Downloaded from YTS.MX
‎(สแตนด์อัพคอมเมดี้จาก NETFLIX)
Official YIFY movies site: YTS.MX
‎เอาล่ะ
‎ว้าว ดีจังเลย
‎ว้าว พระเจ้า เกินไปแล้ว ‎พอเถอะครับ ขอร้อง แบบนี้มัน…
‎ดีจังเลย อย่าหยุดนะครับ
‎ดูสิ เราอยู่ที่นี่แล้ว ลอนดอนพัลเลเดียม พระเจ้า
‎ขอบคุณมากครับที่มา ให้ตายสิ
‎ผมขอเอาอันนี้ออกไปก่อน
‎เวทีใหญ่ที่สุดในโลก ‎อีกประมาณครึ่งชั่วโมงผมค่อยกลับมา
‎ทุกคนครับ ขอบคุณมาก ขอบคุณมากที่มาวันนี้
‎ผมซาบซึ้งมากเลย เรามาอยู่ที่นี่
‎ใช้เวลานานกว่าที่คิดสองสามเดือน ‎แต่เรามาที่นี่แล้ว
‎ดูสิครับ ขายบัตรหมดเกลี้ยง ‎แต่ลดความจุลง ลอนดอนพัลเลเดียม
‎คุณพระช่วย
‎ให้ตายสิ
‎ขอบคุณมากครับที่มา
‎เราตั้งใจจะถ่ายทำเมื่อปีที่แล้ว ‎ตั้งใจจะถ่ายทำเรื่องนี้เดือนพฤษภาคม ปี 2020
‎แต่ดันมีเรื่องซะก่อน
‎เราต้องเลื่อนออกไป ‎แต่สุดท้ายเราก็มาอยู่ที่นี่แล้ว
‎ในที่สุดเราก็ได้มา ผมอยากแสดงจะแย่แล้ว ‎หวังว่ามุกตลกคงยังไม่เชย
‎การแสดงครั้งนี้เกี่ยวข้องกับเบร็กซิต ‎และเรื่องที่ผมอยากพบเจ้าชายฟิลิป
‎เอาเลย มาลุยกัน
‎น่าจะดีครับ น่าจะสนุก
‎ผมชื่อฟิล หวัง เผื่อใครยังไม่รู้
‎ผมมาแล้ว ฟิลลี่ ฟิลลี่ หวัง หวังเจ้าเก่า ‎ในที่สุดก็มา
‎ฟิลลี่ ฟิลลี่ หวัง หวังเจ้าเก่า ‎ที่ลอนดอนฟัลเลเดียม
‎ดีใจจังที่ได้มาที่นี่ ‎ฟิล หวัง ผมเป็นลูกครึ่งครับ ทุกคน
‎ชื่อ "ฟิล หวัง" ก็คงบอกอยู่แล้ว
‎การประนีประนอมทางวัฒนธรรม ‎เกิดขึ้นที่นี่ ณ จุดหนึ่ง
‎ใช่ครับ พ่อผมเป็นชาวมาเลเซียเชื้อสายจีน ‎ก็เลยได้นามสกุล "หวัง"
‎และส่วนที่เหลือของร่างกายผม
‎พ่อผมเป็นชาวมาเลเซียเชื้อสายจีน ‎แต่แม่ผมเป็นคนปกติ
‎ใช่ครับ เหมือนเอาครีมเปรี้ยวผสมพริก
‎ไม่อยากให้พวกคุณลิ้นพอง ‎เพราะความเผ็ดร้อนของหวัง
‎แม่ผมก็เลยพกนมมาด้วย
‎คนขาวและเชื้อสายจีน นี่คือเชื้อชาติของผม ‎คนขาวและเชื้อสายจีน ฟิลและหวัง
‎คนขาวและเชื้อสายจีน
‎ผมคือเผ่าพันธุ์ทรงพลังที่สุดในโลก
‎ได้เชื้อชาติใหญ่ๆ มาทั้งนั้น
‎จับมาผสมรวมกัน ผมเป็นคนขาวและเชื้อสายจีน
‎มีคนพยายามบอกว่าผมเป็นชนกลุ่มน้อย
‎แต่ผมคิดว่า
‎"ฉันคือคนหมู่มากต่างหาก อีบ้า ‎ฉันเป็นคนขาวและเชื้อสายจีน"
‎คุณแตะต้องผมไม่ได้หรอก ผมคือเป๊ปซี่และโค้ก
‎ผมครองส่วนแบ่งตลาดเต็มที่
‎ที่ไหนก็มีขายหวัง ‎ผมเป็นคนขาวและเชื้อสายจีน ผมมีอยู่ทุกที่
‎หนีจากผมก็ไม่ได้ ผมอยู่ไปทั่ว
‎ฮัลโหล หนีห่าว
‎ผมคือเอเลี่ยนและพรีเดเตอร์
‎ผมเป็นคนขาวและเชื้อสายจีน ผมไม่เคยล้าสมัย
‎ไม่เคยล้าสมัยจริงๆ
‎ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นอีก 50 ปีข้างหน้า ‎หวังหรือฟิลก็ยังสบายดี
‎หรืออาจจะแค่หวัง
‎ดูจากสภาพแล้ว
‎รูปร่างหน้าตาอย่างผมถือว่าแปลกในเวลานี้
‎เมื่อเกิดการระบาดของโควิด ‎รูปร่างหน้าตาอย่างผมถือว่าแปลก
‎คนจีน กล้ามไม่มี
‎รูปร่างหน้าตาแบบคนจีนถือว่าแปลกในเวลานี้
‎เพราะการระบาดทำให้ชื่อเสียงของเราไม่ดี ‎จะพูดแบบนั้นก็ได้
‎ความจริงนั่นเป็นสิ่งสุดท้ายที่เราต้องการ ‎โดยเฉพาะในอังกฤษ
‎สิ่งสุดท้ายที่ชาวอังกฤษ ‎เชื้อสายจีนเอเชียตะวันออกต้องการ
‎ชาวอังกฤษเชื้อสายเอเชียตะวันออก ‎ชาวเอเชียตะวันออกในอังกฤษไม่โดดเด่นเลย
‎ถึงขั้นที่เราไม่มีคำว่า "คนเอเชีย" ด้วยซ้ำ
‎อย่างน้อยสถานที่ส่วนใหญ่ในโลก ‎จะมีคำว่า "คนเอเชีย" แต่ไม่ใช่ในอังกฤษ
‎ในอังกฤษ คำว่า "คนเอเชีย" ‎มักจะหมายถึงเอเชียใต้ ถูกมั้ยครับ
‎คนอินเดีย คนปากีสถาน ‎คนศรีลังกา คนบังกลาเทศ
‎ซึ่งก็ไม่เป็นไร
‎แต่มันไม่ครอบคลุมเอเชียอีกครึ่งนึง
‎ซึ่งผมขอบอกว่าเป็นครึ่งที่ใหญ่กว่า
‎ยังไม่ครอบคลุมเอเชียอีกครึ่งนึง
‎มีชาวเอเชียอยู่สองประเภทในโลก
‎ความจริงมีมากกว่าสอง แต่ผมไม่มีเวลาขนาดนั้น
‎โดยพื้นฐานแล้ว ‎มีชาวเอเชียอยู่สองประเภทหลักในโลก
‎มีชาวเอเชียคริกเก็ต
‎ฟังจากเสียงหัวเราะ ‎พวกคุณคงรู้แล้วว่าเป็นกลุ่มไหน
‎ชีวิตนี้พวกคุณไม่เคยได้ยินคำว่า ‎"ชาวเอเชียคริกเก็ต"
‎แต่คุณเข้าใจทันทีว่าผมหมายถึงใคร
‎เมื่อมีชาวเอเชียคริกเก็ตแล้ว
‎ก็มีชาวเอเชียกินของประหลาด
‎ผมอยู่ในกลุ่มชาวเอเชียกินของประหลาดครับ
‎ผมเป็นชาวเอเชียกินของประหลาดที่ภาคภูมิใจ
‎ผมกินของประหลาด
‎แต่การเป็นชาวเอเชียกินของประหลาด ‎ค่อนข้างน่าอึดอัดในเวลานี้
‎เพราะภัยพิบัติทั้งหมดเริ่มต้นด้วยสาเหตุนั้น
‎หนึ่งในพวกเรากินของประหลาดสุดโต่งเกินไป
‎หลังจากกินอย่างบ้าระห่ำมาหลายร้อยปี
‎เราเสี่ยงดวงและในที่สุดก็พลาด
‎เพราะปีกของค้างคาวแท้ๆ
‎มันแย่มาก ทำไมต้องเป็นตอนนี้ ‎ที่ผ่านมาก็ดีอยู่แล้ว
‎ผมเคยกินของประหลาดสมัยเด็ก ‎ไม่เคยมีเรื่องแบบนี้เกิดขึ้น
‎ช่วงที่เติบโตในมาเลเซีย ผมกินแต่ของประหลาด
‎ชอบซะด้วย ชอบกินของประหลาด
‎ผมกินปลาหมึกตากแห้ง
‎ผมกินหอยทากทะเลหยึยๆ จากเปลือกเลย
‎ผมกินแมงกะพรุน
‎ผมกินซุปไส้หมู
‎เรากินปลาทั้งตัวเป็นมื้อค่ำ ปลาทั้งตัว
‎น้องสาวผมจะพูดว่า "ฉันจองตาปลา"
‎ผมและน้องสาวอีกคนจะพูดว่า "ไม่ให้"
‎มันคือวัฒนธรรมที่แตกต่าง ‎ชาวตะวันตกจะจู้จี้นิดหน่อย
‎เรื่องขอบเขตความสุดโต่งของอาหาร
‎ส่วนในโลกตะวันออก ‎เราจะยอมรับอาหารพิสดารได้
‎ไม่มีที่ไหนมากไปกว่าจีน ประเทศจีนนั่นเอง
‎ผมได้เห็นด้วยตัวเองในจีน ‎ผมได้เห็นด้วยตัวเองในจีนเมื่อไม่นานนี้
‎ผมไปที่นั่นครั้งแรก ‎จีนแผ่นดินใหญ่ เจ้าเก่าของเอเชีย
‎ไชน่าทาวน์แบบเพิ่มขนาด จีนนั่นเอง
‎ตอนเริ่มต้นปี 2020 ผมต้องเดินทางไปจีน
‎ไม่เกี่ยวนะ ไม่ใช่เพราะผม
‎มองย้อนกลับไปถือว่าจังหวะไม่ดี แต่ไม่ใช่ผมนะ
‎ผมต้องไปจีนด้วยเรื่องงาน
‎และระหว่างอยู่ที่นั่น ผมต้องไปตลาดขายอาหาร
‎ฟังดูไม่ดีเลย ผมยอมรับก็ได้
‎ผมต้องไปตลาดขายอาหารในจีน
‎และพวกเขาขายอาหารว่างแบบจีนทุกชนิด
‎มีแผงขายบะหมี่ ซาลาเปา และนู่นนี่นั่น
‎แต่มีอยู่แผงนึงที่ขายของประหลาดเท่านั้น
‎หรือสัตว์แปลกๆ นั่นเอง ‎ทอดกรอบหรือย่าง แมลง ตั๊กแตน
‎มีกิ้งก่าเสียบไม้ตากแห้งด้วย
‎เหมือนกิ้งก่าตรึงกางเขนแบบนี้
‎พอคนเดินผ่านก็จะพูดว่า ‎"ผมขอกิ้งก่าพระเยซูหน่อยครับ"
‎"ขอพระทรมานของกิ้งก่าไม้นึง ขอบคุณ"
‎มีงูขดเหมือนไส้กรอกและเสียบไม้
‎แน่นอนว่าผมกินด้วย
‎ผมกินแมงมุมทารันทูลาทั้งตัวเสียบไม้ แบบนั้นเลย
‎พยายามแบ่งทีละครึ่ง ‎เหนียวอย่างไม่น่าเชื่อ ทารันทูลา
‎ผมก็เลยต้องกลืนทีเดียวทั้งตัว ‎คนจริงก็แบบนี้แหละ
‎ผมกินตะขาบด้วย
‎ข้อดีของตะขาบก็คือ ‎มีน่องให้แทะเยอะมากสำหรับทุกคน
‎ผมกินแมลงสาบย่างสองตัว ‎แต่พวกมันปรับตัวเก่งครับ
‎คลานออกมาจากก้นผม
‎พวกมันได้ครองโลกสืบไปแน่
‎นี่เป็นเรื่องของวัฒนธรรมครับ ‎ความแตกต่างทางวัฒนธรรม
‎อย่างเช่นในโลกตะวันตก ‎ผมรู้จักกลอนสำหรับเด็กบทนั้น
‎"ฉันรู้จักหญิงชราที่กลืนแมลงวัน
‎ฉันไม่รู้ว่าเธอกลืนแมลงวันทำไม ‎เธออาจจะตายก็ได้"
‎มันแฝงอารมณ์ขัน
‎และในบทกวีสำหรับเด็กนี้ ‎หญิงชรากินสัตว์ใหญ่มากขึ้นเรื่อยๆ
‎เพื่อจับสัตว์ตัวที่เธอกินเข้าไปก่อนหน้า ‎และเธอนึกเสียใจที่กลืนเข้าไป
‎ตอนแรกเธอกลืนแมลงวันเพราะความพลาดพลั้ง
‎แล้วเธอก็กลืนแมงมุม… ผมรู้ว่ารสชาติเป็นยังไง
‎เพื่อตามเข้าไปจับแมลงวัน
‎จากนั้นเธอก็กลืนนกเพื่อไปจับแมงมุม ‎ตามด้วยแมวเข้าไปจับนก
‎ตามด้วยหมาเข้าไปจับแมว ‎ตามด้วยม้าเข้าไปจับหมา
‎ในโลกตะวันตก ‎บทกวีสำหรับเด็กนี้เป็นนิทานสอนใจ…
‎ว่าบางครั้งวิธีแก้ไขอาจแย่กว่าปัญหา
‎ในประเทศจีน นี่คือเมนูระดับดาวมิชลิน
‎ซึ่งต้องยอมรับว่าของหวานจานใหญ่ทีเดียว
‎ม้า
‎"เราจะกินตัวนั้น สองช้อนก็พอ ขอบคุณ"
‎มันเป็นแค่ความแตกต่างทางวัฒนธรรม
‎แต่ไม่มีเหตุผลที่เราควรเหยียดเชื้อชาติ ‎เพราะเรื่องนั้น
‎เหยียดเชื้อชาติเพราะโควิดรึเปล่า ‎ผมไม่อยากให้เหยียดเพราะโควิด ขอบคุณ
‎ผมกลัวการเหยียดเชื้อชาติเพราะโควิด ‎ไม่อยากโดนแบบนั้น ผมกลัวครับ
‎แม้แต่ตอนอยู่บ้านคนเดียว เวลาได้ยินเสียงดัง ‎ผมจะคิดว่า "พวกเหยียดเชื้อชาติรึเปล่า"
‎"ฉันเปิดหน้าต่างทิ้งไว้รึเปล่า ‎พวกเหยียดเชื้อชาติเข้ามาเหรอ"
‎ขนาดผมอยู่บ้านคนเดียวกับอุปกรณ์ทั้งหลาย ‎ผมยังไม่ไว้ใจอุปกรณ์เลย
‎อุปกรณ์ของผมก็เหยียดเชื้อชาติ ‎โดยเฉพาะโทรศัพท์
‎ผมคิดว่าโทรศัพท์ของผมเหยียดเชื้อชาติแน่นอน ‎วันก่อนผมใช้โทรศัพท์
‎และผมพิมพ์คำว่า "นาซี" ในโทรศัพท์
‎คุณไม่ต้องรู้เหตุผลหรอก
‎ผมพิมพ์คำว่า "นาซี" ในโทรศัพท์
‎ตัวพิมพ์เล็กหมด "น-า-ซี" ตัวพิมพ์เล็กหมด
‎ตอนนั้นผมรีบอยู่
‎คุณคงรู้เวลาส่งข้อความลามก
‎ต้องรีบหน่อย
‎เดี๋ยวจะหมดอารมณ์ซะก่อน
‎ผมก็เลยพิมพ์ในโทรศัพท์ "น-า-ซี" ‎ตัวพิมพ์เล็กหมด
‎แล้วจู่ๆ โทรศัพท์ผมก็แก้ไขอัตโนมัติ
‎เปลี่ยน "เอ็น" ตัวแรกเป็นตัวพิมพ์ใหญ่
‎เหมือนจะบอกว่า
‎"นี่
‎หัดเคารพกันซะบ้าง
‎นายกำลังพูดถึงนาซีอยู่นะ…
‎ฟิล วอนด์"
‎ผมมีโทรศัพท์ฝ่ายขวาจัด ‎ที่คิดว่าผมเป็นนักมายากลน่าขนลุก แย่ชะมัด
‎ยุคนี้น่ากลัวครับ ‎แต่ไม่ใช่ยุคน่ากลัวที่สุดเท่าที่เราเคยมีชีวิตอยู่
‎ไม่เชิงเป็นยุคน่ากลัวที่สุดเท่าที่เราเคยมีชีวิตอยู่
‎แต่เพราะความเป็นนามธรรมของภัยคุกคามใหม่
‎ซึ่งผลักดันให้เราคลุ้มคลั่ง ‎มันเป็นนามธรรมมาก ไวรัสที่มองไม่เห็น
‎เป็นนามธรรมมากจนบางคนไม่เชื่อว่ามันมีจริง
‎ภัยคุกคามและอันตรายเป็นนามธรรมมากขึ้น ‎เมื่อศตวรรษที่ 21 ดำเนินต่อไป
‎ทำให้เรายิ่งคลุ้มคลั่งมากขึ้น
‎ตอนเริ่มต้นของศตวรรษนี้
‎ภัยคุกคามและอันตรายเป็นเรื่องจริง ‎เป็นรูปธรรมและจับต้องได้
‎หลังจากวินาศกรรม 11 กันยายน ‎สงครามต่อต้านการก่อการร้าย
‎ภัยคุกคามที่มีคนบอกให้เราระวัง ‎เป็นแค่คนหนึ่งคน
‎ซึ่งมัดระเบิดติดตัว
‎เขาจะเดินเข้ามาและพูดว่า
‎"ผมมีระเบิดติดตัว ทุกคน
‎ผมมีระเบิดติดตัวและผมชอบมาก บอกตามตรง"
‎เมื่อเราเห็นเขาก็จะคิดว่า ‎"โอเค อย่าเข้าใกล้หมอนั่น"
‎แก้ปัญหาได้แล้ว
‎ภัยคุกคามชัดเจนและจับต้องได้
‎แล้วภัยคุกคามก็เริ่มเป็นนามธรรม
‎สิ่งของอย่างต่อไปที่มีคนบอกให้เราระวัง ‎ก็คือสัมภาระไม่มีเจ้าของ
‎จำสัมภาระไม่มีเจ้าของได้มั้ยครับ
‎ผมโหยหายุคสมัยของสัมภาระไม่มีเจ้าของ
‎เราหมกมุ่นกับสัมภาระไม่มีเจ้าของอยู่พักหนึ่ง
‎กลางทศวรรษ 2000 ‎คือยุคทองของสัมภาระไม่มีเจ้าของ
‎สิ่งเดียวที่เราสนใจตอนนั้น สัมภาระไม่มีเจ้าของ
‎สัมภาระไม่มีเจ้าของ ‎และละครเรื่อง "มัลคอล์มอินเดอะมิดเดิล"
‎ตอนนั้นมีแค่พัสดุอย่างเดียว
‎ไม่มีคนมาเกี่ยวข้อง
‎ตอนนั้นมีแค่พัสดุอย่างเดียว
‎ขึ้นอยู่กับเราที่จะประเมิน ‎ระดับการให้ความสนใจของแต่ละชิ้น
‎ความรับผิดชอบตกเป็นของประชาชน
‎เราทุกคนยังต้องดำรงชีวิต
‎แต่ตอนนั้นเรากลับมีภาระ ‎จากอาชีพที่สองซึ่งไม่ให้ค่าตอบแทน
‎ในฐานะนักสอดส่องพัสดุ
‎เราพยายามเต็มที่ แต่มันก็น่ากลัว
‎เราออกไปนอกบ้าน ‎ดำรงชีวิตช่วงกลางทศวรรษ 2000
‎อยู่ในห้องสมุดหรืออินเทอร์เน็ตคาเฟ่
‎และบางครั้งเราจะเห็นกระเป๋าเป้วางอยู่บนพื้น
‎และเราจะสติแตก
‎เราจะคิดว่า…
‎"นั่นมันสัมภาระนี่นา"
‎"แถมยังไม่มีเจ้าของด้วย"
‎"เร็วเข้า ใครก็ได้ดูแลที"
‎พอมีคนมาดูแล เราจะคิดว่า "เกือบไปแล้ว"
‎แต่ภัยคุกคามก็ยังเป็นนามธรรมมากขึ้น
‎เมื่อมีอินเทอร์เน็ต ชีวิตเข้าสู่โลกออนไลน์
‎สิ่งที่เราถูกบอกให้ระวัง ‎คือบอต แฮกเกอร์ และชาวรัสเซีย
‎แล้วเราก็ได้รู้ว่าไม่มีใครทำเครื่องหมาย ‎ตรงช่อง "ฉันไม่ใช่หุ่นยนต์" ได้เลย
‎ดูเหมือนปัญหาจะคลี่คลายแล้ว
‎พอมาถึงโคโรนาไวรัส
‎ภัยคุกคามเป็นนามธรรมที่สุดเท่าที่เคยมีมา ‎ตอนนี้ภัยคุกคามก็คือ…
‎พื้นผิว
‎"ระวังพื้นผิวนะ ทุกคน"
‎"คุณน่าจะปลอดภัย ‎ตราบใดที่คุณไม่ได้เข้าใกล้พื้นผิว
‎สุดท้ายมันก็เล่นงานคุณ"
‎มันน่ากลัวเมื่อรู้ว่าตอนดูข่าวอยู่บ้านคนเดียว ‎ผมจะคิดว่า "แย่แล้ว พื้นผิว"
‎ผมรีบตรวจดูแฟลตของตัวเอง ‎พื้นผิวเต็มไปหมดเลย
‎ที่นั่นเป็นกับดักมรณะ
‎ไม่ยักรู้ว่าผมอยู่ในหนังเรื่อง "ซอว์ ภาคสาม"
‎แม้แต่ตอนนี้ผมยังกลัวเลยครับ
‎เพื่อนผมถามว่า ‎"นี่ ฟิล อยากแวะมากินมื้อค่ำในสวนมั้ย"
‎ผมตอบว่า "นายช่วยตรวจสอบดูหน่อย
‎ที่นั่นมีพื้นผิวรึเปล่า
‎เราจะกินมื้อค่ำบนอะไร ‎โต๊ะเหรอ นายพยายามจะฆ่าฉันรึไง
‎นายมันการ์ดตกแล้ว เพื่อน"
‎ยุคนี้น่ากลัวครับ
‎ผมรู้สึกกลัวมากขึ้นเรื่อยๆ
‎พอแก่ตัวลง คุณอาจกลัวมากขึ้นตามอายุ
‎การแก่ตัวลงก็เป็นเรื่องน่ากลัวอยู่แล้ว
‎ให้ตายสิ นึกว่าอย่างน้อยจะหักลบปีนี้ได้ ‎ไม่ไหว แก่ลงอีกแล้ว
‎แก่หงำเหงือกเลย
‎ปีนี้ผมแก่มาก
‎ไม่รู้ว่าพวกคุณเป็นยังไง แต่ผมแก่ลงเมื่อไม่นานนี้
‎ปีนี้ผมแก่มาก ปีนี้ทำลายสถิติส่วนตัวแล้ว
‎ผมแก่มาก อายุครบ 31 ปีนี้
‎ผมรู้ มันน่ารังเกียจ คุณพูดถูก ผมต้องล้มป่วยแน่
‎แก่มาก อายุตั้ง 31
‎ผมเจอล็อกดาวน์ตอนอายุ 19 ‎ตอนนี้ผม 31 แล้ว น่ากลัวมาก
‎แย่มาก แก่ชะมัดเลย
‎อายุ 31 เรื่องบ้าบอนี้กำลังจะจบแล้วครับ ทุกคน
‎นี่เป็นการแสดงสั่งลาของผม
‎คุณพระช่วย เคาะประตูนรกแล้ว
‎ผมอายุ 31 แก่มาก
‎เรื่องนี้อาจทำให้บางคนหงุดหงิด
‎ผมขึ้นมาบนเวทีและพูดว่า ‎"ผมอายุ 31 แก่มากแล้ว"
‎จะมีผู้ชมสองคนที่พูดว่า ‎"โธ่ 31 ยังไม่แก่ซะหน่อย
‎เงียบไปเลย แค่ 31 เอง
‎ยังเป็นเด็กน้อย
‎อายุครบ 31 ขอทีเถอะ"
‎แต่ยังไงก็แก่มากอยู่ดี เพราะงั้น…
‎ไม่ได้ทำให้ผมรู้สึกดีขึ้น
‎พวกเขาอาจจะอายุ 43 ผมไม่สนหรอก
‎ขอโทษด้วยที่ผมไม่สบายใจ ‎เมื่อความตายแสดงสีหน้าริษยา
‎คุณมากูและแม็กกี้ สมิทคงคิดว่าผมเป็นเด็กน้อย
‎เยี่ยมเลย
‎ผมรู้ว่า 31 ยังไม่ "แก่" ถึงขนาดนั้น
‎แต่ก็ไม่ใช่ "เด็ก" อีกต่อไป
‎มันไม่ได้มาพร้อมกับความตื่นเต้นของวัย 20
‎อายุ 31 เป็นวัยที่ค่อนข้างจริงจัง ‎หนึ่งในวัยจริงจังอันดับแรกๆ
‎ชีวิตเริ่มลำบากตอนอายุ 31 ทุกอย่างเริ่มจริงจัง
‎คนเราเริ่มยึดมั่นกับสิ่งที่เป็นระยะยาว
‎ผมมาถึงวัยที่เพื่อนทุกคนเริ่มมี…
‎พอดแคสต์
‎ผมก็เลยต้องมีเพื่อให้ตามทันคนอื่น
‎แต่ผมยังไม่พร้อม
‎อายุ 31 ร่างกายผมกำลังเสื่อมสลาย ‎ร่างกายทรุดโทรมอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้
‎ยุบเป็นก้อนเนื้อที่น่ารังเกียจ ร่างกายนี้
‎แย่มาก และมีแต่จะแย่ลงทุกวัน
‎ทุกวันผมตื่นขึ้นมาพร้อมรูรั่วใหม่บนเรือ
‎มันไม่สมเหตุสมผลอีกต่อไปแล้ว ‎เรื่องบ้าบอที่เกิดขึ้นกับร่างกายผม
‎มันเคยสมเหตุสมผล
‎สมัยก่อนเวลาเดินสะดุดปลายเท้า ‎ผมจะเจ็บนิ้วเท้า
‎มันเป็นเหตุและผลชัดเจน
‎ตอนนี้ร่างกายผมข้ามขั้นตอนแรก
‎ข้ามไปเจ็บเลยโดยไม่มีเหตุผล
‎ผมได้แต่คิดว่า "เพราะอะไรกัน"
‎และร่างกายผมจะตอบว่า "ไปตายซะ"
‎ตอนนี้ร่างกายผมด้นสดเหมือนเพลงแจ๊ส
‎ไม่จำเป็นต้องสมเหตุสมผลแล้ว ‎เหมือนวันก่อนที่ผมตื่นนอน
‎ปรากฏว่าผมเจ็บไข่ข้างนึง
‎อยู่ๆ ก็เจ็บ ผมไม่ได้ทำอะไรเลย ‎ผมไม่ควรต้องเจ็บ
‎เมื่อคืนผมไม่ได้เข้านอนและทำแบบนี้ซะหน่อย
‎ตอนนี้ผมผ่อนคลายแล้ว
‎ผมไม่ทำแบบนั้น
‎แต่จู่ๆ ก็เจ็บไข่ข้างนึงตอนเช้า
‎คงเหนื่อยเพราะนอนหลับยาวมั้ง
‎ตอนนี้ผมเป็นแบบนั้น เหนื่อยจากการพักผ่อน
‎ผมปวดหลัง อายุ 31 ปวดหลังซะแล้ว
‎ความจำของผมไม่ดีเหมือนแต่ก่อน
‎หรืออาจจะเหมือน ผมไม่มีทางรู้ได้เลย
‎บางทีมันอาจเหมือนเดิม แต่ผมลืม
‎ตอนนี้ผมตดเหม็นมาก ตดเหม็นจริงๆ
‎ผมคิดว่าเมื่อก่อนก็ตดเหม็นแล้วนะ
‎ถ้าเพียงแต่หวังวัยหนุ่มรู้ว่า…
‎ตดของเขาหอมหวนแค่ไหน
‎ผมน่าจะสูดดมมันตอนที่ยังมีโอกาส
‎ตอนนี้ตดของผมมีวิวัฒนาการแล้ว
‎ตอนนี้ผมตดเหม็นมากจริงๆ ‎ถึงจะเสียงเบาลงก็เถอะ เรื่องนี้ต้องยอม
‎ผมตดเสียงเบาลง แต่มันแย่กว่า
‎สำหรับพวกคุณ
‎ตดสมัยหนุ่มของผมเสียงดังและโดดเด่น
‎แต่สุดท้ายก็ดีต่อจมูก
‎พวกมันไม่คิดจะทำร้ายใคร ตดสมัยหนุ่มของผม
‎มันแค่เรียกร้องความสนใจ ตดสมัยหนุ่มของผม
‎มันเหมือนดอกไม้ไฟ ตดสมัยหนุ่มของผม
‎แล้วชาวจีนก็จะพากันพูดว่า "เย่
‎ขอให้โชคดี
‎ขอให้โชคดีสำหรับปีหน้า"
‎ตอนนี้ตดของผมเหมือนแก๊สรั่วอย่างเงียบๆ ‎จากโรงงานเคมีร้าง
‎ค่อยๆ ทำให้น้ำใต้ดินเป็นพิษ
‎ฆ่าสุนัขในท้องถิ่น น่ากลัวมาก
‎ตดของผมน่ากลัวจริงๆ ‎มันน่ารังเกียจมาก แย่มากครับ
‎พวกคุณเคยตดเหม็นมาก
‎จนสัญญาณไวไฟลดไปขีดนึงรึเปล่า
‎ผมสาบานว่าเมื่อวันก่อน…
‎สาบานต่อพระเจ้า ผมอยู่บ้านและตดออกมา
‎แล้วเน็ตฟลิกซ์ก็ภาพมัวไปแป๊บนึง
‎เวลาที่ภาพแตกเป็นพิกเซลแล้วคุณร้องว่า ‎"ไม่เอาน่า"
‎ร่างกายเปลี่ยนไป ผมเดาว่าร่างกายเปลี่ยนไป
‎อายุ 31 ร่างกายของผมเปลี่ยน ‎ความคิดก็เปลี่ยน จิตวิญญาณก็เปลี่ยน
‎บุคลิกของผมเปลี่ยนไปเยอะ ความคิดเห็นด้วย
‎ความเชื่อทางการเมืองของผมเปลี่ยนไป ‎เปลี่ยนจากสองปีก่อนเยอะ
‎ผมเคยคิดว่าตัวเองฝักใฝ่สังคมนิยม ‎นั่นคือผม เมื่อสองปีก่อน
‎ฟิลลี่ ฟิลลี่ หวัง หวังน้อยสวมหมวกสีแดง
‎"ผมฝักใฝ่สังคมนิยม
‎แบ่งของเล็กน้อยให้ทุกคน ดูเหมือนยุติธรรมดี
‎ทำให้ทะเลเป็นสมบัติของชาติ
‎ใช่แล้ว ผมฝักใฝ่สังคมนิยม"
‎แต่มองย้อนกลับไป ผมรู้ตัวว่า
‎ผมแค่ไม่มีเงิน
‎ตอนนี้ผมมีเงินแล้ว ‎ผมไม่แบ่งให้ใครหรอก ของผมทั้งนั้น
‎ถอยไป พวกคอมมิวนิสต์โสโครก
‎หวังเป็นคนหาเงิน
‎ดูเหมือนทุนนิยมจะเป็นเรื่องยอมรับได้เมื่อคุณมีทุน
‎เบาะแสอยู่ในชื่อของมันมาตลอด
‎ตอนนี้ผมแค่อยากรวย
‎ผมเคยต้องการให้โลกสงบสุข ‎แต่ตอนนี้ผมแค่อยากรวย
‎และผมรู้ว่าการแสวงหาเงินเพื่อตัวเอง ‎ไม่มีความหมายมากนัก
‎แต่ความซื่อตรงเป็นการแสวงหาที่มีความหมาย
‎และถ้าผมกำลังพูดตามตรง
‎ผมแค่อยากรวยครับ
‎ผมแค่อยากรวย ความจริงผมรวยอยู่แล้ว
‎พูดตามหลักแล้ว ทุกคนรวยกันหมด
‎เมื่อเทียบกับมาตรฐานของโลก ‎ทุกคนในห้องนี้คือเบซอสชัดๆ
‎ทุกคนในห้องนี้คือเนบูคัดเนสซาร์ ‎ตามมาตรฐานของโลก
‎ผมไม่สนใจเรื่องมาตรฐานของโลก
‎พวกคุณเคยออกไปท่องโลกรึเปล่า
‎โลกนี้ช่างสกปรก
‎เราไม่ได้อาศัยอยู่ในโลก
‎เราอาศัยอยู่ในอังกฤษ
‎เราอยู่สุดขอบของโลก ‎มองประเทศอื่นและได้แต่ผิดหวัง
‎ผมไม่อยากร่ำรวยในระดับโลก ‎แค่มีสิบปอนด์ก็ถือว่ารวยแล้ว
‎ผมไม่อยากร่ำรวยในระดับโลก ‎ผมอยากร่ำรวยแบบเหมาะสม ร่ำรวยแบบอังกฤษ
‎และไม่ใช่แค่ของชิ้นใหญ่ที่เห็นได้ชัด
‎ไม่ใช่รถยนต์ บ้าน ‎หรือการฆ่าคนแล้วไม่ต้องชดใช้ความผิด
‎เรื่องพวกนั้นก็ดีอยู่ ‎แต่ผมอยากร่ำรวยในเรื่องเล็กๆ
‎เรื่องเล็กน้อยที่ทำให้ความร่ำรวยแสนวิเศษ
‎อย่างเช่นผมอยากส่งแชมเปญขวดนึง ‎ข้ามฟากภัตตาคาร
‎ให้คนรู้จักที่ยังไม่เห็นว่าผมอยู่ที่นั่น
‎นั่นเป็นเรื่องที่มีแต่คนรวยทำเท่านั้น
‎ผมเคยเห็นในหนัง และหวังอยากทำบ้าง
‎พวกเขานั่งอยู่ตรงโน้น
‎นั่งเศร้าสร้อยกินปลาอยู่คนเดียว
‎และพวกเขาไม่มีแชมเปญดื่ม
‎จู่ๆ บริกรก็โผล่มา
‎"ขวดนี้มาจากสุภาพบุรุษทางโน้น
‎คนที่สวมชุดกระต่ายเต็มตัว"
‎ผมรวย ผมจะสวมอะไรก็ได้
‎คุณไม่เห็นความร่ำรวย ‎จนกว่าคุณจะเห็นผู้ใหญ่เต็มตัวเปิดหูกระต่าย
‎ท่ามกลางร้านเบลลาอิตาเลียอันคับคั่ง
‎อู้หล่าล้า
‎คู่เดตของผมคงประทับใจ
‎กลับมาที่ฉากออกเดตครับ ‎กลับมาโสดอีกครั้ง ใช่แล้ว
‎หนุ่มโสด ตอนนี้โสดแล้ว
‎เลิกกับแฟนสาว วิธีกลายเป็นโสดที่ดีเยี่ยม
‎และปรากฏว่ามีประสิทธิภาพอย่างยิ่ง
‎และออกเดตอีกครั้ง ออกเดตมากเกินไป
‎ออกเดตมากเกินไปเยอะ ออกเดตมากเกินไป
‎ออกเดตมากเกินไป เหมือนวิ่งไล่งับหางตัวเอง
‎วิ่งด้วยความสุขที่ลวงตา
‎ซึ่งกลายเป็นการก้าวถอยหลังไปเรื่อยๆ
‎ผมพยายามชดเชยบางอย่างด้วยการออกเดต
‎ผมพยายามชดเชยให้กับสิ่งที่ผมมองว่า ‎เป็นวัยหนุ่มแห้งเหี่ยว
‎แบบว่า ไม่ใช่สมัยเด็กๆ นะครับ
‎แบบนั้นคงดีที่สุดแล้ว ช่างเถอะ
‎แต่เป็นช่วงต่อมา ‎อย่างเช่นวัยรุ่นตอนปลาย หรือวัย 20 ต้นๆ
‎ช่วงเวลาในชีวิตที่คุณควรจะออกเดต ‎เพื่อให้หายหมกมุ่น
‎แค่ลุกขึ้นมาลุยและแอ้มสาวไปเลย
‎ลองผิดลองถูก แอ้มสาวไปเลย
‎แอ้มสาวจนคุณได้สติ
‎ก้าวต่อไปหางานทำ ‎ซื้อรถห้าประตูราคาที่เหมาะสม
‎ผมไม่เคยทำแบบนั้น ‎ผมไม่เคยคว้าโอกาสอย่างเต็มที่แบบนั้น
‎มหาวิทยาลัยเป็นสังคมใหญ่ ‎แต่ผมไม่มีเซ็กซ์สมัยเรียนมหาวิทยาลัย
‎ด้วยเหตุผลเรื่องศาสนา
‎พระเจ้าเกลียดผม
‎ผมพยายามชดเชยเรื่องนั้น
‎ผมพยายามชดเชยความบกพร่องทางเพศที่ผมรู้สึก
‎หนี้สินทางเพศที่ผมก่อไว้
‎อัตราดอกเบี้ยที่ผมจ่ายไม่ทัน
‎พอกพูนอยู่ในบัญชีธนาคารของหวัง
‎จริงอยู่ว่าการชดเชยเป็นครั้งคราวก็สนุกดี
‎แต่มันไม่ใช่การดำรงชีวิตที่สมเหตุสมผล
‎ผมเล่นแอปหาคู่ชื่อดังด้วย ‎แอปหาคู่ชื่อดัง ต้องเข้าแอปครับ
‎มันอาจเป็นวิธีการที่น่าหดหู่ ‎ผมค้นพบหลุมแห่งความสิ้นหวัง
‎ผมไม่รู้ว่าตัวเองอยู่ต่ำพอจะคลานเข้าไปรึเปล่า ‎เข้าแอปหาคู่
‎อย่างเช่นคุณเคยปัดขวา
‎ตอนเห็นภาพหมู่มั้ยครับ
‎โดยที่ไม่รู้ว่าอีกฝ่ายคือคนไหนเพราะคิดว่า
‎"คนไหนก็ได้ เอาเถอะ
‎ฉันจะออกเดตใครก็ตามที่มีเงินไปทริปเล่นสกี"
‎มีหมาพันธุ์ลาบราดอร์อยู่ในภาพ
‎"ฉันเอาหมาก็ได้ ช่างเถอะ ‎ขนของมันดูสุขภาพดี"
‎ผมคิดว่าผู้ยากไร้คงไม่มีสิทธิ์เลือก
‎และผู้ชายเอเชียตะวันออกอย่างเรา ‎ต้องลำบากบนแอปหาคู่
‎นี่คือปรากฏการณ์ที่บันทึกไว้แล้ว
‎ผู้ชายเอเชียตะวันออกลำบากที่สุด ‎เวลาเล่นแอปหาคู่
‎ในโลกตะวันตก
‎ผมคิดว่าคนเกาหลี พวกเขาโอเค
‎แต่ในโลกตะวันตก ‎ผู้ชายเอเชียตะวันออกหรือผู้ชายจีน
‎เราไม่ค่อยถูกมองว่าเป็นตัวเลือกที่ดีหรือเร้าใจ
‎ภาพลักษณ์ของเราไม่เป็นแบบนั้น ‎ในวัฒนธรรมสาธารณะและในสื่อ
‎เราไม่เคยเป็นผู้ชายเซ็กซี่
‎ปกติแล้วภาพลักษณ์ของเราคือคนโง่ฟันยื่น
‎ซึ่งส่วนใหญ่แล้วเป็นพวกไร้เพศ ‎หรือไม่สนใจเรื่องเพศอย่างสิ้นเชิง
‎ซึ่งบ้าบอมากครับ เมื่อดูจาก…
‎จำนวนชาวจีนที่มีอยู่
‎ประชากร 1,400 ล้านคน ‎ทั้งที่มีนโยบายลูกคนเดียว
‎พวกเราอึ๊บเก่งมากจนต้องมีกฎควบคุม
‎ไม่มีประเทศไหนเจอกฎแบบนี้
‎แต่ภาพลักษณ์ด้านลบของคุณก็ยังอยู่
‎แต่ผมเข้าใจครับ ผมไม่ได้โมโหเรื่องนี้
‎รสนิยมด้านสุนทรีย์ของวัฒนธรรม ‎มาตรฐานความงามของมัน
‎เป็นเรื่องยากที่จะเปลี่ยนแปลง ‎และก่อตัวด้วยปัจจัยหลายอย่าง
‎สิ่งที่สังคมมองว่าสวยงาม ‎มาจากการแต่งหน้าในวัฒนธรรมของตัวเอง
‎มาจากวรรณกรรม ภาษา และบทกวี
‎และผมว่าบางครั้งภาษาอังกฤษ
‎ก็ไม่ได้เพียบพร้อมในการบรรยาย ‎ความงามของผู้ชายเอเชียตะวันออก
‎ตัวอย่างเช่น เรามีตาสีเข้มมาก ถูกมั้ย
‎ผู้ชายเอเชียตะวันออกมีตาสีเข้มมาก
‎บางคนมีตาสีเข้มมาก บางคนมีตาสีดำ
‎ตาสีดำสนิท
‎เหมือนงูเลย
‎ผมไม่รู้ว่าคุณเคยลองรึยัง
‎แต่มันยากมากที่จะบรรยายอย่างโรแมนติก
‎อย่างน้อยก็ในภาษาอังกฤษ
‎เกี่ยวกับตาสีดำ
‎ถ้าคุณมีตาสีฟ้า ตาสีเขียว ‎แบบนั้นก็ดีครับ ง่ายเลย
‎"อ้าว คุณมีตาสีเขียวเหรอ ‎เหมือนมรกตบริสุทธิ์เลย
‎อ้าว คุณมีตาสีฟ้าเหรอ
‎เวลามองตาคุณ ‎เหมือนฉันแหวกว่ายอยู่ในมหาสมุทร"
‎อะไรก็แล้วแต่
‎ตาสีดำ คุณพูดอะไรเกี่ยวกับตาสีดำได้ล่ะ
‎"อ้าว คุณมีตาสีดำ มันทำให้ฉันนึกถึง
‎ความตาย
‎มันคือขุมนรกอันไม่สิ้นสุด
‎เวลาฉันมองตาคุณ เหมือนฉันหลับตาอยู่เลย"
‎แต่ผมคิดว่าตัวเองก็พอไหวครับ
‎ผมเคยเดตกับสาวสวยมาบ้าง
‎แต่ไม่มีลูกมาอวดเป็นโบนัสนะครับ ‎ไม่มีลูก ไม่มีนโยบายลูกคนเดียวที่นี่นะ
‎ผมไม่มีลูก แฟนเก่าผมกินยาคุมกำเนิดแบบเก่า
‎มีใครชอบมั้ยครับ ใครชอบกินยาคุมกำเนิดบ้าง
‎ผมต้องขอบคุณแฟนเก่าที่กินยาคุมกำเนิด
‎ต้องขอบคุณผู้หญิงทุกคนที่กินยาคุมกำเนิดแบบเก่า
‎ขอบคุณมากครับ ใช่แล้ว
‎ในนามของผู้ชายทั้งหลาย
‎ขอบคุณ
‎เราซาบซึ้งมาก
‎คุณยอมเสียสละเพื่อทีม เราไม่มองข้ามแน่
‎คุณทำได้ดีแล้ว พยายามต่อไป
‎แต่ก็ยังไม่ยุติธรรมที่คุณผู้หญิง ‎ต้องลงมือทำเป็นส่วนใหญ่
‎เพราะใช่ว่าจะไม่มีการพัฒนา ‎ของผู้ชายมาแล้ว มีนะครับ
‎เราแค่ไม่ได้บอกคุณ
‎ผู้ชายอย่างเราเจ้าเล่ห์แบบนั้นแหละ
‎คุณถึงได้รักพวกเราไง
‎ใช่ครับ มีการผลิตยาคุมกำเนิดผู้ชาย ‎เมื่อสองปีก่อน
‎พวกเขาคิดค้นยาคุมกำเนิดสำหรับผู้ชาย
‎แต่กลุ่มทดสอบกลับพบว่ายานั้น
‎เปลี่ยนแปลงสารเคมีในร่างกาย
‎ทำให้พวกเขารู้สึกซึมเศร้านิดหน่อย
‎พวกเขาก็เลยคิดว่า…
‎"คงยังไม่พร้อมหรอก
‎ผู้หญิงกินยาคุมกำเนิดต่อได้ เรามองว่าดีอยู่แล้ว"
‎วิธีแก้ปัญหาเชิงกลไกถูกพัฒนามาสำหรับผู้ชาย
‎มีอุปกรณ์เล็กๆ เหมือนจุกไม้ก๊อก… ตรงนั้น
‎ตรงนั้น เหมือนเป็นขดลวด ตรงนั้น
‎จุกไม้ก๊อกและขดลวด ‎เหมือนชื่อหนังสือสำหรับเด็กเลย ตรงนั้น
‎จุกไม้ก๊อกเล็กๆ ที่พวกเขาใส่ลงไป
‎ใช้กำลังหน่อยก็ได้ผลแล้ว ตรงนั้น
‎จุดไม้ก๊อกที่พวกเขาใส่ในท่อ
‎มันจะอุดตรงนั้นและทำให้นักว่ายน้ำ ‎หลุดออกมาไม่ได้
‎เหมือนกั้นพรมแดนไว้ ตรงนั้น
‎เหมือนส่งเจ้าหน้าที่ตรวจคนเข้าเมือง ‎ที่เข้มงวดเข้าไป
‎"พาสปอร์ตหมดอายุแล้ว"
‎พวกเขาต้องว่ายน้ำกลับไปและ…
‎ผมพูดเรื่องตัวอสุจิได้ดีครับ
‎ไม่รู้เหมือนกันว่าทำไม
‎ความจริงผมก็มาจากตัวอสุจิครึ่งนึง
‎จากฝั่งของพ่อ ถ้าพวกคุณสงสัย
‎แต่ก็เหมือนเดิมครับ ‎ผู้ชายมองว่าวิธีนี้รุกล้ำไปหน่อย ก็เลย…
‎พวกเขาคิดว่า ‎"ผู้หญิงใช้ยาฝังคุมกำเนิดก็ได้นี่นา"
‎ไม่ยุติธรรมๆ คุณผู้หญิงทั้งหลาย
‎ผมเข้าใจดี ผู้ชายอย่างเราควรช่วยบ้าง
‎เราควรช่วยแบกรับภาระนั้น ‎แบ่งเบาปริมาณ ขอโทษที่เล่นคำนะครับ
‎แต่มีปัญหาที่รับมือยาก ‎เกี่ยวกับการคุมกำเนิดของผู้ชาย
‎ซึ่งดูเหมือนจะไม่มีใครในอุตสาหกรรมนี้พูดถึงเลย
‎ปัญหาที่รับมือยากเกี่ยวกับการคุมกำเนิดของผู้ชาย
‎นั่นคือ ต่อให้ผู้ชายยอมทำแบบนั้น
‎ด้วยเจตนาอันดีที่สุด จะมีผู้หญิงคนไหนเชื่อเขาล่ะ
‎จริงมั้ย ต้องอาศัยความเชื่อใจเยอะ ‎สำหรับการคุมกำเนิดที่มองไม่เห็น
‎ความเสี่ยงมากมาย ‎ไม่มีความเสี่ยงเรื่องไหนตกเป็นของผู้ชายเลย
‎ผู้หญิงเป็นฝ่ายตั้งท้องและต้องรับมือ ‎ส่วนผู้ชายก็หนีหายไป
‎คุณไม่ควรทำแบบนั้น
‎คุณไม่ควรทำ พรรคพวก
‎คุณไม่ควรทำ ถึงแม้จะทำได้สบาย แต่ไม่ควรทำ
‎คุณต้องไม่ทำ... อย่านะ
‎มันง่ายมากก็จริง แต่ไม่ควรทำ
‎แต่คุณต้องงดเว้น
‎เที่ยวบินสมัยนี้ราคาถูก แต่คุณไม่ควรทำ
‎คุณทำพาสปอร์ตเบลเยียมบนเว็บใต้ดินได้
‎รู้มั้ย พาสปอร์ตเบลเยียมเต็มรูปแบบ
‎เปลี่ยนชื่อ ที่อยู่ใหม่ แต่คุณไม่ควรทำ
‎แต่ทางเลือกเปิดกว้างสำหรับคุณเสมอ
‎ถ้าคุณเป็นผู้หญิง คุณต้องรับมือเรื่องบ้าบอนั่น ‎แต่ผู้ชายกลับรอดตัว
‎นั่นคือเหตุผลที่เราไม่ต้องเกลี้ยกล่อม ‎ให้ผู้หญิงหาวิธีคุมกำเนิด
‎คุณสามารถแต่งเรื่องขึ้นมาได้ ‎สนุกกับมัน ทำนองว่า
‎"ใช่แล้ว กระรอกวิเศษเคยสาปฉันไว้
‎ตอนนี้ฉันไม่สามารถมีลูกได้"
‎แม้แต่คนฉลาดก็คงคิดว่า
‎"เออ ผมเคยอ่านเจอเรื่องนั้น
‎ได้เลย เรามามีอะไรกัน"
‎แต่เราทำไม่ได้ในทางกลับกัน
‎สมมติว่าวิธีคุมกำเนิดของผู้ชายในท้องตลาด
‎คุณไปคลินิก สอดอุปกรณ์เข้าไป
‎แล้วคุณก็เข้าเมืองเพื่อทดสอบอุปกรณ์
‎คุณไปที่บาร์ คุยกับสาวคนนึง ‎และไม่รู้ทำไมเธอถึงเล่นด้วย
‎สงสัยเธอจะป่วย
‎เรากลับไปที่บ้านผม เราเริ่มจูบกัน
‎ทำไมจะไม่ได้ล่ะ นี่มันปี 2021 แล้ว ‎ตามให้ทันหน่อย
‎เราเริ่มจูบกัน เราเริ่มเปลื้องผ้ากัน
‎หรือจะเรียกว่าเปลือยกายก็ได้
‎ก่อนที่เราจะเริ่มคลุกวงในกัน ‎เธอถามว่า "คุณมีอุปกรณ์ป้องกันรึเปล่า"
‎ผมก็เลยตอบว่า
‎"ไม่ต้องห่วง ที่รัก หวังกินยาคุมแล้ว
‎ใครกัน ผมเหรอ ผมมีจุกไม้ก๊อกอุดไข่อยู่
‎ผมรู้ว่าคุณไม่เคยได้ยิน แต่เชื่อผมเถอะ
‎ผู้ชายที่คุณเจอในออลบาร์วัน
‎ผมมีจุกไม้ก๊อกอุดไข่แล้ว ‎ถ้าเอาใส่อ่างล้างหน้า มันลอยแน่ เดี๋ยวก็รู้"
‎พูดแบบนั้นไม่สำเร็จหรอกครับ
‎ผมต้องมีข้อความยืนยันของแพทย์จากยูเอ็น
‎ผมต้องให้มาลาลาเซ็นชื่อ ‎"เขามีจุกไม้ก๊อกอุดไข่แล้ว ฉันชื่อมาลาลา"
‎ผมชอบเอาจุกไม้ก๊อกอุดไข่ คุณล้อเล่นรึเปล่า
‎ผมชอบเอาจุกไม้ก๊อกอุดไข่
‎ลอนดอนพัลเลเดียม ‎ถ้าคุณไม่ได้อะไรจากการแสดงครั้งนี้…
‎และคุณจะไม่ได้แน่นอน
‎โปรดจำไว้ว่าฟิลชอบเอาจุกไม้ก๊อกอุดไข่
‎ลองนึกภาพดูสิครับว่าจะสบายใจแค่ไหน
‎ถ้าคุณมีจุกไม้ก๊อกอุดไข่
‎ผมจะร่อนไปทั่วเมือง ‎และแอ้มสาวไปเรื่อยแบบไม่สนโลก
‎โดยมีจุกไม้ก๊อกอุดไข่
‎เมื่อผมเจอคนที่ใช่และอยากลงหลักปักฐาน
‎ผมก็แค่เปิดออกมาเหมือนแชมเปญ
‎ท่ามกลางร้านเบลลาอิตาเลียอันคับคั่ง
‎ขอบคุณครับ
‎ผมชอบ… ผมชอบเอาจุกไม้ก๊อกอุดไข่
‎ผมชอบเอาจุกไม้ก๊อกอุดไข่ ผมชอบจริงๆ
‎ที่จะเอาจุกไม้ก๊อกอุดไข่
‎ผมไม่อยากกินยาครับ ‎ผมไม่อยากกินยาคุมสำหรับผู้ชาย
‎ผมขี้เกียจมานั่งจำสิ่งที่ต้องทำอีกเรื่องทุกวัน
‎ผมมีกิจวัตรบ้าบอมากพออยู่แล้ว ‎เรื่องยาคุมถือว่าน่าประทับใจครับ
‎ผมชื่นชมผู้หญิงที่กินยาคุมมากเลย
‎นั่นเป็นเรื่องหนักหนาที่สุดที่คุณส่วนใหญ่ต้องทำ
‎ต้องมีวินัย ต้องมีความมุ่งมั่น
‎ต้องมีบุคลิกแน่วแน่
‎ต้องมีความจำดีด้วย ความจำดี
‎คุณต้องจำได้ว่าต้องกินทุกวัน คงลำบากแย่เลย
‎ไม่ว่ายังไงก็ตาม ชีวิตที่ผ่านมาเป็นยังไง ‎คุณต้องจำว่าต้องกินยาทุกวัน
‎คงลำบากแย่ ‎โดยเฉพาะถ้าช่วงนั้นคุณไม่มีเซ็กซ์เลย
‎ผมขอพูดตามตรงครับ คุณผู้หญิง
‎แต่มันคงเป็นเครื่องเตือนใจที่น่าเจ็บปวด
‎ถ้าคุณเป็นผู้หญิงที่อยู่ในช่วงเหี่ยวแห้ง
‎และคุณยังต้องกินยาคุมกำเนิดทุกวัน
‎เหมือนเยาะเย้ยกันเลย ว่ามั้ย
‎ทุกวัน คิดดูสิครับว่าจะเป็นยังไง ‎ถ้าคุณไม่มีเซ็กซ์ตอนนั้น
‎ต้องกินยาคุมกำเนิดทุกวัน
‎เครื่องเตือนใจทางปาก
‎เกี่ยวกับศักยภาพทางเพศของคุณที่สิ้นเปลือง
‎ทุกวันต้องนั่งกินกับมื้อเช้าที่โดดเดี่ยว
‎ทุกวัน
‎ผู้หญิงเท่านั้นที่มีอารมณ์เข้มแข็งมากพอ ‎ที่จะทำแบบนั้นทุกวัน
‎นึกภาพออกมั้ยครับว่าผู้ชายต้องทำแบบนั้นบ้าง
‎เราคงทนได้ไม่ถึงสัปดาห์หรอก
‎ลองนึกภาพผู้ชายต้องตื่นมาทุกเช้า ‎คลานลงจากเตียง
‎แล้วสวมถุงยางทุกเช้า
‎แบบว่า…
‎"วันนี้อาจจะได้มีเซ็กซ์
‎หวังว่านะ"
‎เขาสวมลงบนไอ้จ้อนเหี่ยวๆ
‎ดึงกางเกงขึ้นและไปทำงานพร้อมสวมถุงยาง
‎มันคงหย่อนลงมาทั้งวันเหมือนเสื้อเกาะอก ‎และเขาต้องดึงขึ้น…
‎ทำให้เขาไม่มีสมาธิทำงาน
‎"แอนดี้ คุณเป็นอะไรรึเปล่า" ‎"ขอโทษครับ ก็แค่…"
‎"คุณถูกไล่ออก" "ไม่นะ"
‎เขาไปเที่ยวคลับตอนกลางคืน "เย่… ไม่นะ"
‎พยายามชวนสาวคุย ‎"โทษนะครับ คุณสวยจังเลย"
‎"อี๋ แหวะ ไปให้พ้น"
‎เขาต้องกลับบ้านโดดเดี่ยว
‎เดินขึ้นห้องนอน
‎"วันนี้ไม่ได้เลย"
‎แล้วเขาก็ดึงถุงยางแห้งๆ ออกมา
‎เย็บติดกับวันนั้นบนปฏิทิน
‎ลองนึกถึงเรื่องที่คุณเพิ่งปรบมือให้สิครับ
‎ผมชอบเอาจุกไม้ก๊อกอุดไข่
‎มันไม่สมเหตุสมผลที่ผู้หญิงจะทำแบบนั้น
‎นี่มันศตวรรษที่ 21 แล้ว ‎ไม่สมเหตุสมผลเลย ถ้าเป็นเมื่อก่อนอาจจะใช่
‎สมัยที่เราเป็นชนเผ่าเร่ร่อนในทุ่งหญ้า
‎คุณคงจำสมัยนั้นได้
‎มันสมเหตุสมผล เพราะสมัยนั้น ‎หน้าที่เรื่องเพศเป็นที่เข้าใจกันดี
‎สมัยนั้นผู้หญิงมีหน้าที่สืบพันธุ์อย่างเต็มที่
‎เพราะผู้ชายรับหน้าที่เอาชีวิตรอดแล้ว ถูกมั้ย
‎เขาออกไปสู้รบกับชนเผ่าคู่แข่ง รวบรวมเนื้อสัตว์
‎แต่ตอนนี้ใครๆ ก็ซื้อแซนด์วิชของซับเวย์ได้ ‎ใครจะสนล่ะ
‎ไม่สำคัญแล้วว่าใครมีหน้าที่อะไร ‎แต่สมัยก่อนยังสำคัญ
‎สมัยก่อนถ้าผู้หญิงตั้งท้อง มันก็เหมือนงานประจำ
‎เพราะหน้าที่ของคุณคือตั้งท้องในทุ่งสะวันนา
‎การตั้งท้องของมนุษย์ถือว่าโหดครับ ‎โหดเป็นพิเศษในอาณาจักรของสัตว์
‎สำหรับเผ่าพันธุ์ขนาดเท่าเรา มันกินเวลานาน
‎มันทำให้ผู้หญิงหมดสมรรถภาพทางกาย
‎เราเป็นสัตว์ยืนสองขา ซึ่งถือว่าแปลกอยู่แล้ว
‎และตอนนี้เธอไม่สามารถก้มลงหยิบก้อนหิน
‎เพื่อขว้างใส่เสือเขี้ยวดาบได้
‎เธอก็เลยต้องเอาอกเอาใจผู้ชาย ‎เพื่อให้เขาอยู่ปกป้องเธอ
‎"ว่าไง ที่รัก ‎ช้างแมมมอธตัวนี้มารังควานคุณเหรอ"
‎ต่อสู้กับไทรเซราทอปส์ ‎ผมไม่ค่อยเก่งประวัติศาสตร์
‎เธอเดินไปเดินมาและตั้งท้องอยู่เก้าเดือน
‎กลายเป็นเป้านิ่งอยู่เก้าเดือน ‎แล้วเธอก็คลอดลูกออกมา
‎ยังไม่จบแค่นั้น คุณผู้หญิง เธอต้องคว้าลูกมาอุ้มไว้
‎ตั้งสองปีเชียวนะ
‎เท่ากับว่าแขนไม่ว่าง
‎เธอออกหมัดใส่เทอโรแดคทิลไม่ได้แล้ว
‎เธอต้องอุ้มเด็กน้อยไร้ประโยชน์ตลอดเวลา
‎เพราะพวกเขาเป็นมนุษย์วัยทารกที่ไร้ประโยชน์ ‎ไร้ประโยชน์โดยแท้...
‎มนุษย์วัยทารกช่างไร้ประโยชน์ ขอโทษครับ
‎มนุษย์วัยทารกช่างไร้ประโยชน์จริงๆ
‎เสี่ยงตายตลอดเวลา เอาตัวรอดเองไม่ได้
‎วินาทีแรกที่พวกเขาเกิดมา ‎พร้อมหัวใหญ่เท่าลูกโบว์ลิ่ง
‎วางอย่างหมิ่นเหม่บนลำคอเท่าไม้จิ้มฟัน
‎ทุกครั้งที่คุณอุ้มขึ้นมา ‎พวกเขาจะคิดว่า "อย่าทำฉันตายนะ"
‎นั่นคือเหตุผลที่เราคิดค้นศีลธรรมแต่แรก
‎มนุษย์เราคิดค้นสิ่งที่เรียกว่าความมีเมตตา
‎เราไม่เตะทารกเข้าพุ่มไม้และดำเนินชีวิตต่อไป
‎เพราะพวกเขาเป็นตัวถ่วง
‎สัตว์ชนิดอื่นๆ ไม่ต้องมีศีลธรรม
‎สัตว์วัยทารกชนิดอื่นๆ ‎เชี่ยวชาญเรื่องการเอาชีวิตรอดทันที รู้มั้ยครับ
‎อย่างเช่นลูกช้าง เคยเห็นรึเปล่า ‎พอมันตกจากท้องแม่
‎มันก็ลุกขึ้นและเริ่มเดินทันที
‎เหมือนตามไปเจอเพื่อนที่เที่ยวผับด้วยกัน ‎"อ้าว แย่แล้ว โทษที ทุกคน ไม่เป็นไร
‎ไม่เป็นไร โทษที
‎ฉันนึกว่าลืมโทรศัพท์ แต่เอามาแล้ว"
‎ผมชอบเอาจุกไม้ก๊อกอุดไข่
‎เพราะสาวๆ ครับ ผมเป็นพวกเดียวกัน
‎ล้อเล่นครับ แค่ทดสอบดู และคุณสอบตก
‎อย่าไว้ใจผู้ชายที่พูดแบบนี้
‎ใช่แล้ว นั่นเป็นการทดสอบ และคุณสอบผ่าน
‎อย่าไว้ใจผู้ชายที่พูดแบบนั้น เขาอาจโกหก
‎การที่ใครคนนึงอ้างว่าเป็นอะไรสักอย่าง
‎ไม่ได้แปลว่าพวกเขาจะเป็นแบบนั้นจริงๆ
‎เรื่องนั้นคุณเชื่อใจผมได้เลย
‎มิสไนจีเรียปี 2015
‎การเป็นพวกเดียวกันเป็นเรื่องยาก ‎ทุกคนต้องเป็นคนดีมาก
‎มันยากครับ ผมรู้ตัวว่าไม่ใช่คนดี
‎ผมไม่ใช่คนดี ผมไม่ใช่คนเลว
‎แต่ผมก็ไม่ได้เสียสละมากพอที่จะเป็นคนดี รู้มั้ย
‎ช่วงที่เกิดโรคระบาด ‎เราเห็นแล้วว่าการเป็นคนดีต้องเจออะไร
‎เราต้องเสียสละเพื่อดูแลคนอื่น ผมทำไม่ได้
‎ผมไม่ใช่คนดี ‎และผมไม่ใช่คนเลว เผื่อคุณเริ่มกังวล
‎ผมไม่ใช่คนเลว ผมเป็นคนก้ำกึ่ง
‎อย่างเช่นผมเคยเผลอนั่งทับแมวตัวนึง
‎เอาล่ะ
‎มันเป็นอุบัติเหตุ
‎แต่ผมไม่ได้ลุกขึ้นทันที นี่แหละ…
‎ผมเป็นคนก้ำกึ่งแบบนี้
‎ผมรู้ว่ามันผิด แต่ผมก็ไม่รีบ
‎แต่ผมเป็นคนพอใช้ได้นะ ผมเป็นคนพอใช้ได้
‎ผมจะไม่พยายามทำร้ายใครแน่นอน
‎แต่ผมก็ไม่พยายามช่วยคนอื่นเหมือนกัน
‎ผมจะไม่พยายามเกินไป
‎นั่นคือหลักศีลธรรมของผม ‎ถ้าคุณล้มลง ผมจะคว้าคุณไว้
‎แต่คุณต้องล้มใส่ผม ประมาณนั้น
‎หลังผมไม่ค่อยดี ช่วยคนซื่อบื้อไปเรื่อยไม่ได้หรอก
‎การเป็นคนพอใช้ได้ถือว่าโอเคครับ ‎โดยเฉพาะถ้าคุณเป็นผู้ชาย
‎เราทำให้เป็นเรื่องง่ายสำหรับเรา
‎ผู้ชายอย่างเราใช้เวลาหลายร้อยปี ‎ลดมาตรฐานทางศีลธรรมเพื่อตัวเอง
‎แสดงว่าเราต้องเป็นคนดีถึงจะไม่เป็นคนเลว
‎สำหรับผู้หญิงอาจจะยากกว่า ‎ผู้หญิงมีมาตรฐานทางศีลธรรมสูงกว่า
‎ผมคิดว่าคำว่า "พอใช้ได้" ‎บรรยายเรื่องนี้ชัดเจนครับ
‎ถ้าคุณเป็นผู้ชายที่พอใช้ได้ แสดงว่าเป็นคำชม
‎สังเกตมั้ยครับ "คุณต้องทำความรู้จัก ‎เพื่อนผมชื่อพอล เขาเป็นคนพอใช้ได้"
‎"อุ๊ยตาย รีบไปดื่มกับพอลเร็ว
‎ทุกวินาทีที่ขาดพอลเหมือนฝันร้ายที่เป็นจริง
‎คุณอยู่ไหน พอล"
‎คำว่า "พอใช้ได้" ดูเหมือนจะมีน้ำหนักมากกว่า ‎ถ้าคุณเป็นผู้ชาย
‎อย่างเช่นถ้าคุณไปงานศพของผู้ชายคนนึง
‎และบาทหลวงพูดว่า
‎"อลันเป็นผู้ชายที่น่านับถือ"
‎คุณคงคิดว่า
‎"ไม่นะ
‎อลันดูเหมือนจะเป็นคนดีมาก
‎ฉันน่าจะเที่ยวเล่นกับอลันมากกว่านี้
‎ตอนนี้ฉันพลาดช่วงเวลาแสนสุขกับอลันแล้ว
‎ขอจงไปสู่สุคตินะ วีรบุรุษของฉัน ‎เจอกันบนสวรรค์"
‎ถ้าคุณไปงานศพของผู้หญิงคนนึง ‎และบาทหลวงบอกว่า
‎"ซูซี่เป็นผู้หญิงที่น่านับถือ"
‎คุณคงคิดว่า…
‎"ซูซี่ยังไม่ได้พยายามใช่มั้ย
‎ดูเหมือนคุณจะยังไม่ทุ่มเทใจนะ ซูซ
‎คุณตายเพราะอะไร ‎เพราะขาดความพยายามเหรอ พระเจ้า
‎ฝังเธอลงดินแล้วกินแซนด์วิชกันเถอะ มาเร็วๆ"
‎การเป็นคนดีตลอดเวลาถือเป็นเรื่องยาก
‎การรู้สึกว่าตัวเองเป็นคนดีตลอดเวลา ‎เป็นเรื่องยากในเวลานี้
‎ตอนนี้ผมไม่รู้สึกว่าตัวเองเป็นคนดีครับ
‎โดยเฉพาะเมื่อโควิดระบาด ผมรู้สึกว่าแย่
‎มันฟังดูงี่เง่า
‎ผมรู้สึกว่ามีส่วนรับผิดชอบนิดหน่อย
‎เพราะถ้าเราเชื่อตามทฤษฎีชั้นนำ
‎โรคระบาดหรือไวรัสตัวนี้ ‎เริ่มมาจากตลาดเนื้อสัตว์ในจีน
‎เพราะงั้นถ้าคุณขี้เกียจ ‎หรือเหยียดเชื้อชาตินิดหน่อยมาโดยตลอด
‎คุณจะโทษว่าโรคระบาดมีต้นเหตุจากคนสองกลุ่ม
‎คนจีนและคนกินเนื้อสัตว์
‎ผมไม่รู้ว่าพวกคุณเป็นแบบไหน ‎แต่ผมเป็นทั้งสองกลุ่ม
‎ผมเป็นคนจีนที่กินเนื้อสัตว์
‎เอาล่ะ เรื่องนั้นผมเปลี่ยนแปลงไม่ได้
‎เห็นชัดเลย ไม่ว่าผมพยายามแค่ไหน ‎ผมก็ทำอะไรไม่ได้
‎และอีกเรื่องคงต้องอาศัย
‎การศัลยกรรมใบหน้าเพื่อให้ดูเหมือนคนจีนน้อยลง
‎ฟังดูเหมือนแพงและเจ็บตัว
‎ใช่แล้ว ต้องชื่นชมพวกมังสวิรัตินะครับ
‎พวกมังสวิรัติคิดถูกมาตลอดเวลา
‎คุณไม่ควรสวาปามเนื้อสัตว์ ‎อย่างผิดธรรมชาติใกล้กัน
‎ทั้งหมดจบลงด้วยน้ำตา
‎และพวกเขาพิสูจน์แล้วว่าถูกต้อง ‎ในแบบเร้าใจที่สุดเท่าที่จะนึกภาพออก
‎งานนี้ต้องยกให้พวกเขา
‎พวกเขาเล็งเห็นโอกาสที่จะคุยโม้ไปทั่วโลกว่า ‎"บอกแล้วไม่เชื่อ"
‎และพวกเขาปล่อยโอกาสหลุดมือ
‎ด้วยความสง่างามแบบไม่เฉพาะตัว
‎แต่ผมคิดว่าลึกลงไปแล้ว ‎พวกเขาอิ่มเอมใจอยู่ตลอดเวลา
‎พวกเขาอิ่มเอมใจอยู่เงียบๆ ‎เพราะพวกเขารู้ว่านี่คือโลกของพวกเขาแล้ว
‎นี่คือโลกของมังสวิรัติ ยุคโควิดคือยุคของมังสวิรัติ
‎เพราะใครจะพร้อมรับมือกับยุคโคโรนาไวรัส
‎มากกว่าคนที่สูญเสียการรับรส ‎แล้วกลายเป็นเรื่องน่าโล่งใจล่ะ
‎"ส่งเบอร์เกอร์เห็ดมาหน่อย ที่รัก ผมติดเชื้อ
‎คืนนี้เราจะกินสองชิ้น"
‎ผมไม่ใช่มังสวิรัติครับ เคยลองมาแล้ว
‎ผมเคยลองเป็นมังสวิรัติมาแล้ว
‎ตั้งมื้อนึงเชียวนะครับ
‎ผมตัดสินใจว่า ‎แทนที่จะชดเชยรอยเท้าคาร์บอนของตัวเอง
‎ผมขอตายเร็วขึ้น 20 ปีดีกว่า
‎มีสุภาษิตเก่าแก่ของชาวพุทธบอกไว้ว่า ‎"อายุสั้นแบบใช้ชีวิตเต็มที่
‎ยังดีกว่าอายุยืนเพราะควินัว"
‎และผมคิดว่ามีภูมิปัญญามากมายในสุภาษิตนี้
‎ผมพยายามกินของดีต่อสุขภาพมากขึ้น
‎ผมพยายามทำให้ผอมลง ฟิตขึ้น แข็งแรงขึ้น
‎ออกกำลังกายและอะไรหลายอย่าง
‎ผมปล่อยวางความคิดปลอบประโลม ‎แต่เป็นเรื่องจอมปลอม
‎ว่ารูปร่างของคนเราไม่สำคัญ
‎มันไม่ใช่ทุกอย่าง
‎แต่ใช่ว่ามันจะไม่สำคัญเลย
‎มีทางสายกลางที่น่าพอใจสำหรับเรื่องนี้
‎แต่ผมเคยปลอบตัวเองด้วยคำพูดซ้ำซากพวกนั้น
‎รูปลักษณ์ภายนอกของผมไม่สำคัญ ‎อยู่ที่เนื้อในต่างหาก
‎ปรากฏว่าตัวตนผมที่เนื้อใน ‎มีปัญหาเรื่องการหายใจ
‎เพราะงั้น…
‎แม้แต่อุดมการณ์ที่มีเจตนาดีที่สุด ‎ก็ยังมีขีดจำกัดในทางปฏิบัติ
‎ผมก็เลยเริ่มออกกำลังกาย ยอมทุ่มเท
‎เริ่มออกกำลังกาย ยืดเส้นยืดสาย ลดน้ำหนักได้
‎น้ำหนักหายไปพอสมควร ผมลดน้ำหนักได้
‎ขอบคุณ
‎ผมซาบซึ้งมาก ดีจัง ทุกอย่างคุ้มค่าจริงๆ ขอบคุณ
‎พักหลังลดน้ำหนักได้บ้าง ไม่น้อยเลย
‎ส่วนใหญ่มาจากไอ้จ้อนของผม ซึ่งน่าเสียดาย
‎ไม่มีทางรู้ว่าน้ำหนักจะหายจากส่วนไหน จริงมั้ย
‎คุณหวังเสมอว่าเป็นพุงหรือขากรรไกร ‎แต่สำหรับผมคือไอ้จ้อน
‎นี่คือร่างกายของผมตอนนี้
‎นี่คือรูปร่างของผม
‎ผมพอใจครับ ผมพอใจกับร่างกายนี้
‎ไม่ถึงกับมีความสุข
‎ไม่ต้องห่วง ผมไม่ได้เสียสติ ‎ผมไม่ได้มีความสุขที่มีร่างกายแบบนี้
‎แต่ผมก็พอใจครับ
‎เราเจอแรงกดดันมากเกินไป ‎เพื่อให้มีความสุขกับร่างกายของตัวเอง
‎การทำให้คุณมีความสุขไม่ใช่หน้าที่ของร่างกายคุณ
‎เพราะร่างกายของคุณคืออะไร ‎ร่างกายของคุณคือการประนีประนอม
‎ระหว่างวิถีชีวิตแบบต่างๆ ‎ที่คุณอยากมีในเวลาเดียวกัน
‎รู้มั้ยครับ
‎ร่างกายของคุณคืออะไร ร่างกายของคุณคือจุดตัด
‎ระหว่างอุดมคติของคุณ
‎กับความพยายามของคุณ ถูกมั้ย
‎นี่คือร่างกายของผม ‎ไม่ใช่ร่างกายแบบที่ผมอยากมี
‎ผมอยากมีรูปร่างดีกว่านี้
‎แต่มันแสดงให้เห็นว่า ‎ผมอยากมีร่างกายแบบนั้นมากแค่ไหน
‎ใช่ว่าผมจะไม่มีสิทธิ์มีเสียงเรื่องนั้น
‎ผมแค่อยากดูดี เริ่มออกกำลังหาย เข้ายิม
‎เริ่มออกกำลังกาย ขอบคุณครับ ‎ผมเริ่มเล่นพิลาทิส
‎ใช่แล้ว รวมกันเป็นฟิลาทิส หวัง
‎ผมชอบฟิลาทิส
‎ต้องเริ่มเล่นพิลาทิสนะครับ ทุกคน ‎พิลาทิสดีสำหรับหลัง
‎ถ้าคุณไม่รู้ว่าพิลาทิสคืออะไร ‎พิลาทิสก็คือโยคะแบบไม่อิงศาสนา
‎ดูเหมือนจะเป็นแค่นั้น พิลาทิส
‎ผมเล่นมาสักพักแล้ว มันคือโยคะแบบไม่อิงศาสนา
‎โยคะแบบไม่มีภูตผีวิญญาณ
‎ไม่มีเรื่องพวกนั้น
‎ไม่มีเรื่องพวกนั้นในพิลาทิส
‎พิลาทิสเป็นเหมือน
‎"โน้มตัวเข้าหาไม้พลอง ไม่มีพระเจ้า" ‎นั่นแหละพิลาทิส
‎ผมคิดว่าคงมาจากเยอรมนี
‎เริ่มเล่นพิลาทิส ผมอยากดูดีขึ้น
‎ผมอยากดูดีขึ้นเมื่อเข้าเลขสาม อายุ 31
‎พยายามเก็บชิ้นส่วนที่หลุดกลับเข้าที่
‎ผมเริ่มเลือกทรงผมให้ดูดีขึ้น ‎มันดูดีขึ้นแล้ว เชื่อมั้ยครับ
‎ผมเคยขี้เหนียวเรื่องการตัดผม
‎ผมเคยไปหาช่างชาวเลบานอนที่ใกล้ที่สุด ‎จ่ายเงินเขาสิบปอนด์
‎และเขาจะเหวี่ยงกรรไกรใส่หัวผม
‎หวังว่าจะออกมาดี
‎ผมอาศัยอยู่ในย่านคนเลบานอนในลอนดอน ‎ผมไม่ได้ตามหาคนเลบานอนนะครับ
‎ตอนนี้ผมออกไปไกลมากขึ้น ‎เพื่อหาช่างชาวเอเชียตะวันออก
‎เส้นผมของชาวเอเชียตะวันออกมีความพิเศษ
‎มันต้องอาศัยประสบการณ์ชีวิตอย่างพอเพียง
‎ตอนนี้ผมก็เลยไปหาช่างชาวเอเชียตะวันออก ‎ผมไปร้านญี่ปุ่น
‎เพราะผมยกโทษให้พวกเขา
‎เรื่องหนานจิงก็นานมาแล้ว ‎แถมเพลย์สเตชันก็สนุกดี สมเหตุสมผล
‎ผมชอบช่างของผมด้วย เขาเจ๋งมาก
‎ช่างของผมชื่อทักเกอร์ เขาเจ๋งมาก ทักเกอร์
‎เป็นช่างตัดผมชาวญี่ปุ่นที่เจ๋งมาก
‎ผมชอบทักเกอร์ ‎เราคุยกันออกรสตอนผมนั่งบนเก้าอี้
‎ภาษาอังกฤษของเขาดีมาก ทักเกอร์ ‎เขาอยู่อังกฤษมาหลายปีแล้ว
‎แต่ยังติดสำเนียงญี่ปุ่นเยอะ ‎ซึ่งพอเข้าใจได้เป็นครั้งคราว
‎เขาไม่รู้ภาษาอังกฤษบางคำที่นึกอยากพูด
‎แต่ด้วยเหตุผลบางอย่าง ‎ทำให้เขารู้จักประโยคที่ว่า
‎"เขาเรียกว่าอะไรนะ"
‎ผมไม่รู้เขาเรียนประโยคนี้มาจากไหน
‎แต่ผมดีใจที่เขารู้
‎เพราะมันทำให้บทสนทนาของเราออกรส
‎ผมจะนั่งบนเก้าอี้ ส่วนเขาลงมือตัดผม
‎เขาจะเล่าเรื่องสุดสัปดาห์ที่ผ่านมา
‎เล่าในทำนองว่า
‎"ผมดูทีวี
‎ในอะพาร์ตเมนต์ของผม
‎นั่งอยู่บนโซฟา
‎และผมเห็นโฆษณา…
‎เขาเรียกว่าอะไรนะ…
‎เขาเรียกว่าอะไรนะ…"
‎เรื่องนี้ไม่มีประเด็นอะไร ผมแค่คิดว่ามันตลกดี
‎ตอนเขาพูดว่า "เขาเรียกว่าอะไรนะ"
‎นั่นเป็นคำพูดที่ดี ถ้าคุณไม่รู้คำอื่น
‎มันติดปากพวกเขา ‎ค่านิยมเรื่องประสิทธิภาพของชาวญี่ปุ่น
‎ผมรู้สึกว่าพวกคุณบางคน ‎อึดอัดใจตอนผมเลียนแบบสำเนียงญี่ปุ่น
‎ซึ่งแน่นอนว่ามันบ้าบอมาก
‎แต่ผมเข้าใจว่านี่เป็น ‎ช่วงเวลาเปราะบางในแง่เชื้อชาติ จริงมั้ย
‎ยากที่จะรู้ว่าอะไรถูกอะไรผิด
‎อะไรยอมรับได้และไม่ได้ ‎สิ่งที่คุณหัวเราะได้และไม่ได้
‎และผมว่าคุณจะลองเสี่ยงโดยไม่จำเป็น ‎เพื่อประโยชน์ของผมเอง
‎คุณจะได้รับการให้อภัย ไม่ว่ายังไงก็ตาม
‎สำหรับการอ้างอิงในอนาคต
‎และเพื่อปกป้องคุณ ‎จากความขี้ขลาดในอนาคต ผม…
‎เพื่อการอ้างอิงในอนาคต ‎ผมได้คิดค้นกฎเกณฑ์ขึ้นมา
‎หลักการทั่วไปเพื่อช่วยให้คุณตัดสินว่า
‎เวลาไหนที่การเลียนแบบสำเนียงคนอื่น ‎เป็นเรื่องยอมรับได้หรือไม่ได้ทางศีลธรรม
‎- พวกคุณอยากฟังกฎพวกนั้นมั้ย ‎- อยาก
‎แหงอยู่แล้ว พวกคุณมันเหยียดเชื้อชาติ
‎กฎข้อแรกเป็นกฎครอบจักรวาล
‎ถ้าเป็นสำเนียงที่ดี…
‎พูดออกไปเลย
‎ยุติธรรมดีแล้ว ถ้าเป็นสำเนียงที่ดี ‎ถ้าคุณทุ่มเทเวลา
‎การค้นคว้า และการฝึกฝน
‎เพื่อเลียนแบบสำเนียงให้สมบูรณ์แบบ
‎ผมไม่คิดว่าใครจะมีสิทธิ์บ่นได้
‎พวกเขาจะพูดอะไรได้ล่ะ
‎"ไม่เอาน่า เลียนแบบได้เหมือนมาก" ‎พวกเขาพูดแบบนั้นได้เหรอ
‎ช่างแม่ง
‎ถ้าเป็นสำเนียงที่ดี พูดมาเลยครับ
‎แต่ข้อนี้ใช้กับผมไม่ได้ทุกสถานการณ์
‎จึงมีกฎข้อที่สอง
‎ถ้าสำเนียงนั้นเป็นของคน
‎จากประเทศที่เคยมีจักรวรรดิ…
‎หรือเป็นฝ่ายชั่วร้ายในสงคราม
‎พวกเขาไม่มีสิทธิ์บ่นเหมือนกัน
‎ข้อนี้ทำให้คุณมีสำเนียงเยอะกว่าที่คิด
‎คุณคงรู้แน่ชัดอยู่แล้ว
‎อย่างเช่นอังกฤษ ฝรั่งเศส ดัตช์ ‎โปรตุเกส สเปน เยอรมัน และอื่นๆ
‎แต่คุณมีแบบตลกด้วย
‎คุณพูดสำเนียงญี่ปุ่น
‎คุณพูดสำเนียงอิตาลี
‎คุณพูดสำเนียงตุรกี คุณพูดสำเนียงรัสเซีย
‎คุณพูดสำเนียงอียิปต์
‎คุณพูดสำเนียงจีนได้ด้วย ใช่แล้ว
‎คุณคงไม่คิดว่าหวังเจ้าเก่าจะยอมเรื่องนี้ แต่ว่า…
‎ผมย่อมแพ้ภัยตัวเองอยู่แล้ว
‎จีนมีภารกิจยิ่งใหญ่อยู่ตลอดเวลา ‎เพื่อที่จะครองโลก
‎คุณเลียนแบบสำเนียงจีนได้ ‎เราเข้มแข็งพอ เราทนได้ครับ
‎ผมไม่สนเวลามีคนเลียนแบบสำเนียงจีน ‎เรื่องนี้ทำร้ายหวังไม่ได้
‎พญาอินทรีไม่สนใจเมื่อหนอนมาเลียนแบบ
‎ผมไม่สนเวลามีใครเลียนแบบสำเนียงจีน
‎ผมไม่สน แต่เพื่อนผมดูเหมือนจะสน ‎เพื่อนผิวขาวผู้ตื่นรู้ของผมสนใจมาก
‎เวลามีคนล้อเลียนสำเนียงจีน
‎พวกเขาจะเล่าให้ผมฟัง ‎เวลามีคนล้อเลียนสำเนียงจีน
‎ผมไม่เคยขอให้พวกเขาเล่า
‎แต่ดูเหมือนผมจะมีเครือข่ายสายลับผู้ตื่นกลัว
‎คนที่รีบไปสอดส่องโลกภายนอก
‎โมโหเวลามีคนล้อเลียนสำเนียงของผม ‎และรีบกลับมารายงาน
‎"นายเห็นรึยัง คนดังคนนั้นล้อเลียนสำเนียงจีน
‎เพียร์ส มอร์แกนล้อเลียนสำเนียงจีน
‎จีจี้ ฮาดิดทำตาแบบนั้นลงอินสตาแกรม ‎ฉันจะไม่ทำให้ดู แต่เธอทำตาแบบนั้น
‎นายไม่เสียใจเหรอ นายไม่โมโหเหรอ ‎นายไม่รู้สึกว่าโดนดูหมิ่นเหรอ นายจะไม่เป็นไร"
‎เราจะฆ่าพวกคุณให้หมด
‎เราไม่อยากจำว่าใครทำหรือใครไม่ทำ
‎ช่างมัน ขอให้สนุก ‎ช่างมัน ใครจะสนล่ะ ขอให้สนุก
‎เรางานยุ่งจะตาย
‎ไม่รู้ว่าคุณสังเกตรึเปล่า แต่เรางานยุ่ง
‎ไปแจ้งฝ่ายบุคคลซะ เรางานยุ่ง
‎เราจะบินขึ้นดวงจันทร์ ‎เจริญรอยตามคุณ เรางานยุ่ง
‎ถ่ายรูปศูนย์กลางเมืองของคุณ ‎หลายพันใบเพื่อสอดแนม
‎เรางานยุ่ง
‎"อ๋อ แค่นักท่องเที่ยวๆ"
‎พร้อมแล้ว ยิงเลย
‎เราจะกินพวกคุณให้หมด
‎และพวกคุณจะไม่ใช่ของประหลาดที่สุด ‎ที่เรากินวันนั้นด้วยซ้ำ
‎ทุกคน ขอบคุณมากครับที่มา ราตรีสวัสดิ์
‎คำบรรยายโดย วิโรจน์ ภัทรทีปกร