1
00:00:02,000 --> 00:00:07,000
Downloaded from
YTS.MX

2
00:00:06,000 --> 00:00:10,200
{\an8}‪(ผลงานภาพยนตร์สารคดีจาก NETFLIX)

3
00:00:08,000 --> 00:00:13,000
Official YIFY movies site:
YTS.MX

4
00:00:33,040 --> 00:00:36,360
‪ฉันยังจำได้ว่าฉันนอนอยู่บนเตียง

5
00:00:36,440 --> 00:00:38,560
‪เปิดโคมไฟหัวเตียง

6
00:00:38,640 --> 00:00:39,960
‪และร้องไห้เพราะเรื่องนี้

7
00:00:40,040 --> 00:00:43,160
‪เรื่องนี้มันกินใจฉัน

8
00:00:46,720 --> 00:00:50,600
{\an8}‪มิชา ดีฟอนเซกามีคุณสมบัติของหญิงสาว

9
00:00:50,680 --> 00:00:54,360
‪ที่พวกเรา รายการเอ็กเซปชันแนล วีแมน
‪อยากสัมภาษณ์ครบถ้วนทุกประการ

10
00:00:57,440 --> 00:01:00,640
‪หยุดแป๊บหนึ่งแล้วก็หมุน เข้าใจแล้ว โอเค

11
00:01:01,200 --> 00:01:02,120
‪เตรียมตัว

12
00:01:04,640 --> 00:01:06,920
‪เรื่องราวของเธอเกิดขึ้นในเบลเยียม

13
00:01:07,000 --> 00:01:09,560
‪แต่เธออาศัยอยู่ในมิลลิส แมสซาชูเซตส์

14
00:01:09,640 --> 00:01:12,440
‪ห่างจากสถานีวิทยุไป 20 ไมล์

15
00:01:13,560 --> 00:01:15,120
{\an8}‪จะนับถอยหลังให้ฉันไหม

16
00:01:15,600 --> 00:01:18,080
{\an8}‪สาม สอง หนึ่ง…

17
00:01:19,280 --> 00:01:20,280
‪(ออกอากาศ)

18
00:01:20,360 --> 00:01:23,080
‪(เมจิค 106,7…)

19
00:01:25,000 --> 00:01:29,000
{\an8}‪บางครั้งเรื่องเล่ามันก็น่าทึ่งจนเหลือเชื่อ

20
00:01:30,400 --> 00:01:34,000
‪บางครั้งความเศร้าที่คนคนหนึ่งรู้สึกมันก็มหาศาล

21
00:01:34,080 --> 00:01:35,240
‪และทรงพลัง

22
00:01:37,200 --> 00:01:39,720
‪และบางครั้งความกล้ามันก็ยิ่งใหญ่

23
00:01:39,800 --> 00:01:40,760
‪จนทำให้คุณสยบยอม

24
00:01:43,800 --> 00:01:49,240
‪ในช่วงปลายยุค 80
‪เราอาศัยอยู่ในมิลลิสมาได้ 37 ปีแล้ว

25
00:01:49,800 --> 00:01:51,680
‪ทุกคนรู้จักกันหมด

26
00:01:52,320 --> 00:01:53,920
‪แล้วเราก็มีเพื่อนบ้านใหม่

27
00:01:54,720 --> 00:01:58,200
‪คู่รักจากเบลเยียม มอริซและมิชา

28
00:02:00,480 --> 00:02:02,440
‪ในมิลลิสมีคำกล่าวที่ว่า

29
00:02:02,520 --> 00:02:04,320
‪"เมืองเล็ก ครอบครัวใหญ่"

30
00:02:06,080 --> 00:02:08,800
‪มันเป็นชุมชนเล็กๆ และเราก็กลายเป็นเพื่อนกัน

31
00:02:10,160 --> 00:02:11,720
‪อยากโดนจูบไหมจ๊ะ

32
00:02:12,200 --> 00:02:17,320
‪มิชาเป็นคนดีมาก เธอเป็นมิตรและใส่ใจ

33
00:02:18,280 --> 00:02:23,600
‪ฉันไม่เคยเจอใครที่ผูกสัมพันธ์กับสัตว์
‪เหมือนที่มิชาทำ

34
00:02:24,520 --> 00:02:27,320
‪เธอมีแมวหลายตัว

35
00:02:29,240 --> 00:02:31,720
‪นิสัยเธอแปลก แน่นอน

36
00:02:33,160 --> 00:02:35,200
‪วันหนึ่งฉันไปดื่มชาที่นั่น

37
00:02:35,280 --> 00:02:39,640
‪แล้วเธอก็เล่าชีวิตในช่วงสงคราม
‪กับเรื่องอื่นๆ ให้ฉันฟัง

38
00:02:39,720 --> 00:02:41,080
‪เธอลงรายละเอียด

39
00:02:42,480 --> 00:02:46,160
‪ฉันจะพาคุณไปรู้จักชีวิตของเด็กผู้หญิงชื่อมิชา

40
00:02:46,240 --> 00:02:49,440
‪วันหนึ่งเธอรอพ่อมารับอยู่ที่โรงเรียน

41
00:02:49,520 --> 00:02:50,920
‪แต่พ่อของเธอไม่มา

42
00:02:52,520 --> 00:02:54,880
‪ฉันอ้าปากค้างไปเลย

43
00:02:55,840 --> 00:02:59,840
‪มีผู้หญิงคนหนึ่งแตะไหล่เธอ
‪แล้วบอกว่า "มากับฉันสิ"

44
00:03:01,000 --> 00:03:04,640
‪เด็กผู้หญิงถูกพาไปยัง
‪บ้านของครอบครัวที่เธอไม่รู้จัก

45
00:03:06,000 --> 00:03:09,160
‪เธอได้ชื่อใหม่และชุดใหม่

46
00:03:12,880 --> 00:03:15,280
‪ตอนที่เธออายุแค่เจ็ดขวบ

47
00:03:15,360 --> 00:03:17,120
‪หลายปีที่เธอเดินเท้าตามลำพัง

48
00:03:17,200 --> 00:03:22,120
‪ผ่านหลายประเทศที่ตกอยู่ใต้การยึดครองของนาซี
‪เป็นระยะทางหลายพันไมล์

49
00:03:22,760 --> 00:03:25,240
‪เพื่อตามหาพ่อแม่ที่ถูกเนรเทศ

50
00:03:29,840 --> 00:03:32,760
‪ปัจจุบันมิชาคือหญิงชาวยิววัยกลางคน

51
00:03:33,320 --> 00:03:34,920
‪อาศัยอยู่ในเขตบอสตัน

52
00:03:35,000 --> 00:03:36,840
‪เธอคือผู้รอดชีวิตจากการฆ่าล้างเผ่าพันธุ์

53
00:03:37,640 --> 00:03:40,480
‪และเธอก็มาที่นี่เพื่อบอกเล่าเรื่องราวอันน่าทึ่ง

54
00:03:40,560 --> 00:03:42,800
‪เกี่ยวกับความกล้าและการเอาตัวรอด

55
00:03:45,320 --> 00:03:47,800
‪ฉันคิดถึงพ่อแม่ของฉันทุกวัน

56
00:03:50,520 --> 00:03:53,600
‪แม่ของฉันชื่อเกอรูชา

57
00:03:54,120 --> 00:03:56,080
‪ส่วนพ่อชื่อโรเบิร์ต

58
00:03:57,080 --> 00:03:58,400
‪หรือรูเวนในภาษาฮีบรู

59
00:03:59,480 --> 00:04:00,880
‪แต่นามสกุลของเรา

60
00:04:02,240 --> 00:04:03,840
‪ฉันไม่คิดว่าตัวเองจะเคยรู้

61
00:04:07,440 --> 00:04:10,080
‪ฉันไม่ได้รู้อีกเลยว่าเกิดอะไรขึ้นกับพ่อแม่

62
00:04:11,200 --> 00:04:14,160
‪ว่าพวกเขาไปไหนหรือตายยังไง

63
00:04:14,880 --> 00:04:16,760
‪จวบถึงวันนี้ ฉันก็ยังไม่รู้

64
00:04:30,760 --> 00:04:32,640
‪เงียบนะทุกคน

65
00:04:35,440 --> 00:04:38,120
‪เอาละ มิชา ช่วยพูดถึงครั้งแรก

66
00:04:38,200 --> 00:04:40,280
‪ที่คุณเล่าประสบการณ์ของคุณให้ฟังหน่อย

67
00:04:42,440 --> 00:04:43,680
‪วันหนึ่ง…

68
00:04:45,240 --> 00:04:46,720
‪ที่โบสถ์…

69
00:04:49,560 --> 00:04:53,320
‪มันคือวันยม ฮะโชอาห์
‪วันรำลึกการฆ่าล้างเผ่าพันธุ์…

70
00:04:55,240 --> 00:04:58,680
‪ฉันถูกขอให้เล่าเรื่องราวของฉัน

71
00:04:58,760 --> 00:05:00,160
‪(วิหารเบธ โทราห์)

72
00:05:00,240 --> 00:05:02,600
‪สามีโน้มน้าวให้ฉันเล่า

73
00:05:03,360 --> 00:05:05,480
‪เขาบอกว่ามันจะปลดปล่อยฉัน

74
00:05:07,240 --> 00:05:10,120
‪พอฉันขึ้นไปบนแท่นอ่านคัมภีร์

75
00:05:10,960 --> 00:05:16,160
{\an8}‪จู่ๆ ฉันก็ตระหนักว่าฉันกำลังจะได้พูดเป็นครั้งแรก

76
00:05:19,720 --> 00:05:21,520
‪แล้วฉันก็ร้องไห้โฮ

77
00:05:22,640 --> 00:05:27,920
‪และอย่างช้าๆ ฉันก็โพล่งเรื่องราวออกไป

78
00:05:29,120 --> 00:05:32,240
‪ฉันหนาวและฉันต้องไปต่อ

79
00:05:32,320 --> 00:05:34,000
‪เดินไปทีละก้าว

80
00:05:35,400 --> 00:05:37,040
‪นั่นคือการเอาตัวรอด

81
00:05:38,120 --> 00:05:40,080
‪คุณต้องเดินไปข้างหน้า

82
00:05:40,160 --> 00:05:41,400
‪ทีละก้าวๆ

83
00:05:42,800 --> 00:05:45,800
‪ฉันเหมือนถูกสะกดจิต

84
00:05:46,240 --> 00:05:49,800
‪(เพื่อน)

85
00:05:49,880 --> 00:05:53,600
‪ไม่มีใครรู้ว่าเธอคือผู้รอดชีวิต
‪จากการฆ่าล้างเผ่าพันธุ์

86
00:05:54,280 --> 00:05:56,600
‪ฉันน้ำตาไหล

87
00:05:56,680 --> 00:06:01,080
{\an8}‪เธอหิว เธอหนาว เธอโดดเดี่ยว
‪เธอต้องการพ่อแม่

88
00:06:03,480 --> 00:06:06,400
‪คนคนนี้รอดมาได้ยังไง

89
00:06:08,200 --> 00:06:09,800
‪ฉันบอกกับตัวเอง

90
00:06:09,880 --> 00:06:11,280
‪"พวกท่านเชื่อว่าฉันยังอยู่"

91
00:06:11,840 --> 00:06:14,960
‪"ถ้าพวกท่านเชื่อว่าฉันยังอยู่
‪ฉันจะทำให้พวกท่านผิดหวังไม่ได้"

92
00:06:16,240 --> 00:06:18,040
‪ฉะนั้นฉันจะต้องไปต่อ

93
00:06:19,560 --> 00:06:21,360
‪มันเงียบเสียจนเสียงเข็มตกยังได้ยิน

94
00:06:21,920 --> 00:06:24,680
‪ทุกคนถูกเรื่องเล่าของเธอดึงดูด

95
00:06:28,800 --> 00:06:31,400
‪ฉันไม่นึกว่าจะได้ยินอะไรอย่างนั้น

96
00:06:32,280 --> 00:06:37,160
‪ตอนมิชาอายุเจ็ดขวบ พ่อแม่เธอถูกนาซีจับไป

97
00:06:37,240 --> 00:06:39,920
‪และเธอก็ได้ข่าวว่าพวกท่านถูกเนรเทศ

98
00:06:41,320 --> 00:06:44,120
‪เธอถูกส่งไปอยู่ในความดูแล
‪ของครอบครัวคาทอลิก

99
00:06:44,200 --> 00:06:45,840
‪นามสกุลเดอ วอล

100
00:06:45,920 --> 00:06:47,840
‪มันเป็นที่ปลอดภัยสำหรับเธอ

101
00:06:47,920 --> 00:06:51,120
‪พวกเขามอบตัวตนใหม่ให้เธอ โมนิค เดอ วอล

102
00:06:52,640 --> 00:06:54,160
‪เรื่องลวงช่วยชีวิตเธอไว้

103
00:06:55,320 --> 00:06:57,320
‪แต่ที่นั่น เธอรู้สึกแปลกแยกอย่างมาก

104
00:07:00,160 --> 00:07:02,880
‪ฉันต้องไปอยู่กับครอบครัวที่ไม่ได้รักฉัน

105
00:07:02,960 --> 00:07:04,800
‪นั่นฉันพูดเบาแล้วนะ

106
00:07:05,400 --> 00:07:08,960
‪พวกเขาเกลียดฉัน บอกว่าฉัน "เหลือขอ"

107
00:07:11,560 --> 00:07:13,920
‪คุณปู่ในครอบครัวอุปถัมภ์ครอบครัวนั้น

108
00:07:14,000 --> 00:07:15,800
‪ใจดีกับเธอ

109
00:07:17,120 --> 00:07:20,400
‪ท่านบอกว่าพ่อแม่ฉันอยู่ที่เยอรมนี

110
00:07:21,560 --> 00:07:25,480
‪เขาใช้เข็มทิศบอกฉันว่าที่นั่นอยู่ทางตะวันออก

111
00:07:25,560 --> 00:07:28,040
‪เยอรมนีดูเหมือนจะไม่ไกลเท่าไร

112
00:07:33,400 --> 00:07:36,840
‪ณ ตอนนั้นมิชาจึงตัดสินใจครั้งใหญ่

113
00:07:37,520 --> 00:07:39,800
‪มันทำให้ชีวิตเธอพลิกผัน

114
00:07:41,840 --> 00:07:44,000
‪เมื่ออายุเจ็ดขวบ เธอได้ตัดสินใจ

115
00:07:44,920 --> 00:07:48,680
‪เธอจะเดินไปตามหาพ่อแม่ที่เยอรมนี

116
00:07:50,840 --> 00:07:53,600
‪เธอพกเข็มทิศติดตัวพร้อมเสบียงส่วนหนึ่ง

117
00:07:53,680 --> 00:07:55,320
‪แล้วเริ่มมุ่งหน้าไปทางตะวันออก

118
00:07:58,200 --> 00:07:59,520
‪ฉันรู้ดีว่าอะไรบ้างที่จำเป็น

119
00:08:01,880 --> 00:08:03,160
‪ฉันต้องมีปัจจัยพื้นฐาน

120
00:08:04,440 --> 00:08:07,680
‪ฉันต้องมีอาหาร น้ำดื่ม

121
00:08:07,760 --> 00:08:09,560
‪ต้องมีมีดเอาไว้ป้องกันตัว

122
00:08:16,760 --> 00:08:19,840
‪คืนแรก ฉันนอนใต้สะพาน

123
00:08:19,920 --> 00:08:21,880
‪มันไม่ไกลจากบ้าน

124
00:08:25,720 --> 00:08:28,800
‪พอมาย้อนนึกดูแล้ว ฉันช่างไร้เดียงสาเหลือเกิน

125
00:08:30,520 --> 00:08:36,440
‪ในแผนที่ เบลเยียมดูเล็กมาก
‪และเยอรมนีก็อยู่ใกล้มาก

126
00:08:38,600 --> 00:08:41,040
‪แต่ถ้าฉันกลับไป ฉันจะเจออะไร

127
00:08:42,840 --> 00:08:45,320
‪ไม่มีอะไรรอฉันอยู่ถ้าฉันกลับไป

128
00:08:47,680 --> 00:08:50,560
‪ฉันคิดที่จะตามหาพ่อแม่แล้ว

129
00:08:51,320 --> 00:08:53,520
‪ฉะนั้นฉันต้องไปให้สุด

130
00:09:00,080 --> 00:09:03,360
‪ทุกครั้งที่ถึงหมู่บ้าน ฉันจะเจอแต่ความพังพินาศ

131
00:09:06,760 --> 00:09:08,880
‪สิ่งที่เธอประสบตอนเป็นเด็ก

132
00:09:09,880 --> 00:09:11,680
‪การต้องซ่อนตัวจากพวกนาซี

133
00:09:12,520 --> 00:09:14,600
‪ต้องอยู่คนเดียวในป่า

134
00:09:16,600 --> 00:09:18,320
‪ต้องขโมยอาหาร

135
00:09:18,960 --> 00:09:20,760
‪และสภาพอากาศที่หนาวยะเยือก…

136
00:09:20,840 --> 00:09:22,880
‪วัยเด็กของเธอคือฝันร้าย

137
00:09:24,640 --> 00:09:26,640
‪เรื่องนี้ทำให้เธอมีแผลใจ

138
00:09:31,680 --> 00:09:32,520
‪การสังหาร…

139
00:09:35,600 --> 00:09:37,080
‪ฉันได้เห็นการสังหาร

140
00:09:39,440 --> 00:09:40,600
‪คนตาย

141
00:09:41,880 --> 00:09:44,680
‪มันสิ้นหวังอย่างมาก

142
00:09:49,880 --> 00:09:52,320
‪ฉันฝันว่าจะได้เจอพ่อแม่

143
00:09:55,000 --> 00:09:58,760
‪ฉันจึงเข้าไปอยู่ในป่าลึก ห่างไกลจากสงคราม

144
00:10:00,880 --> 00:10:04,240
‪ตอนที่เธออยู่ในป่า เธออยู่ห่างไกลจากผู้คน

145
00:10:04,680 --> 00:10:06,760
‪ที่ถูกส่งไปยังค่ายกักกัน

146
00:10:07,400 --> 00:10:09,920
‪ห่างไกลจากเรื่องสยดสยอง

147
00:10:10,840 --> 00:10:12,960
‪ซึ่งเกิดขึ้นในเมืองต่างๆ

148
00:10:21,120 --> 00:10:23,400
‪เธออยู่กับนกและดอกไม้

149
00:10:24,080 --> 00:10:26,080
‪เธอบอกว่ามันช่วยเธอเอาไว้

150
00:10:28,480 --> 00:10:31,400
‪ฉันสมาทานชีวิตสัตว์ป่าเต็มตัว

151
00:10:33,480 --> 00:10:36,440
‪ฉันได้เจอโลกแสนวิเศษที่มีเหล่าสัตว์…

152
00:10:38,720 --> 00:10:40,000
‪อยู่อย่างสงบ

153
00:10:40,680 --> 00:10:42,400
‪ใช้ชีวิตเรียบง่าย

154
00:10:43,000 --> 00:10:44,600
‪กินแค่เท่าที่จำเป็น

155
00:10:44,680 --> 00:10:47,160
‪ไม่ฆ่าเกินกว่าที่จำเป็น

156
00:10:48,560 --> 00:10:50,000
‪สมดุลของมัน…

157
00:10:50,840 --> 00:10:51,920
‪พอดี

158
00:10:55,720 --> 00:10:58,400
‪กับพวกสัตว์ ฉันไม่ต้องใช้คำพูด

159
00:11:00,520 --> 00:11:02,680
‪เราอยู่ใกล้ๆ กัน

160
00:11:02,760 --> 00:11:04,120
‪อย่างเงียบๆ

161
00:11:04,720 --> 00:11:06,640
‪และเข้าใจกันได้โดยไม่ต้องเอ่ยปาก

162
00:11:07,920 --> 00:11:11,200
‪ฉันคิดในใจว่า
‪"ถ้าพิมพ์เป็นหนังสือ มันต้องวิเศษแน่"

163
00:11:12,320 --> 00:11:15,120
‪(สำนักพิมพ์)

164
00:11:15,200 --> 00:11:16,720
‪ตอนนั้นเป็นช่วงต้นยุค 90

165
00:11:16,800 --> 00:11:19,360
{\an8}‪ฉันมีสำนักพิมพ์เล็กๆ อยู่

166
00:11:19,440 --> 00:11:20,960
{\an8}‪เล็กของฉันหมายถึงเล็กจิ๋ว

167
00:11:21,800 --> 00:11:24,280
‪และฉันก็กำลังมองหาโครงการใหม่

168
00:11:24,880 --> 00:11:26,920
‪ฉันเป็นเจ้าแรกที่เข้ามาและพูดว่า

169
00:11:27,000 --> 00:11:31,000
‪"เราเผยแพร่เรื่องนี้ออกไปได้ไหม
‪เราทำให้มันเป็นที่รู้จักมากขึ้นได้ไหม"

170
00:11:31,760 --> 00:11:34,800
‪"ฉันอาจปั้นเรื่องนี้ให้ดังได้"

171
00:11:35,920 --> 00:11:37,760
‪"เรื่องแบบนี้มีตลาดของมันอยู่"

172
00:11:38,240 --> 00:11:41,000
‪เพราะมันมีจุดพลิกผันที่ยอดมาก

173
00:11:42,960 --> 00:11:46,680
‪ฉันจำได้ ฉันถูกชาวนาคนหนึ่งจับได้ว่า

174
00:11:46,760 --> 00:11:49,320
‪ฉันขโมยอาหารจากไร่ของเขา

175
00:11:51,360 --> 00:11:53,480
‪ฉันเลยวิ่งหนีด้วยความกลัว

176
00:11:54,120 --> 00:11:55,800
‪และเขาก็วิ่งตามฉันมา

177
00:11:56,360 --> 00:11:59,040
‪เวลาคุณวิ่งหนีเอาชีวิตรอด คุณจะวิ่งสุดฝีเท้า

178
00:12:03,400 --> 00:12:04,600
‪แล้วทันใด

179
00:12:05,720 --> 00:12:09,320
‪ฉันก็รู้สึกขึ้นมาว่ามีใครบางคนมองดูฉันอยู่

180
00:12:13,080 --> 00:12:14,600
‪ฉันหันไป และ…

181
00:12:16,120 --> 00:12:19,360
‪และฉันก็เห็นสัตว์แสนงดงามตัวนี้

182
00:12:20,800 --> 00:12:23,440
‪สำหรับฉัน มันเหมือนหมาตัวใหญ่

183
00:12:25,880 --> 00:12:29,280
‪หมาป่าดูโดดเดี่ยวและฉันก็ต้องการเพื่อนร่วมทาง

184
00:12:32,680 --> 00:12:36,040
‪มันเป็นหมาป่าตัวเมียแสนสวย

185
00:12:37,840 --> 00:12:40,080
‪ฉันควานหาของกินในกระเป๋า

186
00:12:40,160 --> 00:12:42,280
‪แล้วก็เอาให้หมาป่าไปชิ้นหนึ่ง

187
00:12:42,360 --> 00:12:43,840
‪แต่มันไม่ยอมกิน

188
00:12:47,800 --> 00:12:49,400
‪ถึงจะต้องใช้เวลานาน

189
00:12:49,480 --> 00:12:52,480
‪แต่พอผ่านไปสักพัก เราก็เริ่มเดินขนานกันไป

190
00:12:55,560 --> 00:12:58,920
‪ฉันได้เห็นความเอื้ออาทรของมัน…

191
00:13:01,560 --> 00:13:04,760
‪ได้ชื่นชมพละกำลังของมัน

192
00:13:07,640 --> 00:13:09,960
‪ได้ใช้ชีวิตอยู่กับมัน

193
00:13:11,040 --> 00:13:12,880
‪ฉันเห็นมันเป็นเหมือนแม่

194
00:13:14,680 --> 00:13:17,880
‪หลังจากนั้นฉันก็อยู่กับหมาป่าทั้งฝูง

195
00:13:21,040 --> 00:13:23,280
‪ฉันไม่รู้ว่าฉันอยู่กับพวกมันนานแค่ไหน

196
00:13:25,000 --> 00:13:27,680
‪พวกมันยอมรับฉันและปกป้องฉัน

197
00:13:29,720 --> 00:13:34,560
‪เรื่องของเธอมีจุดพลิกผันที่น่าทึ่ง
‪ฉันคิดในใจว่า "เรื่องแบบนี้ใครมันจะเคยได้ยิน"

198
00:13:35,280 --> 00:13:37,280
‪"ว้าว เรื่องนี้ไม่ธรรมดาเลยเนอะ"

199
00:13:39,120 --> 00:13:43,320
‪(ผู้เชี่ยวชาญเรื่องหมาป่า)

200
00:13:44,360 --> 00:13:47,160
‪(วูล์ฟฮอลโลว์ อิปสวิช แมสซาชูเซตส์)

201
00:13:47,240 --> 00:13:51,800
‪มิชาแตกต่างจากคนส่วนใหญ่ที่ฉันเคยเจอ

202
00:13:53,200 --> 00:13:55,320
‪ความประทับใจแรกของฉันคือ

203
00:13:55,400 --> 00:13:59,080
{\an8}‪"เธออาจจะควรเป็นสัตว์นะ

204
00:13:59,160 --> 00:14:00,920
{\an8}‪ไม่ก็เธอมีวิญญาณของสัตว์"

205
00:14:02,960 --> 00:14:09,640
‪เธอบอกว่าเธอได้รับการยอมรับจากฝูง
‪พวกมันทำเหมือนเธอเป็นสมาชิกระดับล่าง

206
00:14:10,320 --> 00:14:15,320
‪และเธอต้องแสดงพฤติกรรมอ่อนน้อมและต่ำต้อย

207
00:14:15,400 --> 00:14:16,720
‪เพื่อที่จะ…

208
00:14:17,280 --> 00:14:18,640
‪อยู่กับพวกมันได้

209
00:14:23,320 --> 00:14:28,120
‪มิชาบอกว่าปกติจ่าฝูงตัวผู้จะกินก่อน

210
00:14:28,200 --> 00:14:31,240
‪ส่วนตัวอื่นจะหมอบอยู่รอบซากเพื่อรอคิวของมัน

211
00:14:33,880 --> 00:14:35,720
‪หลังจากพวกมันกินเสร็จ

212
00:14:36,600 --> 00:14:41,560
‪พวกมันจะทิ้งเศษอาหาร
‪เอาไว้ใกล้ๆ กับจุดที่เธออยู่

213
00:14:47,040 --> 00:14:50,480
‪หมาป่ากินอาหารสิบกิโลกรัมในหนึ่งมื้อ

214
00:14:51,520 --> 00:14:54,560
‪แค่เศษอาหารก็เพียงพอสำหรับฉัน

215
00:14:54,640 --> 00:14:55,720
‪ไปเอาสิ

216
00:14:56,360 --> 00:14:58,840
‪ไปเอามื้อเย็นของแก ตรงนั้นน่ะ

217
00:14:59,480 --> 00:15:01,640
‪เรากลายเป็นเพื่อนที่ดีต่อกัน

218
00:15:02,120 --> 00:15:04,120
‪อย่างนั้นแหละ เด็กดี

219
00:15:04,200 --> 00:15:06,200
‪เธอมาที่นี่หลายครั้ง

220
00:15:06,280 --> 00:15:08,560
‪เธอจะป้อนเนื้อให้พวกมันกับมือ

221
00:15:11,160 --> 00:15:13,480
‪ฉันว่าพวกมันสัมผัสได้

222
00:15:13,560 --> 00:15:16,480
‪ว่ามิชาเป็นมิตร ไม่ใช่ศัตรู

223
00:15:18,520 --> 00:15:22,520
‪เธอมีความกลมกลืนไปกับพวกมัน

224
00:15:23,400 --> 00:15:26,200
‪เหมือนที่นั่นคือที่ของเธอ

225
00:15:37,080 --> 00:15:39,040
‪ฉันไม่มีเหตุผลที่จะต้องหยุดเดิน

226
00:15:39,120 --> 00:15:40,680
‪มันคือสิ่งที่ฉันทำทุกวัน

227
00:15:42,960 --> 00:15:45,720
‪วันแล้ววันเล่า เดือนแล้วเดือนเล่า

228
00:15:50,200 --> 00:15:53,200
‪ฉันมีหวังว่าจะเจอพ่อแม่เสมอ

229
00:15:54,200 --> 00:15:58,280
‪เพราะฉันคิดว่า "ฉันเองยังรอดมาจนถึงตอนนี้

230
00:15:58,360 --> 00:16:03,200
‪ถ้าเด็กอย่างฉันยังรอดมาได้
‪พ่อแม่ของฉันก็จะต้องรอด"

231
00:16:05,560 --> 00:16:07,880
‪และความเชื่อนี้ทำให้ฉันไปต่อ

232
00:16:10,800 --> 00:16:13,840
‪ฉันมองเรื่องนี้เป็นเรื่องเล่าเชิงศีลธรรม

233
00:16:14,680 --> 00:16:18,360
‪การต่อสู้ระหว่างความดีและความชั่ว
‪เด็กบริสุทธิ์กับนาซีที่ชั่วร้าย

234
00:16:18,920 --> 00:16:20,520
‪และเด็กก็รอดชีวิต

235
00:16:21,920 --> 00:16:24,120
‪มันมีคุณสมบัติเหนือธรรมชาติอยู่

236
00:16:26,040 --> 00:16:29,200
‪และมันอาจทำให้สำนักพิมพ์ของฉัน
‪เมาท์ ไอวี เพรส

237
00:16:29,280 --> 00:16:33,760
‪ขยับจากการเป็นสำนักพิมพ์ท้องถิ่น
‪ไปเป็นปรากฏการณ์ระดับโลก

238
00:16:34,840 --> 00:16:39,000
‪ฉันเลยถามมิชาว่าเธอสนใจจะตีพิมพ์
‪เรื่องราวของเธอหรือไม่

239
00:16:39,800 --> 00:16:42,000
‪ฉันพูดมันขึ้นมาอย่างไม่ค่อยมั่นใจ

240
00:16:45,520 --> 00:16:47,360
‪กับสิ่งต่างๆ ที่ฉันผ่านมา

241
00:16:48,400 --> 00:16:50,680
‪มันสอนให้ฉันไม่ไว้คน

242
00:16:52,320 --> 00:16:54,920
‪ฉันคิดว่าเธอคงไม่ประทับใจฉันเลย

243
00:16:55,000 --> 00:16:57,080
‪และเธอก็ไม่มีเหตุผลให้รู้สึกแบบนั้นด้วย

244
00:16:57,160 --> 00:17:00,200
‪หนังสือประเภทที่ฉันตีพิมพ์ก่อนหน้านั้น
‪คือตำรากฎหมายการเงิน

245
00:17:00,280 --> 00:17:01,880
‪มันคนละแนวกับเรื่องของเธอ

246
00:17:03,880 --> 00:17:06,520
‪ฉันปฏิเสธเป็นเวลานานกว่าสองปี

247
00:17:06,600 --> 00:17:11,560
‪แต่ชุมชนและเพื่อนๆ ของฉันบอกฉันว่า
‪"มิชา ทำสิ"

248
00:17:12,560 --> 00:17:14,280
‪"ทำเพื่อคนรุ่นหลัง"

249
00:17:14,360 --> 00:17:18,520
‪(บทนำ เมื่อมองย้อนกลับไป…)

250
00:17:19,760 --> 00:17:21,600
‪ฉันต้องตกนรกอีกครั้ง

251
00:17:33,000 --> 00:17:34,480
‪มันเป็นกระบวนการที่เจ็บปวด

252
00:17:34,560 --> 00:17:37,880
‪แต่เธอเหมือนถูกกระตุ้นให้ต้องเล่าเรื่องของเธอ

253
00:17:37,960 --> 00:17:40,080
‪มันเหมือนเป็นการระเบิดอารมณ์

254
00:17:43,200 --> 00:17:44,760
‪ทุกคนพากันเข้ามา

255
00:17:44,840 --> 00:17:48,160
‪สำนักพิมพ์ต่างประเทศทุกสำนัก ทีละเจ้าๆ

256
00:17:48,240 --> 00:17:51,120
‪เราขายสิทธิ์ในการแปลไปทั่วโลก

257
00:17:54,960 --> 00:17:59,200
‪ตัวแทนของฉันกลับมาจากแคลิฟอร์เนียและบอกว่า
‪"ดิสนีย์ต้องการมัน"

258
00:17:59,280 --> 00:18:01,480
‪จบแค่นั้น "พวกเขาต้องการมัน"

259
00:18:01,560 --> 00:18:06,160
{\an8}‪(ฮอลลีวูด)

260
00:18:06,240 --> 00:18:08,600
‪สินค้าของเรามาแรง

261
00:18:08,680 --> 00:18:12,360
‪(โอปราห์)

262
00:18:15,480 --> 00:18:19,080
‪ตอนที่หนังสือตีพิมพ์ในเดือนเมษายน ปี 1997

263
00:18:20,160 --> 00:18:22,800
‪ฉันพูดว่า "ไหนดูซิ
‪เราจะให้โอปราห์ทำให้ได้ไหม"

264
00:18:22,880 --> 00:18:27,200
‪นี่คือหนึ่งในช่วงเวลาสุดโปรดของฉัน
‪บนจอโทรทัศน์…

265
00:18:27,280 --> 00:18:31,200
‪ตอนนั้นโอปราห์มีคลับหนังสือ
‪ถ้าคุณได้เป็นหนึ่งในหนังสือของโอปราห์

266
00:18:31,280 --> 00:18:35,760
‪รับรองว่าคุณจะขายมันได้เป็นล้านเล่ม
‪มันเหมือนส้มหล่น

267
00:18:35,840 --> 00:18:38,080
‪เราจะมาเจอกันที่นี่ในอีกหนึ่งเดือน…

268
00:18:38,160 --> 00:18:40,040
‪พวกเขาบอกว่า "เราสนใจ"

269
00:18:40,120 --> 00:18:40,960
‪ฉันชอบจัง

270
00:18:41,040 --> 00:18:43,680
‪เรื่องนี้ถือว่าใหญ่มาก

271
00:18:43,760 --> 00:18:45,960
‪และเราก็เริ่มพูดว่า

272
00:18:46,040 --> 00:18:49,000
‪"เรากำลังจะเป็นหนังสือขายดี
‪ระดับมโหฬารแล้ว"

273
00:18:49,080 --> 00:18:50,920
‪(วูล์ฟฮอลโลว์)

274
00:18:51,000 --> 00:18:56,640
‪เจน แดเนียลบอกฉันว่า
‪โอปราห์อาจจะทำเรื่องของมิชา

275
00:18:56,720 --> 00:19:02,400
‪ถ้าพวกเขาส่งทีมงานมาถ่ายภาพมิชา
‪กับหมาป่าที่นี่ได้ไหม

276
00:19:03,200 --> 00:19:05,040
‪และฉันก็บอกว่า "ได้อยู่แล้ว"

277
00:19:05,120 --> 00:19:07,480
‪(รายการโอปราห์ วินฟรีย์
‪ถ่ายบางช่วงที่วูล์ฟฮอลโลว์)

278
00:19:13,680 --> 00:19:16,400
‪ฉันบอกมิชาก่อนที่เราจะเข้าไปในคอก

279
00:19:16,480 --> 00:19:19,880
‪หมาป่าตัวนี้โตแล้ว เด็กคนนี้โตมากแล้ว

280
00:19:19,960 --> 00:19:21,480
‪มันชื่อเปโตร

281
00:19:26,200 --> 00:19:27,680
‪คนที่เข้าไปมีแค่มิชา

282
00:19:27,760 --> 00:19:31,240
‪คนบันทึกเสียงยื่นไมค์บูมข้ามรั้ว
‪เขาไม่เข้าไปด้วย

283
00:19:35,880 --> 00:19:39,360
‪มิชานั่งยองๆ แล้วป้อนชีสให้หมาป่าตัวนี้

284
00:19:39,440 --> 00:19:41,600
‪และหมาป่าก็เป็นมิตรมาก

285
00:19:44,640 --> 00:19:46,080
‪ทุกอย่างเรียบร้อยดี

286
00:19:46,160 --> 00:19:49,960
‪แล้วหมาป่าก็วางอุ้งเท้าของมันบนบ่าเธอ

287
00:19:52,480 --> 00:19:54,600
‪เปโตรกระโจนขึ้นบ่าของเธอ

288
00:19:54,680 --> 00:19:57,120
‪และมันก็สูงกว่าเธอมาก

289
00:19:57,880 --> 00:20:01,600
‪ทันใดนั้น มันเร็วมาก หมาป่าอ้าปาก…

290
00:20:05,120 --> 00:20:08,200
‪จากนั้นก็งับหัวของเธอ

291
00:20:08,840 --> 00:20:10,040
‪อย่างนุ่มนวล

292
00:20:11,160 --> 00:20:12,680
‪เขี้ยวอยู่ที่ขมับทั้งสองข้าง

293
00:20:14,160 --> 00:20:16,000
‪ฉันไม่รู้สึกกลัว

294
00:20:17,040 --> 00:20:20,360
‪ไม่มีใครพูดเรื่องหมาป่าตัวร้ายกับฉัน

295
00:20:20,920 --> 00:20:24,760
‪หมาป่างับหัวเธอเอาไว้เป็นนาที
‪พวกเราหยุดหายใจไปเลย

296
00:20:25,320 --> 00:20:28,240
‪โปรดิวเซอร์ของโอปราห์ทำตาแบบนี้

297
00:20:30,160 --> 00:20:32,360
‪แต่จากนั้นมันก็จบลงอย่างรวดเร็ว

298
00:20:32,960 --> 00:20:34,000
‪เหมือนตอนที่มันเกิด

299
00:20:34,880 --> 00:20:38,080
‪ตอนนั้นมิชาได้ชูคอขึ้น แล้วเธอก็หอนออกมาดังลั่น

300
00:20:40,000 --> 00:20:42,360
‪เล่าแล้วฉันก็ขนลุก

301
00:20:42,440 --> 00:20:45,760
‪และด้านหลัง ลึกเข้าไปในคอก

302
00:20:46,640 --> 00:20:47,640
‪เราได้ยิน…

303
00:20:50,120 --> 00:20:52,200
‪เสียงหอนตอบกลับมา

304
00:20:54,080 --> 00:20:56,360
‪พอเธอหอน พวกมันก็หอนตอบทันที

305
00:21:00,680 --> 00:21:02,720
‪นั่นไงล่ะ คุณก็คงเห็น

306
00:21:02,800 --> 00:21:05,960
‪มนุษย์กับหมาป่ามีความเชื่อมโยงกัน

307
00:21:10,000 --> 00:21:13,520
‪ฉันเห็นมัน มันสุดยอด ทุกคนตกตะลึงไปเลย

308
00:21:15,400 --> 00:21:18,280
‪พวกเขาเลยได้วิดีโอหมาป่าที่น่าสนใจไปเยอะ

309
00:21:18,360 --> 00:21:20,600
‪และฉันก็คิดว่า "รายการต้องออกมาเยี่ยมแน่ๆ"

310
00:21:20,680 --> 00:21:25,400
‪ขั้นต่อมาคือเธอต้องไปชิคาโก
‪เพื่อถ่ายทำส่วนในสตูดิโอ

311
00:21:26,480 --> 00:21:29,080
‪ทุกอย่างไปได้สวย

312
00:21:30,280 --> 00:21:32,680
‪แล้วฉันก็เริ่มเห็นความตึงเครียด

313
00:21:33,240 --> 00:21:34,720
‪ระหว่างมิชากับเจน

314
00:21:37,160 --> 00:21:40,080
‪พอเวลาผ่านไป อะไรๆ ก็ชักไม่ราบรื่น

315
00:21:41,400 --> 00:21:43,240
‪หนังสือขายได้ไม่ดีนัก

316
00:21:43,320 --> 00:21:47,520
‪มิชากับมอริซ สามีของเธอ
‪จึงประสบปัญหาการเงิน

317
00:21:48,480 --> 00:21:51,440
‪(เพื่อนบ้าน)

318
00:21:51,520 --> 00:21:55,200
{\an8}‪แล้วเธอก็เริ่มขายของในบ้านของเธอ

319
00:21:55,280 --> 00:21:56,480
{\an8}‪และ…

320
00:21:57,200 --> 00:21:59,400
{\an8}‪ฉันรู้สึกแย่ที่พวกเขาสูญเสียทุกอย่าง

321
00:22:01,400 --> 00:22:05,200
‪เธอเอาแต่พูดว่า "ฉันไม่มีเงิน ฉันไม่เหลืออะไร

322
00:22:05,280 --> 00:22:07,480
‪เจน แดเนียลไม่ได้เรื่อง"

323
00:22:09,640 --> 00:22:10,960
‪ฉันรู้สึกเศร้า

324
00:22:11,040 --> 00:22:14,880
‪แต่จากนั้นคืนหนึ่งตอนที่มิชานั่งอยู่ในบ้านฉัน
‪เธอก็บอกฉันว่า

325
00:22:16,040 --> 00:22:18,400
‪เธอไม่อยากไปออกรายการโอปราห์ วินฟรีย์

326
00:22:20,160 --> 00:22:23,440
‪ฉันตอบไป "ตายแล้ว มิชา ฉันไม่เข้าใจ"

327
00:22:24,480 --> 00:22:27,400
‪จู่ๆ มิชาก็ไม่ให้ความร่วมมือ

328
00:22:27,960 --> 00:22:32,520
‪เธอไม่โทรกลับ เธอมีเหตุผลมาคัดค้านอยู่เรื่อย

329
00:22:32,600 --> 00:22:34,840
‪เธอไม่อยากไป มันไม่สะดวก

330
00:22:34,920 --> 00:22:37,640
‪เธอต้องการใครสักคนมาดูแลสัตว์ให้ที่บ้าน

331
00:22:40,400 --> 00:22:44,440
‪เจนทำให้ฉันโกรธและไม่ปลอดภัย

332
00:22:45,280 --> 00:22:48,960
‪สามีฉันพูดกับเธอหลายหนว่า

333
00:22:49,040 --> 00:22:52,440
‪"กับผู้รอดชีวิต คุณจะแสดงกิริยาแบบนั้นไม่ได้"

334
00:22:56,680 --> 00:22:58,560
‪ไม่เอาน่า นั่นโอปราห์นะ

335
00:22:58,640 --> 00:23:01,160
‪แค่คนดูแลหมาหรือดูแลสัตว์ คุณหาที่ไหนก็ได้

336
00:23:01,240 --> 00:23:02,960
‪แค่ทำตัวเองให้ว่าง

337
00:23:03,040 --> 00:23:03,880
‪"ไม่"

338
00:23:07,480 --> 00:23:10,800
‪ความทรงจำ ความทรงจำแย่ๆ มันกลับมา

339
00:23:11,520 --> 00:23:13,960
‪ฉันฝันร้าย ฉันกังวลมาก

340
00:23:16,240 --> 00:23:17,720
‪เราลองทุกอย่างเลย

341
00:23:17,800 --> 00:23:21,040
‪ฉันเขียนโน้ตถึงเธอ บอกว่า
‪"มันจะขายได้เป็นล้าน"

342
00:23:21,640 --> 00:23:23,080
‪"ไม่ ไม่ ไม่"

343
00:23:25,280 --> 00:23:27,000
‪และฉันก็คิด "นี่มันบ้าไปแล้ว

344
00:23:27,080 --> 00:23:31,160
‪"นักเขียนคนอื่นๆ คงพยายามแทบตาย
‪เพื่อให้ได้โอกาสนี้"

345
00:23:34,040 --> 00:23:35,360
‪มันไม่เกิดขึ้น

346
00:23:38,960 --> 00:23:40,680
‪หนึ่งปีหลังจากหนังสือวางแผง

347
00:23:40,760 --> 00:23:44,000
‪มีคนมาเคาะประตูบ้านฉันและยื่นพัสดุห่อใหญ่ให้

348
00:23:45,480 --> 00:23:48,200
‪มิชาฟ้องร้องฉัน

349
00:23:49,040 --> 00:23:50,480
‪และฉันก็แบบว่า "พระเจ้าช่วย"

350
00:23:50,560 --> 00:23:54,480
‪ทุกอย่างหยุดนิ่งหมด
‪ไม่มีประเทศไหนอยากทำธุรกิจกับเราอีก

351
00:23:56,000 --> 00:23:58,800
‪โครงการนี้ของเรามีคดีความพ่วงอยู่

352
00:24:03,520 --> 00:24:05,240
‪ครั้งแรกที่ฉันเจอมิชา

353
00:24:05,320 --> 00:24:09,200
‪ข้อเท็จจริงของคดีกระตุ้นความสนใจของฉัน

354
00:24:10,960 --> 00:24:15,200
‪(ทนาย)

355
00:24:15,280 --> 00:24:16,920
{\an8}‪มันเห็นได้ชัดว่า

356
00:24:17,000 --> 00:24:23,160
{\an8}‪มีการกระทำหลายอย่างที่เข้าข่ายไม่เหมาะสม
‪ผิดกฎหมาย และฉ้อโกง

357
00:24:23,920 --> 00:24:27,920
‪มิชาต้องการให้ลิขสิทธิ์กลับมาเป็นของเธอ

358
00:24:28,000 --> 00:24:33,160
‪รวมถึงค่าลิขสิทธิ์ที่เธอควรได้จากยอดขาย

359
00:24:34,440 --> 00:24:37,440
‪เจน แดเนียลเห็นชีวิตฉันเป็นบ่อเงินบ่อทอง

360
00:24:37,520 --> 00:24:39,320
‪และเธอใช้ประโยชน์จากมัน

361
00:24:40,560 --> 00:24:43,920
‪คู่ความทั้งสองฝ่าย
‪โกรธแค้นขมขื่นต่อกันมากแล้ว

362
00:24:44,000 --> 00:24:46,600
‪ตอนที่ฉันเข้ามาทำคดี

363
00:24:47,440 --> 00:24:50,320
‪โอกาสที่จะเจรจากันมีไม่มาก

364
00:24:51,680 --> 00:24:55,360
‪และมันชัดเจนว่าเรื่องนี้จะไปถึงชั้นศาล
‪เราไกล่เกลี่ยกันนอกศาลไม่ได้

365
00:24:56,480 --> 00:25:01,160
‪(ศาลสูงมิดเดิลเซ็กส์ แมสซาชูเซตส์
‪สิงหาคม 2001)

366
00:25:01,800 --> 00:25:05,400
‪ในห้องพิจารณาคดีเต็มไปด้วยความดราม่า

367
00:25:06,120 --> 00:25:08,040
‪บรรยากาศตึงเครียดไม่เบาเลย

368
00:25:12,600 --> 00:25:14,400
‪แน่นอน มีเรื่องเงินผุดขึ้นมา

369
00:25:17,240 --> 00:25:22,160
‪เราพบว่าเจน แดเนียลได้ตั้งบริษัทขึ้น
‪ในหมู่เกาะเติกส์และหมู่เกาะเคคอส

370
00:25:22,960 --> 00:25:26,080
‪ฉะนั้นค่าส่วนแบ่งที่มาจากต่างประเทศ

371
00:25:26,160 --> 00:25:30,120
‪เลยตรงเข้าบัญชีเธอ
‪และเธอไม่เคยจ่ายมันให้พวกเขา

372
00:25:34,560 --> 00:25:36,320
‪เรามีเอกสาร

373
00:25:36,400 --> 00:25:38,960
‪เรามีรายงานการจ่ายค่าลิขสิทธิ์
‪ที่ยืนยันว่าเธอได้รับเงิน

374
00:25:39,040 --> 00:25:42,360
‪เรามีเช็คจ่ายแล้วที่ยืนยันว่าเธอได้รับเงิน

375
00:25:42,440 --> 00:25:46,680
‪เพราะงั้นทุกอย่างที่เธอพูด เรามีเอกสารหักล้าง

376
00:25:47,320 --> 00:25:49,360
‪แต่เธอไม่อาจพูดโกหกได้

377
00:25:49,440 --> 00:25:53,240
‪คุณนึกออกไหม "เงินอยู่ไหนล่ะ"
‪ฉันว่าลูกขุนเอนเอียงมาก

378
00:25:57,440 --> 00:25:59,520
‪เธอตรึงคณะลูกขุนไว้

379
00:25:59,600 --> 00:26:03,360
‪ตรงหน้าคุณคือเด็กที่รอดจากการฆ่าล้างเผ่าพันธุ์

380
00:26:03,440 --> 00:26:05,080
‪และเขียนบันทึกความทรงจำเรื่องนั้น

381
00:26:05,160 --> 00:26:10,960
‪เรื่องนั้นดึงดูดพวกเขาและสะกดพวกเขาเอาไว้

382
00:26:12,840 --> 00:26:14,480
‪มิชาเป็นพยานที่ดี

383
00:26:16,200 --> 00:26:19,080
‪ทุกอย่างที่ฉันเคยผ่านมาอยู่ในต้นฉบับ

384
00:26:19,160 --> 00:26:20,560
‪เพราะมันคือชีวิตของฉัน

385
00:26:24,720 --> 00:26:26,880
‪มันทำให้ฉันดูเหมือนปีศาจ

386
00:26:28,000 --> 00:26:29,600
‪และฉันก็คิดว่า "ท่าไม่ดีแล้วสิ"

387
00:26:33,120 --> 00:26:36,560
‪เจนน่ะสู้เสมอ ถ้าอยากได้ เธอจะเอาให้ได้

388
00:26:38,480 --> 00:26:41,600
‪การไต่สวนกินเวลาสิบวัน มันเหนื่อยมาก

389
00:26:42,240 --> 00:26:45,480
‪ผู้พิพากษาถามลูกขุนว่า
‪"พวกคุณคิดยังไงกับข้อกล่าวหานี้"

390
00:26:49,320 --> 00:26:52,760
‪ลูกขุนมีมติเอกฉันท์ให้มิชาชนะทุกข้อกล่าวหา

391
00:26:53,320 --> 00:26:56,880
‪ท้ายที่สุด พวกเขาก็เข้ามา
‪พร้อมคำตัดสินที่ร้ายแรงสำหรับฉัน

392
00:26:57,360 --> 00:27:00,480
‪พอได้ยินตัวเลข เราตะลึงไปเลย

393
00:27:00,560 --> 00:27:02,480
‪เงิน 22,5 ล้าน

394
00:27:02,560 --> 00:27:04,600
‪มันเป็นบทลงโทษที่หนักมาก

395
00:27:09,480 --> 00:27:13,200
‪ฉันเป็นคนมองโลกในแง่ดี แต่ตอนนั้นฉันหน้าชา

396
00:27:13,680 --> 00:27:15,440
‪ฉันอึ้งไปเลย

397
00:27:16,600 --> 00:27:18,400
‪ฉันพูดออกมาว่า "ล้อเล่นใช่ไหม"

398
00:27:23,520 --> 00:27:26,000
‪ค่าปรับที่เจน แดเนียลต้องจ่าย

399
00:27:26,080 --> 00:27:29,280
‪มันสูงเพราะคำให้การของเจน แดเนียลเอง

400
00:27:30,240 --> 00:27:33,920
‪มันเคยจะต้องไปออกโอปราห์
‪มันเคยมีสัญญาที่ทำกับดิสนีย์

401
00:27:34,000 --> 00:27:37,680
‪มีหลายอย่างในคำให้การของเจน แดเนียล

402
00:27:37,760 --> 00:27:41,440
‪ที่ทำให้ตัวเลขค่าเสียหายสูงขึ้น

403
00:27:42,200 --> 00:27:46,680
‪จนเกินกว่าตัวเลขที่เหมาะสมสำหรับหนังสือแบบนี้

404
00:27:47,880 --> 00:27:49,760
‪ทุกคนหันมาให้ความสนใจ

405
00:27:50,320 --> 00:27:51,920
‪ใครๆ ก็ชอบบทลงโทษหนักๆ

406
00:27:54,600 --> 00:27:56,920
‪สัญญากับดิสนีย์ตกไป สัญญากับโอปราห์ตกไป

407
00:27:57,000 --> 00:27:58,800
‪เงินเป็นล้านๆ ดอลลาร์ไม่มีอยู่

408
00:28:00,000 --> 00:28:02,120
‪ฉันตกที่นั่งที่ไม่น่าพิสมัย

409
00:28:03,200 --> 00:28:05,880
‪คนโหดเหี้ยมที่เอาเปรียบ
‪ผู้รอดชีวิตจากการฆ่าล้างเผ่าพันธุ์

410
00:28:07,280 --> 00:28:10,040
‪ณ จุดนั้นมันเหมือนโลกได้แตกสลาย

411
00:28:22,600 --> 00:28:24,360
‪หลังการพิจารณาคดี

412
00:28:24,440 --> 00:28:26,640
‪คือจุดตกต่ำที่สุดในชีวิตของฉัน

413
00:28:28,040 --> 00:28:31,640
‪ฉันต้องเข้ารับการบำบัด
‪เพราะโรคเครียดหลังเหตุการณ์ร้ายแรง

414
00:28:32,520 --> 00:28:34,080
‪ฉันนอนไม่หลับเลย

415
00:28:35,040 --> 00:28:37,160
‪ฉันแทบเอาตัวไม่รอด

416
00:28:37,760 --> 00:28:41,520
‪สำนักพิมพ์ของฉันเจ๊ง ลิขสิทธิ์ถูกพรากไปจากฉัน

417
00:28:42,880 --> 00:28:44,960
‪ณ จุดนั้นฉันพังพินาศ

418
00:28:46,400 --> 00:28:49,000
‪สุดท้ายฉันก็มาทบทวนสิ่งต่างๆ ที่เกิดขึ้น

419
00:28:49,080 --> 00:28:51,480
‪ดูหลักฐานไปทีละชิ้นๆ

420
00:28:51,560 --> 00:28:55,680
‪ฉันอยู่ในออฟฟิศของทนาย
‪ดูบันทึกเก่าๆ และเอกสาร

421
00:28:55,760 --> 00:28:58,560
‪ฉันไม่รู้ว่าฉันจะเจออะไร

422
00:28:59,440 --> 00:29:02,760
‪ฉันเปิดแฟ้มดู แล้วก็เจอสมุดบัญชีของมิชา

423
00:29:02,840 --> 00:29:05,360
‪ลายมือเป็นของมิชา
‪มันคือบัตรตัวอย่างลายเซ็นของเธอ

424
00:29:07,400 --> 00:29:09,080
‪และในนั้นได้ระบุ…

425
00:29:10,640 --> 00:29:14,040
‪วันเกิดและสถานที่เกิด ซึ่งมิชาเป็นคนเขียนเอง

426
00:29:14,120 --> 00:29:15,640
‪รวมทั้งนามสกุลแม่

427
00:29:16,120 --> 00:29:17,880
‪(ชื่อสกุล: ดอนวิลล์)

428
00:29:17,960 --> 00:29:21,120
‪ทันใด ความคิดก็วาบขึ้นในหัวฉัน

429
00:29:25,520 --> 00:29:28,960
‪เธอรู้ว่าตัวเองเป็นใคร เธอรู้ว่าเธอเกิดที่ไหน

430
00:29:30,560 --> 00:29:32,280
‪เธอรู้ว่าแม่ของเธอเป็นใคร

431
00:29:32,880 --> 00:29:36,160
‪เธอไม่ควรจะรู้เรื่องนี้
‪ก็เธอสูญเสียตัวตนไปในสงคราม

432
00:29:37,680 --> 00:29:39,160
‪มันไม่สมเหตุสมผล

433
00:29:41,440 --> 00:29:45,800
‪เห็นได้ชัดว่าเธอรู้เรื่องตัวเอง
‪มากกว่าที่เธอบอกฉัน

434
00:29:47,120 --> 00:29:48,840
‪แล้วอะไรอีกล่ะที่ไม่จริง

435
00:29:50,440 --> 00:29:52,440
‪ฉันเสียทุกอย่างให้กับศาลและทนาย

436
00:29:54,480 --> 00:29:58,080
‪ชีวิตฉันกลับตาลปัตร ฉันอยากได้ชีวิตฉันคืน

437
00:30:00,600 --> 00:30:04,040
‪ถ้าฉันพิสูจน์ได้ว่า
‪เธอไม่ใช่คนที่เธอบอกว่าเธอเป็น

438
00:30:04,120 --> 00:30:05,720
‪ฉันก็พลิกคำตัดสินได้

439
00:30:13,240 --> 00:30:16,120
‪ตอนนั้นเป็นช่วงกลางฤดูหนาว กลางวันมันสั้น

440
00:30:16,680 --> 00:30:19,120
‪ฉันยืนอยู่ในครัว

441
00:30:19,760 --> 00:30:22,600
‪และคิดว่า "ฉันต้องทำอะไรสักอย่าง"

442
00:30:25,840 --> 00:30:28,920
‪ฉันเริ่มใคร่ครวญเรื่องทั้งหมดที่เกิด

443
00:30:29,000 --> 00:30:32,160
‪ฉันเจอเธอได้ยังไง ตอนนั้นเกิดอะไรขึ้น
‪ตอนนี้เกิดอะไร…

444
00:30:32,240 --> 00:30:33,880
‪การฟ้องร้องเกิดขึ้นได้ยังไง

445
00:30:34,400 --> 00:30:35,520
‪แล้วฉันก็คิดว่า

446
00:30:35,600 --> 00:30:38,920
‪"ฉันจะเขียนเกี่ยวกับคดีนี้
‪ฉันจะเขียนมันลงในบล็อก "

447
00:30:39,520 --> 00:30:42,040
‪ฉันเขียนบันทึกความทรงจำเกี่ยวกับบันทึกของเธอ

448
00:30:43,720 --> 00:30:46,200
‪และบางทีก็อาจจะมีคนอ่านมัน

449
00:30:46,760 --> 00:30:48,200
‪นี่คือเดิมพันความเสี่ยงสูง

450
00:30:50,760 --> 00:30:52,560
‪และวันต่อมา พอฉันตื่น

451
00:30:52,640 --> 00:30:55,280
‪ฉันเปิดคอมพิวเตอร์แล้วก็เจออีเมล

452
00:30:55,840 --> 00:30:57,240
‪ในอีเมลบอกว่า…

453
00:30:58,680 --> 00:31:03,160
‪"ฉันคิดว่าฉันอาจช่วยค้นหาความจริงได้"

454
00:31:03,680 --> 00:31:07,400
‪(นักพันธุศาสตร์)

455
00:31:08,480 --> 00:31:13,600
‪ฉันทำเส้นเวลาชีวิตของมิชา
‪โดยใช้รูปถ่ายที่หลากหลาย

456
00:31:14,840 --> 00:31:16,160
‪เริ่มจากในหนังสือ

457
00:31:16,240 --> 00:31:20,120
‪ต่อมาก็จากรูปถ่ายอื่นๆ ในอินเทอร์เน็ต

458
00:31:21,280 --> 00:31:23,880
‪เพื่อที่ฉันจะได้เข้าใจชีวิตเธอ

459
00:31:24,840 --> 00:31:26,680
‪ฉันอยากจะรู้ว่าเธอเป็นใคร

460
00:31:27,840 --> 00:31:31,680
{\an8}‪คนที่ทำลายชีวิตของฉันคนนี้เป็นใคร

461
00:31:32,800 --> 00:31:36,160
{\an8}‪ฉันพยายามวิเคราะห์รูปถ่ายแต่ละรูป

462
00:31:36,240 --> 00:31:39,760
{\an8}‪และดูว่าฉันจะรีดข้อมูลแบบไหนออกมาได้

463
00:31:41,680 --> 00:31:46,360
{\an8}‪เบาะแสแรกคือมิชาได้อ้างว่า

464
00:31:46,440 --> 00:31:48,760
‪เธอไปอยู่กับครอบครัวอุปถัมภ์ตอนเจ็ดขวบ

465
00:31:49,840 --> 00:31:52,800
‪ในหนังสือฉบับอเมริกา มันมีชุดภาพ

466
00:31:52,880 --> 00:31:56,160
‪ของ "ภาพโพลีโฟโต" อยู่

467
00:31:56,240 --> 00:32:00,080
‪ภาพโพลีโฟโตเหล่านี้ถูกถ่ายในเวลานั้น

468
00:32:05,920 --> 00:32:08,040
‪ฉันดูรูปภาพ และฉันก็คิดว่า

469
00:32:08,680 --> 00:32:11,360
‪"ไม่ นี่ดูไม่เหมือนเด็กเจ็ดขวบเลย"

470
00:32:12,040 --> 00:32:15,160
{\an8}‪"นี่เหมือนเด็กวัยหัดเดินอายุสามสี่ขวบ"

471
00:32:15,240 --> 00:32:19,280
{\an8}‪ทั้งโบว์ใหญ่ๆ บนหัว ชุดจีบขอบ แก้มป่องๆ

472
00:32:20,040 --> 00:32:21,160
‪บางอย่างไม่ถูกต้อง

473
00:32:22,840 --> 00:32:25,240
‪(เออร์เนสต์และมาร์ธ)

474
00:32:25,800 --> 00:32:27,720
‪รูปต่อไปที่ฉันดู

475
00:32:27,800 --> 00:32:33,000
‪คือรูปของคนที่มิชาบอกว่า
‪เป็นปู่และย่าบุญธรรมของเธอ

476
00:32:33,560 --> 00:32:37,320
‪ตามที่เธอเล่า เขาเป็นชาวไร่บ้านนอก

477
00:32:39,040 --> 00:32:44,400
‪ฉันลองขยายภาพมือของปู่เธอซึ่งทำเล็บมาอย่างดี

478
00:32:44,480 --> 00:32:47,800
{\an8}‪มันไม่เหมือนมือของชาวไร่

479
00:32:47,880 --> 00:32:51,040
{\an8}‪แถมที่นิ้วหนึ่ง เขายังสวมแหวนเอาไว้

480
00:32:51,640 --> 00:32:54,360
‪มันไม่ใช่อะไรที่ชาวนาจะสวมกัน

481
00:32:55,680 --> 00:32:58,680
‪จากนั้นก็หมาน้อยบนตักคุณย่า

482
00:32:58,760 --> 00:33:01,480
{\an8}‪มันดูเหมือนหมาบ้าน ไม่ใช่หมาในไร่

483
00:33:02,040 --> 00:33:04,080
{\an8}‪ฉันเลยคิดว่า "แปลกๆ นะ"

484
00:33:05,640 --> 00:33:09,880
{\an8}‪ตอนนั้นแหละที่ฉันเริ่มเปรียบเทียบ
‪หนังสือฉบับฝรั่งเศสกับอเมริกา

485
00:33:10,400 --> 00:33:14,160
‪ฉันลองดูชื่อ สถานที่และเวลา

486
00:33:14,800 --> 00:33:16,360
‪แล้วก็เจอจุดบ่งชี้ใหญ่เบ้อเริ่ม

487
00:33:18,040 --> 00:33:19,680
‪เธอโทรมาหาฉันและบอกว่า

488
00:33:19,760 --> 00:33:23,960
‪"คุณสังเกตไหมว่าชื่อที่มิชาใช้
‪ในหนังสือฉบับฝรั่งเศส

489
00:33:24,040 --> 00:33:26,600
‪มันต่างจากในฉบับอเมริกา"

490
00:33:27,720 --> 00:33:30,360
‪ในฉบับอเมริกา ชื่อที่เธอได้รับ

491
00:33:30,440 --> 00:33:33,840
‪จากครอบครัวอุปถัมภ์
‪ที่รับเลี้ยงเธอคือ "เดอ วอล"

492
00:33:35,840 --> 00:33:38,720
‪แต่สิ่งที่ชารอนสังเกตเห็นทันที
‪ในหนังสือฉบับฝรั่งเศส

493
00:33:38,800 --> 00:33:42,520
‪คือนามสกุลของครอบครัวอุปถัมภ์
‪เขียนว่า "วาลล์" วี เอ แอล แอล อี

494
00:33:42,600 --> 00:33:44,120
‪(ชื่อใหม่ของฉัน)

495
00:33:44,200 --> 00:33:45,840
‪ทำไมเธอถึงมีหลายชื่อ

496
00:33:47,800 --> 00:33:49,920
‪สิ่งที่ไม่ตรงกันมีเยอะเกินไป

497
00:33:50,000 --> 00:33:53,120
‪ทั้งชื่อที่ถูกเปลี่ยน รูปภาพ และอื่นๆ

498
00:33:56,640 --> 00:33:58,280
‪น่าสงสัย

499
00:33:58,360 --> 00:33:59,880
‪มันดูน่าสงสัยสุดๆ

500
00:34:01,080 --> 00:34:05,440
‪ถ้าอยากดื่มก็ดื่มเลยครับ จะได้ผ่อนคลาย
‪ผมรู้ว่ามันทำให้เครียด

501
00:34:05,520 --> 00:34:06,720
‪(มิชา ช่วงสัมภาษณ์)

502
00:34:07,640 --> 00:34:11,160
‪ถ้าเรื่องของเธอเป็นความจริง และฉันไม่เชื่อ

503
00:34:11,240 --> 00:34:13,640
‪มันก็ออกจะเป็นอะไรที่…

504
00:34:14,720 --> 00:34:16,760
‪โหดร้าย…

505
00:34:17,920 --> 00:34:19,880
‪ที่ฉันนึกสงสัยคนที่พูดความจริง

506
00:34:19,960 --> 00:34:22,680
‪เกี่ยวกับเรื่องเลวร้ายที่เกิดขึ้นกับตนเอง

507
00:34:22,760 --> 00:34:26,240
‪และฉันก็คงอำมหิตมากที่พูดออกมาว่า
‪"ฉันไม่เชื่อคุณ"

508
00:34:26,320 --> 00:34:29,120
‪มันจะทำให้เจ็บปวดขนาดไหน

509
00:34:29,200 --> 00:34:30,520
‪นั่นคือสิ่งที่อยู่ในหัวฉัน

510
00:34:31,360 --> 00:34:35,680
‪แต่ในขณะเดียวกัน อีกสิ่งที่อยู่ในหัวฉัน
‪ก็คือ "มันคลาดเคลื่อนเกินไป"

511
00:34:37,360 --> 00:34:39,840
‪คุณจะพูดเรื่องที่ไม่จริงไปทำไม…

512
00:34:39,920 --> 00:34:41,680
‪ถ้าเกิดคุณไม่ได้บ้า

513
00:34:41,760 --> 00:34:46,160
‪บางทีเธออาจจะบาดเจ็บทางใจ
‪จนเธอแยกแยะความเป็นจริงไม่ออก

514
00:34:47,080 --> 00:34:49,400
‪แบบนั้นฟังขึ้นไหม ฉันไม่รู้

515
00:34:50,480 --> 00:34:52,520
‪ณ ตอนนั้น ฉันต้องการคำตอบหลายๆ เรื่อง

516
00:34:53,760 --> 00:34:56,240
‪เราต้องการใครสักคนที่อยู่ที่เบลเยียม

517
00:34:58,760 --> 00:35:01,480
{\an8}‪(บรัสเซลส์ เบลเยียม)

518
00:35:01,960 --> 00:35:05,640
‪ชารอนรู้จักนักพันธุศาสตร์ชาวเบลเยียมคนหนึ่ง

519
00:35:05,720 --> 00:35:08,720
‪ซึ่งตัวเธอเองก็รอดชีวิตจากการฆ่าล้างเผ่าพันธุ์

520
00:35:10,160 --> 00:35:14,560
‪และกลายเป็นว่า เธอเติบโตมา
‪ในละแวกเดียวกับที่มิชาอ้างว่าเคยอยู่อาศัย

521
00:35:23,560 --> 00:35:27,960
‪ในช่วงสงคราม ฉันเองก็เป็นเด็กที่ต้องซ่อนตัว

522
00:35:28,640 --> 00:35:32,520
‪(ผู้รอดชีวิตจากการฆ่าล้างเผ่าพันธุ์)

523
00:35:35,160 --> 00:35:37,600
‪ฉันเรียนที่โรงเรียนคาทอลิก

524
00:35:37,680 --> 00:35:43,280
‪และฉันก็เป็นเด็กหญิงคาทอลิกชาวเบลเยียมที่ดี

525
00:35:45,080 --> 00:35:49,760
‪ฉันจำไม่ได้ว่ามีใครเคยบอกฉัน

526
00:35:50,400 --> 00:35:52,160
‪ถึงสิ่งที่เกิดขึ้นกับพ่อแม่ของฉัน

527
00:35:53,800 --> 00:35:56,520
‪ฉันจำอะไรไม่ได้เลย

528
00:36:02,920 --> 00:36:08,840
‪ตอนฉันอายุ 40 ฉันมีอาการเจ็บป่วยทางจิตใจ…

529
00:36:11,720 --> 00:36:17,160
‪มันนำฉันไปสู่การค้นหา
‪ว่าจริงๆ แล้วมันเกิดอะไรขึ้นกับตัวฉัน

530
00:36:17,240 --> 00:36:19,960
{\an8}‪กับพ่อแม่ และครอบครัวของฉัน

531
00:36:20,040 --> 00:36:22,800
{\an8}‪ฉันเริ่มทำการค้นคว้า

532
00:36:25,880 --> 00:36:32,600
‪ฉันพบว่าพ่อของฉันถูกเนรเทศ
‪ไปเอาช์วิทซ์ในเดือนกันยายน ปี 1942

533
00:36:37,600 --> 00:36:42,080
‪แม่ฉันถูกจับในเดือนตุลาคมที่บรัสเซลส์

534
00:36:43,240 --> 00:36:45,600
‪แล้วก็ถูกเนรเทศไปเอาช์วิทซ์

535
00:36:49,680 --> 00:36:52,200
‪มีคนบอกฉันว่าพวกท่านไม่ได้กลับออกมา

536
00:37:05,360 --> 00:37:08,480
‪ฉันเลยขับรถไปที่เอาช์วิทซ์

537
00:37:13,440 --> 00:37:16,240
‪ฉันเห็นค่าย…

538
00:37:17,680 --> 00:37:21,440
‪ที่นั่นไม่มีคนอยู่สักคน

539
00:37:28,080 --> 00:37:31,480
‪ห้องรมแก๊สถูกระเบิด

540
00:37:35,160 --> 00:37:39,840
‪ฉันเจอเทียนจุดรำลึก เทียนยาห์เสท

541
00:37:41,360 --> 00:37:47,080
‪ที่ยังลุกไหม้อยู่บนกองซากของห้องรมแก๊ส

542
00:37:50,560 --> 00:37:52,160
‪ก่อนที่ฉันจะกลับ

543
00:37:52,240 --> 00:37:57,840
‪ฉันมีดาวเดวิดที่ทำจากดอกไม้แห้งอยู่

544
00:38:00,160 --> 00:38:02,960
‪แต่ฉันไม่รู้ว่า…

545
00:38:04,560 --> 00:38:05,840
‪ฉันจะวางมันไว้ตรงไหน

546
00:38:08,080 --> 00:38:10,920
‪จะเอาไปวางไว้ที่อนุสรณ์ก็ไม่ได้

547
00:38:13,760 --> 00:38:16,440
‪ในที่สุด ฉันก็เลยเลือก…

548
00:38:17,200 --> 00:38:18,560
‪บ่อน้ำเล็กๆ

549
00:38:19,800 --> 00:38:21,080
‪มันลอยอยู่ในนั้น

550
00:38:24,760 --> 00:38:27,240
‪ตอนนั้นแหละที่ฉันรู้สึกว่า…

551
00:38:32,000 --> 00:38:33,000
‪ขอโทษค่ะ

552
00:38:34,040 --> 00:38:35,040
‪ขอโทษ

553
00:38:44,400 --> 00:38:46,960
‪ว่าฉันได้ส่งพ่อแม่ไปสู่สุคติแล้ว

554
00:38:48,040 --> 00:38:50,960
‪พ่อแม่ฉัน ปู่ย่าฉัน ญาติๆ ฉัน

555
00:39:08,120 --> 00:39:10,760
‪เอเวอลีนก็เป็นผู้รอดชีวิตจากการฆ่าล้างเผ่าพันธุ์

556
00:39:10,840 --> 00:39:13,200
‪เรื่องราวของเธอคล้ายกับมิชามาก

557
00:39:13,280 --> 00:39:17,120
‪เธอจึงเหมาะจะเป็นผู้หาคำตอบ
‪ว่ามันเกิดอะไรขึ้น

558
00:39:21,000 --> 00:39:25,160
‪ในหนังสือฉบับฝรั่งเศส
‪นามสกุลครอบครัวอุปถัมภ์คือ "วาลล์"

559
00:39:25,720 --> 00:39:30,520
‪ส่วนในฉบับอเมริกา
‪นามสกุลครอบครัวอุปถัมภ์คือ "เดอ วอล"

560
00:39:31,920 --> 00:39:35,160
‪(หอสมุดแห่งชาติเบลเยียม)

561
00:39:35,640 --> 00:39:38,280
‪เพื่อทำความเข้าใจเรื่องชื่อไม่ตรงกัน

562
00:39:38,360 --> 00:39:41,480
‪เอเวอลีนจึงสืบค้นเอกสารรัฐการ

563
00:39:42,040 --> 00:39:44,760
‪ช่วงทศวรรษที่ 30 และ 40

564
00:39:47,920 --> 00:39:53,600
‪ฉันค้นหาชื่อเดอ วอลและวาลล์
‪อย่างน้อยๆ ก็สามวัน

565
00:39:59,840 --> 00:40:03,800
‪ไม่มีชื่อวาลล์ในสมุดโทรศัพท์

566
00:40:03,880 --> 00:40:06,000
‪ครอบครัววาลล์ไม่มีอยู่

567
00:40:12,200 --> 00:40:13,840
{\an8}‪แต่เดอ วอลมี

568
00:40:15,040 --> 00:40:19,640
{\an8}‪คนนามสกุลเดอ วอลมีเยอะมาก

569
00:40:22,120 --> 00:40:23,560
‪ถึงตอนนี้คุณคงเริ่มคิดแล้ว

570
00:40:23,640 --> 00:40:26,200
‪หนังสือฉบับฝรั่งเศสวางจำหน่ายในเบลเยียม

571
00:40:26,280 --> 00:40:28,920
{\an8}‪และถ้าเรื่องของมิชามีส่วนที่ไม่จริง

572
00:40:29,720 --> 00:40:34,160
‪เธอก็จะใส่ชื่อจริงลงไป
‪ในหนังสือฉบับฝรั่งเศสไม่ได้เด็ดขาด

573
00:40:35,320 --> 00:40:39,360
‪มันอาจมีใครบางคนพูดขึ้นมาว่า
‪"ฉันรู้จักครอบครัวเดอ วอล"

574
00:40:41,320 --> 00:40:45,400
‪"ฉันรู้ว่าระหว่างช่วงสงคราม
‪เธออยู่ที่นี่หรือหายตัวไป"

575
00:40:46,760 --> 00:40:51,240
‪ข้อเท็จจริงที่ว่าเธอเปลี่ยนชื่อ
‪ในฉบับฝรั่งเศสและเบลเยียม

576
00:40:51,320 --> 00:40:53,680
‪จากเดอ วอลเป็นวาลล์

577
00:40:53,760 --> 00:40:56,600
‪ทำให้ฉันคิดว่าเธอตั้งใจปกปิดบางอย่าง

578
00:40:58,760 --> 00:41:01,560
‪ชารอนกับฉันมองดูเรื่องนี้แล้วก็คิดว่า

579
00:41:01,640 --> 00:41:03,760
‪"เรื่องนี้มีบางอย่างไม่ถูกต้อง"

580
00:41:09,280 --> 00:41:13,600
‪ตอนนั้นหนังสือตกเป็นของสำนักพิมพ์ฝรั่งเศส

581
00:41:13,680 --> 00:41:16,280
‪พวกเขาตีพิมพ์มันออกมา 20 ภาษา

582
00:41:17,160 --> 00:41:19,600
‪มันกลายเป็นหนังสือขายดีไปทั่วยุโรป

583
00:41:19,680 --> 00:41:23,840
‪เธอไปบรรยายให้เด็กนักเรียน
‪ในประเทศที่พูดฝรั่งเศสทั่วโลกฟัง

584
00:41:25,560 --> 00:41:26,680
‪ในปี 2005

585
00:41:27,720 --> 00:41:30,680
‪ฉันมีแผนที่จะทำโครงการ

586
00:41:31,480 --> 00:41:33,280
‪ในฐานะศาสตราจารย์ด้านจิตวิทยา

587
00:41:34,120 --> 00:41:37,840
‪เกี่ยวกับเรื่องราวของเด็กคนนี้

588
00:41:37,920 --> 00:41:41,640
‪ซึ่งได้เผชิญกับการผจญภัยทั้งหลาย

589
00:41:42,280 --> 00:41:45,520
‪(อาจารย์)

590
00:41:46,480 --> 00:41:49,640
‪มันกลายเป็นโครงการใหญ่

591
00:41:49,720 --> 00:41:51,800
‪เป็นนิทรรศการที่งดงามมากๆ

592
00:41:53,680 --> 00:41:57,120
{\an8}‪จากนั้นเราก็มีความคิดที่จะพาเธอมาเบลเยียม

593
00:41:57,200 --> 00:41:58,320
{\an8}‪(มารี แคลร์ มอมเมอร์)

594
00:42:01,400 --> 00:42:04,480
‪เรามองดูเธอก้าวลงจากรถไฟ

595
00:42:05,040 --> 00:42:08,800
‪มันเป็นภาพที่สวยงามมาก

596
00:42:11,920 --> 00:42:13,800
‪เธอแต่งชุดสีน้ำเงิน

597
00:42:16,240 --> 00:42:18,520
‪เหมือนนกคีรีบูนที่สดใส

598
00:42:18,600 --> 00:42:20,920
‪ด้วยสีสัน…

599
00:42:24,640 --> 00:42:26,480
‪พร้อมกระเป๋าสอง…

600
00:42:26,560 --> 00:42:28,960
‪ไม่สิ กระเป๋าใบใหญ่สามใบ

601
00:42:30,280 --> 00:42:36,680
‪เธอเดินตรงมาหาฉัน
‪พร้อมรอยยิ้มเฉิดฉายและเปล่งประกาย

602
00:42:36,760 --> 00:42:43,400
‪เธอแสดงให้เห็นถึงความมีชีวิตชีวาในทันที

603
00:42:43,480 --> 00:42:46,000
‪เธอเป็นมิตรและมีน้ำใจมาก

604
00:42:48,720 --> 00:42:53,000
‪ตอนที่มิชาเข้ามาในนิทรรศการ

605
00:42:53,080 --> 00:42:54,600
‪เธอล้มลง

606
00:42:57,080 --> 00:43:02,200
‪ไม่มีใครเตือนฉันก่อน
‪เพราะงั้นตอนที่ฉันไปชมนิทรรศการ

607
00:43:02,280 --> 00:43:06,480
‪ฉันเลยน้ำตาไหลด้วยความซาบซึ้งเป็นอย่างมาก

608
00:43:09,280 --> 00:43:12,520
{\an8}‪เธอดีใจมากที่ได้ไปที่นั่น

609
00:43:13,040 --> 00:43:15,240
{\an8}‪แต่ในทางกลับกัน

610
00:43:15,320 --> 00:43:18,440
‪เราก็เห็นความเศร้าที่แผ่ออกมาจากตัวเธอ

611
00:43:18,520 --> 00:43:21,640
‪และน้ำตา

612
00:43:23,000 --> 00:43:25,000
‪มันสะเทือนอารมณ์มาก

613
00:43:25,880 --> 00:43:29,480
‪เรื่องของเธอทำให้เราทุกคนเจ็บปวด

614
00:43:29,560 --> 00:43:34,520
‪และเราก็อยากมอบความสุขให้กับผู้หญิงคนนี้

615
00:43:35,240 --> 00:43:37,760
‪ด้วยการแสดงความสร้างสรรค์

616
00:43:37,840 --> 00:43:39,920
‪และความกล้าหาญ

617
00:43:40,520 --> 00:43:42,480
‪ที่จะแสดงความรู้สึกของเราด้วย

618
00:43:43,120 --> 00:43:46,800
‪ในหนังสือ มิชาบอกว่าพ่อแม่เธอถูกจับพร้อมกัน

619
00:43:46,880 --> 00:43:48,440
‪นาซีจับพวกเขาและเนรเทศ

620
00:43:49,600 --> 00:43:54,520
‪ถึงเธอจะไม่รู้นามสกุลพวกเขา
‪แต่ชื่อของพวกเขาคือรูเวนและเกอรูชา

621
00:43:55,200 --> 00:43:57,240
‪เพราะงั้นขั้นต่อไป ชารอนบอกว่า

622
00:43:57,320 --> 00:44:00,680
‪"ฉันเข้าถึงเอกสารบันทึก
‪การเนรเทศของนาซีได้

623
00:44:00,760 --> 00:44:02,600
‪ฉันจะลองเอาชื่อ

624
00:44:02,680 --> 00:44:04,880
‪ไปค้นหาดูว่ามีคนสองคนที่ชื่อแบบนั้น

625
00:44:04,960 --> 00:44:07,480
‪ที่ถูกเนรเทศไล่เลี่ยกันบ้างไหม"

626
00:44:13,320 --> 00:44:16,480
‪ตอนที่เราตรวจสอบรายชื่อผู้ถูกเนรเทศ

627
00:44:17,560 --> 00:44:20,680
‪เราไม่เจอสามีภรรยาชื่อนั้น

628
00:44:21,560 --> 00:44:24,000
‪ฉันคิดถึงพ่อแม่ใจจะขาด

629
00:44:26,160 --> 00:44:29,000
‪ใบหน้าฉันเปื้อนโคลน

630
00:44:30,800 --> 00:44:33,720
‪บางคืนฉันกรีดร้องเพราะความหนาว

631
00:44:34,720 --> 00:44:36,160
‪หลังจากนั้น

632
00:44:36,240 --> 00:44:37,920
‪ฉันก็ได้รับโอกาสที่สอง

633
00:44:38,840 --> 00:44:41,680
‪ฉันรอดมาได้เพราะฉันไม่ไว้ใจใคร

634
00:44:42,960 --> 00:44:44,400
‪เพราะฉันหลีกเลี่ยง

635
00:44:45,120 --> 00:44:46,560
‪ที่จะมีปฏิสัมพันธ์กับมนุษย์

636
00:44:49,560 --> 00:44:53,160
‪(หอจดหมายเหตุผู้ประสบภัยสงคราม
‪กรุงบรัสเซลส์)

637
00:44:58,680 --> 00:45:01,960
‪ในช่วงสงคราม คณะกรรมการป้องกันชาวยิว

638
00:45:02,040 --> 00:45:05,760
‪ได้ทำรายชื่อเด็กๆ ชาวยิวที่ซ่อนตัว

639
00:45:06,600 --> 00:45:10,800
‪พร้อมรายชื่อผู้ช่วยเหลือและรายชื่อพ่อแม่

640
00:45:12,160 --> 00:45:16,440
‪ปัจจุบันรายชื่อเหล่านี้อยู่ในจดหมายเหตุ
‪ที่ศูนย์บริการผู้ประสบภัยสงคราม

641
00:45:17,760 --> 00:45:20,160
‪มันอันตรายมาก

642
00:45:21,640 --> 00:45:26,320
‪เพราะรายชื่ออาจตกไปอยู่ในมือของนาซีได้

643
00:45:26,400 --> 00:45:28,400
‪เด็กๆ จะถูกตามล่า

644
00:45:28,960 --> 00:45:31,160
‪และสังหาร

645
00:45:32,640 --> 00:45:34,720
‪แต่พวกเขาก็ฉลาดมาก

646
00:45:35,640 --> 00:45:38,400
‪จุลสารมีสี่ฉบับ

647
00:45:39,560 --> 00:45:43,400
‪คุณต้องใช้ทั้งสี่ฉบับเพื่อตามหาเด็กหนึ่งคน

648
00:45:44,120 --> 00:45:48,080
‪แต่ทั้งสี่ฉบับอยู่คนละที่กัน

649
00:45:49,960 --> 00:45:53,640
‪ถ้านาซีเจอจุลสารฉบับเดียว

650
00:45:54,480 --> 00:45:56,920
‪พวกมันจะตามรอยเด็กไม่ได้

651
00:45:57,520 --> 00:45:59,120
‪แต่เมื่อสงครามสิ้นสุด

652
00:45:59,200 --> 00:46:01,960
‪ด้วยจุลสารทั้งสี่ฉบับ

653
00:46:02,040 --> 00:46:06,760
‪เราจะมีวิธีหาว่าเด็กคนไหนเป็นลูกใคร

654
00:46:07,920 --> 00:46:11,440
‪ฉันเลยค้นหาครอบครัวของมิชา

655
00:46:19,760 --> 00:46:21,520
‪ไม่เจอทั้งสองครอบครัว

656
00:46:22,720 --> 00:46:25,880
‪ฉันรู้ทันทีว่ามีบางอย่างไม่ถูกต้อง

657
00:46:26,920 --> 00:46:30,360
‪และในรายชื่อของเด็กที่ซ่อนตัว

658
00:46:30,440 --> 00:46:33,920
‪มันไม่มีทั้งชื่อ "มิชา" และไม่มีทั้ง "เดอ วอล"

659
00:46:34,000 --> 00:46:35,920
‪ฉันแน่ใจ

660
00:46:36,920 --> 00:46:39,680
‪ไม่มีการพูดถึงเธอในนั้น

661
00:46:47,600 --> 00:46:50,640
‪เรื่องของมิชายิ่งนานวันก็ยิ่งลุกลาม

662
00:46:51,400 --> 00:46:56,240
‪หนังสือถูกขายไปหลายล้านเล่ม

663
00:46:57,720 --> 00:47:03,480
‪และหลังจากนั้นเราก็ต้อง
‪เตรียมงานสัมมนาและพาเธอไปที่นั่น

664
00:47:06,120 --> 00:47:08,880
‪เราอยู่ด้วยกันตลอด

665
00:47:11,040 --> 00:47:15,600
‪ตอนนั้นเธอมักจะกลับมาที่บ้านของเรา

666
00:47:16,600 --> 00:47:20,600
‪มากินอาหารกับเรา เหมือนเป็นคนในบ้านเรา

667
00:47:25,920 --> 00:47:28,800
‪เราต้องออกงานราวๆ สิบงาน

668
00:47:30,280 --> 00:47:33,800
‪แน่นอน เราพาเธอไปทุกงาน

669
00:47:35,600 --> 00:47:40,800
‪ผู้จัดงานต้อนรับเธออย่างดีเสมอ

670
00:47:41,560 --> 00:47:45,720
‪เธอเป็นมิตรและมีน้ำใจเสมอ

671
00:47:46,400 --> 00:47:49,200
‪ตอนที่ออกจากงานสัมมนา

672
00:47:51,160 --> 00:47:52,880
‪ทุกคนต่างเคลิบเคลิ้มไปกับคนคนนี้

673
00:48:04,680 --> 00:48:06,680
‪ฉันเจอทางตัน

674
00:48:07,800 --> 00:48:11,440
‪ไม่เจออะไรสักอย่าง ไม่เจอหลักฐาน

675
00:48:12,640 --> 00:48:13,960
‪ไม่เจอหลักฐาน

676
00:48:16,680 --> 00:48:22,120
‪ตอนนั้นฉันเลยคิดว่า
‪เธออาจไม่ได้ถูกขึ้นทะเบียนไว้

677
00:48:22,960 --> 00:48:29,080
‪มีเด็กบางคนที่ไปหลบซ่อนตัว
‪โดยไม่ได้ผ่านทางองค์กร

678
00:48:30,240 --> 00:48:33,400
‪ถึงเรื่องของเธอจะมหัศจรรย์สักแค่ไหน

679
00:48:33,480 --> 00:48:35,520
‪แต่ฉันก็ต้องระลึกไว้เสมอ

680
00:48:35,600 --> 00:48:40,160
‪ว่าเธออาจเป็นเด็กชาวยิวที่หลบซ่อนตัว

681
00:48:43,480 --> 00:48:46,960
‪เราจะมาคุยกันถึงเรื่องราวที่แปลก
‪และมหัศจรรย์เรื่องนี้

682
00:48:47,040 --> 00:48:48,920
‪มิชา ดีฟอนเซกาอยู่กับเรา สวัสดีครับ

683
00:48:49,000 --> 00:48:49,840
‪สวัสดีค่ะ

684
00:48:49,920 --> 00:48:52,800
‪ขอบคุณที่มาคุยเรื่องนี้กับเรานะครับ

685
00:48:54,080 --> 00:48:56,520
‪ตอนนี้เดิมพันมันสูงขึ้น ฉันเริ่มกังวล

686
00:48:56,600 --> 00:48:59,640
‪ฉันคงรู้สึกผิดที่ไปขุดคุ้ยอดีตของเธอ

687
00:48:59,720 --> 00:49:02,320
‪ถ้าเกิดเรื่องนี้เป็นความจริง

688
00:49:03,160 --> 00:49:04,760
‪แต่ถ้ามันเป็นความจริงล่ะ

689
00:49:05,440 --> 00:49:07,800
‪มิชา ดีฟอนเซกาคือพยานของการฆ่าล้างเผ่าพันธุ์

690
00:49:07,880 --> 00:49:08,920
‪สวัสดีค่ะ

691
00:49:09,760 --> 00:49:12,360
‪มันไม่ยุติธรรมที่จะสร้างปัญหาให้เธอ

692
00:49:13,360 --> 00:49:16,640
‪และถึงมันจะจริงแค่ส่วนใหญ่ ไม่ได้จริงทั้งหมด

693
00:49:16,720 --> 00:49:20,320
‪การไม่เคารพสิ่งที่เธอได้ผ่านมามันก็ไม่ยุติธรรม

694
00:49:21,520 --> 00:49:24,160
‪คุณต้องผ่านโศกนาฏกรรมและความน่าสะพรึง

695
00:49:24,920 --> 00:49:26,720
‪ทั้งหลายเหล่านั้น

696
00:49:26,800 --> 00:49:28,000
‪มันเจ็บปวดมาก

697
00:49:28,080 --> 00:49:32,040
‪ฉันรู้สึกเหมือนต้องรับบทในละคร
‪ที่ฉันไม่ได้ไปคัดตัว

698
00:49:32,120 --> 00:49:34,800
‪ฉันไม่ได้อยากได้บท ไม่ได้อยากมีส่วนร่วมด้วย

699
00:49:35,440 --> 00:49:37,000
‪ฉันได้รู้จักความเกลียดชัง

700
00:49:37,600 --> 00:49:40,360
‪และได้รู้จักความโกรธที่ทำให้ลงมือฆ่า

701
00:49:40,440 --> 00:49:43,160
‪เพราะไม่ฉันก็เขาจะต้องตาย

702
00:49:43,240 --> 00:49:44,760
‪มันกัดกินฉัน

703
00:49:45,520 --> 00:49:46,840
‪ส่วนตัวแล้ว…

704
00:49:47,800 --> 00:49:49,000
‪ฉันต้องอยู่กับมันทุกวัน

705
00:49:49,080 --> 00:49:50,840
‪เรื่องนี้มันครอบงำชีวิตฉัน

706
00:49:52,120 --> 00:49:54,800
‪ฉันคิดถึงพ่อแม่ทุกวัน และสำหรับฉัน

707
00:49:54,880 --> 00:49:56,560
‪การฆ่าล้างเผ่าพันธุ์เกิดขึ้นทุกวัน

708
00:49:56,640 --> 00:49:58,240
‪ความทรงจำจะอยู่กับคุณ

709
00:49:59,600 --> 00:50:03,000
‪แต่คำตัดสินมันรบกวนจิตใจฉันมาพักใหญ่

710
00:50:03,080 --> 00:50:04,800
‪ฉันอุทธรณ์ไม่ผ่าน

711
00:50:04,880 --> 00:50:08,280
‪มันมีความเป็นไปได้ที่ฉันจะต้องสูญเงินหมดตัว

712
00:50:10,920 --> 00:50:13,840
‪เพราะงั้นถึงจะเริ่มรู้สึกไม่สบายใจ

713
00:50:13,920 --> 00:50:15,880
‪แต่ฉันก็ต้องหาความจริงให้ได้

714
00:50:17,320 --> 00:50:20,520
{\an8}‪เมื่อเราไม่มีเอกสารชาวยิว
‪ที่สนับสนุนเรื่องเล่าของเธอ

715
00:50:20,600 --> 00:50:23,520
‪ดังนั้นคำถามก็คือ
‪"บางทีเธออาจไม่ใช่ชาวยิวด้วยซ้ำ"

716
00:50:25,000 --> 00:50:26,960
‪ถ้าเธอไม่ใช่ชาวยิว

717
00:50:27,040 --> 00:50:31,520
‪งั้นเธอก็น่าจะเป็นคาทอลิก

718
00:50:32,080 --> 00:50:34,360
‪และถ้าเธอเป็นคาทอลิก
‪บางทีเธอก็อาจได้รับศีลจุ่ม

719
00:50:36,920 --> 00:50:40,320
‪สมุดบัญชีของมิชา ดีฟอนเซกาจากบันทึกของศาล

720
00:50:41,000 --> 00:50:44,480
‪บอกว่าเธอเกิดในปี 1937

721
00:50:44,560 --> 00:50:47,960
‪นามสกุลฝั่งแม่คือดอนวิลล์
‪และเธอเกิดที่เอทเทอร์บีก

722
00:50:49,840 --> 00:50:53,400
‪เอทเทอร์บีก ชานเมืองบรัสเซลส์

723
00:50:54,000 --> 00:50:59,720
‪ที่เอทเทอร์บีก ฉันลองหาตามโบสถ์หลายแห่ง

724
00:51:01,000 --> 00:51:04,440
‪เอเวอลีนไปที่โบสถ์แห่งแรก ไม่เจอบันทึกที่นั่น

725
00:51:04,520 --> 00:51:06,280
‪ฉันไปอีกที่…

726
00:51:07,320 --> 00:51:10,400
‪แต่ในบันทึกการทำพิธีศีลจุ่ม
‪ก็ไม่เจอข้อมูลที่ตรงกับของมิชา

727
00:51:11,520 --> 00:51:13,920
‪พอไปยังโบสถ์ที่สามในละแวก…

728
00:51:15,040 --> 00:51:18,120
‪กลายเป็นว่าโบสถ์ถูกเผาจนราบไปแล้ว

729
00:51:18,200 --> 00:51:20,480
‪ตอนที่เรารู้เรื่องนั้น ฉันคิดว่า…

730
00:51:22,240 --> 00:51:25,960
‪"เราคงจบเห่แล้ว บันทึกมันอาจถูกเผาไปแล้ว"

731
00:51:28,560 --> 00:51:32,240
{\an8}‪แต่สำนักงานสงฆ์ เพรสบีแตร์

732
00:51:32,320 --> 00:51:35,000
{\an8}‪ตั้งอยู่บนถนนที่ติดกัน

733
00:51:35,920 --> 00:51:37,480
‪บันทึกถูกเก็บเอาไว้

734
00:51:48,600 --> 00:51:53,800
‪เอเวอลีนเลยหาไล่ไปทีละวันๆ
‪หาเด็กทุกคนที่เกิดในเขตนั้น

735
00:51:58,520 --> 00:51:59,840
‪ฉันรู้อยู่สองอย่าง

736
00:52:01,000 --> 00:52:05,400
‪วันเกิดของเธอคือ 12 พฤษภาคม ปี 1937

737
00:52:07,640 --> 00:52:11,280
‪และแม่ของเธอชื่อดอนวิลล์

738
00:52:23,720 --> 00:52:26,120
‪และในหนังสือเล่มนั้น ฉันเจอเธอ

739
00:52:28,080 --> 00:52:33,320
{\an8}‪"โมนิกา เออร์เนสตินา โจเซฟิน เดอ วอล…

740
00:52:35,360 --> 00:52:42,120
‪ลูกสาวของโรแบร์ติ เอนริชี
‪เออร์เนสติ เดอ วอล…

741
00:52:42,800 --> 00:52:48,400
‪และโจเซฟิเน เจอร์แมเน บาร์บาเร ดอนวิลล์"

742
00:52:52,200 --> 00:52:57,080
‪สิ่งที่เราค้นพบคือพ่อของมิชาชื่อเดอ วอล

743
00:52:57,160 --> 00:53:02,080
‪ณ จุดนั้น ดูเหมือนว่าโมนิค เดอ วอล
‪จะเป็นชื่อจริงของเธอ

744
00:53:02,160 --> 00:53:06,520
‪มันไม่ใช่ชื่อที่ครอบครัวอุปถัมภ์ตั้งให้
‪เพื่อซ่อนเธอจากพวกนาซี

745
00:53:07,200 --> 00:53:09,840
‪ดูเหมือนเธอจะเกิดมาชื่อโมนิค เดอ วอล

746
00:53:10,840 --> 00:53:13,520
‪เธอเป็นคาทอลิก เป็นคาทอลิกที่ได้รับศีลจุ่ม

747
00:53:13,600 --> 00:53:15,080
‪พ่อของเธอชื่อเดอ วอล

748
00:53:16,080 --> 00:53:18,400
‪อย่างไรก็ตาม มันไม่ใช่หลักฐานชัดแจ้ง

749
00:53:21,560 --> 00:53:25,240
‪เพราะในสมัยนั้น
‪พวกเขามักเอาชื่อของเด็กที่ตายไปแล้ว

750
00:53:25,720 --> 00:53:28,960
‪มาตั้งให้กับเด็กชาวยิวเพื่อซ่อนเด็กๆ เอาไว้

751
00:53:31,520 --> 00:53:35,400
‪มีความเป็นไปได้ที่พวกเดอ วอล
‪จะรับเด็กมาซ่อนตัว

752
00:53:35,480 --> 00:53:37,680
‪ส่วนลูกตัวเองตายไปแล้ว

753
00:53:38,240 --> 00:53:39,800
‪ฉันต้องการหลักฐานเพิ่มเติม

754
00:53:39,880 --> 00:53:41,360
‪แล้วคุณทำยังไงต่อ

755
00:53:44,360 --> 00:53:46,800
‪อย่าพูดไปล่ะ แต่นี่เป็นคำถามที่ดี

756
00:53:46,880 --> 00:53:48,840
‪ฉันทำยังไงต่อ

757
00:53:53,240 --> 00:53:57,880
‪เอเวอลีนคิดว่า
‪"เอาละ ฉันจะไปหาหลักฐานจากที่ไหนได้อีก"

758
00:53:59,840 --> 00:54:01,760
‪เธออาจจะเข้าโรงเรียน

759
00:54:03,160 --> 00:54:09,840
‪ฉันพยายามตามหาโรงเรียนที่ติดทางรถราง
‪ซึ่งเธอพูดถึงในหนังสือ

760
00:54:21,720 --> 00:54:24,880
‪แล้วพอฉันเดินผ่านไป ฉันก็เจอโรงเรียน

761
00:54:29,280 --> 00:54:30,720
‪ประตูเปิดอยู่

762
00:54:30,800 --> 00:54:33,200
‪ฉันเดินเข้าไปแล้วถามว่า

763
00:54:33,280 --> 00:54:39,400
‪พวกเขาพอมีบันทึก
‪ของคนที่ชื่อโมนิค เดอ วอลไหม

764
00:54:45,160 --> 00:54:46,880
‪เรากัดเล็บรอลุ้น

765
00:54:46,960 --> 00:54:50,680
‪จนกระทั่งเล็บเราเป็นแผล เรารอข้อมูลนี้

766
00:54:52,720 --> 00:54:54,840
‪รอว่าเราจะเจอบันทึกหรือไม่

767
00:55:08,160 --> 00:55:10,640
‪และในทะเบียนก็มีชื่อเธอ

768
00:55:12,600 --> 00:55:15,520
‪"เดอ วอล โมนิค"

769
00:55:16,240 --> 00:55:19,720
‪พูดได้ว่านั่นแหละหลักฐานสุดท้าย

770
00:55:19,800 --> 00:55:22,600
‪ทั้งใบรับรองการรับศีลจุ่ม

771
00:55:22,680 --> 00:55:26,480
‪และประวัติการเข้าเรียนในบรัสเซลส์

772
00:55:29,360 --> 00:55:32,320
‪มีโทรศัพท์มา ฉันรับสาย คนที่โทรมาคือชารอน

773
00:55:32,400 --> 00:55:35,000
‪ชารอนแทบเก็บอาการตื่นเต้นไว้ไม่อยู่

774
00:55:35,080 --> 00:55:39,560
‪เธอตะโกนใส่โทรศัพท์ว่า "เราเจอบันทึกแล้ว"

775
00:55:46,000 --> 00:55:47,680
‪มันคือหลักฐานเอาผิด

776
00:55:50,520 --> 00:55:52,240
‪ตอนนี้ฉันจับโกหกเธอได้แล้ว

777
00:55:56,040 --> 00:55:57,920
‪ชีวิตฉันนั้นแปดเปื้อน…

778
00:55:58,000 --> 00:55:59,320
‪จบรายการ

779
00:55:59,400 --> 00:56:02,160
‪ด้วยคำโกหกที่แสนยุ่งเหยิง

780
00:56:02,240 --> 00:56:04,280
‪พัก 15 นาทีนะทุกคน

781
00:56:06,520 --> 00:56:08,640
‪และเรื่องนี้คือเรื่องลวงโลก

782
00:56:09,240 --> 00:56:12,280
‪ขอน้ำให้ฉันสักขวดได้ไหม

783
00:56:14,880 --> 00:56:15,960
‪ขอบคุณ

784
00:56:16,040 --> 00:56:21,080
‪ฉันคิดว่า "เรื่องทั้งหมดที่เธอเล่าในหนังสือ
‪ไม่มีน้ำหนักอีกแล้ว"

785
00:56:36,720 --> 00:56:40,440
‪ณ ตอนนั้นฉันรู้ว่า
‪เธอไม่ใช่คนที่เธอบอกว่าเธอเป็น

786
00:56:46,360 --> 00:56:51,520
‪นอกจากเธอจะไม่ใช่เด็กชาวยิว
‪ที่หลบซ่อนพวกนาซีอยู่ในป่าแล้ว

787
00:56:52,280 --> 00:56:56,120
‪เธอยังเป็นเด็กคาทอลิก
‪ที่ได้เข้าโรงเรียนอย่างปลอดภัย

788
00:56:57,120 --> 00:56:59,160
‪เธอไม่เคยอยู่ใกล้หมาป่า

789
00:57:03,160 --> 00:57:06,760
‪เธอแสดงละครให้ผู้ชมดู
‪เธอรู้ดีว่าเธอกำลังทำอะไร

790
00:57:09,000 --> 00:57:13,360
‪เราตระหนักว่านี่ไม่ใช่แค่คำโกหกที่ไม่มีพิษภัย

791
00:57:13,440 --> 00:57:17,760
‪มันคือการสมคบคิดครั้งใหญ่เพื่อเผยแพร่

792
00:57:19,000 --> 00:57:23,440
‪เรื่องราวที่ไม่จริงแม้แต่น้อย
‪เป็นเวลานานกว่า 20 ปี

793
00:57:25,160 --> 00:57:27,480
‪นี่ไม่ใช่มิชาตัวจริง

794
00:57:36,600 --> 00:57:38,360
‪ฉันมีหลากหลายความรู้สึก

795
00:57:42,880 --> 00:57:46,360
‪ฉันรู้สึกโกรธ ฉันรู้สึกขยะแขยง

796
00:57:51,920 --> 00:57:56,600
‪ฉันได้เห็นประวัติศาสตร์ปลอม ตัวตนปลอม

797
00:57:57,320 --> 00:58:02,080
‪ลู่ทางหาเงินจากการฆ่าล้างเผ่าพันธุ์

798
00:58:06,920 --> 00:58:11,400
‪มีคนขโมยส่วนที่เจ็บปวดในชีวิตของฉันไป

799
00:58:15,040 --> 00:58:18,240
‪ตัวฉันเองรู้สึกอย่างนั้น ฉันรู้สึก…

800
00:58:18,840 --> 00:58:21,560
‪แทนเด็กๆ ที่ต้องซ่อนตัว

801
00:58:21,640 --> 00:58:26,600
‪และเด็กๆ ที่เสียชีวิตจากการฆ่าล้างเผ่าพันธุ์

802
00:58:31,680 --> 00:58:34,880
‪แทนพ่อแม่ทั้งหลาย แทนพ่อแม่ฉัน

803
00:58:35,960 --> 00:58:38,840
‪อันที่จริงคือแทนชุมชนชาวยิวทั้งหมด

804
00:58:41,360 --> 00:58:44,680
{\an8}‪(เซอร์ไววิง วิธ วูฟส์ ปี 2007
‪ผกก. เวรา เบลมอนต์)

805
00:58:47,000 --> 00:58:49,200
{\an8}‪ตอนที่เราได้บันทึกมา

806
00:58:49,280 --> 00:58:52,280
{\an8}‪หนังสือเล่มนั้นขายดีไปทั่วยุโรป

807
00:58:52,360 --> 00:58:54,280
‪และหนังก็เพิ่งออกฉาย

808
00:58:54,880 --> 00:58:58,600
‪หนังเรื่องนั้นชื่อว่าเซอร์ไววอล วิธ วูฟส์

809
00:59:26,960 --> 00:59:30,880
‪นี่แหละครับ
‪ตัวอย่างหนังใหม่ของเวรา เบลมอนต์

810
00:59:31,520 --> 00:59:35,800
‪ประทับใจจังที่ได้เจอพวกคุณพร้อมกัน
‪ทั้งตัวจริงและหนูน้อยมาธิลเด

811
00:59:35,880 --> 00:59:37,640
‪ดูเหมือนคุณจะสะเทือนใจนะ

812
00:59:37,720 --> 00:59:41,600
‪พอเห็นภาพพวกนี้แล้ว
‪มันเหมือนอดีตได้ย้อนกลับมาหรือเปล่า

813
00:59:41,680 --> 00:59:45,080
‪ค่ะ ใช่เลย มันทรมานใจ

814
00:59:45,160 --> 00:59:51,480
‪แล้วคุณมองเห็นตัวเอง
‪ในการแสดงของมาธิลเดไหม

815
00:59:51,560 --> 00:59:55,920
‪เห็นสิคะ เธอแสดงได้ดีมาก

816
00:59:56,000 --> 00:59:57,920
‪เธอแสดงได้งดงาม

817
00:59:58,000 --> 01:00:00,600
‪เธอสื่ออารมณ์ได้เยี่ยมมาก

818
01:00:01,520 --> 01:00:05,360
‪ความคิดถึงแม่ทำให้ฉันไปต่อ

819
01:00:05,440 --> 01:00:09,680
‪มีฉากหนึ่งในหนังที่พิเศษสำหรับฉัน

820
01:00:10,840 --> 01:00:13,520
‪ฉากที่เธอตกจากรถไฟ…

821
01:00:26,200 --> 01:00:29,760
‪(ด้วยภาพยนตร์ที่งดงาม
‪ซึ่งได้แรงบันดาลใจจากเรื่องจริง)

822
01:00:30,680 --> 01:00:31,960
‪หนูยอดมาก

823
01:00:32,040 --> 01:00:33,400
‪หนูเป็นนักแสดงที่ยอดมาก

824
01:00:34,320 --> 01:00:37,000
‪เรื่องนี้ซึ้งสุดๆ

825
01:00:37,080 --> 01:00:40,800
‪มันเป็นเรื่องที่น่าเหลือเชื่อแต่ก็เป็นเรื่องจริง

826
01:00:44,720 --> 01:00:46,320
‪คัต วิเศษมาก

827
01:00:46,880 --> 01:00:48,760
‪มันฉายรอบปฐมทัศน์ที่ปารีส

828
01:00:48,840 --> 01:00:50,520
‪"สร้างจากเรื่องจริง"

829
01:00:50,600 --> 01:00:53,240
‪แต่ในมือเรามีเอกสารพวกนี้อยู่

830
01:00:54,920 --> 01:00:58,240
‪เราเลยคิดว่า "เริ่มจากตรงนี้แล้วกัน
‪เอามันลงบล็อกของฉัน

831
01:00:58,320 --> 01:01:01,480
‪แล้วส่งเมลหาใครบางคนที่อยู่ที่เบลเยียม"

832
01:01:04,480 --> 01:01:05,800
{\an8}‪เช้าวันต่อมา พอเราตื่นมา

833
01:01:05,880 --> 01:01:08,440
‪มันก็กลายเป็นข่าวหน้าหนึ่งหนังสือพิมพ์ทุกฉบับ

834
01:01:12,240 --> 01:01:15,800
‪หนังสือซึ่งควรจะเป็นอัตชีวประวัติ
‪ซึ่งถูกสร้างเป็นภาพยนตร์

835
01:01:15,880 --> 01:01:17,400
‪กลับกลายเป็นเรื่องโกหก

836
01:01:17,480 --> 01:01:21,400
‪เรื่องราวอันน่าทึ่งของหนูน้อยผู้รอดชีวิต
‪จากการฆ่าล้างเผ่าพันธุ์

837
01:01:21,480 --> 01:01:24,240
‪เราโยนความจริงออกไป และมันเข้าเป้า

838
01:01:24,320 --> 01:01:28,960
‪เซอร์ไววิง วิธ วูฟส์ หนังสือขายดี
‪ที่กลายเป็นหนังออกฉายเมื่อเดือนก่อน…

839
01:01:29,680 --> 01:01:31,880
‪เรื่องลวงโลกทั้งหมดถูกเปิดโปง

840
01:01:31,960 --> 01:01:33,880
‪ไม่ใช่เรื่องจริง

841
01:01:33,960 --> 01:01:35,560
‪ทุกอย่างเป็นเรื่องโกหก

842
01:01:35,640 --> 01:01:37,120
‪มันคือการต้มตุ๋นครั้งใหญ่

843
01:01:46,680 --> 01:01:47,880
‪ไฟในบ้าน

844
01:01:49,880 --> 01:01:52,920
‪ฉันกลับมาบ้าน ตรงไปที่คอมพิวเตอร์

845
01:01:53,000 --> 01:01:55,720
‪พิมพ์ชื่อเธอ แล้วก็เห็นข่าว

846
01:01:56,720 --> 01:01:59,320
‪แต่เรื่องราวที่งดงามเป็นเรื่องหลอกลวง

847
01:01:59,400 --> 01:02:01,200
‪ที่เบลเยียม ประเทศบ้านเกิดของเธอ

848
01:02:01,280 --> 01:02:05,880
‪นักประวัติศาสตร์พบว่ามิชา ดีฟอนเซกา
‪แท้ที่จริงคือโมนิค เดอ วอล

849
01:02:07,200 --> 01:02:11,000
{\an8}‪ฉันรู้สึกเหมือนเลือดถูกสูบออกจากร่างกาย

850
01:02:11,520 --> 01:02:12,360
{\an8}‪มัน…

851
01:02:12,960 --> 01:02:14,560
{\an8}‪มันเป็นไปได้ยังไง

852
01:02:16,200 --> 01:02:17,640
‪ฉันโกรธ

853
01:02:18,120 --> 01:02:19,240
‪ฉันเศร้า

854
01:02:19,320 --> 01:02:20,320
‪ฉันเจ็บปวด

855
01:02:20,920 --> 01:02:22,520
‪ฉันรู้สึกเหมือนโดนหักหลัง

856
01:02:22,600 --> 01:02:24,040
‪เหมือนถูกหลอกใช้

857
01:02:25,280 --> 01:02:28,080
‪เธอเป็นเพื่อนสนิทของฉัน

858
01:02:28,720 --> 01:02:32,440
‪และเราถึงขั้นตั้งชื่อ
‪ลูกหมาเกิดใหม่ตัวหนึ่งว่า "มิชา"

859
01:02:34,800 --> 01:02:36,920
‪ฉันใจสลายไปเลย

860
01:02:38,200 --> 01:02:39,720
‪ใจสลายไม่มีชิ้นดี

861
01:02:40,720 --> 01:02:41,880
‪นี่ แม่หนูน้อย

862
01:02:43,120 --> 01:02:44,080
‪เราถูกหลอก

863
01:02:44,720 --> 01:02:46,480
‪เหมือนกับพวกคุณทุกคน

864
01:02:50,520 --> 01:02:56,280
‪ความจริงที่ว่าเธอโกหกเรื่องที่เธอรอดชีวิต
‪จากการฆ่าล้างเผ่าพันธุ์

865
01:02:57,000 --> 01:02:58,480
‪ทำให้ฉันร้องไห้

866
01:02:59,360 --> 01:03:02,520
‪มิชา ดีฟอนเซกาเล่นกับความเห็นใจ

867
01:03:02,600 --> 01:03:05,520
{\an8}‪เธอเลยเป็นนักเล่าเรื่องที่ยอดเยี่ยมได้

868
01:03:05,600 --> 01:03:06,680
{\an8}‪ความเห็นใจ

869
01:03:07,160 --> 01:03:10,440
‪มิชา ดีฟอนเซกาหลอกผู้คนได้ก็เพราะมัน

870
01:03:10,520 --> 01:03:11,720
‪ความเห็นใจ

871
01:03:16,320 --> 01:03:17,720
‪ฉันน้ำตาทะลัก

872
01:03:19,480 --> 01:03:24,040
‪ฉันรู้สึกเหมือนถูกใช้ประโยชน์ ถูกหลอกและ…

873
01:03:24,840 --> 01:03:27,320
{\an8}‪ทั้งคำลวงและความขมขื่น ทุกอย่างมันออกมาหมด

874
01:03:28,680 --> 01:03:32,240
‪เพื่อนบ้านของฉันบางคนให้เงินเธอก้อนใหญ่

875
01:03:32,320 --> 01:03:36,600
‪เงิน 25,000 ถึง 30,000 ดอลลาร์
‪ที่ช่วยให้เธอเก็บบ้านเอาไว้ได้

876
01:03:38,280 --> 01:03:43,040
‪เธออาจไปหาแรบไบและขอเงินบริจาคจากโบสถ์

877
01:03:44,600 --> 01:03:46,240
‪ทั้งชุมชน…

878
01:03:48,280 --> 01:03:52,120
‪ทุกคนที่รู้จักเธอ เพื่อนบ้านของฉัน
‪ไม่มีใครคุยกับเธออีกเลย

879
01:03:56,160 --> 01:03:57,680
‪ทุกคนรู้สึกเหมือนถูกหักหลัง

880
01:03:59,680 --> 01:04:00,560
‪ค่ะ

881
01:04:07,760 --> 01:04:11,080
‪ในตัวฉันมีความโกรธพวยพุ่ง

882
01:04:11,160 --> 01:04:15,160
{\an8}‪และมันไม่เคยหายไป

883
01:04:17,360 --> 01:04:20,760
‪นักเรียนที่มีส่วนร่วมในโครงการ

884
01:04:23,040 --> 01:04:26,920
‪ในวันที่ฉันเข้าสอน

885
01:04:28,280 --> 01:04:30,200
‪พวกเขาก่อจลาจล

886
01:04:31,160 --> 01:04:34,200
‪นึกภาพคนเป็นฝูงก่อจลาจลดูสิคะ

887
01:04:35,640 --> 01:04:38,360
‪ทั้งโวยวาย ร้องไห้ ตะโกน

888
01:04:40,240 --> 01:04:42,880
‪พวกเขาขึ้นมายืนบนเก้าอี้

889
01:04:42,960 --> 01:04:45,120
‪ฉันคุมอะไรไม่ได้เลย

890
01:04:45,200 --> 01:04:48,800
‪ทั้งที่ปกติฉันคุมนักเรียนได้ดี

891
01:04:50,560 --> 01:04:52,680
‪ฉันติดต่อมิชาทันที

892
01:04:53,720 --> 01:04:56,960
‪ฉันอยากจะซื่อตรงและเปิดเผยกับเธอ

893
01:04:57,600 --> 01:05:02,120
‪แต่เธอบอกว่า "ไม่ต้องห่วง
‪พวกเขาทำแบบนี้กับฉันประจำ"

894
01:05:03,320 --> 01:05:08,240
‪"ต้องเป็นฝีมือสำนักพิมพ์ที่อเมริกาแน่"

895
01:05:16,280 --> 01:05:19,080
‪แล้วจากนั้นก็มีเรื่องหักมุมอีกครั้ง

896
01:05:20,040 --> 01:05:22,840
‪มันประหลาดไปกว่านี้ไม่ได้อีกแล้ว

897
01:05:24,160 --> 01:05:27,120
‪ฉันบอกกับตัวเองว่า
‪"ฉันคงไม่มีทางสร้างเรื่องแบบนี้ขึ้นมา"

898
01:05:27,200 --> 01:05:28,840
‪เพราะถ้าฉันทำ คงมีคนบอกว่า

899
01:05:28,920 --> 01:05:31,200
‪"โม้ชัดๆ มันไม่น่าจะเกิดขึ้นจริง"

900
01:05:33,440 --> 01:05:36,800
‪นักข่าวทุกคนฝันถึงข่าวเด็ด

901
01:05:38,600 --> 01:05:43,560
‪(นักข่าว)

902
01:05:43,640 --> 01:05:47,800
{\an8}‪คำถามที่ผมถามก็คือ
‪ถ้าเกิดเรื่องของเธอมันไม่จริง…

903
01:05:47,880 --> 01:05:49,160
{\an8}‪(มาร์ก เมตดีเพนนิงเกน)

904
01:05:49,240 --> 01:05:51,520
‪แล้วเรื่องจริงของเธอเป็นยังไง

905
01:05:53,400 --> 01:05:55,720
‪สิ่งที่ผมทำมันก็ง่ายๆ

906
01:05:55,800 --> 01:05:59,920
‪ผมเปิดสมุดโทรศัพท์บรัสเซลส์

907
01:06:00,000 --> 01:06:03,680
‪ในนั้นมีเดอ วอลอยู่ราวๆ 400 รายการ

908
01:06:04,240 --> 01:06:08,960
‪แล้วผมก็เริ่มโทรหาพวกเขาไล่ไปทีละคน

909
01:06:10,600 --> 01:06:13,200
‪ชื่อที่ 44 หรือ 43 นี่แหละ

910
01:06:13,840 --> 01:06:17,080
‪ผมบังเอิญเจอผู้หญิงชื่อเอ็มม่า เดอ วอล

911
01:06:21,000 --> 01:06:25,720
‪การไปพบกับเอ็มม่า ป้าของมิชา

912
01:06:26,280 --> 01:06:28,560
‪มันไม่ธรรมดาเลย

913
01:06:29,640 --> 01:06:32,480
‪เธอไม่ได้เดินทางข้ามยุโรป
‪เพื่อตามหาพ่อแม่เหรอ

914
01:06:32,560 --> 01:06:34,200
‪พระเจ้า ไม่

915
01:06:34,800 --> 01:06:35,800
{\an8}‪(เอ็มม่า เดอ วอล)

916
01:06:35,880 --> 01:06:38,960
{\an8}‪เธออยู่กับปู่ย่า

917
01:06:39,040 --> 01:06:42,200
‪เอ็มม่าบอกผมว่า

918
01:06:43,160 --> 01:06:46,360
‪หลานสาวของเธอมีอาการเห็นภาพหลอนมาตลอด

919
01:06:46,440 --> 01:06:51,280
‪และเธอคงสร้างโลกในจินตนาการขึ้นมา

920
01:06:51,360 --> 01:06:55,160
‪ฉันไปรับเธอประจำ

921
01:06:56,120 --> 01:06:59,560
‪ฉันนั่งรถรางสาย 56 ไปอันเดอร์เลชต์

922
01:06:59,640 --> 01:07:02,960
‪และพาเธอมาที่ชคาเบค

923
01:07:03,040 --> 01:07:07,520
‪พอตอนเย็นฉันก็จะพาเธอไปส่งให้ลุงเออร์เนสต์

924
01:07:12,880 --> 01:07:17,440
‪เอ็มม่า เดอ วอลบอกผมว่า

925
01:07:18,040 --> 01:07:20,960
‪จริงๆ แล้วเกิดอะไรขึ้นในช่วงสงคราม

926
01:07:21,680 --> 01:07:25,560
‪เกิดอะไรขึ้นกับโรเบิร์ต เดอ วอล
‪พ่อของมิชา ดีฟอนเซกา

927
01:07:34,360 --> 01:07:37,720
‪โรเบิร์ต เดอ วอลเคยทำงาน
‪ที่ศาลากลางชคาเบค

928
01:07:38,200 --> 01:07:41,960
‪(นักประวัติศาสตร์กองทัพ)

929
01:07:42,040 --> 01:07:45,600
{\an8}‪เขารักชาติมากและเขาก็ทุ่มเท
‪ให้กับหน้าที่กำลังสำรอง

930
01:07:45,680 --> 01:07:46,760
{\an8}‪(ฌอง ฟิลิปป์ ทอนเดอร์)

931
01:07:46,840 --> 01:07:50,400
‪ผมเจอฌอง ฟิลิปป์ ทอนเดอร์โดยบังเอิญ

932
01:07:51,600 --> 01:07:55,880
‪แต่เขามีเอกสารหลายฉบับ

933
01:07:55,960 --> 01:07:58,640
‪ของพ่อของมิชา ดีฟอนเซกา

934
01:08:00,440 --> 01:08:05,400
‪ผมเลยไปดูแฟ้มของโรเบิร์ต เดอ วอล

935
01:08:12,640 --> 01:08:16,440
‪วันที่ 10 พฤษภาคม ปี 1940
‪เยอรมันบุกเบลเยียม

936
01:08:20,160 --> 01:08:24,520
‪พวกเขาถล่มกองทัพเบลเยียมได้
‪ในการโจมตี 18 วัน

937
01:08:31,040 --> 01:08:34,640
‪กษัตริย์ยอมจำนน

938
01:08:35,240 --> 01:08:36,760
‪และเบลเยียมก็ถูกยึดครอง

939
01:08:39,160 --> 01:08:43,040
‪โรเบิร์ต เดอ วอลเข้าร่วมหน่วยต่อต้าน

940
01:08:43,120 --> 01:08:46,200
‪และเริ่มหากำลังคนให้กับหน่วย

941
01:08:53,040 --> 01:08:54,520
‪ในฐานะนักรบของฝ่ายต่อต้าน

942
01:08:55,680 --> 01:08:56,960
‪โรเบิร์ต เดอ วอล

943
01:08:57,760 --> 01:09:00,840
‪มีบทบาทในการรวบรวมอาวุธ…

944
01:09:03,640 --> 01:09:06,000
‪จัดตั้งเครือข่ายข่าวกรอง

945
01:09:07,760 --> 01:09:11,760
‪และส่งข้อมูลไปให้รัฐบาลเบลเยียม

946
01:09:11,840 --> 01:09:13,560
‪ซึ่งพลัดถิ่นไปอยู่ลอนดอน

947
01:09:14,960 --> 01:09:17,520
‪โชคร้ายที่โรเบิร์ต เดอ วอลไม่รอบคอบ

948
01:09:17,600 --> 01:09:19,720
‪เกี่ยวกับสิ่งที่เขาทำให้ฝ่ายต่อต้าน

949
01:09:19,800 --> 01:09:21,400
‪(ชคาเบค ที่อยู่ครอบครัวหรือ)

950
01:09:24,360 --> 01:09:25,800
‪เขาปากพล่อย

951
01:09:27,880 --> 01:09:30,440
‪เขาภูมิใจในสิ่งที่เขาทำ

952
01:09:31,120 --> 01:09:34,720
‪เพราะฉันรู้ว่าเขามีเอกสารลับ

953
01:09:34,800 --> 01:09:37,560
‪เขาเอามันมาให้พวกเราที่บ้านดูด้วยซ้ำ

954
01:09:38,680 --> 01:09:41,680
‪พ่อฉันบอกให้เขาระวังตัว

955
01:09:42,360 --> 01:09:43,960
‪"แกเริ่มประมาทแล้วนะ"

956
01:09:44,640 --> 01:09:46,400
‪เขาทำตัวเสี่ยงที่จะถูกจับ

957
01:09:48,320 --> 01:09:53,960
‪เขาถูกผู้ร่วมมือกับนาซีกล่าวหา

958
01:09:55,040 --> 01:09:57,960
‪และถูกจับอย่างรวดเร็ว

959
01:09:59,720 --> 01:10:05,160
‪โรเบิร์ต เดอ วอล ภรรยาเขา
‪และนักรบฝ่ายต่อต้านที่ถูกจับอีก 41 ราย

960
01:10:06,400 --> 01:10:08,200
‪ถูกเนรเทศไปเยอรมนี…

961
01:10:12,760 --> 01:10:16,760
‪และถูกส่งไปที่คุกบราวไวเลอร์ในโคโลญ

962
01:10:18,280 --> 01:10:22,920
‪คุกโคโลญปกครองอย่างทารุณโหดร้าย

963
01:10:27,120 --> 01:10:30,440
‪เขาถูกเกสตาโปสอบสวน

964
01:10:33,560 --> 01:10:34,800
‪เขาเริ่มกรีดร้อง

965
01:10:38,320 --> 01:10:39,680
‪โรเบิร์ต เดอ วอลพังทลาย

966
01:10:46,360 --> 01:10:52,000
‪โรเบิร์ต เดอ วอลทำสัญญากับคุกโคโลญ

967
01:10:52,600 --> 01:10:56,080
‪เขาตกลงว่าจะบอกชื่อ

968
01:10:56,160 --> 01:10:59,320
‪เพื่อนนักสู้ฝ่ายต่อต้าน

969
01:10:59,400 --> 01:11:03,720
‪เพื่อแลกกับการที่ภรรยาจะได้รับความคุ้มครอง

970
01:11:03,800 --> 01:11:06,960
‪และได้กลับไปพบลูกสาว มิชา ดีฟอนเซกาอีกครั้ง

971
01:11:11,680 --> 01:11:15,720
‪ในเดือนสิงหาคม ปี 1942
‪หลังจากหักหลังพรรคพวก

972
01:11:15,800 --> 01:11:17,720
‪ตามข้อเรียกร้องของพวกเยอรมัน

973
01:11:19,000 --> 01:11:22,480
‪โรเบิร์ต เดอ วอลมีโอกาส
‪ได้เห็นลูกสาวเป็นครั้งสุดท้าย

974
01:11:26,360 --> 01:11:27,560
‪และนั่นก็น่าจะเป็น

975
01:11:28,840 --> 01:11:30,000
‪จุดจบ

976
01:11:30,920 --> 01:11:35,680
‪ของโรเบิร์ต เดอ วอลที่ถูกเนรเทศในภายหลัง

977
01:11:41,360 --> 01:11:44,600
‪โรเบิร์ตและภรรยาของเขา เจอร์เมน
‪ตายในค่ายของเยอรมันทั้งคู่

978
01:11:49,560 --> 01:11:52,000
‪เราเรียกเธอว่า "ลูกสาวคนทรยศ"

979
01:11:54,240 --> 01:11:56,880
‪เพราะว่ากันว่าพ่อของเธอ

980
01:11:57,720 --> 01:11:59,840
‪ไปเข้ากับพวกเยอรมัน

981
01:12:09,000 --> 01:12:13,800
‪เทศบาลเมืองชคาเบคได้แกะสลัก

982
01:12:13,880 --> 01:12:18,120
‪รายชื่อนักสู้ฝ่ายต่อต้าน
‪ที่เสียชีวิตในช่วงสงครามลงบนป้าย

983
01:12:24,440 --> 01:12:27,720
‪ชื่อโรเบิร์ต เดอ วอลซึ่งถูกสลักเป็นชื่อสุดท้าย…

984
01:12:31,360 --> 01:12:33,120
‪ถูกลบทิ้งในภายหลัง

985
01:12:37,880 --> 01:12:43,520
‪วันที่ 22 กุมภาพันธ์ ปี 2008
‪เมื่อทุกอย่างชัดเจนแล้ว

986
01:12:44,880 --> 01:12:48,800
‪เราตีพิมพ์เรื่องราวทั้งหมด
‪ของโรเบิร์ต เดอ วอล

987
01:12:48,880 --> 01:12:50,160
‪การทรยศของเขา

988
01:12:50,240 --> 01:12:54,120
‪และคำโกหกในเรื่องเล่าของมิชา ดีฟอนเซกา

989
01:12:54,920 --> 01:12:56,600
‪ภายหลังจากนั้นไม่กี่ชั่วโมง

990
01:12:56,680 --> 01:12:59,200
‪มันก็มีแถลงการณ์ออกมา

991
01:13:00,160 --> 01:13:02,880
‪นี่คือแถลงการณ์ของมิชา ดีฟอนเซกา

992
01:13:10,280 --> 01:13:13,080
‪"พวกเขาเรียกฉันว่า 'ลูกสาวคนทรยศ'

993
01:13:15,000 --> 01:13:18,880
‪เพราะสงสัยว่าพ่อของฉันเผยความลับ
‪หลังถูกทรมาน"

994
01:13:24,640 --> 01:13:27,600
‪"หนังสือเล่มนี้ เรื่องราวนี้ เป็นเรื่องของฉัน"

995
01:13:32,200 --> 01:13:34,400
‪"มันไม่ใช่ความจริง…

996
01:13:37,920 --> 01:13:40,040
‪แต่มันคือความจริงของฉัน"

997
01:13:42,480 --> 01:13:44,000
‪"วิธีเอาตัวรอดของฉัน"

998
01:13:47,360 --> 01:13:49,000
‪"ให้อภัยฉันด้วย"

999
01:13:50,880 --> 01:13:55,640
‪"ฉันเพียงต้องการจะขับไล่ความเจ็บปวดออกไป"

1000
01:14:09,440 --> 01:14:11,600
‪ฉันรู้สึกเหมือนถูกปฏิเสธ

1001
01:14:11,680 --> 01:14:13,880
‪แต่ฉันอธิบายกับตัวเองไม่ถูก

1002
01:14:13,960 --> 01:14:16,080
‪ฉันอธิบายกับคุณปู่คุณย่าไม่ถูก

1003
01:14:17,120 --> 01:14:20,480
‪ฉันไม่ใช่เด็กผู้หญิงที่ฉันคิดว่าเป็น

1004
01:14:21,080 --> 01:14:22,320
‪แต่ก็มีหลายครั้ง…

1005
01:14:23,920 --> 01:14:25,280
‪ที่ฉันยังลังเล

1006
01:14:25,840 --> 01:14:29,240
‪ฉันถามตัวเอง "มันเกิดขึ้นกับฉันหรือไม่"

1007
01:14:29,320 --> 01:14:30,840
‪ฉันต้องคิด

1008
01:14:33,240 --> 01:14:35,040
‪โดยเฉพาะกับเรื่องสัตว์

1009
01:14:35,120 --> 01:14:37,440
‪โดยเฉพาะกับเรื่องสัตว์

1010
01:14:38,040 --> 01:14:39,560
‪ฉันยังมองเห็นตัวเอง

1011
01:14:40,120 --> 01:14:43,000
‪เกลือกกลิ้งอยู่กับหมาป่าอยู่เลย

1012
01:14:59,880 --> 01:15:01,920
‪เห็นหมาป่าที่น่ารักของฉันไหม

1013
01:15:04,720 --> 01:15:06,000
‪พวกมันจะเป็นหมาป่าของฉัน

1014
01:15:06,720 --> 01:15:07,720
‪ตลอดไป

1015
01:15:08,800 --> 01:15:11,680
‪ฉันจะอยู่เคียงข้างพวกมันเสมอ

1016
01:15:12,800 --> 01:15:16,320
‪ถึงแม้ฉันจะรู้ความจริงแล้ว

1017
01:15:17,640 --> 01:15:20,400
‪ฉันอยู่เคียงข้างพวกมัน

1018
01:15:22,600 --> 01:15:26,840
‪ฉันติดอยู่ในฟองอากาศ ในโลกของฉันเอง

1019
01:15:28,480 --> 01:15:31,520
‪และโลกใบนี้ของฉันก็เต็มไปด้วยสัตว์

1020
01:15:33,560 --> 01:15:35,360
‪สัตว์ที่ปกป้องฉัน

1021
01:15:36,000 --> 01:15:37,240
‪จากพวกมนุษย์

1022
01:16:02,760 --> 01:16:05,640
‪พอกลับมาฟังบทสัมภาษณ์นี้

1023
01:16:05,720 --> 01:16:09,040
‪ประโยคแรกในช่วงเปิดรายการคือ…

1024
01:16:10,360 --> 01:16:15,080
{\an8}‪"บางครั้งเรื่องเล่ามันก็น่าทึ่งจนเหลือเชื่อ"

1025
01:16:15,960 --> 01:16:19,520
‪มันน่าทึ่ง นั่นแหละประโยคแรก

1026
01:16:20,880 --> 01:16:23,960
‪แต่กลายเป็นว่ามันไม่จริง

1027
01:16:24,560 --> 01:16:29,680
‪(ผู้จัดรายการวิทยุ)

1028
01:16:30,640 --> 01:16:32,040
{\an8}‪ฉันเชื่อเธอ

1029
01:16:32,720 --> 01:16:35,400
{\an8}‪ฉันไม่เห็นอะไรในดวงตาคู่นั้น

1030
01:16:35,480 --> 01:16:38,280
‪ที่ทำให้คิดว่าเธอไม่ได้พูดความจริงเลย

1031
01:16:38,760 --> 01:16:42,080
‪ความกลัวสำหรับฉันในตอนนี้คือพวกเยอรมัน

1032
01:16:42,160 --> 01:16:43,200
‪มันช่าง…

1033
01:16:43,280 --> 01:16:48,080
‪สิ่งเดียวที่ฉันทำคือค้นหาความจริงเพิ่ม

1034
01:16:48,160 --> 01:16:51,160
‪เพื่อยืนยันเรื่องที่ฉันเชื่ออยู่แล้ว

1035
01:16:51,240 --> 01:16:54,240
‪พอนึกย้อนดูแล้ว ฉันก็ขนลุก

1036
01:16:56,120 --> 01:16:58,320
‪แต่สำหรับฉันในเวลานั้น

1037
01:16:59,000 --> 01:17:03,240
‪ฉันให้ความเคารพประสบการณ์ของคนคนหนึ่ง

1038
01:17:03,760 --> 01:17:07,520
‪ในเหตุการณ์ที่ฉันคิดว่าพวกเราชาวโลก

1039
01:17:07,600 --> 01:17:12,280
‪ตระหนักดีว่าเป็นช่วงเวลา
‪ที่ดำมืดที่สุดในประวัติศาสตร์

1040
01:17:13,200 --> 01:17:15,880
‪ฉันจึงไม่นึกตั้งคำถาม

1041
01:17:22,280 --> 01:17:26,680
‪การสงสัยผู้ที่อ้างว่ารอดชีวิต
‪จากการฆ่าล้างเผ่าพันธุ์

1042
01:17:26,760 --> 01:17:28,560
‪เป็นเรื่องยากมาก

1043
01:17:29,840 --> 01:17:34,400
‪มันจะทำให้เกิดความไม่มั่นใจ
‪ในคำกล่าวอ้างของตน

1044
01:17:38,760 --> 01:17:41,680
‪แต่อันตรายของการเชื่อทุกอย่าง

1045
01:17:43,680 --> 01:17:46,200
‪คือมันทำให้ประวัติศาสตร์

1046
01:17:47,320 --> 01:17:50,000
‪และความเป็นจริงทางประวัติศาสตร์

1047
01:17:50,680 --> 01:17:53,960
‪ของผู้รอดชีวิตตัวจริงมีความเสี่ยง

1048
01:17:54,480 --> 01:17:59,080
‪(นักประวัติศาสตร์การฆ่าล้างเผ่าพันธุ์)

1049
01:17:59,160 --> 01:18:02,600
‪ในเดือนธันวาคม ปี 1996

1050
01:18:04,000 --> 01:18:08,360
‪ฉันได้รับจดหมายและต้นฉบับจากเจน แดเนียล

1051
01:18:09,400 --> 01:18:13,000
‪มันคือต้นฉบับบันทึกความทรงจำของมิชา

1052
01:18:13,720 --> 01:18:17,880
{\an8}‪เด็กผู้หญิงที่อยู่ในเหตุการณ์ฆ่าล้างเผ่าพันธุ์

1053
01:18:20,240 --> 01:18:22,000
‪ฉันโทรหาเจน แดเนียล

1054
01:18:22,080 --> 01:18:27,400
‪เพื่ออธิบายว่าทำไมเรื่องเล่านี้มันถึงใช้ไม่ได้

1055
01:18:28,000 --> 01:18:29,720
‪ฉันบอกกับเธอว่า

1056
01:18:29,800 --> 01:18:32,880
‪"ฉันจะไม่ตีพิมพ์หนังสือเล่มนี้"

1057
01:18:36,880 --> 01:18:39,480
‪หลายปีมานี้ฉันคิดไม่ตกเลย

1058
01:18:39,560 --> 01:18:45,320
‪ว่าทำไมเจน แดเนียลถึงตัดสินใจ
‪เดินหน้าตีพิมพ์มัน

1059
01:18:47,040 --> 01:18:49,080
‪เห็นได้ชัดว่าเธอหวัง

1060
01:18:49,960 --> 01:18:52,800
‪ให้ต้นฉบับเป็นเรื่องจริง

1061
01:18:53,640 --> 01:18:58,480
‪แต่เธอเองก็กังวลว่ามันจะไม่จริง

1062
01:18:59,720 --> 01:19:01,720
‪ฉันคิดว่าความโลภนั่นแหละ

1063
01:19:02,800 --> 01:19:05,880
‪ที่ขับเคลื่อนเรื่องเล่านี้

1064
01:19:07,520 --> 01:19:11,280
‪ทั้งกับมิชาและแดเนียล

1065
01:19:13,760 --> 01:19:17,720
‪จากนั้นเมื่อตัวเลขยอดขายเพิ่มขึ้น

1066
01:19:17,800 --> 01:19:19,880
‪ก็มีคนมากขึ้นๆ

1067
01:19:20,760 --> 01:19:24,840
‪ที่ยอมรับบันทึกเล่มนี้ในฐานะเรื่องจริง

1068
01:19:28,320 --> 01:19:29,440
‪ฉันยอมรับ

1069
01:19:29,520 --> 01:19:31,160
‪ฉันเป็นคนสร้างสัตว์ประหลาดขึ้นมา

1070
01:19:31,240 --> 01:19:32,600
‪เธอคือสัตว์ประหลาดของฉัน

1071
01:19:32,680 --> 01:19:37,240
‪ฉันได้สร้างคนคนนี้ขึ้นมาในฐานะตัวละคร
‪เพราะความเห็นอกเห็นใจ

1072
01:19:38,440 --> 01:19:40,640
‪คนที่ได้รับความทุกข์ทรมานแสนสาหัส

1073
01:19:40,720 --> 01:19:43,880
‪คนที่ควรได้รับความเคารพ
‪ทั้งยังน่าสะพรึงกลัว

1074
01:19:45,360 --> 01:19:47,640
‪ไม่มีใครอยากยอมรับว่าพวกเขาถูกหลอก

1075
01:19:47,720 --> 01:19:50,960
‪และฉันยอมรับ ฉันถูกเธอหลอก ฉันเชื่อเธอ

1076
01:19:52,200 --> 01:19:53,760
‪ทุกคนถูกล่อลวง

1077
01:19:54,360 --> 01:19:57,760
‪ระบบกฎหมายของอเมริกา
‪ทั้งผู้พิพากษาและลูกขุน

1078
01:19:57,840 --> 01:19:59,560
‪ต่างถูกล่อลวงด้วยเรื่องนี้

1079
01:20:02,680 --> 01:20:04,520
‪การเชื่อเป็นเรื่องธรรมดาของมนุษย์

1080
01:20:05,120 --> 01:20:07,560
‪แต่ความน่าเชื่อถือเป็นอีกเรื่องหนึ่ง

1081
01:20:09,720 --> 01:20:12,840
‪ความต้องการตั้งคำถามว่าอะไรที่ไม่จริง

1082
01:20:12,920 --> 01:20:19,760
‪จะช่วยให้คุณแยกแยะเรื่องจริง
‪จากเรื่องไม่จริงได้

1083
01:20:21,880 --> 01:20:24,480
‪คุณใช้มีดฆ่าคนเหรอ

1084
01:20:24,560 --> 01:20:29,920
‪เพราะฉันเห็นเด็กผู้หญิงถูกข่มขืน

1085
01:20:33,680 --> 01:20:36,000
‪ฉันมีระยะห่างกับมิชามากพอ

1086
01:20:36,600 --> 01:20:41,160
‪ที่จะมองบุคลิกเธอด้วยสายตาวิเคราะห์

1087
01:20:41,760 --> 01:20:47,200
‪พอเห็นอย่างนั้น ฉันก็กระโดด
‪เพราะเขาหันมาและตรงมาหาฉัน

1088
01:20:47,280 --> 01:20:50,040
‪ในตอนนั้น ฉันคิดแค่เรื่องเดียว

1089
01:20:50,120 --> 01:20:51,240
‪ฉันต้องรอด

1090
01:20:51,320 --> 01:20:52,480
‪เพราะฉันอยากมีชีวิตอยู่

1091
01:20:52,560 --> 01:20:57,040
‪มิชาสร้างโลกให้ตัวเอง

1092
01:20:57,640 --> 01:20:59,800
‪โลกตามความเชื่อของเธอ

1093
01:21:00,440 --> 01:21:03,680
‪พอเขาเข้ามาใกล้ ฉันแทงท้องเขา

1094
01:21:04,720 --> 01:21:08,680
‪ฉันฟันมั่วเลย

1095
01:21:08,760 --> 01:21:10,520
‪ทั้งคอ ทั้งหน้า

1096
01:21:10,600 --> 01:21:12,200
‪ร่างฉันท่วมไปด้วยเลือด

1097
01:21:12,760 --> 01:21:15,800
‪มันน่ากลัวมาก

1098
01:21:16,400 --> 01:21:18,280
‪การเขียนหนังสือเล่มนี้

1099
01:21:18,800 --> 01:21:21,120
‪ทำให้ฉันต้องรำลึก

1100
01:21:21,960 --> 01:21:23,720
‪ถึงฝันร้ายของฉัน

1101
01:21:23,800 --> 01:21:30,240
‪มิชาโกหกตัวเองเพื่อหนีจากความจริง

1102
01:21:30,320 --> 01:21:34,320
‪แล้วพอเวลาผ่านไป

1103
01:21:34,400 --> 01:21:38,200
‪เธอก็ค่อยๆ กลายเป็น

1104
01:21:38,280 --> 01:21:42,040
‪ตัวละครในเรื่องเล่าของตัวเอง

1105
01:21:42,120 --> 01:21:43,920
‪ทุกครั้งที่ฉันแทง

1106
01:21:44,000 --> 01:21:46,520
‪ฉันแทงเพื่อเด็กผู้หญิงคนนี้ ฉันแทงเพื่อเด็กๆ

1107
01:21:46,600 --> 01:21:48,440
‪ฉันแทงเพื่อพ่อกับแม่ของฉัน

1108
01:21:48,520 --> 01:21:51,240
‪ฉันคิดว่าพวกเราอยากจะเชื่อ

1109
01:21:52,080 --> 01:21:56,000
‪เรื่องที่มิชา ดีฟอนเซกาเชื่อ

1110
01:21:56,080 --> 01:21:59,120
‪ว่าเธอรอดชีวิตจากการฆ่าล้างเผ่าพันธุ์จริงๆ

1111
01:21:59,200 --> 01:22:01,360
‪ฉันคิดว่าเราอยากจะเชื่อ

1112
01:22:02,240 --> 01:22:05,000
‪ว่าเราไม่ได้ไร้เดียงสาจริงๆ

1113
01:22:06,080 --> 01:22:09,400
‪ว่าเราเชื่อเธอเพราะเธอเชื่อมัน

1114
01:22:10,080 --> 01:22:12,640
‪และเราก็อยากจะเชื่อด้วยซ้ำ

1115
01:22:13,200 --> 01:22:17,440
‪ว่าเรื่องเล่านี้ เธอเล่าเพื่อไถ่บาป

1116
01:22:17,960 --> 01:22:22,880
‪เพราะมันแก้ไข
‪วัยเด็กที่ผิดพลาดของเธอให้ถูกต้อง

1117
01:22:23,520 --> 01:22:25,160
‪ฉันคิดว่ามันไร้สาระ

1118
01:22:26,760 --> 01:22:29,160
‪ไม่มีการไถ่บาปอะไรทั้งนั้น

1119
01:22:30,120 --> 01:22:31,760
‪พวกเราใสซื่อ

1120
01:22:32,920 --> 01:22:35,120
‪ทั้งหมดเป็นเรื่องที่กุขึ้นมา

1121
01:22:39,880 --> 01:22:42,400
{\an8}‪ความรู้สึกที่ฉันมีต่อเธอในตอนนี้…

1122
01:22:48,000 --> 01:22:49,360
‪มัน…

1123
01:22:49,440 --> 01:22:50,600
‪มันผสมปนเปกัน

1124
01:22:54,320 --> 01:22:59,720
{\an8}‪ฉันคิดว่าเธอเป็นตัวเอกของเรื่องนี้
‪แต่มันไม่ใช่แค่เธอคนเดียว

1125
01:23:00,840 --> 01:23:04,760
{\an8}‪ยังมีคนอื่นๆ ที่ช่วยให้

1126
01:23:05,520 --> 01:23:10,840
‪ชีวประวัติเล่มนี้กลายเป็นหนังสือขายดี

1127
01:23:16,160 --> 01:23:20,200
‪การมาพูดถึงเธอในตอนนี้ และการค้นหา

1128
01:23:21,520 --> 01:23:23,760
‪และช่วงเวลาหลายปีที่ผ่านไป…

1129
01:23:27,400 --> 01:23:28,600
‪ฉันสงสาร

1130
01:23:29,600 --> 01:23:30,520
‪ฉันสงสาร

1131
01:23:36,280 --> 01:23:37,720
‪และสะอิดสะเอียน

1132
01:23:38,560 --> 01:23:41,680
‪อาจฟังดูแรงไป แต่…

1133
01:23:47,760 --> 01:23:50,760
‪ฉันรู้สึกว่าฉันเข้าใจ

1134
01:23:52,000 --> 01:23:53,360
‪สำหรับเด็กคนหนึ่ง

1135
01:23:53,440 --> 01:23:57,720
‪ช่วงหลังสงคราม เธอต้องลำบากมากแน่ๆ

1136
01:23:59,400 --> 01:24:03,360
‪ความจริงที่ว่าพ่อของเธอเป็นคนทรยศ

1137
01:24:03,440 --> 01:24:04,720
‪เป็นผู้สมรู้ร่วมคิด

1138
01:24:07,960 --> 01:24:10,600
‪เธอเป็นทั้งเหยื่อและวายร้าย

1139
01:24:12,040 --> 01:24:13,120
‪เป็นทั้งคู่

1140
01:24:14,240 --> 01:24:16,200
‪ในเรื่องนี้ เธอเป็นทั้งคู่

1141
01:24:38,800 --> 01:24:43,320
‪(มิชา ดีฟอนเซกาตัวจริงยังอาศัยอยู่
‪ในแมสซาชูเซตส์กับสามีและสัตว์มากมาย)

1142
01:24:43,400 --> 01:24:48,200
‪(เธอขอไม่ให้สัมภาษณ์ในภาพยนตร์เรื่องนี้)

1143
01:24:50,640 --> 01:24:54,680
‪(หลังมีการเปิดเผยว่า
‪บันทึกของเธอไม่ใช่เรื่องจริง)

1144
01:24:54,760 --> 01:25:00,240
‪(ศาลได้กลับคำตัดสิน
‪โทษปรับบางส่วนของเจน แดเนียล)

1145
01:28:34,360 --> 01:28:37,360
‪(คำบรรยายโดย วรพล ถาวรวรานนท์)