Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
‪แค่มองม้าตอนที่มันยืนนิ่งๆ ก็ดูมหัศจรรย์แล้ว
‪แต่เมื่อมันวิ่งก็เหมือนกับว่า…
‪มันควรมีปีกครับ
‪(ภาพยนตร์สารคดีจาก NETFLIX)
‪ที่ฟาร์มนี้มีม้าหลายตัวที่ผมได้รับมา
‪ที่เป็นม้าตัวปัญหาที่คนอื่นรับมือไม่ไหว
‪เข้าแถว เด็กๆ
‪พอคุณเริ่มใช้งานพวกมัน…
‪และพบจุดที่พวกมันสบายใจ
‪สิ่งที่พวกมันจะเป็น สิ่งที่พวกมันทำได้…
‪เด็กดี
‪รู้ไหม พวกมันก็ปรับตัวได้ดีนะ
‪ไม่มีใครจัดว่าตัวเองเป็นเซียนม้าได้
‪พ่อผมจัดตัวเองเป็นคนฝึกม้าได้
‪เพราะเขาฝึกม้าให้ทำสิ่งที่น่าทึ่งได้
‪ไม่ใช่แค่คนที่เล่นกล
‪แต่เหมือนพวกเขากลายเป็นเพื่อนรักกัน
‪ยิ้มหน่อย พวก ยิ้มหน่อย
‪ดี
‪ฉันเสียโรบินที่ฉันแต่งงานด้วยไปสักพัก
‪แต่มันก็คุ้มค่าที่ได้เห็นผลลัพธ์นั้น
‪เวทมนตร์ที่เขาสรรค์สร้างขึ้น
‪เมื่อคุณได้ม้าตัวใหม่และคุณไม่รู้…
‪ประวัติของมัน…
‪บางครั้งก็ต้องใช้เวลาหน่อย…
‪กว่าจะเอาชนะปัญหานั้นได้
‪ม้าที่พยศที่สุดบางตัวที่คุณพบโดยบังเอิญ
‪คุณได้พวกมันมา คุณเห็นประกายไฟในตาพวกมัน
‪และพวกมันพยศ
‪ลึกๆ แล้วคุณก็รู้ คุณเห็นได้ผ่านตาของพวกมัน
‪ว่าม้าตัวนี้มีด้านที่ดีกว่าอยู่
‪ผมโตมาโดยมีม้าอยู่ด้วยเสมอ
‪ผมโตมาในเมืองชนบทเล็กๆ ในออสเตรเลีย
‪ผมไม่ได้ตัวเล็ก แต่ถูกเรียกว่าเจ้าจิ๋ว
‪ผมพูดไม่เก่ง อ่านไม่ออก
‪ผมเป็นคนสันโดษ
‪ผมอยู่กับม้าแล้วมีความสุข
‪เมื่อคุณสื่อสารกับคนอื่นไม่ได้
‪คุณก็ไม่เป็นที่ยอมรับนิดหน่อย
‪นั่นคือเหตุผลที่ผมถูกส่งมาหาปู่ย่า
‪เพื่อพยายามเปลี่ยนชีวิตผม ‪ซึ่งมันเปลี่ยนชีวิตผมจริงๆ
‪ผมเคารพปู่มาก เขามีเสียงเข้ม
‪และเป็นวีรบุรุษสงคราม ‪ที่ได้รับการยกย่องอย่างสูง
‪เขาเคยอยู่ในกองพลทหารม้าในออสเตรเลีย
‪และนั่นเป็นเกียรติอย่างยิ่ง
‪ที่ได้สู้เพื่อชาติบนหลังม้า
‪แต่ว่า…
‪ผมไม่เคยเห็น…
‪ความรัก…
‪ในตาของปู่ผมเลย
‪เรากินข้าวด้วยกันตลอด
‪เขาจะมองลงไปที่อาหารของเขา
‪แล้วจะมองขึ้นมาอีกครั้งและมองผ่านคุณไป
‪สายตานั้น
‪ก่อนที่เขาจะเสียชีวิตในโรงพยาบาล
‪เขายังมองผมแบบนั้นอยู่เลย
‪และผมไม่เคยลืมมันเลย
‪สิ่งที่ปู่พูดกับผมน่ะ
‪"แกคงทำอะไรไม่สำเร็จ"
‪ย่าผมเป็นคนพูดนุ่มนวลมาก
‪ตอนเด็กๆ ผมจะดูหนังสือ
‪แทนที่จะเปิดและเริ่มดูจากด้านบน
‪ผมจะเริ่มจากด้านล่าง และเธอบอกว่า
‪"ทีนี้เริ่มจากตรงนี้…
‪แล้วก็ไล่ลงไปซ้ำแล้วซ้ำอีก"
‪และผมคิดว่านั่นคือสิ่งที่ช่วยให้ผม ‪ส่งต่อสิ่งนี้ไปยังการฝึกของผม
‪การทำมันแบบซ้ำๆ
‪เธอบอกว่า "เชื่อในสิ่งที่แกเป็น
‪และถ้าแกอยากทำมันผ่านม้า ก็ทำเลย"
‪แค่อ่อนโยนกับมันให้มาก…
‪และมันจะรักคุณกลับมากยิ่งกว่า
‪รู้ไหม…
‪ฉันชอบคนที่เฝ้ามองสิ่งต่างๆ รอบตัว
‪มันแปลว่าสักวันเขาจะเป็นที่รู้จัก
‪ผมน่าจะอายุประมาณสิบหรือ 11
‪ผมเข้าไปในโรงหนังนี้และ…
‪เหมือนผมถูกสะกดจิตเลย
‪หน้าจอมันใหญ่มาก มันกว้างและ…
‪มีพวกสัตว์วิ่งเข้ามาหาคุณ
‪และเสื้อผ้าทั้งหมด…
‪ทั้งหมวก รองเท้าและผ้าพันคอ
‪โดยเฉพาะกิริยาท่าทาง วิธีที่พวกเขาขึ้นม้า
‪มันแบบว่า "โอ้โฮ"
‪วันต่อมาผมก็ไปอีก
‪ทุกครั้งที่ผมดูหนังคาวบอย ‪ที่มีม้าทำอะไรแปลกๆ
‪ผมจะเลียนแบบมัน ‪และดูว่าผมจะทำได้ดีกว่าไหม
‪ทริกแรกของผมคือการหมอบลง
‪เพราะผมไม่ได้ตัวใหญ่ขนาดนั้นที่จะขึ้นม้าได้
‪ผมเลยต้องสอนให้มันหมอบลง ‪ผมจะได้ขึ้นขี่ได้
‪เก่งมาก โอ้โฮ
‪ผมอยากทำธุรกิจหนัง เพราะผมอยากฝึกม้า
‪แต่หนังทุกเรื่องในฮอลลีวูดกำจัดม้าไปหมด
‪เพราะนั่นเป็นหลังช่วงหนังสตาร์ วอร์ส
‪หนังคาวบอยสิ้นสุดแล้ว
‪การเดินทาง 10,000 ไมล์ข้ามไปยังอเมริกา
‪มันรู้สึกเหมือนว่าจู่ๆ คุณก็เจอกับข่าวร้าย
‪ผมไม่รอดแน่
‪มันจบแล้ว
‪ผมยังปรารถนาที่จะอยู่ที่นี่
‪และทำมันให้ได้
‪พอผมไปถึงไวโอมิง…
‪ผมก็รู้ว่านี่คือบ้าน
‪ตื่นขึ้นมาในตอนเช้าตรู่
‪น่าจะเป็นเช้าวันแรก
‪หลังจากลากเกวียนมาที่นี่
‪และ…
‪ได้เห็นม้าของผมอยู่ตรงนั้นกับผม…
‪ไม่มีทางหันหลังกลับแล้ว
‪ความฝันของผมคือการฝึกม้า
‪ม้าตัวที่สามของผม…
‪คือจูนิเปอร์ซึ่ง…
‪เปลี่ยนชีวิตผมโดยสิ้นเชิง
‪ตอนที่ผมมองตาของจูนิเปอร์ ‪มันมีความเศร้านิดหน่อย
‪ถึงแม้จะเป็นอดีตของมันก็ตาม
‪ผมก็เห็นบางอย่างที่ใหญ่กว่านั้น
‪เจ้าม้าตัวนั้นฉลาดมาก
‪มันมีพรสวรรค์
‪จูนิเปอร์ยืนได้อย่างยอดเยี่ยม
‪มันทรงตัวได้ดีมาก เหลือเชื่อเลย
‪ม้าแบบนั้น…
‪มันมีแค่ครั้งเดียวในชีวิต
‪ชอบโรบินไหม
‪นี่ แกชอบฉันไหม
‪แน่นอนอยู่แล้ว
‪ตอนที่ผมมาถึงที่นี่ แม้ยุคคาวบอยจะจบลงแล้ว…
‪แต่คาวบอยแก่ๆ พวกนี้ก็ยังอยู่…
‪หลังจากนั้นประมาณสองปี ‪ผมบังเอิญได้เจอดาร์เรลล์ วินฟิลด์
‪ว้าว นั่นมาร์ลโบโรแมนเลยนะ
‪เขาคือตัวจริงเลย
‪ดาร์เรลล์บอกว่า ‪"โรบิน ได้ยินว่าคุณมีม้าที่ยืนด้วยขาหลังได้
‪คุณเอาคนไปขี่มัน
‪และให้สัญญาณมันอยู่หลังกล้องได้ไหม"
‪ผมบอกว่า "ผมมีจูนิเปอร์อยู่"
‪มันเป็นการออดิชั่นครั้งแรกของผม
‪ผมได้บทนั้น
‪ผมได้งานแล้ว
‪(มาร์ลโบโร)
‪(จังโก้ โคตรแดนคนเถื่อน)
‪(ร็อคกี้ 4)
‪พอคุณได้สตอรี่บอร์ดมา…
‪คุณดูพวกมัน และพูดว่า
‪"ว้าว โอเค ฉันว่าฉันทำได้ดีกว่านั้นนะ"
‪และแอ็กชั่น
‪ดี
‪เก่งมาก
‪ผมรู้จักม้าของผมดีและ…
‪พวกมันก็สนุกกับการทำงาน
‪พวกมันพบจุดที่สบายใจ
‪ผมคิดว่าพอคุณเข้าฉาก
‪คุณรู้ว่าต้องเริ่มจากตรงไหนกับม้า
‪บล็อกที่อยู่ในฉาก
‪และนั่นคือตอนที่วงออร์เคสตราออกมา
‪มันแสดงต่อหน้าคุณ
‪และมันแสดงต่อหน้ากล้อง
‪มันแสดงศิลปะของมัน
‪เก่งมาก
‪ดี
‪เตะ เก่งมาก
‪บทเรียนแรกก็ดีนะ
‪ฉลาดมาก
‪มาเร็ว สาวน้อย
‪หันมา
‪หนึ่งวินาทีในกล้อง เมื่อคุณดูมัน
‪มันคือการฝึกหลายสัปดาห์ หลายชั่วโมง
‪มาเร็วๆ
‪ดีมาก เด็กๆ
‪ผมใช้แส้หรือแส้ตีวง
‪และมันไม่ได้เอาไว้เพื่อสัมผัสม้า
‪ผมใช้แส้ตีวงหรือแส้แทงทำเสียง
‪โอเค เอาล่ะนะ พวก
‪มันแค่นำทางให้มันไป…
‪ห่างจากคุณ
‪หรือมาหาคุณ
‪มาหาฉัน
‪การสบตาสำคัญมากกับทุกอย่าง
‪มันก็เหมือนกับคน ‪ตอนที่เราเจอใครเป็นครั้งแรกน่ะ
‪ดีมาก ดี
‪โอเค แกเจอตำแหน่งแล้ว หมุนตัว
‪มา
‪คุณอาจจะถนัดขวา ส่วนผมถนัดซ้าย
‪และนั่นก็เหมือนกับม้าที่ตาแต่ละข้าง
‪คุณต้องฝึกกับตาข้างหนึ่งก่อน แล้วค่อยไปอีกข้าง
‪เมื่อฝึกเสร็จทั้งสองข้าง
‪คุณก็จะให้สัญญาณพวกมัน ‪จากตรงไหนก็ได้รอบกล้อง
‪หมุนตัว
‪และ… ดีมาก
‪เก่งมากๆ
‪สวยมากเลย
‪การหมุนตัวนั้นสง่างามมาก
‪และพวกมันยึดขาหน้าได้ ‪ที่มันจะหมุนตัวไปรอบๆ
‪เหมือนการเต้นวอลซ์เลย
‪และเมื่อตาทั้งสองข้างประสานกัน ‪มันก็เหมือนกับเล่นเปียโน
‪เพราะพวกมันกำลังเล่นดนตรีอยู่ตรงหน้าคุณ
‪ลองนึกภาพพลังที่คุณจะรู้สึกได้…
‪ถ้ามีม้า 50 ตัวพุ่งเข้ามาหาคุณสิ
‪แกเป็นแม่สาวตัวโต
‪ผมเคยเห็นในหนังสือละครสัตว์ตอนเด็กๆ
‪ไคลด์สเดลที่ยืนอยู่บน…
‪กระดานหก
‪ผมอยากทำมันขึ้นใหม่มาตลอด
‪ผมแค่อยากให้มันรักษาสมดุลและทรงตัวไว้
‪นิ่งไว้ ไม่
‪นิ่งไว้
‪คุณต้องค่อยๆ ปล่อยให้พวกมัน…
‪รู้สึกถึง…
‪ได้กลิ่นคุณ…
‪แล้วคุณก็จะควบคุมพวกมันได้
‪ผมจะมองย้อนกลับไปดู ‪เรื่องน่าทึ่งที่ผมทำขึ้นกับม้า…
‪ถ้ามันไม่อยู่ในหนัง ก็เหมือนว่ามันไม่เคยเกิดขึ้น
‪ดูความสมดุลนั่นสิ นั่นแหละสมดุล
‪ใช่เลย
‪ผู้บุกเบิกที่ยอดเยี่ยม…
‪คือคนที่ใช้ชีวิตอยู่ในปัจจุบัน แต่…
‪ก็เชื่อในอดีตเช่นกัน
‪บางครั้งคุณรู้สึกเหมือนเคยอยู่ที่นั่นมาก่อน
‪เชิญเลยๆ
‪ที่นี่มีประวัติศาสตร์นิดหน่อยนะ
‪โรบินหลงใหลในการ ‪สร้างยุคคาวบอยเก่าขึ้นมาใหม่
‪และเราทุกคนก็ภูมิใจ ‪เพราะเราทุกคนมีส่วนร่วม
‪ความฝันคาวบอยกำลังจะตายลง
‪แต่สำหรับพ่อของผม ไม่เลย ‪เขาเป็นคาวบอยเต็มตัว
‪มันทำให้ผมรู้สึก ‪เหมือนตอนมาอเมริกาครั้งแรก
‪แค่อยากรักษามันเอาไว้
‪เชิญเลย เด็กๆ เชิญเลย
‪ระบายสีเกวียน มาด้วยกัน
‪บนเรือในฝัน ร้องเพลงเริงร่า
‪เราจะกลับบ้านกัน ที่รัก
‪ม้าของผม เวลาผม…
‪พูดถึงพวกมัน…
‪ผมพูดว่า "เด็กๆ ออกไปด้วยกัน ‪ก็เพราะว่าเป็นเด็ก"
‪พวกมันเป็นลูกๆ ของผมถึงผมจะมีแพทริก
‪ตอนที่ผมได้จูนิเปอร์มา…
‪เจ้าม้าตัวนั้นสอนผมเยอะเลย
‪ถึงความอดทน ความถ่อมตัวและความตื่นเต้น
‪มันทำได้ดีกว่าที่ผมเคยคิดว่าสัตว์จะทำได้
‪คุณแค่ทำให้มันดูครั้งเดียว ‪และบูม มันทำได้แล้ว
‪เด็กดี จูน
‪มันสร้างผมและมันสร้างฟาร์มนี้
‪จูนิเปอร์เริ่มแก่แล้ว มันอายุสามสิบกว่า
‪ผมเคยมีชายหนุ่มคนหนึ่งส่งสัญญาณบอกผม
‪เขาบอก "คุณน่าจะเข้ามานะ ‪ผมคิดว่าจูนิเปอร์ป่วยหนักมาก"
‪และมันอดทนรอจนกว่าผมจะถึงบ้าน
‪ผมไปถึงและประคองมันไว้…
‪ก้มลงไปหามันและ
‪มันส่งเสียงร้องครั้งสุดท้าย
‪แล้วมันก็จากไป
‪- รู้ได้ยังไงว่าเขาจะชักปืนตอนไหน ‪- มองตาเขาก็รู้แล้ว
‪- จำไว้ให้ดีนะ ‪- ครับ
‪เร็วเข้า เข้าแถว มาเร็ว ได้เวลาเรียนแล้ว
‪คุณนายปาร์กเกอร์ชอบส่งยิ้ม
‪คุณนายปาร์กเกอร์
‪เด็กดี
‪พอม้ามีประกายไฟ…
‪ผมคือหินเหล็กไฟ
‪แล้วทันใดนั้น…
‪สัตว์ตัวนั้นก็มีชีวิตขึ้นมา‪ ‪และมันดูดีมาก
‪ยิ่งคุณให้ความรักพวกมันมากเท่าไร
‪พวกมันก็จะรักคุณตอบไม่แพ้กัน
‪แต่ถ้าคุณ…
‪ยืนตรงนั้นแล้วนิ่งไว้…
‪แบบนั้น…
‪นั่นแหละโลก
‪คำบรรยายโดย นัฐ วงศ์ศักดิ์ภักดี