Downloaded from YTS.MX
NETFLIX — PROGRAM KOMEDIOWY
Official YIFY movies site: YTS.MX
No i super!
Po prostu super!
Ale to… Dalej, proszę. To…
Wspaniałe. Nie przestawajcie.
Patrzcie państwo. Oto jesteśmy w London Palladium.
Dziękuję, że przyszliście. Jak miło.
Pozwólcie, że to odstawię.
Największa scena świata. Wrócę za pół godziny.
Kochani, dzięki, że tu jesteście.
Bardzo się z tego cieszę. Bo wreszcie.
Zajęło to kilka miesięcy dłużej, niż się spodziewaliśmy, ale wreszcie.
Popatrzcie, wyprzedane London Palladium, o zmniejszonej pojemności!
Wielkie nieba.
Rany.
Piękne dzięki za przyjście.
Mieliśmy to nagrać w zeszłym roku. A dokładnie w maju 2020.
Coś nam przeszkodziło.
Musieliśmy to odłożyć. Ale jednak się udało.
Wreszcie to robimy. I bardzo się cieszę w nadziei, że to jeszcze aktualne.
To rzecz o Brexicie i jak bardzo chcę poznać księcia Filipa.
No to do roboty! Jedziemy!
Będzie dobra zabawa.
Jestem Phil Wang, o ile nie wiecie.
To ja. Stary Philly Philly Wang Wang. Wreszcie.
Stary Philly Philly Wang Wang w London Palladium.
Jak dobrze tu być. Phil Wang. Jestem mieszanką ras.
Jak może sugerować nazwisko „Phil Wang”.
W jakimś momencie dokonano tu kulturowego kompromisu.
Mój ojciec jest malezyjskim Chińczykiem. Stąd właśnie „Wang”.
I reszta mojego ciała.
Ojciec jest malezyjskim Chińczykiem, ale matka jest normalna.
Było za ostro, dodano śmietanki.
Żebyś sobie nie sparzył języczka i całego ciała,
mama trochę mleczka dodała.
Biały i Chińczyk. To moje rasy. Biała i chińska. Phil i Wang.
Biały i Chińczyk.
Dwie najpotężniejsze rasy na Ziemi!
Ma się to, skarbie!
Połączenie obu. Biały i Chińczyk.
Ludzie mi mówią, że jestem mniejszością.
Na co ja:
„To dwie większości, palancie. Biały i Chińczyk”.
Jestem nie do ruszenia. Jednocześnie Pepsi i Coca-Cola.
Jestem wszędzie na rynku.
Sprzedają mnie wszędzie. Białe i chińskie. Jest wszędzie.
Nie uciekniecie ode mnie. Jestem na każdym rogu.
Witam. Ni hao.
Jestem i Obcy, i Predator.
Biały i Chińczyk. Gwarantowana przyszłość.
Całkowicie gwarantowana.
Cokolwiek się stanie w kolejnych 50 latach, Wang albo Phil dadzą radę.
Choć raczej Wang.
Tak to na razie wygląda.
Teraz jakoś tak dziwnie wyglądać jak ja.
W czasie pandemii COVID dziwnie wyglądać jak ja.
Chiński, nie muskularny.
Teraz jakoś dziwnie być Chińczykiem.
Cała ta pandemia okazała się dość kiepska dla samej marki.
A to ostatnie, co nam trzeba, szczególnie tu.
Brytole nie potrzebują wschodnich Azjatów.
Wschodni Azjaci mają dość słaby profil w Zjednoczonym Królestwie.
Tak słaby, że w zasadzie nie istnieje tu słowo „Azjata”.
W większości krajów świata tak, ale nie w Królestwie.
Bo tu słowo „Azjata” odnosi się przeważnie do południowych Azjatów.
Hindusów, Pakistańczyków, Lankijczyków, Banglijczyków.
I w porządku.
Ale to pomija całą drugą połowę Azji.
Całą, i rzekłbym, większą połowę.
Brakuje tu drugiej połowy Azji.
Na świecie istnieją dwa typy Azjatów.
Pewnie więcej, ale nie mam czasu.
Na świecie są więc dwie podstawowe kategorie Azjatów.
Azjaci krykietowi.
Jak rozumiem, już wiecie, kim są ci goście.
Nie znacie terminu „Azjaci krykietowi”,
ale od razu wiecie, o kim mówię.
Mamy więc Azjatów krykietowych
i Azjatów gównojadów.
Ja należę do grupy Azjatów gównojadów.
I jestem dumnym Azjatą gównojadem.
Bo jadam te gówniane rzeczy.
Obecnie nie jest dobrze być Azjatą gównojadem,
bo tak się w ogóle zaczęła ta cała katastrofa.
Któryś z nas zjadł gówno nie do jedzenia.
Po wiekach jedzenia dziwaczności…
przesadziliśmy i fart nam się skończył
na skrzydełkach nietoperza.
Straszne. Dlaczego teraz? Dotąd było w porządku.
Jadałem gówna jako dziecko. I nic takiego się nie stało.
Dorastając w Malezji, jadałem gówniane rzeczy.
I uwielbiałem je. Przyznaję się.
Jadałem, na przykład, suszone kalmary.
Jadałem dziwne, wijące się ślimaki morskie prosto z muszli.
Jadałem meduzy.
Jadałem świńskie flaczki.
Na obiad jadaliśmy całą rybę. Calusieńką.
Moja siostra mówiła: „Zamawiam sobie oczy”.
Na co ja i moja druga siostra nie chcieliśmy się zgodzić.
Po prostu inna kultura. Na Zachodzie jakby się lekko brzydzą
bardziej ekstremalnych wymiarów kulinarnych.
Ale na Wschodzie uważa się je za delikates.
A szczególnie w Chinach. Samych Chinach.
Niedawno widziałem to sam na własne oczy w Chinach.
Pojechałem tam po raz pierwszy. Do Chin. Do klasycznej Azji.
Chiny to Chinatown plus.
Na początku 2020 pojechałem do Chin.
Przypadkowo, nie jestem winny.
Timing niezbyt, ale to nie przeze mnie.
Pojechałem do pracy,
ale w czasie pobytu tam poszedłem na targ żywności.
Niezbyt dobrze to brzmi, przyznaję.
Poszedłem na targ żywności w Chinach.
Sprzedawali takie chińskie przekąski.
Stragany z zupkami, bułeczkami, i tak dalej, i tak dalej.
Jeden stragan sprzedawał gówniane i dziwaczne żarcie.
Głównie owady. Smażone na głębokim tłuszczu. Robale, szarańcze.
Ale nie tylko. Jaszczurki na patyku. O takie.
Takie jakby ukrzyżowane.
Ludzie zamawiali je tak: „Jezusową jaszczurkę, proszę”.
„Jaszczurczą mękę, dziękuję”.
Mieli też węże skręcone jak kiełbaski, z patykiem w środku.
Jasne, że spróbowałem.
Zjadłem tarantulę na patyku. O tak:
Nie da się na dwa kęsy, bo twarde te tarantule.
No to połknąłem na raz. Jak w legendarnym filmie.
Zjadłem też stonogę.
Ta przynajmniej zapewnia udka dla każdego chętnego.
No i parę smażonych karaluchów. Bardzo są odporne.
Wyszły mi tyłkiem.
One przejmą świat po nas.
To sprawa kultury. Różnic kulturowych.
Na Zachodzie, na przykład, jest taka rymowanka:
Była raz pewna staruszka
Co połknęła muszkę niby okruszka Umrze czy nie? – a kto to wie?
Stary rzęch.
I w tej rymowance ta starsza pani zjada coraz większe stworzenia,
by dopadły to, które spożyła uprzednio i teraz żałuje, że to zrobiła.
Przez przypadek najpierw połyka muszkę.
Potem połyka pająka… Wiem, jak to jest.
…by dopadł muszkę.
Potem ptaszka, by zjadł pająka, i kota, co ma zjeść ptaszka,
i psa, żeby dopadł kota, i konia, co ma złapać psa.
Na Zachodzie ta rymowanka służy jako przestroga,
że czasem rozwiązanie może być gorsze niż sam problem.
W Chinach to menu z gwiazdką Michelina,
z nieco przyciężkim deserem:
koniem!
„Ten właśnie prosimy. I dwie łyżki, dziękujemy”.
Po prostu różnica kulturowa.
I nie ma powodu przywoływać tu rasizmu.
Jest rasizm z powodu Covidu? Ja go zdecydowanie nie chcę.
Przerażałby mnie taki rasizm. Oby mnie nie dopadł. Straszne.
Jestem sam w domu i słyszę jakiś hałas. To rasizm?
„Zostawiłem otwarte okno? Przez nie wpadł”?
Mam w domu kilka sprzętów, ale nawet im nie ufam.
Bo są rasistowskie, a szczególnie telefon.
Mój telefon zdecydowanie jest rasistowski. Wczoraj napisałem
słowo „naziści" w telefonie.
Nie powiem dlaczego.
Napisałem w telefonie słowo „naziści”.
Wszystko małymi literami: n-a-z-i-ś-c-i.
Śpieszyłem się.
Bo wiecie, jak to z SMS-ami o seksie.
Trzeba się śpieszyć,
bo uczucie nie trwa wiecznie.
Napisałem w telefonie n-a-z-i-ś-c-i, małymi literami.
I natychmiast mój telefon mnie poprawił,
zamieniając początkowe „n” na duże „N”,
jakby mówiąc:
„No co jest?
Odrobinę szacunku, co?
Mowa tu o Nazistach…
Philu Wand”.
Nazwisko mi zmienił na magika. Straszne.
Okropne czasy.
Nie najokropniejsze, to prawda.
Abstrakcyjny charakter nowego zagrożenia
jednak doprowadza nas do szaleństwa. Abstrakcyjny, niewidzialny wirus.
Tak abstrakcyjny, że niektórzy w niego nie wierzą.
Zagrożenia stają się coraz bardziej abstrakcyjne w XXI wieku.
A wraz z nimi my coraz bardziej szaleni.
Na początku wieku
zagrożenia były rzeczywiste, fizyczne i dotykalne, prawda?
Po 11 września wojna z terroryzmem i to zagrożenie,
jak nam mówili, to był po prostu gość
ubrany w bomby…
Co wchodził i mówił:
„Jestem ubrany w bomby!
Noszę na sobie bomby i tak szczerze: kocham to!”.
Widzieliśmy go i po prostu trzymaliśmy się od niego z daleka.
I po problemie.
Wyraźne, namacalne zagrożenie.
A potem poszło w abstrakcję.
Potem kazali nam uważać na rzeczy pozostawione bez opieki.
Pamiętacie rzeczy bez opieki?
Tęsknię za czasami rzeczy bez opieki.
Przez jakiś czas mieliśmy obsesję na tle rzeczy bez opieki.
Połowa dekady wieku to złoty okres takich rzeczy.
Wtedy zależało nam jedynie
na rzeczach bez opieki i Zwariowanym świecie Malcolma.
Były tylko rzeczy pozostawione bez opieki.
Bez udziału żadnego gościa.
Tylko te rzeczy bez opieki
i naszym zadaniem było ocenić poziom braku tej opieki.
Odpowiedzialność spoczęła na społeczeństwie.
Nadal mieliśmy swoje życie,
ale wówczas doszedł ciężar drugiej pracy za darmo:
Zauważanie takich rzeczy!
Próbowaliśmy, ale to było przerażające.
W połowie minionej dekady wychodziliśmy sobie
do biblioteki czy kafejki internetowej
i od czasu do czasu zauważaliśmy plecak leżący na ziemi.
I świrowaliśmy!
Wrzeszczeliśmy:
„To jakaś rzecz”!
„Bez opieki”!
„Niech się nią ktoś szybko zaopiekuje”!
I wtedy podbiegał ktoś, a my: „Ale było blisko”.
Później zagrożenie stało się jeszcze bardziej abstrakcyjne.
Przy Internecie, gdy życie przesunęło się online,
kazali nam uważać na boty, hakerów i Rosjan.
Potem okazało się, że nie potrafili zaznaczyć: „Nie jestem robotem”.
I to chyba rozwiązało problem.
Obecnie przy koronawirusie
zagrożenie jest najbardziej abstrakcyjne. Bo zagrożeniem
bywa powierzchnia.
„Uwaga na powierzchnie”.
„Nic nie grozi, o ile będziecie uważać na powierzchnie.
One was dopadną”.
Siedzisz sam w domu, oglądasz wiadomości i nagle: „Kurde, powierzchnie”.
Popatrzyłem na swoje mieszkanie. Mam powierzchnie wszędzie!
To śmiercionośna pułapka!
Nie wiedziałem, że żyję w Pile III.
Nadal jestem przerażony.
Znajomi mówią: „Wpadniesz? Zjemy coś w ogródku?”.
Na co ja: „Może. Ale moglibyście sprawdzić,
czy macie tam jakieś powierzchnie?
Na czym będzie jedzonko? Na stole? Chcecie mnie zabić?
Nie dbacie o bezpieczeństwo”.
Straszne czasy.
I coraz bardziej się boję.
Starzeję się. Może z wiekiem człowiek coraz bardziej się boi.
Starzenie. Przerażające.
A już myślałem, że w tym roku mi ujdzie. Ale nie, znów się postarzałem.
Jestem strasznie stary.
W tym roku stałem się stary.
Nie wiem, jak wy, ale ja się ostatnio postarzałem.
Stałem się tego roku stary. I pobiłem swój osobisty rekord.
Stary jestem. Mam 31 lat.
No wiem, okropne. Macie rację. Zaraz się porzygam.
Staruch. Cholerne 31.
Lockdown nastąpił, jak miałem 19. A teraz mam 31. Straszne.
Potworny staruch.
Trzydzieści jeden. Pora umierać.
Więc to mój występ pożegnalny.
Wielki Boże, pukam do bram piekła.
31 lat. Starzec.
Niektórych to zdenerwuje.
Wchodzę na scenę i mówię: „31 lat. Starzec”.
I zawsze się znajdzie ktoś z publiczności, kto powie: „31 lat to nie starość.
Przestań, 31 to nic.
Dzieckiem jesteś.
31 lat? Dajże spokój”.
Tyle że zawsze to staruchy, więc…
To mnie wcale nie pociesza.
Bo mają po 43. Gówno mnie to obchodzi.
I nie pociesza mnie fakt, że zaglądają już w oczy śmierci.
Pan Magoo i Maggie Smith uważają mnie za gówniarza.
I co z tego?
Wiem, że 31 to nie „stara” starość.
Ale i nie całkiem „młoda” młodość.
Nie ma już tej energii dwudziestolatka.
31 to całkiem poważny wiek. Jeden z poważniejszych etapów.
Człowiek w tym wieku zaczyna kostnieć. Sprawa robi się poważna.
Ludzie zaczynają planować długoterminowo.
Sięgnąłem wieku, gdy moi znajomi mają już
podcasty.
Też mam, żeby nie odstawać.
Ale nie byłem gotowy.
Ciało mi się rozlatuje. Chyba pieprzony duch z niego wylatuje.
Zmienia się w paskudną galaretę.
Straszne. Z dnia na dzień coraz gorzej.
Co rano się przekonuję, że coś mi wysiada.
To już teraz bez sensu, bo ciągle coś nie tak z moim ciałem.
Kiedyś miało sens.
Kiedyś, jak sobie przywaliłem w duży palec, to bolał.
Prosty związek przyczynowo-skutkowy.
A teraz ciało opuszcza pierwszy etap.
Prosto do bólu, bez powodu.
Na co ja: „Dlaczego?”.
A ciało: „Wal się. Dlatego”.
Teraz ono improwizuje. Jakby uprawiało jazz.
Sensu w ogóle być nie musi. Na przykład: Budzę się
i boli mnie jedno jajo.
Zwyczajnie boli. Nic z nim nie robiłem. Nie zasłużyłem na to.
Poprzedniej nocy wcale nie robiłem tego:
Pełen relaks.
Nie robiłem tego.
A jednak z rana jajo mnie boli.
Pewnie się zmęczyło długim, nocnym snem.
Tak to teraz jest. Męczy odpoczywanie.
Mam kłopoty z plecami. 31 lat i sypie się kręgosłup.
I pamięć już jakby nie ta.
A może i ta. Skąd mam wiedzieć?
Może jest taka sama, tyle że zapomniałem.
Bąki teraz puszczam paskudne. Obrzydliwie potworne.
Kiedyś myślałem, że były okropne,
ale gdyby młody Wang wiedział…
Kiedyś miewałem pachnące dni
Trzeba było cieszyć się nimi Póki trwały
Teraz bąki są obrzydliwe.
Totalnie paskudne. Tyle że jakby cichsze, to muszę przyznać.
Obecnie są cichsze. Ale paskudniejsze.
Dla was.
Moje bąki młodości były głośne i ostentacyjne.
A jednak milsze dla nosa.
Nie chciały nikogo zranić, me bąki młode.
Szpanowały tylko, te młode bąki.
Były jak fajerwerki, me bąki młode.
Na co Chińczycy: „Tak jest.
Wszystkiego dobrego.
Najlepszego w nadchodzącym roku”.
A teraz me bąki są jak cichy wyciek z opuszczonej fabryki chemikaliów.
Powoli zatruwające wody gruntowe.
I miejscowe psy. Straszne.
Okropne te moje pierdy. Absolutnie paskudne.
Puściliście kiedyś takiego bąka,
że wam zniknęła kreska z Wi-Fi?
Przysięgam, że…
Przysięgam, w domu puściłem takiego bąka,
że Netflix przestał działać.
No wiecie, taki był zamazany.
Ciało mi się zmienia. Zmienia się ciało.
31 lat i ciało się zmienia. Zmienia się też umysł. I pamięć.
I moja osobowość. Moje opinie.
Zmieniło mi się nastawienie polityczne. I to ledwie parę lat temu.
Myślałem, że jestem socjalistą. Ledwie parę lat temu.
Mały Philly Philly Wang Wang w czerwonej czapeczce.
„Jestem socjalistą.
Każdemu po trochu. Przecież to uczciwe.
Znacjonalizować morze.
Jestem socjalistą”.
Potem sobie uświadomiłem,
że po prostu nie miałem forsy.
Teraz ją mam. I nie podzielę się! Bo to moje!
Wynocha, paskudne komuchy!
Wang nabrał brzucha.
Okazuje się, że kapitalizm jest w porządku, jak się ma kapitał.
Wskazówka cały czas jest w nazwie.
Teraz chcę być bogaty.
Kiedyś chciałem pokoju na świecie, a teraz tylko mamony.
I wiem, że to niezbyt szlachetne dążenie, forsa dla forsy.
Ale za to szczerość jest szlachetna.
Jak mam być szczery,
chcę mieć kupę forsy.
Chcę być bogaty. Znaczy, już jestem bogaty.
Wszyscy tu jesteśmy, technicznie rzecz biorąc.
Wedle standardów globalnych, każde z nas to pieprzony Bezos.
Każdy tutaj to Nabuchodonozor, wedle standardów globalnych.
Tyle że gówno mnie obchodzą standardy globalne.
Byliście kiedyś w globie?
Glob jest paskudny.
My nie mieszkamy w globie,
a w Zjednoczonym Królestwie.
Na kraju świata, wypatrujący, zaniepokojeni.
Nie chcę być globalnie bogaty. Bo to jakieś 10 funtów.
Więc nie chcę. Chcę być naprawdę bogaty. Wedle standardów Królestwa.
Nie idzie mi o te wielkie, oczywiste rzeczy.
Nie o samochody, domy, zabijanie ludzi w poczuciu bezkarności.
Miłe to, jasne. Ale chcę być bogaty w innym wymiarze.
W drobnostkach, które bogactwo czynią cudownym.
Na przykład, chcę posłać butelkę szampana w restauracji znajomemu,
który nie zauważył, że tam jestem.
Na to sobie może pozwolić tylko bogacz.
Widziałem to na filmach i też tak chcę.
Oni są tam, siedzą sobie,
zajadą rybę, na smutno,
bo nie mają szampana.
Znikąd pojawia się kelner.
„To od pana stamtąd,
tego w króliczym onesie”.
Jestem bogaty! Mogę nosić, co chcę!
Nie wiecie, co to zamożność, póki nie widzieliście dorosłego z takimi uszami…
w zatłoczonej Bella Italia.
Och, la la.
Partnerce bym zaimponował.
Wróciłem do umawiania się. Znów jestem singlem. Tak.
Jestem singlem.
Zerwałem z dziewczyną. Niezły sposób na zostanie singlem.
Bardzo skuteczny, jak się okazuje.
Czyli znowu randki. Tyle że ich za dużo.
Za dużo.
Za dużo. Uganiam się za własnym ogonem.
Biegam za mirażem szczęścia,
który coraz dalszy na horyzoncie.
Chyba próbuję coś nadrobić przez te wszystkie randki.
Próbuję nadrobić swoją raczej pozbawioną seksu młodość.
Nie dzieciństwo.
Co raczej dobrze.
Ale okres późniejszy. Późny nastoletni, wczesną dwudziestkę.
Ten okres życia, kiedy rzekomo masz się wyszaleć.
Na kolana, gotów na wszystko i zajebiście…
Próbować trzeba! Zajebiście!
Osiągnąć jasność przez bzykanie.
Naprzód, znajdź pracę, kup sensowne kombi.
Mnie się nie udało. Nie wykorzystałem okazji.
Na przykład na uniwersytecie. Nie uprawiałem seksu.
Z powodów religijnych.
Bóg mnie nienawidzi.
Próbuję to nadrobić.
Próbuję odrobić ten seksualny deficyt, którego doznałem.
Dług seksualny, który oprocentowałem
wedle własnego uznania, a którego nie potrafię spłacić.
Wang Bank ma duży debet.
Zgoda, okazjonalne spłaty są miłe,
ale tak się nie da żyć.
Mam stare apki do randek. Umawiam się przez apki. Stare apki.
Co bywa dość depresyjne. Odkryłem takie dno desperacji,
że nawet nie wiedziałem, że zejdę tak nisko na tych apkach.
Na przykład, zdarzyło wam się
popatrzeć na fotkę grupową
i postanowić wybrać kogokolwiek.
„Tak, którakolwiek. Co za różnica.
Pojadę z każdą, którą stać na wyjazd na narty”.
Jest tam labrador.
„Może być i labrador. Ma ładną sierść”.
Jak się nie ma, co się lubi…
a my, wschodni Azjaci, mamy kłopoty z randkami przez apki.
To zjawisko udokumentowane.
Wschodni Azjaci mają największe kłopoty ze wszystkich grup.
Na Zachodzie.
Pewnie w Korei idzie im dobrze.
Ale na Zachodzie wschodni Azjaci, Chińczycy,
są rzadko postrzegani jako realne opcje seksualne.
Nie tak nas przedstawia kultura czy media.
Nie jesteśmy rzekomo seksowni.
Przeważnie rysują nas jako tępaków z wystającymi zębami,
którzy są wręcz aseksualni. Jakby nie zainteresowani seksem.
Co jest szalone, zważywszy ilu jest
na świecie Chińczyków.
1,4 miliarda ludzi, i to przy polityce jednego dziecka.
Tak dobrze bzykamy, że musieli nam stworzyć przepis.
Nikt inny go nie ma.
A jednak ta negatywna percepcja się utrzymuje.
Ale ja rozumiem. I mnie to nie złości.
Kulturowe smaki estetyczne i standardy piękna
są trudne do zmiany. Rządzi nimi wiele rzeczy.
Piękno dla społeczeństwa to rzecz stworzona przez kulturę,
własną literaturę, język i poezję.
Czasem uważam, że język angielski
nie ma narzędzi do docenienia piękna wschodniego Azjaty.
No bo mamy bardzo ciemne oczy, prawda?
Faceci ze wschodniej Azji mają ciemne oczy.
Czasem bardzo ciemne. Niektórzy wręcz czarne.
Czarne jak węgiel.
Takie jak u węża.
Nie wiem, czy próbowaliście,
ale trudno tu osiągnąć romantyzm,
przynajmniej po angielsku.
W przypadku czarnych oczu.
Jak macie niebieskie czy zielone, to pięknie. I to łatwe.
„Twe oczy zielone! Jak najczystsze szmaragdy.
Te twe oczy niebieskie.
Gdy w nie patrzę, to jakbym pływał w oceanie”.
Czy coś takiego.
A co można powiedzieć o czarnych oczach?
„Twe oczy czarne. Przypominają mi…
śmierć.
Są jak przepastna otchłań.
Gdy patrzę ci w oczy, to zaraz zamykam swe oczy”.
Jakoś jednak nam idzie.
Spotykałem się z pięknymi paniami.
Dzieci nie ma, to korzyść dodatkowa. Żadnych dzieci i żadnej polityki.
Nie mam dzieci. Moja była stosowała stare środki antykoncepcyjne.
Komuś się to podoba? Fani antykoncepcji?
Wdzięczny jestem byłej za środki antykoncepcyjne.
I wszystkim paniom, które stosują antykoncepcję.
Bardzo dziękujemy.
W imieniu facetów,
piękne dzięki.
Doceniamy to.
Dzięki za zespołowe podejście. Bardzo to doceniamy.
Świetna robota. Tak trzymać.
Choć to nie fair, że głównie wy to robicie.
Bo przecież są dostępne męskie odpowiedniki!
Tyle że wam o tym nie mówimy.
Takie już z nas spryciule.
I dlatego nas kochacie.
Męska globulka jest dostępna od kilku lat.
Wynaleźli pigułkę antykoncepcyjną dla mężczyzn.
Biorący udział w badaniach twierdzą,
że zmieniła im się chemia ciała.
Jakby posmutnieli.
Więc stwierdzili:
„Chyba jeszcze nie gotowe.
Kobiety niech używają tych swoich, bo te są już doskonałe”.
Dla facetów wymyślono też rozwiązanie mechaniczne.
Mały korek, który… Pakują tutaj.
Tu właśnie. To odpowiednik spirali.
Korek i spiralka. Piękny tytuł dla książki dla dzieci.
Taki koreczek, co tu wkładają.
Chamskie acz skuteczne rozwiązanie. Tu właśnie.
Koreczek wsadzany do nasieniowodu.
Siedzi tam sobie i blokuje tych pływaków.
Jak na granicy. Tam właśnie.
Jakby taka ostra służba graniczna.
„Te paszporty straciły ważność”!
No to muszą płynąć z powrotem…
Nieźle naśladuję spermę.
I nie wiem dlaczego.
Sam jestem połową spermy.
Po stronie ojca, o ile się zastanawiacie.
Tyle że faceci uznali procedurę za zbyt inwazyjną, no i…
Zdecydowali: „Niech kobiety stosują na razie to swoje”.
To nie fair. Nie fair, drogie panie.
Uważam, że faceci powinni pomóc.
Pomóc nieść ten ciężar, dzielić go. Przepraszam za kalambur.
Istnieje pewien trudny problem w męskiej antykoncepcji.
I nikt z branży o tym nie mówi.
A problem męskiej antykoncepcji
polega na tym, że nawet jeśli facet ma to wszystko,
przy najlepszych intencjach, jaka kobieta mu w to uwierzy?
Prawda? Niewidoczna antykoncepcja wymaga dużego zaufania.
Bo to ryzyko. Facet przecież nie ryzykuje zbyt wiele.
Kobieta zachodzi w ciążę i musi sobie z tym poradzić. A facet po prostu spada.
Znaczy, nie powinien.
Nie powinniście tak, panowie.
Nie. Ale zdecydowanie tak się da. Choć nie powinno się!
Nie wolno… Nie…
Choć to łatwe. Ale się nie powinno!
Trzeba się wystrzegać.
Tyle że loty teraz tak tanie. Ale się nie powinno!
W Darknecie łatwo o belgijski paszport.
Wiecie? Pełny belgijski paszport.
Inne nazwisko, nowy adres. Ale się nie powinno!
Tyle że opcja zawsze pozostaje.
Panie muszą sobie jakoś poradzić. A faceci wcale nie.
Dlatego nie musimy przekonywać pań do używania antykoncepcji.
A wy, panie, możecie sobie wymyślać do woli:
„Tak, zaczarowana wiewiórka rzuciła kiedyś na mnie klątwę
i nie mogę mieć dzieci”.
I nawet najmądrzejszy facet powie:
„Aha, tak to jest, rozumiem.
Jasne. To do dzieła”.
Odwrotnie to nie działa.
Powiedzmy, że męska antykoncepcja jest dostępna.
Idę do kliniki. Zakładają, co trzeba.
I idę w miasto. Żeby wypróbować.
Wchodzę do pubu, przygaduję dziewczynę, a ona się dziwnie zgadza.
Może chora?
Idziemy do mnie. Zaczynamy się całować.
Dlaczego nie? To rok 2021, nie?
Zaczynamy się całować. Zaczynamy być dość skąpo ubrani.
Trochę jakby nu, jak mówią Francuzi. No i…
tuż przed samą akcją właściwą spytała: „Masz jakieś zabezpieczenie?”.
Na co ja:
„Nie ma sprawy. Wang jest na tabletkach.
Ja? Ja mam korek w jajkach!
Wiem, że o tym nie słyszałaś, ale zaufaj mi.
Facetowi, którego poznałaś w barze.
Mam korek w jajkach! Włożone do wody, pływają. Sama zobacz”.
Nie zadziała.
Potrzebowałbym zaświadczenia od lekarza ONZ.
Musiałaby podpisać Malala. „Ma korek w jajkach. Podpisano Malala”.
Chciałbym mieć korek w jajkach. Jeszcze jak.
Korek w moich jajkach!
Jeśli nic nie zabierzecie ze sobą do domu po tym występie…
a nie zabierzecie,
zapamiętajcie, że Phil chciałby mieć korek w jajkach!
Wyobrażacie sobie spokój,
który na pewno daje korek w jajkach?
I chodzę sobie po mieście, bzykam ile wlezie, bez trosk,
ale z korkiem w jajkach.
A gdy spotkam tę jedyną i zechcę się ustatkować,
wyciągnę go jak korek od szampana.
W zatłoczonej Bella Italia.
Dziękuję.
Kochałbym ten korek w jajkach.
Kochałbym. Zdecydowanie
bym uwielbiał.
Żadnych tabletek. Nie chcę zażywać nic dla facetów.
Nie chcę pamiętać o kolejnej rzeczy.
Dość mam codziennych obowiązków. A tabletka to wielka rzecz.
Podziwiam kobiety na pigułkach.
Bo to takie wymagające.
Wymagające dyscypliny i determinacji.
Siły charakteru.
I pamięci, świetnej pamięci!
Trzeba o niej pamiętać codziennie. A to trudne.
Bez względu na wszystko, codziennie.
Trudna rzecz. Szczególnie wtedy, jak okazje nie przychodzą.
Chwila szczerości, drogie panie,
to musi być upierdliwe,
jeśli się przechodzi przez okres celibatu
i nadal zażywa pigułkę dziennie.
Jakby kpina, co?
Codziennie. Pomyślcie tylko. Jeśli nie uprawiacie wtedy seksu,
a zażywacie pigułkę antykoncepcyjną,
to codzienne ustne przypomnienie
zmarnowanego potencjału seksualnego.
Codzienny łyk samotności przy śniadaniu.
Codzienny.
Tylko silne emocjonalnie kobiety dadzą sobie z tym radę.
Wyobrażacie sobie w tym facetów?
Nie przeżylibyśmy tygodnia!
Wyobrażacie sobie, że wstajemy codziennie, wyłazimy z łóżka
i co rano zakładamy kondom?
W nadziei, że…
„Może dzisiaj.
Oby”.
I zakłada to na miękkiego.
Wciąga spodnie i idzie do pracy w tym kondomie.
Bo to się przecież zsuwa. No to musi podciągać…
Odrywa go od pracy.
„Andy, w porządku”? „Sorka, ja tylko…”
„Zwalniam cię”. „Och nie”.
Wieczorem idzie do klubu. „Tak, ach, nie”.
Próbuje poderwać dziewczynę. „Ładnie wyglądasz”.
„Okropne. Wal się”.
Wraca do domu sam.
Idzie do sypialni.
„Nie dzisiaj”.
I zdejmuje suchy kondom.
Przypina go do tego dnia w kalendarzu.
Pomyślcie o historii, którą właśnie oklaskiwaliście.
Chciałbym mieć korek w jajkach.
Naprawdę chciałbym.
Dla pań robienie tego nadal jest bez sensu.
W XXI wieku to nie ma sensu. Kiedyś miało. Dawno temu.
Kiedy jako nomadowie przemierzaliśmy równiny.
Pamiętacie te czasy.
Wtedy miało to sens. Bo wtedy obowiązki obu płci były określone.
Wtedy panie miały zadanie reprodukcji,
a faceci odpowiadali za przeżycie. Prawda?
On wychodzi i walczy z rywalizującymi plemionami i zapewnia mięcho.
A teraz każdy może sobie je kupić w Subway, nie? To komu zależy?
Dziś nieważne, kto co robi. Ale kiedyś to było ważne.
Wtedy, gdy kobieta zaszła w ciążę, to był pełen etat.
No bo to niełatwe być w ciąży na sawannie.
Ludzka ciąża to rzecz brutalna. Wyjątkowo brutalna w świecie zwierząt.
Dla gatunku naszego rozmiaru długo to trwa.
Wtedy kobieta jest fizycznie nieczynna.
Jesteśmy stworem wyprostowanym, co dziwaczne,
a ona nie może się schylić, żeby podnieść kamień
i rzucić nim w szablozębnego.
No to musi być dla niego miła, żeby był w pobliżu i ją chronił.
„Skarbie, ten mamut cię denerwuje”?
Żeby odgonił torozaura. Z historii nie jestem mocny.
Ona chodzi w ciąży przez dziewięć miesięcy!
Łatwy cel przez dziewięć miesięcy! A potem rodzi to coś.
To nie koniec, paniusiu! Musi to podnieść i trzymać!
Przez jakieś dwa lata.
No to ma zajęte ręce.
Nawet nie przywali pterodaktylowi.
Musi trzymać to bezużyteczne dziecko przez cały czas!
Niemowlaki są bezużyteczne. Zajebiście bezużyteczne…
Zajebiście, ludzkie niemowlaki. Sorka.
Absolutnie bezużyteczne.
Co chwilę grozi im śmierć. Nie potrafią same przeżyć.
Od razu po urodzeniu, z tą wielką, kiwającą się głową,
osadzoną niepewnie na szyi jak zapałka.
Za każdym razem, gdy je podnosisz, jakby mówiły: „Nie zabijaj mnie”.
I dlatego wymyśliliśmy moralność.
My, ludzie, musieliśmy wymyślić dobroć,
żeby nie wyrzucać dzieci w krzaki i iść do przodu!
Bo to zawalidrogi!
Inne zwierzęta nie mają moralności.
Bo ich niemowlaki to natychmiastowi eksperci w przeżyciu, co?
Jak niemowlę słonia. Widzieliście? To coś wypada z matki.
A potem zaraz wstaje i zaczyna chodzić.
Może trochę chodem z pubu: „Sorka, wszystko dobrze. W porządku jest.
Nie, w porządku.
Myślałem, że zostawiłem telefon, ale mam”.
Chciałbym mieć korek w jajkach.
Bo, drogie panie, jestem sojusznikiem.
Żartuję. To był sprawdzian, który oblałyście.
Nie ufajcie gościowi, który tak mówi.
Tak, to był test, który zdałyście.
Nie ufajcie gościowi, który tak mówi. Bo kłamie!
Jeśli ktoś mówi, że czymś jest,
nie znaczy, że jest tym naprawdę.
Musicie mi uwierzyć.
Jak miss Nigerii z 2015.
Ciężko teraz o sojuszników. Każdy musi być dobry.
A to trudne. Uświadomiłem sobie, że nie jestem dobrą osobą.
Nie jestem dobry. Nie jestem też zły,
ale nie na tyle altruistyczny, by być osobą dobrą.
W czasie pandemii widzieliśmy, co oznacza być dobrym.
Trzeba wiele się wyrzec, by opiekować się innymi. Ja tego nie zrobię.
Nie jestem dobry. Zły też nie, nie martwcie się.
Jestem gdzieś pośrodku.
Na przykład, kiedyś usiadłem na kocie.
Rozumiecie?
Przypadkowo!
Ale nie od razu wstałem. Bo wiecie, to jakoś…
Tam gdzieś się mieszczę.
Wiedziałem, że to złe, ale nie wstałem.
Ale jednak jestem przyzwoity chłop.
Nie wysilę się, by zrobić krzywdę,
ale też nie wysilę się, by pomóc.
Po prostu się nie wysilam.
Taki mam kodeks moralny. Jeśli się przewracasz, chwycę cię,
ale musisz się przewracać w pobliżu mnie.
Mam chore plecy. Nie mogę biegać, żeby łapać głupoli.
Dobrze być przyzwoitym. Tyle że facetem.
Ułatwiliśmy sobie sprawę.
Od wieków obniżamy poprzeczkę moralności,
więc teraz wystarczy nie być zły, żeby być dobry.
Trudniej kobietom. Od kobiet wymaga się wyższego standardu etycznego.
Sądzę, że słowo „przyzwoity” jasno to ilustruje.
Jeśli jesteś przyzwoity, to komplement.
Zauważyliście? „Musisz poznać Paula. To przyzwoity gość”.
„No to napijmy się z Paulem!
Każda sekunda bez Paula to koszmar!
Gdzie jesteś, Paul”?!
Słowo „przyzwoity” ma jakby większy ciężar w przypadku facetów.
No bo jakby pójść na pogrzeb,
a ksiądz mówi:
„Alan był przyzwoitym człowiekiem”,
to ty na to:
„Och nie!
Alan był wspaniały!
Powinienem był spędzić z nim więcej czasu!
Teraz już na to za późno.
Spoczywaj w pokoju, bohaterze. Do zobaczenia tam”.
A jak pójdziesz na pogrzeb kobiety, gdzie ksiądz mówi:
„Susie była przyzwoitą kobietą”,
wtedy ty na to:
„Susie słabo próbowała, co?
Nie miałaś do tego serca, Suze!
Na co umarłaś? Na brak wysiłku? Chryste!
Zakopcie ją i chodźmy na kanapki”.
Trudno być osobą dobrą cały czas.
Trudno czuć się osobą dobrą. Cały czas w tej chwili.
Ja nie czuję się dobry w tym momencie.
Szczególnie w kontekście pandemii, czuję jakby…
Wiem, że to śmieszne.
…czuję się trochę za nią odpowiedzialny.
Bo jeśli wierzyć wiodącej teorii,
ta pandemia, ten wirus wyszedł z targu mięsnego w Chinach.
Więc z lenistwa i po trosze z rasizmu
można by obwinić o tę pandemię dwie grupy ludzi:
Chińczyków i mięsożerców.
Nie wiem, jak wy, ale ja przynależę do obu grup.
Jestem chińskim mięsożercą.
Zgoda, jednego z nich zmienić nie mogę.
Co oczywiste. Choćbym nie wiem jak próbował, nie da się.
A to drugie wymagałoby rekonstrukcji
całej twarzy, by wyglądać mniej chińsko.
Brzmi kosztownie i boleśnie.
A weganom trzeba to oddać.
Mieli rację przez cały czas.
Nie wolno tak nienaturalnie tłoczyć zwierząt obok siebie.
Bo skutki są opłakane.
Okazało się, że mają rację, co okazało się w sposób dramatyczny.
Trzeba im też oddać,
że nie skorzystali z okazji, by powiedzieć całemu światu:
„A nie mówiliśmy?”.
Łaskawcy.
Sądzę jednak, że gdzieś tam w głębi są z siebie zadowoleni.
Po cichu się cieszą, bo wiedzą, że teraz świat do nich należy.
To teraz świat wegański. Era COVID to czas weganów.
Bo kto jest lepiej wyposażony, by kwitnąć w świecie koronawirusa od tego,
dla kogo utrata smaku jest błogosławieństwem.
„Podaj mi burgera grzybnego, skarbie! Mam pozytywny wynik testu!
Dziś będziemy jeść dokładki”.
Sam nie jestem weganinem. Choć próbowałem.
Spróbowałem weganizmu
w trakcie jednego posiłku.
Wtedy postanowiłem, że zmniejszę swój ślad węglowy
i umrę 20 lat wcześniej.
Stare buddyjskie przysłowie mówi: "Krótkie życie, przeżyte dobrze
jest warte więcej niż to z komosą”.
Te stare teksty bywają bardzo mądre.
Próbuję jeść bardziej zdrowo.
Próbuję być szczuplejszy, w lepszej formie, zdrowszy.
Ćwiczę i tak dalej.
Ja już sobie darowałem wygodną, acz fałszywą ideę,
że wygląd fizyczny się nie liczy.
Nie jest wszystkim,
ale też nie jest niczym.
Gdzieś w środku istnieje zacny kompromis.
Kiedyś się pocieszałem tymi wyświechtanymi banałami.
Nieważne, jak wyglądam, ważne, co we mnie siedzi w środku.
Okazało się, że ten w środku ma kłopoty z oddychaniem.
I dlatego…
Nawet najbardziej przychylne ideologie mają swoje ograniczenia.
Więc zacząłem ćwiczyć, starać się,
zacząłem chodzić na siłownię. Zrzuciłem trochę wagi.
Nawet pokaźne trochę.
Dziękuję!
Bardzo dziękuję. To miłe. Było warto. Dzięki.
Więc zrzuciłem trochę wagi, całkiem dużo.
Niestety głównie z kutafona.
Nigdy nie wiadomo, z czego zejdzie, co?
Zawsze masz nadzieję, że z brzucha czy policzków. U mnie z penisa.
I takie mam teraz ciało.
I tak wyglądam.
Jestem zadowolony ze swego ciała. Zadowolony,
ale nie szczęśliwy.
Spokojnie, nie oszalałem. Nie jestem szczęśliwy,
ale po prostu zadowolony.
Za dużo presji, by ciało dawało szczęście.
Ciało nie ma dawać poczucia szczęścia.
Bo czym jest nasze ciało? To tylko kompromis wybrany przez nas
między stylami życia, które wybieramy w danym czasie.
No nie?
Czym jest ciało? Ciało to skrzyżowanie
między naszym ideałem…
a wysiłkiem. Prawda?
Oto moje ciało. Nie chcę takiego ciała.
Chcę lepszego ciała.
Ale tylko na tyle mnie stać.
Coś mam w tym względzie do powiedzenia.
Usiłuję dobrze wyglądać. Zacząłem ćwiczyć, chodzę na siłownię.
Zacząłem ćwiczyć, dziękuję! Zacząłem pilates.
Tak jest. Nie Phil Wang, a Philates Wang.
Kocham pilates.
Zalecam każdemu. Dobre na kręgosłup.
Jeśli nie wiecie, co to pilates, to wyjaśniam: ateistyczna joga.
Tak się przynajmniej wydaje.
Robię to od pewnego czasu. To ateistyczna joga.
To joga bez tych wszystkich duchów!
Tam tego nie ma.
To nie istnieje w pilates.
Pilates to raczej:
„Schyl się po drążek. Nie ma Boga”. To pilates.
Chyba w wersji niemieckiej.
Wziąłem się za pilates. Żeby lepiej wyglądać.
Wyglądać lepiej po trzydziestce. Mam 31 lat.
Żeby połapać rzeczy, które odpadają. I wkleić je z powrotem.
Zacząłem się lepiej strzyc. To jest ta lepsza wersja!
Kiedyś chodziłem do tanich fryzjerów.
Do najbliższego Libańczyka. Dawałem mu 10 funtów,
a on mi w głowę rzucał nożyczkami.
Starałem się przeżyć.
Mieszkam w libańskiej części Londynu. I nie szczuję na Libańczyków.
Teraz jeżdżę dalej, do wschodnioazjatyckiego fryzjera.
Wschodnioazjatycka fryzura to coś szczególnego.
To doświadczenie samo w sobie.
Chodzę teraz do wschodnioazjatyckiego fryzjera. Do Japończyka.
Bo mu wybaczam.
Nankin to stara sprawa, a PlayStation całkiem niezła. I tyle.
Lubię swojego fryzjera. Super gość.
Ma na imię Tucker. Super gość.
Super japoński fryzjer.
Lubię Tuckera. Dobrze się z nim gada w fotelu.
Tucker dobrze mówi po angielsku. Jest tu dobrych parę lat.
Ale ma silny japoński akcent. I co zrozumiałe, od czasu do czasu
zdarza mu się szukać angielskiego słowa, którego nie zna.
Z jakiegoś powodu zna jednak angielskie słowo
„tenjakmutam”.
Nie wiem, gdzie się go nauczył.
Ale dobrze, że je zna.
Ponieważ przez nie nasze rozmowy są wręcz magiczne.
Siedzę sobie w fotelu, a on mi strzyże włosy.
Opowiada mi o swoim weekendzie.
No i mówi:
„Oglądałem telewizję
w swoim mieszkaniu,
siedząc sobie na sofie.
I widzę reklamę tego…
tegojakmutam…
tegojakmutam…”
Ta opowieść do niczego nie prowadzi. Bo to śmieszne,
gdy mówi „tenjakmutam”.
To przydatne słowo, jak się nie zna innych słów.
Bardzo pojemne. I na tym polega japońska skuteczność.
Czuję, że nie wszystkim się podoba mój japoński akcent.
Co jest szaleństwem.
Ale rozumiem. Czasy są trudne i spieramy się o wszystko.
Trudno ustalić, co dobre, a co złe.
Co akceptowalne, a co nie. Z czego można się śmiać, a z czego nie.
Więc nie oczekuję od was podejmowania ryzyka, by mnie zadowolić.
Wybaczam wam. Niemniej,
ze względu na przyszłość,
oraz by was ochronić przed przyszłym tchórzostwem…
Ustaliłem zasady na przyszłość.
Zasady praktyczne, które pozwolą wam zdecydować w jednej chwili,
czy coś jest moralnie akceptowalne przy naśladowaniu czyjegoś akcentu.
- Chcecie je usłyszeć? - Tak!
No jasne, pieprzeni fanatycy!
Pierwsza zasada ogólna, zawsze prawdziwa, to:
Jeśli to dobry akcent…
to śmiało.
I to fair. Jeśli akcent jest dobry, bo poświęciłeś mu czas,
sprawdziłeś i poćwiczyłeś,
to jesteś w tym świetny.
I nikt nie ma prawa narzekać.
Bo co mogą powiedzieć?
„Hej, dokładnie tak”. Co innego mogą powiedzieć?
I po sprawie.
Jeśli robicie to dobrze, śmiało.
Niestety nie dotyczy to wszystkich sytuacji.
Stąd zasada druga:
Jeśli rzeczony akcent dotyczy narodu,
który miał kiedyś imperium…
albo był po niewłaściwej stronie wojny…
Nie wolno im narzekać!
To daje możliwość wielu akcentów.
Macie te oczywiste:
angielski, francuski, holenderski, portugalski, hiszpański, niemiecki…
Ale też i kilka zabawnych!
Na przykład japoński.
Włoski.
Turecki. I rosyjski.
Oraz egipski.
No i chiński! Tak jest!
Nie oczekiwaliście, że wasz Wang da wam zielone światło…
Wpadłem we własne sidła, co?
Chiny mają imperialną misję, by przejąć cały świat.
Wolno naśladować chiński akcent. Jesteśmy tak mocni, że nam nie szkodzi.
Gówno mnie obchodzi, gdy ktoś wyśmiewa się z chińskiego akcentu.
Orzeł nie przejmuje się parodiami robala.
Mam w nosie naśladowanie chińskiego akcentu.
Nie zależy mi. Ale zależy moim znajomym. Moi biali znajomi przejmują się,
gdy ktoś wyśmiewa chiński akcent.
Donoszą mi o ludziach wyśmiewających chiński akcent.
A nigdy ich nie prosiłem.
Wynika z tego, że mam siatkę specjalnych szpiegów,
których rozsyłam po świecie,
ci są obrażani w moim imieniu i składają raporty.
„Widzieliście? Ten celebryta wyśmiewał chiński akcent!
Piers Morgan to zrobił.
A Gigi Hadid wyśmiewała skośne oczy na Instagramie. Naprawdę.
Przykro ci? Obraziłeś się? Czujesz się poniżony? Przejdzie ci”.
My was wszystkich zabijemy.
Nie chcemy, by zapamiętano, kto to zrobił, a kto nie…
Nieważne. Kogo to obchodzi? Bawcie się dobrze.
My jesteśmy zajęci.
Nie wiem, czy zauważyliście, ale jesteśmy zajęci.
Sami sobie radźcie z personelem.
My latamy na księżyc. Zacieramy tam ślady. Jesteśmy zajęci.
Robimy tysiące zdjęć waszych miast w celu rozpoznania.
Jesteśmy zajęci.
„To tylko turysta. Turysta”.
Cel, pal!
Wszystkich was zjemy.
I nie będzie to najdziwniejsza potrawa dnia.
Kochani, dzięki za przybycie. Dobrej nocy!
Napisy: Roman S. Czarny