Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
‪(ผลงานภาพยนตร์จาก NETFLIX)
‪น่าจะที่นี่แหละ
‪นายมีเงินสดไหม
‪อยู่ในกระเป๋าฉัน
‪อย่าเอาออกมาโชว์ตรงนี้สิ ‪อยากโดนปล้นหรือไง
‪เหมือนว่าจะอยู่ชั้นสามนะ
‪เคาะประตูที่มีจิ๋มน้อยๆ ติดอยู่
‪ใช่ แต่ไม่รู้สิ ‪เราอาจจะไม่ต้องใช้โคเคนก็ได้นะ
‪คืนนี้เราไม่ต้องสูบก็ทำได้ใช่ไหม
‪ไม่ๆๆ ฉันทำไม่ได้แน่ๆ
‪มันทำให้ฉันจีบหญิงได้ ‪ไม่อย่างนั้น เราก็พูดกันไม่ออก
‪ใช่ แต่ฉันอยากมีคืนเงียบๆ มากกว่า
‪ฉันต้องอ่านหนังสือ ‪เตรียมสอบกลางเทอมพรุ่งนี้
‪โอเค งั้นเอาเงินมา
‪ฉันจะหาทางเองเหมือนเคย ‪เฮ้ย ใจเย็นสิวะ
‪- ไอ้โง่เอ๊ย ‪- แกเจอดีแน่ ไอ้สวะ
‪ที่จริงฉันไปด้วยก็ได้นะ
‪ไม่ อยู่ข้างล่างไป ‪มาด้วยไม่มีใครเคารพเราแน่
‪แกไปอยู่บ้านฉันที่บรัสเซลส์สักเดือน ‪ตูดแกบานแน่
‪- ครับ ‪- เข้าใจไหม
‪สวัสดีตอนเย็นครับ
‪ได้โปรด ช่วยด้วย
‪- ช่วยหนูด้วย ขอร้อง หยุดนะ ‪- ไม่ยุ่งล่ะ ขอบใจ
‪ขอโทษทีครับ
‪หุบปาก
‪คุณโค้กแมนใช่ไหม
‪ฟังนะ ฟังฉันให้ดีๆ เลย
‪สาบานต่อแม่ฉันที่เสียไปเลย ‪ฉันไม่รู้ว่าแกตาบอด โอเคไหม
‪ฉันชักว่าวให้ลาบราดอร์แก ‪แล้วก็ฝังศพมัน
‪แต่มันรุกหาฉันก่อน
‪- อะไรนะ ‪- แล้วตอนนี้ถ้านายอยากละก็
‪ก็มาจัดกันไปเลย ยาฟาร์ เอาเลยไหม
‪บ้าเอ๊ย ฉันชื่อเกรกัวร์ ‪แล้วฉันก็ไม่มีหมาโว้ย
‪บ้าจริง
‪ขอโทษทีพวก ให้ตายสิ ‪เห็นหน้าเห่ยๆ แบบนี้
‪ก็น่าจะรู้ว่าไม่ใช่
‪แล้วต้องการอะไรล่ะ
‪ฉันอยากซื้อโคเคนจากนาย ‪แต่ช่างมันเถอะ
‪พูดอะไรของนาย
‪นายมากวนตอนฉันกำลังเอากับตู้เย็น ‪แล้วมาบอกว่า "ช่างมันเถอะ" นี่นะ
‪ขอโทษที ไม่รู้น่ะ
‪แล้วก็นะไอ้เพี้ยน ตอนนี้ ‪ฉันมีโคเคนที่ดีสุดในปารีส
‪จริงเหรอ
‪- ดูออกเลยว่าชอบ ‪- ใช่
‪- เข้ามาเลย ไอ้หน้าตัวกินมด ‪- ครับ
‪ไปนั่งที่โซฟานั่นสิ
‪- อยากให้ตู้เย็นอมนกเขาให้ไหม ‪- ไม่เอาดีกว่า
‪นายพลาดแล้ว นี่แหละสาวตัวจริง
‪- ฉันขอถามหน่อยนะ ‪- ครับ
‪นั่นฟันจริงหรือของปลอม
‪นี่ฟันฉันจริงๆ
‪โอ้โฮ โคตรเจ๋งเลย ‪ฉันอยากได้ฟันแบบนั้นมาก
‪- รู้ไหมฉันจะทำอะไร ‪- ไม่
‪ฉันจะเอาถั่วน้อยๆ ยัดใส่รูพวกนั้น
‪ขอทำได้ไหม
‪ก็ได้สิ แต่ต้องมีถั่วนะ
‪ไม่ต้องห่วง หาไม่ยากหรอก
‪เอาไปเลย พ่อคนโชคดี ระห่ำเกินคน
‪- แน่นอน ‪- แต่ขอเตือนหน่อยนะ
‪นายจะเคืองจมูกโคตร
‪ขอสูบเร็วๆ สักรอบก่อนไปได้ไหม
‪ได้อยู่แล้ว ไอ้น้อง ‪บอกแล้วไงว่าให้ทำตัวตามสบาย
‪นายดูดีชะมัด น่าหงุดหงิดว่ะ
‪- พ่อหนุ่มนักรัก ‪- ก็งี้
‪โคเคนอย่างเจ๋งเลย
‪เป็นแบบเกล็ดปลาใช่ไหม
‪โอเค แบบนี้นี่เอง
‪ฉันเจอผู้เชี่ยวชาญด้านการสูบสินะ
‪แบบนี้สิถึงจะดี
‪เอาแค่นิดเดียวไหม
‪ขอเยอะๆ เลย ขอเส้นแบบชายชาตรี
‪- เอาเลย ‪- ขอแบบชายชาตรี
‪เอานี่
‪ให้แค่นี้นี่นะ ‪บอกแล้วไงว่าขอเส้นใหญ่ๆ
‪นั่นแหละ เส้นอ้วนๆ แบบนั้นแหละพวก
‪นายนี่มันบ้าจริงๆ
‪กินเหมือนหมู
‪เตรียมบัตรมาพร้อมซะด้วย
‪หมอนี่มีเครื่องมือพร้อมเลย ‪มานี่เลยมา
‪เดี๋ยวทำหลอดเล็กๆ ให้นะ
‪เอาเลยไอ้หนู สูบให้สนุกนะ
‪เป็นไง
‪นี่มันโคตรเจ๋งเลย
‪โค้กแมน จมูกเลือดออกนี่ปกติเหรอ
‪แน่นอนสิ
‪นายเพิ่งชนกำแพงมานะ เจ้าบ้า
‪แล้วไหนว่าเป็นผู้เชี่ยวชาญ ‪"เป็นแบบเกล็ดปลาใช่ไหม"
‪ในนี้ก็มีปลาอยู่ตัวเดียวนี่แหละ ‪แถมเลือดกำเดาไหลด้วย
‪ขี้แพ้เอ๊ย เอานี่ เช็ดจมูกซะ
‪ให้ตายสิ ชอบไอ้ผงขาวนี่จริงๆ
‪ทำอะไรของนาย เลิกคิดได้แล้ว ‪คิดตอนเมายามันไม่ดีนะพวก
‪คิดมากๆ จะกลัวภาพหลอนเอานะ
‪ฉันว่าฉันมีอาการกลัวภาพหลอนอยู่
‪ออกุสแตงเหรอ
‪- หุบปากก่อน ‪- ยาฟาร์เหรอ
‪ฉันว่าเป็นยาฟาร์ว่ะ
‪ไม่ต้องห่วงพวก ฉันอยู่ด้วย
‪(ระวังจิ๋มร้ายให้ดี)
‪ใครเหรอ
‪หน่วยปราบยาเสพติดไง ไอ้เวร ‪เปิดประตูสิวะ
‪เออสิ
‪ใครทำนายหน้าบวมขนาดนั้นวะ
‪หลบไปได้แล้วน่ะ
‪เหมือนริดสีดวงทวารเลยว่ะพวก
‪วันห่วยแตกอีกวัน
‪แต่เอาจริงๆ ก็เริ่มได้ไม่แย่
‪ฉันไปได้กับสาวสวยในเมืองคืนก่อน
‪เรานอนปล้ำกันทั้งคืนเลย
‪ขอไม่บอกรายละเอียดนะ ‪แล้วฉันก็ออกมาจากบ้านเธอ
‪แล้วฉันก็เหยียบขี้หมาซะงั้น
‪ฉันมองขี้หมาที่แบนใต้รองเท้าฉัน ‪แล้วก็คิดว่า
‪"เอากระดาษแก้วมาห่อหน่อย ‪ก็ดูเหมือนยาแล้ว"
‪ฉันเลยเก็บขี้มานิดหน่อย ‪แล้วเข้าไปในเมือง
‪ทายซิ ขี้ฉันขายดีอย่างกับอะไร
‪เด็กรวยๆ ปักใจเชื่อหมดเลยพวก ‪บ้าโคตรๆ
‪แล้วฉันก็ไปเจอแก๊งสาวโหดในเมือง
‪เป็นกลุ่มสาวไฮโซเล็กๆ
‪เร็วเข้า ซื้อสิ ตำรวจมาแล้วนะ
‪ฉันไม่สนหรอก จะให้จับหรือเปล่าล่ะ
‪พวกนั้นไม่เชื่ออะไรสักอย่าง
‪เดี๋ยวนะ นี่ขี้หมานี่
‪ไม่ใช่นะ
‪ตานี่อยากขายขี้หมาให้ฉันนี่นะ
‪คิดว่าฉันเป็นใครยะ
‪แล้วพอฉันหันกลับไป…
‪ฉันก็เจอพวกหนุ่มล่ำๆ ‪พวกนั้นมันปรี่มาหาฉัน
‪นี่แกเอาขี้หมามาขายจริงเหรอ
‪หลบไปนะ ไม่งั้นฉันเล่นพวกแกแน่
‪ขอเตือนเลยนะ น้องฉันเป็นยูโด
‪จำไว้ว่าอย่าคิดมาหลอกคนเมืองอีก
‪ถ้าฉันเจอพวกเลวนั่นอีกนะ ‪ฉันเล่นพวกมันแน่
‪คนเมืองโว้ย!
‪เฮ้ย เอาจริงดิ ‪เอาไอ้นี่ทำเป็นหลอดเหรอ
‪- ทำไมล่ะ ‪- อ่านไม่ออกหรือไงวะ
‪ก็เออสิ ฉันไม่เคยเรียนหนังสือ
‪สำหรับฉันมันเป็นอักษรอียิปต์ไปหมด ‪แล้วมันเขียนว่าอะไร
‪บัตรเชิญไปงานแต่งน้องสาวฉัน
‪จะมีอีตัวอยู่เต็มงาน ‪ทุกคนที่นั่นรวยกันหมด
‪ฉันไม่มีเงินซื้อสูทด้วยซ้ำ
‪อีตัวกับคนรวยเหรอ ‪เราต้องไปไม่พลาดแน่นอน
‪นายไม่เบื่อกับการใช้ชีวิต ‪อยู่กับพวกโง่ๆ แบบนี้เหรอ
‪ให้ตายสิวะ หน้าเหมือน ‪เพนกวินเสพยาเกินขนาดเลย
‪เพนกวินในแบทแมนไง เข้าใจ๋
‪บ้าจริง หมอนี่ทำฉันกลัว ‪ต้องเก็บไปฝันร้ายแน่
‪เดี๋ยวนะ รู้อะไรไหม ‪ฉันจะจ่ายค่าสูทให้เอง
‪นายนี่คนจริงว่ะ คู่หู ‪นายเจ๋งสุด สาบานเลย
‪ไม่ต้องทอน
‪ไปกันเถอะ เพื่อน
‪แล้วจะทำยังไงกับไอ้ขี้ยานี่ดี
‪ไม่เห็นหรือไง ‪ไอ้เวรนี่กำลังท่องดินแดนมหัศจรรย์
‪ให้มันเมาไปอีกหน่อย ‪มันกำลังเห็นหมูส่ายก้นอยู่แน่ๆ
‪นายได้พวกขี้ยาพิลึกทุกที
‪หมอนี่ก็แค่ตาแก่ขี้แพ้
‪แล้วเอาตูดมันไปหรือยังล่ะ
‪นั่นน้องสาวนายเหรอ
‪ใช่ น้องต่างพ่อน่ะ ‪เรามีแม่คนเดียวกัน
‪พ่อนายคงน่าเกลียดฉิบหาย
‪ให้ตาย ฉันไม่รู้เลยว่า ‪ซลาทาน่าแต่งกับใคร
‪ไอ้เวรนั่นมันใครล่ะ
‪ไม่รู้จักอาร์แซน ฟอน กลูเตนเหรอ
‪- ไม่ ‪- งั้นจะอธิบายให้ฟัง
‪หมอนี่มาจากครอบครัวอุตสาหกรรมใหญ่
‪ในวงการอบขนม
‪แต่เขาก็ทำธุรกิจผิดกฎหมายด้วย
‪เพื่อนฉันที่ชื่อมาจิด ‪ทำธุรกิจกับเขา
‪- มาจิดพยายามหลอกเอาเงินเขา ‪- บ้าเอ๊ย
‪แต่อาร์แซนนี่มันโคตรบ้า
‪เขาพามาจิดไปร้านอบขนม
‪ทุบเขาจนล้ม ‪แล้วนวดเขาเหมือนแป้งบนพื้น
‪เอาโยนใส่เตาอบ
‪ว่ากันว่ามาจิดออกมาจากเตาอบ ‪เหมือนครัวซองต์เนย
‪ครับ
‪รับครับ
‪ค่ะ รับค่ะ
‪ผมขอประกาศให้คุณเป็นสามีและภรรยากัน
‪ขอเจ้าสาวจงเจริญ
‪เรียบร้อย จับเขาได้แล้ว
‪เขาซวยแล้ว
‪ยินดีด้วยคุณโนกลูเตน ยินดีด้วย
‪เจ้าชายอัลวัลลูอยากพบคุณมาก
‪เจ้าชายอัลวัลลู ‪เป็นเกียรติอย่างยิ่งครับ
‪ผมจะจองที่ไว้ให้คุณบนโต๊ะผมคืนนี้
‪เราจะได้คุยธุรกิจกัน
‪สวยจัง ที่รัก สุดยอดไปเลย
‪นายไม่ได้ถ่ายรูปอยู่เหรอ
‪โดนเธอสะกดใจน่ะ เธอสวยเป็นบ้าเลย
‪แล้วนายมาที่นี่ทำไม
‪ช่วยฟังทางนี้ด้วยครับ
‪มารวมตัวกันรอบคู่แต่งงานใหม่ ‪ถ่ายรูปครอบครัวกันครับ
‪ให้ตาย อายอะไรอยู่ล่ะ ไปสิ เพื่อน
‪นายเป็นครอบครัวไม่ใช่เหรอ
‪- มีเรื่องที่ฉันไม่ได้บอกนาย ‪- อะไร
‪แม่ฉันมีลูกเพื่อใช้หาเงินให้
‪พอเห็นหน้าฉัน แม่ก็รู้ว่า ‪ใช้ฉันจีบเจ้าหญิงไม่ได้แน่
‪ก็เห็นๆ กันอยู่
‪ภรรยาผมสวยไหมล่ะ
‪รู้จักไอ้เพี้ยนสองคนนั้นไหมครับ
‪ไม่เคยเห็นมาก่อน
‪เอาพวกมันออกไปซะ
‪แม่นายเป็นยายแก่ ‪ที่จีบชาวซาอุสองคนนั้นอยู่เหรอ
‪พ่อฉันหลอกแม่ว่าเป็น ‪ผู้มีอำนาจด้านน้ำมันชาวแอลจีเรีย
‪พอแม่รู้เรื่องว่าแก๊สเดียวที่ ‪เขาผลิตออกมาคือทางตูด
‪แม่ก็ทิ้งเขาทันที
‪แก๊สทางตูดเหรอ
‪หลอกลวงตั้งแต่พ่อยันลูกเลย
‪ของมันเห็นๆ กันอยู่
‪พร้อมไหม ไปได้หรือยัง ดีมาก
‪แต่น้องนายสวยเป็นบ้าเลย
‪ขอโทษทีนะพวก
‪เฮ้ย หลบไปนะ แก
‪ปล่อยฉันนะ
‪- นี่ คิดว่าทำอะไรของแก ‪- แต่ว่ารูป…
‪ฉันพูดกับแกนั่นแหละ
‪คุณนายฟอน กลูเตน ‪คุณอาร์แซนบอกให้ผมไล่พวกเขาไป
‪พูดจริงเหรอ อาร์แซน มานี่ซิ
‪ขอสองนาทีนะ ซูซู ‪เรากำลังถ่ายรูปกัน
‪อย่ามาเรียกฉันว่า "ซูซู" นะ ‪ทำอย่างนั้นกับพี่ฉันได้ไง
‪ไม่นะ คือผม…
‪เลิกอ้ำอึ้งที เห็นแล้วอยากตีจริงๆ
‪เธอพูดว่าไงนะ
‪เอาละ พ่อตัวใหญ่ สนุกดีใช่ไหมล่ะ
‪ไปเลยไป อย่ามายุ่งกับเรา
‪ทุกคน นิ่งไว้
‪ถ่ายรูปกันเถอะ
‪- เธอบอกให้ปล่อยไง เอดิ! ‪- นายไม่ใช่ญาติ
‪เยี่ยม ชิดกันอีก ‪คราวนี้ยิ้มสวยๆ เลย
‪ฉันไม่มีทางทำธุรกิจ ‪กับคนที่เมียเรียกเป็นหมูเป็นหมา
‪- น่าสมเพช ‪- ชีส
‪เสร็จแล้วครับ ทุกคน ขอบคุณมากนะ
‪สุดยอด
‪เป็นยังไงบ้าง
‪เธอก็รู้ ทำงานไปเรื่อย
‪- ยังลำบากอยู่เหรอ ‪- ใช่ เละเทะไปหมดเลย
‪ไม่ต้องห่วง ไว้ฉันจะดูว่า ‪อาร์แซนช่วยอะไรได้บ้าง
‪ฉันจับเขาได้อยู่หมัด ‪พี่นึกไม่ถึงแน่
‪ไม่ได้เซ็นแบ่งทรัพย์สินก่อนแต่งด้วย ‪โคตรโง่เลย
‪- จริงเหรอ ‪- เขาไม่พร้อมสุดๆ
‪น้องสาวที่รักของฉัน ให้ตายสิ
‪จะแนะนำฉันให้รู้จักกับน้องไหม
‪บ้าเอ๊ย ไสหัวออกไปเลย ‪ฉันคุยกับน้องอยู่
‪- เป็นอย่างนั้นสินะ ‪- ที่รัก
‪ฉันรู้ว่าคุณจะคืนดีกับฉันยังไง
‪ฟอน กลูเตนเหมือนฟอน บ้ามากกว่า
‪มองหาอะไร
‪- เฮ้ย โค้กแมน ‪- ไปตายซะไป
‪- เราได้งานแล้ว เพื่อน ‪- ฉันไม่ใช่เพื่อนนาย
‪นายกับรองเท้าวิเศษของนาย
‪เฮ้ยพวก เป็นอะไรไป
‪ถามจริง ฉันอยากให้นายแนะนำ ‪ฉันกับน้องแสนสวยของนาย
‪เธอชอบฉัน
‪ฉันทำตัวดีสุดๆ ฉันก็แค่อยากกอด
‪แล้วนายไล่ฉันออกมาเหมือนคนเร่ร่อน
‪ไปตายซะ ไอ้เวรเอ๊ย
‪นี่ฟังฉันก่อน
‪อาร์แซนเสนองานขายกัญชาให้ฉัน… ‪ฉันหมายถึงให้เรา
‪เรามีนัดกับเขาหลังเขาไปฮันนีมูน
‪- เพื่อน กัญชาโคตรดีเลยนะ ‪- ช่างสิ ฉันไม่สูบ
‪ก็บอกว่ากลับมาทำงานไงเล่า ‪นี่เป็นเพื่อนฉันหรือเปล่า
‪อย่าทำให้ปวดหัวได้ไหม
‪นายเป็นเพื่อนคนเดียวของฉัน ‪ฉันไม่เคยทำให้นายผิดหวัง
‪อันที่จริงขอเตือนเลย
‪สิ่งสุดท้ายที่นายจะเห็นก่อนตาย ‪คือหน้าอาหรับหล่อๆ ของฉัน
‪แล้วนายคิดว่าไงล่ะ ‪นายก็จะเห็นหน้าฉันด้วย
‪นายมันใกล้ความตายมาหนึ่งก้าวแล้ว
‪อีกหกเดือน ก็คงได้ไป ‪ม้วนกัญชากับปีศาจนรก
‪ไอ้บ้าเอ๊ย
‪ฉันเหยียบขี้หมาว่ะ เหม็นเป็นบ้า
‪ไอ้แก่ขี้แพ้ยังอยู่อีก
‪เกรกกี้น้อย เมายาจนเพลินหรือยังไง
‪ไม่เลย มันแย่สุดๆ
‪ฉันคิดว่าจะตายจริงๆ แล้ว
‪ฉันเห็นแสงสว่างที่ปลายอุโมงค์
‪เป็นประสบการณ์ที่แย่ที่สุด ‪ในชีวิตฉัน
‪- นายเล่นมันซะเละ ‪- เขาไม่รอฉันเลยด้วยซ้ำ ไอ้เด็กซน
‪นายจะไม่สูบมันหรอกใช่ไหม
‪นายไม่เข้าใจอาการเมายา
‪- แต่ในนั้นไม่มีโคเคนเลยนะ ‪- ก็มีนิดหน่อย
‪จริงเหรอ
‪เฮ้ย เอาเลย แบ่งให้ฉันหน่อย
‪อาร์แซน ไปเที่ยวเป็นไงบ้างครับ
‪ฮันนีมูนเหรอ สุดยอดเลยล่ะ
‪ซลาทาน่าทำฉันคลั่งสุดๆ
‪ทันทีที่ไปถึงเธอก็ใส่ชุดนอนบางๆ
‪ผมไม่อยากรู้รายละเอียดหรอก
‪ก้นเธอในชุดนั้นสวยเป็นบ้าเลย
‪ฉันคงไม่ต้องสาธยาย นายรู้จักน้องดี
‪ไม่เป็นไร ผมเข้าใจ
‪เธอผลักฉันชิดกำแพงแล้วเริ่มขย่มฉัน
‪เฮ้ย
‪เขาบอกไม่อยากรู้รายละเอียดไง ‪หูหนวกหรือยังไงวะ
‪นายจะมายุ่งทำไม นี่เรื่องในครอบครัว
‪ไม่เกี่ยวกับนายเลย
‪ขอโทษจริงๆ ครับ ‪คุณบอกว่าน้องผมขย่ม…
‪นายนี่เป็นไอ้ขี้ประจบ ‪ที่สุดในโลกจริงๆ บ้าชะมัด
‪นี่ พอสักที ฉันเบื่อนายเต็มทนแล้ว
‪นายไม่ได้อยู่ในเครือข่ายฉันด้วยซ้ำ ‪เข้าใจไหม
‪ฉันจะสนเครือข่ายของนาย ‪ที่มีแต่คนเร่ร่อนไปทำไม
‪ยังไงซะ ฉันก็จะแฉนาย
‪- นายจะอะไร ‪- ฉันจะแฉนาย
‪ไอ้หน้าหมูอ้วนนี่ด้วย ‪ฉันจะไปแฉให้หมด
‪นายจะทำอะไรนะ
‪จะแฉใครนะ ‪จะเลิกทำชีวิตฉันพังได้หรือยัง
‪- ไอ้บัดซบ ‪- ฉันให้นายมีเอี่ยวด้วย
‪นายกลับทำฉันขายหน้า
‪ฉันไม่สนหรอกโว้ย ‪ฉันสิที่ควรได้น้องนาย
‪เอาละ…
‪ป๋อง ลืมกัญชาไปซะ
‪ฉันไม่ให้อะไรพวกนั้นแน่
‪ไอ้โง่สองตัวนั้นจะทำเสียเรื่อง
‪โล่งอกเลยครับ ‪เพราะผมกำลังดูบัญชีคุณอยู่
‪ระหว่างแต่งงาน ฮันนีมูน ‪และข้อตกลงที่ล้มเหลวกับพวกซาอุ
‪ไม่ต้องห่วง ป๋อง ฉันมีแผน
‪เราจะคิดแผนการสื่อสารใหม่
‪จำสมัยก่อนได้ไหม ‪ที่มีรูปแม่ฉันอยู่บนสินค้าคุกกี้
‪จากนี้ไปฉันอยากให้เป็นเมียฉันน่ะ
‪ฉันอยากให้ซลาทาน่าเป็นหน้าตาใหม่ ‪ให้คุกกี้ไส้ช็อกโกแลตของเรา
‪เดี๋ยวนะ คุณอยากใส่หน้าเธอ ‪บนซองนัตช์เหรอ
‪แล้วยังไง คิดว่าเธอไม่เหมาะ ‪กับขนมฉันเหรอ
‪ทำอะไรอยู่น่ะ
‪นี่เอากัญชาให้พี่ฉันหรือยัง
‪ไม่รู้คุณสังเกตเห็นไหมนะที่รัก ‪แต่ผมอยู่กับป๋อง
‪เรากำลังเตรียมการทุกอย่าง
‪แต่เราต้องทำตามขั้นตอนนะ ที่รัก
‪งั้นก็เร่งมือเข้าสิ
‪เอาละ ได้เลย
‪- ให้พวกนั้นไปสิบกิโล ‪- ไม่มีทาง
‪แล้วถ้าเรายังทำเล่นๆ ‪เราได้เจอกับหายนะแน่
‪ผมได้กลิ่นมาแต่ไกล
‪แน่ใจนะว่านั่นคือสิ่งที่นายได้ดม ‪ตอนฉันเดินเข้าห้องมา
‪เปล่า
‪เอามาให้ฉันสิบกิโล ‪ไอ้แก่โง่น่ารังเกียจ
‪จะให้ผมเอามะม่วงโมโจให้พวกมันเหรอ
‪ไม่มีทางซะหรอก ‪เอาซอบเซบิให้ก็พอ
‪แล้วล้างมือด้วย ล้างมือซะ
‪ให้ตายสิ
‪กัญชานี่เจ๋งเลยครับ อาร์แซน
‪คุณจะไม่เสียใจแน่
‪ไม่เป็นไร เราเป็นครอบครัวเดียวกัน
‪ขอบคุณนะ นี่ ไปเอากระเป๋าสิ
‪ถามจริง จะให้ฉันถ่ายแบบกับเค้กนี่นะ ‪นึกภาพออกไหม
‪ไม่หรอก แม่สาว ฉันนึกภาพออกเลย ‪มันจะต้องบ้ามาก
‪อาร์แซนเต็มใจจ่ายเงินก้อนใหญ่ให้
‪ใช่เลย มันจะต้องออกมาดูดีสุดๆ
‪ฉันคิดสโลแกนให้แล้ว
‪"นัตช์ แค่คุกกี้ธรรมดาของคุณ"
‪- เจ๋งใช่ไหม ‪- ใช่
‪ฉันเพิ่งเห็นห้องของเธอในคฤหาสน์
‪ฉันจะตั้งสตูดิโอถ่ายรูปที่นั่น ‪จะต้องเจ๋งแน่ๆ
‪เธอกับฉันจะได้นั่งเล่นกัน ‪ดีใช่ไหมล่ะ
‪นายนี่คิดถึงแต่ตัวเอง
‪ทำไมพูดแบบนั้นล่ะ
‪เลิกปฏิเสธสักที ‪ฉันดูออกนะ เจ้าหมาสกปรก
‪แต่รู้อะไรไหม
‪ฉันจะถ่ายโฆษณาห่วยๆ ให้ ‪ยังไงก็ไม่มีอะไรทำอยู่แล้ว
‪ไม่ห่วยสักหน่อย ‪ฉันไม่มีทางถ่ายเธอดูไม่ดี
‪น้อง ดูนี่สิ เธอช่วยเราไว้จริงๆ
‪ไม่อยากเชื่อ ไอ้ขี้เหนียวนั่น
‪เออ นี่โค้กแมน ผู้ช่วยฉัน
‪เบิกตาดูสิ ‪ไม่เห็นเหรอว่าเขาเอาฟางให้
‪อยากสร้างเครือข่ายของตัวเอง ‪แต่ดันโดนหลอกแล้วนี่นะ
‪อาร์แซน เอาซอบเซบิคืนไป ‪แล้วเอามะม่วงโมโจมาเร็วๆ
‪ไปสิ
‪อีหิวเงินนั่นจะทำทุกอย่างพังนะครับ
‪- อะไรนะ แกพูดอะไรนะ ‪- ผมบอกว่าจะไปหยิบให้เลยครับ
‪ก็ไปซะสิ
‪จะขนกัญชากลับปารีสได้ไง
‪ทางรถไฟ ‪แต่ไอ้หมอนี่จะทำเราโดนจับเอา
‪เดี๋ยวก่อนนะ ที่รัก
‪คุณบอกฉันว่ามีรถเอสยูวีในโรงรถ
‪แล้วคุณไม่รู้ว่า ‪จะเอาไปทำอะไรไม่ใช่เหรอ
‪อีกไม่นานฝันเราจะเป็นจริงทั้งหมด
‪นายจะทำจมูกเหรอ
‪- รู้จักเกมหลบหนีไหม ‪- ไม่ มันคืออะไร
‪- ก็เกมที่พวกคนขาวชอบกัน ‪- เหรอ
‪นายจะติดอยู่ในห้อง ‪แล้วก็จะได้คำใบ้หาทางออก
‪ฉันเอาแนวคิดนั้นมา ‪แล้วเพิ่มความเถื่อนไปนิดหน่อย
‪ลองนึกภาพนะ
‪ตอนหกโมงเช้า นายกำลังหลับเหมือนเด็ก
‪มีชายล่ำแปดคนแต่งตัวเป็นตำรวจ ‪ทุบประตูนายด้วยทุ่นไม้
‪พวกนั้นโยนนายเข้าคุก ‪ไปเจอนักโทษที่อยากแทงนาย
‪เป้าหมายของนายคือการหนีทุกวิถีทาง ‪โดยไม่ถูกจับได้
‪แล้วฉันเรียกว่า…
‪เกมหนีคุกนรกไง เพื่อนรัก
‪นายไม่ชอบเหรอ
‪คนจะจ่ายเงินให้นายโยน ‪พวกเขาเข้าคุกงั้นเหรอ
‪ใช่
‪เพื่อน ความฝันนายโคตรเพี้ยน
‪อย่างน้อยฉันก็มีฝัน หุบปากไปเลย
‪- เฮ้ย ฉันก็มีนะ ‪- งั้นก็บอกมาสิ
‪ได้เอาน้องนายไงพวก
‪ฉันอยากยื่นหน้าไประหว่าง ‪แก้มก้นเธอแล้วดมให้ชื่นใจ
‪ตอนนี้มาทำพูดอวดดี
‪อยู่หน้าซลาทาน่า ‪ไข่นายนี่หดเป็นลูกอมเลย
‪- อะไรน่ะ ‪- เวรเอ๊ย นั่นมันด่านนี่
‪ใจเย็น ฉันจัดการเอง
‪- เราตายแน่ ‪- ไอ้ตำรวจนั่นดูจะเอาเรื่อง
‪- สวัสดียามเย็นครับ ‪- คุณผู้ชาย
‪สวัสดีครับ
‪- สวัสดีครับ ‪- ผมตำรวจด่าน
‪ขอดูใบขับขี่แล้วก็ทะเบียนรถครับ
‪รีบหน่อยนะครับ ขอบคุณ
‪- คุณคือไมเรียม เบลคาเคมเหรอ ‪- ใช่แล้วค่ะ
‪- ดูไม่ออกเหรอคะ ‪- ล้อกันเล่นใช่ไหม
‪- นี่ควันอะไรกัน ‪- หม้อน้ำมีปัญหาน่ะ
‪มันเป็นอะไรล่ะ มันติดยาหรือไง
‪- ให้ตาย มุกเด็ดมากครับ ‪- หมอนี่ฮา
‪ลงมาจากรถ เราจะค้นรถ
‪ชอบไหมล่ะ ไอ้จมูกยาว
‪- ออกมา เร็วเข้า ‪- มุกแรกขำกว่านะ
‪มาเร็ว
‪ตายแล้ว ลูบูแตงของฉัน
‪บอกว่าอย่าขยับ
‪ฉันควรเตือนคุณนะ
‪คุณจะเจอกัญชาท้ายรถ
‪แต่อย่าตกใจไปล่ะ
‪มันทำมาจากช็อกโกแลต
‪แถ่นแท้น
‪ตายแล้ว ก้นสวยจริงๆ
‪นี่ไม่ใช่ช็อกโกแลต
‪ไม่ใช่ช็อกโกแลตไง
‪หมัดก็ไม่ใช่ช็อกโกแลต
‪หมัดอะไร
‪หมัดนี้ไง ไอ้เวรเอ๊ย
‪- เห็นฉันชกมันไหม ‪- สลบเหมือดไปเลย
‪เราต้องเผารถ ‪พวกมันมีป้ายทะเบียน
‪เมื่อวานไปต่อกันที่ไหน
‪เห็นฉันกับยาสมิน่าน้อยไหม
‪- ยายนั่นอย่างเผ็ด ‪- ฉันเอาเธอแล้ว
‪ด้วยหน้าแก่ๆ ของนายเหรอ
‪หมายความว่าไง
‪ทุกคนจำที่ตัวเองได้ใช่ไหม
‪ฉันจะไปล่อลูกค้า ‪นายให้ของตอนไม่มีคน
‪ฉันต้องถูกขังในนั้น ‪แต่นายได้พูดมากอยู่ข้างนอกเหรอ
‪ไม่มีทาง เราจะทำสลับกันเป็นสัปดาห์
‪นี่ อย่าเพิ่งเปลี่ยนแผนฉันสิ
‪- ทำไมนายได้วางแผนล่ะ ‪- เพราะนายมันโง่ไง
‪ฉันโง่เหรอ
‪เออ ทำตามที่ฉันบอก
‪- แล้วนายสั่งฉันเหรอ ‪- อะไร
‪ฉันโง่เหรอ
‪เราจะสลับสัปดาห์กันทำไหม
‪สัปดาห์ไหนก็ได้ตามใจเลยพวก
‪- เออ แบบนั้นสิดี ‪- โอเค ใจเย็นๆ
‪ไม่เห็นต้องโมโหเลย
‪งั้นเลิกบอกว่าฉันโง่ได้แล้วพวก
‪ไปสิ ขึ้นไปข้างบน
‪เราเริ่มสัปดาห์แรกแล้วเหรอ
‪นี่เป็นวันแรกก็ต้องเป็นสัปดาห์แรกสิ
‪แล้วสัปดาห์ที่สองเมื่อไหร่ล่ะ
‪ฉันจะบอกล่วงหน้าสัปดาห์หนึ่งนะ ‪ไม่ต้องห่วง
‪- โอเค ตกลง ‪- ตกลงนะ
‪- โอเค บอกก่อนหนึ่งสัปดาห์ ‪- คู่หู
‪ไอ้บ้าเอ๊ย
‪ไอบรากับลาสไปเลือกมุมได้เลย
‪แล้วเลือกขายขี้แพ้ที่เดินผ่านเอา
‪คุณตลกดีนะ
‪โดนเพื่อนเล่นงานตอนสรุปงานอยู่
‪ตอนนี้ทำมาสั่งเรานี่นะ ‪ตลกชะมัด เงียบไปเลย
‪ไอ้บ้า สาบานต่อแม่เลย หมอนี่มันบ้า
‪ไปตรงนั้นเลย คืนนี้อยากได้เงินไหม ‪ไอ้เด็กเวร
‪แกก็ด้วย ไปสิ ไปอีกมุมหนึ่ง ไปเลย
‪ของพร้อมแล้วนะ
‪- ว่าไง คู่รักหวานแหวว ‪- ว่าไง
‪หาอะไรอยู่หรือเปล่า
‪ก็อย่างนั้นแหละ
‪โค้กแมนเพื่อนฉันอยู่นั่น ‪มุมแรก ขึ้นไปข้างบน
‪ไม่อยู่ด้วยกันหน่อยเหรอ ‪ถ้าอยู่ด้วยจะเกาไข่ให้นะ
‪พวก เอาจริงสิ
‪- อยู่ด้วยกันหน่อยสิ ‪- ปล่อยนะ ไอ้โรคจิต ปล่อย
‪ออกไปก่อนฉันจะอัดแก ‪กับผมตั้งๆ ของแก
‪คิดว่าฉันไม่มีเพื่อนเหรอ
‪ออกไปหางานนะ ยาย
‪เอ็ดวิดจ์
‪โค้กแมน เป็นไงบ้าง
‪จะไปไหน ตัวลีบเหมือนเก้าอี้พับเลยนะ
‪มีสัมภาษณ์งานน่ะ
‪พอไม่ได้อยู่กับฉัน ‪ชีวิตก็ดีขึ้นหรือไง
‪ก็ใช่
‪หางานที่ไหน
‪ราล์ฟ ลอเรนที่ถนนมองเตญ ‪พวกเขาหาผู้จัดการคนใหม่อยู่
‪มุกขำดีนี่
‪ฟังนะ ฉันจะช่วยให้นาย ‪ไม่อับอายในชีวิตให้
‪ใส่เสื้อราล์ฟปลอมจากซิมบับเว
‪กางเกงยีนส์เก่าๆ ถูกๆ ‪แล้วก็หน้าเหี่ยวๆ ของนาย
‪นายไม่ได้เหยียบเข้าไปในร้านหรอก
‪เพราะเจ้านายจะตีนาย ‪เตะอัดเข้าซี่โครง
‪นายจะตัวบิดงอเหมือนม้าบนเสื้อนายเลย
‪พูดอะไรของนายวะ
‪ตอนนี้เรากับเอดิมีกัญชาเจ๋งๆ อยู่
‪อ๋อเหรอ
‪ใช่ นี่มะม่วงโมโจ
‪มะม่วงโมโจเหรอ ‪ฉันชอบกัญชานั่น มันสุดยอด
‪อยากได้งานเหรอ ฉันมีงานให้
‪- ขอบคุณโค้กแมน นายเจ๋ง ‪- ก็แหงสิ
‪เราไม่เหยียดหน้าตากันหรอก
‪ให้ตาย ตาแบบหมาค็อกเกอร์สแปเนียล ‪บนแก้มเทาๆ ของนาย
‪ทำฉันใจสั่นทุกที
‪ก็ได้ นายชนะ ฉันจะซื้อเคบับให้
‪- ขอบคุณ ‪- แต่ขอเตือนเลยนะ
‪มันฝรั่งทอดเอาให้ม้านาย
‪หมอนั่นมันต้องกินเพิ่มแรงบ้าง
‪ฮูเกตเต ยังขายตัวอยู่เหรอ
‪ยังสดใหม่เหมือนเคยพวก
‪ฝากจูบคริลลินให้ฉันด้วย
‪ไม่ต้องห่วง พวก
‪เดี๋ยวเอาอาหารมาให้
‪ฉันมีมะม่วงโมโจ ‪ที่จะช่วยทำให้นายเมาอย่างดี
‪ไปเลย พวก
‪ไปชั้นสาม ‪ถามหาโค้กแมน ที่ดูถึกๆ น่ะ
‪พวกนายล่ำทั้งคู่ น่าจะเข้ากันได้ดี
‪มาเลยๆ อยากเสพยากันไหม
‪จำไว้ ตึกนั้นแล้วก็รหัส
‪ให้ตาย นี่มันโคตรห่วย
‪ไปเอามะม่วงโมโจตรงนั้น ด้านขวา
‪เอาละ ดีมาก ‪เอายัดใส่ก้นอ้วนๆ ไว้นะ
‪มานี่ ออกไปจากตรงนี้ ‪ฉันพูดไว้ว่าไง
‪ขึ้นไปดูโค้กแมน ‪แล้วถามว่าวันนี้เราได้เท่าไหร่
‪ไปเองสิ
‪คิดว่าตัวเองเป็นใครวะ
‪นี่ เอดิอยากรู้ว่าเราได้เงินเท่าไหร่
‪เอดิอยากได้เงินของวันนี้
‪เขาต้องการเงินตอนนี้เลยเหรอ
‪เร็วเข้าสิ พวก
‪มีอะไร อยากโดนต่อยจมูกหักเหรอ
‪ในนั้นมีเท่าไหร่
‪ไม่รู้สิ แต่ก็เยอะ ‪ฉะนั้นระวังหน่อยนะ
‪มานี่เลย เพื่อน
‪เดี๋ยวสิ
‪ฉันไม่เข้าใจ เอดิอยู่ไหน
‪ข้างล่าง ฉันจะเอาไปให้เขาเลย
‪แต่ฉันไม่รู้จักนาย ไม่เคยเห็นมาก่อน
‪ฉันไม่เคยเห็นนายแต่ดูออกว่าเป็นคนดี
‪ดูออกได้เลย ไว้เรานัดเจอกันพรุ่งนี้
‪เราเล่นบอลอยู่ในสนามตอนเจ็ดโมง
‪ฉันไปเตะบอลด้วยแน่ แต่ขออธิบายหน่อย
‪ฉันมาแทนโค้กแมนสิบนาที ‪เขาไปซื้อเคบับมาให้ฉัน
‪ถ้าเกิดอะไรขึ้นฉันซวยแน่ ‪เขาจะฆ่าฉัน
‪- อยากให้ไปตามเอดิเหรอ ‪- ใช่ ขอร้องล่ะ
‪อย่างนั้นดีกว่าเหรอ ฉันจะไปตามให้
‪หลบไปให้พ้น
‪เฮ้ย ฉันไม่ผิด อีกคนผิด ‪ฉันไม่รู้จักเขาด้วยซ้ำ
‪รู้จักโค้กแมนไหม
‪ชั้นสามด้านซ้าย
‪ฉันมองไม่เห็น ‪ชั้นสามด้านซ้ายอยู่ไหน
‪เดี๋ยวพาไปเลย
‪ไม่มีใครอยากให้เบอร์ผมหน่อยเหรอ
‪ผมไปส่งตามบ้านด้วยนะ
‪เอาสิ จดมาเลย
‪ผมจะแวะเอาไปให้ขวดหนึ่ง ‪แล้วเราจะได้คุยเล่นกัน
‪ที่หน้าประตูก็ได้ แบบนั้นฉันโอเค
‪หน้าประตูเหรอ อย่างนั้นผมก็โอเค
‪เป็นอะไรหรือเปล่าพวก
‪ฉันขอ 50 ได้ไหม
‪ไอ้ตัวตลก
‪บ้าเอ๊ย นั่นบาซูก้านี่
‪เออ วิ่งหนีไปซะ ไอ้พวกเวร
‪ผมเองก็ด้วย
‪บ้าจริง
‪จะไปไหน กลับมานะโว้ย เฮ้ย กลับมานี่
‪กลับมาสิ ไอ้เด็กเวร…
‪- บ้าเอ๊ย ‪- ต้องการอะไรเหรอ เพื่อน
‪แกโค้กแมนหรือเปล่า
‪นั่นปืนบาซูก้าของจริงไหม
‪ไม่รู้สิ โค้กแมน นายว่ายังไงล่ะ
‪ฉันไม่ใช่เขา…
‪นี่สำหรับที่แกชักให้จูเวล ไอ้สารเลว
‪จังหวะเท้าของฉัน ‪ถ้าเธอมาถูไถฉัน
‪ฉันก็ตอบไม่ได้ว่า ‪ฉันจะทำอะไรลงไป
‪บนพื้นเต้น ฉันจะพาเธอขึ้นฟ้า
‪ถามจริง ฉันอดเจอยาฟาร์อีกแล้วเหรอ
‪อะไรนะ นายรู้จักคนที่ทำเหรอ
‪ไม่รู้สิ เราคลาดกันอยู่เรื่อย ‪มันชักจะบ่อยไปแล้ว
‪แล้วฉันจะทำยังไงกับอาร์แซนล่ะ
‪ให้ตายสิวะ นายไปไหนมา
‪ฉันไปซื้อเคบับให้เอ็ดวิดจ์
‪ไม่จริงน่า
‪ไอ้บ้านั่นฆ่าเอ็ดวิดจ์ด้วย
‪เจ้าถุงเท้าที่รักน้อยๆ ของฉัน ‪ไอ้หน้าเทา มานี่
‪"ฉันแค่อยากเป็นผู้จัดการราล์ฟ ลอเรน
‪พวกนั้นไม่ต้องการฉัน ‪เพราะหน้าเหมือนถุงเท้า
‪แต่ตอนนี้ฉันไม่มีหน้าแล้ว
‪พวกนั้นจะไม่ได้เหยียดหน้าฉันอีก
‪ฉันอาจพอมีโอกาสแล้ว"
‪ฉันรักไอ้บ้านี่ฉิบหาย ‪รู้ใช่ไหมว่าฉันรักนายน่ะ
‪กัญชาของเราถูกขโมยไป ‪บ้านของนายก็ถูกเผา
‪แล้วนายดันมาล้อเอ็ดวิดจ์เล่นอีก
‪นี่บ้านฉัน ‪เราทำอะไรกับเอ็ดวิดจ์ก็ได้
‪"เขาพูดถูก ไอ้เวร"
‪หุบปากเลย นายได้กินเคบับแบบปวดใจแน่
‪เวร ตำรวจมา
‪ฉิบหาย ตำรวจมา
‪- ขึ้นไปดาดฟ้า ‪- ซวยแล้ว
‪ไปเร็ว พวก เผ่นเร็ว
‪ทำอะไรของนายอยู่
‪ให้ตาย นี่มันอะไรกันวะ
‪หัวหน้า
‪ผมอาจเจอวิธี ‪เปิดกิจการเราใหม่อีกครั้งแล้ว
‪เราจะสร้าง…
‪ปอเปี๊ยะจักรพรรดิเวียดนามยัดไส้…
‪ยาอี
‪แล้วผมเรียกมันว่า…
‪อะไร
‪ปอเปี๊ยะอี
‪เห็นไหม เราเปิด ‪ร้านขนมปังคืนวันเสาร์ได้
‪เด็กๆ จะได้กินที่ร้านเรา ‪ก่อนออกไปเที่ยวกลางคืน
‪พวกนั้นจะได้เมา ‪ปอเปี๊ยะจักรพรรดิเรา
‪เก็บกวาดของพวกนี้ให้หมด ‪แล้วไปให้พ้นจากเตาฉัน
‪ไปซะ ไปๆ
‪ขอโทษครับ หัวหน้า
‪ผมก็แค่ลองคิดดู
‪เอาความคิดแกไปยัดใส่ ‪ตรงที่แกชอบยัดนิ้วไปเถอะ
‪เอดิ ยินดีที่ได้เจอ
‪- เป็นไงบ้างครับ อาร์แซน ‪- เอานี่
‪กลับมาเร็วมากนะ ทำได้ดี
‪ซลาทาน่าบอกเรื่องรถเอสยูวีหรือยัง
‪อะไรเหรอครับ
‪ลองชิมดูสิ เอาเลยๆ
‪ฉันเจอคนจะซื้อมันแล้ว ‪ฉันต้องขอเอากลับมา
‪คือผมมีปัญหากับรถเอสยูวีนิดหน่อย
‪เราเจอด่านไล่จับแต่หนีมาได้
‪แต่ไม่ต้องห่วง ผมเผารถในป่าแล้ว
‪พวกนั้นไม่มีทางรู้ว่าเป็นของคุณ
‪นี่สูตรคุณเองเหรอ
‪เจ๋ง เยี่ยมไปเลย
‪ส่ายตูดหน่อย มันทำให้มีแสงสะท้อน
‪สวย เหมือนตัวอีโมจิเลย
‪ออกไปจากบ้านฉันนะ ไอ้พวกโง่
‪- อาร์แซน คุณทำทุกอย่างพัง ‪- หุบปากไปเลยนะ
‪- โอเค ‪- ซลาทาน่า ขอผมพูดให้ชัดนะ
‪ผมไม่อยากให้พวกมัน ‪เข้ามาในคฤหาสน์อีก
‪เลิกโมโห ไม่น่าเชื่อถือเลย
‪ผมเพิ่งเสียรถเอสยูวีไป ‪กับกัญชาสิบกิโลเพราะพวกมัน
‪ผมมีเหตุผลให้โมโห
‪- ไม่คิดงั้นเหรอ ‪- เดี๋ยวๆ
‪รถเอสยูวีกับสิบกิโล ‪มีค่าอะไรกับคุณ
‪"คุณอาร์แซน ฟอน กลูเตน ‪ผมเป็นผู้ค้ายาใหญ่ ราชันขนมอบ"
‪แต่ร้อนอกร้อนใจ ‪เพราะรถห่วยๆ กับสิบกิโล
‪- ไม่นะ ‪- คุณถังแตกจริงๆ สินะ
‪จะบอกฉันอย่างนั้นใช่ไหม
‪- คุณถังแตกเหรอ ‪- เปล่า
‪หน้าแดงๆ นั่น รู้อะไรไหม ‪ฉันจะลืมทุกอย่างให้หมด
‪ทั้งหน้าคุณ ทั้งงานแต่ง ‪นัตช์ไร้สาระนั่น ไปไกลๆ ฉันเลย
‪ไม่แต่… เดี๋ยว ที่รัก
‪ปล่อยฉันนะ
‪โอเค… ก็จริง คุณพูดถูก
‪แค่รถกับกัญชามันไม่ใช่เรื่องใหญ่
‪ผมจะบอกให้ป๋องหาให้พวกเขาอีกสิบกิโล ‪แบบนั้นโอเคไหม
‪แต่ที่รัก 20 กิโลจะดีกว่าไหม
‪ไม่งั้น เขาจะสร้างตัวกลับมายังไง
‪เขาทำงานฟรีไม่ได้นะ
‪- ไม่ได้อยู่แล้ว ‪- ไม่เลย
‪- เอดิ ‪- ครับ
‪- ไปเอาของกันเถอะ ‪- ครับ ไปเอาของกัน
‪ดีเลย เพราะคราวก่อนกับสิบกิโล ‪มันคงจะเบาไป
‪ไม่ได้โกหกนะ
‪อาร์แซน ‪คุณมีรถประเภทไหนเหลืออยู่บ้าง
‪เพราะคราวก่อน ‪รถเอสยูวีอย่างเละเลยเพื่อน
‪ไม่มีกระทั่งแอร์…
‪ฟังนะ ‪ถ้าฉันยอมเรื่องทั้งหมดให้
‪ก็เพราะฉันคลั่งน้องสาวแก ‪เธอเป็นราชินีของฉัน
‪ก็ดูออกแหละ
‪"ดูออกแหละ"
‪ทีนี้ฟังนะ ถ้าแกพลาดอีกครั้งเดียว
‪ฉันสาบานว่าจะตัดไข่แกทิ้ง
‪แล้วเอาไปทำครีมพัฟเคลือบคาราเมลเค็ม
‪- เข้าใจไหม ‪- ครับ
‪คราวนี้ก็ไปเรียกเพื่อนแกมาซะ
‪ฉันจะเอากัญชาไปให้แล้วแกก็ไสหัวไป
‪สัญญาเลยว่า ‪ครั้งนี้จะไม่ทำให้คุณผิดหวัง
‪ขอบคุณ อาร์แซน
‪ไอ้ป่าเวรนี่
‪เฮ้ย เป็นอะไรวะ
‪เราสนุกกับน้องนายมากก่อนนายจะมา
‪มันสุดยอดไปเลย
‪อ๋อ อย่างนั้นเหรอ
‪สัปดาห์นี้เราควรออกไปกินมื้อเย็นกัน ‪ทั้งสามคนนะ นายว่าไง
‪เอาจริงเหรอ ฉันไปแน่ๆ
‪ไปแน่ๆ เหรอ
‪เวรเอ๊ย
‪ตอนที่นายเต้นมาคารีนาอยู่กับน้องฉัน
‪ไอ้บ้าฟอน กลูเตนมันอยากเอาไข่ฉัน ‪ไปต้มเป็นคาราเมล
‪ฉะนั้นเลิกทำให้ฉันจะบ้าตายได้แล้ว
‪หุบปากแล้วหิ้วถุงไป
‪มันสุดยอดเลยนะ
‪นี่คู่หู ฉันเหนื่อยมาก ‪ขอติดรถคนอื่นไปได้ไหม
‪นายคิดว่าตอนตีสาม
‪จะมีคนหยุดรถให้คนหน้าทุเรศแบบเรา ‪ที่แบกกัญชา 20 กิโลเหรอ
‪นี่ คิดว่าตัวเองอยู่ในหนังหรือไง
‪ว่าไงที่รัก หลงทางหรือยังไง
‪ให้ไปส่งที่ไหนไหม
‪เฮ้ย มาเร็วคู่หู
‪- คุณมานั่งหน้าเลย ‪- โอเค
‪งั้นพวกคุณก็เจอแต่เรื่องซวยๆ สินะ
‪ใช่ ผมว่าผมต้องคำสาปจริงๆ นะ
‪ตลกดีนะ
‪รู้อะไรไหม ‪คุณทำให้ฉันคิดถึงแฟนเก่าคนหนึ่ง
‪อับเดล คริม ‪หนุ่มผิวสีคาราเมลรูปงามจากวอซาเซท
‪มีสายตายั่วยวนแบบคุณเลย
‪นี่ ถ้าพวกคุณไม่มีที่พัก ‪ก็ไม่มีปัญหานะ
‪มาค้างที่บ้านฉันได้
‪เอาจริงเหรอ อีวอนน์
‪บอกตรงๆ ว่าจะช่วยได้มากเลยล่ะ
‪ยินดีมากเลย คือฉันอยู่คนเดียวน่ะ
‪มีเพื่อนหน่อยก็ไม่เสียหาย
‪แล้วมะม่วงโมโจดีไหม
‪ดีหรือเปล่า
‪ฉันเมาสุดๆ เลย
‪ไม่เห็นอะไรสักอย่าง
‪ไอ้มะม่วงโมโจนี่อย่างเจ๋ง
‪ส่งมะม่วงโมโจคืนมา ‪คุณทำตัวแปลกแล้วนะ
‪ใช่ ไม่ดีเลย ไม่ดีสักนิดเดียว
‪ซลาทาน่า
‪คุณเหรอ ซลาทาน่า
‪คุณผลักไสกันแต่ผมรู้นะ ‪ว่าคุณต้องการอะไร
‪มาตรงนี้มา มานี่เลย
‪เฮ้ย พอได้แล้ว
‪อีวอนน์
‪อีวอนน์…
‪อีวอนน์
‪นี่ วอนนี่
‪ทำฉันตกใจหมดเลย
‪นึกว่าเป็นโจรสลัดมาลักพาตัว
‪อยากม้วนบ้องกัญชาให้ผมไหม
‪อยากเหรอ
‪- ไม่… ‪- ฉันอยากนะ
‪- ไม่ ผมพูดถึงกัญชา ‪- ฉันอยากมาก
‪ไม่นะ วอนนี่
‪เป็นอะไรไป
‪ดูคิดมากนะ
‪คุณไม่ชอบเหรอ
‪ชอบสิวอนนี่ มันสุดยอดมาก
‪ผมแค่คิดว่าจะทำพลาด ‪เรื่องยาไม่ได้แล้ว
‪ใช่ ครั้งนี้คุณต้องทำงาน ‪กับคนที่เคารพคุณ
‪แน่นอน ผมไม่เอาพวกเกรมลินนี่แล้ว
‪ทำไมคุณไม่เลือกคนที่ดูใสซื่อล่ะ
‪ตำรวจจะได้ไม่สงสัยไง
‪พวกคนซื่อสัตย์ ‪ที่ไม่มีทางคิดจะปล้นคุณ
‪- เข้าใจไหม ‪- ไม่ รู้อะไรไหม
‪ผมจะเลือกคนที่เหมือนขี้แพ้ ‪ที่ตำรวจจะไม่มีทางจับ
‪แล้วผมจะได้ทำงานจริงจังสักที
‪เห็นด้วยไหม
‪ความคิดดีมาก
‪- คิดงั้นเหรอ ‪- แน่นอน
‪นี่ วอนนี่
‪เปลี่ยนท่าได้ไหม ‪ท่านี้ทำผมคิดไม่ออก
‪หยุดเลยนะ
‪- โกหกชัดๆ ‪- พูดจริงนะ
‪ไม่นะ ไม่จริงสักหน่อย
‪รู้อะไรไหม ช่างหัวงานเถอะ
‪ไว้ค่อยคุยพรุ่งนี้เช้า
‪ที่รัก
‪ใช้น้ำยาหล่อลื่นหมดไปแล้วนี่
‪มะม่วงโมโจทำผมแห้งหมด
‪มันทำให้ของคุณไม่ขึ้นด้วยเหรอ
‪ขอแนะนำตัวหน่อย ‪ฉันชื่อเอดิ หัวหน้าใหม่ของพวกนาย
‪นี่โค้กแมน รองหัวหน้า
‪ฉันเป็นรองตั้งแต่เมื่อไหร่
‪ฉันหมายถึงมือขวาของฉัน
‪มือขวานายจะต่อยกรามให้ ‪ถ้ามัวแต่วางมาดอยู่
‪เหมือนคนแอลเบเนียเลย
‪ฉันจะพูดอะไรนะ
‪อีวอนน์ ผมต้องพูดอะไร
‪เขาดูโง่นะ ว่าไหม
‪คุณควรบอกพวกเขาว่า ‪พวกเขาจะเป็นสาขา…
‪เข้าใจแล้ว เงียบ จำได้ละ
‪พวกนายแต่ละคนเป็นสาขาหนึ่ง
‪แล้วพวกนายก็จะสร้าง ‪ระบบเป็นเหมือนต้นไม้
‪จะไม่มีอะไรมาเผาได้
‪เหมือนต้นไม้กันไฟน่ะ
‪ขอโทษที
‪ฉันขอแทรกมุกที่ตลกมากของคุณหน่อย
‪ไม่ แทรกไม่ได้
‪แทรกได้สิคะ ‪เพราะเราไม่เข้าใจว่าคุณพูดอะไร
‪"ต้นไม้" "กันไฟ" ไม่รู้สิ ‪จะสร้างป่าเหรอ ฉันไม่เข้าใจ
‪ไม่มีใครเข้าใจเหรอ
‪ก็…
‪เป็นอุปมาอุปไมย
‪- ใครเหรอ ‪- ใครน่ะ
‪พระเจ้าช่วย
‪เอาละ อีวอนน์ ‪อธิบายความคิดฉันให้พวกเขาฟังที
‪- ได้เลย ‪- อุปมานี่ใครกัน
‪ที่รักทั้งหลาย มันง่ายมากเลย
‪เหตุผลที่เราเลือกพวกคุณมา ‪เพราะคุณมีผลกับกลุ่มลูกค้า
‪ฟังรู้เรื่องขึ้นมาเลย
‪เกรกัวร์และออกุสแตง ‪พวกนายเรียนมหาวิทยาลัย
‪พวกนายจะต้องทำสาขาที่มีแต่…
‪- นักเรียน ‪- ใช่
‪สาขานั้นแหละ ‪ที่ฉันอยากพูดก่อนหน้านี้
‪ใช่ เยี่ยมเลย ดีมาก
‪แล้วก็จีลดาส หนุ่มใหญ่จีลดาส
‪คุณตกงานแล้วเราก็คิดว่าคุณสามารถ
‪ไปที่สำนักงานคนว่างงานได้
‪เพื่อสร้างเครือข่ายคนว่างงาน
‪โอเค
‪เราเตรียมซอง ‪เริ่มต้นที่สองยูโรให้แล้ว
‪- ไม่เลวเลย ‪- ใช่ไหมล่ะ
‪ระวังสไตล์แฟชั่นด้วยล่ะ เพื่อน
‪นายเหมือนพวกคลั่งเด็กไม่ผิด
‪ก็ต้องยอมรับเลยว่า พูดไม่…
‪ฉันชอบนะ
‪กางเกงขาสั้น ถุงเท้า ‪รองเท้าแตะแบบนั้น
‪แล้วก็อลิซผู้น่ารัก
‪เธอเป็นจิตรกรเลย…
‪ฉันเลยไม่ต้องวาดรูปให้เธอ
‪ฉันไม่ใช่แค่จิตรกรค่ะ
‪- ฉันแสดงด้วย ‪- เลิกหัวเราะสิ
‪ที่จริงฉันมีห้องแสดง ‪ที่ทำงานร่วมกับนักเต้น
‪บางครั้งก็นักเล่นกล ‪ให้ใครก็ตามที่มา แบบว่า…
‪เฮ้ย ไม่มีใครสนชีวิตเธอหรอก
‪ไม่มีใครสน
‪งั้นฉันจะให้โทรศัพท์แต่ละคนไป
‪เอดิกับฉันจะโทรหา ‪การเติมยาจะต้องเติมที่นี่
‪ตกลงนะ โอเคไหม
‪และไม่ต้องห่วงนะ ฉันจะจดทุกอย่างไว้
‪เธอจะจดทุกอย่างไว้ ‪อย่าคิดจะมาหลอกฉันเชียว
‪เขาจะตะโกนทำไม
‪ไปสิ ไสหัวไปจากบ้านฉัน
‪เลิกวางท่าได้แล้ว ‪เลิกทำตัวเป็นหัวหน้า
‪- ใจเย็น ‪- เอามือออก เอามือออกสิวะ
‪มาทำตัวฉลาดต่อหน้าพวกเขา
‪- ฉันลืมตัวไปหน่อย ‪- เอามือออกไป
‪(อร่อยเหาะ มะม่วงโมโจ ‪พึงพอใจ 200% ซื้อเลย)
‪(ทำตามฝัน)
‪(ในตลาดแรงงาน ฉันเป็นคนยืดหยุ่น)
‪(นัตช์สอดไส้ช็อกโกแลต)
‪(มะม่วงโมโจ 50 ยูโร ห้ากรัม)
‪(สี่กรัม)
‪(สามกรัม)
‪(สองกรัม)
‪(หนึ่งกรัม)
‪(ถนนมองต์ทรอยล์คริสโตฟเจลเลต)
‪ไอ้ขี้แพ้คนโปรดของฉันทั้งสอง
‪ใครตบพวกนายมา
‪เราจะบอกอีวอนน์ว่าเราไม่เอาแล้ว
‪ราคาใหม่ของเอดิทำให้ยากไปหมด
‪เอาจริงเหรอ ‪แล้วเซ็กส์หมู่แสนสนุกของเราล่ะ
‪เพื่อน เราไม่เคยมี ‪เซ็กส์หมู่สนุกๆ กันนะ
‪ก็ใช่ไง ความสนุกยังไม่ทันเริ่ม ‪แล้วยังอยากจะไปอีกเหรอ
‪ฉันนึกว่าฉันเป็นเหมือนพ่อของพวกนาย
‪เพราะพวกนายหน้าเหมือนลูกคนรวย
‪มานี่เลย ไอ้หน้าขาวที่น่ารัก
‪พ่อจะสอนเทคนิคการกดดันให้เอง ‪ของดีเลยนะ
‪- ล่ำขึ้นนะ ออกุสแตง ‪- ขอบคุณ
‪ขอบคุณอะไร ฉันล้อเล่น
‪ไม่เห็นเหรอว่าแขนตัวเอง ‪เหมือนแท่งขนมปัง
‪ไว้จะให้ครีเอทีนนะ
‪แต่ผมนายจะร่วงหมดหัวเอา
‪เหมือนซีซูไง เพื่อน
‪หัวเราะหาอะไร ไอ้พุงโต ‪วิ่งเลยนะ ไอ้หน้าหมู
‪- ทำไมทำตามที่บอกวะ ‪- ขอบอกว่า…
‪- พูดว่าไงนะ ‪- เปล่าครับ
‪- เรียกฉันว่า "ไอ้อาหรับ" เหรอ ‪- เปล่า
‪นายควรจะทำแบบนั้นเลย
‪วิ่งไปเลย พวกอ่อน ‪ฉันจะเอานิ้วยัดรูก้นพวกแก
‪เพิ่มอีกหน่อยได้ไหมเพราะ…
‪นี่ราคาใหม่ไง เข้าใจไหม
‪ครับ ได้ ผมเอาก็ได้
‪ก็ต้องเอาสิวะ ไปเลย
‪ไปได้แล้ว ชิ่ว
‪ไม่ "ชิ่ว" สิเพื่อน
‪- "ไปนะ" ล่ะ ‪- ไม่
‪ต้อง "ไอ้เวร" "ไปเลย" ‪"ไสหัวไปซะ" เถื่อนๆ หน่อยสิ
‪มะม่วงโมโจ
‪เออ ไอ้เวรเอ๊ย
‪เรามีมะม่วงโมโจนะ ทุกคน
‪ใช่ ราคาใหม่
‪เอาๆๆ
‪มาแล้วๆ
‪- กัญชาหรือเปล่า ‪- สุดยอดเลย เชื่อเถอะ
‪- กัญชาดีไหม ‪- เชื่อเถอะ
‪- นี่มะม่วงโมโจใช่ไหม ‪- ใช่
‪ส่งมา 20 ให้ไวเลย
‪เราไม่ขาย 20 ‪จ่ายมา 50 งั้นก็ไม่ต้องเอา
‪ไม่ต้องห่วง เดี๋ยวคุยให้
‪- นายมีเท่าไหร่ ‪- ยี่สิบ
‪ฉันมี 30
‪เอานี่
‪เอาเลย ให้ 50 กับขี้แพ้สองคนนี้
‪ซ่อนไว้เลย ซ่อนไว้ให้ดี
‪- เดี๋ยวๆๆ ‪- ทำอะไรน่ะ
‪นี่อะไร ล้อกันเล่นหรือไง
‪มองหน้าฉันนะ
‪มองฉัน ฉันเหมือนล้อเล่นหรือไง
‪ฉันเหมือนล้อเล่นเหรอ
‪นายน่ะดูตลก ดูเสื้อผ้านายสิ
‪นี่ ฉันไม่สนหรอกนะ นายไม่รู้จักฉัน
‪โอเค รู้อะไรไหม ฉันไม่รู้จักนาย
‪เอากัญชาไป คืนเงินมา ‪แล้วก็จบกัน หายกันนะ
‪ไอ้มืดนี่เอาจริงหรือเปล่า
‪- เขาว่าไงนะ ‪- แกว่าไงนะ
‪ฉันบอกว่า "ไอ้มืด" ไง
‪บ้าเอ๊ย ฉันเลือดออก
‪โอเค แกชนะ ฉันจะเล่นงานแกให้หมอบ
‪เฮ้ย ถอยไปนะ
‪- ยังไหวไหม สำนึกหรือยัง ‪- ไสหัวออกไปเลยนะ
‪- ต้องดื้อด้านไม่เลิกเหมือนโค้กแมน ‪- โอเค
‪เลิกลุกขึ้นมาสักที
‪ปล่อยฉัน ไม่งั้นฉันจะเอาตูดแก
‪ตำรวจมาแล้ว
‪เกิดอะไรขึ้น
‪ฉันจัดการมันเอง มันเป็นของฉัน
‪หุบปาก
‪- ฉันไม่ได้ทำอะไรนะ ‪- เออ อย่าขยับ
‪ไม่เป็นไรนะ มีอะไรหักไหม มองฉันสิ
‪โอเค
‪อย่ามาแตะฉันนะ ไอ้ตำหนวด
‪เอามือออกไป ฉันจะเอาตูดแก
‪หุบปากแตกๆ ของแกไปเลยนะ ‪ถุยน้ำลายใส่ฉันอีก
‪ไอ้ตุ๊ดเอ๊ย เราพาทุกคนมาแล้ว ‪ไปเถอะ มานี่
‪ว่าไง
‪เฮ้ย นั่นไม่ใช่ของเรานะ
‪ตลกดีนะ แล้วเป็นของใครล่ะ พวกบ้า
‪เราอาจเป็นคนบ้า ‪แต่เราไม่ใช่พวกขี้แฉ
‪เอาละ จับสองตัวนี้เข้ากรงขัง ‪แล้วอยู่ตรงนั้นจนกว่าจะยอมพูด
‪เอดิและโค้กแมนกำลังสร้างเครือข่าย
‪เดี๋ยวนะ ยอมพูดแล้วเหรอ
‪ใช่ พวกเขาเลือกเราเพราะเหมือนขี้แพ้
‪ดูออกใช่ไหมล่ะ
‪ใช่ ดูออกอยู่นะ ก็จริงแหละ
‪ใช่
‪ขี้แพ้สองตัว
‪- ขอบคุณมาก ขอให้โชคดีนะ ‪- ลาก่อน
‪ฉันแฉพวกนั้นโดยไม่ลังเลเลย
‪ฉันนี่มันหนอนบ่อนไส้จริงๆ
‪เราจะบอกเอดิกับอีวอนน์ยังไง ‪ตอนพวกเขานับเงิน
‪เราจะบอกพวกนั้นว่าถูกคนดำปล้น
‪คิดว่าพวกนั้นจะเชื่อไหม
‪ไม่มีทางซะหรอก ‪ขอเตือนเลยนะว่าเราซวยแล้ว
‪บางทีโค้กแมนอาจเชื่อเรา
‪ใช่ ยังไงหมอนั่นก็เป็นไอ้โง่
‪มาเถอะ คุ้มค่าที่จะลอง
‪เอาเลย เดวิด ยิวกินได้
‪เนจิบ มีคูสคูสในตู้เย็น
‪เฮ้ย สหาย ดีใจที่ได้เจอ
‪- ใครบอกว่าเป็นวันเกิดฉันเหรอ ‪- วันเกิดนายเหรอ
‪- อยากเข้ามาไหม ‪- แน่นอนเลย
‪มาเลย ขอเตือนเลยนะว่ารกเป็นสนามรบ
‪เอ็ดวิดจ์ เบาเสียงดนตรีหน่อย ‪ไม่เห็นเหรอว่าเรามีแขก
‪ไม่ได้ยินกระทั่งเสียงในหัว
‪เอาเลย เพื่อน นั่งสิ
‪- อยากแต่งตัวเหมือนฉันไหม ‪- เราแต่งกันมาพอแล้ว
‪สูบสักแถวไหม หนุ่มๆ
‪- เอาสิ ‪- ไม่ล่ะ ขอบคุณ
‪ไม่เป็นไร
‪"ไม่ล่ะ ขอบคุณ ไม่เป็นไร" ‪แกกับไอ้หัวช้างของแก
‪- โค้กแมน นี่บ้านนายเหรอ ‪- ใช่ ก็…
‪เคยเป็นบ้านแม่แต่รับช่วงต่อมา ‪แนวดีใช่ไหมล่ะ
‪สุดยอด
‪เหมือนหอนางโลมทำใหม่ ‪เป็นแนวศิลปะทันสมัย
‪เฮ้ย ว่าไงนะ
‪จะบอกว่าแม่ฉันเป็นกะหรี่งั้นสินะ
‪เราต้องเข้าใจผิดกันแน่ๆ
‪ไม่ล่ะ ไม่เป็นไร ตรงกันข้ามด้วยซ้ำ ‪ฉันจะบอกว่ามันแนวมาก
‪หุบปาก
‪แกไม่ค่อยพูด แต่พอพูดแล้ว ‪ทำฉันอยากตัดหัวนกกระจอกเทศแกทิ้ง
‪ไอ้เวรเอ๊ย ‪พวกนายอวดดีกับฉันเกินไปแล้ว
‪คิดว่าเราเป็นเพื่อนกันเหรอ
‪ถอดเสื้อผ้าให้หมด ‪ฉันจะเอาชุดให้
‪- บอกให้ถอดเสื้อผ้า ‪- ครับผม
‪เลิกพูดว่า "ครับผม" สักที
‪- เลิกพูดสักที ‪- นายด้วย หุบปาก
‪- ได้ขอรับ ‪- ขอรับบ้านนายสิ
‪นั่นแหละ อย่างนี้ดีกว่าว่าไหม
‪เอพริลน้อยของฉัน
‪โอเค รู้เหตุผล ‪ที่ฉันโกรธก่อนหน้านี้ไหม
‪เพราะนายพูดถูกเลย สปลินเตอร์
‪แม่ฉันเป็นกะหรี่ ‪แต่ไม่ใช่กะหรี่ธรรมดานะ
‪จิ๋มแม่ฉันแกร่งที่สุดในปารีส
‪ปากจิ๋มแม่เหมือนกล้ามสองมัด
‪คิดถึงแม่ชะมัด
‪แม่ฉันเจ๋งที่สุดเลย
‪หลับให้สบายนะ แม่
‪ถึงได้บอกไงว่า ‪เราสามคนเป็นครอบครัวเดียวกัน
‪ไม่มีความลับระหว่างเรา
‪พูดถึงเรื่องนั้น ‪เราต้องบอกอะไรหน่อย
‪อะไรนะ นายแฉเรากับตำรวจเหรอ
‪เดี๋ยวนะ
‪- ทำแบบนั้นกับฉันเหรอ ‪- ไม่ เปล่าเลย
‪ฉันเห็นพวกแกออกมาจากโรงพัก พวกขี้แฉ
‪- ไม่ใช่นะ ‪- นึกว่าเราเป็นพี่น้อง
‪ขอเราอธิบายตรงๆ นะ
‪- เราต้องอธิบาย ‪- ยังไม่ใช่เรื่องทั้งหมด
‪ใจเย็นนะ ทุกคน ‪ไม่เห็นเหรอว่าฉันไม่สน
‪ให้ตำรวจมาเลย ‪ฉันจะได้สนุกสักหน่อย
‪ไม่เห็นเหรอว่าตอนนี้ ‪ฉันเบื่อเป็นบ้า
‪แต่เรื่องเอดิ…
‪ช่างหัวมันสิ
‪เขาสร้างเครือข่ายแล้วเมินฉัน
‪ฉันชวนเขาแต่เขาไม่มา
‪- แต่เราสูญกัญชา เอดิจะต้องถาม… ‪- หยุดคิดมาก
‪ฉันรวย เดี๋ยวจ่ายค่ากัญชาให้
‪นี่ไง จ่ายให้เอง
‪- ขอบคุณ ‪- ยังไม่ต้องขอบคุณ
‪ทีนี้…
‪มาเข้าเรื่องกันเลย
‪ใครจะอมให้ฉันก่อน
‪ใช่แล้ว เพื่อน
‪นี่วันเกิดฉันและฉันไม่ชอบไอ้ขี้แฉ ‪เตรียมไส้กรอก ฉันจะยัดตูด
‪เอพริลน้อย อ้าปากสิ
‪ให้ตาย จะอมให้ฉัน ‪หน้าตาน่าเกลียดแต่ดูแล้วขึ้น
‪บอกให้อ้ากว้างอีก
‪อ้ากว้างอีก ล้อเล่นน่ะ
‪คิดว่าฟันแบบนั้น ‪คู่ควรกับจู๋ฉันหรือไง
‪พระเจ้า เอพริลขี้เหร่สุดๆ
‪ไม่ได้ล้อเล่นนะ ‪ไอ้เวร นายทำฉันคลั่ง
‪เอาละ ดูตัวเลขแล้ว ‪ก่อนเราจะเติมของพรุ่งนี้
‪เกรกัวร์ ออกุสแตง…
‪เดือนนี้ทำได้ดีมาก
‪ไม่ได้โกหกนะ ‪ฉันคิดว่าพวกนายจะทำไม่ได้ด้วยซ้ำ
‪แต่เอาขนเสื้อสัตว์บ้าๆ นั่นออกไปที
‪พวกนายควรจะดูไม่น่าสงสัย
‪ฉะนั้นกลับไปใส่เสื้อเห่ยๆ เลย
‪- ฉันคิดว่าขนสัตว์ก็ดีนะ ‪- หุบปากเลย หุบปาก
‪จีลดาส
‪ยอดขายนายอยู่ในช่วงขาลงชัดๆ
‪คนว่างงานไม่ชอบสูบหรือยังไง
‪ขอโทษที หัวหน้า ‪ลูกค้ากำลังปรับตัวกับราคาใหม่อยู่
‪- ไว้จะแก้ตัวให้นะ ‪- ก็ต้องเป็นงั้นแหละ เพื่อน
‪เพราะการขายกัญชาไม่ใช่ตำแหน่งถาวร
‪ขอเตือนเลย ‪นายจะโดนเตะทิ้งเมื่อไหร่ก็ได้
‪แล้วก็มีคนในนี้กำลังปั่นหัวฉันอยู่ ‪ไม่ได้ระบุว่าใครนะ แต่อลิซ
‪ก็เพิ่งเรียกชื่อฉันนี่
‪ใช่ ไม่สิ มันเป็นอุปมาอุปไมย
‪ไม่ได้อุปมาสักหน่อย ‪นั่นมันพูดไม่คิดแต่ช่างเถอะ
‪งั้นเหรอ
‪แม่คนรู้ดีไปหมด อธิบายทีได้ไหม ‪ว่าทำไมเงินขาดไป 8,000 ยูโร
‪ทั้งที่ฉันให้ 50 ซอง ‪ราคาซองละ 200 ยูโร
‪ไม่ คุณให้ฉัน 200 ซอง ‪ซองละ 50 ยูโร มันไม่เหมือนกัน
‪แต่ฉันรู้ว่าคุณคิดเลขไม่เก่ง ‪ฉันก็เลยขายไปราคาเดิม
‪คงโง่น่าดู ถ้าจะต้องเสียลูกค้า
‪แค่เพราะว่าคุณมันโลภ
‪ว่าไงนะ เมื่อกี้คงได้ยินผิดไป
‪อะไร ที่คุณโลภน่ะเหรอ ‪ไม่นะ คุณก็ได้ยินชัดเจนดี
‪ทุกคนคิดเหมือนกัน ‪แต่ฉันเป็นคนเดียวที่กล้าพูด
‪ธุรกิจเป็นไปด้วยดี ‪แต่คุณตัดสินใจทำลายทุกอย่างโง่ๆ
‪จะมาสอนฉันทำงานหรือยังไง
‪โอเค ถ้าคิดว่าเป็นงานนะ
‪ถ้าสมมติว่าเป็นอย่างนั้น ก็ใช่
‪งั้นคุณยังมีเรื่องต้องทำความเข้าใจ ‪อีกสองสามอย่าง
‪จีลดาส การลดปริมาณ ‪เป็นความคิดที่โง่หรือเปล่า
‪ไม่นะ อลิซ เอาจริงๆ
‪ฉันว่าถุงมันเต็มไปหน่อย
‪- ล้อกันเล่นเหรอ ‪- ไม่นะ บางครั้งฉันก็สูบบ้างด้วย
‪- แต่ก็ยังเอาไปขายนะ ‪- นายทำอะไรนะ
‪ผม ไม่นะ แต่…
‪ประเด็นคือผมเห็นด้วยกับคุณนะ
‪ผมอยู่ข้างคุณนะ หัวหน้า
‪ก็อยู่ข้างฉันต่อไปแล้วกัน
‪เราจะจบเรื่องนี้แล้วแก้ปัญหากัน
‪ยังไงก็ลืมเงินเดือน ‪ของเดือนหน้าไปได้เลย
‪ไอ้ขี้ยาเอ๊ย
‪มีมารยาทหน่อยสิ ‪คุณตะโกนมาสองชั่วโมงแล้วนะ!
‪ตะโกนอยู่ได้ คิดอะไรอยู่ ‪คิดว่าเราเป็นหมาหรือไง
‪ไม่เบื่อเสียงตัวเองบ้างเหรอ ‪ไม่เบื่อตัวเองหรือไง
‪งั้นขอบอกอะไรหน่อย ‪หุบปากได้แล้ว ชัดเจนไหม
‪ทุกคนที่นี่เบื่อคุณจะแย่ ‪ทั้งพวกเขาแล้วก็ฉัน
‪- เบื่องั้นเหรอ ‪- เออ ฉันเบื่อสุดๆ
‪เดี๋ยวฉันช่วยเอง ‪แกโดนไล่ออก อีนางบ้า
‪- ดิดูคะ ‪- หุบปาก ไม่ต้องมาดิดู
‪ถ้าฉันบอกว่าไล่ออกก็คือไล่ออก
‪ไสหัวลุกจากโซฟาไปก่อนจะเผาแกทิ้ง
‪เหรอ เอาอะไรเผาล่ะ
‪- ด้วยไอ้นี้เหรอ พูดให้ดังๆ สิ ‪- ใช่… ไม่…
‪ไว้เจอกันนะ
‪- ดิดู ‪- ใช่เลย
‪- จะไปไหน เรากำลังสนุกเลย ‪- อย่ามายุ่ง ไอ้ขี้ยา
‪- ขี้แพ้เอ๊ย ‪- สุดๆ
‪บอกให้หุบปากแล้วเอามือออกไป
‪อย่าคิดว่าฉันไม่เห็น ‪นายกระแทกประตูรถนะ ไอ้บ้า
‪หุบปากไม่งั้นจะกระแทกหน้านาย
‪ที่มีหน้าม้ามิเรลลี แมธทิวโง่ๆ อยู่ ‪ไอ้ขอทาน
‪- ซลาทาน่า ‪- ฉันมีอะไรจะมาบอก
‪พอเลย ไปคุยกับเพื่อนไป
‪ฉันเจอลูกชายผู้นำเผด็จการ
‪พูดจริงน่ะ ผู้นำเผด็จการเหรอ
‪ไปเลยไป ไปคุยกับเพื่อนไป
‪ต้องยอมรับว่าเขาหน้าตาน่าเกลียด ‪แต่จูงจมูกง่ายสุดๆ
‪พรุ่งนี้ฉันจะไปหาเขาที่ดูไบ
‪เพราะฉันเบื่อไอ้ขี้แพ้ ‪หน้านกฮูกนั่นแล้ว
‪เอาละ ฟังฉันนะ
‪เธอต้องอยู่กับไอ้หน้านกฮูก ‪ห้ามทำชีวิตฉันพัง
‪คิดว่าพูดอยู่กับใครไม่ทราบ
‪ถ้าเธอทิ้งเขาไป ‪ฉันจะหามะม่วงโมโจจากไหน
‪ไม่ได้คิดแผนสำรองเลยหรือไง
‪ดูไม่ออกเหรอ ‪ฉันทิ้งปัญหาทุกอย่างหมดแล้ว
‪แล้วฉันก็จะไม่กลับไปหาพวกมัน
‪แล้วความฝันหนีคุกนรกล่ะ
‪ความฝันขี้แพ้น่ะสิ ‪ไม่ว่าจะตอนนี้หรือตอนนั้น
‪นี่ กับผู้ชายคนต่อไป
‪เราจะมีมากพอให้ชีวิตสุขสบาย
‪- ไม่ ‪- เชื่อเถอะ
‪- ขอร้องล่ะ ‪- ทำอะไรน่ะ
‪ขอฉันรีดของ ‪จากไอ้เวรนั่นครั้งสุดท้ายนะ
‪พรุ่งนี้ฉันจะไปแล้ว โอเคไหม ‪ฉันเบื่อเลียไอ้ฟอน กลูเตนแล้ว
‪ลุกขึ้นมา พี่ดูอนาถชะมัด เดินไป
‪ก็ได้ เธอตัดสินใจเอง
‪เอดิ อย่าหลุดปากไปล่ะ ‪ฉันเชื่อใจพี่นะ
‪- คิดว่าฉันเป็นใคร คนขี้แฉเหรอ ‪- เออสิ พี่มันคนขี้แฉ
‪โธ่เว้ย
‪นี่ อาร์แซน เป็นยังไงบ้างครับ
‪ผมมีข้อเสนอให้ คุณจะต้องคลั่งแน่ๆ
‪นั่งสิ เล่าให้ฉันฟังมาเลย
‪อันที่จริงนะ…
‪มีมหาเศรษฐีชาวรัสเซีย ‪ชื่อคุณโพเลียคอฟ
‪ชื่อแปลกใช่ไหม
‪เขาได้ลองชิมมะม่วงโมโจ ‪แล้วก็คลั่งมันมาก
‪เขาเอามันไปเล่นโป๊กเกอร์ด้วย ‪แล้วเดาสิว่าใครอยู่ที่โต๊ะ
‪ปูตินไง
‪ปูตินเอามะม่วงโมโจไปสูบ ‪แล้วก็ชอบใจเอามากๆ
‪ตอนนี้เจ้าโพเลียคอฟ ‪อยากให้กัญชาคุณมีอยู่ทั่วประเทศ
‪เยี่ยมขนาดไหนกันล่ะ
‪เยี่ยมมาก
‪- ฟังดูเป็นแผนที่ดี ‪- เห็นด้วยเหรอ
‪เจ๋งสุดๆ
‪แต่ดูเขาจะรีบๆ และพร้อมซื้อแล้ว
‪หนึ่งร้อยกิโลเลย
‪เงินสดพรุ่งนี้เช้า
‪คุณทำได้หรือเปล่า
‪พรุ่งนี้ 100 กิโลเหรอ ‪ได้เลย ไปขายกันเถอะ
‪ไปเจอกันที่โรงงานฉัน
‪มีอีกอย่างหนึ่ง
‪โพเลียคอฟนี่ค่อนข้างขี้ระแวง
‪เขาอยากให้เราสามคน ‪ไปแลกเปลี่ยนของเท่านั้น
‪จะได้หรือเปล่า
‪ฉันชอบโพเลียคอฟนะ มืออาชีพตัวจริง
‪เขาเป็นมหาเศรษฐีนี่ ไม่มีเวลาหรอก
‪นี่ปริศนานะ ลองทายซิ
‪ฉันเสียงเหมือนตุ่นปากเป็ด ‪เดินเหมือนแรปเตอร์
‪ด้านข้างฉันเหมือนพีระมิด ‪แล้วฉันเป็นใครกัน
‪เอดิไง
‪- ฉันชอบนายนะ พ่อหนุ่มทะเล้น ‪- ทำอะไรน่ะ มานี่เลย
‪- ฉันรู้ว่านายไม่ใช่เกย์ ‪- ฉันเป็นเกย์ พูดอะไรน่ะ
‪ฉันชอบจู๋ตั้งแต่ยังเด็ก
‪- นายชอบจู๋เหรอ ‪- ใช่
‪จับตรงนี้สิ
‪ไม่เคยมีตุ๊ดคนไหนปฏิเสธไม่จับ
‪จับสิ ไม่งั้นฉันจะต่อยนาย มาเลย
‪ก็ได้
‪แกไม่อยากจับ แกมันชายทั้งแท่ง ‪มองหน้าฉันสิ
‪ฉันจะบอกซลาทาน่า
‪- ฉันไม่ทนแล้ว ‪- ไม่ ขอล่ะ กลับมา
‪อย่าพูดอะไรเลย ขอล่ะ ‪นายชนะ นายจับฉันได้
‪ฉันไม่ใช่เกย์จริงๆ นายพูดถูก
‪ฉันรักเธอตั้งแต่ยังเด็ก
‪ฉันรักผู้หญิงคนนี้ เข้าใจไหม
‪ฉันหาทางอยู่ใกล้เธอได้แค่นี้
‪คิดว่าฉันชอบเหรอ ‪ฉันมีอะไรอย่างอื่นให้ทำนะ
‪ตอนเธอเปลือยตรงหน้าฉัน ‪ฉันก็แข็งขึ้นมาแบบช่วยไม่ได้
‪เข้าใจฉันหน่อยสิ ‪ฉันโตแล้วนะ อายุ 30 แล้วด้วย
‪นายนี่ฉลาดชะมัดเลย
‪ขอบคุณ
‪เพราะเคราแพะแบบ ‪นักมวยปล้ำตูนิเซียโง่ๆ ของนาย
‪ถ้านายไม่แกล้งเป็นเกย์มาตลอดหลายปี
‪คงได้ติดคุกหัวโตไปแล้ว
‪- ไอ้ลามกเอ๊ย ‪- ก็จริง ฉันโชคดี
‪"ก็จริง ฉันโชคดี" นายกับเครา ‪นี่มันน่าหงุดหงิดจริงๆ
‪เหมือนเสาประตูฟุตบอลเลย ‪ฉันอยากเตะบอลเข้าปากนาย
‪ฉันชอบฟุตบอลนะ
‪ฉันดูถูกนายแล้วตอบมาแบบนี้เหรอ
‪ไม่คิดว่านายเป็นเกย์หน่อยๆ เหรอ ‪เพราะนายขี้เลียชะมัด
‪โอเค ไปกัน พ่อวูล์ฟเวอรีน
‪"น้องสาว! ฉันกลับมาแล้วล่ะ ‪ได้เงินมาทำเกมหนีคุกนรกด้วย"
‪ไอ้บ้านั่นมันล้อเลียนผม
‪ไม่ต้องห่วง อาร์แซน ‪ผมไม่ได้รวมเขาในข้อตกลงนี้
‪นี่เป็นครั้งสุดท้ายที่คุณจะเห็นเขา
‪ไอ้หมอนี่เป็นตัวถ่วงชัดๆ ‪ถ้าผมอยู่กับเขามีหวังจมไปด้วย
‪แหงอยู่แล้ว
‪แล้วก็ถ่ายซะ
‪อีกรอบ
‪มาเร็ว ขอรูปโปรไฟล์
‪ได้รูปไหม
‪ฟอน กลูเตนไม่อยู่นานหรอก ‪บอกเลยนะ
‪อะไร
‪- ล้อฉันเล่นใช่ไหม ‪- หมายความว่าไง
‪นั่นเสียงนายจริงเหรอ
‪ก็เสียงผมจริงสิ ถามอะไรโง่ๆ
‪เสียงไม่เข้ากับหน้าเลย แปลกสุดๆ
‪อะไรนะ ไม่เห็นมีใครเคยบอก
‪มีบัตรประชาชนไหม ส่งมาเลยนะ
‪ไม่ได้พกมา อยู่ที่โรงพักไง หัวหน้า
‪- เราแอบมาสอดแนมอยู่นะ ‪- นั่นสินะ
‪ไปเช็กกันเถอะ บอริส
‪- อะไรนะ ‪- เราจะไปที่โรงพักกัน
‪- เราไม่ทำคดีฟอน กลูเตนเหรอ ‪- ไม่แล้ว
‪เราจะทำเรื่องส่งนายกลับประเทศ ‪นายทำใจให้สบาย
‪- ไม่มีเอกสาร มันจะน่าสงสัย ‪- เอาเถอะ
‪- ทำอย่างนั้นกับฉันได้เหรอ ‪- หัวหน้า
‪- ขอคุยด้วยได้ไหม ‪- ไอ้สารเลวนั่น
‪คุณคงจะบอกว่า ‪ผมเห็นภาพหลอนอีกแล้วแน่ๆ
‪แต่มีรถตู้แปลกๆ แอบส่องอยู่รอบบ้าน
‪ถ้าเขาพยายามจะหลอกฉัน ‪แปลว่าเธอจะทิ้งฉันไป
‪นายว่าไหม
‪- เธออยู่ไหน ‪- รถตู้เหรอ
‪ซลาทาน่าสิ
‪อยู่ในห้องเธอ
‪อยู่ในห้องเหรอ ในห้อง…
‪คุณทำอะไรน่ะ
‪คุณจะฆ่าเธอเหรอ บอกทีว่าจะฆ่าเธอ
‪ให้ตายสิ เราจะฆ่าเธอสักที
‪เราจะจัดการอีหิวเงินนั่น
‪- เอาอันนี้ไปดีไหม ‪- ลองอันนี้เป็นไง
‪- ไม่เอาน่า ‪- จะไปไหน
‪อยากรู้ด้วยคน
‪คาริมกับฉันวางแผน ‪จะไปใช้เวลาสุดสัปดาห์ที่ดูไบ
‪ผ่อนคลายหน่อยน่ะ
‪- เหรอ ‪- ใช่
‪เราจะสนุกกันสุดๆ
‪เยี่ยมเลย
‪แล้วต้องเอาเพชรพลอย ‪ไปสุดสัปดาห์นี้ด้วยเหรอ
‪อีขี้โกหกหลอกลวง
‪- อย่าใช้น้ำเสียงแบบนั้นนะ ‪- อยากให้เปลี่ยนเหรอ
‪คุณเสียสติแล้วนะ
‪- ไสหัวออกไป ไอ้ตุ๊ดแก่ ‪- อย่าพูดกับคาริมแบบนั้น
‪- ฉันจะพูดกับคาริมยังไงก็ได้ ‪- ไม่เป็นไรหรอก
‪ส่งโทรศัพท์มา เอาโทรศัพท์มาสิ
‪บัตรด้วย ‪เอาบัตรมาให้หมดเลย เข้าใจไหม
‪ฉันจะจัดการพี่แสนโง่ของเธอ
‪พอฉันกลับมาแล้วเราต้องคุยกัน
‪ใช่
‪เพราะขอย้ำนะว่าเธอเป็นดวงใจของฉัน
‪เธอกับฉันต้องอยู่ด้วยกัน ‪ตลอดกาล จำได้ไหม
‪จำได้หรือเปล่า
‪ฉันโคตรรักเธอเลยนะ
‪- เราจะทำยังไงกับรถตู้ล่ะ ‪- ทำยังไง… ก็เอาของขึ้นสิ
‪ข้าว ฟาง ดิน ปอเปี๊ยะจักรพรรดิ ‪อะไรก็ได้สัก 100 กิโล
‪ฉันจะรมควันไอ้บ้านั่น!
‪เดี๋ยวนะ ผมว่าคุณไม่เข้าใจ
‪ฉันพูดอะไรไม่ชัดเจนวะ ไอ้หมาบ้านี่!
‪เดี๋ยวก็รู้กันว่า ‪หมาบ้าคนนี้จะทำอะไรกับแก
‪นี่ เอดิ ‪รู้ไหมว่าฉันชอบซลาทาน่าจริงๆ
‪แต่ไม่ใช่ว่าอยากเอาเธอเท่านั้น ‪ฉันรู้สึกชอบเธอจริงๆ นะ
‪ตอนฉันอยู่กับเธอ ‪รู้สึกมั่นใจมากเลย
‪เหมือนอยู่กับเพื่อนยกเว้นคู่…
‪ไม่เห็นเหรอว่าเธอล้อเลียนนาย ไอ้โง่
‪เธอเพิ่งบอกว่าอยากหนีไปกับ ‪ลูกชายผู้นำเผด็จการแอฟริกา
‪นายหงุดหงิดเพราะรู้ว่า ‪ฉันใกล้จะได้ขย่มเธอแล้วน่ะสิ
‪นายคิดจริงๆ เหรอว่าจะได้คบ
‪- กับน้องฉันสักวัน ‪- เออ
‪ไม่รู้เหรอว่าเธอชอบผู้ชายที่มีเงิน
‪เธอเบื่ออาร์แซนด้วยซ้ำ
‪คิดว่าเธอจะหนีไปกับ ‪คนที่มีไอคิวเท่าจู๋เหรอ
‪ตื่นได้แล้ว เพื่อน ‪นายจะได้เป็นขี้แพ้ทั้งชีวิต
‪นายไม่เข้าใจด้วยซ้ำ ‪ว่านายมันโง่แค่ไหน
‪นายกับฉันเราจบกันแล้ว ‪เราทำงานนี้เป็นงานสุดท้าย…
‪จอดรถ ฉันอยากลงรถ
‪- ฉันบอกว่าเราทำงานนี้แล้ว… ‪- ไม่ ไอ้เวรเอ๊ย
‪เราเคยเป็นตัวตลกสองคน หากินด้วยกัน
‪ตอนนี้ฉันสนุกกับ ‪ไอ้โง่สองคนตัวน้อยมากกว่า
‪ทำตัวอย่างกับมีกิน ‪นายไม่มีบ้านด้วยซ้ำ ไอ้ขอทาน
‪นายซื้อรถห่วยๆ มา ‪แล้วแฟนนายก็เหมือนป๊อปอาย
‪จอดรถก่อนฉันจะต่อยนายจมูกหัก
‪- ไม่ ‪- บอกให้จอดรถไง
‪- ไม่ ‪- บอกให้จอดรถ
‪- บอกว่าไม่จอด ‪- จอดรถ!
‪ไม่!
‪โค้กแมน!
‪ไอ้เวรเอ๊ย ไอ้สารเลว
‪คุกกี้
‪ให้ตายสิ ฉันมันแย่จริงๆ
‪นี่ น่าเกลียดนะ วอนนี่
‪เอาละ จีลดาส ฝึกบทรัสเซียหรือยัง
‪ฝึกแล้ว ก็…
‪สุดยอด
‪ได้ผลแน่ๆ
‪พูดรัสเซียเก่งนะ ไอ้บ้านี่
‪ฝึกมาทั้งคืนเลย
‪เอาละ พวกนายสองคน
‪แอบย่องไปรอบๆ โกดังนะ
‪พอฉันส่งสัญญาณ ก็ฆ่าไอ้บ้านั่นเลย
‪แต่โค้กแมนไม่ว่างเหรอ
‪เพราะเขาเก่งเรื่องฆ่าพวกบ้าๆ น่ะ
‪ไม่ว่าง
‪ฉันคิดว่าฉันรวม ‪คนในทีมที่ดีที่สุดมาแล้ว
‪เอาละ ความจริงคือ ‪โค้กแมนกับฉันทะเลาะกัน
‪เขากระโดดลงจากรถ ‪แล้วไม่ได้ยินข่าวจากเขาอีก
‪ดิดู
‪เขาอาจตายแล้ว
‪ฉันพูดกับเธอหรือไง!
‪เอาละ
‪นางบ้าหน้าโง่นั่น ‪จะพูดทำเขาดวงซวยเอา
‪(วิดีโอคอล โค้กแมน)
‪เขาอาจตายไปแล้ว
‪ไง เพื่อนยาก มีอะไร
‪ว่าไง นายโอเคนะ ‪ไม่โมโหแล้วเหรอ
‪โมโหเรื่องอะไรเหรอ
‪เราทะเลาะกันแล้วนายกระโดดลงจากรถ ‪แล้วกระแทกรั้วเข้าเต็มๆ
‪จำไม่ได้เลย เพื่อน
‪ฉันได้รูที่หลังหัวเพราะงี้นี่เอง
‪- นายเห็นไหม ‪- คือแผนเป็นอย่างนี้นะ
‪พอจะจำอาร์แซน ฟอน บริโอเชได้ไหม
‪ฉันไม่ลืมไอ้เวรนั่นหรอก
‪ตอนฉันกับจีลดาสหลอกล่อเขา ‪นายย่องไปข้างหลังแล้ว…
‪- ฉันจะจัดการเจ้าบ้านั่นเอง ‪- นั่นไง ใช่เลย
‪ไว้เราไปเจอกันที่หน้าโรงงานเขา ‪ที่พอนโตลต์คอมโบลต์
‪ฉันจะออกไปเอาสูทจากร้านซักรีด
‪นี่โค้กแมน ‪ฉันอยากบอกว่าชีวิตนายมีค่านะ
‪เราพูดคำว่ารักกันไม่เคยพอ
‪โอเค อย่าทำฉันขึ้นสิวะ
‪- โอเค ‪- ตลกสิ้นดี
‪นี่ โซแลง ‪พวกนั้นส่งอมยิ้มผิดอันอีกแล้ว
‪ฉันสั่งสตรอว์เบอร์รี่ไป ‪ดันส่งก้อนชีสคาราเมลมา
‪ส่งกลับไปให้ผู้ผลิตทั้งหมดเลย
‪เดนิส ฉันได้รับข้อความ ‪ช่วยอ่านหน่อยได้ไหมว่ามันบอกว่าไง
‪"เขียน" ว่ายังไงสิ ‪ไม่ใช่ "บอก" ว่ายังไง
‪ฉันอายุ 30 ยังเขียนชื่อตัวเองไม่ได้
‪แล้วยังมาติเรื่องไวยากรณ์ฉันอีก ‪เออฉันมันห่วยแตก อ่านทีเถอะ
‪"นี่ๆ โค้กแมน ซลาทาน่าเองนะ
‪อาร์แซนไปแล้ว ย้ายก้นเนียนๆ ‪และเคราห่วยๆ ของนายมานี่เลย
‪คืนนี้นายจะได้เอาฉัน"
‪"คืนนี้" ก็เขียนผิดอีก เยี่ยม
‪เจ๋งเลย มันว่างั้นเหรอ เดนิส
‪เจ๋งเลย
‪เห็นนายพูดว่า "เจ๋งเลย" ‪แล้วชวนหงุดหงิดจริงๆ
‪ขอไวอากร้าสามแผง ‪ไม่งั้นฉันจะต่อยนาย
‪ดูเครียดๆ นะ ไอ้หนู
‪เพราะพวกยาที่ฉันเสพน่ะสิ
‪ทำให้จู๋ฉันปวกเปียกไปหมด
‪แต่เราจะปลุกอนาคอนดาขึ้นมา ‪เราจะปลุกอสูรร้ายให้ตื่น
‪งั้นคืนนี้ก็ไม่มาเหรอ แย่จัง ‪ฉันวางแผนไว้สุดเหวี่ยงเลย
‪พอเลย เดนิส นายทำเกินเหตุทุกที
‪จำหนวดห่วยแตกที่ทำให้ฉันได้ไหม
‪นั่นมันความคิดนายต่างหากล่ะ
‪- จะบอกว่ามันก็ตลกดี ‪- ก็ใช่
‪เอาละ ตอบไปว่า ‪"เดี๋ยวฉันไปหาเลย ซลาตี้ที่รัก"
‪ใส่เครื่องหมายตกใจสามอัน ‪อีโมจิแตงกวาและแอปพริคอต
‪อย่าทำหน้าแบบนั้นสิ
‪สัญญาเลยว่าจะกลับมาเอากับนาย
‪- ขอเอาไข่วางบนหน้าผากได้ไหม ‪- ไม่มีทาง
‪ฉันรักนายว่ะ ‪ไว้เจอกัน เดนิส นายเจ๋งสุดเลย
‪- โทรศัพท์ล่ะ ‪- ฉันไม่สนใจแล้ว
‪เอายัดใส่ก้นนายไปเลย
‪- บ้าเหมือนแม่ไม่มีผิด ‪- ไสหัวไปเลย แคนเดโลโร่
‪ขี้แพ้จริงๆ ‪เขาน่าเกลียดเกินจะขี่คันนี้
‪เขาบ้าไปแล้ว
‪ป๋อง ไอ้บ้าที่ใส่กางเกงในกำลังมา
‪ขังเขาไว้ที่ห้องข้างบน ‪ฉันจะจัดการเขาตอนกลับมา
‪- เอาของขึ้นรถตู้หรือยัง ‪- ครับ เรียบร้อย หัวหน้า
‪- ดูคูเร่ ‪- ครับ หัวหน้า
‪อยู่นี่เอง ฟังนะ ‪รวมทีมรักษาความปลอดภัยทั้งหมดมา
‪ให้พวกนั้นอยู่หลังรถ ‪แล้วเลือกคนที่แกร่งที่สุดสองคน
‪เฝ้าตู้นิรภัยด้านหน้าไว้
‪เข้าใจไหม ไปเลย ไปๆๆ
‪เลิกถ่าย ห่วยแตก แต่เราจะเก็บมันไว้
‪เลิกถ่าย ฉากใหม่ ทุกคนเงียบที
‪ถ้าคุณอยากมีบทพูด บอกผม ‪ผมไม่กิ๊กก๊อกนะ
‪ผมเป็นเพื่อนของคุณ
‪ไบรอน ไปบอกเพื่อนๆ ให้เตรียมตัวนะ
‪- ครับ ผมแค่จะกินคุกกี้ ‪- โอเค
‪บอกพวกนั้นเลิกสูบ ‪ในห้องตัวประกอบที
‪คนออกแบบชุดบ่นเรื่องกลิ่นน่ะ ขอบคุณ
‪มาเร็วเข้า ไป ฉากใหม่ ชุดใหม่
‪เราจะไปกันที่สถานีพอนโตลต์คอมโบลต์
‪(ตัวแทนคนท้องถิ่น)
‪ทำอะไรน่ะ นี่มันบ้าอะไรกัน
‪ล้อกันเล่นใช่ไหม
‪ฉันให้พวกนายเล่นหนัง ‪แต่กลับทำทุกอย่างพัง
‪ใจเย็นสิ เราได้รับอนุญาต ‪ให้สนุกกันบ้างใช่ไหม
‪- ฉันไม่สนหรอก ‪- เกิดอะไรขึ้นเนี่ย
‪ใส่ชุดไป เราจะถ่ายฉากใหม่แล้ว
‪ขอร้องล่ะ ผมขอไปด้วยนะ
‪พูดอะไรของนาย นายมีฉากในปารีสแล้วไง
‪ผมต้องทำงานเก็บเงิน ‪ผมไม่มีที่นอนด้วยซ้ำ นอนกับพี่ชาย
‪- โอเค ก็ได้ ‪- ขอบคุณ ไบรอน คุณเป็นคนดีจริงๆ
‪เอาละ ใจเย็น อยู่นิ่งๆ ข้างในไป
‪มูเนียร์ บาเดอร์ อยู่นี่นะ ‪นายมีฉากกับไอ้คนจีนตัวเหม็น
‪- เราอยู่ที่นี่เหรอ ‪- คิดว่าฉันจะอยู่กับเขาเหรอ
‪ฉันไม่สน นี่มันงาน ‪อย่ามากล้าดีกับฉัน
‪ทุกคน ฉากใหม่ล่ะ
‪ฉากใหม่
‪- ไอ้พวกสารเลวเอ๊ย ‪- หุบปากสิวะ
‪- นายดูโมโหนะพวก ‪- ก็โมโหน่ะสิ
‪หน้านายทำให้ฉันอยากกระทืบนาย
‪ปอเปี๊ยะจักรพรรดิไหม
‪คิดว่าฉันจะกิน ‪ปอเปี๊ยะไส้หมาของแกเหรอ
‪เอาจานนั่นไปซะก่อนฉันจะซ้อมนาย
‪ไปซะสิ
‪ทำไมรังแกเขาแบบนั้นล่ะ
‪นี่ ป๋อง
‪เอากลับมานี่มา เราจะลองชิมดู
‪อีกอย่างมันก็ดูน่ากินออกนะ
‪ฮาลาล 100 เปอร์เซ็นต์ครับ
‪นี่ ได้ยินไหม
‪สุดยอด อร่อยสุดๆ
‪- นายแกล้งทำไปงั้น ‪- ปล่อยนะ
‪- ปล่อยนะ โลภชะมัด ‪- ฉันจะปล่อยแล้ว
‪ข้างในใส่อะไร
‪มีแต่ความรักครับ
‪เอาจานไว้ตรงนี้ก่อนฉันจะเตะก้นนาย
‪ไปสิ คิดจะกินกับเราหรือไง
‪ขอให้อร่อยนะ เมายาให้สนุกล่ะ
‪นี่ โธ่ ขอสักอันสิ
‪ฉากใหม่
‪กระดกซะ ฉันจะฆ่ามันในนัดเดียวเลย
‪- ฉันเมาแล้ว ‪- นั่นโค้กแมนนี่
‪ดูคูเร่ สิ่งที่เราจะทำก็คือ…
‪ฉันจะรอให้พวกนั้นอยู่กับถุงข้าว ‪แล้วพอฉันส่งสัญญาณ…
‪ฉากใหม่
‪เฮ้ย เลิกร้องเพลงเผ่าซูลูได้ไหม
‪นี่มันอะไรกัน
‪เคารพกันหน่อย
‪ในสลัมห่วยแตกไม่สอนกันหรือไง
‪ดูคูเร่ สิ่งที่เราจะทำก็คือ…
‪ให้ตายสิ เราจะทำอะไรอีกนะ
‪เห็นไหม ฉันลืมบทเพราะพวกมัน บ้าเอ๊ย
‪ทำไมฉันถึงตกลงมาถ่ายหนังห่วยๆ นี่
‪ที่มีบทพูดโง่ๆ ที่ฉันไม่เข้าใจ
‪อะไร เรากำลังทำอะไรตลกๆ อยู่ไง
‪สิ่งที่เราทำมันตลก ‪มันตลกนะ ให้ตายสิ
‪ฉันอายเป็นบ้าเลย นี่มันโคตรน่าอาย
‪พวกนั้นบอกว่า ‪"นายจะได้เล่นหนังวัยรุ่น"
‪"มันเจ๋งและดีต่ออาชีพนาย"
‪"เฟร็ดที่รัก…"
‪ไอ้ตัวแทนหน้าโง่โว้ย ‪แล้วมันเป็นยังไงล่ะ
‪ฉันมาติดอยู่กับพวกขี้แพ้พวกนี้
‪เฟร็ด ชักจะมากไปแล้วนะ
‪คนขี้แพ้อย่างเรา ‪อยู่ที่นี่มาสองเดือน โดนปฏิบัติแย่ๆ
‪แล้วนายมาว่าเราเป็นเผ่าซูลูนี่นะ
‪เดี๋ยว ไบรอน ฉันไม่ได้ตั้งใจ
‪หุบปาก ไอ้อาร์แซนชั่วร้าย ‪อะไรนั่น มันก็แค่ในหนัง
‪พูดให้มันดีๆ หน่อย
‪ถ้าพูดไม่ดีอีกครั้ง ‪ซูลูคนนี้จะไปซัดยายนายแน่
‪จะเป็นเฟร็ด เทสทอตหรืออะไร ‪ฉันก็ไม่สนใจหรอกโว้ย
‪เขาว่าเราเป็นซูลูเหรอ
‪ห้ามสูบบุหรี่ในรถ
‪หุบปาก ไอ้หน้ากบ
‪นายเอาแต่ทำฉันโมโหไม่เลิกเลย
‪เพราะฉันเป็นคนขาวคนเดียว
‪ฉันเป็นเหยื่อของการเหยียดผิว ‪ตั้งแต่เริ่มถ่ายหนังแล้ว
‪ฉันนั่งแล้วก็โดนด่าตอน… นั่นแหละ
‪ใช่ ปล่อยผ่านกันง่ายๆ
‪คือว่านะ มูเนียร์ ‪เวลาฉันพูดไม่ดีกับทุกคน…
‪มันเป็นกระบวนการป้องกันตัว
‪ไม่ต้องห่วง ฉันรู้ดี
‪- ฉันเป็นคนดีนะ มูเนียร์ ‪- ฉันพร้อมตายเพื่อนาย
‪ไม่ ฉันจะตายเพื่อนาย มูเนียร์
‪- ฉันรักนายนะ ‪- ฉันก็รักนาย
‪ฉันรักนายแต่ตอนนี้ฉันร้อน ‪ฉันขอถอดเสื้อได้ไหม
‪ทำตัวตามสบายเลย ช่างหัวพวกมัน
‪ใช่ ช่างพวกมันไปเลย
‪- เป็นอิสระแล้ว ฉันเป็นอิสระ ‪- อิสระ
‪เฮ้ย ทำอะไรวะ
‪- เปล่า แค่… ‪- ให้ฉันช่วยนะ
‪- ไม่อยากให้ช่วยเหรอ ‪- หยิบกระเป๋าเลย
‪ฉันช่วยเอง
‪ช่างหัวฟอน กลูเตนสิวะ ไอ้เวรนั่นน่ะ
‪- ยัดใส่กระเป๋า ‪- ใช่
‪เฮ้ย บาเดอร์ อยากไปปาร์ตี้ไหม
‪เอาสิ ฉันคันเนื้อคันตัว ‪อยากถูไถกับใครจะแย่
‪มาเลย
‪- หน้าตาดีนะนี่ ‪- เหรอ
‪สาวคงชอบน่าดูเลยสิ ไอ้หมา
‪หน้าหักแบบนี้ ไม่ได้แอ้มหรอก ไอ้เวร
‪พวกนายเมายาอีนี่
‪ขอด้วยสิ ฉันอยากเมาบ้าง
‪เอามานะ อย่ายุ่งกับฉัน
‪- ฉันจะส่งพวกแกกลับไปยุคดึกดำบรรพ์ ‪- โค้กแมน
‪โค้กแมน! มานี่ เร็วเข้าสิ เร็ว
‪ฉันต้องไปแล้วว่ะพวก
‪เฮ้ย ไอ้มนุษย์ถ้ำ ‪ไอ้บ้านั่นจะทำนายแปดเปื้อน
‪อย่าฟังเขาเลย มูเนียร์ ‪นายทำให้ฉันแปดเปื้อนได้ถ้าอยาก
‪มาเถอะ รีบเร็ว
‪โก่งตัวลงไปแล้วแอ่นหลังเลย
‪- ผมจะได้แทงคุณได้ ‪- ว่าไงนะ
‪ก็ที่คุณส่งข้อความหาผมไง ‪เจ้าแท่งราตรีนี่กำลังตื่นเต้นอยู่
‪นั่นอะไรน่ะ เห็ดเหรอ
‪หุบปากเลย ไอ้พวกเวร ‪ฉันจะฆ่าพวกแกทั้งหมด
‪- เอาจริงสิ ‪- หุบปากไปเลย อีหิวเงิน
‪ไม่เห็นเหรอว่าเรื่องยุ่งๆ นี่ ‪เป็นความผิดเธอ
‪ฉันรักอาร์แซนเหมือนพ่อ ‪ดูสิว่าเธอบังคับให้ฉันทำอะไรกับเขา
‪- เธอทำทุกอย่างพังหมด ‪- แต่ ป๋อง…
‪ไม่มีป๋องอะไรทั้งนั้น ‪ฉันชื่อฟลอเรียน เข้าใจไหม
‪ฟังนะ ฟลอเรียน ‪ด้วยเงินทั้งหมดที่นายมี
‪คิดสิว่าเราสองคน ‪จะได้เสวยสุขกันแค่ไหน
‪นายคงไม่ปล่อยให้ฉันตายที่นี่ใช่ไหม
‪ไม่มีทาง จากนี้ไป ‪เธอกับฉันจะเป็นบอนนี่และไคลด์
‪ฟลอเรียนและไคลด์
‪- ฉันขอกระเป๋านะ ‪- ได้เลย
‪ให้ตาย เธออย่างสวยเลย
‪- หยิบกระเป๋าเดินทางฉันให้ที ‪- ใช่ เราเป็นทีมที่ดีมาก
‪ขอให้โชคดีนะทั้งคู่
‪- ไปตายซะไป ‪- หัวนายอย่างกับตูดแน่ะ
‪เธอแค่กลัวปืนเอเค 47 ของฉัน
‪ที่เจาะหินยักษ์
‪ฉันจะเอาแกไปเสียบเพลย์สเตชั่นสี่ ‪ทีนี้ได้เจ็บปวดจริงๆ แน่
‪นี่ระบบฝากข้อความเสียงของโค้กแมน ‪ฝากข้อความให้ฉันได้เลย
‪แต่อย่าส่งข้อความให้ฉัน ‪เพราะฉันอ่านไม่ออก
‪ไอ้เวรนั่น ว่าแล้วว่าพึ่งพาไม่ได้!
‪เอาละ เรามาถึงแล้ว ‪จะหันหลังกลับไม่ได้อีก
‪เราจะจัดการอาร์แซนซะ
‪ไม่ใช่นาย เกรกัวร์ ยิงปืนเป็นไหม
‪ก็เคยเล่นเกมเลเซอร์เควสต์นะ
‪นั่นแหละ มันเหมือนกันเลย โอเคไหม
‪พอฉันบอกว่า "ห่านโดนต้มแล้ว"
‪นายก็รัวกระสุน ‪ใส่หลังไอ้บ้านั่นเลยนะ
‪แล้วก็ไม่ต้องห่วง ‪ฉันจะไปเอา 100 กิโลเอง
‪เราจะขนมันขึ้นแคดิลแลค ‪แล้วเราจะไปสร้างชีวิตดีๆ กัน
‪มาเถอะ ออกุสแตง เราไม่ใช่พวกโง่
‪ใช่ โอเค นายพูดถูก
‪เลิกดื่มวอดก้าสักที
‪วอดก้าไม่ดีกับสุขภาพนะ
‪ทำไมยังตามฉันอยู่ได้ ‪ไม่เข้าใจแผนเหรอ
‪เข้าไปข้างหลังไง ทอมแอนด์เจอร์รี่
‪ไปสิ เร็วเข้า บ้าเอ๊ย
‪ให้ตาย โง่กันชะมัด
‪เข้าไปผ่านตรงนี้กัน
‪ถูกใช่ไหม
‪ไปเร็ว ไอ้เวร
‪ว่าไง อาร์แซน เป็นไงบ้าง
‪นี่คุณโพเลียคอฟชื่อดัง
‪เขาพูดได้แต่ภาษารัสเซีย ‪แต่ไม่ต้องห่วง เดี๋ยวผมแปลให้
‪แปลว่าเขาสนใจมากๆ เลย
‪คิดว่างั้นนะ
‪เอาจริงเหรอ
‪ใส่หมวกขนสัตว์งี่เง่าแบบนี้
‪นี่ คุณโพเลียคอฟ เขาถามคุณอยู่นะ
‪ตอบเขาทีครับ
‪ใช่
‪แต่เขาคุยกับผม ‪ด้วยภาษารัสเซียจริงๆ ผม…
‪คือผมพูดได้แค่มั่วๆ
‪คุณก็พูดภาษาฝรั่งเศสได้นี่ ‪คุณโพเลียคอฟ
‪คุยกันได้ง่ายขึ้นเยอะ
‪อย่าเสียเวลาเลย ‪ยังไงก็ต้องตายอยู่แล้วนี่
‪ก็พูดถูกน่ะนะ
‪ห่านโดนต้มแล้ว
‪ฉันว่าห่านโดนต้มจริงๆ แล้ว
‪ดีมาก ในที่สุด ‪ก็พูดดูฉลาดสักครั้งนะ คนเก่ง
‪จริงไหม
‪อะไรวะนั่น
‪- ช่วยด้วย ‪- คิดว่าจะหลอกใครกันวะ
‪- นี่แก๊งฟอน กลูเตน ‪- บอกให้ก้มลง
‪- นั่งลง ‪- ไม่เป็นไร
‪คิดว่าเป็นโทนี่ มอนทาน่าเหรอ
‪เหมือนมอนทาน่าจิ๋วมากกว่า
‪มุกเด็ดนะ
‪หุบปาก
‪ฉันจะฆ่าแก
‪นี่ อย่าฆ่าเขา โอเคไหม
‪ฉันอุ่นเตาทิ้งไว้ตอนแปดโมง ‪มาเริ่มจากไอ้โง่หมวกขนสัตว์นี่ก่อน
‪จับมันไปทำขนมปังลูกเกดกัน
‪ไม่เอาลูกเกด ฉันแพ้ลูกเกดๆ
‪เออ กับลูกเกดไง ‪หัวหน้าตัดสินใจแล้ว แกเงียบไปเลย
‪บ้าเอ๊ย นั่นมัน… กลับมาก่อน
‪นี่ อาร์แซน เดี๋ยวก่อน
‪ผมขอโทษที่ทำพลาดจริงๆ
‪ใช่ ผมพยายามหลอกคุณจริง
‪ผมควรจะถูกอบในเตาอบ แต่…
‪ก่อนคุณจะเอาไข่ผมไปทำครีมพัฟ
‪ขออะไรสักอย่างเป็นครั้งสุดท้าย
‪ไว้ชีวิตจีลดาสเถอะ ‪สาบานเลยว่าเขาไม่เกี่ยวด้วย
‪คนเดียวที่ผิดอยู่ต่อหน้าคุณแล้ว
‪ม้วนกัญชารอได้เลย ‪ไอ้ปีศาจนรก ฉันมาแล้ว
‪นรกมันอยู่ด้านใต้ไอ้โง่เอ๊ย
‪- เออใช่ ‪- เอาละนะ
‪คุณถูกล้อมไว้หมดแล้ว ฟอน กลูเตน ‪อย่าทำอะไรโง่ๆ นะ
‪ยอมโดยไม่ต้องมีปัญหาเถอะ
‪หุบปากไปเลย เงียบนะ
‪เหรอ แล้วจะจับฉันข้อหาอะไรกันแน่ล่ะ
‪เพราะไอ้นี่น่ะเหรอ
‪อะไรกัน
‪เพราะถุงนี้เหรอ
‪หรือนี่
‪โคเคน ยาอี แรงงานเด็ก
‪ใช่ นายโดนจับเพราะของพวกนี้แหละ ‪ฟอน กลูเตน
‪- เวรเอ๊ย ป๋องเล่นฉันแล้วไง ‪- พาตัวเขามา
‪- โค้กแมนแฉฉันสินะ ‪- เราจะจับทุกคนเหรอ
‪ดูก็รู้ว่าเป็นไอ้เวรนั่นน่ะ
‪- ฉันรู้มาตลอดว่ามันเป็นกะหรี่ ‪- เอดิ!
‪โค้กแมน!
‪ฉันอยู่นี่พวก อย่าได้…
‪แม่เจ้าโว้ย
‪มาเลย
‪เวรเอ๊ย ปล่อยนะ
‪เดี๋ยวนะ เขาเพิ่งเอาไอ้จ้อนตีเหรอ
‪หมอนั่นมันบ้าว่ะ
‪- หายใจไม่ออก ‪- กินก้นฉันซะ ไอ้ตำหนวด
‪มาเร็ว จับเขาด้วยปืนลม ไปเลย
‪เล็งให้โดนตานะ
‪- เล็งตาล่ะ ‪- ว่าไง เจ้าพวกหนูน้อย
‪รอฉันอยู่เหรอ
‪เพื่อนยาก
‪ไอ้พวกเวรนี่
‪เฮ้ย เพื่อน ระวังนะ
‪ขอโทษทีนะ ‪แต่นายติดเอดส์แล้วล่ะ ใช่เลย
‪เพื่อธีโอ
‪น่าเกลียดสุดๆ
‪มานี่
‪- ตาสวยนะ ไอ้บ้านี่ ‪- ขอบคุณ
‪แต่ก็ยังโดนศอกอยู่ดี
‪งั้นเหรอ
‪มันต้องอะไรแบบนี้สิ
‪สูดสักนิดหน่อย
‪ก็พร้อมลุยอีกครั้งแล้ว
‪เข้ามาใกล้อีกสิ มาเลยๆ
‪โค้กแมน ข้างหลังนาย
‪โค้กแมน มาช่วยฉันสิ
‪เอดิ!
‪เล่นมันเลย
‪มัน… ฉันไม่อยากมอง
‪นี่อยู่ในบทด้วยเหรอ
‪ไบรอน
‪นี่เทคนิคพิเศษบนตัวบาทูเหรอ
‪คิดว่าฉันจะยอมตายกับแค่ 30 ยูโรเหรอ
‪มาเถอะ เราไปกันดีกว่า
‪เยี่ยมมาก ไอ้น้อง
‪โค้กแมน ช่วยด้วย
‪นายต้องหัดปกป้องตัวเองหน่อยนะ
‪ไอ้ขี้แพ้
‪ฉันเป็นขี้แพ้เหรอ ‪ดูท้องนายสิ ไอ้เวร
‪อะไรน่ะ
‪- เป็นอะไรไหม ‪- ไม่ต้องห่วง ฉันไหว
‪- ระวังข้างหลังนาย ‪- มานี่
‪- โอเค ฉันไม่มี… ‪- ไม่นะ โค้กแมน!
‪จะเป็นยังไงต่อล่ะ
‪เราเริ่มการเดินทางครั้งยิ่งใหญ่
‪- ไม่นะ! ‪- ผมไปหาแม่แล้วนะ
‪อย่ายุ่งกับเขา
‪ปล่อยฉัน โพเลียคอฟ ไปไกลๆ เลย
‪จีลดาส นายทำอะไรวะ
‪ช่วยนายไง เพื่อน
‪- ปล่อยฉันนะ โดนไปซะ ‪- เอาเลย จีลดาส
‪ฝากทักทายแม่ฉันด้วย
‪- จีลดาส ‪- ไอ้แก่ตัณหากลับ
‪ไม่เอาเตาอบ ไม่เอาเตาอบโว้ย
‪ไอ้เวรเอ๊ย
‪ขอบใจอีกครั้งสำหรับการผจญภัย
‪นี่ จีลดาสน่ะ
‪โคตรร้อนแรงเลย
‪หมอนั่นไฟลุกไปหมดแล้ว
‪ทำอะไรของนายน่ะ
‪เอายาป้ายท้องนิดหน่อย
‪มาเถอะ เพื่อน ไปกัน ‪ตำรวจจะตื่นกันแล้วนะ
‪ไอ้เวรนั่นมันแทงฉัน
‪บอกแล้วว่านายจะตายก่อนฉัน
‪ถ้าฉันตาย นายก็ต้องตายด้วย
‪- ฉันจะไม่ปล่อยนายไป ‪- เราจะทำให้ปีศาจนรกต้องเหนื่อย
‪- ฉันรักนายว่ะ ไอ้เวร ‪- เออ ฉันก็รักนาย
‪- แต่เอามือออกไป ‪- ดูขากบนี่สิ
‪- เอามือออกไปสิวะ ‪- ไม่งั้นนายจะทำไม
‪- เอามือออกไป ‪- บอกสิว่ารักฉัน
‪ฉันรักนาย เอามือออกไป
‪- โอเค เพื่อน ‪- เอามือขับรถสิ
‪นายจะฆ่าฉันตายเอานะ
‪หนาวจังเลย
‪ที่รัก
‪ผมต้องจ่ายเงินข้างใน มาด้วยกันไหม
‪- ไม่ล่ะ ฉันขี้เกียจเกิน รอนี่แหละ ‪- เหรอ
‪- แน่ใจนะ ‪- ใช่ ไปเลย
‪- งั้นเหรอ ‪- ไปสิ เร็ว
‪- งั้นไปแล้วนะ ‪- จ้ะ
‪ฟลอเรียนที่รัก
‪ซื้อน้ำกลับมาด้วยได้ไหม
‪แน่นอน ที่รัก
‪ขอบคุณ
‪ยังไม่ทันได้จับนมเธอเลย
‪อีวอนน์ วอนนี่
‪- คุณจะเปิดไหม ‪- วอนนี่
‪เปิดประตูสิวะ วอนนี่ๆ บ้าเอ๊ย
‪เป็นยังไงบ้าง กับอาร์แซนเป็นไง
‪- หลบไป ป๊อปอาย ‪- ว่าไง ป๊อปอาย
‪โค้กแมน แก้มัดให้ทีเร็ว
‪- แก้ด้วยอะไรล่ะ ‪- คีมใต้ตู้เสื้อผ้า
‪เกิดอะไรขึ้น ดิดู
‪เพื่อน มันอยู่ไหนวะ
‪โค้กแมนเป็นอะไร เขาเลือดเต็มตัว
‪หล่อนมาทำอะไรที่นี่ ‪เธอมาทำอะไรที่นี่
‪สวัสดี
‪- อีขอทานมาทำอะไรที่นี่ ‪- ไม่ แต่…
‪เพราะว่าเธอ…
‪- ชอบมาเกาะอยู่เรื่อย ‪- เธอแวะมาทักทาย
‪- มาดื่มชากับฉัน ‪- ระวังนะ
‪เราอยากดื่มชากัน มีอะไรเหรอ
‪- เอากระเป๋ามา คู่หู ‪- ขาฉันไม่ขยับเลย
‪ทำอะไรวะ
‪- โทษที ไม่เป็นไรนะ ‪- ทำอะไรน่ะ
‪- เพื่อน ‪- เพื่อน
‪- ดิดู! ‪- ฉันเสียนายตอนนี้ไม่ได้
‪ตอบฉันทีเถอะว่ามันเกิดอะไรขึ้น
‪นี่ยังเป็นบ้านฉันอยู่นะ
‪เรื่องมันเละไม่เป็นท่าไงล่ะ
‪ตอนนี้ฉันกับโค้กแมนจะหนีกัน ‪แล้วเธอจะไม่ได้เห็นฉันอีก
‪ใจเย็น วอนนี่
‪- ไว้ฉันจะแวะไปหาบ้าง ‪- หุบปาก
‪ใส่ของในกระเป๋าต่อสิ ไอ้เวร
‪คิดว่าฉันโง่จริงงั้นสินะ
‪แต่ไม่รู้เหรอว่าฉันหลอกแกมาตลอด
‪เร็วเข้าสิ เอาทุกอย่างใส่กระเป๋า
‪แล้วไอ้ตุ๊ดอีกคนทำอะไร
‪เราจะตายกันไหม
‪- ทำอะไรวะ ‪- เอาไปเป็นค่ารถ
‪- เอากลับไปใส่ในกระเป๋า ‪- โอเค
‪นั่นแหละ ใส่เข้าไป ใส่สิ ใส่อีก
‪มีจังหวะจะโคนกันหน่อย เร็วเข้า
‪นั่นแหละ ดีมากเลย
‪ด้านขวา ขวา ตรงนั้น
‪แล้ววางกระเป๋าไว้บนโต๊ะ เร็วเข้า
‪บอกให้รีบก็รีบสิวะ
‪อี๋
‪มีอะไร
‪มีปัญหาอะไร
‪ดีนะว่าแกเอาเก่ง ‪ไม่อย่างนั้นคงฝืนเล่นต่อไม่ได้
‪เธอพูดจริงเหรอ
‪ว่านายเป็นอีหนูของน่ะฉันเหรอ ดิดู
‪ก็แหงสิวะ ดิดูที่รัก
‪เอาเลย ที่รัก
‪เอาเทปพันพวกเขาไว้ในห้องนอน
‪หมายความว่าไง "ที่รัก"
‪ฉันสิที่เป็น "ที่รัก"
‪- "ฉันสิที่รัก" เออสิ ‪- เธอเป็น "ที่รัก" งั้นเหรอ
‪ใช่ เพื่อน เธอเป็นที่รักของฉัน
‪ฉันชอบผู้หญิงโว้ย
‪มาเถอะ
‪นายรู้เห็นด้วยไหม
‪ขี้แกล้งนะเรา
‪- นี่กุญแจอะไร ‪- มอเตอร์ไซค์ฉัน
‪งั้นเหรอ จอดไว้ไหนล่ะ
‪หน้าประตู มองยังไงก็เห็น
‪ที่รัก อยากไปนั่งมอเตอร์ไซค์เล่นไหม
‪ฉันไม่ค่อยชอบมอเตอร์ไซค์
‪- ฉันก็ด้วย ‪- ไม่ต้องห่วง
‪มันขับง่าย ฉันไม่มีใบขับขี่ด้วยซ้ำ
‪- เอาละ ไปกัน ‪- ได้เลย
‪- เรียกตำรวจหรือยัง ‪- เรียบร้อย ที่รัก พวกเขากำลังมา
‪- ไปเอากระเป๋า ‪- ได้เลย
‪งั้น…
‪- ไว้เจอกัน พวกขี้แพ้ ‪- ไว้เจอกัน สาวๆ
‪- ไปกันได้แล้ว ‪- ขอโทษที
‪- ถือนี่ให้หน่อย ‪- ได้ ขอโทษที
‪ไม่เห็นต้องหยาบคายเลย
‪ฉันชอบเธอจริงๆ นะ อีวอนน์น่ะ
‪เธอแกล้งทำตั้งแต่เริ่มเลยพวก
‪ยายนั่นหลอกฉันซะสนิท
‪มืออาชีพตัวจริง
‪ไม่ต้องร้องหรอกเพื่อน
‪นายจะได้ใช้ชีวิตตามฝันแล้วนี่
‪เพราะตอนนี้เรากำลังจะได้ ‪เล่นเกมหนีคุกนรกไง ไอ้บ้าเอ๊ย
‪เวลาพักเดินเล่นจบแล้ว
‪- ขอสูบให้เสร็จ ‪- หมดเวลา
‪ให้ตายสิ เลิกทำตัวขยันได้แล้ว
‪โค้กแมน ช่วยด้วย ‪ทุกอย่างลำบากไปหมดเลยพวก
‪ทำไมนายได้ของพวกนี้ล่ะ ‪นายเป็นคนแฉงั้นเหรอ
‪ฉันก็แฉแหละ แต่ไม่ใช่แค่นั้น
‪- ดูอ่างน้ำวนนี่สิ ‪- นายได้มาได้ยังไงกัน
‪ฉันโดนทั้งคุกกระหน่ำตูดมาหมดแล้ว
‪ตอนนี้ตูดกว้างเหมือนอุโมงค์เลย
‪แกนี่มันไร้ศักดิ์ศรีจริงๆ บ้าเอ๊ย
‪ให้ตายสิวะ นั่นมิกก้า ให้เขาเข้ามา
‪พ่อคนป่วยโรคซึมเศร้าตัวน้อย
‪อยากจัดอยู่ตลอดจริงไหม
‪ใส่ได้พอดีอยู่แล้วน่า ‪ใส่กุญแจมือแล้วไปรอบนเตียงนะ
‪อย่ามองแบบนั้นสิ ‪จู๋ฉันนี่แหละยาซาแนกซ์ชั้นดี
‪ให้ตาย ยิ้มแล้วน่าเกลียดชะมัด
‪- ฟรานซิส ‪- ว่าไง
‪- ยังว่างวันพฤหัสบดีไหม ‪- ไม่ต้องห่วง ต้องการอะไรล่ะ
‪แค่พาหน้าตาน่ารักๆ ของนายมา ‪ฉันจะได้ทำมันแปดเปื้อน
‪จัดไป!
‪- เอาไอ้เหม็นนี่ไปที ‪- เรียกใครว่าไอ้เหม็นวะ
‪- ก็อาบน้ำสิ ‪- ไปเลย
‪- ตัวเหม็นว่ะ เพื่อน ‪- ไป
‪ยังไม่ถอดเสื้ออีก เดี๋ยวโดนดีแน่
‪ได้ออกกำลังกายไหม
‪ไม่ เพราะจลาจล
‪- หมายความว่าไง ‪- ไม่มีเวลา
‪ทำเสียงนกสิ
‪ให้ตาย ไอ้นกนั่นมันอะไรกัน
‪ไอ้สารเลว
‪เอาละ ฟรานซิส บอกสิว่าชอบแบบไหน
‪ท่า 69 หรือท่าหมาล่ะ
‪ก้นแบนๆ แบบนี้น่ะเหรอ ‪ไม่ละ เข้าไปในนั้นไป
‪มาเถอะ ให้ฉันช่วยนะ ‪ฉันขอแค่เพลย์สเตชั่นสองก็พอ
‪ฉันบอกให้เข้าไปไง
‪ไม่นะ!
‪ฟรานซิส หยุด!
‪ฟรานซิส ขอร้อง
‪ฉันอมให้แลกกับเกมบอย
‪ไอ้โค้กแมน!
‪คำบรรยายโดย ณวุฑฒ์ ไพรวิจารณ์