Downloaded from YTS.MX
‎ไม่ๆ
‎ไปเถอะ อีกสิบวินาที เร็วเข้า
Official YIFY movies site: YTS.MX
‎- ไปกันเถอะ ‎- ฉันรับไม่ได้ ปาโบล
‎- เป็นไงบ้าง ‎- แย่มาก
‎- ทำไมล่ะ ‎- ฉันกลัว
‎หมายความว่าไง ‎นี่เดี่ยวไมค์กับเน็ตฟลิกซ์ครั้งที่สองแล้วนะ
‎- ไม่เป็นไรหรอกน่า ‎- ฉันไม่อยากทำ
‎ฉันกลัว
‎มันยากไป ฉันทำไม่ได้
‎ไม่ยากหรอก นายซ้อมมาตั้งสามเดือนแล้ว
‎ไม่มีอะไรหรอกน่า ทุกอย่างจะเรียบร้อยดี
‎- ตั้งสมาธิให้ดี ‎- โอเค
‎จำได้ไหมว่านายพูดกับเบียงก้า ‎ตอนเธอเริ่มเรียนม.ปลายว่ายังไง
‎- บอกว่าไม่มีประโยชน์ ‎- ไม่ใช่ อีกเรื่องสิ
‎- บอกว่าเธอควรโดดเรียน ‎- ไม่ใช่!
‎เธออยู่ที่ประตู ไม่ยอมเข้าไป ‎นายมองตาเธอและพูดว่า
‎"เบียงกี้ ความกล้าหาญไม่ใช่การไม่กลัว
‎แต่ความกล้าหาญ ‎คือการเผชิญความท้าทายแม้จะกลัวก็ตาม"
‎ฉันไม่ได้พูดแบบนั้น
‎ถ้าพูดก็ทุเรศแล้วละ เพราะฉันยังไม่เชื่อเลย
‎ใจเย็นๆ
‎มันยากเกินไป
‎พวกเขาจ่ายเงินแล้วนะ
‎เราปฏิเสธไม่ได้ เราเซ็นสัญญาแล้ว
‎นับหนึ่งถึงสามนะ
‎- หนึ่ง… ‎- หนึ่ง…
‎- สอง… ‎- ไปเลย!
‎ไม่เห็นมีใครเลย
‎ไอ้แม่ย้อย
‎เอาละ
‎ผมยกตัวอย่างเหตุการณ์ให้คุณฟังได้ ‎เป็นพันเหตุการณ์เลย
‎ว่าความเหงามีความหมายกับผมยังไง
‎เด็กคนหนึ่งอยู่ในห้าง ‎อยู่คนเดียว กำลังมองหาพ่อแม่
‎เขาหลงทางและไม่รู้จะทำยังไง
‎ชาวเบดูอินเดินผ่านทะเลทรายซาฮารา
‎รายล้อมไปด้วยทราย ‎และมีแค่พระอาทิตย์เป็นเพื่อนร่วมทาง
‎เรือใบที่ล่มอยู่ลำเดียวในเขตทะเลเปิด
‎โดดเดี่ยวมาก
‎เด็กคนหนึ่งในเรือใบลำนั้นที่รายล้อมด้วยทราย
‎โดยมีพระอาทิตย์เป็นเพื่อน ‎และมีชาวเบดูอินคนหนึ่งอยู่ในกระท่อม
‎แต่อยากรู้ไหมว่าสำหรับนักแสดงตลก ‎ความเหงาคืออะไร
‎ความเหงาคือสิ่งนี้
‎โรงละครที่ว่างเปล่า
‎หนึ่งในโรงละครที่สำคัญที่สุดในบัวโนสไอเรส
‎หนึ่งพันสามร้อยที่นั่ง แต่ไม่มีเลยสักคน
‎ไม่มีสักคนเดียว ‎เราอยู่ในช่วงโรคระบาด คนเดียวโดดๆ
‎มีแค่กล้อง
‎ระหว่างการเดี่ยวไมค์นี้ ‎จะมีเอฟเฟกต์เสียงหัวเราะ
‎เอฟเฟกต์เสียงหัวเราะ
‎ถ้าทุกอย่างไปได้สวย ‎เสียงหัวเราะของคุณจะกลบเสียงพวกนั้น
‎สำหรับนักแสดงตลกขี้เหงา ‎ไอ้เอฟเฟกต์เสียงหัวเราะเนี่ย
‎ก็เหมือนการเยียวยาตัวเอง
‎เราไม่รู้ว่ามันได้ผลรึเปล่า แต่มันทำให้ผมรู้สึกดี
‎คุณไม่รู้หรอกว่าที่นี่เป็นยังไง
‎มันหนาว ลมก็แรงด้วย
‎ผมควรจะชินกับมันนะ ผมเกิดที่บาอิอาบลังกา
‎เมืองที่อยู่ห่างจากเมืองหลวง ‎ประมาณ 437 กิโลเมตร
‎ที่เราอยู่ตอนนี้
‎อยู่ติดทะเล หนาวและลมแรง
‎ลมในบาอิอาบลังกามาจากไหนก็ไม่รู้
‎อยู่ๆ มันก็ทำแผนคุณพัง
‎เมื่อก่อนคนพื้นเมืองอย่างพวกเรา ‎ต้องเดินทำมุม 45 องศา
‎ลมจะได้ไม่พัดเราล้มก้นจ้ำเบ้า
‎ครอบครัวผมเป็นชาวบาสก์และอิตาเลียน ‎เอาจริงเอาจังและมุ่งมั่นมาก
‎แทบจะไม่ใช่คนชั้นกลาง
‎ใกล้เคียงชนชั้นล่างมากกว่า ‎แทบจะไม่มีเงินสักบาท
‎เราใช้เวลาช่วงฤดูร้อนที่มอนเตเอร์โมโซ
‎เพราะเราชอบเหรอ ‎เปล่า แต่เพราะมันใกล้และมันถูก
‎พ่อ แม่ พี่ชาย และผมไปมอนเตเอร์โมโซกัน
‎ไปไหนเหรอ ไปทะเล และไปแค่ทะเลเลย
‎แค่ทะเลเท่านั้น
‎ไม่ได้กินข้าวนอกบ้าน ไม่ได้กินข้าวโพดต้ม
‎ไม่ได้กินไอศกรีม ไม่ได้กินอะไรเลย
‎พ่อค้าแม่ค้าดูออกเลย ‎ว่าพ่อแม่ผมกระเป๋าแบนแค่ไหน
‎และไม่พยายามจะขายของให้ด้วยซ้ำ
‎"ไอติมแท่งครับ ไอติมช็อก…
‎โกแลต"
‎พวกเขาไม่เสียเวลาขายเพราะมันไม่มีประโยชน์
‎มีแต่เหนื่อยเปล่า
‎ผมชอบเวลากลางคืนที่มอนเตมาก
‎เราไปเล่นเกมตู้กัน
‎มีอยู่มุมหนึ่ง
‎เด็กๆ กลุ่มหนึ่งเล่นวิดีโอเกมกันอย่างบ้าคลั่ง
‎แล้วพวกเขาก็จับผมไปเล่นเกมเดย์โทนา
‎ผมจับพวงมาลัยแล้วเริ่มเกม
‎โค้งแรก ตู้ม ผมชน
‎"อะไรเนี่ย ฉันเลี้ยวแล้วนะ"
‎ผมเริ่มใหม่อีกที
‎โค้งเดิมเลย ตู้ม ชนอีก "แม่ ผมเลี้ยวแล้ว!"
‎เริ่มใหม่อีกครั้ง โค้งเดิม ชนอีก
‎"ใส่เหรียญ"
‎ผมมองไปที่เด็กๆ
‎เพื่อนผมเล่นเกมทุบตัวตุ่น
‎พอตัวตุ่นโผล่ออกมา คุณก็ทุบมัน
‎ยิ่งคุณทุบตัวตุ่นได้มากเท่าไหร่ในเวลาที่จำกัด
‎คุณก็จะได้ตั๋วมากเท่านั้น แล้วคุณก็เอาตั๋วไปที่ซุ้ม
‎ตั๋ว 2,000 ใบแลกอมยิ้มได้หนึ่งแท่ง
‎แล้วผมก็ยืนรอตัวตุ่นอยู่ตรงนั้น 20 นาที
‎"มันพังแล้วครับแม่"
‎"ไม่ อะกุสติน นี่เดือนมกราคม ‎ไม่ใช่ฤดูของตุ่น"
‎"มันโกงเรา มานูเอล"
‎มานูเอลคือพี่ชายผม "เราโดนกินเหรียญฟรี"
‎ผมรู้กลเม็ดของพ่อแม่ผมหลังจากเล่นเกมหนอน
‎เกมหนอนเป็นหนอนใยแก้ว
‎ที่มีเพลงเกาหลี
‎เด็กนั่งตรงนี้
‎หนอนเต้นดุ๊กดิ๊กไปตามเพลงเกาหลี
‎และพ่อแม่ก็รอ
‎แต่สำหรับผมมันตรงข้ามกัน ผมนั่งลง
‎หนอนอยู่นิ่งๆ แต่พ่อแม่ผมทำแบบนี้
‎เพราะว่าพวกเขาหลอกเรา
‎พวกเขาอายที่ไม่มีเงิน
‎เราย้ายบ้านทุกๆ สองปี
‎พอหมดสัญญาเช่า เราก็ต้องย้าย
‎เราต่อสัญญาไม่ได้ ต้องหาบ้านใหม่
‎บางครั้งก็ราคาถูกกว่า เราทำให้มันอยู่ได้
‎พ่อแม่ผมอาย ผมไม่รู้ว่าทำไม แต่พวกเขาอาย
‎พวกเขาไม่อยากให้เรารู้ว่าเราย้ายบ้าน
‎แล้วพวกเขาทำยังไงน่ะเหรอ มันเจ๋งมาก
‎พวกเขาจัดบ้านให้เหมือนบ้านหลังเก่าเปี๊ยบ
‎"ผมดูออกนะพ่อว่าเราย้ายบ้าน
‎มันชัดมากว่าเราย้ายบ้าน
‎ผมแวะไปบ้านหลังนั้น ‎เพื่อเล่นกับมาร์ติน เพื่อนบ้านผม
‎ผมกดกริ่ง แล้วมีคนแก่ ‎เดินออกมาพร้อมเครื่องช่วยเดิน
‎ผมดูออก ไม่งั้นเขาก็เป็น ‎เบนจามิน บัตตันแล้วละ หรือไม่ก็เสพแคร็ก
‎เพราะเมื่อวานผมเจอเขาและเขายังปกติอยู่เลย
‎หลังจากย้ายบ้านบ่อยมาก ผมก็เริ่มกลายเป็นคน…
‎ปอดแหก ขี้ขลาด
‎เมื่อก่อนผมกล้าหาญมากนะ ‎ไม่กลัวความมืดหรือสัตว์ประหลาดเลย
‎แต่การย้ายบ้านไปทั่ว ‎เจอเสียงแปลกๆ ในบ้านแต่ละหลัง
‎ผมคิดว่า "ที่นี่ต้องมีอะไรแน่ๆ ต้องมีผีสิงแน่ๆ"
‎ผมไม่ชอบดูหนังสยองขวัญจนถึงวันนี้เลย
‎ผมไม่ดู ไม่เคยเลย ไม่ดูหนังสยองขวัญเด็ดขาด
‎ไม่ดูหนังสัตว์ประหลาด
‎ผมกลัว ผมฝันร้าย
‎สัตว์ประหลาดเหรอ ‎อย่างมากก็ดูเรื่องมอนสเตอร์อิงค์
‎ก่อนหน้านี้สักพัก เฟร์นันดาแฟนผมบอกว่า
‎"ไปดูเรื่องเดอะ นันกัน" ‎หนังสยองขวัญเรื่องใหม่
‎หนังเพิ่งเข้า เกี่ยวกับแม่ชีชั่วร้ายที่ฆ่าทุกคน
‎"ไม่เอาที่รัก มันน่ากลัว"
‎"อะกุสติน ไม่เอาน่า ‎ไปดูกันเถอะ ไม่เป็นไรหรอกนะ"
‎"ผมไม่อยากดู"
‎"ไปดูเดอะ นันกันเถอะ ไปเดตกัน"
‎"ผมไม่อยาก"
‎ผมคิดว่า "ผมต้องโตได้แล้ว ‎อย่างน้อยผมก็จะดูหนังตัวอย่าง "
‎ผมหาตัวอย่างหนัง พิมพ์ชื่อหนังลงไป
‎มันเริ่มต้นแบบนี้ ‎"ในโบสถ์เล็กๆ แห่งหนึ่ง แม่ชีคนหนึ่ง…"
‎กลัวจนขี้แตก ราดไปถึงข้อเท้าเลย
‎ผมดูไม่ได้แม้แต่ตัวอย่าง ผมไม่ชอบหนังสยองขวัญ
‎พวกเขายังคุยกันเรื่องสเตรนเจอร์ ธิงส์อยู่
‎"ดูสิ มีสามซีซั่น…"
‎แต่ผมไม่อยากดู ผมกลัว ผมฝันร้าย
‎"ดูสิ"
‎มีโฆษณาบนทางหลวง "สเตรนเจอร์ ธิงส์"
‎"ดูสิ
‎มีเด็กผู้หญิงหัวล้านคนหนึ่ง ‎ที่ใช้พลังจิตเปลี่ยนช่องทีวีได้"
‎ผมจะไม่ดูสเตรนเจอร์ ธิงส์เด็ดขาด
‎พวกเขาพยายามมากจนผมคิดว่า
‎"ฉันจะเชยกว่าคนอื่นไม่ได้ ฉันต้องดู"
‎แต่ผมดูคนเดียวไม่ได้ ‎ผมเลยชวนเบียงก้า ลูกสาว 12 ขวบของผม
‎"มาดูสเตรนเจอร์ ธิงส์กันเถอะ" "มันน่ากลัว"
‎"เบียงก้า มาดูกันเถอะ"
‎"เดี๋ยวหนูฝันร้าย"
‎"ลูกรัก โตได้แล้วน่ะ อย่าเหลวไหล ‎มาดูกันเถอะ ไม่เป็นไรหรอก
‎"พ่อคะ มันน่ากลัว"
‎"พ่อเป็นคนตั้งกฎในบ้านนี้ ‎เราจะดูสเตรนเจอร์ ธิงส์กัน"
‎แล้วผมก็เปิดสเตรนเจอร์ ธิงส์
‎เราดูได้ไม่เกินหนึ่งตอน ‎กลางวันแสกๆ ตอนบ่ายเลย
‎และคืนนั้น "มันไม่ใช่เรื่องจริง
‎เดโมกอร์กอนเป็นแค่ยาง มันคือละคร"
‎เบียงก้าพูดแบบนั้นจนผมหลับไปทั้งที่ตัวสั่น
‎ผมไม่ชอบหนังสยองขวัญ
‎ผมคิดถึงพ่อผม
‎เขาเป็นคนจริงจัง ‎จริงจังในการย้ายบ้าน จริงจังทุกเรื่อง
‎พ่อผมเป็นคนจริงจังและวิตกกังวล
‎เป็นการรวมกันที่ปะทุได้ง่าย ควบคุมไม่ได้เลย
‎เขาเป็นคนที่เกินรับได้ เขาจริงจังจริงๆ
‎จริงจังขนาดที่ว่าเขาจะถามคำถาม
‎และตอบเอง
‎เกินรับได้จริงๆ "เป็นไงบ้าง ‎สบายดีไหม ดูเหมือนจะดีนะ
‎เมื่อวานไม่ดี แต่วันนี้ดีนะ พ่อดูคลิปแกแล้ว
‎เบียงก้าสบายดีไหม ต้องดีอยู่แล้วละ
‎แกจะบันทึกเทป "ส้มหล่น" ให้เน็ตฟลิกซ์เหรอ
‎แกต้องเป่าแตรนะ คนเขาชอบกัน
‎'เป่าแตรหน่อย รดา!' มันเจ๋งมาก
‎เบียงก้าเรียนหมออยู่ใช่ไหม"
‎"พ่อ เบียงก้าอายุ 14 หยุดเถอะ"
‎เขาไม่ให้ผมพูดเลย เขาจริงจังเกินไป
‎เขาใส่รองเท้าก่อนถึงเท้าซะอีก เกินรับได้จริงๆ
‎เวลาเขาสั่งน้ำมูก
‎เขาสั่งแรงมากจนพวกเรากลัวกันตลอด
‎ว่าเส้นเลือดในสมองเขาจะแตก ‎และพิการ เขาสั่งแบบนี้…
‎และขาเขาจะดีดไปข้างหลังเพราะแรงทั้งหมด
‎เขาจริงจังมาก จริงจังเกินไป
‎เวลาพ่อผมกินไอศกรีม เขาทำแบบนี้…
‎สมองพ่อกลายเป็นน้ำแข็ง
‎แม่ผมต้องเอาผ้าร้อนมาให้
‎เขาถึงจะเป็นปกติ
‎พ่อผมเป็นคนจริงจังมาก
‎ผมมีเรื่องเรื่องหนึ่ง ‎ที่ชอบเล่าให้เพื่อนฟังในงานอาซาดอ
‎มันสรุปความเป็นเขาได้ดี ผมควรเล่าไหม
‎ดีไหม ควรเล่าไหม
‎ได้ ผมจะเล่า เรื่องไม่ยาวหรอก
‎ผมจะออกนอกสคริปต์แป๊บหนึ่ง แต่เรื่องนี้สนุก
‎พ่อผมปั้นเครื่องปั้นดินเผา ปั้นของต่างๆ ด้วยดิน
‎เขาเป็นคนสร้างสรรค์ ชอบใช้ไม้ทำนู่นทำนี่
‎และผมได้ความรู้เรื่องงานไม้มาจากเขา
‎ก่อนหน้านี้สักพัก ผมไปเยี่ยมเขาที่บาอิอาบลังกา
‎ผมกำลังดื่มชามาเตกับแม่ และพ่อพูดว่า
‎"มานี่หน่อยอะกุสติน
‎มานี่หน่อย มานี่"
‎ผมเดินไป "มีอะไรเหรอพ่อ"
‎"ฟังนะ รู้อะไรไหม"
‎"ช้าหน่อยพ่อ ผมไม่…"
‎"ฟังพ่อนะ
‎สักพักแล้วละนะ
‎ที่พ่อคิดงานเครื่องปั้นดินเผาไม่ออกเลย
‎แกเป็นศิลปิน…
‎พ่ออ่านเจอมา
‎ว่าบางครั้งศิลปินก็มีสิ่งที่ช่วยกระตุ้นจินตนาการ
‎แกพอจะมีบ้างไหม"
‎"ผมไม่เข้าใจครับ"
‎เขาบอก "อะไรก็ได้" ผมบอก "พ่อ
‎นี่พ่อ…
‎นี่พ่อกำลังขอกัญชาผมเหรอ"
‎"เปล่านะ! เดี๋ยวแม่ก็ได้ยินหรอก"
‎"แม่ก็ปุ๊นนะพ่อ แม่ปุ๊นกับเพื่อนแม่ที่มอนเต
‎อย่าเหลวไหลน่ะ อย่าขอของผิดกฎหมาย
‎ผมไม่มี ผมไม่ปุ๊น
‎จริงๆ นะ ผมไม่ปุ๊น
‎อีกอย่าง ผมก็มีชื่อเสียงพอประมาณ
‎ผมต้องเป็นแบบอย่างที่ดี
‎ผมไม่มีกัญชาจริงๆ
‎พ่อ แต่วันนี้รูเตร์มานะ
‎รู้จักรูเตร์ไหม เขาเป็นเพื่อนเก่าของผม
‎เขาเป็นชาวสวน เขามีสวน เขาชอบสำรวจ
‎เขาเอาพืชต่างๆ มาผสมพันธุ์กัน ‎มะเขือเทศ โหระพา
‎และมีนกตัวเล็กๆ ตัวหนึ่ง ‎เอาเมล็ดพันธุ์มาให้เขาโดยบังเอิญ
‎แล้วเขาก็มีกัญชาเป็นกองภูเขาเลย
‎มีทุกสายพันธุ์
‎คริปโตไนต์ มันดูร์เรีย ซอมบา ‎เตเก ปั๊บปี้ รุสกา
‎พ่อจะเมาไม่รู้เรื่องเลย"
‎ผมบอกว่า "พ่อ เขาเอาให้ผมกระปุกหนึ่ง
‎แต่พ่อต้องระวังให้ดีนะ
‎พอปุ๊นแล้วพ่อต้องรอ
‎เหมือนตกปลาน่ะ ‎เหวี่ยงเบ็ดไปแล้วรอให้ปลากินเหยื่อ
‎พ่อต้องระวังเพราะพ่อเป็นคนจริงจังมาก"
‎"ไม่ อะไร…" "พ่อ ขอร้อง"
‎ผมเอากระปุกให้เขาแล้วกลับไปบัวโนสไอเรส
‎หลังจากนั้น ผมอยู่ที่กอร์โดบา เมืองหลวง
‎ไปแสดงโชว์ก่อนหน้านี้สองโชว์กับพวกผู้ชาย
‎ผมไปที่ห้องแต่งตัวระหว่างการแสดง
‎หยิบโทรศัพท์มา
‎แล้วเห็นสายที่ไม่ได้รับ 12 สาย ‎จากพี่ชายผมที่อยู่ที่อเมริกา
‎และ 14 สายจากแม่
‎ผมคิดเลยว่าพ่อต้องตายอย่างน่าสลดแน่ๆ
‎ไม่งั้นพ่อก็ต้องโทรหาผมเหมือนกัน
‎ผมโทรหาน้องชายผมและผมคิด
‎"ฉันได้พูดทุกอย่างที่อยากพูดไปรึยัง ‎ฉันได้บอกลาไปรึยัง"
‎"มานูเอล เกิดอะไรขึ้น"
‎"โทรหาแม่เลย พ่อกำลังจะเป็นบ้า"
‎"ว่าไงแม่"
‎"แกเอาอะไรให้พ่อแก เขาเมา"
‎ผมเป็นงี้เลย
‎ผมได้ยินเสียงอยู่ไกลๆ ว่า ‎"จงทำให้กัญชาถูกกฎหมาย!"
‎ผมนึกภาพพ่อผมวิ่งไปทั่วออกเลย
‎ผมบอก "แม่ ใจเย็นนะ"
‎แม่บอก "อะกุสติน แม่ต้องโทร 911 ไหม"
‎"ไม่ แม่ ที่นั่นมีกัญชาอยู่ครึ่งกิโลได้ ‎เดี๋ยวติดคุกกันหมด
‎แม้แต่เบียงก้าก็ต้องติดคุก
‎ใจเย็นๆ นะแม่นะ"
‎"แล้วพ่อล่ะ"
‎"พาออกไปข้างนอก" "เขาไม่ไปหรอก"
‎"โยนบิสกิตออกไป เขาจะไป
‎พอเขาวิ่งออกไปและเริ่มเดินไปรอบๆ
‎เอาน้ำฉีดใส่เขา แล้วพอเขาได้สติ
‎เอาช็อกโกแลตหรือน้ำอัดลม ‎อะไรก็ได้ที่มีน้ำตาลเยอะๆ ให้เขากิน
‎คนในวงดนตรีบอกผมว่าน้ำตาล
‎จะทำลายทีเอชซีและมันจะทำให้เขาสร่างเมา
‎แล้วเจอกันครับ"
‎พ่อผมจริงจังเบอร์นั้นเลยแหละ ‎เกินรับได้จริงๆ จริงจังมาก
‎มีครั้งหนึ่ง…
‎มีครั้งหนึ่งเราย้ายบ้าน
‎และบ้านหลังเล็กลงกว่าหลังเก่า
‎เกินรับได้ และพ่อผมบอกว่า "มีห้องหนึ่งหายไป"
‎"พ่อ พ่อเห็นมันไปแล้วนะ"
‎"แต่มันมีห้องหนึ่งหายไป"
‎"เราทำอีกห้องไม่ได้นะ"
‎"ทำไมจะไม่ได้ ในช่องแสงน่ะ ‎พ่อใส่คานเข้าไปได้ ทุบกำแพง
‎ติดหลังคาเมทัลชีท ติดหน้าต่าง พัดลม
‎วางคอมพิวเตอร์ ติดรูปภาพ ก็เป็นห้องใหม่แล้ว"
‎"พ่อครับ พ่อสร้างห้องใหม่ในช่องแสงไม่ได้"
‎"ไม่ได้เหรอ" ‎ สองชั่วโมงต่อมา เขาอยู่ที่กำแพง…
‎ทุบกำแพง ยกคาน ยกหลังคาขึ้นไป
‎ได้ห้องใหม่ในห้าชั่วโมง
‎น่าทึ่งมาก เดินสายไฟ ติดไฟ ‎ทุกอย่างสมบูรณ์แบบ
‎และแม่ก็เหมือนเดิม
‎คอยเชียร์พ่อโดยที่ถือชามาเตไว้ในมือ พูดว่า
‎"โรเบร์โต คุณมันปัญญาอ่อน
‎อีกปีครึ่งเราก็ย้ายบ้านแล้ว ‎สิ้นเปลืองเงินโดยใช่เหตุจริงๆ"
‎ห้องครัวนั้นเล็กกว่า
‎ห้องน้ำนั้นใหญ่กว่า
‎ผมไม่มีอะไรเลยถ้าไม่มีคนค้ำประกัน
‎และคนเปิดประตูทุกคนชื่อว่ารามอน
‎ผมร้องเพลงนี้ให้เขาฟังทุกสองปี
‎มากินข้าวเย็นกัน แต่มาเร็วๆ นะ
‎ผมหาอะไรไม่เจอเลย ทุกอย่างแออัดไปหมด
‎จากชั้นล่าง ผมย้ายไปชั้นหกบี
‎ผมหากุญแจไม่เจอ หรือเอามาปนกันอีกแล้วนะ
‎ค่ามัดจำหนึ่งเดือน
‎ค่านายหน้าหนึ่ง สอง หรือสามเดือน
‎ผู้ค้ำประกันควรจะมาจากเมืองหลวง
‎ผมนึกภาพการอยู่ที่นี่ไม่ออกเลย
‎ไม่เลย
‎ผมไม่เชื่อในอักษรรูน
‎ผมไม่เชื่อไพ่ทาโรต์
‎ลูโดวิกาบอกว่าในปฏิทินจีน
‎ผมคือผู้เช่า
‎หีบเพลง
‎ผมมีนะ ผมมี…
‎มีกล่องหนึ่งที่มีหีบเพลง
‎เครื่องอัดเสียง วิดีโอ…
‎หาเจอไหม ผมติดป้ายไว้
‎เออ ไปให้พ้นเลย
‎ผมมีของไม่มาก ตัวเบาราวกับสายลม
‎ผมไม่ได้มีแฟลตจะอยู่จริงๆ
‎มีแค่อูคูเลเล่หนึ่งตัว เตียงและตู้เสื้อผ้า
‎ทุกๆ สองปี ผมต้องย้ายบ้านไป
‎ผมทนเพื่อนบ้านไม่ได้
‎เราไม่คุยกัน มันเป็นเรื่องของเปลือกนอก
‎ผมเกลียดหมาตัวน้อยของเธอ
‎เธอเกลียดผมเพราะผมสูบกัญชา
‎นั่นพ่อผม! ไม่ใช่ความผิดผมซะหน่อย
‎ผมไม่เชื่อในอักษรรูน
‎ไม่
‎ผมไม่เชื่อไพ่ทาโรต์
‎ลูโดวิกาบอกว่าในปฏิทินจีน
‎ผมคือผู้เช่า
‎ผมชอบละครบรอดเวย์ ‎ที่จบด้วยหมวกในจินตนาการ
‎"สิ่งสำคัญของการย้ายบ้านพร้อมของเล่น
‎คือมันต้องเล็กและพกพาได้ง่ายพอ
‎ที่จะใส่กล่องได้"
‎นั่นคือสิ่งที่พ่อแม่ผมพูด
‎ผมมีของเล่นสองชิ้น
‎และผมก็มีความสุขกับมัน
‎ผมมีนินจาผิวขาวและแรมโบ้
‎จำแรมโบ้ได้ไหม
‎เขาเจ๋งใช่ไหมล่ะ ผมมี…
‎แรมโบ้ใส่กางเกงยีนส์สกินนี่
‎กางเกงที่สมัยนั้นไม่มี
‎และแรมโบ้ก็ต้นขาใหญ่ ‎และเป้ากางเกงใหญ่ขนาดนี้
‎"ว่าไงแรมโบ้ ฝึกหนักไหม"
‎แขนใหญ่ขนาดนี้ และผูกผ้าคาดหัว ‎เหงื่อท่วม ผมยาว
‎แรมโบ้คนนั้นสบายดี
‎มีปลอกมีดใส่มีดเล่มยาว
‎เหมือนไอ้จ้อนอีกอันหรืออะไรสักอย่าง
‎ผมมองเขาแล้วคิดว่า "มานี่สิแรมโบ้"
‎"ฉันจะฆ่าแก ไอ้สารเลว" นินจาพูด
‎"ฉันจะฆ่าแก" "ไปเลย ไป!"
‎พวกมันจะจูบกันนิดหน่อย
‎กับตุ๊กตุ่น คุณไม่ได้ทำเหรอ
‎คุณไม่ได้พลิกตัวมันแล้วทำให้มันบ้างเลยเหรอ
‎มันยืดหยุ่นนะ ทำได้ทุกท่าเลย
‎พวกท่า 69 น่ะ ไม่มีใครทำเลยเหรอ
‎ไม่เหรอ
‎ไม่…
‎ไม่เคยเหรอ ‎ไม่เคยเอาแรมโบ้ยัดตูดตัวเองเลยเหรอ
‎ตอนหกเจ็ดขวบน่ะ ไม่เหรอ
‎ผมทำ มัน…
‎เป็นการค้นพบตัวเองด้วยตุ๊กตุ่น
‎เมื่อก่อนผมค่อนข้างหมกมุ่นกับตุ๊กตุ่นและเซ็กซ์
‎ผมซ่อนแรมโบ้ไว้และพามันไปทุกที่
‎ลูกพี่ลูกน้องผมที่อยู่ฝั่งตรงข้าม ชื่อเปาลา ‎ฐานะบ้านเธอไม่เหมือนเรา
‎เธอมีบ้านตุ๊กตาหลังใหญ่อลังการ
‎มีตุ๊กตา 14 ตัว
‎ผมเอาแรมโบ้ไปเล่นกับเปาลาที่บ้านเธอ
‎ผมเปิดประตู แอบโยนมันเข้าไป
‎ผมคิดว่า "เดี๋ยวต้องเป็นเรื่องแน่"
‎ผมกลับมาและเจอแรมโบ้แต่งหน้าสวยเชียว
‎"ดีมากแรมโบ้ ล้ำมาก " แล้วผมก็เอามันคืนมา
‎แต่ทั้งแรมโบ้หรือตุ๊กตุ่นหรือนินจาผิวขาวก็ไม่สำคัญ
‎เท่ากับการให้พ่อแม่ผม ‎ซื้อของสิ่งนั้นที่ผมอยากได้มาก
‎ผมไม่ได้มันมา
‎มันเป็นแค่ของเล่นธรรมดาๆ ‎ผมไม่ต้องการอย่างอื่นแล้ว
‎ผมไม่อยากจัดปาร์ตี้ ผมจะอดอาหารหนึ่งอาทิตย์
‎คุณจะ… ผมอยากได้…
‎ผมอยากได้รถบรรทุกพลาสติก
‎แบบที่ไม่มีวันพังน่ะ
‎ไม่รู้ว่าพวกเขาใช้อะไรทำ
‎แต่กองทัพอเมริกาใช้มันทำรถถัง
‎รถบรรทุกที่ไม่มีวันพัง
‎"แม่ ซื้อรถบรรทุกให้ผมหน่อย ‎พ่อ ผมจะไม่ขออะไรอีกเลย
‎ซื้อรถบรรทุกให้ผมหน่อย รถบรรทุก
‎รถบรรทุก รถบรรทุก…"
‎พวกเขาไม่ซื้อครับ
‎พวกเขาไม่ซื้อ
‎แต่ผมเป็นเด็กหกขวบที่ฉลาดมาก
‎ผมคิดว่า "ฉันจะหา
‎รถบรรทุกพลาสติกที่ไม่มีวันพังของฉันเอง"
‎ผมหยิบปากกากับกระดาษมาแล้วเขียน
‎"ถึงซานตาคลอสที่รัก
‎ผมจะดีใจมากถ้าคริสต์มาสนี้
‎คุณเอารถบรรทุกพลาสติกที่ไม่มีวันพังมาให้ผม
‎รัก อะกุสติน อริสตารัน
‎ป.ล. ปีนี้เราย้ายบ้านสามครั้งแล้ว
‎อย่าส่งผิดบ้านนะครับ
‎รัก อะกุสติน อริสตารัน คูณสอง"
‎ผมวาดรูปต้นคริสต์มาส
‎รูปวิเตลโตเน่ รูปไซเดอร์
‎และหิมะเยอะมากๆ ‎ซึ่งเกิดขึ้นในอาร์เจนตินาจริงๆ
‎แล้วผมก็ส่งจดหมายในวันที่ 22 สิงหาคม
‎ผมกระวนกระวายใจนิดหน่อย แล้วผมก็รอ
‎รออยู่ในห้องนั่งเล่นที่
‎ปกติจะมีต้นคริสต์มาสตั้งอยู่
‎สองวันต่อมาแม่บอกว่า
‎"อะกุสติน พ่อกับแม่คุยกันแล้ว
‎และเราคิดว่ารถบรรทุก ‎ที่ไม่มีวันพังนั้นแพงไปหน่อย
‎สำหรับซานตาคลอส"
‎"ให้ตายสิวะแม่ง
‎นี่แม่อ่านจดหมายของผมเหรอ"
‎ผมเขียนจดหมายอีกฉบับ
‎"ถึงซานตาคลอสที่รัก
‎เพราะความลับในการติดต่อกัน ‎ทางจดหมายของผม
‎ไม่ได้รับการเคารพในบ้านผม
‎ผมจึงส่งจดหมายฉบับที่สองนี้ด้วยวิธีอื่น
‎คุณรู้จักมาเรียโน บรันกามอนเต ‎เพื่อนที่โรงเรียนผมไหม
‎ผมบลอนด์ หน้าตาทึ่มๆ นั่งข้างหลังผมน่ะ
‎ปีที่แล้ว เด็กคนนั้นทำตัวแย่มาก
‎คุณยังให้จักรยานเสือภูเขา ‎ที่มี 18 เกียร์และไฟกับเขาเลย
‎แต่กับผม ทั้งๆ ที่ผมเป็นเด็กดีสุดๆ
‎คุณให้บ้องมนุษย์ตัวเขียวจอมพลังกับผม
‎ผมเกลียดคุณ ซานตาคลอส
‎ผมหวังว่าปีนี้ตอนเที่ยงคืน
‎ผมจะได้รถบรรทุกพลาสติกที่ไม่มีวันพังนะ
‎เพราะไม่อย่างนั้น ผมจะเผาเลื่อน ‎เผากวางเรนเดียร์
‎และทุกอย่างของคุณ
‎ไอ้หอกเอ๊ย
‎รัก อะกุสติน อริสตารัน"
‎แล้วผมก็ส่งจดหมายไป
‎วันที่ 24 ธันวาคม ผมตื่นขึ้นมา ‎ด้วยความกระวนกระวายเล็กน้อย
‎"แม่ เขาอยู่ไหน ซานต้าจะมาเมื่อไหร่ครับ
‎นี่วันที่ 24 ซานต้าจะมาคืนนี้
‎เขาจะมาเมื่อไหร่ พ่ออยู่ไหน อยู่ไหน
‎เขากินไอศกรีมอยู่เหรอ พ่อ!"
‎"อะไร"
‎"พ่อหยุดกินไอศกรีมได้แล้ว ขอร้อง!"
‎เราจะทำยังไงกันดี ผมต้องการซานต้า
‎เอาถั่วออกมาดีกว่า" แล้วเราก็เอาออกมา
‎"ไซเดอร์อุ่นแล้ว"
‎"เอาไปแช่ช่องแข็งเลย!" "ยังอุ่นอยู่"
‎"แช่ช่องแข็งสิ!" "ยังอุ่นอยู่"
‎"ปิดประตู!" ผมก็ปิด
‎"พ่อซื้อประทัดมารึยัง"
‎"ซื้อแล้ว ดูสิ"
‎"เมื่อไหร่ซานต้าจะมา" "เที่ยงคืน"
‎"นี่กี่โมงแล้ว" "เที่ยงคืน"
‎แล้วมันก็อยู่ตรงนั้น
‎ของขวัญที่ผมเฝ้ารอ
‎รถบรรทุกพลาสติกที่ไม่มีวันพัง
‎ผมนึกว่ามันจะใหญ่กว่านี้ซะอีก
‎เป็นไปได้เหรอ
‎แปลกจัง
‎ลายมือซานต้าเหมือนลายมือแม่เลย
‎ผมเปิดกล่องใบนั้นเหมือนผมเป็นนักเต้นเปลื้องผ้า
‎กล่องมายากลเหรอ
‎ซานต้า…
‎คุณอ่านหนังสือไม่ออกหรือคุณโง่เนี่ย
‎ผมเขียนว่า "รถบรรทุกพลาสติกที่ไม่มีวันพัง"
‎ผมไม่ได้อยากเป็นนักมายากล
‎ผมอยากขับรถดั๊มป์ ขับไปทั่วโลกเลย
‎(กล่องมายากล)
‎"เป็นนักมายากลซะ
‎คำแนะนำ ทำไข่ให้หายไปในถ้วยสีแดง
‎หยิบถ้วยสีแดง แล้วมองไปที่ผู้ชม"
‎ที่นี่ไม่มีใครเลย
‎"เปิดถ้วย มันจะมีไข่อยู่หนึ่งฟอง
‎เอาไข่ออกแล้วแสดงถ้วยเปล่า
‎ปิดถ้วย แล้วเก็บไข่ไว้ในกระเป๋าด้านขวาของคุณ
‎มองไปที่ผู้ชม"
‎ยังไม่มีใครอยู่ดี
‎"ดีดนิ้วแล้วร่ายคาถา
‎'โอมมะลึก…'" ซานต้าเอ๊ย ไปตายซะ
‎"คุณจะเห็นว่าไข่หายไปจากกระเป๋าของคุณ
‎และไปอยู่ใน…" ไม่จริง!
‎ไม่จริง!
‎โผล่มา หายไป
‎หนวดยาว หนวดสั้น
‎ไข่อยู่ไหนเอ่ย อยู่นี่ไง
‎อยู่ในมือและตอนนี้หายไปแล้ว
‎ไข่อยู่ไหน อยู่นี่ไง
‎มันอยู่ในมือ เอามันออกมา โยนขึ้นไป ‎ตอนนี้มันอยู่ในจมูก
‎และแค่นั้นแหละ
‎ที่บาอิอาบลังกา ตอนอายุหกขวบ
‎นักมายากลคนหนึ่งก็ถือกำเนิดขึ้น…
‎รดา เฮ่!
‎นั่นคือมายากลเล็กๆ น้อยๆ
‎ขอบคุณสำหรับเสียงปรบมือ
‎ผมรู้สึกได้ถึงเสียงปรบมือ
‎ผมบ้ามายากลมาก
‎ดูผ้าเช็ดหน้าสิ
‎คุณรู้อยู่แล้วว่าจะเป็นแบบนี้ ปูปี
‎นั่นคือมายากลเล็กๆ น้อยๆ
‎ทุกครั้งที่มีญาติมาหา อะกุสทำอะไร
‎เขาจะให้ความสนุกกับญาติๆ ด้วยสุดยอดมายากล
‎แล้วจู่ๆ ก็ไม่มีญาติมาเยี่ยมอีกเลย
‎ผมหลงใหลมายากลมาก
‎นกพิราบ ผ้าเช็ดหน้า เหรียญ ของต่างๆ
‎ซิการ์ที่โผล่มาแล้วหายไป
‎มีญาติคนหนึ่งแวะมาหาตลอด ย่าผมมาหาเพื่อน
‎"ย่าครับ ผมมีกลไพ่เด็ดๆ
‎ผมฝึกมานาน ย่าต้องอึ้งแน่ๆ
‎ย่าดูไพ่สิ " ผมเอาไพ่ออกมาแล้วสับ
‎และสับ
‎"เลือกไพ่ใบไหนก็ได้ ไม่สำคัญว่าใบไหน
‎เลือกเลย จำไพ่ไว้ ‎แล้วเก็บไพ่ใส่กลับเข้าไป เยี่ยมเลย "
‎ผมสับไพ่แล้วสับไพ่อีก
‎ผมสับไพ่ ไพ่ลอยขึ้นไป
‎ผมหยิบมัน โยนไปข้างหลัง แล้วคว้ามันไว้อีกครั้ง
‎"ย่าครับ นี่ไพ่ของย่า"
‎"ย่าจำไม่ได้" เวรตะไล
‎ยัยแก่เอ๊ย พูดว่าเจ็ดดอกจิกไม่ได้รึไงนะ
‎แปดข้าวหลามตัด สี่มังกร ห้าแบทแมน
‎เหมือนกันแหละ ใครจะสน
‎ผมคลั่งไคล้มายากลมาก คลั่งไคล้มาก
‎ผมหยุดไม่ได้เลย ผมเล่นมายากลทั้งวัน
‎ผมเล่นมายากลที่โรงเรียน ที่บ้านเพื่อน
‎เล่นตอนเตะฟุตบอล
‎แม้แต่ตอนเป็นวัยรุ่น ‎ในงานอาซาดอ ผมก็ยังเล่นมายากล
‎"นายต้องการอะไร"
‎"สี่ข้าวหลามตัด" ผมบอก ‎"โอ๊ย ไปให้พ้นเลย"
‎ผมคลั่งเวทมนตร์มาก
‎ผมบ้ามายากลมาก บ้าสุดๆ
‎"รดา นายเล่นมายากลใช่ไหม"
‎"มายากล!" ผมบอก "ผ้าเช็ดหน้า!"
‎กรง เครื่องทำน้ำร้อน
‎ผมบ้ามายากลมาก
‎"นายไม่ทำอย่างอื่นบ้างเหรอ" "มายากลๆ!"
‎"นายไม่ชอบสาวๆ เหรอ ไม่อยากอึ๊บสาวเหรอ"
‎"นายพูดถูก"
‎ผมยังไม่เคยเสียซิงเลย
‎ไม่เคยแอ้มสาวเลย ไม่เคยเลย ‎ต้องได้แอ้มสาวตอน 17 สิ
‎ในวิกิพีเดียบอกว่าอย่างนั้น
‎"พ่อ!"
‎"อะไร มีอะไร"
‎"พ่อครับ ผมต้องการคำแนะนำ แบบลูกผู้ชาย
‎ผมยังบริสุทธิ์อยู่ ผมอยากให้พ่อช่วย ‎ผมไม่รู้ต้องทำยังไง
‎พ่อ ผมอยากแอ้มสาว ผมมีความต้องการ"
‎"อะไรนะ แกยังไม่เคยเหรอ ‎มันง่ายมาก ทำไมแกถึง…
‎แกก็คุยกับผู้ชายหรือผู้หญิงสิ เพศไหนก็ได้ที่แกชอบ
‎ดื่มสักหน่อย สัมผัสกันและกัน…
‎โทษนะลูก
‎พ่อมันแย่จริงๆ โทษที
‎พ่อนึกว่าแกเป็นพี่ชายแก โทษที
‎แกเป็นคนน้องใช่ไหม ที่เป็นนักมายากลน่ะ
‎ช่างมันเถอะ นักมายากลไม่ได้แอ้มสาวหรอก" "
‎และพ่อก็พูดถูกสุดๆ
‎นักมายากลไม่ได้แอ้มสาว
‎บางคนจะบอกว่านักมายากลมักจะ…
‎ไม่
‎ไม่มีทางเลย
‎มีอยู่สองอาชีพ…
‎องค์การอนามัยโลกบอกว่า ‎มีอยู่สองอาชีพที่ไม่มีโอกาสได้แอ้มสาว
‎หนึ่งคือนักมายากล
‎เพราะเราเป็นพวกโง่ที่ทำเรื่องโง่ๆ ทั้งวัน
‎อีกอาชีพคือนักหมากรุก
‎เพราะพวกเขานั่งนานจนก้นแฉะ
‎มันน่าทึ่งมาก เราเลยไม่มีโอกาสได้แอ้มสาว
‎ฟังผมนะ
‎ผมพูดว่า "นักมายากล" คุณเห็นภาพอะไร
‎นักมายากลจากลาสเวกัส แต่งตัวจัดกันทุกคน
‎ใส่เจล ผมตั้ง
‎หัวเข็มขัดเป็นไพ่เอซสี่ใบ
‎ใส่ชุดดำเงาวับ
‎เสือดำสองตัว พัดลมเป่าลมไปที่เขา
‎เพลงแบบลาสเวกัส
‎น่าประทับใจมาก
‎ผู้หญิงเดินเข้ามา ผู้ช่วยของเขา
‎เดินตามหลังนักมายากลตลอด ไม่เคยนำหน้า
‎พวกเขากดขี่ผู้หญิง
‎ไอ้พวกทุเรศ งี่เง่า แถมยังกดขี่ผู้หญิงอีก
‎ผู้หญิงตีลังกากลางอากาศ
‎เข้าไปในกล่องที่ใหญ่ประมาณนี้
‎น่าสงสารมาก
‎เธองอตัวอยู่ในนั้น
‎เขาหยิบหอกขึ้นมา
‎เขาแทงหอกเข้าไป
‎หยิบหอกมาอีกเล่ม
‎เขาถ่มน้ำลายใส่เธอ ขี้ใส่เธอ จุดไฟเผาเธอ
‎ผู้หญิงคนนั้นออกมาในชุดอื่น ‎แล้วใครได้รับเสียงปรบมือ
‎ไอ้นักมายากลเวรตะไล
‎ไม่มีโอกาสจะได้แอ้มสาวหรอก
‎ถ้าคุณดื่มกาแฟกับนักมายากล ฟังนี่นะ
‎คุณกำลังดื่มกาแฟและถามว่า ‎"คุณทำงานอะไร" "ผมเป็นนักมายากล"
‎ได้โปรดอย่าพูดว่า "เอาจริงดิ!"
‎เพราะถ้าคุณทำแบบนั้น มันจะเป็นการกระตุ้น
‎ให้เกิดเรื่องไร้สาระ
‎ที่เขาควบคุมไม่ได้
‎"คุณไม่รู้เหรอว่าผมเป็นนักมายากล" ดูนี่นะ
‎ผมเอาช้อนของคุณมา มันอยู่ในมือผม
‎มันอยู่ไหน มันหายไปแล้ว มันอยู่ไหน ไม่อยู่ตรงนี้
‎อยู่นี่ไง
‎คุณชอบนี่ ผมมีกลอีกนะ
‎มันอยู่ในมือ มันหายไปแล้ว
‎มันอยู่ไหน ตรงนี้เหรอๆ
‎ไม่ นี่ อยู่ในหูคุณ นี่ไง!
‎ลาเต้ในหูคุณ มันประหลาดมาก
‎แต่มาลองจินตนาการกัน
‎ว่าคุณชอบเขา
‎หรือคุณกำลังขาดแคลนผู้ชาย
‎คุณเลยไปที่ไหนสักแห่งกับนักมายากล ‎ไปที่สบายกว่านั้น
‎ที่ไหนสักแห่งที่สว่างน้อยกว่า เปิดเพลงแนวอื่น
‎เรื่องนี้จะเกิดขึ้นแน่นอน รับรองได้
‎"ดูนะ นี่ถุงยางจำนวนหนึ่งที่มีสีแตกต่างกัน
‎สับๆ สับๆ
‎เลือกถุงยางที่คุณต้องการได้เลย ‎อันไหนก็ได้ ย่า…
‎เอ้ย สาวน้อย
‎เลือกมาเลย อันไหนก็ได้ ‎จำมันไว้นะ ผมจะไม่มองมัน
‎ผมจะเปิดมัน คุณอยากได้อะไร หมาเหรอ ‎นี่สำหรับคุณ
‎อยากได้นกพิราบเหรอ ดูนี่นะ
‎นกพิราบ
‎อยากได้อะไรซับซ้อนกว่านี้เหรอ ‎ผมดูออกว่าคุณชอบมัน
‎ผมดูออกว่าคุณชอบ
‎กลนี้ซับซ้อนที่สุดเลย เดี๋ยวสิ อย่าเพิ่งไป
‎ผมอยากแอ้มสาว ไม่เอาน่า ขอโทษ
‎ผมจะไม่เล่นกลแล้ว ได้โปรด ผมขอโทษ
‎นักบินอวกาศ นักดับเพลิง
‎ยูทูบเบอร์ กะลาสี
‎ไม่มีใครอยากเป็นนักมายากลหรอก
‎เราต้องการศัลยแพทย์และวิศวกรจำนวนมาก
‎ไม่มีใครอยากเป็นนักมายากลหรอก
‎พ่อผมบอกผม และเขารู้จักผมดี
‎จงอย่าเลือกที่จะเป็นนักมายากล
‎เพราะนักมายากลไม่ได้แอ้มสาว
‎นักมายากลไม่ได้แอ้มสาว
‎นักมายากลไม่ได้แอ้มสาว และจะไม่มีวันได้
‎จะไม่มีวันได้แอ้ม
‎ผมเป็นโรค
‎รุนแรงกว่าโรคหัดเสียอีก
‎คำสาปกำลังฆ่าผม และไม่ยอมผ่านพ้นไป
‎บนเวทีนี้ ผมอาจเป็นคนที่ยิ่งใหญ่ที่สุด
‎แต่ผมจะไม่มีวันได้แอ้มสาว ไม่!
‎เพราะมายากล
‎เพราะนักมายากลไม่ได้แอ้มสาว
‎นักมายากลไม่ได้แอ้มสาว
‎นักมายากลไม่ได้แอ้มสาว ไม่
‎นักมายากลไม่ได้แอ้มสาว
‎เพราะนักมายากลไม่ได้แอ้มสาว
‎นักมายากลไม่ได้แอ้มสาวและจะไม่มีวันได้แอ้ม
‎มีสองเรื่อง
‎ผมพลาดคิวไฟ
‎สามเรื่อง
‎คุณลืมเปิดฝา นั่นคือตอนที่ผมต้องหายตัวไป
‎เรื่องที่สาม ผมหนีบไข่ตัวเอง
‎ผมหนีบไข่ตัวเอง
‎เวรเอ๊ย
‎ผมตื่นเต้นไปหน่อย
‎ปกติผมจะปกป้องไข่ผมอย่างดี ตั้งแต่ยังเด็กแล้ว
‎ตอนผมอายุ 17 เกิดเรื่องบางอย่าง ‎ที่ผมไม่มีวันลืมลง
‎มันเหมือนความเย็นไหลลงข้างล่าง
‎ค่อยยังชั่วแล้วๆ
‎การบีบไข่ตัวเองนี่มันสุดจะบรรยายนะ
‎ตอนนั้นผมอายุ 17
‎ตอนที่เกิดเรื่องนี้
‎ผมอาบน้ำอยู่ แก้ผ้า ตามปกติ
‎ผมเข้าไปในห้องน้ำ หยิบสบู่ ‎มองลงไปแล้วร้องว่า "อะไรเนี่ย
‎เป็นงี้ได้ไง"
‎ฟังนะ ไข่ผมข้างหนึ่ง อัณฑะของผมข้างหนึ่งน่ะ
‎มันใหญ่กว่ามาก
‎ไม่ได้ยาวกว่านะ
‎ผู้ชาย 98 เปอร์เซ็นต์ ‎มีไข่ข้างหนึ่งที่ยาวกว่าอีกข้าง
‎แต่ในกรณีนี้ มันใหญ่กว่ามาก
‎ลองนึกภาพผลส้มที่ค่อนข้างใหญ่นะ
‎ไข่ผมข้างหนึ่งใหญ่ขนาดนั้นเลยละ
‎ตอนผมอายุ 17 เรากูเกิลไม่ได้
‎"ไข่ของผมใหญ่เท่าผลส้ม ทำยังไงดี"
‎ผมไปหาพ่อ "พ่อ" "มีอะไร"
‎"เราต้องคุยกันเรื่องที่พ่อติดไอศกรีมนะ
‎ฟังนะ ไข่ผมข้างหนึ่งใหญ่มาก"
‎"หมายความว่าไง จะบ้าเหรอ เปิดไข่ให้ฉันดูซิ"
‎ผมเปิดให้เขาดู
‎พ่อผมพูดว่า "อิเนส!"
‎"อย่าไปเรียกแม่สิ นี่มันเรื่องของผู้ชาย
‎ผมเป็นวัยรุ่น พาผมไปหาผู้เชี่ยวชาญด้านไข่ที"
‎เราไปหาผู้เชี่ยวชาญด้านไข่
‎"สวัสดีครับหมอ สบายดีไหมครับ"
‎"เป็นอะไรมา" เขาถาม
‎"เกิดเรื่องแปลกๆ ขึ้นน่ะครับ
‎ผมตื่นมา ไปอาบน้ำ
‎และเห็นว่าลูกอัณฑะของผมข้างหนึ่งใหญ่กว่ามาก"
‎"ไม่ต้องห่วง ใจเย็น เป็นเรื่องปกติมาก
‎อัณฑะมักจะบวมตอนช่วงอายุ 17 ถึง 18 ปี
‎มันจะเล็กลงตามกาลเวลา ‎มันเป็นเรื่องของฮอร์โมน"
‎"หมอไม่เข้าใจ มันใหญ่กว่าอีกข้างมาก"
‎"เธอกำลังดูถูกหมอนะ
‎หมอเห็นไข่ทุกวัน หมอรู้ว่าหมอพูดอะไรอยู่
‎ลูกอัณฑะข้างหนึ่งบวม แล้วก็เล็กลง"
‎"มันเหมือนผลส้มเลยนะหมอ" "ว่าไงนะ"
‎"มันเหมือนผลส้มเลย"
‎"สีส้มเหรอ" "ก็นิดหน่อย"
‎"เหี่ยวย่นไหม" "ก็อาจจะ"
‎"มีเมล็ดไหม"
‎"ผมไม่รู้ แต่มันดูเหมือนผลส้ม"
‎"ขอดูหน่อย" แล้วผมก็ให้ดู
‎เขาบอก "อยู่นี่นะ ถอดเสื้อผ้าออก"
‎เขาไปเอาเก้าอี้มา
‎เก้าอี้ที่หมอรักษาทางเดินปัสสาวะทุกคนใช้
‎มันได้รับการรับรอง ‎จากวิทยาลัยแพทย์ทางเดินปัสสาวะ
‎และซื้อได้แค่ในร้าน ‎ผู้เชี่ยวชาญด้านระบบทางเดินปัสสาวะอาร์อัส
‎ในวอร์เนส 743
‎ในบัวโนสไอเรส ผมไม่รู้ว่าอยู่ที่ไหนในเม็กซิโก
‎เขาบอกว่า "ถอดเสื้อผ้าออก"
‎ผมไม่ได้ถอดถุงเท้า "ถุงเท้าด้วย"
‎ผมถอดถุงเท้าออก เขาใส่ถุงมือ
‎เขามองผมแล้วพูดว่า ‎"ทำตัวตามสบายนะฟาเบียน"
‎"หมอครับ ผมไม่ใช่ฟาเบียน"
‎"ไม่ๆ หมอนี่แหละฟาเบียน ‎และหมอรู้จักตัวเองดี"
‎เขาจับไข่ผม
‎โอ้ ไม่นะ
‎เขาค่อยๆ บีบอัณฑะแต่ละข้างเบาๆ
‎แน่นอนว่าข้างหนึ่งรู้สึกถูกบีบมากกว่า
‎เขาบอกว่า "เกร็งหน่อย
‎อีกนิดนึง
‎อีกนิดนึง"
‎เขาหยิบสมุดบันทึกมาและเขียน
‎"ลูกอัณฑะบวม คนไข้ อะกุสติน อริสตารัน
‎อัณฑะข้างขวา 120 บาร์
‎ทางซ้าย 17 บาร์ "
‎เขายกลูกอัณฑะที่ปกติขึ้นมา ‎และเขาทำแบบนี้โดยไม่เตือนล่วงหน้าเลย…
‎"การแกว่งของลูกอัณฑะ น่าเป็นห่วง"
‎จากนั้นก็มีเรื่องแปลกๆ เกิดขึ้น
‎แปลกมากๆ
‎"การแกว่งของลูกอัณฑะ น่าเป็นห่วง"
‎ฟังนะครับ เพราะมันประหลาดมาก
‎ประหลาดสุดๆ เลย
‎เขาจับไข่ผม ไม่มองมันและไม่มองผม
‎และเหมือนเขาส่งโทรจิตไปหาไข่ของผม
‎"นี่เขากำลังใช้กระแสจิต ‎พูดกับไข่ของฉันเหรอเนี่ย"
‎นึกภาพดูนะครับ ผมอายุ 17 ยังไม่บรรลุนิติภาวะ ‎แล้วมีชายแก่จับไข่ผมอยู่
‎แล้วใช้กระแสจิตพูดกับมัน ผมไม่เข้าใจเลย
‎ผมต้องเรียกใครสักคน
‎ผมเริ่มตะโกนเรียกหาพ่อ
‎ผมไม่เข้าใจอะไรเลย
‎จากนั้นเขาก็เริ่มพูดกับไข่ของผม
‎"เป็นไงบ้าง" "สบายดี คุณล่ะ"
‎"ดี"
‎ผมพูดภาษาไข่ไม่ได้นะ
‎จากนั้นเขาก็เริ่ม…
‎ไม่ใช่สัมผัสด้วยความรักใคร่
‎แต่เขาขยับมันไปรอบๆ เหมือนมันเป็นกรับสเปน
‎แบบนี้
‎เกิดอะไรขึ้นเนี่ย
‎เกิดอะไรขึ้นกับไข่พวกนี้
‎ที่ดูเหมือนผลส้มเลย
‎เกิดอะไรขึ้น
‎เกิดอะไรขึ้นกับไข่พวกนี้
‎ที่ดูเหมือนผลส้มเลย
‎กราเซียลา มานี่ ถ่ายรูปหน่อย
‎นี่คือไข่ตามตำรา
‎มันดีมากต่อการวิจัยของเรา ถ่ายรูปไว้เลย!
‎มันดูเหมือนผลส้มเลย
‎เขาอาจจะไม่ได้ทำท่าจูบหรอกนะ
‎ผมตกใจมาก
‎ผมใส่เสื้อผ้า แล้วเขาก็พูดว่า
‎"อยู่ตรงนั้น อย่าเพิ่งใส่เสื้อผ้า"
‎"มีอะไรอีกครับ" เขาบอกว่า "ใจเย็นๆ"
‎"ลองวิ่งซิ"
‎"อะไรนะ" "ลองวิ่งดู"
‎"จริงเหรอ" "ลองวิ่งสิ"
‎"บางทีถ้าหมอหรี่ไฟ ดื่มเหล้านิดนึง…"
‎"วิ่งสิ" แล้วผมก็วิ่ง
‎"อย่าปิดไข่ไว้" "ไม่ปิดครับ"
‎ผมขี้อาย ผมวิ่งไปเรื่อยๆ ‎เขาถ่ายรูปและจดบันทึกไว้
‎"ยืนตรงกลางแล้วกระโดด" ผมกระโดด
‎แล้วผมก็คิดได้ระหว่างกระโดด
‎เพราะผมพยายามไม่คิดถึงสิ่งที่กำลังเกิดขึ้น
‎ผมคิดได้ว่าร่างกายมนุษย์
‎คือเครื่องจักรที่สมบูรณ์แบบ ‎ที่ออกแบบโดยมนุษย์ต่างดาว
‎เป็นไปไม่ได้
‎และผมก็รู้เหตุผลของสิ่งที่ผมพูดไปก่อนหน้านี้
‎ที่ว่าอัณฑะของผู้ชาย ข้างหนึ่งจะยาวกว่าอีกข้าง
‎ทำไมถึงเป็นอย่างนั้น
‎เพราะถ้ามันยาวเท่ากัน
‎นึกภาพมนุษย์ยุคหินนะ
‎เวลาที่พวกเขาต้องออกไปล่าสัตว์
‎ตามล่าเสือดำในป่า
‎พวกเขาเปลือยกาย สมัยนั้นยังไม่มีเสื้อผ้า
‎เขาวิ่ง และอาจจะต้องกระโดด
‎ถ้ามันยาวเท่ากัน มันจะเป็นแบบนี้
‎มันจะตีกันเหมือนแคล็กเกอร์
‎แต่เพราะข้างหนึ่งยาวกว่า ‎มันก็เลยเหมือนบานพับ
‎ร่างกายมนุษย์ช่างสมบูรณ์แบบ
‎ผมกระโดดไป ‎นึกภาพว่าตัวเองกำลังล่าเสื้อดำอยู่ในป่าไป
‎แล้วเขาก็พูดว่า "เราต้องผ่าตัด
‎คุณเป็นทุกโรค ไข่คุณคือความหายนะ
‎โรคถุงน้ำลูกอัณฑะ หลอดเลือดดำอัณฑะขอด
‎หนังหุ้มปลายองคชาตตีบนิดหน่อย ‎ไส้เลื่อนบริเวณขาหนีบ"
‎ให้ตายสิ…
‎หนึ่งสัปดาห์ต่อมา พวกเขาก็ผ่าตัดไข่ผม ‎พวกเขาทำ…
‎สิ่งที่ทำได้ มีหลายอย่างเกิดขึ้น
‎ผมอยู่ที่นั่น ไข่ผมเหมือนบล็อกเกมเตตริส
‎แล้วผมก็กลับมาใช้ชีวิตของผม
‎ก่อนจะให้ผมกลับบ้าน เขาพูดว่า ‎"อีกอย่างนะ อะกุสติน
‎ต้องใช้เวลาฟื้นตัวภายในอัณฑะประมาณหกเดือน
‎หมออยากให้คุณอย่าเพิ่งมีเพศสัมพันธ์เพื่อ…
‎เดี๋ยวนะ คุณเป็นนักมายากลนี่ ช่างเถอะ"
‎เพราะอย่างนั้น เพราะผมถูกผ่าตัดไข่ ‎และเป็นนักมายากล
‎ผมเลยไม่ได้แอ้มสาว ผมเลยไปทำงาน
‎เป็นนักมายากล และทำงานด้วยความตั้งใจ
‎ผมเริ่มจากงานเลี้ยงของเด็กๆ ‎เปลี่ยนแปลงอะไรนิดหน่อย
‎จากงานเลี้ยงหนึ่งไปสู่อีกงานเลี้ยงหนึ่ง ‎แล้วก็ไปตามโรงเรียน อนุบาล
‎งานฉลองวันเกิดผู้หญิงอายุครบ 15 งานแต่งงาน
‎งานตามบริษัท ทำงานและทำเงิน
‎รับเงินใต้โต๊ะตลอด ไม่มีใบเสร็จ ‎ผมเป็นผู้เยาว์ เลยเอาเข้ากระเป๋าได้หมด
‎เงินเพียบ
‎เพื่อนคนหนึ่งบอกว่า "ไปซื้อเบียร์กัน"
‎"รดาเลี้ยงเอง
‎เอาอะไรอีก ช็อกโกแลตไหม ‎เดี๋ยวฉันซื้อมาให้ด้วย"
‎ผมเป็นนักมายากลคนเดียวในบาอิอาบลังกา
‎ผมมีชื่อเสียง
‎เราไล่คู่แข่งไปหมด
‎เพื่อนผมซ้อมพวกเขา
‎"จะเอางี้เหรอ"
‎เราฆ่ากระต่าย ทำไพ่พังหมด
‎"ลองหาเจ็ดดอกจิกสิ
‎ไอ้สวะ กลับไปซะ"
‎ผมทำงานไปเรื่อยๆ เริ่มได้เงินเป็นกอบเป็นกำ
‎เริ่มช่วยเหลือคน ย้ายไปอยู่บัวโนสไอเรส
‎อยู่ที่นั่นผมลำบาก แต่มันก็ดีขึ้น
‎งานเลี้ยง งานเลี้ยงเด็ก งานเลี้ยงผู้ใหญ่
‎ผมเริ่มทำงาน นักมายากลจำผมได้
‎คนในวงการมายากลนับถือผม
‎"รดา" "ใช่" อะไรก็ตามแต่
‎ชิลี อุรุกวัย เม็กซิโก โคลอมเบีย ‎ผมเริ่มมีรายได้เป็นดอลลาร์
‎ผมได้เงินเยอะมาก อะไร
‎ผมมีทุกอย่าง
‎อยากได้เงินดอลลาร์เหรอ นี่เลย
‎ยังรับเงินใต้โต๊ะเหมือนเดิม
‎ทุกอย่างไปได้สวย
‎ผมทำเงินได้เยอะมาก ‎รู้สึกดี สบายใจ แต่บางอย่าง…
‎บางอย่างไม่…
‎ผมรู้สึกว่ามันไม่ใช่
‎มีบางอย่างในอกผม
‎มัน…
‎หมอครับ
‎ผม…
‎ผมรู้สึกไม่ดีเลยครับหมอ
‎ทุกอย่างปกติดี แต่อยู่ๆ…
‎ผมก็เริ่มร้องไห้ครับหมอ
‎ผมไม่รู้ว่ามันมี…
‎ผมไม่รู้ว่า…
‎ผมไม่รู้ว่า… ขอโทษครับ ผมพูดไม่ได้
‎แป๊บหนึ่งนะครับหมอ
‎มันจะผ่านไปๆ
‎ผมไม่รู้ว่ามันมีชื่อเรียกรึเปล่า
‎ผมรู้ว่าหมอเรียนมาเพื่อการนี้ ‎แต่ผมอยู่กลางถนน…
‎ทุกอย่างปกติดี
‎ชีวิตผมปกติดี
‎ผมไล่ตามความฝัน คว้าความฝันได้
‎ผมทำงานที่ผมรัก
‎ทุกอย่างที่พวกเขาบอกผมว่าจะเกิดขึ้น ‎ในการ์ตูน เกิดขึ้นจริงๆ ไม่เป็นไร
‎แต่ผมอยู่กลางถนน ผมเห็นหมาอึ
‎แล้วผมก็ร้องไห้ครับหมอ
‎อารมณ์แปรปรวนมาก
‎ผมมีงานทำ
‎ผมหาเงินได้
‎เพื่อนผมบอกว่า "ทำได้ดีมาก" ‎พวกเขาให้กำลังใจผม
‎ผมมีความสุขกับมันไม่ได้ครับหมอ ดูผมสิ
‎ผมรู้สึกกดดันว่าต้องหาเงินให้ได้มากขึ้น
‎ผมทำงานตัวเป็นเกลียว…
‎เงินๆ เงินๆ
‎"คุณต้องการอะไร ‎สระว่ายน้ำเหรอ เรือยอชต์เหรอ"
‎ผมไม่มีวันซื้อเรือยอชต์ได้หรอก ‎จะเอาไปไว้ตรงไหน
‎เอาไว้ตรงไหน
‎ผมรู้สึกว่า…
‎คุณรู้จักเจ้าชายชาลส์ไหม
‎แย่จัง คุณเคยเห็นเขาไหม
‎ทุกครั้งที่เขาออกกล้อง ‎เขาจะกระดิกหูขอความช่วยเหลือ
‎เขาสับสนไปหมด
‎พวกเขาบอกเขาว่าต้องทำอะไร แต่งตัวยังไง
‎ตลอดเวลา
‎ผมรู้สึกว่าแรงกดดันนั้น ‎กำลังบอกผมว่าต้องทำอะไร
‎พวกเขาบอกเขาว่าต้องทำอะไร แต่งตัวยังไง
‎ใครบอกคุณแบบนั้น อะกุสติน ทำไมถึงรู้สึกแบบนี้
‎พ่อผมครับหมอ
‎ใช่ไหมล่ะ
‎หมอคิดว่ายังไงครับ
‎หมอคิดว่ากล่องมายากล ‎จากซานต้าเป็นของฟรีเหรอ
‎พวกเขาทำแบบนั้นเพื่อให้ผมเป็นนักมายากล
‎โลกต้องการอะไร นักมายากล
‎หางานสิ หาเงินสิ มันชัดเจนมากเลยนะหมอ
‎ขอโทษที่พูดแบบนี้นะ อะกุสติน
‎แต่ว่า…
‎ไม่มีพ่อแม่คนไหนอยากให้ลูกเป็นนักมายากลหรอก
‎โธ่ หมอ…
‎ดูหมอพูดเข้าสิ
‎หมอพูดถูก
‎ผมมันโง่เองครับหมอ
‎โง่สุดๆ เลย
‎ผมมันโคตรโง่เลยหมอ
‎ขอโทษนะ ผม…
‎ทำไมหมอไม่จดลงไปล่ะ
‎อะกุสติน อริสตารันเป็นคนโง่ นั่นคือการวินิจฉัย
‎แค่นั้นแหละ หมอ
‎ผมไม่ต้องการมัน เพราะสิ่งที่ผมทำงั้นเหรอ
‎ทำงานหนักแทบตาย แล้วผมไม่ต้องการมัน
‎ผมไม่ต้องการเสียงที่คอยสั่งผมเหมือนชาลส์
‎ผมไม่ต้องการมันครับหมอ
‎จ่ายยาให้ผมหน่อย เพราะผมไม่รู้จะทำยังไงดี
‎ผมไม่อยากเป็นชาลส์ ไม่เลย
‎ผมไม่ได้อยากเป็นมากไปกว่าคุณ
‎ผมไม่อยากเป็นชาลส์ ไม่เลย
‎ผมอยากเลือกเองว่าผมจะเป็นใคร
‎หมอครับ สบายดีไหม ‎ผมเริ่มกินยาเมื่ออาทิตย์ที่แล้ว
‎วันละสามเวลา เช้า กลางวัน เย็น
‎โอ๊ย หมอครับ!
‎ยาตอนเช้าทำให้ผมมีพลังมาก
‎โอ๊ย หมอครับ
‎บางครั้งมือถือผมแบตหมด ผมแค่ยืนข้างๆ มัน
‎มันก็ชาร์จขึ้นมาเองแล้ว
‎พลังงานเยอะสุดๆ
‎ผมตื่นขึ้นมา ‎อุณหภูมิสูงสุด 24 องศา ต่ำสุด 21 องศา
‎โอ๊ย หมอครับ
‎นกร้องเพลง ทุกอย่างดีไปหมดเลย
‎แล้วพอผมกินยาสำหรับตอนบ่าย
‎ผมก็สบายดี แล้วอยู่ๆ…
‎ผมติดขัดนิดหน่อย
‎แต่พอผมกินยาสำหรับตอนเย็น… โอ๊ย หมอครับ
‎ยาตอนเย็นนะหมอ
‎หมอครับ ยาตอนเย็นนะหมอ
‎โอ๊ย หมอครับ!
‎วันต่อมาผมเป็นแบบนี้เลย
‎เมายาสุดๆ
‎ผมมองไปด้านข้าง เห็นแรมโบ้อยู่ตรงนั้น
‎"ไง แรมโบ้ สบายดีไหม"
‎ผมลูบหัวแรมโบ้ครับหมอ
‎"นายต้องการอะไร ปูปี"
‎ทำไมผมไม่กินยานั่นทุกวันนะ
‎ผมรู้สึกดี ผมดูเป็นไงบ้าง
‎ผมรู้สึกดีใช่ไหมล่ะ
‎ผมไม่อยากเป็นชาลส์ ไม่เลย
‎ผมไม่ได้อยากเป็นมากไปกว่าคุณ
‎ผมไม่อยากเป็นชาลส์ ไม่เลย
‎ผมอยากเลือกเองว่าผมจะเป็นใคร
‎หมอครับ ยาได้ผลมาก ผมสบายดีสุดๆ เลย
‎ฟังนะ เรื่องนี้เกิดขึ้นเมื่อวันก่อน
‎ผมไปที่ร้านซักแห้งของญี่ปุ่น ‎ในชาร์กัสและอูริอาร์เต
‎ผมรับชุดมายากลของผมมา
‎"ซักรึยัง ผมจะจ่ายเงินให้อาทิตย์หน้านะ"
‎เราเป็นเพื่อนกัน เขาซักชุดให้ผม
‎ผมไปแสดง เชื่อไหมว่าเขาเอาชุดให้ผมผิด
‎เขาเอาชุดของคนอื่นมาให้ผม สีขาวทั้งชุดเลย
‎กางเกง แจ็กเก็ต เสื้อเชิ้ต หูกระต่าย ‎สีขาวล้วน น่าอายมาก
‎แต่ผมต้องขึ้นแสดง ผมเลยต้องใส่มัน
‎ออกไปหน้าเวที คนดูหัวเราะ
‎"ขอโทษนะ" ผมไม่รู้ "สีขาวกลับมาฮิตใหม่น่ะ!"
‎"ผมดูเหมือนคิวทิป"
‎ผมแสดงเสร็จ มีผู้หญิงคนหนึ่งมาหาและพูดว่า
‎"สวัสดีค่ะ คุณมีไอติมแท่งหรือช็อกโกแล็ตไหม"
‎โอ้โฮ!
‎แฟนผมเอง เราเดตกันมาสิบวันแล้ว
‎คุณคิดว่าไงล่ะ
‎ผมไม่อยากเป็นชาลส์ ไม่เลย
‎ผมไม่ได้อยากเป็นมากไปกว่าคุณ
‎ผมไม่อยากเป็นชาลส์ ไม่เลย
‎ผมอยากเลือกเองว่าผมจะเป็นใคร
‎หมอครับ ผมกลับไปที่ร้านซักแห้ง
‎สองสัปดาห์ต่อมา ผมกลับไป
‎"ไม่รู้จะตบคุณหรือกอดคุณดี
‎คุณทำให้ชีวิตผมเปลี่ยนไป
‎คุณเอาชุดนั้นให้ผม ผมได้รู้จักกับแฟนผม
‎นี่สามเดือนแล้ว ‎เราย้ายมาอยู่ด้วยกันแล้ว มันดีมาก"
‎รู้ไหมว่าเขาพูดว่าอะไร
‎เขาพูดอะไรบางอย่างกับผม
‎ฟังนะ เขามองผมแล้วพูดว่า…
‎หมอพูดภาษาญี่ปุ่นได้ไหม ผมก็ไม่ได้เหมือนกัน
‎แต่ผมเชื่อว่าเขาพูดว่า
‎"บางครั้ง
‎ชีวิตก็มอบมะนาวให้คุณ"
‎ผมพูดไม่ออกเลยหมอ
‎ระหว่างชุดสูท ยา คนซักรีด รู้อะไรไหม
‎ผมปลดปล่อยตัวเองแล้ว ไม่ต้องการยาแล้ว
‎คุณ ฟรอยด์และเดอเลิซ เชิญดูดไข่ผมได้เลย
‎ผมจะไม่เอาอะไรแล้ว ผมเป็นอิสระ
‎ไม่มีอะไรผูกมัดผม ผมมีแฟนแล้ว
‎ผมไม่อยากเป็นชาลส์ ไม่เลย
‎ผมไม่ได้อยากเป็นมากไปกว่าคุณ
‎ผมไม่อยากเป็นชาลส์ ไม่เลย
‎ผมอยากเลือกเอง…
‎ไง ที่รัก เป็นไงบ้าง
‎ใช่ ผมร้องเพลงอยู่ ‎ผมมีความสุข ผมเลยร้องเพลง
‎มีอะไรเหรอ
‎ผมบอกหมอให้ไปให้พ้น ผมไม่เอาอะไรอีกแล้ว
‎อะไรนะ
‎บวกเหรอ
‎สองเดือนเหรอ ให้ตายสิ…
‎บวก…
‎แต่บวก…
‎อะไรที่บวกก็ดีเสมอใช่ไหมล่ะ
‎มันเกิดขึ้นได้ยังไงเนี่ย
‎ไม่ ผมรู้ว่าเกิดขึ้นได้ยังไง
‎จำได้แม่นเลย
‎ใช่จ้ะ ที่รัก
‎เปล่า ผมแค่ร้องเพลง ผมไม่ได้คิด…
‎โทรศัพท์ผมไม่ได้แจ้งเตือนซะหน่อย ‎ว่าผมจะได้รับข่าวที่เปลี่ยนชีวิตผม
‎ใช่
‎ผมจะไปจ้ะ ที่รัก ผมกำลังไป ผมแค่ต้องนั่งลง
‎ใช่
‎ผมจะไปเดี๋ยวนี้แหละ
‎ผมจะกลับไปหาหมอ ขอโทษ และกินยา
‎ผมจะดีขึ้นในสองเดือนจ้ะที่รัก
‎จ้ะๆ
‎บ๊ายบาย ฝากจุ๊บท้องคุณด้วยนะ
‎พูดจาประหลาด ใช่
‎บ๊ายบายจ้ะ
‎หนาว
‎และลมแรง
‎อายุ 21 ปี แล้วมีคนมาบอกผมว่า ‎"คุณกำลังจะเป็นพ่อคน"
‎แต่ผมเป็นคนที่อยู่กับความจริง แม้แต่ตอนยังเด็ก
‎เก้าเดือนไม่ได้ซับซ้อนอะไร
‎เราย้ายไปอยู่ด้วยกัน ‎ในอะพาร์ตเมนต์หนึ่งห้องนอน
‎และเก้าเดือนนั้นก็เรียบง่ายมาก
‎ผมดูแลอยู่สองอย่าง
‎ดูแลแม่ของลูกสาวผม ‎จัดการให้เธอมีครบทุกอย่าง
‎และอย่างที่สอง
‎คือขังตัวเองอยู่ในห้องน้ำ
‎แก้ผ้าและร้องไห้ คุกเข่าอยู่ข้างโถส้วม
‎กินยาเพื่อที่จะไม่สนใจสถานการณ์
‎เพราะผมกลัว ผมกำลังจะเป็นพ่อคน
‎"ผมอยากเป็นชาลส์" "คุณกำลังจะเป็นพ่อคน"
‎"อะไรนะ ไปให้พ้นน่ะ"
‎ผมกลัว
‎จะไม่กลัวได้ไง
‎แต่ในวันที่ 22 กุมภาพันธ์ ปี 2006 ‎ตอนบ่ายสองโมงครึ่ง ทุกอย่างก็เปลี่ยนไป
‎ผมอยู่ในห้องคลอด
‎แม่ของลูกสาวผมกำลังพยายามอย่างเต็มที่
‎"ที่รัก ไม่อยากจะเชื่อเลย"
‎และผมก็เชียร์เธอ
‎"เราจะตายกันหมด!
‎ผมหวังว่าเราจะตายกันนะที่รัก
‎ผมอยากให้พายุเฮอริเคนพัดเราไป!
‎ผมไม่รู้!"
‎ในตอนนั้นเอง ประตูห้องเปิดออก
‎มีแสงสว่างเป็นลำส่องเข้ามา
‎และในลำแสงนั้น มียูนิคอร์นวิ่งอยู่
‎กับนกฮัมมิงเบิร์ด
‎และยูนิคอร์นก็อึออกมา
‎เป็นกลีบกุหลาบไปทั่ว สะกดเป็นคำว่า
‎"ความสุข" "ความสนุก"
‎"ความรักไม่มีที่สิ้นสุด"
‎เบียงก้าลูกสาวผมเกิดมา
‎"โอ้ ลูกพ่อ!
‎เราจะมีความสุขกันมากๆ เลยนะ!
‎ทุกอย่างที่ลูกเห็นเป็นของลูก
‎อะพาร์ตเมนต์หนึ่งห้องนอน
‎มายากลมากมายและอูคูเลเล่หนึ่งตัว
‎ลูกจ๋า พ่อรักลูก!"
‎ทุกอย่างเปลี่ยนไปทันที
‎เราย้ายไปอยู่บ้านหลังใหญ่ขึ้น
‎ซื้อบ้านหลังแรกของเรา
‎มันแทบจะไม่ใหญ่ขึ้นหรอก แต่เรามีความสุข
‎เบียงก้าวิ่งไปมา เราจัดบ้านแล้วเราก็ย้ายบ้าน
‎ผมถูกสอนเรื่องการย้ายบ้านอย่างรวดเร็วมา
‎บ้านหลังเล็กกว่าที่เราคิดไว้
‎เราขาดห้องไปห้องหนึ่ง ‎"ไม่มีทางเพิ่มห้องได้หรอก อะกุสติน"
‎"ทำไมจะไม่ได้ แค่ทุบกำแพงทิ้งและ…"
‎"ที่รัก หยุดเถอะ มันเป็นไปไม่ได้"
‎สองชั่วโมงต่อมา บนกำแพง…
‎เรียบร้อย "ผมคือพ่อผม!
‎ขอไอศกรีมหน่อย!"
‎ควบคุมไม่ได้เลย
‎ห้าชั่วโมงต่อมาก็ได้ห้องหนึ่งห้อง
‎"ที่รัก ผมจะแขวนรูปที่อยากแขวนมานาน ‎ในบ้านหลังแรกของผม"
‎"เรามีเรื่องต้องคุยกัน"
‎"แป๊บหนึ่ง ต้มน้ำสำหรับชงชามาเตด้วย"
‎"อย่าเลย มาคุยเถอะ"
‎ผมหยิบรูปมา แขวนขึ้นไป
‎"มีอะไรเหรอที่รัก"
‎"เราต้องเลิกกัน"
‎"ผมเอารูปลงก็ได้นะ
‎อะไรเนี่ย
‎เราต้องเลิกกันเหรอ
‎ก็ได้ เราต้องเลิกกัน
‎ไม่เป็นไร ผมจะไปซะ ช่างเถอะ
‎ผมไม่มีปัญหา ผมจะเก็บข้าวของเดี๋ยวนี้แหละ
‎อยากให้เก็บไหม ผมจะเก็บของแล้วนะ
‎ผมจะเก็บ ไม่เป็นไรหรอก
‎ผมควรเก็บไหม ผมจะเก็บแล้วนะ
‎ผมจะเก็บของนะ นับหนึ่ง นับสอง
‎สองนิดๆ สองหน่อยๆ…"
‎แล้วเบียงก้าก็พูดว่า "สาม!"
‎"ไม่ ลูกรัก!" เราต้องย้ายบ้าน
‎ผมย้ายกลับไปที่อะพาร์ตเมนต์หนึ่งห้องนอน
‎มันหนาวและลมแรง
‎มีกระเป๋าหนึ่งใบ
‎ผมปิดประตู ภาพกว้างออก
‎พร้อมกระเป๋าของผม
‎อยู่กับผมหนึ่งสัปดาห์ อยู่กับแม่ของเธอหนึ่งสัปดาห์ ‎เป็นแบบเดิมเสมอ
‎สัปดาห์แรกมันบ้ามาก ความรับผิดชอบเยอะมาก
‎ผมต้องป้อนข้าวเธอทุกวัน อาบน้ำให้เธอ
‎บอกเธอว่าชีวิตนี้มหัศจรรย์ และโลกห่วยแตก
‎ผมออกค่าใช้จ่ายทุกอย่าง เบียงก้าอายุสามขวบ
‎ผมจะทำยังไง ผมจะทำ… ไม่
‎เธอจะตายตอนอยู่กับผมไม่ได้ ‎ถ้าเธอตาย เท่ากับผมแพ้
‎ไม่! ผมเลี้ยงเธอ
‎มันดีมาก เราเล่นกันบ่อยมาก
‎เล่นกันตลอดเวลา
‎"เบียงก้าเดินมาแล้ว! น่ารักจัง!
‎มาเลย เดินผ่านโต๊ะ
‎เดินผ่านไม้กวาด ยังเดินต่อไป
‎เธอทำได้! สุดยอด!
‎ขอบคุณแม่ที่ทำให้ผม ‎เป็นคนอาร์เจนติน่าตอนที่เบียงก้าอยู่!"
‎เราเล่นกันตลอดเวลา
‎การเป็นคุณพ่อที่อายุน้อยหรือการเป็นพ่อ
‎ทำให้เราได้เล่นมากขึ้น เล่นกับทุกอย่างได้หมด
‎ทั้งแต่งหน้า ใส่วิก เราเล่นกันทุกอย่าง
‎ผมกับเบียงก้าคิดเกมเกมหนึ่งขึ้นซึ่งสนุกมาก
‎ผมชอบพูดถึงเรื่องนี้เพราะบางทีพ่อแม่บางคน
‎ที่ดูอยู่และมีลูกวัยอนุบาลอาจจะคิดว่า
‎"มาเล่นเกมของพวกเขากันดีไหม"
‎ตอนนั้นเบียงก้าอายุสี่ขวบ
‎เธอ…
‎สี่ขวบพอดี พอดีเป๊ะเลย
‎เกมนั้นง่ายมาก
‎ต้องมีผู้เล่นสองคน ผู้ใหญ่หนึ่งคนและเด็กหนึ่งคน
‎ที่น่าสนใจคือไม่มีใครพูดถึงมันขึ้นมา
‎คุณจะไม่พูดว่า "มาเล่นกันเถอะ"
‎ถ้าผมชวน ผมรู้สึกว่าเธอจะไม่กล้าปฏิเสธผม
‎แต่ถ้าเกมมันเริ่มของมันเอง ‎มันจะน่าสนใจกว่าเยอะเลย
‎เพราะคุณไม่รู้ว่าจะเริ่มเมื่อไหร่
‎มันง่ายมาก
‎จู่ๆ วิญญาณชั่วร้ายก็จะเข้าสิงร่างผม
‎ปีศาจ ซาตาน พญาแมลงวัน
‎"เบียงก้า"
‎ผมล้มลงบนพื้น
‎เริ่มตัวสั่น
‎เป็นอาการของซาตาน
‎และมีเพียงคนเดียวในบ้าน
‎ที่รู้วิธีขับไล่ปีศาจออกจากตัวผมที่ถูกต้อง ‎นั่นก็คือเบียงก้า
‎เธอเพิ่งสี่ขวบและเธอพูดว่า
‎"ออกไปจากร่างพ่อฉันนะ
‎ออกไปซะซาตานและเทวทูตชั่วร้าย ‎ออกไปซะพญาแมลงวัน!
‎ผมจะยืนขึ้น กอดเธอ เธอจะปลอบผม
‎ระหว่างที่ผมไปล้างหน้าล้างตา
‎เบียงก้าก็ใช้เกลือโรยเป็นรูปวงแหวน ‎แล้วเอาเทียนสีดำ
‎กับไม้กางเขนกลับหัว ‎มาทำสัญลักษณ์พื้นที่ต้องคำสาป
‎มันคือเกม
‎ผมชอบมัน
‎มันน่าสนใจทางด้านการศึกษา ‎ผมคุยเรื่องนี้กับครูใหญ่
‎เธอบอกว่า "หยุดเลยนะคุณ"
‎แต่ผมชอบมันและเบียงก้าก็ตื่นเต้นกับมัน
‎เธอชอบเกมนี้
‎ผมทำอุปกรณ์ไล่ผีให้เธอด้วยกล่องไม้สวยๆ
‎เธอมีเชือกกระเทียม
‎ไม้ปลายแหลมแท่งเล็กๆ และค้อน
‎น้ำเสกที่เราขโมยมาจากโบสถ์แถวบ้าน
‎เบียงก้าตะโกนว่า ‎"นักบวชอยู่กับพวกเด็กผู้ช่วย!"
‎แล้วผมก็คว้าน้ำเสกในขวดมา
‎แล้วพอถึงบ้านเราก็เอาน้ำเสกมาแบ่ง
‎เพื่อนคนหนึ่งบอกว่า ‎"นายขโมยน้ำเสกของโบสถ์ไม่ได้นะ
‎"แต่ฉันขโมยมาจากโบสถ์ ‎ดูเหมือนจะไม่มีใครใช้นะ"
‎ให้ตายสิ คำอธิบายแบบประนีประนอมจากรดา
‎เพราะบางครั้งการแสดงตลกก็บอกความจริงได้
‎ไอ้งั่ง
‎หลังจากที่ผมเข้าใจว่าการขโมยน้ำเสก ‎เป็นสิ่งที่ผิดหรืออะไรก็ตามแต่
‎ผมก็คิดว่าผมจะทำเองซะเลย ผมเข้ากูเกิล
‎"วิธีปลุกเสกน้ำประปา"
‎เหมือนนักบวชเปี๊ยบ แต่ไม่ได้เงินเดือนจากรัฐ
‎รดาผู้ไม่กลัวคำวิจารณ์จากสังคมโจมตีอีกแล้ว
‎ผมทำไม้กางเขนอันใหญ่ให้เธอ
‎ผมโอเคกับไม้ ไม้กางเขนสีบานเย็นสุดเจ๋ง
‎แทนที่จะเป็นพระเยซู ที่มีภาพลักษณ์โดดเด่น
‎ชายผู้เต็มไปด้วยตะปูและเลือด
‎ผมติดตุ๊กตาเข้าไปแทน
‎เปลือยกาย ร้องไห้เป็นกากเพชร
‎เหมือนพระแม่มารีที่ร้องไห้เป็นกากเพชร
‎อลังการด้วยทรงผมวิลิศมาหรา
‎และผมเขียนบนตุ๊กตา…
‎แบบในหนังน่ะ
‎เวลาที่มีอะไรเกี่ยวกับซาตาน ‎พวกเขาจะเขียนตัวหนังสือกลับด้านใช่ไหม
‎ผมเขียนว่า "ตา" "เนวเกน" "รดา" บนตัวมัน
‎เบียงก้ามีไม้กางเขน เธอตัวเล็ก
‎แต่ไม้กางเขนใหญ่ขนาดนี้ ‎อยู่ในกล่องไล่ผีของเธอ
‎"พ่อโอเครึเปล่า" "โอเคลูกรัก"
‎"มีอะไรบอกหนูนะ"
‎แล้วนานๆ ที เธอก็จะเอาน้ำเสกสาดผม
‎เบียงก้าผู้น่าสงสาร
‎เธอตื่นเต้นมากจนวันหนึ่งผมจับได้ว่าเธอ
‎เอาอุปกรณ์ไล่ผีไปที่โรงเรียนอนุบาล
‎"เบียงก้านั่นอะไรน่ะ"
‎"ถ้าเกิดอะไรขึ้นกับเฟร์มินจะทำไงคะ"
‎"ลูกรัก เอาไว้ที่นี่แหละ
‎ไปได้แล้ว มันเป็นแค่เกม ไปซะ"
‎ผมไม่โทษเธอหรอก
‎เบียงก้าไร้เดียงสามาก
‎มันเคยเกิดขึ้นกับผมครั้งหนึ่ง โง่ชะมัด
‎ตอนแรกผมสบายดี กำลังทำงานหน้าคอมพิวเตอร์
‎แล้วปีศาจก็เข้าสิง
‎ผมตัวสั่นไปหมดเลย
‎และเบียงก้าไม่ได้อยู่ตรงนั้น ผมเลยแย่
‎โชคดีที่ช่างมาซ่อมเครื่องทำความร้อนพอดี
‎"ผมต้องทำยังไง"
‎"โทรหาเบียงก้า" ผมพึมพำ
‎เขาต้องไปโรงเรียนอนุบาล ‎รับเบียงก้ามา เซ็นชื่อให้เธอ
‎"ใครรับเธอไป" "ช่างซ่อมบำรุง"
‎"เหตุผล" "พ่อโดนผีเข้า"
‎"รับเธอไปเลย" พวกเขารู้จักผมแล้วน่ะ
‎เบียงก้ามาและไล่ผีไปได้ในพริบตา
‎เบียงก้าทำได้ ช่างซ่อมทำไม่ได้
‎ในที่สุดผมก็รู้ว่าเกมไม่ได้ธรรมดาขนาดนั้น
‎ตอนที่เบียงก้าอยากชวนวิกกี้ ‎เพื่อนที่โรงเรียนอนุบาล
‎มาดื่มชาที่บ้าน เพื่อเล่นและดูการ์ตูนกัน
‎"ได้เลย" ผมคุยกับฟาเบียนพ่อของวิกกี้
‎"ผมจะพาเด็กๆ ไปเอง" ‎"เอาเลย แล้วผมจะแวะไป"
‎"บีบแตรนะ! เยี่ยมเลย"
‎แล้วผมก็กลับบ้าน
‎ทุกอย่างราบรื่นดีมาก
‎เบียงก้าดื่มนมและดูการ์ตูน
‎"วันนี้ฉันจะทำตัวดีๆ
‎วันนี้ผีต้องไม่เข้า ไม่
‎ไม่!
‎ไม่ใช่วันนี้ วิกกี้อยู่ที่นี่
‎วันนี้ห้ามผีเข้า เดี๋ยววิกกี้กลัว
‎เบียงก้า ไม่! วันนี้ไม่ได้"
‎"พ่อเป็นอะไรรึเปล่า" ‎"ไม่ต้องห่วง ลูกรัก มันนี้มันจะไม่เกิดขึ้น"
‎แล้วอยู่ๆ ผมก็ควบคุมไม่ได้
‎ผมล้มลง
‎ผมทำพิธีไล่ผีไปหมดแล้ว
‎ผมน้ำมูกไหล ผมขี้แตก ผมไม่เข้าใจเลย
‎ปีศาจโกรธมาก
‎เบียงก้าพูดว่า "ออกไปนะ วิญญาณร้าย ‎ออกไป ซาตานและเทวทูตชั่วร้าย
‎ออกไป พญาแมลงวัน!"
‎ผมยืนขึ้น
‎เบียงก้ากอดผม ปลอบผม ผมตกใจมาก
‎"พ่อตัวเหม็นเหมือนขี้เลย" ใช่ ผมไปเลย
‎ผมกลับออกมาจากห้องน้ำ
‎ปีศาจออกไปจากผมตัวผมแล้ว ‎แต่มันไปเข้าวิกกี้แทน
‎วิกกี้เป็นแบบนี้
‎"โทร…
‎โทรหาพ่อหนูที
‎โทรหาพ่อหนูที"
‎"วิกกี้ ไม่เป็นไรนะ มันเป็นแค่เกมที่เรา…
‎"โทรหาพ่อหนู
‎พ่อ
‎พ่อ"
‎"วิกกี้ มันคือเกม…"
‎"โทรหาพ่อหนูที"
‎"เบียงก้า ทำอะไรสักอย่างสิ!"
‎"ออกไปนะ วิญญาณร้าย! ‎ออกไป ซาตานและเทวทูตชั่วร้าย"
‎เธอตีวิกกี้ด้วยใบกระวาน
‎"ไม่ ลูกรัก หยุด"
‎ผมโทรไปหาพ่อเธอ
‎"ฟาเบียน มารับลูกสาวคุณที ‎ผมไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น
‎เขาแวะมา
‎ผมไม่รู้ว่าพวกเขาเป็นครอบครัวชาวคริสต์จริงๆ
‎เขาเห็นวิกกี้ ‎"ฟังนะ บางครั้งปีศาจก็เข้าสิงผม"
‎"หนูถึงได้อยู่ที่นี่ไง" ‎เบียงก้าพูดพร้อมโชว์ไม้กางเขน
‎"เบียงก้า เข้าห้องลูกไปเลย
‎นี่เรื่องของผู้ใหญ่ พ่อจัดการเอง ไปซะ"
‎"ผมไม่รู้"
‎เรายกตัวเด็กขึ้นมา
‎เธอตัวแข็งทื่ออย่างกับไม้กระดาน
‎เราต้องโยนเธอไปที่เบาะหลัง
‎เอียงตัวเธอหน่อย ประตูจะได้ปิดได้
‎ผมลืมภาพนั้นไม่ลงเลย วิกกี้น่าสงสารมาก
‎เธอเป็นแบบนี้
‎ก่อนกลับไป เขาพูดว่า "คุณมันทุเรศ"
‎"โทษนะ หมายความว่าไง" "คุณมันทุเรศ
‎โตซะทีเถอะ มีรูปวาดขยุกขยิกบนแขนคุณ
‎กระโดดด๊องแด๊งไปมาทั้งวัน คุณเพี้ยนรึไง
‎ไม่ต้องมาห่วงลูกสาวผมเลย
‎ผมจะตรงไปที่โบสถ์เพนเตกอสตัล
‎เราจะพาเธอลงไปในบ่อน้ำเสก ‎และแก้ไขเรื่องนี้เอง
‎แต่ลูกสาวคุณน่ะสิ…
‎เป็นแบบนี้ทั้งวัน คุณมีปัญหาอะไรเนี่ย
‎โตขึ้นเธอต้องเป็นคนเลวแน่ๆ
‎ในขณะที่เธออยากเป็นหมอฟัน ‎ทนายความ เกษตรกร สถาปนิก
‎แต่ใครเป็นแบบอย่างให้เธอ พ่อกากๆ เนี่ยนะ
‎เธอจะทำยังไงเมื่อเธอเป็นทนายความ
‎'ท่านผู้พิพากษาคะ นี่คือหลักฐานของคดีค่ะ'
‎คุณโง่หรือไง คุณต้องโตเป็นผู้ใหญ่ได้แล้ว
‎โตได้แล้ว"
‎และผม…
‎"ผมเหรอ"
‎ผมทำแบบนี้
‎ส้มหล่น
‎ไง
‎ที่รัก… โทษที อดีตที่รัก
‎มันติดนิสัยน่ะ
‎เขาโทรไปเหรอ คนอะไรขี้ฟ้องจริงๆ
‎เราก็แค่เล่นกันเฉยๆ
‎นิดเดียวเอง แต่ผม…
‎ผมไม่รู้ว่าเธอจะ…
‎ผมเล่นมากไป ผมขอโทษ
‎ส้มหล่น
‎เป็นการค้นพบที่โชคดีมาก
‎มีค่าและคาดไม่ถึง
‎ที่จู่ๆ ก็เกิดขึ้น
‎คุณโกรธมาก คุณคิดถึงผมไหม ไม่เลย
‎มันอาจเป็นความสามารถของผู้ชายด้วยก็ได้
‎ถึงได้รู้ว่าเขาค้นพบสิ่งสำคัญ
‎ที่เขาไม่ได้ตามหา
‎คุณเข้าใจไหม
‎คุณพยายามจะอธิบายแต่คุณอธิบายไม่ได้
‎ชีวิตมีเส้นทางให้เลือกหลายเส้น ‎และคุณเลือกบางเส้นทางหรือไม่เลือก
‎ขอโทษที่ใช้คำเปรียบเปรยนะ
‎แต่คุณรู้ตัวตอนที่คุณจัดห้องในสองชั่วโมง ‎หรือตอนแขวนรูปล่ะ
‎ชีวิตสามารถถีบคุณออกไปได้
‎มันเป็นแค่มโนภาพเท่านั้นเอง
‎เหมือนที่ร้านซักแห้งบอกไง จำได้ไหม
‎จำคำพูดของร้านซักแห้งได้ไหม
‎บางครั้งชีวิตก็มอบมะนาวให้คุณ
‎คุณไม่อยากได้มะนาว
‎แล้วคุณทำยังไง โกรธมะนาวเหรอ
‎ไม่ คุณก็ทำน้ำมะนาวสิ ผมคิดแบบนั้น
‎ความรักที่คุณคาดไม่ถึงอาจเดินทางอยู่ข้างๆ คุณ
‎ในรถบัส เธอกับคุณ รักกันโดยไม่รู้ตัว
‎เส้นทางและทางลัด งานและเมื่อวาน
‎แฟนยา เสพติด เงิน อดีตของคุณหรือสิ่งที่คุณมี
‎คุณต้องยอมรับมันให้ได้
‎รับมันไว้หรือทิ้งมันไป
‎ยามที่ผมเปิดประตู
‎ที่เหลือก็เปิดออกด้วย
‎แต่เบียงก้าสนุกนะ
‎ส้มหล่น
‎เบียงก้าจะเป็นอะไรก็ได้ที่เธออยากเป็น ‎ศิลปิน ทนาย ผมไม่รู้
‎เธอจะรู้เอง เหมือนคุณกับผม…
‎การไม่ได้ลงที่ป้ายของคุณ
‎การลงป้ายไหนก็ตาม
‎ชีวิตของคุณอาจเปลี่ยนไป
‎ในชั่วพริบตา
‎ความสำเร็จหรือความล้มเหลว
‎โชคชะตาและสิ่งที่ไม่รู้
‎คอเลสเตอรอลและปาร์ตี้
‎ความอดทนหรือความปรารถนา
‎การปล่อยวางหรือการยึดมั่น
‎การพ่ายแพ้หรือปล่อยให้พวกเขาชนะ
‎คนเดินไม่มีทางเดิน
‎คุณสร้างทางเดินเองระหว่างเดินไป
‎ส้มหล่น
‎ผมคิดว่าคุณเป็นแม่ที่ดีที่สุดที่เบียงก้าจะมีได้
‎ส้มหล่น
‎แค่นี้ก่อนนะ บาย
‎เก็บภาพวาดไว้ให้ผมด้วย
‎ซานตาคลอส พ่อแม่ผม พี่ชายผม
‎ชาลส์กับกลไข่
‎ผมไม่ได้อยากเป็นนักมายากลเลย
‎เพราะนักมายากลไม่ได้แอ้มสาว
‎นักมายากลไม่ได้แอ้มสาว
‎นักมายากลไม่ได้แอ้มสาวและจะไม่มีวันได้แอ้ม
‎ครั้งแรกของผมคือตอนอายุ 19
‎การหย่าร้างและความรัก
‎ถ้ามีอะไรที่ผมพอจะรู้
‎ก็คือทุกอย่างนั้นดีขึ้น
‎คุณต้องรับมันไว้หรือไม่ก็ทิ้งไป
‎คุณต้องรู้ว่าสิ่งที่ดีที่สุดยังมาไม่ถึง
‎ทุกอย่างมอบอะไรบางอย่างให้คุณ
‎เบียงก้าน่ารักที่สุด
‎เบียงก้า
‎ลูกดีที่สุดเลย
‎เบียงก้า
‎มันดีเหลือเกิน
‎ที่ได้เป็น…
‎พ่อของลูก
‎ตอนเราเด็กๆ พวกเขาบอกเราว่า
‎ชีวิตเป็นเส้นตรง
‎บอกว่าถ้าเราทำทุกอย่างถูกต้อง
‎เรียน ทำงาน
‎มีความรัก แต่งงาน มีลูก
‎เราจะไม่มีปัญหาอะไรเลย ในการก้าว
‎จากจุดที่หนึ่งไปจุดที่สอง
‎เส้นตรงงั้นเหรอ
‎ไร้สาระน่า
‎สำหรับผม ชีวิตคือตอนที่คุณออกจากบ้านพ่อแม่คุณ
‎ตอนที่คุณมีความรัก
‎และคนรักของคุณทิ้งคุณ
‎ตอนที่คุณทำความฝันสำเร็จ
‎และรู้ว่ามันน่าเบื่อนิดๆ
‎ตอนที่คุณหาเงินได้
‎ตอนที่คุณถูกมัด
‎ตอนที่คุณมีลูกตอนอายุ 22
‎ตอนที่เกิดเรื่องไม่คาดฝันขึ้น
‎สำหรับผม มีวิธีมองมันอยู่สองวิธี
‎คุณจะโกรธ สบถ ร้องไห้ อาละวาด
‎ใส่ทุกคนเพราะชีวิต ‎ไม่เป็นไปตามที่คุณวางแผนไว้
‎หรือไม่เป็นไปตามที่พวกเขา ‎บอกคุณว่ามันจะเป็นก็ได้
‎หรือคุณจะเติบโตขึ้นก็ได้
‎และตระหนักว่าทุกอย่าง ‎ทั้งสิ่งที่ดี สิ่งที่เลว สิ่งที่น่าเกลียด
‎สิ่งที่สวยงาม มหัศจรรย์ คาดเดาไม่ได้…
‎ล้วนเป็นโอกาสที่ชีวิตมอบให้คุณทุกวัน
‎เพื่อที่จะได้เดินไปตามเส้นทางใหม่
‎การเป็นผู้ใหญ่คือการทำทุกอย่างเหมือนเดิม
‎ไม่ว่าคนอื่นจะคิดยังไง
‎การเป็นผู้ใหญ่คือการทำทุกอย่างเหมือนเดิม
‎ไม่ว่าพวกเขาจะคิดยังไง
‎ผมซื้อมันมาแล้ว
‎รถบรรทุกพลาสติกที่ไม่มีวันพัง
‎ส้มหล่น
‎คุณก็พูดไม่ผิดนักหรอก คุณซานต้า
‎หนึ่ง สอง…
‎หนึ่ง สอง สาม ลุย!
‎ไม่มีใครมาเลยพวก
‎(อะกุสติน "ซอย รดา" อริสตารัน)
‎คำบรรยายโดย กมลรัตน์ ชุติเชาวน์กุล