Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
Stojący koń jest czymś magicznym,
ale kiedy biegnie, wydaje się…
że powinien mieć skrzydła.
Na ranczu opiekowałem się wieloma końmi,
które były problematyczne, z którymi inni sobie nie radzili.
Ustawcie się!
Gdy zaczyna się z nimi pracować
i odkrywa ich niszę,
czym będą i co potrafią…
Grzeczna dziewczynka.
…gładko się wpasowują.
Nikt nie może siebie uznać za władcę koni.
Mojego ojca można określić mianem trenera koni,
bo przyucza je do niesamowitych wyczynów.
To nie jest zwykła sztuczka.
Oni się naprawdę zaprzyjaźniają.
Uśmiechnijcie się.
Dobrze.
Tracę swojego męża Robina na jakiś czas,
ale warto zobaczyć efekt końcowy,
bo to czysta magia.
Gdy przybywa nowy koń i nie zna się…
jego historii…
czasem potrzeba trochę wysiłku…
żeby do niego dotrzeć.
U niektórych z najbardziej zdziczałych koni,
dostrzegam iskierkę w oku,
tę właśnie dzikość.
W głębi duszy wiem, bo widać to w oku,
że ten koń ma lepsze oblicze.
Dorastałem otoczony końmi.
Wychowałem się w prowincjonalnym miasteczku w Australii.
Nie byłem mały, ale mówiono, że jestem „najsłabszy z miotu”.
Słabo mówiłem, nie umiałem czytać.
Byłem samotnikiem.
Do szczęścia wystarczał mi koń.
Kiedy nie umiesz komunikować się z ludźmi…
czeka cię lekki ostracyzm.
Dlatego wysłano mnie do dziadków.
Mieli spróbować zmienić moje życie i tak też się stało.
Podziwiałem swojego dziadka. Był srogim człowiekiem
i wysoko odznaczonym bohaterem wojennym.
Był w australijskiej lekkiej kawalerii.
To wielki zaszczyt,
żeby walczyć o swój kraj na koniu.
Ale nigdy nie dostrzegłem…
miłości…
w oczach mojego dziadka.
Zawsze jedliśmy razem przy stole. Gapił się prosto na swoje jedzenie,
po czym podnosił wzrok
i przeszywał cię swoim spojrzeniem.
Tuż przed śmiercią w szpitalu
wciąż tak na mnie patrzył.
Utkwiło mi w pamięci to,
co powiedział mi mój dziadek.
„Niczego nie osiągniesz”.
Moja babcia była bardzo małomówna.
Kiedy byłem mały, otwierałem książkę
i zamiast zaczynać od góry,
czytałem od dołu i ona mówiła:
„Zacznij od tej strony…
i potem w dół. I tak w kółko”.
Myślę, że przełożyłem to na swoje trenowanie koni.
To powtarzanie.
Powiedziała: „Uwierz w siebie.
Jeśli chcesz się odnaleźć dzięki koniom, śmiało”.
Trzeba być bardzo delikatnym…
a odwdzięczą się jeszcze większą miłością.
Wiesz, szanuję, kiedy ktoś obserwuje, co się dzieje.
Kiedyś zostawi po sobie ślad.
Miałem jakieś 11 lat.
Udałem się do kina…
i wyszedłem oczarowany.
Ekran był tak duży i szeroki, a zwierzęta biegły w moją stronę.
Do tego ten cały ich strój…
kapelusz, buty i bandana.
Do tego ten styl bycia. I jak dosiadali konie.
Byłem zachwycony.
Wróciłem następnego dnia.
Gdy widziałem, że koń w westernie robi coś niezwykłego…
próbowałem to kopiować i sprawdzać, czy potrafię lepiej.
Moją pierwszą sztuczką było położenie się, bo byłem za mały, żeby sam wejść na konia.
Musiałem go nauczyć leżenia, by móc wsiąść.
Grzeczny chłopiec.
Chciałem wejść do branży filmowej, żeby trenować konie.
Ale w Hollywood pozbyto się wszystkich koni,
bo tuż po Gwiezdnych wojnach
nadszedł koniec westernów.
Przeniosłem się dziesiątki tysięcy kilometrów do Ameryki,
co było niczym zderzenie się z murem.
Nie poradzę sobie.
To już koniec.
Wciąż pragnąłem tu zostać…
i jakoś to rozwikłać.
W Wyoming…
od razu poczułem, że jestem w domu.
Wstałem wcześnie rano…
To był chyba pierwszy poranek
po przeciągnięciu powozu na tę działkę.
Gdy zobaczyłem moje konie…
nie było już odwrotu. Marzyłem o tym, żeby je trenować.
Moim trzecim koniem…
był Juniper.
Całkowicie odmienił moje życie.
Kiedy spojrzałem Juniperowi w oczy, zobaczyłem tam nutę smutku.
Jakiś uraz z przeszłości.
Ale zauważyłem też coś innego, ważniejszego.
Ten koń był taki mądry. Miał dar.
Juniper umiał cudownie stawać na tylnych nogach
i zachować idealną równowagę. Wręcz niewiarygodną.
Taki koń pojawia się raz w życiu.
Lubisz Robin?
A mnie?
Jasne, że tak.
Gdy przybyłem tu, era westernów już się skończyła,
ale ci starzy kowboje wciąż żyli.
Jakieś dwa lata później wpadłem na Darrella Winfielda.
Marlboro Mana.
Był do bólu prawdziwy.
Darrell zapytał mnie: „Ponoć twój koń staje na tylnych nogach.
Można go dosiąść tak, żeby stanął na znak przed kamerą?”.
Odparłem, że mam Junipera.
To był mój pierwszy casting.
Dostałem rolę.
Zatrudnili mnie.
Gdy dostaję storyboardy,
patrzę na nie i stwierdzam: „Myślę, że potrafię jeszcze lepiej”.
I akcja!
Dobrze.
Grzeczny chłopiec.
Znam moje konie
i one lubią pracować.
Odkrywają swoją niszę.
Na planie wiem, jakie były początki tych koni.
I ile sił w to włożono.
Teraz czas na fanfary.
Koń występuje przed wami
i przed kamerą.
Popisuje się swoim kunsztem.
Dobry chłopiec!
Dobrze.
Kop! Dobry chłopiec!
Pierwsza lekcja poszła nieźle. Mądry koń.
Chodź, młoda damo.
Obróć się.
Jedna sekunda przed kamerą
oznacza tygodnie treningu.
No dalej.
Dobrze, dzieciaki!
Używam bata lub szpicruty,
ale nie po to, żeby dotknąć konia.
Bat do lonżowania czy szpicruta służą do wywołania dźwięków.
Dobra, zróbmy to.
Aby skierować go
od ciebie…
lub do ciebie.
Chodź do mnie.
Kontakt wzrokowy jest zawsze ważny.
Jak z człowiekiem, kiedy pierwszy raz go poznajesz.
Dobrze.
Znalazłeś swój cel. Piruet. Chodź.
Możesz być praworęczny, a ja leworęczny.
Tak samo jest z oczami konia po obu stronach.
Najpierw trzeba go trenować z jednej strony, a potem z drugiej strony.
Gdy wyszkoli się go na oba oczy,
można nim kierować z dowolnego miejsca na planie.
Piruet.
Dobra dziewczynka!
Brawo.
To było piękne.
Piruet jest pełen wdzięku.
Potrafią utrzymać przednie nogi i obracać się wokół.
To jak walc.
Kiedy oczy są zsynchronizowane, przypomina to grę na pianinie…
bo grają przed tobą swoją muzykę.
Wyobraź sobie tę moc,
gdyby szarżowało na ciebie 50 koni…
Ale duża dziewczynka.
W dzieciństwie widziałem to w książce o cyrku.
Clydesdale stojący na…
huśtawce.
Zawsze chciałem to odtworzyć.
Chcę, żeby znalazła równowagę i tak stała.
Powoli. Nie.
Powoli.
Stopniowo trzeba pozwolić, żeby…
poczuły cię…
powąchały…
Wtedy tworzy się z nimi więź.
Oglądam czasem tę magię, którą stworzyłem wraz z końmi…
Jeśli nie ma tego na filmie, to nie istnieje.
Co za równowaga!
Tak!
Wzorem pioniera…
jest osoba, która żyje teraźniejszością, ale wierzy też w przeszłość.
Czasem czuję, jakbym już tu kiedyś był.
Witamy!
Czas na odrobinę historii.
Robin jest pasjonatem odtworzenia dawnego Dzikiego Zachodu.
Wszyscy jesteśmy z tego dumni, bo też w tym uczestniczymy.
Ideał kowboja przemija,
ale mój ojciec nadal jest prawdziwym kowbojem.
Czuję się jak wtedy, gdy przybyłem do Ameryki.
Chcę to utrzymać przy życiu.
Witajcie, chłopcy!
Pomaluj wóz, jedź z nami
Na statek marzeń, razem zaśpiewamy
Wracamy do domu!
Gdy rozmawiam o swoich koniach…
mówię, że dzieci wyszły razem, bo są nimi.
Są moimi dziećmi, choć mam też Patricka.
Gdy pojawił się Juniper…
ten koń nauczył mnie wiele
na temat cierpliwości, pokory i bycia radosnym.
Poradził sobie lepiej, niż spodziewałem się po zwierzęciu.
Wystarczyło pokazać mu raz i już to zrobił.
Dobry chłopak, Jun.
Stworzył mnie i stworzył to ranczo.
Juniper się zestarzał. Był po trzydziestce.
Młodzieniec, który tu pracuje, zawołał mnie.
Powiedział, że powinienem przyjść, bo Juniper jest naprawdę chory.
Poczekał na mnie, żebym mógł wrócić.
Wziąłem go w swoje ramiona…
Uklęknąłem przy nim i ostatni raz cicho zarżał.
Po czym odszedł.
- Po czym poznałeś, że sięgnie po broń? - Po oczach.
- Zapamiętaj to. - Tak zrobię.
Chodźcie. Ustawcie się. Czas do szkoły.
Pani Parker uwielbia się uśmiechać.
Pani Parker.
Grzeczna dziewczynka.
Jak tylko w koniu pojawi się iskra, jestem krzesiwem.
I nagle…
zwierzę ożywa i ma w sobie ogień.
Jeśli zaoferujesz im miłość,
odwdzięczą się tym samym.
Ale jeśli możesz stanąć wśród nich i poczuć tę miłość,
to jakbyś… miał wszystko na świecie.
Napisy: Przemysław Stępień