Downloaded from YTS.MX
Όχι…
Έλα, δέκα δεύτερα.
Official YIFY movies site: YTS.MX
-Πάμε. -Δεν μπορώ, Πάμπλο.
-Πώς νιώθεις; -Σκατά.
-Γιατί; -Είμαι τρομοκρατημένος.
Από τι; Δεύτερο σόου σου στο Netflix.
-Όλα καλά. -Δεν θέλω.
Φοβάμαι, φίλε.
Είναι πολύ δύσκολο.
Τρεις μήνες κάνεις πρόβες.
Τίποτα δεν θα γίνει. Όλα καλά.
-Συγκεντρώσου. -Ναι.
Θυμήσου τι είπες στην Μπιάνκα όταν πήγε γυμνάσιο.
-Ότι ήταν μια μαλακία. -Όχι, το άλλο.
-Να κάνει πολλές κοπάνες. -Όχι!
Ήταν στην πόρτα, δεν έμπαινε. Την κοίταξες στα μάτια και είπες
"Μπιάνκι, κουράγιο δεν είναι η έλλειψη φόβου.
Κουράγιο είναι να δρας σε πείσμα του φόβου".
Δεν το είπα.
Θα ήμουν μαλάκας. Δεν το πιστεύω.
Πάρε ανάσες.
Είναι πολύ δύσκολο.
Έχουν πληρώσει λεφτά.
Δεν μπορούμε να πούμε όχι, υπογράψαμε.
Μέτρα ως το τρία.
-Ένα… -Ένα…
-Δύο… -Φύγαμε.
Δεν είναι κανείς εδώ.
Παλιομαλάκα.
Λοιπόν.
Θα μπορούσα να σας δώσω χίλιες εικόνες για το τι σημαίνει για μένα η μοναξιά.
Ένα παιδί σε εμπορικό κέντρο, ολομόναχο, ψάχνει τους γονείς του.
Έχει χαθεί και δεν ξέρει τι να κάνει.
Ένας Βεδουίνος περπατάει στη Σαχάρα,
περικυκλωμένος από άμμο, με μόνη του παρέα τον ήλιο.
Ένα ιστιοφόρο που μπατάρει μόνο του στη μέση του πελάγους.
Μοναχούλι.
Ένα παιδί στο ιστιοφόρο, περικυκλωμένο από άμμο,
με τον ήλιο για παρέα κι έναν Βεδουίνο στην καμπίνα.
Θέλετε να μάθετε τι σημαίνει μοναξιά για έναν κωμικό;
Μοναξιά είναι αυτό.
Ένα θέατρο εντελώς άδειο.
Ένα από τα πιο σημαντικά θέατρα στο Μπουένος Άιρες,
χίλιες τριακόσιες θέσεις και κανένας άνθρωπος.
Ούτε ένας. Έχουμε πανδημία.
Μόνο οι κάμερες.
Να ξέρετε, σ' αυτό το σόου θα υπάρχουν γέλια-κονσέρβα.
Γέλια-κονσέρβα.
Αν όλα πάνε καλά, το δικό σας γέλιο θα τα σκεπάσει.
Τα γέλια-κονσέρβα, για έναν κωμικό μόνο του,
είναι σαν ομοιοπαθητική. Δεν ξέρουμε αν δουλεύει,
αλλά νιώθω καλά.
Δεν ξέρετε πώς είναι.
Ένα κρύο! Ένας άνεμος!
Αν κι είμαι μαθημένος. Γεννήθηκα στην Μπαΐα Μπλάνκα.
Μια πόλη κάπου 437 χιλιόμετρα από την πρωτεύουσα, εδώ που είμαστε.
Δίπλα στη θάλασσα. Ένα κρύο, ένας άνεμος…
Ο άνεμος εκεί έρχεται από το πουθενά.
Ξαφνικά, σου χαλάει τα σχέδια.
Οι ντόπιοι περπατάμε σε γωνία 45 μοιρών
για να μη μας τη φέρει από πίσω.
Οι δικοί μου ήταν Βάσκοι και Ιταλοί, υπερβολή και πάθος εγγυημένα.
Μεσαία τάξη, οριακά.
Μάλλον "τάξη ενός τετάρτου". Όχι φτωχοί, άφραγκοι.
Αλλά περνούσαμε τα καλοκαίρια στο Μόντε Ερμόσο.
Επειδή μας άρεσε; Ήταν ωραίο; Όχι. Ήταν κοντά και φτηνά.
Στο Μόντε Ερμόσο. Μαμά, μπαμπάς, αδερφός κι εγώ.
Και πού πηγαίναμε; Στην παραλία. Και μόνο εκεί.
Στην παραλία.
Δεν τρώγαμε έξω, δεν παίρναμε καλαμπόκι, παγωτό, τίποτα.
Οι πωλητές έβλεπαν πόσο άφραγκοι ήμασταν
και ούτε έμπαιναν στον κόπο.
"Γλειφιτζούρια, καραμέ…
παγωτά!"
Δεν δοκίμαζαν καν, θα ήταν άσκοπο.
Χαμένος κόπος.
Μου άρεσαν οι νύχτες στο Μόντε.
Πηγαίναμε στα "ρίψατε κέρμα".
Μια γωνία,
παιδιά τρελαμένα στα βιντεοπαιχνίδια,
και μ' έβαζαν στο Daytona.
Άρπαζα το τιμόνι και ξεκινούσα.
Πρώτη γωνία, μπαμ, τράκαρα.
"Πώς; Αφού έστριψα!"
Ξεκινούσα πάλι.
Ίδια γωνία, μπαμ, τράκαρα. "Μαμά, έστριψα!"
Ξανά. Ίδια γωνία, πάλι τράκαρα.
"Ρίψατε κέρμα".
Κοιτάζω τα παιδιά.
Συνομήλικα, παίζουν "Χτύπα τον τυφλοπόντικα".
Βγαίνει και τον χτυπάς.
Όσο πιο πολλούς χτυπήσεις πριν λήξει ο χρόνος,
τόσο πιο πολλά εισιτήρια παίρνεις. Πας στο κιόσκι
και ανταλλάσσεις 2.000 εισιτήρια με ένα γλειφιτζούρι.
Κάθισα, λοιπόν, και περίμενα 20' για έναν τυφλοπόντικα.
"Χάλασε, μαμά".
"Όχι, Αγκουστίν, είναι Γενάρης, δεν έχει τυφλοπόντικες".
"Με δουλεύουν, Μανουέλ".
Μανουέλ ήταν ο αδερφός μου. "Μας λείπει μια μάρκα".
Κατάλαβα το κόλπο των γονιών μου μετά το παιχνίδι με το σκουλήκι.
Ήταν ένα σκουλήκι από υαλοβάμβακα
με κορεάτικη μουσική.
Το παιδί κάθεται,
το σκουλήκι χοροπηδάει με κορεάτικη μουσική
κι οι γονείς περιμένουν.
Εγώ έκανα το αντίθετο. Κάθισα,
το σκουλήκι ακίνητο κι οι γονείς μου έκαναν…
Επειδή μας δούλευαν, φυσικά.
Ντρέπονταν που ήταν άφραγκοι.
Μετακομίζαμε κάθε δυο χρόνια. Έληγε το μισθωτήριο και φεύγαμε.
Δεν το ανανεώναμε, πηγαίναμε αλλού.
Πηγαίναμε κάπου φτηνότερα, ό,τι μπορούσαμε.
Οι γονείς μου ντρέπονταν. Δεν ξέρω γιατί, αλλά ντρέπονταν.
Δεν ήθελαν να καταλάβουμε ότι μετακομίσαμε.
Και τι έκαναν; Ήταν πανέξυπνοι.
Έφτιαχναν το νέο σπίτι ίδιο με το παλιό.
"Το ξέρω ότι μετακομίσαμε, μπαμπά.
Είναι ολοφάνερο.
Πήγα να παίξω με τον Μαρτίν, τον φίλο μου,
χτύπησα και βγήκε ένας γέρος με μπαστούνι.
Ή είναι ο Μπέντζαμιν Μπάτον ή καπνίζει κρακ.
Επειδή τον είδα χτες κι ήταν καλά".
Με τόσες μετακομίσεις, ανέπτυξα μια προσωπικότητα…
χέστη, φοβητσιάρη.
Ήμουν πολύ γενναίος, δεν φοβόμουν το σκοτάδι ή τα τέρατα,
αλλά με τόσες μετακομίσεις, νέους θορύβους,
σκεφτόμουν "Κάτι υπάρχει εδώ. Το σπίτι είναι στοιχειωμένο".
Δεν μου αρέσουν οι ταινίες τρόμου.
Δεν τις βλέπω. Δεν βλέπω ταινίες τρόμου.
Ούτε ταινίες με τέρατα.
Φοβάμαι, βλέπω εφιάλτες.
Το πολύ να δω το Μπαμπούλας Α.Ε.
Κάποτε, η κοπέλα μου η Φερνάντα είπε
"Πάμε να δούμε την Καλόγρια". Καινούρια.
Μια σατανική καλόγρια τους σκοτώνει όλους.
"Αγάπη μου, φοβάμαι".
"Έλα τώρα, Αγκουστίν, ας τη δούμε".
"Δεν θέλω".
"Ας δούμε την Καλόγρια, πες ότι είναι ραντεβού".
"Δεν θέλω".
Λέω "Πρέπει να ωριμάσω. Τουλάχιστον ας δω το τρέιλερ".
Το κοιτάζω, το βάζω.
Αρχίζει: "Σ' ένα ξωκλήσι, μια καλόγρια…"
Χέστηκα πάνω μου. Ως τον αστράγαλο.
Ούτε το τρέιλερ δεν άντεχα. Δεν μ' αρέσει ο τρόμος.
Ακόμα μιλάνε για το Stranger Things.
"Δες το, είναι τρεις σεζόν…"
Δεν θέλω, φοβάμαι. Βλέπω εφιάλτες.
"Δες το".
Διαφημίσεις, αφίσες στον δρόμο. Stranger Things.
"Δες το, έχει μια φαλακρή που αλλάζει κανάλια με το μυαλό της".
Δεν θέλω να το δω.
Τόσα που μου είπαν, σκέφτηκα
"Ας μη μένω πίσω. Πρέπει να το δω".
Αλλά όχι μόνος. Λέω στη 12χρονη κόρη μου την Μπιάνκα.
"Ας δούμε το Stranger Things". "Φοβάμαι".
"Μπιάνκα, ας το δούμε".
"Μα θα δω εφιάλτες".
"Παιδί μου, μη λες βλακείες. Ας το δούμε, δεν πειράζει".
"Μπαμπά, με τρομάζει".
"Εγώ βάζω τους κανόνες εδώ. Θα δούμε το Stranger Things".
Πάω και βάζω το Stranger Things.
Ένα επεισόδιο αντέξαμε. Με ντάλα ήλιο, απόγευμα.
Το βράδυ, "Δεν είναι πραγματικό.
Οι Ντεμογκόργκον είναι καουτσούκ. Μυθοπλασία",
μου έλεγε η Μπιάνκα ώσπου κοιμήθηκα.
Φοβάμαι τις ταινίες τρόμου.
Σκεφτόμουν τον πατέρα μου.
Ήταν πληθωρικός. Στις κινήσεις, σε όλα.
Ο πατέρας μου είναι πληθωρικός κι αγχώδης.
Εκρηκτικός συνδυασμός. Δεν μπορώ να τον χειριστώ.
Είναι ανυπόφορος. Πολύ πληθωρικός.
Τόσο πολύ, που με ρωτάει κάτι
κι απαντάει αυτός.
Αφόρητος. "Τι κάνεις; Καλά. Έτσι φαίνεται.
Χτες δεν ήσουν, σήμερα είσαι. Είδα το βίντεό σου.
Η Μπιάνκα καλά; Φυσικά.
Θα κάνεις την Ευτυχή συγκυρία για το Netflix;
Να κάνεις την κόρνα. Αρέσει.
'Κάνε την κόρνα, Ράντα!' Είναι τέλεια.
Η Μπιάνκα σπουδάζει ιατρική;"
"Μπαμπά, είναι 14 χρονών. Έλεος".
Δεν μ' αφήνει να μιλήσω.
Βάζει τα παπούτσια πριν από τις κάλτσες. Αφόρητος.
Όταν φυσάει τη μύτη του,
βάζει τόση δύναμη που φοβόμαστε πάντα
μην πάθει εγκεφαλικό και μείνει φυτό. Κάνει…
Και το πόδι του κλοτσάει πίσω από τη δύναμη.
Πολύ πληθωρικός. Πάρα πολύ.
Όταν τρώει παγωτό, κάνει…
Παγώνει το μυαλό του.
Αν δεν έρθει η μαμά με μια ζεστή πετσέτα, δεν συνέρχεται.
Πολύ πληθωρικός.
Έχω μια ιστορία που λέω στους φίλους στα μπάρμπεκιου
και τον αφορά. Να την πω;
Ναι; Όχι; Να την πω;
Θα την πω. Είναι σύντομη.
Βγαίνω εκτός σεναρίου, αλλά είναι καλή.
Ο πατέρας μου φτιάχνει κεραμικά. Πράγματα από πηλό.
Είναι δημιουργικός, φτιάχνει πράγματα από ξύλο,
κι εγώ κληρονόμησα το ταλέντο αυτό.
Πριν από καιρό, πάω να τον δω στην Μπαΐα Μπλάνκα.
Πίνω τσάι με τη μαμά και λέει ο μπαμπάς
"Έλα λίγο εδώ, Αγκουστίν.
Έλα δω".
Πάω. "Τι τρέχει, μπαμπά;"
"Άκου. Ξέρεις κάτι;"
"Ήρεμα, δεν καταλαβαίνω".
"Άκουσέ με.
Εδώ και λίγο καιρό,
δεν μου έρχονται ιδέες για αγγεία.
Εσύ είσαι καλλιτέχνης.
Διάβασα
ότι οι καλλιτέχνες έχουν ερεθίσματα για τη φαντασία τους.
Εσύ έχεις;"
"Τι εννοείς;"
-"Οτιδήποτε", λέει. -"Μπαμπά;
Μου ζητάς…
Μου ζητάς μαριχουάνα;"
"Σουτ! Θ' ακούσει η μαμά!"
"Η μαμά καπνίζει, μπαμπά. Με τις φίλες της στο Μόντε.
Μην είσαι χαζός, μη ζητάς παράνομα πράγματα.
Δεν έχω, δεν τα κάνω αυτά.
Αλήθεια, δεν έχω.
Άλλωστε, είμαι σχετικώς διάσημος. Πρέπει να δίνω το παράδειγμα.
Δεν έχω μαριχουάνα.
Μπαμπά, ήρθε σήμερα ο Ρούτερ…
Τον ξέρεις τον Ρούτερ; Παλιός μου φίλος.
Είναι αγρονόμος, έχει κήπο, του αρέσει να ερευνά.
Φτιάχνει υβρίδια, αναμειγνύει φυτά, ντομάτες, βασιλικό,
κι ένα κολιμπρί έτυχε να του φέρει έναν σπόρο
και τώρα έχει άπειρη μαριχουάνα.
Όλες τις ποικιλίες:
κρυπτονίτη, μαντούρια, σόμπα, τέκε, πούπι, ρούσκα.
Μια τζούρα και γίνεσαι.
Μπαμπά, μου έφερε ένα βάζο.
Πρόσεξέ με, σε παρακαλώ.
Μια τζούρα και περιμένεις.
Σαν το ψάρεμα. Ρίχνεις πετονιά, περιμένεις.
Με το μαλακό, επειδή είσαι πολύ πληθωρικός".
"Τι μου…" "Σε παρακαλώ, μπαμπά".
Του δίνω το βάζο και επιστρέφω Μπουένος Άιρες.
Πολύ καιρό μετά, ήμουν στην Κόρδοβα, την πρωτεύουσα.
Είχα διπλή παράσταση, το προηγούμενο νούμερο, με τα παιδιά.
Πάω στο καμαρίνι μεταξύ παραστάσεων,
σηκώνω το τηλέφωνο
και βλέπω 12 αναπάντητες από τον αδερφό μου, στις ΗΠΑ,
και 14 από τη μάνα μου.
Ήταν ολοφάνερο, ο μπαμπάς είχε βρει τραγικό θάνατο.
Αλλιώς, θα είχα κι απ' αυτόν.
Καλώ τον αδερφό μου και σκέφτομαι
"Του είπα όλα όσα ήθελα; Τον αποχαιρέτησα;"
"Μανουέλ, τι συνέβη;"
"Πάρε τη μαμά, ο μπαμπάς τρελάθηκε".
"Τι έγινε, μαμά;"
"Τι έδωσες στον πατέρα σου; Είναι φτιαγμένος".
Παθαίνω πλάκα.
Άκουγα στο βάθος "Νομιμοποιήστε τη μαριχουάνα!"
Τον φανταζόμουν να τρέχει εδώ κι εκεί.
Λέω "Μαμά, ηρέμησε".
Λέει "Να πάρω την αστυνομία;"
"Έχεις μισό κιλό μαριχουάνα. Θα μας πάνε μέσα.
Και την Μπιάνκα.
Ηρέμησε, σε παρακαλώ".
"Κι ο μπαμπάς;"
"Βγάλ' τον έξω". "Δεν θέλει".
"Πέτα του ένα μπισκότο.
Όταν τρέξει έξω κι αρχίσει να τριγυρνάει,
κατάβρεξέ τον. Αν αντιδράσει,
δώσ' του σοκολάτα, αναψυκτικό, κάτι με πολλή ζάχαρη.
Τα παιδιά στην μπάντα μού είπαν ότι η ζάχαρη
διαλύει την τετραϋδροκανναβινόλη και θα συνέλθει.
Τα λέμε".
Τόσο πληθωρικός είναι ο πατέρας μου. Αφόρητος. Πάρα πολύ.
Μια φορά…
Μια φορά μετακομίσαμε
και το σπίτι ήταν μικρότερο από το παλιό.
Αφόρητο. Κι ο πατέρας μου λέει "Λείπει ένα δωμάτιο".
"Μπαμπά, το είχες δει".
"Μα λείπει ένα δωμάτιο".
"Δεν έχει άλλο χώρο".
"Πώς! Στον φωταγωγό. Θα βάλω δοκάρι, θα ρίξω έναν τοίχο,
λαμαρίνα, παράθυρο, ανεμιστήρα, υπολογιστή, πίνακες, να το δωμάτιο".
"Μπαμπά, δεν θα φτιάξεις δωμάτιο στον φωταγωγό".
"Γιατί;" Σε δυο ώρες, ήταν στον τοίχο…
Τον ρίχνει, βάζει δοκάρι, λαμαρίνες.
Καινούριο δωμάτιο, σε πέντε ώρες.
Απίστευτο. Ηλεκτρικά, φώτα, όλα τέλεια.
Και η μαμά, όπως πάντα,
με το τσάι στο χέρι, τον ενθάρρυνε από κάτω λέγοντας του
"Ρομπέρτο, είσαι ηλίθιος.
Σε ενάμιση χρόνο μετακομίζουμε. Χαμένα λεφτά".
Η κουζίνα είναι μικρή
Και μεγάλο το μπάνιο
Χωρίς εγγυητή, τίποτα δεν θα κάνω
Κι όλο Ραμόν λένε τον θυρωρό
Κάθε δυο χρόνια, αυτό τους τραγουδώ
Έλα να φάμε, μα μην αργήσεις
Είναι όλα στη βαλίτσα Τι να φέρω να τσιμπήσεις
Από το ισόγειο βρέθηκα στον έκτο
Κλειδί δεν βρίσκω Μπερδεύτηκα, μήπως δεν έχω;
Μπροστά θα δώσεις το νοίκι ενός μηνός
Και για προμήθεια ενός, δύο ή και τριών
Κι ας είναι το κεφάλαιο εγγυημένο
Ούτε στον ύπνο μου εδώ δεν μένω
Όχι
Δεν πιστεύω στα ξόρκια
Δεν τσιμπάω με τα ταρό
Λέει η Λουδοβίκα, στο κινέζικο καλαντάρι
Λέει πως με βλέπει νοικάρη
Τη φυσαρμόνικα.
Είχα μία…
Είναι μια κούτα με φυσαρμόνικες,
μια φλογέρα, ένα βίντεο…
Την είδες; Είχε ετικέτα.
Άντε γαμήσου.
Ελαφρύς ταξιδεύω, σαν τον άνεμο λεύτερος
Η αλήθεια είναι πως σπίτι δεν έχω
Ένα γιουκαλίλι, το κρεβάτι, η ντουλάπα
Κάθε δυο χρόνια πρέπει να βρω άλλα
Βλέπω τη γειτόνισσα κι αλλάζω ρότα
Δεν μιλιόμαστε, δεν ταιριάζουν τα χνώτα
Μισώ τον κόπρο που έχει για σκύλο
Μισεί εμένα που μπάφο καπνίζω
Ο πατέρας μου! Τι να 'κανα!
Δεν πιστεύω στα ξόρκια
Όχι
Δεν τσιμπάω με τα ταρό
Λέει η Λουδοβίκα, στο κινέζικο καλαντάρι
Λέει πως με βλέπει νοικάρη
Μ' αρέσει το φινάλε από μιούζικαλ του Μπρόντγουεϊ με φανταστικό καπέλο.
"Το θέμα με τα παιχνίδια όταν μετακομίζεις
είναι ότι πρέπει να είναι μικρά και εύκολα μετακινήσιμα
για να χωράνε σ' ένα κουτί".
Αυτό μου έλεγαν οι γονείς μου.
Είχα δύο παιχνίδια.
Και ήμουν ευτυχής.
Έναν λευκό νίντζα και τον Ράμπο.
Θυμάστε τον Ράμπο;
Ωραίοι δεν ήταν; Τον έχω…
Έναν Ράμπο με κολλητό παντελόνι.
Τέτοια παντελόνια δεν υπήρχαν τότε
κι ο Ράμπο είχε χοντρά μπούτια κι έναν καβάλο, να.
"Τι λέει, Ράμπο; Γυμναζόμαστε;"
Μπράτσα φουσκωτά, η μπαντάνα μες στον ιδρώτα, μαλλί.
Ωραίος ο Ράμπο.
Μια θήκη μ' ένα μακρύ μαχαίρι.
Σαν δεύτερο πέος, δεν ξέρω γιατί.
Τον κοιτάζω και λέω "Ράμπο, έλα δω".
"Θα σε σκοτώσω", λέει ο νίντζα.
"Θα σε σφάξω, καταραμένε". "Δώσε!"
Έδιναν και μερικά φιλάκια.
Δυο κούκλες. Δεν το κάνατε;
Δεν τον γυρίζατε ανάποδα να δουλέψει η αντλία;
Ήταν αρθρωτός, έκανε τα πάντα.
Ούτε καμα… 69; Κανείς;
Όχι;
Όχι…
Ποτέ; Δεν έχεις βάλει ποτέ Ράμπο στον κώλο σου;
Στα έξι, στα εφτά σου;
Εγώ ναι. Εμένα…
Μια στιγμή ανακάλυψης με κούκλες.
Είχα φάει κόλλημα με τις κούκλες και το σεξ.
Έκρυβα τον Ράμπο και τον πήγαινα παντού.
Η ξαδέρφη μου απέναντι, η Πάουλα, άλλη οικονομική κατάσταση,
eίχε ένα απίστευτο, αρχοντικό κουκλόσπιτο.
Είχε 14 κούκλες.
Έπαιρνα τον Ράμπο, πήγαινα να παίξουμε,
άνοιγα την πόρτα, τον έχωνα.
"Χαμός θα γίνει εκεί μέσα", σκεφτόμουν.
Γύριζα κι ο Ράμπο φορούσε μακιγιάζ.
"Μπράβο, Ράμπο! Πολύ προχώ". Και τον έπαιρνα πίσω.
Αλλά ούτε ο Ράμπο ούτε οι κούκλες κι ο λευκός νίντζα με ένοιαζαν τόσο
όσο το να πείσω τους γονείς να μου πάρουν αυτό που ήθελα πιο πολύ.
Δεν το πήρα.
Ήταν ένα απλό παιχνίδι. Δεν ήθελα τίποτα άλλο.
"Δεν θέλω πάρτι, θα μείνω νηστικός,
τι λέτε;" Αυτό που ήθελα…
Ήθελα ένα πλαστικό φορτηγό,
από αυτά που δεν σπάνε.
Δεν ξέρω τι υλικό ήταν, το έβαζαν κι οι ΗΠΑ στα τανκς.
Ένα άθραυστο φορτηγό.
"Μαμά, μπαμπά, πάρτε μου ένα φορτηγό. Δεν θέλω τίποτα άλλο.
Μόνο ένα φορτηγό.
Ένα φορτηγό… φορτηγό…"
Δεν μου το πήραν.
Ποτέ.
Όμως, για εξάχρονο ήμουν πολύ έξυπνος.
Σκέφτηκα "Θα πάρω μόνος μου
δικό μου άθραυστο πλαστικό φορτηγό".
Έπιασα μολύβι και χαρτί κι έγραψα
"Αγαπητέ Άη Βασίλη,
καλό θα ήταν τα Χριστούγεννα
να μου φέρεις ένα άθραυστο πλαστικό φορτηγό.
Με αγάπη, Αγκουστίν Αρισταράν.
Υ.Γ. Μετακομίσαμε τρεις φορές φέτος.
Πρόσεξε πού θα το αφήσεις.
Με αγάπη, Αγκουστίν Αρισταράν επί δύο".
Ζωγράφισα ένα χριστουγεννιάτικο δέντρο,
ένα μοσχάρι αλά κρεμ, ένα μηλόκρασο
και πολύ χιόνι, σαν αυτό που έχουμε πάντα τον Δεκέμβρη στην Αργεντινή.
Κι έστειλα το γράμμα στις 22 Αυγούστου.
Είχα λίγο άγχος. Και περίμενα.
Στο καθιστικό, εκεί όπου συνήθως στήναμε το χριστουγεννιάτικο δέντρο.
Δυο μέρες μετά, λέει η μαμά
"Αγκουστίν, συζητήσαμε με τον μπαμπά
και πιστεύουμε ότι το φορτηγό είναι λίγο ακριβό
για τον Άη Βασίλη".
"Παλιάνθρωποι.
Διαβάζετε την αλληλογραφία μου;"
Έγραψα άλλο γράμμα.
"Αγαπητέ Άη Βασίλη,
καθώς η εμπιστευτικότητα της αλληλογραφίας μου
δεν γίνεται σεβαστή εδώ μέσα,
σου στέλνω δεύτερο γράμμα σε άλλη βάση.
Ξέρεις τον συμμαθητή μου τον Μαριάνο Μπρανκαμόντε;
Ξανθός, χαζόφατσα, κάθεται πίσω μου.
Πέρυσι, αυτό το παιδί φερόταν απαίσια.
Όμως, του έφερες ποδήλατο βουνού με 18 ταχύτητες και φωτάκι.
Και σ' εμένα που είχα άριστη συμπεριφορά
έφερες σαπουνόφουσκες "Απίστευτος Χαλκ".
Σε μισώ, Άη Βασίλη.
Περιμένω φέτος τα μεσάνυχτα
να μου φέρεις ένα άθραυστο πλαστικό φορτηγό,
αλλιώς θα σου κάψω το έλκηθρο, τους ταράνδους κι όλες τις άλλες αηδίες.
Βλάκα.
Με αγάπη, Αγκουστίν Αρισταράν".
Και το έστειλα.
Στις 24 Δεκέμβρη, ίσως ξύπνησα με μια μικρή αγωνία.
"Μαμά, πότε έρχεται ο Άη Βασίλης;
Είναι 24, θα έρθει απόψε.
Πότε έρχεται; Πού είναι ο μπαμπάς;
Έξω, τρώει παγωτό; Μπαμπά!"
"Τι έγινε;"
"Σταμάτα να τρως παγωτό, σε παρακαλώ!
Τι θα κάνουμε; Χρειάζομαι τον Άη Βασίλη.
Ας βάλουμε φιστίκια". Βάζουμε.
"Το μηλόκρασο είναι ζεστό". "Βάλ' το στο ψυγείο".
"Ακόμα ζεστό είναι!"
"Κλείσε την πόρτα!" Το κάνω.
"Πήρες πυροτεχνήματα;"
"Ναι, κοίτα".
"Πότε έρχεται;" "Στις 12:00". "Τι ώρα είναι;" "12:00!"
Και να το.
Το δώρο που περίμενα.
Το άθραυστο πλαστικό φορτηγό!
Ίσως το περίμενα λίγο μεγαλύτερο.
Μήπως…
Παράξενο.
Τα γράμματα του Αγίου είναι σαν της μαμάς.
Άνοιξα το κουτί σαν να ήταν επαγγελματίας στρίπερ.
Κουτί με μαγικά;
Άη Βασίλη…
Είσαι αγράμματος ή σκέτος βλάκας;
Έγραψα "άθραυστο πλαστικό φορτηγό".
Δεν θέλω να γίνω μάγος.
Θέλω να οδηγώ φορτηγό και να γυρίζω τον κόσμο.
ΠΑΡΑΣΤΑΣΗ ΜΑΓΟΥ
"Γίνε μάγος.
Οδηγίες. Εξαφάνισε ένα αυγό στην κόκκινη αυγοθήκη.
Πάρε την αυγοθήκη και κοίταξε το κοινό".
Δεν είναι κανείς.
"Άνοιξε την αυγοθήκη. Θα έχει μέσα ένα αυγό.
Βγάλε το αυγό και δείξε την άδεια αυγοθήκη.
Κλείσ' τη και βάλε το αυγό στη δεξιά σου τσέπη.
Κοίτα το κοινό".
Ακόμα κανείς.
"Χτύπα τα δάχτυλα και πες τις μαγικές λέξεις.
"Άμπρα κα…" Άντε γαμήσου, Άγιε.
"Θα δεις το αυγό να έχει φύγει από την τσέπη σου
και να εμφανίζεται στην…" Όχι!
Όχι!
Εμφανίζεται, εξαφανίζεται.
Εμφανίζεται, εξαφανίζεται
Μακρύ μουστάκι, κοντό μουστάκι
Πού είναι τ' αυγό; Να το, εδώ
Το πιάνω στο χέρι μα δεν το κρατώ
Πού είναι; Να το εδώ
Το πιάνω, το βγάζω Τη μύτη μου γαργαλά
Κι έτσι απλά, στην Μπαΐα Μπλάνκα, στα έξι του χρόνια,
γεννήθηκε ο μάγος…
Ράντα, γεια!
Αυτό κι αν είναι μαγεία.
Ευχαριστώ για το χειροκρότημα. Το αισθάνομαι.
Είχα ξεφύγει με τη μαγεία.
Κοίτα πώς φεύγει το μαντίλι.
Το είχες καταλάβει, κούκλε.
Αυτό θα πει μαγεία.
Όποτε έρχονταν συγγενείς, τι έκανε ο Άγκους;
Τους έκανε δώρο μια θαυμάσια παράσταση.
Και ξαφνικά, έπαψαν να έρχονται συγγενείς.
Είχα φάει κόλλημα.
Περιστέρι, μαντίλι, κέρμα, τέτοια,
πούρα που εμφανίζονταν κι εξαφανίζονταν.
Μια συγγενής ερχόταν πάντα. Η γιαγιά μου, για τσάι.
"Γιαγιά, έχω ένα φοβερό κόλπο με την τράπουλα.
Έκανα εξάσκηση. Δεν θα το πιστέψεις.
Γιαγιά, κοίτα την τράπουλα". Τη βγάζω, ανακατεύω.
Ανακατεύω.
Κι ανακατεύω.
"Διάλεξε ένα χαρτί, όποιο θέλεις.
Πάρ' το, δες το και ξαναβάλ' το πίσω. Τέλεια".
Ανακατεύω…
Ανακατεύω, φεύγει ένα χαρτί.
Το πιάνω, το πετάω πίσω, το ξαναπιάνω.
"Γιαγιά, το χαρτί σου".
"Δεν το θυμάμαι". Έλεος.
Παλιόγρια. Δεν μπορούσες να πεις εφτά σπαθί;
Οχτώ καρό, τέσσερα αιγόκερως, πέντε Μπάτμαν; Τι θα πάθαινες;
Είχα ξεφύγει με τη μαγεία. Τελείως.
Ασταμάτητος. Έκανα όλη μέρα μαγικά.
Πήγαινα σχολείο, στα σπίτια των φίλων μου,
στο ποδόσφαιρο. Όλο μαγικά.
Και έφηβος, στα μπάρμπεκιου, έκανα μαγικά.
"Τι θέλεις;"
"Τέσσερα καρό!' έλεγα.
Είχα τρελαθεί εντελώς με τη μαγεία.
Μου λέει ο φίλος μου ο Γκονσάλο
"Ράντα, κάνεις μαγικά, έτσι;"
"Μαγικά!" λέω. Βγάζω ένα μαντίλι! Ένα κλουβί, έναν θερμοσίφωνα.
Είχα ξεφύγει τελείως με τη μαγεία.
"Δεν κάνεις τίποτα άλλο;" "Μαγικά!"
"Δεν σ' αρέσουν τα κορίτσια; Δεν θες να πηδήξεις;"
"Δίκιο έχεις".
Δεν είχα την πρώτη μου φορά.
Δεν είχα πηδήξει ποτέ. Στα 17 πηδάς .
Το λέει η Βικιπαίδεια!
"Μπαμπά!"
"Τι τρέχει;"
"Θέλω τη συμβουλή σου, σαν άντρας προς άντρα.
Είμαι ακόμα παρθένος. Θέλω βοήθεια. Δεν ξέρω πώς.
Θέλω να πηδήξω, το έχω ανάγκη".
"Τι; Ακόμα δεν πήδηξες; Πανεύκολο είναι.
Μιλάς σ' ένα αγόρι, ένα κορίτσι, ό,τι θες.
Πίνετε μια μπίρα, αγγίζεστε…
Συγγνώμη, παιδί μου.
Είμαι γουρούνι, συγγνώμη.
Σε πέρασα για τον αδερφό σου.
Εσύ είσαι ο μικρός, έτσι; Ο μάγος.
Ξέχνα το. Οι μάγοι δεν πηδάνε".
Και πόσο δίκιο είχε.
Δεν πηδάμε οι μάγοι.
Κάποιοι λένε ότι οι μάγοι πάντα…
Όχι.
Με τίποτα.
Υπάρχουν δυο επαγγέλματα…
Ο ΠΟΥ λέει ότι δυο επαγγέλματα δεν κάνουν ποτέ σεξ.
Το ένα είναι οι μάγοι,
που είμαστε βλάκες και κάνουμε βλακείες.
Οι άλλοι είναι οι σκακιστές,
επειδή φυλάνε τα νώτα τους.
Είναι εντυπωσιακό. Δεν έχουμε πιθανότητες.
Σας το λέω, ακούστε με.
Όταν λέω "μάγος", τι φαντάζεστε;
Μάγο του Λας Βέγκας. Μες στα φτιασίδια.
Τζελ, όρθιο μαλλί.
Αγκράφα ζώνης με τους τέσσερις άσους,
πολύ γυαλιστερό μαύρο,
δυο πάνθηρες, ανεμιστήρες,
μουσική Λας Βέγκας.
Εντυπωσιακό. Μπαίνει το κορίτσι, η βοηθός του,
πάντα πίσω από τον μάγο, ποτέ μπροστά.
Είναι σοβινιστές. Εκτός από μαλάκες και ηλίθιοι.
Μπαίνει το κορίτσι, στροφή στον αέρα, μπαίνει σ' ένα κουτί.
Την καημένη.
Ζαρώνει, γίνεται τόση δα για να μπει.
Αυτός βγάζει σπαθί.
Το μπήγει.
Δίνει άλλη μία.
Τη φτύνει, τη χέζει, της βάζει φωτιά.
Το κορίτσι βγαίνει με άλλη στολή. Ποιον χειροκροτούν;
Τον γαμημένο μάγο.
Σιγά μην πηδήξει.
Αν πιείτε καφέ μ' έναν μάγο, προσοχή.
Αν πάτε και τον ρωτήσετε "Τι δουλειά κάνεις;" "Είμαι μάγος".
Σας παρακαλώ, μην πείτε "Αποκλείεται!"
Αν το κάνετε, είναι σαν να του πατάς ένα κουμπί
για ν' αρχίσει ένα σωρό μαλακίες που δεν μπορεί να ελέγξει.
"Δεν ήξερες ότι είμαι μάγος; Κοίτα αυτό.
Σου παίρνω το κουταλάκι, το έχω στο χέρι.
Πού είναι; Έφυγε. Πού είναι; Όχι εδώ.
Να το κουταλάκι.
Σου άρεσε; Έχω κι άλλα.
Το κρατάω, εξαφανίστηκε.
Πού είναι; Εδώ;
Όχι, εκεί, στο αυτί σου. Ορίστε!"
Καφέ με γάλα στο αυτί, στιγμή αμηχανίας.
Αλλά ας φανταστούμε
ότι τον γουστάρεις,
ότι δεν παίζει κάτι άλλο και πας με τον μάγο κάπου πιο άνετα.
Κάπου με λιγότερα φώτα, άλλη μουσική.
Θα συμβεί αυτό, το ορκίζομαι.
"Κοίτα, ένα σετ προφυλακτικά, σε πολλά χρώματα.
Ανακατεύω.
Διάλεξε όποιο θέλεις, γιαγιά…
Συγγνώμη, κοπελιά.
Διάλεξε όποιο θες. Δες το. Δεν κοιτάζω.
Το ανοίγω. Τι θέλεις, σκύλο; Έφτασε.
Θέλεις περιστέρι; Κοίτα.
Περιστέρι.
Κάτι πιο περίπλοκο; Σ' αρέσει, το βλέπω.
Κατά βάθος σ' αρέσει.
Αυτό είναι το πιο περίπλοκο. Πού πας;
Θέλω να πηδήξω. Συγγνώμη.
Δεν θα κάνω άλλα μαγικά. Συγχώρεσέ με.
Αστροναύτης, πυροσβέστης
YouTuber ή ναυτάκι
Μάγος κανείς να γίνει δεν τ' αρέσει
Χειρούργους χρειαζόμαστε Και μηχανικούς
Μάγος κανείς να γίνει δεν τ' αρέσει
Μου το είπε ο πατέρας, που με ξέρει
Μάγος κανείς να γίνει δεν θέλει
Οι μάγοι δεν πηδάνε
Κι ούτε θα πηδήξουν ποτέ
Έχω μια αρρώστια
Χειρότερη από ιλαρά
Μια κατάρα που με σκοτώνει Και δεν θα γίνω καλά
Εδώ πάνω είμαι κορυφή
Αλλά ποτέ δεν θα πηδήξω
Εξαιτίας της μαγείας
Οι μάγοι δεν πηδάνε
Οι μάγοι δεν πηδάνε, όχι
Οι μάγοι δεν πηδάνε
Κι ούτε θα πηδήξουν ποτέ
Δύο πράγματα.
Έχασα το φως του προβολέα.
Τρία πράγματα.
Ξέχασες ν' ανοίξεις το καπάκι για να εξαφανιστώ.
Τρίτον, έσπασα ένα αρχίδι.
Έσπασα ένα αρχίδι.
Γαμώτο.
Ενθουσιάστηκα.
Συνήθως τα προστατεύω από παιδί.
Όταν ήμουν 17, συνέβη κάτι αλησμόνητο.
Σαν να σε διαπερνάει ένα κρύο.
Καλύτερα τώρα.
Είναι απερίγραπτο να ζουλιούνται τ' αρχίδια.
Ήμουν 17 χρονών…
όταν μου συνέβη αυτό.
Πάω για ντους, γυμνός όπως πάντα.
Μπαίνω στο ντους, πιάνω το σαπούνι, κοιτάζω κάτω. "Τι είναι αυτό;
Τι έγινε;"
Ακούστε. Το ένα αρχίδι μου, ο ένας όρχις,
ήταν πολύ μεγαλύτερος.
Όχι πιο μακρύς.
Το 98% των αντρών έχουν τον έναν όρχι μακρύτερο.
Σ' εμένα, ήταν πολύ μεγαλύτερος.
Φανταστείτε ένα πολύ μεγάλο μανταρίνι.
Έτσι ήταν το ένα αρχίδι μου.
Όταν ήμουν 17, δεν μπορούσες να γκουγκλάρεις
"Έχω έναν όρχι σαν μανταρίνι, τι κάνω;"
Πάω στον πατέρα μου. "Μπαμπά;" "Τι τρέχει;"
"Κάποτε θα μιλήσουμε για τον εθισμό σου στο παγωτό.
Τώρα έχω ένα αρχίδι σαν μανταρίνι".
"Τι μανταρίνι; Πας καλά; Δείξε μου".
Του δείχνω. Φωνάζει "Ινές!"
"Άσ' την! Αυτά είναι αντρικές δουλειές!
Είμαι έφηβος. Πάμε στον αρχιδολόγο.
Πάμε στον αρχιδολόγο. "Τι λέει, γιατρέ; Πώς πας;"
"Τι συμβαίνει;" με ρωτάει.
"Συνέβη κάτι παράξενο.
Ξυπνάω το πρωί, πάω για ντους
και βλέπω ότι ο ένας μου όρχις είναι μεγαλύτερος".
"Μην ανησυχείς, είναι φυσιολογικό.
Μεταξύ 17 και 18, ο ένας όρχις πρήζεται πάντα.
Θα φύγει με τον καιρό. Είναι ορμονικό".
"Δεν με καταλαβαίνετε. Το ένα είναι πολύ μεγαλύτερο".
"Με υποτιμάς.
Όλη μέρα βλέπω αρχίδια, ξέρω τι λέω.
Ο ένας όρχις πρήζεται και μετά υποχωρεί".
"Είναι σαν μανταρίνι, γιατρέ". "Συγγνώμη;"
"Σαν μανταρίνι". "Πορτοκαλί;" "Λίγο".
"Ζαρωμένο;" "Ίσως".
"Έχει σπόρους;"
"Δεν ξέρω, γιατρέ, έχει σχήμα μανταρινιού".
"Δείξε μου". Του δείχνω.
"Μείνε εκεί", λέει. "Βγάλε τα ρούχα σου".
Πάει και παίρνει σκαμπό.
Το σκαμπό που όλοι οι ουρολόγοι
με πιστοποίηση από τη Σχολή Ουρολόγων
αγοράζουν αποκλειστικά από μαγαζί ανταλλακτικών για ουρολόγους,
στον δρόμο με τα συνεργεία αυτοκινήτων.
Στο Μπουένος Άιρες. Για Μεξικό δεν ξέρω.
Λέει "Βγάλε τα ρούχα σου".
Μένω με τις κάλτσες. "Και τις κάλτσες".
Τις βγάζω. Φοράει γάντια.
Με κοιτάζει. "Χαλάρωσε, Φαμπιάν". "Γιατρέ, δεν με λένε Φαμπιάν".
"Όχι, εγώ είμαι ο Φαμπιάν και με ξέρω".
Μου πιάνει τα αρχίδια.
Πιέζει ελαφρώς το καθένα.
Φυσικά, στο ένα το ένιωσα περισσότερο.
Και λέει "Βάλε λίγη δύναμη.
Λίγο ακόμα.
Λιγάκι ακόμα".
Παίρνει ένα σημειωματάριο.
"Φλεγμονή όρχεως. Ασθενής, Αγκουστίν Αρισταράν.
Δεξιός όρχις, 120 μπαρ.
Αριστερός, 177 μπαρ".
Σηκώνει τον υγιή όρχι και χωρίς προειδοποίηση κάνει…
"Ταλάντωση όρχεως, ανησυχητική".
Και τότε συνέβη κάτι παράξενο.
Πάρα πολύ παράξενο.
"Ταλάντωση όρχεως, ανησυχητική".
Ακούστε, επειδή γίνεται παράξενο.
Να χάνεις την μπάλα.
Μου πιάνει το αρχίδι, δεν κοιτάζει ούτε αυτό ούτε εμένα,
και φαίνεται να συνδέεται τηλεπαθητικά με αυτό.
"Μιλάει στα αρχίδια μου με το μυαλό του;"
Φανταστείτε. Είμαι 17, ανήλικος, ένας γέρος μού πιάνει τ' αρχίδια
και τους μιλάει με το μυαλό.
Πρέπει να καλέσω κάποιον.
Αρχίζω να φωνάζω τον μπαμπά μου.
Δεν καταλάβαινα τι γινόταν.
Και τότε αρχίζει να τους πιάνει κουβέντα.
"Τι λέει;" "Μια χαρά, εσύ;"
"Καλά".
Δεν μιλάω αρχιδικά.
Κι εκείνη τη στιγμή αρχίζει…
όχι να τα χαϊδεύει,
αλλά να τα παίζει σαν να ήταν καστανιέτες.
Να τα κάνει έτσι.
Τι σου συμβαίνει;
Τι σου συμβαίνει, λέω στ' αρχίδι
Που μοιάζει μ' ένα μανταρίνι
Τι σου συμβαίνει;
Τι σου συμβαίνει, λέω στ' αρχίδι
Που μοιάζει μ' ένα μανταρίνι
Γκρασιέλα, βγάλε μια φωτογραφία.
Είναι ένας όρχις για εγχειρίδιο.
Είναι τέλειος για την έρευνά μας. Βγάλε φωτογραφία!
Που μοιάζει μ' ένα μανταρίνι
Το φιλί μπορεί να μη συνέβη.
Είχα πάθει σοκ.
Αρχίζω να ντύνομαι και λέει "Πού πας; Μην ντύνεσαι".
"Τι άλλο θα κάνουμε;" "Χαλάρωσε.
Τρέξε λίγο". "Τι;" "Τρέξε λίγο".
"Μα…" "Τρέξε λίγο".
"Χαμήλωσε το φως, βάλε ουίσκι, κόκα…"
"Τρέξε λίγο". Και τρέχω.
"Μην τα σκεπάζεις". "Εντάξει".
Ντρεπόμουν. Έτρεχα. Έβγαζε φωτογραφίες, σημείωνε.
"Στάσου στη μέση και πήδα". Πηδάω.
Κι όπως πηδάω, συνειδητοποιώ,
επειδή προσπαθώ να μη σκέφτομαι τι γίνεται,
συνειδητοποιώ ότι το ανθρώπινο σώμα
είναι μια τέλεια μηχανή φτιαγμένη από εξωγήινους. Απίθανη.
Και συνειδητοποιώ γιατί, όπως ανέφερα πριν,
ο ένας όρχις είναι πιο μακρύς από τον άλλον στους άντρες.
Γιατί συμβαίνει αυτό;
Επειδή αν είχαν το ίδιο μήκος,
φανταστείτε τους Νέαντερταλ,
όταν έπρεπε να πάνε για κυνήγι, να πιάσουν έναν πάνθηρα στη ζούγκλα.
Ήταν γυμνοί, δεν είχαν εφευρεθεί τα ρούχα.
Ο τύπος τρέχει, ίσως πρέπει να πηδήξει.
Αν ήταν ίσοι, θα συνέβαινε αυτό.
Θα χτυπιόντουσαν σαν κλακέτες.
Τώρα, το μακρύτερο λειτουργεί σαν μεντεσές.
Είναι τέλειο το ανθρώπινο σώμα.
Χοροπηδάω και φαντάζομαι ότι κυνηγάω πάνθηρα στη ζούγκλα,
και μου λέει "Χρειάζεται επέμβαση.
Έχεις τα πάντα. Οι όρχεις σου είναι χάλια.
Υδροκήλη, κιρσοκήλη,
μια μικρή φίμωση, βουβωνοκήλη".
Που να με…
Σε μια βδομάδα, με εγχείρισαν. Έκαναν…
ό,τι μπορούσαν, υπήρχαν πολλά προβλήματα.
Κι εγώ, με αρχίδια σαν Tetris,
συνήλθα.
Πριν μ' αφήσει, λέει "Κάτι ακόμα, Αγκουστίν.
Αυτό θέλει έξι μήνες για να αναρρώσει εσωτερικά.
Θέλω να έχεις αποχή από σεξουαλικές επαφές για…
Α, όχι, είσαι μάγος. Ξέχνα το".
Κι έτσι, με εγχειρισμένους τους όρχεις και όντας μάγος,
δεν θα πηδούσα. Αφοσιώνομαι στη μαγεία
κι αρχίζω να δουλεύω με απίστευτους ρυθμούς.
Άρχισα να πηγαίνω σε παιδικά πάρτι, να βγάζω χαρτζιλίκι,
μετά άλλο πάρτι, μετά ένα σχολείο, ένας παιδικός σταθμός.
Μετά γενέθλια, κάποιος γάμος,
μια εταιρική εκδήλωση, δούλευα κι έβγαζα λεφτά.
Όλα μαύρα, χωρίς απόδειξη. Ήμουν ανήλικος, τα τσέπωνα όλα,
τα έκανα μασούρι.
Έλεγε ένας φίλος "Πάμε για μπίρες".
"Κερνάει ο Ράντα. Τι θέλεις; Σοκολάτες; Τις κερνάω κι αυτές".
Ήμουν ο μόνος μάγος στην Μπαΐα Μπλάνκα. Ήμουν βασιλιάς.
Ερχόταν άλλος, την έτρωγε στ' αυτιά. Οι φίλοι μου τους πλάκωναν.
"Τι θες; Αυτό θες;"
Φάγαμε τα κουνέλια, ανακατέψαμε την τράπουλα.
"Βρες το εφτά σπαθί.
Δίνε του, ηλίθιε".
Εγώ δουλεύω, βγάζω λεφτά,
αρχίζω να βοηθάω, φεύγω για Μπουένος Άιρες.
Εκεί ζορίστηκα, αλλά βρήκα άκρη.
Πάρτι, παιδικά πάρτι, πάρτι ενηλίκων.
Δουλεύω. Οι μάγοι με παραδέχονται.
Με σέβονται στον κόσμο της μαγείας.
"Ράντα". "Ναι". Ό,τι πεις.
Χιλή, Ουρουγουάη, Μεξικό, Κολομβία. Πληρώνομαι σε δολάρια.
Κολυμπάω στο χρήμα. Τι;
Όλα εδώ τα είχα.
Τι θέλετε, δολάρια; Εδώ τα 'χω.
Όλα μαύρα.
Όλα πήγαιναν τέλεια,
έβγαζα λεφτά, ένιωθα καλά, άνετα, κάτι όμως…
κάτι δεν…
Δεν ένιωθα καλά.
Κάτι μες στο στήθος μου
μ' έκανε…
Γιατρέ,
δεν…
Δεν νιώθω καλά, γιατρέ.
Όλα πάνε καλά και ξαφνικά
βάζω τα κλάματα, γιατρέ.
Δεν ξέρω αν έχει…
Δεν ξέρω αν…
Δεν ξέρω… Συγγνώμη, δεν μπορώ να μιλήσω.
Μια στιγμή, γιατρέ.
Θα περάσει.
Θέλω να πω, δεν ξέρω αν έχει όνομα.
Ξέρω ότι το έχετε σπουδάσει, αλλά είμαι στον δρόμο…
Όλα πάνε καλά.
Η ζωή μου είναι μια χαρά.
Κυνήγησα τα όνειρά μου, τα πέτυχα.
Κάνω τη δουλειά που αγαπώ.
Ό,τι μου είχαν πει ότι θα συμβεί στην εφηβεία, συνέβη. Όλα καλά.
Αλλά είμαι στον δρόμο, βλέπω σκύλο να χέζει
και βάζω τα κλάματα.
Είναι ανισόρροπο.
Έχω δουλειά,
βγάζω λεφτά,
οι συνάδελφοί μου με συγχαίρουν. Με χειροκροτούν.
Δεν το απολαμβάνω, γιατρέ. Κοιτάξτε με.
Πιέζομαι ότι πρέπει να βγάλω κι άλλα λεφτά,
έχω μπει στο μαγκανοπήγαδο…
Όλο λεφτά.
"Τι θες, πισίνα, γιοτ;"
Σιγά μην αγόραζα γιοτ, πού να το βάλω;
Πού;
Νιώθω…
Ξέρετε τον πρίγκιπα Κάρολο;
Τον φουκαρά, τον είδατε;
Όποτε βγαίνει στην κάμερα, ζητάει βοήθεια με τ' αυτιά.
Τα χάνει εντελώς.
Του λένε τι να κάνει, πώς να ντυθεί.
Συνεχώς, γιατρέ.
Νιώθω ότι μια πίεση μου υπαγορεύει τι να κάνω.
Να είμαι καλύτερος, να βγάζω περισσότερα.
Ποιος σου το λέει αυτό, Αγκουστίν; Γιατί νιώθεις έτσι;
Ο μπαμπάς μου, γιατρέ.
Έτσι δεν είναι;
Εσείς τι λέτε, γιατρέ;
Ότι το κουτί με τα μαγικά του Άη Βασίλη ήταν δωρεάν;
Το κουτί μού το έφεραν για να γίνω μάγος.
Τι χρειάζεται ο κόσμος; Μάγους.
Βρες δουλειά, φέρε λεφτά. Είναι ολοφάνερο, γιατρέ.
Συγγνώμη που σου το λέω, Αγκουστίν…
αλλά…
κανένας γονιός δεν θέλει να γίνει το παιδί του μάγος.
Γιατρέ…
πώς μου το είπατε έτσι απότομα;
Έχετε δίκιο.
Είμαι ηλίθιος, γιατρέ.
Πόσο ηλίθιος.
Εντελώς ηλίθιος, γιατρέ.
Συγγνώμη, δεν…
Γιατί δεν το σημειώνετε;
Ο Αγκουστίν Αρισταράν είναι ηλίθιος. Η διάγνωση.
Αυτό είναι.
Δεν το θέλω, επειδή… τι έκανα μέχρι τώρα;
Δούλευα σαν ηλίθιος. Δεν το θέλω.
Δεν θέλω να μου λέει μια φωνή μέσα μου σαν τον Κάρολο…
Δεν θέλω, γιατρέ.
Δώστε μου ένα χάπι, δεν ξέρω τι να κάνω.
Δεν θέλω να είμαι ο Κάρολος
Απ' όλους ανώτερος
Δεν θέλω να είμαι ο Κάρολος
Ποιος είμαι θα το πω εγώ
Γιατρέ, πώς πάει; Ξεκίνησα τα χάπια.
Και τα τρία: πρωί, απόγευμα, βράδυ.
Γιατρέ μου!
Το πρωινό μού δίνει απίστευτη ενέργεια!
Γιατρέ μου.
Ξεφορτίζεται το κινητό, στέκομαι δίπλα του
και φορτίζεται αμέσως.
Τόση ενέργεια.
Σηκώνομαι, 24 βαθμούς μέγιστη, 21 ελάχιστη θερμοκρασία.
Γιατρέ μου.
Τα πουλάκια κελαηδούν, όλα είναι τέλεια.
Τώρα, όταν παίρνω το απογευματινό χάπι,
τα πάω καλά και ξαφνικά…
Σκαλώνω λίγο.
Αλλά όταν παίρνω το βραδινό… Αχ, γιατρέ μου, το βραδινό…
Γιατρέ μου, το χάπι το βραδινό.
Γιατρέ μου!
Τις προάλλες είμαι έτσι,
χαπακωμένος,
κοιτάζω στο πλάι και βλέπω τον Ράμπο.
"Γεια σου, Ράμπο, πώς πάει;"
Αγαπούλες με τον Ράμπο, γιατρέ.
"Τι θέλεις, κούκλε;"
Γιατί δεν μου δίνεις κάθε μέρα αυτό το χάπι;
Νιώθω καλά. Πώς με κόβεις;
Δεν νιώθω καλά;
Δεν θέλω να είμαι ο Κάρολος
Απ' όλους ανώτερος
Δεν θέλω να είμαι ο Κάρολος
Ποιος είμαι θα το πω εγώ
Γιατρέ, τα χάπια έφεραν ισορροπία, τα πάω πολύ καλά.
Ακούστε τι έγινε τις προάλλες.
Πήγα στο γιαπωνέζικο καθαριστήριο, Τσάρκας και Ουριάρτε,
παίρνω τη στολή του μάγου,
"Την καθάρισες; Σε πληρώνω την άλλη βδομάδα".
Είμαστε φίλοι. Μου τις καθαρίζει.
Πάω στην παράσταση. Είχε μπερδέψει τις στολές.
Μου έδωσε άλλου πελάτη. Μια ολόλευκη.
Παντελόνι, ζακέτα, πουκάμισο, παπιγιόν, όλα άσπρα. Τι ντροπή.
Είχα παράσταση. Τη φοράω,
βγαίνω, γελάνε,
"Συγγνώμη, το άσπρο είναι της μόδας!
Μοιάζω με μπατονέτα".
Τελειώνω την παράσταση, έρχεται ένα κορίτσι και λέει
"Γεια. Έχετε γλειφιτζούρια, καραμέλες και παγωτά;"
Η κοπέλα μου. Βγαίνουμε δέκα μέρες.
Πώς με κόβεις;
Δεν θέλω να είμαι ο Κάρολος
Απ' όλους ανώτερος
Δεν θέλω να είμαι ο Κάρολος
Ποιος είμαι θα το πω εγώ
Γιατρέ, ξαναπήγα στο καθαριστήριο.
Σε δυο βδομάδες, πάω.
Του λέω "Να σε χτυπήσω ή να σ' αγκαλιάσω;
Μου άλλαξες τη ζωή.
Μου έδωσες στολή, βρήκα κορίτσι,
πάνε τρεις μήνες, μένουμε μαζί, είναι τέλεια".
Ξέρετε τι μου είπε;
Μου είπε κάτι στα γιαπωνέζικα.
Ακούστε. Με κοιτάζει και λέει…
Μιλάτε γιαπωνέζικα; Ούτε εγώ.
Αλλά νομίζω ότι μου είπε
"Καμιά φορά, η ζωή
σου δίνει λεμόνια".
Έμεινα άφωνος, γιατρέ.
Μεταξύ στολής, χαπιών και Γιαπωνέζου, ξέρετε κάτι;
Μου δίνω εξιτήριο. Τέρμα τα χάπια.
Εσείς, ο Φρόιντ κι ο Ντελέζ πάρτε τ' αρχίδια μου.
Τα κόβω όλα. Είμαι ελεύθερος.
Τίποτα δεν με δένει, έχω κορίτσι.
Δεν θέλω να είμαι ο Κάρολος
Απ' όλους ανώτερος
Δεν θέλω να είμαι ο Κάρολος
Ποιος είμαι…
Γεια, αγάπη μου. Τι κάνεις;
Ναι, τραγουδούσα. Είμαι ευτυχισμένος, τραγουδούσα.
Τι έγινε;
Τον ξαπόστειλα τον γιατρό. Δεν ξαναπαίρνω τίποτα.
Τι;
Θετικό;
Δυο μηνών; Γαμώτο…
Θετι…
Το θετικό, όμως…
Το θετικό είναι πάντα καλό.
Πώς έγινε αυτό;
Όχι, ξέρω πώς έγινε.
Το θυμάμαι ξεκάθαρα.
Ναι, ζωή μου.
Όχι, απλώς τραγουδούσα. Δεν περίμενα…
Δεν μου θύμισε το τηλέφωνο ότι θα μάθαινα τέτοια νέα.
Ναι.
Έρχομαι, αγάπη μου. Φεύγω. Έπρεπε να καθίσω λίγο.
Ναι.
Έρχομαι αμέσως.
Πάω στον γιατρό να ζητήσω συγγνώμη και να πάρω τα χάπια.
Θα καταρρεύσω σε δυο μήνες.
Ναι…
Αντίο. Φιλάκι στη κοιλίτσα σου.
Περίεργο είναι.
Αντίο.
Ένα κρύο…
Ένας άνεμος…
Στα 21 μου, να μου λένε "Θα γίνεις μπαμπάς!"
Αλλά ήμουν πάντα πρακτικός, από παιδί ακόμα.
Οι εννιά μήνες δεν ήταν δύσκολοι.
Μετακομίσαμε μαζί σε μια γκαρσονιέρα.
Κι εκεί, οι εννιά μήνες ήταν πολύ απλοί.
Δυο πράγματα φρόντιζα.
Τη μητέρα της κόρης μου, να μην της λείπει τίποτα,
και το δεύτερο,
να κλειδώνομαι στο μπάνιο,
να γδύνομαι και να κλαίω γονατιστός στην τουαλέτα,
παίρνοντας χημικά για ν' αγνοήσω την κατάσταση,
επειδή φοβόμουν. Θα γινόμουν μπαμπάς.
"Θέλω να γίνω Κάρολος". "Θα γίνεις μπαμπάς".
"Τι; Άντε γαμήσου".
Φοβόμουν.
Πώς να μη φοβάμαι;
Αλλά στις 22 Φεβρουαρίου 2006, στις 14:30, όλα άλλαξαν.
Ήμουν στην αίθουσα τοκετού.
Η μαμά της κόρης μου τα έδινε όλα.
"Αγάπη μου, δεν το πιστεύω".
Κι εγώ την ενθάρρυνα.
"Θα πεθάνουμε όλοι!
Μακάρι να πεθάνουμε πηδώντας, αγάπη μου.
Να έρθει ένας τυφώνας να μας σηκώσει!
Δεν ξέρω τι να κάνω!"
Εκείνη τη στιγμή, ανοίγει η πόρτα.
Μπαίνει μέσα ένα λαμπρό φως.
Και πάνω στο φως, κάτι μονόκεροι έτρεχαν
μαζί με κάτι κολιμπρί,
κι οι μονόκεροι σκόρπιζαν ροδοπέταλα παντού, σχηματίζοντας τις λέξεις
"ευτυχία", "χαρά",
"απέραντη αγάπη".
Είχε γεννηθεί η κόρη μου η Μπιάνκα.
"Κοριτσάκι μου!
Θα είμαστε τόσο ευτυχισμένοι!
Ό,τι βλέπεις είναι δικό σου.
Μια ολόκληρη γκαρσονιέρα,
πολλά μαγικά κόλπα κι ένα γιουκαλίλι.
Κοριτσάκι μου, σ' αγαπώ!"
Όλα άλλαξαν αυτομάτως.
Πήγαμε σε μεγαλύτερο σπίτι.
Αγοράσαμε το πρώτο μας ακίνητο.
Ελάχιστα μεγαλύτερο, αλλά ήμασταν ευτυχισμένοι.
Η Μπιάνκα έτρεχε, φτιάξαμε το σπίτι, μετακομίσαμε.
Ήξερα εγώ πώς να μετακομίζω γρήγορα.
Το σπίτι ήταν μικρότερο απ' όσο νομίζαμε.
Μας έλειπε ένα δωμάτιο. "Δεν χωράει, Αγκουστίν".
"Γιατί; Ρίχνεις έναν τοίχο και…"
"Δεν γίνεται, είναι αδύνατο".
Δυο ώρες αργότερα, στον τοίχο…
"Είμαι ο μπαμπάς μου!
Φέρτε μου παγωτό!"
Εκτός ελέγχου.
Πέντε ώρες μετά, ολόκληρο δωμάτιο.
"Αγάπη, θα κρεμάσω το κάδρο που πάντα ήθελα στο πρώτο μου σπίτι".
"Πρέπει να μιλήσουμε".
"Μισό λεπτό. Ζέστανε νερό για το τσάι. Έρχομαι αμέσως".
Πιάνω το κάδρο, το κρεμάω. "Τι τρέχει, αγάπη μου;"
"Πρέπει να χωρίσουμε".
"Μπορώ να βγάλω το κάδρο".
Τι;
Πρέπει να χωρίσουμε;
Καλά, πρέπει να χωρίσουμε.
Δεν πειράζει, στα κομμάτια. Τι έπαθες;
Κανένα πρόβλημα. Φτιάχνω βαλίτσα.
Θέλεις; Φτιάχνω βαλίτσα.
Ναι, κανένα πρόβλημα.
Να τη φτιάξω; Τη φτιάχνω.
Τη φτιάχνω. Με το ένα, με το δύο,
με το…"
Κι η Μπιάνκα: "Τρία!"
"Όχι, παιδί μου!" Έπρεπε να φύγω.
Γύρισα πάλι σε γκαρσονιέρα.
Ένα κρύο. Ένας άνεμος. Η βαλιτσούλα.
Κλείνω την πόρτα, το πλάνο σβήνει.
Με τη βαλιτσούλα.
Μία βδομάδα μαζί μου, μία με τη μαμά της. Πάντα.
Η πρώτη βδομάδα ήταν παράνοια, απίστευτη ευθύνη.
Πρέπει να την ταΐζω κάθε μέρα, να την κάνω μπάνιο,
να της λέω πως η ζωή είναι ωραία κι ο κόσμος σκατά.
Όλα αυτά μόνος μου. Η Μπιάνκα ήταν τριών.
Τι κάνω; Πώς… Όχι.
Δεν έπρεπε να μου πεθάνει. Αν πέθαινε, έχασα.
Όχι! Τη φρόντιζα.
Ήταν όμορφα, παίζαμε πολύ.
Παίζαμε συνεχώς.
"Η Μπιάνκα περπατάει! Τι χαριτωμένο!
Έρχεται, περνάει το τραπέζι, τη σκούπα, ακόμα έρχεται!
Τα κατάφερε! Γκολ!
Ευχαριστώ, μαμά, που μ' έκανες Αργεντίνο την εποχή της Μπιάνκα!"
Τι παιχνίδι. Συνεχώς.
Αν είσαι νέος μπαμπάς ή απλώς μπαμπάς,
δημιουργείς δεσμούς με το παιχνίδι, παίζοντας με τα πάντα.
Με μακιγιάζ, με μια περούκα, όλο παίζαμε.
Είχαμε ένα φοβερό παιχνίδι που το σκεφτήκαμε μαζί.
Μ' αρέσει να το λέω, επειδή ίσως βλέπει κάποιος γονιός
κι έχει παιδιά στον παιδικό σταθμό
και λέει "Γιατί να μην το παίξουμε;"
Η Μπιάνκα ήταν τεσσάρων τότε.
Ήταν…
ακριβώς τεσσάρων χρονών.
Είναι εύκολο παιχνίδι, απλό.
Θέλεις δυο παίκτες, έναν ενήλικα κι ένα παιδί.
Είναι ενδιαφέρον ότι δεν το προτείνεις. Δεν λες "Ας παίξουμε".
Ένιωθα ότι, αν το ζητούσα, δεν θα μπορούσε να μου πει όχι.
Όμως, αν το παιχνίδι άρχιζε μόνο του, ήταν πιο ενδιαφέρον,
επειδή δεν ήξερες πότε θα γίνει.
Είναι εύκολο.
Ξαφνικά, μια σκοτεινή ψυχή κυρίευε το σώμα μου.
Ο διάβολος, ο Σατανάς, ο Βελζεβούλ.
"Μπιάνκα".
Έπεφτα στο πάτωμα.
Άρχιζα να σφαδάζω.
Σατανική κρίση.
Κι ο μόνος άνθρωπος στο σπίτι
που ήξερε πώς να διώξει τον διάβολο από μέσα μου. Η Μπιάνκα.
Τεσσάρων χρονών κι έλεγε "Βγες από το σώμα του πατέρα μου.
Φύγε, Σατανά και κακοί αρχάγγελοι. Φύγε, Βελζεβούλ!"
Σηκωνόμουν, την αγκάλιαζα, με παρηγορούσε.
Εγώ πήγαινα να καθαρίσω
κι η Μπιάνκα έφτιαχνε κύκλο από αλάτι κι έβαζε μαύρο κερί
με έναν ανάποδο σταυρό για να μαρκάρει την καταραμένη ζώνη.
Ένα παιχνίδι.
Μου άρεσε.
Εκπαιδευτικά ενδιαφέρον. Το συζήτησα με τη διευθύντρια.
Μου είπε "Κόφ' το, φίλε".
Αλλά μου άρεσε και η Μπιάνκα ήταν ενθουσιασμένη.
Της άρεσε το παιχνίδι.
Της έφτιαξα ένα σετ εξορκισμού με ένα όμορφο ξύλινο κουτί.
Είχε μια αρμαθιά σκόρδα,
ένα παλουκάκι κι ένα σφυρί,
λίγο αγιασμό που κλέψαμε από μια εκκλησία εκεί κοντά.
Η Μπιάνκα έλεγε "Ο παπάς είναι με τα παπαδάκια!"
Κι εγώ έπαιρνα τον αγιασμό σε κανάτα
και τον μοιράζαμε στο σπίτι.
Ένας φίλος είπε "Είναι αμαρτία να κλέβεις αγιασμό".
"Μα τον κλέβω από την εκκλησία, δεν πιάνεται".
Να πάρει. Ρόμπα τους έκανε ο Ράντα μ' αυτό το σχόλιο.
Με την κωμωδία λέγονται και πολλές αλήθειες.
Μαλάκα.
Όταν κατάλαβα ότι είναι κακό να κλέβεις αγιασμό,
είπα να φτιάξω. Μπήκα στο ίντερνετ.
"Πώς ευλογούμε το νερό της βρύσης".
Όπως οι παπάδες, αλλά χωρίς μισθό Δημοσίου.
Και συνεχίζει ο Ράντα, που δεν φοβάται την κοινωνική κριτική.
Της έφτιαξα έναν πελώριο σταυρό.
Είμαι καλός στο ξύλο. Έναν πελώριο φούξια σταυρό.
Αντί για τη συγκλονιστική εικόνα του Ιησού,
ένας άντρας γεμάτος καρφιά και αίμα,
του κόλλησα μια πλαστική κούκλα.
Γυμνή, με δάκρυα από γκλίτερ.
Σαν παρθένα με δάκρυα από γκλίτερ.
Εντυπωσιακή, με φοβερό χτένισμα.
Και στο σώμα της κούκλας είχα γράψει…
Ξέρετε, όπως στις ταινίες,
που όταν είναι κάτι σατανικό γράφουν τις λέξεις ανάποδα;
Της έγραψα στο σώμα "σοφός", "νόμον", "ανανά".
Η Μπιάνκα μικρούλα, ο σταυρός δυο φορές το μπόι της,
πήγαινε με το βαλιτσάκι του εξορκιστή. "Είσαι καλά;" "Ναι, αγάπη μου".
"Πες μου να ξέρω".
Και κάθε τόσο με ψέκαζε με αγιασμό.
Καημένη Μπιάνκα.
Ήταν τόσο ενθουσιασμένη που μια μέρα την έπιασα
να πηγαίνει το σετ εξορκισμού στον παιδικό.
"Τι κάνεις;"
"Κι αν το πάθει ο Φερμίν;"
"Όχι, αγάπη μου, άσ' το εδώ.
Ένα παιχνίδι είναι. Πήγαινε".
Δεν την αδικώ.
Η Μπιάνκα ήταν πολύ αθώα.
Μου συνέβη κι εμένα κάποτε. Τι μαλάκας.
Ήμουν καλά, δούλευα στον υπολογιστή,
και με κυριεύει ο διάβολος.
Με πιάνουν σπασμοί.
Κι η Μπιάνκα δεν ήταν εκεί. Την είχα πατήσει.
Ευτυχώς, ο τεχνίτης έφτιαχνε τη σόμπα. "Τι τρέχει;"
"Κάλεσε την Μπιάνκα!" ψελλίζω.
Έπρεπε να πάει στον παιδικό, να την πάρει, να υπογράψει.
"Ποιος;" "Ο τεχνικός".
"Ο λόγος;" "Ο μπαμπάς της δαιμονίστηκε".
"Πάρτε την". Ήδη με ήξεραν.
Ήρθε η Μπιάνκα και μου πέρασε στη στιγμή.
Εκείνη ήξερε. Ο τεχνικός όχι.
Συνειδητοποίησα ότι το παιχνίδι δεν ήταν και τόσο φυσιολογικό
όταν η Μπιάνκα θέλησε να καλέσει τη Βίκι, φίλη της από τον παιδικό,
για να πιουν γάλα και να δουν καρτούν.
"Φυσικά". Μιλάω στον πατέρα της.
"Θα πάρω τα κορίτσια". "Ωραία, θα έρθω αργότερα".
"Κάνε την κόρνα! Φοβερός". Φεύγω.
Πάω σπίτι.
Τα πηγαίναμε τέλεια,
η Μπιάνκα έπινε γάλα και έβλεπε καρτούν.
Λέω "Θα φερθώ καλά σήμερα.
Όχι διαβόλους σήμερα.
Όχι!
Όχι σήμερα, είναι εδώ η Βίκι.
Όχι διαβόλους. Θα τρομάξει.
Μπιάνκα. Όχι σήμερα!"
"Μπαμπά, είσαι καλά"; "Ναι, μην ανησυχείς.
Δεν θα γίνει σήμερα".
Ξαφνικά, το πράγμα ξέφυγε.
Έπεσα.
Έκανα όλη τη φάση του Εξορκιστή.
Μύξες, σκατά, δεν καταλάβαινα.
Ο διάβολος ήταν έξαλλος.
Λέει η Μπιάνκα "Φύγε, πνεύμα, Σατανά και κακοί αρχάγγελοι.
Φύγε, Βελζεβούλ!"
Σηκώνομαι.
Η Μπιάνκα με αγκαλιάζει, έχω πάθει σοκ.
"Μπαμπά, πήγαινε στο μπάνιο, βρομάς". Καλά, πάω.
Γυρίζω από το μπάνιο.
Ο διάβολος με άφησε, αλλά πήγε στη Βίκι.
Η Βίκι ήταν έτσι.
"Κάλεσε…
Κάλεσε τον μπαμπά μου.
Κάλεσε τον μπαμπά μου".
"Βίκι, όλα καλά, είναι παιχνίδι…"
"Κάλεσε τον μπαμπά μου.
Μπαμπά.
Μπαμπά".
"Είναι παιχνίδι…"
"Κάλεσε τον μπαμπά μου".
"Μπιάνκα, κάνε κάτι!"
"Φύγε, πνεύμα! Φύγε, Σατανά και κακοί αρχάγγελοι!"
Τη χτύπησε με βάγια. "Όχι, αγάπη μου, σταμάτα".
Κάλεσα τον μπαμπά της.
"Έλα να πάρεις την κόρη σου. Δεν ξέρω τι έπαθε".
Έρχεται ο τύπος.
Δεν ήξερα ότι ήταν πολύ χριστιανική οικογένεια.
Βλέπει τη Βίκι. "Καμιά φορά με κυριεύει ο διάβολος".
"Είμαι εγώ εδώ", λέει η Μπιάνκα με τον σταυρό.
Λέω "Μπιάνκα, στο δωμάτιό σου.
Αυτά είναι για μεγάλους. Θα το χειριστώ".
"Τι να πω".
Μαζέψαμε το παιδί.
Ήταν άκαμπτη σαν σανίδα.
Αναγκαστήκαμε να τη ρίξουμε στο πίσω κάθισμα.
Γωνία, για να κλείνει η πόρτα.
Δεν μπορώ να ξεχάσω την εικόνα. Καημένη Βίκι.
Ήταν έτσι.
Πριν φύγει ο τύπος, λέει "Είσαι μαλάκας".
"Συγγνώμη; Τι εννοείς;" "Είσαι μαλάκας".
Ωρίμασε. Έχεις μουτζούρες στα χέρια.
Χοροπηδάς όλη μέρα, τι έχεις πάθει;
Μη φοβάσαι για την κόρη μου.
Πάω στην εκκλησία των πεντηκοστιανών.
Θα τη βουτήξουμε στον αγιασμό και θα ισιώσει.
Η κόρη σου, όμως…
Όλη μέρα έτσι, τι έχεις πάθει;
Θα της βγει σε κακό.
Αν γίνει οδοντίατρος, δικηγόρος, γεωπόνος, αρχιτέκτονας,
τι παράδειγμα θα έχει; Τον μαλάκα μπαμπά;
Τι θα κάνει ως δικηγόρος;
"Κυρά δικαστίνα, να οι αποδείξεις".
Είσαι ηλίθιος; Πρέπει να ωριμάσεις.
Να ωριμάσεις".
Κι εγώ…
"Εγώ;"
Αυτό του έκανα.
Ευτυχής συγκυρία
Ναι;
Αγάπη μου… Πρώην αγάπη μου.
Η συνήθεια.
Σε πήρε; Πόσο καρφί!
Παίζαμε μόνο.
Λιγάκι. Αλλά πάντα…
Δεν ξέρω πώς θα…
Το παράκανα, συγγνώμη.
Ευτυχής συγκυρία
Αν την έχεις, είναι τύχη μεγάλη
Πολύτιμη σαν ένα πετράδι
Που έρχεται ξαφνικά
Είσαι πολύ θυμωμένη. Σου λείπω; Όχι.
Μπορεί να είναι και ταλέντο
Να βλέπεις ότι βρήκες κάτι σημαντικό
Που δεν σου είχε περάσει από το μυαλό
Καταλαβαίνεις;
Προσπαθείς να το εξηγήσεις, αλλά δεν έχει εξήγηση.
Η ζωή σού δείχνει δρόμους. Ή τους διαλέγεις ή όχι.
Συγγνώμη για τη μεταφορά,
αλλά αν φτιάχνεις ένα δωμάτιο σε δυο ώρες ή κρεμάς ένα κάδρο
η ζωή μπορεί να σε διώξει με τις κλοτσιές.
Μια εικόνα είναι.
Σαν αυτό που μου είπε ο Γιαπωνέζος. Στο καθαριστήριο, θυμάσαι;
"Καμιά φορά, η ζωή σού δίνει λεμόνια".
Δεν ήθελες λεμόνια.
Θα πας να θυμώσεις με τα λεμόνια;
Φτιάξε λεμονάδα, λέω εγώ.
Την αγάπη που δεν προσδοκάς Ίσως πλάι σου κρατάς
Μαζί στο λεωφορείο Άθελά σου αγαπάς
Δρόμους και παράδρομους Τη δουλειά σου και το χτες
Το κορίτσι, τα λεφτά, Παρελθόν και όλα αυτά
Είναι αυτά που είναι
Φύγε μακριά ή μείνε σ' αυτά
Όταν ανοίγω μια πόρτα
Όλα τ' άλλα ανοίγουν κι αυτά
Μα η Μπιάνκα διασκεδάζει.
Ευτυχής συγκυρία
Η Μπιάνκα θα γίνει ό,τι θέλει. Καλλιτέχνης, δικηγόρος, δεν ξέρω.
Θα το βρει, όπως το βρήκαμε εμείς…
Θα χάσεις τη στάση σου
Θα κατέβεις αλλού
Ίσως αλλάξει η ζωή σου
Μέσα σε μια στιγμή
Τα σωστά μα και τα λάθη
Η μοίρα, το άγνωστο
Η χοληστερίνη, τα πάρτι
Η υπομονή, η επιθυμία
Τα ξεχνάς ή τα κρατάς
Τα χάνεις, τα κερδίζεις
Διαβάτη, δρόμος δεν υπάρχει
Χαράζεις δρόμο καθώς προχωράς
Ευτυχής συγκυρία
Είσαι η καλύτερη μητέρα που θα μπορούσε να έχει.
Ευτυχής συγκυρία
Πρέπει να κλείσω. Αντίο.
Φύλα μου το κάδρο.
Άη Βασίλη, γονείς κι αδερφέ μου
Κάρολε και κόλπο με το αυγό
Μάγος δεν ήθελα να γίνω εγώ
Οι μάγοι δεν πηδάνε
Κι ούτε θα πηδήξουν ποτέ
Πρώτη μου φορά ήταν στα 19
Διαζύγιο κι έρωτας
Αν έμαθα κάτι απ' αυτά
Είναι πως όλα θα πάνε καλά
Μείνε εκεί ή φύγε μακριά
Το καλύτερο είναι πάντα μπροστά
Όλα κάτι έχουν να δώσουν
Η Μπιάνκα είναι η πιο όμορφη
Μπιάνκα
Είσαι η καλύτερη
Μπιάνκα
Τι όμορφο που είναι
Να είμαι
Ο μπαμπάς σου
Όταν είμαστε μικροί, μας λένε
ότι η ζωή είναι μια ευθεία γραμμή.
Ότι αν τα κάνεις όλα σωστά,
αν μελετήσεις, δουλέψεις,
ερωτευτείς, παντρευτείς, κάνεις παιδιά,
θα πας, χωρίς κανένα πρόβλημα,
από το σημείο Α στο σημείο Β.
Μια ευθεία γραμμή;
Μαλακίες.
Για μένα, ζωή είναι να φύγεις από το πατρικό σου,
να ερωτευτείς πολύ
κι ο άλλος να σε διώξει με τις κλοτσιές.
Να πετύχεις το όνειρό σου
και να δεις ότι είναι λίγο βαρετό.
Να βγάζεις λεφτά.
Να πεινάς.
Να κάνεις παιδί στα 22.
Να συμβαίνει το απροσδόκητο.
Για μένα, μπορείς να το δεις με δυο τρόπους.
Μπορείς να θυμώσεις, να βρίσεις, να κλάψεις, να ξεσπάσεις
πάνω σε όλους, επειδή η ζωή δεν τα 'φερε όπως τα σχεδίαζες
ή όπως σου τα είχαν πει.
Ή μπορείς και να ωριμάσεις.
Και να καταλάβεις ότι τα πάντα, καλά, κακά, άσχημα,
ωραία, υπέροχα, απρόβλεπτα…
είναι μια ευκαιρία που σου δίνει κάθε μέρα η ζωή
να διαβείς άλλο δρόμο.
Ωριμάζω θα πει κάνω όλο τα ίδια
Και δεν με νοιάζει οι άλλοι τι θα πουν
Ωριμάζω θα πει κάνω όλο τα ίδια
Και δεν με νοιάζει οι άλλοι
Τι θα πουν
Μου το αγόρασα.
Ένα άθραυστο πλαστικό φορτηγό.
Ευτυχής συγκυρία
Δεν είχες και τόσο άδικο τελικά, Άη Βασίλη.
Ένα, δύο…
Ένα, δύο, τρία, πάμε!
Κανείς δεν ήρθε, φίλε.
ΑΓΚΟΥΣΤΙΝ "ΕΙΜΑΙ Ο ΡΑΝΤΑ" ΑΡΙΣΤΑΡΑΝ
Υποτιτλισμός: Σοφία Σκουλικάρη