rodzice chcieliby ją wylizać. Jebać rodzinę królewską!
Nie udawaj, że to tik.
- Bądźcie ciszej. - Powiedz mu to wprost.
- Co? - No wiesz…
Powiedz: „Hej, Victor, lubię cię” i postaw mu kawę albo coś.
Nie. Nie ma mowy…
Nie.
Chcieć to móc.
Gdzie to przeczytałeś?
Możemy wrócić do gry?
Właśnie.
Mam lepszy pomysł.
Jeśli zeswatam Martę i Victora…
Że co proszę?
…oddacie na mnie swój głos na spotkaniu?
Oszalałeś czy tylko jesteś dupkiem?
- Jak nawalisz, przymkniesz się? - Oddam wam pigułki.
Umowa stoi.
Jeszcze nie ma mojej zgody.
- Wrócił. - Już jestem.
- Coś mnie ominęło? - Nie, nic.
Zupełnie nic.
- No kurwa. Serio? - Marta.
Jutro o 11 rano.
Wyliż mi cipkę.
Myślę, że nie można pomóc Marcie.
Nie, przyjacielu. Wszystko jest możliwe.
Co to za fryzura?
Ładnie pachnę.
Powąchaj.
Jej nie pomożesz, ale możesz pomóc mi. Jesteś mi coś winien.
Nie pomagałeś mi z przyjemnością?
Nie.
Daję ci szansę się odwdzięczyć.
Dobra, cwaniaku. O co chodzi?
To praktycznie legalne.
Mój współlokator mi pomagał, ale…
już go nie ma.
Został wypisany?
Nie potwierdzam ani nie zaprzeczam.
Weź to.
I chodź ze mną.
- Co z tym zrobić? - Chodź.
Chodź tu. Włóż to.
Załóż to i rób to, co mówię.
Idź za mną.
Doktorze, a więc twierdzi pan,
że to pańska diagnoza?
- Fascynujące. - Co ty gadasz?
Moja malutka!
Dobrze cię widzieć!
Tatuś jest w pracy.
Pracuję z doktorem Kretem.
- Przywitamy się z nim? - Cześć.
- Bardzo ładnie.
Tatuś już prawie skończył.
No więc…
nasza diagnoza jest taka sama, doktorze.
Tak, to grypa.
Pacjent powinien przyjmować jedną aspirynę
co osiem godzin.
- Damy mu galaretkę? - Truskawkową!
I truskawkową galaretkę, doktorze.
Koniecznie truskawkową,
bo inaczej będziemy rozczarowani.
Tak, truskawkową.
To wszystko.
- Cześć. - Dziękuję, że przyszliście.
Naprawdę. Bardzo dziękuję.
Macie dziesięć minut.
Tylko tyle? Dziesięć minut to…
Musimy coś załatwić.
- Prawda, kotku? - Tak.
Na razie. Cześć, Saúl.
- Wybacz. - Dziesięć minut?
Dziesięć minut?
- Tak. - Hej!
Saro, mamy dziesięć wspaniałych minut!
Musimy je w pełni wykorzystać.
Jasne, że wykorzystamy!
Bardzo ci dziękuję!
Możemy rozegrać najkrótszą grę w berka w historii ludzkości.
- Co ty na to? - Tak!
Doręczyciel potrzebował całej ciężarówki,
żeby dostarczyć graty, które kupiłaś,
korzystając z mojej karty.
Już cię przeprosiłam.
- Możesz przestać… - Jak mogłaś kupić motocykl?
Lekarz powiedział, że to był epizod.
Wybacz, tato. Nie zasługujesz na taką szurniętą córkę.
Daj spokój.
- Wkrótce wyzdrowiejesz… - Nie, mamo.
Nie rozumiesz?
Może gdybyś bardziej się postarała…
Gdy ja jestem smutna, oglądam komedie.
Dosyć!
Przepraszam.
Dzięki, że przyszliście.
- Już nas wyrzucasz? - Nie.
Możecie zostać.
Widoki są tu piękne, a klimat wspaniały.
Ale wolałabym wrócić do pieprzonego pokoju.
Nigdzie się stąd nie ruszymy.
Więc mnie…
Przepraszam, czas odwiedzin dobiegł końca.
- Nie ma limitu czasu odwiedzin. - Tak.
Ale…
musimy jej podać leki.
- Zastrzyk z propalcośtamksylaminy. - Dobrze.
Mam pytanie.
Z jakim lekiem? Pierwsze słyszę.
Proszę pójśc za mną. Lekarze czekają.
Nie podziękuję. Nadal uważam, że jesteś dupkiem.
Drobiazg, panienko.
Zrobiłeś to, żeby zdobyć mój głos.
Oczywiście. A niby po co?
To dla ciebie.
- Do widzenia! - Mogę prosić drzwi?
Stary! Nie wierzę.
Czemu tak na mnie patrzysz?
Jakbyś myślał: jesteś szalony, nie możesz być tatą.
Kto mógłby… Masz dzieci?
Nie.
- Nie. A po co te fartuchy? - Chorzy nie noszą fartuchów.
Nowy mąż jej matki uważa, że takie małe dziecko nie może wiedzieć…
że ma chorego tatę.
Daj mi fartuch.
Potrzymaj.
Jest piękny.
Z czego się cieszysz?
Bez powodu.
Cieszysz się, bo myślisz…
że pomożesz Marcie i stąd wyjdziesz?
Tak.
To wstępny szkic. Ale przynajmniej jakiś punkt wyjścia.
„Victor, muszę cię o coś zapytać. Proszę, odpowiedz.
Jesteś Google?
Bo masz wszystko, czego potrzebuję”.
Chcesz zrobić ze mnie idiotkę?
Brzmi zabawnie.
Zadziała.
Zaufaj mi.
Muszę cię zapytać.
- Głupia! - Jeszcze raz.
Muszę cię o coś zapytać. Odpowiedz. Jesteś…
- Lesbijką? - Nie.
Muszę cię o coś zapytać. Proszę, odpowiedz.
Jesteś Google? Bo masz wszystko, czego potrzebuję.
Zapamiętałaś?
- Tak. - Jeszcze raz. Bez kartki.
Victor, muszę cię o coś zapytać. Proszę, odpowiedz.
- Czy jesteś… - Jeszcze raz.
Muszę cię o coś zapytać. Proszę, odpowiedz. Czy jesteś…
- Jeszcze raz. - Victor, muszę cię…
Muszę cię o coś zapytać!
Oddychaj.
Bardzo dobrze.
Powiedz mi to.
Możemy zrobić sobie przerwę?
Dobrze.
Słuchaj…
Czy z Tourettem da się normalnie żyć?
Tak.
Więc?
Nikt nie przychodzi do szpitala, żeby leczyć zespół Tourette'a.
Więc czemu tu jesteś?
Bo nie jest łatwo
prowadzić normalne życie, gdy wszyscy się z ciebie śmieją
i oceniają cię z powodu twoich odruchów.
Suka!
Spędziłam trzy miesiące w łóżku,
a teraz boję się wyjść…
wyjść do ludzi.
Mam zdiagnozowaną depresję. Możemy kontynuować?
Tam jest.
Chodźmy.
Pada. To przynosi pecha.
Nawet lepiej!
- Niby czemu? - Nie oglądałaś Pamiętnika?
Nie lubię komedii romantycznych.
- To nie jest komedia… - Nie?
Suka!
Nieważne.
Pamiętasz, co mówiłem?
- Jeśli wierzysz, że umiesz latać… - Nie powiem.
Wzbijesz się w powietrze.
Idę.
- Skąd ty masz te teksty? - Hej…
No dalej.
Zrób to, Marto.
Dobrze, Marto. Pozbądź się ich.
Czy moglibyście zostawić…
nas samych?
- Bez urazy. - Dobrze.
Na razie, Marta.
Zaczynaj. Raz, dwa, trzy.
Trochę prywatności.
Dobrze. Tak jest, Marto!
Víc…
Muszę cię o coś zapytać. Proszę, odpowiedz.
- Dobra. - Masz na imię Google?
Nie, dlaczego?
Już prawie.
Dasz radę.
Nie rozumiem.
Muszę cię o coś zapytać. Proszę, odpowiedz. Masz na imię…
Azalia?
Suka!
Suka! Suka!
- Przepraszam. - Spokojnie, jestem cały.
O co chciałaś zapytać?
Nie.
Co ona wyprawia?
Co robisz? Wracaj tam! Hej!
Marto! Proszę. Marto!
- Wracaj tam. - Zaczekaj.
- Posłuchaj mnie. - Kochanie. Poczekaj.
Po prostu mu powiedz. Bez udawania, bez bredni.
Nie rób tego… Posłuchaj.
Nie rób tego, czego oczekują od ciebie inni.
Jeśli mu się podobasz, zaakceptuje cię taką, jaka jesteś.
Co?
- Szaloną? - Szaloną.
Powariowaliście!
Dalej, Marto.
Dobrze, idź tam.
Nie wierzę, że wciągnęła mnie ta telenowela.
Jesteś tak samo ckliwa jak ten dziwak!
Co ty pieprzysz?
Víctor, lubię cię.
Powiedziałam to.
Co masz na myśli…
Nie rozumiem. Jak to mnie lubisz?
Lubię cię jak… Lubię cię.
- Podobasz mi się. - Jasne.
Rozumiem.
Dobrze.
Dobrze! O to chodzi.
Dobra.
To znaczy…
ja…
ja ciebie też…
- To idiotyczne. Nigdy tego nie robiłem. - Nie, to ja jestem idiotką.
- Nie. - Zobacz.
Nie jesteś.
To katastrofa.
- Śmieją się? - Dobrze im idzie.
- Dalej. - Super!
Czekaj.
Pocałuję cię.
Nie martw się. Ja…
umyłam zęby.
Dwa razy.
Dwa razy?
No dalej, Marto.
Dawaj.
I uprałam ubrania w cyklu dwugodzinnym.
Też go używam!
Super!
Musisz mi trochę pomóc.
Tak!
- Nie wierzę! - Kurwa!
- Udało jej się! - Mówiłem!
Niech żyje miłość!
Oddamy na niego głos i się go pozbędziemy.
- Niewiarygodne. - To dzięki tobie.
- To była praca zespołowa. - Tak, pół na pół?
Co robisz później?
Później?
Nic. Czemu pytasz?
Widzimy się o 19.
Udało się!
Kochają mnie.
Mówiłem, że dam radę.
Co się stało?
Hej…
Co z tobą?
Moja była żona zabroniła mi widywać się z córką.
Mówi, że to dla niej niebezpieczne.
Myślę, że to nie był jej pomysł, tylko jej partnera.
- Powinienem ją stamtąd zabrać. - Już dobrze.
- Powinienem go zabić. - Nie mów tak. Dobrze?
Nie! Nie możesz się załamywać, dobrze?
Musisz tylko…
się rozweselić.
Nie…
Czy mógłbyś…
zostawić mnie samego… w pokoju?
Wolałabym zostać sam w pokoju.
Oczywiście.
Dobrze.
Dobrze, Saúl. Wychodzę.
Nic mnie nie rozweseli.
Mąż jego byłej nie chce, żeby widział córkę.
Kurwa, to nie fair.
Saúl to porządny facet. Nie zasłużył na to.
Co jest?
Czy kiedyś mi powiesz?
Co powiem?
Czemu tu jesteś?
Choroba dwubiegunowa.
- Typu 1. - Dwubiegunowa?
To znaczy, że jednego dnia jesteś…
smutna, a następnego dnia szczęśliwa?
Niezupełnie. To byłby szybkie zmiany fazy.
Moje przychodzą i odchodzą.
Niektóre epizody są depresyjne, inne euforyczne.
- Kiedy miałaś swój debiut? - No proszę!
Szybko się uczysz.
Miałam 13 lat.
Uciekłam z domu…
żeby dopłynąć łodzią do Anglii na koncert Pulp.
- Żartujesz! - Całkiem sama.
Gdy doświadczasz euforii, nie myślisz o…
konsekwencjach. Po prostu działasz.
Następnego dnia budzisz się w strefie wojny.
Odpaliłeś bombę i ludzie cię nienawidzą.
Jak twój tata.
Gdy mam manię, czyszczę jego kartę.
A kiedy masz doła?
Wiesz, że…
niektóre choroby zabijają.
W tym przypadku to ja chcę umrzeć.
Impreza!
Kiedy się poznaliśmy, miałaś epizod euforii…
- Tak, początek fazy maniakalnej. - Mania oznacza euforię?
Zgadza się.
Jestem maniakalno-depresyjna.
To była wspaniała noc. Przynajmniej dla mnie.
Tak.
Dla mnie również.
Adri, to nie może…
To nie może zajść za daleko.
- Co? - No wiesz.
Nie wiesz, jak to jest być z kimś, kto nad sobą nie panuje.
Ale uczysz się kontroli.
Po to tu jesteś.
Mówisz jak moja mama. Nie wiesz, jak to działa.
Może i nie, ale wiem, że dasz radę.
Mózg jest cholernie niesamowity.
Chęć wyzdrowienia jest silniejsza niż medycyna. Są na to dowody.
W dzieciństwie zjadłeś poradnik?
Mówię poważnie.
Jesteś pewien?
Jestem pewien.
Na sto procent.
Jesteś niesamowita.
A mistrz jest u twego boku.
Chodzi o to…
- Co? - Świetnie się bawiłam.
Ale musimy na tym poprzestać.
Masz.
Dokończ.
Cholera!
Kurwa, Saúl!
Dasz radę! To tylko trzy piętra.
To tylko trzy piętra.
Trzy.
Dwa.
Jeden…
Nie ma, kurwa, mowy!
Carla, potrzebuję cię.
- Nie umiesz przyjąć odmowy? - Nie chodzi o to.
Tej nocy, kiedy się poznaliśmy… jak stąd uciekłaś?
- Co? - Chodzi o Saúla.
Śpi jak zabity.
Chodźmy.
Chodź.
Nie mógł odejść daleko.
Skąd masz klucz?
- Przeleciałam ochroniarza i go zwinęłam. - Jasne.
- Żartujesz, tak? - Chodź.
A pilot?
Należy do strażniczki.
Czemu go masz?
Mój Boże. Nikt tu nie jest bezpieczny.
Zawsze się zacina. Otwórz.
Boże! Ucieka jak jakiś amator.
Uważaj!
- Co? - Nieważne.
Uwielbiam prowadzić.
Mogłabyś jechać trochę wolniej.
A co? Boisz się?
Nie.
Jak wyjdę, zrobię sobie prawo jazdy.
- Robisz sobie jaja? - Nie.
Carla, stój!
Kurwa!
Saúl, stój! Przestań zachowywać się jak wariat!
- Saúl! - Przestań.
Jeśli teraz pójdziesz po córkę, stracisz ją na zawsze.
Zabiorę ją i nikt mi jej nie odbierze.
Konfrontacja z nim nic nie da.
- Saúl, posłuchaj. - Też mnie posłuchaj.
Proszę, posłuchaj mnie.
Musisz się uspokoić. Proszę.
- Musisz ochłonąć. - Nie, muszę…
Wiem, że musisz coś zrobić.
- Nie! Moja córka! - Twoja mała.
Wiem, twoja córeczka. Musisz wybuchnąć, spalić pieprzony świat do cna.
- Ale nie tędy droga. - Nie.
Nie chcesz się obudzić
i zobaczyć, że spieprzyłeś życie komuś, kogo kochasz.
Nie mogę wrócić, nic z tym nie robiąc.
Nie mogę wrócić.
Nie wracamy. Przyszliśmy ci pomóc, a nie cię powstrzymać.
Zróbmy coś…
Coś satysfakcjonującego.
Coś, przez co nie skończysz za kratkami.
Dobrze?
To musi mnie zadowolić. Nieważne, w którym więzieniu skończę.
- To musi mnie zadowolić. - Cholernie.
- Obiecuję.
Cholernie.
Dziękuję.
Nie wiem…
Co robimy?
Nie wiem.
Mam pomysł.
- To tutaj? - Tak.
Sprawdzę, czy śpią. Ćśś.
Wygląda na to, że śpią. Dawaj. Szybko!
Teraz.
Na tyle cię stać?
Po to tu przyszliśmy?
Kurwa, Saúl. Nie masz ochoty… zrobić tego?
Albo…
- No dalej, zrób coś. - Już zrobiłem. Ja…
Kurwa!
Co ty na to?
- Jakie to uczucie? - A jak się teraz czujesz?
Czuję się świetnie!
Pieprzyć go, Saúl.
- Dobre podejście. - Jebać go.
- Spadamy stąd. - Mąż mojej byłej chyba nie ma auta.
Żartujesz?
Mam zdiagnozowaną schizofrenię paranoidalną.
- Ciągle o czymś zapominam. - Ja pierdolę, Saúl!
- To twoja wymówka na wszystko? - Jesteś zadowolony?
- Mój samochód, bandyci! - Biegnij!
- Kurwa! - Chodźmy!
Stójcie, gnoje!
Zobacz go.
Śpi jak suseł.
Byłeś świetny.
Wiem.
Nie jesteś skromny!
Ale wiesz co?
Cieszę się, że wkradłeś się do szpitala.
Fajnie, że tu jesteś.
Drzwi.
Tylko nie trzaskaj…
Spokojnie. Jest beznadziejny.
Co robisz później?
Biorąc pod uwagę, że szpital zabrania szwendania się po nocy…
Nic.
Żadnych planów.
Chyba że gramy w pokera.
- Chcę ci coś pokazać. - Najpierw musi trafić do łóżka.
Czyje to klucze?
Nie pytaj.
Chodź tutaj.
- Nie masz lęku wysokości? - Nie.
Często tu przychodzę.
Lubię być tu sama.
Chciałam, żebyś to zobaczył.
Jestem zaszczycony.
Usiądziemy?
Byłam dla ciebie niemiła. A jednak nadal tu jesteś.
Jestem tu uwięziony.
Mówiłeś poważnie?
Kiedy?
Że może mi się polepszyć.
Tak powiedziałem? Kiedy?
- Jesteś dupkiem. - Oczywiście, że może.
- Ale musisz tego pragnąć. - Serio? Znów ta gówniana gadka?
„Musisz tego pragnąć”.
Pragnę tego. Oczywiście!
Jak mogłabym nie, Adri?
Byłam taka szczęśliwa…
zanim się pojawiłeś
i powiedziałeś, że mogę mieć…
czego mieć nie mogę.
Możesz.
Wiesz, co myślę?
Że nawiązałaś ze mną więź i teraz nie wiesz, co z tym począć.
Boisz się.
- Wcale nie. - Tak.
Dlatego spędzasz z ludźmi tylko jedną noc.
Boisz się zaangażować.
Mówiłaś, że związki są nietrwałe.
Że poznanie kogoś wszystko psuje. To nieprawda.
- Poznałem cię. - Nie.
I lubię cię jeszcze bardziej.
Hej, to ośrodek zdrowia psychicznego.
- Idźcie do hotelu. - Wybacz.
- Nie. - Tak.
To ostatni raz. Daj nam pół godziny.
- Tylko tyle. - Pół godziny?
Cześć.
- Zaczekaj. - Coś nie tak?
Chyba nie mogę.
Nie musimy nic robić.
Chcę spędzić z tobą noc.
- Dobranoc. - W zasadzie to dzień dobry.
- Muszę iść do łazienki. - Dobra.
Adrián.
Dzień dobry!
Ciasteczko.
- Rusz się, wstawaj. - Daj mi chwilę.
Dzień dobry, kabaczku!
Dzień dobry, fistaszku!
- Wstawaj. - Daj mi jeszcze minutę.
Minęła minuta.
Rusz się.
- Adri, wstawaj. - Dobrze.
- Spieszę się. - Dobrze.
Rusz się, do cholery!
Przepraszam.
Przepraszam. Muszę ci coś powiedzieć.
Wybacz mi.
Saúl już wstał i zje nam całą galaretkę.
Niesamowite, jak umysłowo chorzy uwielbiają galaretkę.
Myślę, że patrzenie przez jedzenie sprawia nam radość.
Co jest? Czemu tak na mnie patrzysz?
- Bez powodu. Jesteś nakręcona. - Wcale nie. Jestem…
Jestem szczęśliwa.
Szczęśliwa!
To wszystko dzięki tobie. Dobrze wyglądam?
Wyglądasz cudownie.
- Naprawdę? - Tak.
Chcesz się przyjrzeć?
Nie jest trochę za wcześnie?
Za wcześnie na co?
Na galaretkę!
Ależ z ciebie ranny ptaszek.
Dalej, kochani.
Karty na stół. Czuję, że dziś mam farta.
Adri!
Mam świetny pomysł. Użyj tej talii.
Jest cichsza niż znaczone karty Carli.
Dobra. Nie przyszedłeś z Carlą?
Nie.
Przychodzę tu sam.
- Marto, wiesz, gdzie ona jest? - Nie, dziś jej nie widziałam.
Pójdę po nią. Rozdaj karty.
Poważnie?
- Będą się pieprzyć. - Dzięki za zaufanie.
Carla?
Adri!
Co robisz?
Muszę ci pokazać coś, co odkryłam.
Za górami widać morze.
Naprawdę. Chodź, zobacz.
- Dobrze się czujesz? - Wspaniale.
Chodź tu. Chcę, żebyś to zobaczył.
Jest tam.
- Bierzesz leki? - Nie.
Nigdy nie było lepiej. Przysięgam!
Mówiłeś, że dam radę i przysięgam, teraz czuję, że dam.
Dlatego to widzę.
Jest tam, ale stąd nie widać.
Podejdź, może też zobaczysz.
Musisz tu podejść.
- Tam jest morze. - Zejdź.
- Hej! - Nie! Ostrożnie!
Dobrze… Spokojnie.
Kurwa, chcę się tym z tobą podzielić. Widzę pierdolone morze.
Musisz to zobaczyć! Musisz sobie uświadomić…
Nic jej nie jest. Nabiła sobie guza.
Od dawna nie bierze leków.
Cześć.
Co to?
Czemu jestem pod kroplówką?
Nie mów, że jej powiedziałeś.
Wybacz, Carla. Musiałem.
Nie…
Za kogo…
Za kogo ty się, kurwa, uważasz?
- Nie… - Carla, uspokój się.
- Nie masz prawa niszczyć mi życia. - Nie! Siostro!
Przez ciebie muszę zacząć od nowa. Nie!
Adri, mówiłeś mi…
Mówiłeś, że dam radę.
Tak mi powiedziałeś.
Nie chcę cię już znać.
Carla.
O co chodzi?
Co?
Powiedz mu.
Twój artykuł został opublikowany w Internecie.
- Kurwa! - Wyrzutki społeczeństwa, tak?
- Dziewczyna z Egzorcysty? - Mogę to wyjaśnić.
- Napisałem to, zanim… - Nie trudź się.
Twój eksperyment się udał.
- Nie! - Pierdol się!
I to nie był mój Tourette.
- Zmieńmy stolik. - Nie.
Jest żałosny.
Saúl, stary…
WYRZUTKI SPOŁECZEŃSTWA
Więc…
mówiłeś prawdę.
Szczerze mówiąc, trochę mi głupio.
Przepraszam.
Dostajesz natychmiastowy wypis.
Jeszcze jedno.
Co do Carli…
to moja wina.
Wiesz, czemu tak surowo pilnuję wpuszczania i wypuszczania ludzi?
Aby nie wkradli się tacy gnoje jak ja?
Po części tak.
Ale też dlatego, że większość ludzi chce pomóc swoim bliskim
i myśli, że jest w stanie.
Mam dwa licencjaty i trzy magisterki…
i może trudno w to uwierzyć, ale często jestem skuteczniejsza
niż miłość, dobre intencje i współczucie…
Rodziny oddają nam bliskich, sądząc, że ich uleczymy. Nie.
Pomagamy im nauczyć się żyć i akceptować siebie,
a to zajmuje dużo czasu.
Jasne.
Uczymy ich, aby byli sobą, bez względu na to, co myślą inni.
W chorobie psychicznej najtrudniejsze jest to…
że ludzie chcą, byś zachowywał się, jakbyś był zdrowy.
Muszę wracać do pracy.
Poszło mi nienajgorzej.
Wiem, że to kiepski moment…
Wszystko mi się miesza i…
sam nie wiem, co mówię…
ale chcę dla was jak najlepiej.
Czy twój mąż nie będzie miał nic przeciwko temu?
Mam to gdzieś.
Nie sądzę, żeby to było dla niej złe, Saúl.
Czy to prawda, że jesteś chory?
Mogę dać tacie plaster?
Świetny pomysł.
Doskonały pomysł!
Teraz wyzdrowiejesz.
Chodź tu.
Chodź.
No chodź.
Zobaczcie, to mój dobry przyjaciel.
Jest szpiegiem.
Wciąż się przyjaźnimy?
Tak!
I… sam nie wiem…
może i mam lekką paranoję, ale…
sądzę, że miałeś w tym swój pozytywny udział.
Ty i ta twoja paranoja.
Zupełnie ci odbiło!
Nie potwierdzam ani nie zaprzeczam.
Czy on też jest szalony?
- Sarcia! - Tak, skarbie.
On też jest szalony…
Tylko o tym nie wie.
Dziękuję.
Trzymaj się.
Skarbie, czy dasz mi…
Dasz mi jeszcze jeden plaster?
Może wyzdrowieję dwa razy szybciej.
Jak już wiecie,
zgłosiłem się do szpitala psychiatrycznego.
Nie wiecie, że zrobiłem to, aby ocalić dziewczynę.
Żeby zabrać ją od dziwaków,
z którymi musi tam przebywać.
Trochę mi zajęło, zanim to pojąłem…
może to zbyt skomplikowane lub jestem głupszy, niż myślałem…
ale ona nie potrzebuje idioty,
tandetnego księcia z bajki, który ją ocali.
Chciałbym, żeby wiedziała,
że choć nie możemy być razem,
zawsze będę kochał ją do szaleństwa.
Jak nie trudno zgadnąć, nie jestem w tym ekspertem,
ale myślę, że pobyt tam czegoś mnie nauczył.
Dziękuję.
Więc opowiem wam swoją historię. Może przyniesie komuś pożytek.
„…którą chciałem ocalić.
Chciałbym, żeby wiedziała, że choć nie możemy być razem,
zawsze będę kochał ją do szaleństwa”.
Mój Boże, droga Carlo.
Co?
To kupa bredni!
To nie są brednie!
Rany! Włada słowem po mistrzowsku.
Ta gramatyka i semantyka…
- Te epitety! - Epitety!
To było piękne.
Piękne?
W życiu nie słyszałam większego steku bzdur.
Dokąd idziesz?
Żeby opieprzyć tego kretyna. A ty idziesz ze mną.
- Przeczytaj jeszcze raz. - Czytam.
„Jeśli to, co napisałem, ma w ogóle jakiś sens…
i może komuś pomóc…”
Idziemy wszyscy.
- Rany… - Oszalałaś? Wychodzimy?
Tak.
Uczą nas tu, jak sobie ze sobą radzić.
Ale musimy umieć stawić czoła światu dokładnie tacy,
jacy jesteśmy.
Kiedy stąd wyjdziemy, musimy być gotowi na to, co nadejdzie.
- Rany, znowu ma epizod. Gada jak najęta. - Lit.
Świetny pomysł. Potrzebuje mnóstwa litu.
Mnóstwo litu.
Sądzimy, że…
Idziesz. Jesteś mi to winien.
Uważamy, że masz epizod.
Epizod?
Nie mam żadnego epizodu. Myślę jaśniej niż kiedykolwiek.
Na przykład… Marto…
Co zrobisz, gdy znów będą się śmiać z twoich odruchów?
A ty, Víctor?
Jesteś gotowy na świat, który odmawia ci mydła?
Tina, czy prawdziwa księżniczka nie powinna żyć ze swoim ludem?
By uznano cię za przywódczynię, ale też by zrozumiano,
że nie ma nic złego w byciu smutnym?
Nieważne, czy jesteś księżniczką, plebsem,
czy kimś, kto nie może unieść ciężaru swojego życia.
I Sergio…
- Jak się masz? - Ja? Zajebiście!
Chodźmy.
- O nie. - Kryć się!
Jak się masz, José?
- Musimy ją zmylić. - Było wczoraj o tym pomyśleć.
- Co teraz? - Stres szkodzi mojej depresji.
Co to za ptak?
Skupcie się! Musimy stąd nawiać.
- Mam pomysł. - Jaki?
- Zajmę się tym. - Dokąd idziesz? Kretyn!
- Nie zapomnij o mnie! - Nie zapomnę. Suka!
Poważnie?
Mam atak paniki. Naprawdę.
Pomyśl na przykład:
„Wszyscy umrzemy, ale nie dzisiaj”. I oddychaj.
- Nie możesz tu być. - Dostanę więcej mydła?
- Oddychaj nosem. - Teraz!
Pójdę z tobą.
- Pomogę ci. - Czyj to dom?
- Wszystko zużyłeś. - W tym rzecz…
Zużyłem całe mydło.
Azalia! Aza…
- Hipis! - Co tu się dzieje?
- Cholera. - Co wy robicie?
- Zaraz wrócimy! - Hej!
- Gazu! - To niebezpieczne!
- Ostrożnie! - Mamy coś ważnego do załatwienia!
- Víctor, chyba trochę cię kocham! - Ja ciebie też, skarbie!
- To szaleństwo! - Zaraz wracamy!
- Trzeba wezwać policję! - Ja prowadzę. Sprzęgło nawala.
- W lewo. - Więc nie wskazuj na prawo!
Szybko! Za nimi!
Milion odsłon w dwa dni.
To spełnienie marzeń. Najbardziej poczytny artykuł.
Milion odsłon w dwa dni.
Proszę, daj buziaka.
To nie było molestowanie. Zważywszy na to, jakie mamy czasy…
- Saúl, przestań! - Saúl!
- Cześć! - Stójcie!
- Zejdź na dół. - Nie!
Nie ruszaj się, bo zgniesz.
Niedługo wrócimy.
Może ich wyprzedzę…
- Boże! - To był przypływ adrenaliny!
- Mój Boże! - Boże!
Od teraz będziemy…
publikować artykuły, które będą poruszały sprawy…
feminizmu i takich tam bzdur.
Dobrze? Zróbmy burzę mózgów.
Hej, koleś!
Rusz dupę!
- Wymijają? - Nie wymijaj ich.
Najpierw oni, potem my. Inaczej zginiemy.
Niech pan się nauczy prowadzić!
Samochód!
Jestem gejem!
- Co? - Jesteś gejem?
Nie pamiętam. Kim jesteś?
- Mogę już ich wyminąć? - Tak.
Włączam kierunkowskaz,
odrobinę przyspieszam…
Feminizm. Co jeszcze?
Równość osób LGBTIQ.
Społeczności LGBTIQ.
Pedały.
- Zgubiliśmy ich. - Przestań!
- Zgubiliśmy ich. - Są tuż przed nami.
- Nie widzę bez okularów. - Nosisz okulary?
Od 13. roku życia. Nie noszę ich, bo mnie postarzają.
Proszę, załóż okulary!
Co jeszcze?
- Rowerzyści i cała ta… - Ekologia.
- To słowo… - Skażenie. Zmiany klimatu.
Zmiany klimatu.
- Greta Thunberg. - Co?
Nie, zmiany klimatu. Bez udziwnień.
Nagle musicie mieć w kuchni pięć śmietników.
Więc, kurwa, macie!
Pokaż. To przeciwsłoneczne.
Daj mi je.
Muzułmanie, czarni…
- Imigranci. - Obowiązkowo.
Trzymaj.
Tak, to te! Pokaż.
Miałaś rację! To oni.
- Za dużo tu gratów. - Co ty wyprawiasz?
- Wyrzucasz papier? Poważnie? - Tak się nie robi.
- Zanotuję to. - Proszę, odłóż to!
Adri, a ten twój temat…
Stygmatyzacja choroby psychicznej.
Właśnie! Świry!
Nie!
Twój temat.
- Mój temat? - Twój temat.
Jaki temat?
Wiesz, on z nim, i z nią, a nawet ze stojakiem na kapelusze.
Nimfomania?
Nimfomani. Liczba mnoga.
- Nie jestem… - Nimfomani. Jest ich więcej.
Nie wszystko dziś jest czarno-białe.
Dzisiaj mamy…
różnorodność.
- Wypad! - Saúl!
- Przestań! - Proszę.
Czas na sen.
Pora iść spać.
Stój!
Podobało mi się.
- Puszczę pawia. - Tylko nie w aucie.
- O Boże. - Wystaw głowę.
Dziewczyny.
Tinie i mnie nie jest z tyłu zbyt komfotowo.
Nie jesteś dobrym kierowcą.
Kike, tak?
Wiesz…
Kurwa.
Narkotyki?
Dokładnie.
- Zwalczanie… - Nie zwalczanie.
- Dragi. - Dragi.
Dragi. Opiszesz swoje doświadczenia.
Jasne.
Cześć.
Halo, a wy dokąd?
Cześć. Dzień dobry.
Przyszliśmy zobaczyć się z Adriánem Mallo.
- Jesteście umówieni? - Nie.
Ale Adrián mówił, że możemy przyjść, kiedy tylko chcemy.
Ma spotkanie, więc to nie będzie możliwe.
- Oczywiście. Ona jest ze mną. - A ty jesteś?
- Nie wiesz, kim jestem? - Nie.
Wybacz jej. To zwykłe nieporozumienie.
Należę do monarchii.
Twój szef będzie wściekły, jeśli nas nie wpuścisz.
Monarchii?
Jesteśmy w środku. Przyszła królowa Hiszpanii też.
- Suka. - Dobra, wynocha stąd!
Łapy precz. Jestem szalona.
- Boże! - Adri!
Pedofilia to obecnie…
Wariactwo i tak dalej. Co jeszcze?
- Adri! - Adri!
- Adrián.
- Adri! - Co ja wam mówiłam? Wy tak serio?
Carla?
- Carla. - Adri?
Wpuść ich.
Co tu robisz? Wypuścili cię?
Nie.
Więc będę się streszczać.
Dobrze, o co chodzi?
Nie potwierdzę i nie zaprzeczę, że jej się uda.
Nie mam bladego pojęcia.
Co to za gówno?
Mój artykuł.
Nie podobał ci się?
Te tanie brednie?
Prawie rzygnęłam.
Jak zwykle, czytając ten gówniany brukowiec.
Trochę szacunku.
O co ci chodzi?
O co…
O co mi chodzi?
Co to za brednie o tym, że nie możemy być razem?
Mówiłaś, że już nie chcesz mnie więcej widzieć.
Mam cyklofrenię. Zmieniłam zdanie!
Tak właśnie mnie kochasz? Tak walczysz o miłość swojego życia?
Stary, to naprawdę podłe.
To właśnie myślę o twoim dennym artykule.
Ale… Carla…
Gazeta gówniana, ale papier najwyższej jakości.
I gdybyś nie wiedział… nikt nie musi mnie ratować.
- Ani ty, ani nikt inny. - Tak napisałem!
Wiem, kurwa!
Ale nie muszę też ratować cię przed sobą. Dobrze?
Dobrze, Carla.
Co dobrze?
Masz rację.
Nie musisz mnie przed sobą ratować.
Chcę być z tobą.
- Nie będzie łatwo. - To już mój problem.
Tak, ale…
będziesz chciał mnie zmienić.
A ja ci nie pozwolę…
bo mnie się nie da zmienić.
Kocham cię taką, jaka jesteś.
Będą takie dni, kiedy…
bez powodu będę euforyczna.
Wiem.
- I dni, gdy będę chciała umrzeć. - To też wiem.
A czasem…
będę chciała cię zabić.
Nie ma sprawy.
Ale rzecz w tym…
że mogę bardzo tego chcieć…
- Aż w końcu to zrobię. - Przestań!
- Zrobisz to? - Nigdy nie będzie normalnie.
Zgadzam się.
Na wszystko.
Kompletnie oszalałeś?
Raz nawet trafiłem do psychiatryka.
Kiedy znów spotkam kogoś smutnego,
nie będę starał się go rozweselić.
Ani nie obiecam, że mu się polepszy.
Jeśli naprawdę będę chciał pomóc…
powiem tylko,
że nawet jeśli nie rozumiem, co jest nie tak…
zawsze może na mnie liczyć.
Możesz wejść, jeśli chcesz.
Nie!
Chwileczkę.
Przepraszam, czy ma pan długopis?
Dzięki.
To 639-351-011.
Carla.
Dobrze? Teraz nie zapomnisz.
Tego chciałeś.
Wejść tam.
Zdobyć mój numer.
- I wyjść. - Zadzwonię, gdy cię wypiszą.
Jak tylko wyjdziesz.
- Żegnaj. - Żegnaj.
Napisy: Mariusz Bansleben