Downloaded from YTS.MX
Nic z tego.
Zostało dziesięć sekund.
Official YIFY movies site: YTS.MX
Nie dam rady, Pablo.
- Jak się czujesz? - Do dupy.
- Dlaczego? - Boję się.
To twój drugi program dla Netflixa.
- Będzie dobrze. - Nie chcę!
Boję się.
To jest za trudne.
Przygotowywałeś się trzy miesiące.
Wszystko będzie dobrze.
- Skup się. - Tak.
Pamiętasz, co powiedziałeś Biance, gdy zaczynała liceum?
- Że to bez sensu. - To drugie.
- Że powinna iść na wagary. - Nie!
Stała przy drzwiach, nie chciała wejść, a ty powiedziałeś:
„Bianca, odwaga to nie jest brak strachu.
Odwaga to stawianie czoła wyzwaniom pomimo strachu”.
Nie mówiłem tego.
A jeśli mówiłem, to kłamałem.
Oddychaj.
To zbyt trudne.
Już zapłacili.
Nie możemy zrezygnować. Podpisaliśmy umowę.
Policz do trzech.
Jeden…
- dwa… - Idź.
Nikogo tu nie ma.
Sukinsyn.
Dobra.
Na tysiące sposobów mógłbym opisać, czym jest dla mnie samotność.
Dziecko w centrum handlowym, całkiem same, szukające rodziców.
Zgubiło się, nie wie, co począć.
Beduin przemierzający Saharę.
Wokół tylko piasek, a jedynym towarzyszem – słońce.
Żaglówka wywrócona do góry dnem na otwartym morzu.
Taka samotna.
Dziecko w żaglówce, wokół tylko piasek,
jedynym towarzyszem – słońce, a w kabinie Beduin.
Ale wiecie, czym jest samotność dla komików?
Oto samotność.
Zupełnie pusta widownia.
Jedna z najważniejszych sal w Buenos Aires,
1300 miejsc i ani jednego widza.
Mamy pandemię.
Są tylko kamery.
W tym programie śmiech będzie puszczany z taśmy.
Śmiech z taśmy.
Jeśli wszystko pójdzie dobrze, wasz śmiech go zagłuszy.
Dla samotnego komika sztuczny śmiech jest jak homeopatia.
Nie wiemy, czy działa, ale czujemy się lepiej.
Nie wiecie, jak tu jest.
Ten ziąb! I wiatr!
Powinienem to znać. Urodziłem się w Bahía Blanca.
To miasto oddalone o 437 kilometrów od stolicy, w której teraz jesteśmy.
Leży nad morzem. Ziąb i wiatr.
Wiatr w Bahía Blanca pojawia się znikąd. Znienacka psuje plany.
My, miejscowi, potrafimy chodzić pod kątem 45 stopni,
tak żeby wiatr nie przewrócił nas na tyłek.
Moja rodzina to Baskowie i Włosi, ludzie o gorących temperamentach.
Ledwo łapią się do klasy średniej.
Bliżej im do ćwierć-klasy. Groszem nie śmierdzą.
Wakacje spędzaliśmy w Monte Hermoso.
Dlatego że nam się tam podobało? Nie, było blisko i tanio.
Jeździliśmy wszyscy: mama, tata, brat i ja.
Dokąd? Na plażę. Wyłącznie na plażę.
Tylko plaża.
Żadnych kolacji na mieście, kukurydzy, lodów… Nic.
Sprzedawcy widzieli, jak bardzo spłukani są moi rodzice,
i nawet nas nie zaczepiali.
„Lody, lody czeko…
ladowe!”
Nie zwracali na nas uwagi. Nie chcieli marnować energii.
Uwielbiałem wieczory w Monte.
Chodziliśmy do salonu gier.
W rogu
banda dzieciaków z zapałem gra w gry.
Mnie wsadzają mnie do Daytony.
Chwytam kierownicę i jadę.
Pierwszy zakręt i kraksa.
„Przecież skręcałem”.
Zaczynam od nowa.
Ten sam zakręt i kraksa. „Mamo, ale ja skręcałem!”
Znów zaczynam. Zakręt i kraksa.
„Wrzuć monetę”.
Patrzę na inne dzieci.
Grają w „Rety krety”. Gdy kret wyłazi, trzeba go zdzielić w łeb.
Im więcej kretów walniesz, tym więcej punktów dostajesz.
Potem idziesz do okienka i wymieniasz 2000 punktów na lizaka.
Stoję więc i czekam 20 minut na kreta.
„Mamo, zepsute”.
„Nie, Agustín, jest styczeń, to nie sezon na krety”.
„Manuel, robią nas w konia”.
Manuel to mój brat. Nie mieliśmy żetonu.
Przejrzałem podstęp rodziców po grze w robaka.
Robak był z włókna szklanego. Przygrywała koreańska muzyka.
Dzieciak siedzi tu, robak wije się w rytm koreańskiej muzyki,
a rodzice czekają.
U nas było na odwrót.
Ja siedziałem, robak się nie ruszał, a rodzice robili tak.
Oszukiwali nas. Wstydzili się, że nie mają forsy.
Przenosiliśmy się co dwa lata, kiedy kończył się wynajem.
Nie stać nas było na przedłużenie
i szukaliśmy tańszego domu.
Rodzice się wstydzili. Nie wiem dlaczego, ale tak było.
Nie chcieli, żebyśmy wiedzieli, że się przeprowadziliśmy.
Co więc robili? To było genialne.
Nowy dom urządzali tak jak poprzedni.
„Widzę, że się przeprowadziliśmy, tato.
To oczywiste.
Poszedłem się pobawić z Martinem, sąsiadem,
zadzwoniłem i otworzył starzec z balkonikiem.
To Benjamin Button albo pali crack,
bo jeszcze wczoraj był normalny”.
Tyle przeprowadzek odbiło się na mojej osobowości. Zrobił się ze mnie…
strachajło, cykor.
Niby byłem odważny, nie bałem się ciemności ani potworów,
ale w każdym domu słyszałem nowe odgłosy
i myślałem: „Tu coś mieszka. To miejsce jest nawiedzone”.
Do dziś nie lubię horrorów.
Nigdy nie oglądam horrorów.
Ani filmów o potworach.
Boję się, mam koszmary.
Potwory? Najwyżej Potwory i spółka.
Moja dziewczyna, Fernanda, powiedziała, żebyśmy obejrzeli Zakonnicę.
Taki horror o szatańskiej zakonnicy, która morduje.
„Kochanie, to straszne”.
„Agustín, proszę, obejrzyjmy to”.
„Nie chcę”.
„Zrobimy z tego randkę”.
„Nie chcę”.
Pomyślałem: „Czas dorosnąć. Obejrzę zwiastun”.
Sprawdzam, włączam.
Zaczynał się tak: „W kaplicy pewna zakonnica…”
Obsrałem się ze strachu aż do kostek.
Nie wytrzymałem nawet zwiastuna. Nie lubię horrorów.
Wciąż mi mówią o Stranger Things: „Obejrzyj. Ma trzy sezony”.
Nie chcę, boję się. Mam koszmary.
„Ale obejrzyj!”
Na autostradzie widać reklamy Stranger Things.
„Obejrzyj. Łysa dziewczyna telepatycznie zmienia kanały TV”.
„Ale ja nie chcę”.
Ale po wielu namowach uznałem, że muszę to obejrzeć.
Sam się bałem. Mówię do Bianki, lat 12: „Obejrzymy Stranger Things”.
„To straszne”.
„Bianca, obejrzyjmy to”.
„Będę miała koszmary”.
„Skarbie, nie bądź niemądra. Będzie fajnie”.
„Tato, to straszne”.
„W tym domu ja rządzę. Oglądamy Stranger Things”.
Włączam więc Stranger Things.
Daliśmy radę obejrzeć tylko jeden odcinek. W biały dzień.
A w nocy: „To nie było prawdziwe. Demogorgony są z gumy. To tylko film”,
powtarzała Bianca, aż zasnąłem.
Nie lubię horrorów.
Myślałem o swoim tacie.
Jest impulsywnym facetem. We wszystkim, co robił.
Impulsywnym i nerwowym.
Wybuchowa mieszanka, trudna do opanowania.
Bywa nie do zniesienia.
Jest impulsywny do tego stopnia, że zadaje pytanie i sam na nie odpowiada.
„Jak się masz? Dobrze? Na to wygląda.
Wczoraj wyglądałeś inaczej. Oglądałem twój program.
Co u Bianki? Na pewno dobrze.
Nagrasz Szczęśliwy traf dla Netflixa?
Zagraj na trąbce. Ludzie to lubią. Będzie świetnie.
Czy Bianca studiuje medycynę?”
„Tato, Bianca ma 14 lat. Przestań”.
Nie dopuszcza mnie do głosu.
Buty wkłada przed skarpetkami. Nie do zniesienia.
Kiedy wydmuchuje nos,
robi to tak mocno, że zawsze się boimy,
że dostanie udaru i będzie inwalidą.
Aż mu noga odskakuje z impetem.
Jest bardzo impulsywny.
Kiedy tata je lody, robi tak…
Mózg mu zamarza.
Nie ocknie się, póki mama nie przyjdzie z ciepłym ręcznikiem.
Bardzo impulsywny.
Opowiadam znajomym pewną historię, która oddaje jego charakter.
Opowiedzieć ją?
Tak? Nie? Opowiedzieć?
Opowiem. Jest krótka.
Odchodzę od scenariusza, ale warto.
Mój ojciec zajmuje się garncarstwem. Robi rzecz z gliny.
To kreatywny facet. Rzeźbi też w drewnie.
Odziedziczyłem tę pasję do drewna.
Jakiś czas temu odwiedziłem go w Bahía Blanca.
Piję mate z mamą, a tata woła:
„Chodź tu, Agustín.
Podejdź tutaj”.
Idę więc. „Co tam, tato?”
„Słuchaj. Wiesz co?”
„Wolniej, tato”.
„Posłuchaj mnie.
Od jakiegoś czasu
nie mam weny, nie wiem, co lepić.
Jesteś artystą…
Czytałem,
że artyści mają coś takiego, co pobudza wyobraźnię.
Masz to?”
„Nie rozumiem”.
„Takie coś”.
„Tato?
Czy ty…
Czy ty prosisz mnie o trawkę?”
„Cicho, bo mama usłyszy”.
„Mama pali z przyjaciółkami w Monte.
Nie wygłupiaj się. Prosisz o narkotyki? Nie mam i nie używam.
Naprawdę nie mam.
Poza tym jestem dość znany.
Muszę dawać przykład.
Nie mam marihuany.
Tato, odwiedził mnie dziś Ruter.
Znasz Rutera? To mój stary kumpel.
Jest rolnikiem, ma ogród, lubi eksperymentować.
Robi hybrydy, krzyżuje rośliny, pomidory, bazylię,
a raz mały ptaszek przypadkiem przyniósł mu nasionko
i chłopak ma mnóstwo marihuany.
Wszystkie odmiany:
kryptonit, manduria, somba, teque, puppy, rusca.
Upalisz się na maksa.
Przyniósł mi taki słoik.
Ale musisz uważać.
Bierzesz bucha i czekasz.
Jak na rybach. Rzucasz i czekasz na branie.
Musisz uważać, bo jesteś bardzo impulsywny.
Tato, bardzo cię proszę”.
Dałem mu słoik i wróciłem do Buenos Aires.
Później poleciałem do Kordoby.
Miałem dwa spektakle z chłopakami.
Pomiędzy występami idę do garderoby.
Włączam telefon,
a tam 12 nieodebranych połączeń od mojego brata, który jest w USA,
i 14 od mamy.
Było dla mnie jasne, że tata zginął śmiercią tragiczną.
Inaczej też by do mnie dzwonił.
Dzwonię więc do brata i myślę:
„Czy mu wszystko powiedziałem? Czy się z nim pożegnałem?”.
„Manuel, co się stało?”
„Zadzwoń do mamy, tata oszalał”.
„Mamo, o co chodzi?”
„Co ty dałeś ojcu? Naćpał się”.
W tle słyszę: „Zalegalizować marihuanę!”.
Pewnie tam biega w kółko.
Mówię: „Mamo, spokojnie”.
„Agustín, mam dzwonić pod 911”?
„Nie, tam jest pół kilo trawki, wszyscy trafimy do paki. Bianca też.
Uspokój się, mamo”.
„Co z tatą?”
„Weź go na dwór”. „On nie chce”.
„Wyrzuć herbatnika.
Kiedy wybiegnie i zacznie chodzić w kółko, polej go wodą, a gdy się ocknie,
daj mu czekoladę albo colę, coś z dużą ilością cukru.
Cukier, jak mówili mi chłopaki z zespołu,
rozbija THC i to go otrzeźwi.
Na razie”.
Tak bardzo impulsywny jest mój tata. Nie do zniesienia.
Pewnego razu…
się przeprowadziliśmy,
a dom był mniejszy od poprzedniego.
Ojciec mówi: „Brakuje jednego pokoju”.
„Oglądałeś ten dom”.
„Ale brakuje pokoju”.
„Nie da się go zrobić”.
„Czemu nie? Zainstaluje się belkę, zburzy ścianę,
wstawi okno i wiatrak,
komputer, parę obrazów i jest nowy pokój”.
„Tato, nie dasz rady zrobić tu nowego pokoju”.
„Nie dam?” Dwie godziny później kuł w ścianie.
Rozwalił ją, wstawił belkę i postawił nową.
Zrobił nowy pokój
w pięć godzin.
Z elektryką, oświetleniem. Wszystko idealnie.
A mama, jak zawsze,
z mate w ręku kibicowała tacie, mówiąc:
„Roberto, jesteś kretynem.
Za półtora roku się przeprowadzimy. To strata pieniędzy”.
Kuchnia jest mniejsza
Łazienka większa
Bez żyranta jestem nikim
Wszyscy portierzy mają na imię Ramón
Co dwa lata śpiewam tę piosenkę
Przyjdź na kolację, ale przyjdź wcześnie
Nic nie mogę znaleźć Wszystko spakowane jest
Z parteru przeprowadzka na szóste piętro
Nie mogę znaleźć klucza Znów coś pomieszałem?
Miesiąc na kaucję
Jeden, dwa, trzy na prowizję
Oby poręczenie było ze stolicy
Nie wyobrażam sobie życia tu
O nie
Nie wierzę w runy
Tarot nie przekonuje mnie
Ludovica mówi Że w chińskim kalendarzu
Jestem lokatorem
Harmonijka.
Miałem taką jedną…
Gdzieś jest pudło z harmonijkami,
nagrywarką, magnetowidem…
Znalazłeś? Podpisałem je.
Odpieprz się.
Podróżuję lekko jak wiatr
Mieszkania nie mam
Ukulele, łóżko i szafa
Co dwa lata muszę się przeprowadzać
Nie znoszę swojej sąsiadki
Nie odzywamy się do sobie Chemii między nami brak
Nienawidzę jej gównianego pieska
Ona nienawidzi mnie, bo palę trawkę
To ojciec! Nie ja!
Nie wierzę w runy
Nie
Tarot nie przekonuje mnie
Ludovica mówi Że w chińskim kalendarzu
Jestem lokatorem
Podoba mi się ten broadwayowski finał z wyimaginowanym kapeluszem.
„Jeśli chodzi o zabawki,
to muszą być małe i poręczne,
żeby się mieściły w pudełku”.
Tak mówili moi rodzice.
Miałem dwie zabawki.
I byłem szczęśliwy.
Miałem białego wojownika ninja i Rambo.
Pamiętacie Rambo?
Był świetny, prawda?
Rambo w obcisłych dżinsach.
Takich spodni wtedy nie było.
Rambo miał grube uda i krocze aż dotąd.
„Jak leci, Rambo?
Często ćwiczysz?”
Wielkie bicepsy, bandana, spocone długie włosy.
Rambo to był gość!
Długi nóż w pochwie.
Wyglądał jak drugi penis.
Patrzyłem na niego i mówiłem: „Rambo, do mnie”.
„Zabiję cię, draniu”, mówił ninja.
„Zginiesz”. Rambo na to: „Jazda!”.
Trochę się całowali.
Nie robiliście tego? Nie ustawialiście ich, żeby się zabawili?
Był giętki, ogarniał wszystkie pozycje. Kamasutra, 69…
Nikt z was tego nie robił?
Nie…
Nie wsadzaliście sobie Rambo do tyłka, kiedy mieliście 7 lat?
A ja tak. To była…
faza odkrywania samego siebie.
Miałem obsesję na punkcie lalek i seksu.
Ukrywałem Rambo i wszędzie go zabierałem.
Moja kuzynka, Paula, która żyła w innej rzeczywistości ekonomicznej,
miała wspaniały, wielgaśny domek dla lalek…
I 14 lalek.
Wziąłem Rambo i poszedłem do Pauli.
Wrzuciłem Rambo
i pomyślałem: „No to będzie się działo”.
Gdy wróciłem, Rambo miał makijaż.
„Brawo, Rambo! Jesteś postępowy”. I go zabrałem.
Ale ani Rambo, ani lalki, ani biały ninja nie liczyły się tak,
jak przekonanie rodziców, żeby mi kupili pewną rzecz.
Nie wiem czemu.
To była zwykła zabawka, ale ja nie chciałem niczego innego.
Rezygnowałem z imprez, mogłem pościć przez tydzień…
Chciałem mieć plastikową wywrotkę.
Taką nie do zepsucia.
Nie wiem, z jakiego materiału była, ale armia USA robiła z niego czołgi.
Niezniszczalna wywrotka.
„Mamo, kup mi tę wywrotkę. Tato, nie poproszę o nic więcej.
Kupcie mi tę wywrotkę.
Wywrotkę…
Nie kupili jej.
Nie kupili.
Ale byłem łebskim sześciolatkiem
i postanowiłem sam zdobyć niezniszczalną plastikową wywrotkę.
Wziąłem długopis, kartkę i napisałem:
„Święty Mikołaju,
chciałbym, żebyś pod choinkę
przyniósł mi niezniszczalną wywrotkę z plastiku.
Całuję, Agustín Aristarán.
PS W tym roku przeprowadziliśmy się trzy razy.
Uważaj, żebyś nie pomylił domów.
Całuję jeszcze raz, Agustín Aristarán”.
Narysowałem choinkę,
świąteczne potrawy, cydr
i dużo śniegu, który w Argentynie tak często pada.
List wysłałem 22 sierpnia.
Trochę się denerwowałem. I czekałem.
Czekałem w salonie,
w którym zwykle stawialiśmy choinkę.
Dwa dni później mama mówi:
„Agustín, rozmawialiśmy z twoim ojcem
i uważamy, że niezniszczalna wywrotka jest trochę za droga
dla Świętego Mikołaja”.
„Sukinsyny.
Czytacie moją korespondencję?”
Napisałem drugi list.
„Święty Mikołaju,
ponieważ w moim domu nie szanuje się poufności korespondencji,
drugi list wysyłam inną drogą.
Znasz Mariana Brancamonte, mojego kolegę z klasy?
Głupi blondyn, który siedzi za mną?
W zeszłym roku był bardzo niegrzeczny.
A i tak dałeś mu rower górski z 18 przerzutkami i lampką.
A mnie, mimo że zachowywałem się wzorowo,
dałeś figurkę Niesamowitego Hulka.
Nienawidzę cię, Mikołaju.
Oczekuję, że w tym roku o północy
dostanę niezniszczalną wywrotkę,
bo inaczej spalę ci sanie, renifery
i resztę sprzętu.
Ty luju.
Całuję, Agustín Aristarán”.
Wysłałem list.
24 grudnia obudziłem się trochę niespokojny.
„Mamo, kiedy przyjdzie Mikołaj?
Dzisiaj powinien się zjawić.
Kiedy przyjdzie? Gdzie jest tata?
Je lody? Tato!”
„O co się rozchodzi?”
„Przestań jeść lody, tato!
Jak to załatwić? Potrzebuję Mikołaja.
Wyłóżmy orzeszki”. I wyłożyliśmy.
„Cydr jest ciepły”.
„Włóż go do zamrażarki!”
„Wciąż jest ciepły!”
„Zamknij drzwi”.
„Tato, kupiłeś petardy?”
„Tak, patrz”.
„Która godzina?”
„Już północ!”
Był tam.
Prezent, na który czekałem.
Niezniszczalna plastikowa wywrotka!
Myślałem, że jest większa.
Czy to możliwe?
Dziwne.
Mikołaj ma takie samo pismo jak mama.
Otworzyłem pudełko jak zawodowy striptizer.
Magiczne pudełko?
Mikołaju…
Jesteś analfabetą czy durniem?
Napisałem „niezniszczalna plastikowa wywrotka”.
Nie chcę być magikiem.
Chcę jeździć wywrotką po całym świecie.
POKAZ MAGII
„Zostań magikiem.
Instrukcja: jak sprawić, aby jajko zniknęło?
Weź czerwony pojemnik i spójrz na widzów”.
Nikogo tu nie ma.
„Otwórz pojemnik. W środku będzie jajko.
Wyjmij jajko i pokaż pusty pojemnik.
Zamknij pojemnik, a jajko włóż do prawej kieszeni.
Spójrz na widzów”.
Wciąż nikogo.
„Pstryknij palcami i wypowiedz magiczne słowa. Abrakada…”
Wal się, Mikołaju.
„Zobaczysz, że jajko zniknęło z kieszeni i pojawiło się w…”
Nie!
Pojawia się i znika.
Pojawia się i znika
Długie wąsy, krótkie wąsy
Wąsy długie, wąsy krótkie
Gdzie jest jajko? Oto ono
Mam je w ręce i już go nie ma
Gdzie ono jest? Oto ono
Trzymam, rzucam, wyjmuję z nosa
I w tej sposób w Bahía Blanca, w wieku sześciu lat,
narodził się iluzjonista…
Rada, hej!
To dopiero magia.
Dziękuję za oklaski.
Czuję te brawa.
Dałem czadu z tą magią.
Ależ ta chusteczka lata.
Wiedziałeś, że tak będzie, co?
Od tej pory gdy przychodzili krewni, co robił Agustín?
Raczył ich cudownym pokazem magii.
I nagle wizyty krewnych się skończyły.
Zwariowałem na punkcie magii.
Gołąb, chusteczka, moneta, laska, cygara
pojawiały się i znikały.
Z krewnych jedynie babcia przychodziła na mate.
„Babciu, mam świetną sztuczkę karcianą.
Ćwiczyłem. Nie uwierzysz własnym oczom.
Babciu, spójrz na karty.”
Ja tasuję.
I tasuję.
„Wyciągnij jakąkolwiek kartę.
Zapamiętaj i włóż z powrotem. Świetnie”.
Znowu tasuję.
Tasuję, jedna karta wylatuje.
Łapię ją, rzucam za plecami i znowu łapię.
„Babciu, twoja karta to…”
„Nie pamiętam”.
Ty stara małpo, nie mogłaś powiedzieć siódemka trefl?
Ósemka karo, czwórka koziorożec, piątka Batman. Co za różnica?
Odbiło mi na punkcie magii.
Nie mogłem przestać. Cały dzień robiłem sztuczki.
W szkole, w domu kolegi
i kiedy grałem w piłkę.
Nawet jako nastolatek w barze.
„Co podać?”
„Czwórkę karo!”, odpowiadałem.
Miałem fioła na punkcie magii.
Mój kumpel, Gonzalo, spytał: „Zajmujesz się tylko magią, prawda?”.
„Tak, tylko magią. Chusteczka tu, chusteczka tam”.
Naprawdę dawałem czadu.
„Nie robisz nic więcej?”
„Magia, magia!”
Dziewczyn nie lubisz? Nie chcesz pobzykać?
„Masz rację”.
Nigdy tego nie robiłem.
Dziewictwo trzeba stracić przed 17. rokiem życia.
Tak podaje Wikipedia!
„Tato!”
„O co się rozchodzi?”
„Tato, słuchaj, potrzebuję męskiej rady.
Jestem prawiczkiem. Nie wiem, co robić.
Muszę zaliczyć. Czuję żądzę”.
„Jeszcze tego nie robiłeś? To proste. Jak się uchowałeś?
Gadasz z facetem albo dziewczyną.
Sączycie piwko, dotykacie się…
Wybacz, synu.
Świnia ze mnie.
Myślałem, że jesteś swoim bratem. Ty jesteś ten młodszy, tak? Ten magik.
Zapomnij. Magicy nie bzykają”.
I tata miał rację.
Magicy nie bzykają.
Niektórzy sądzą, że magicy zawsze…
Nie.
Nie ma mowy.
Według Światowej Organizacji Zdrowia w dwóch profesjach nie ma szans na seks.
U magików — bo to kretyni, którzy cały dzień się wydurniają.
I u szachistów,
bo się pocą na tyłku.
Nie mamy najmniejszych szans.
Posłuchajcie.
Gdy mówię „magik”, co wam staje przed oczami?
Magik z Las Vegas. Ucharakteryzowany.
Żel, włosy postawione.
Klamra od paska z czterema asami,
dużo błyszczącej czerni,
dwie pantery, wentylator…
Muzyka z Las Vegas.
Rewelacja.
Wchodzi dziewczyna, asystentka, zawsze po magiku, nigdy przed.
To szowiniści.
Dupki, kretyni i szowiniści.
Dziewczyna robi salto i ląduje w skrzyni tej wielkości.
Biedaczka.
Skręca się, żeby się zmieścić.
On bierze dzidę.
I dźga dziewczynę.
Kolejna dzida.
Pluje na nią, sra na nią i ją podpala.
Laska z tego wychodzi, a kto zbiera brawa?
Pieprzony magik.
Zero szans na seks.
A piliście kiedyś kawę z magikiem? To posłuchajcie.
Pijesz kawę i pytasz: „Czym się zajmujesz?”
Gdy odpowie „Jestem magikiem”, nigdy nie mówcie: „Niemożliwe!”.
Bo jeśli tak zrobicie,
wywołacie lawinę bzdur, nad którą on nie panuje.
„Nie wiedziałeś, że jestem magikiem?
Spójrz na to.
Oto twoja łyżka, trzymam ją w dłoni.
A teraz? Zniknęła. Tu jej nie ma.
Oto i ona.
Podobało ci się.
Znowu zniknęła.
Gdzie ona jest? Tutaj?
Nie, w twoim uchu”.
Latte z ucha. Trochę niezręcznie.
Ale wyobraźmy sobie,
że wam się spodobał.
Albo was mocno przypiliło.
Idziecie więc z magikiem w inne miejsce.
Gdzieś, gdzie jest mniej światła., inna muzyka.
Na bank wydarzy się to:
„Patrz. Kondomy w różnych kolorach.
Tasuję.
Wyciągnij, który chcesz, babciu. To znaczy: dziewczyno.
Wyciągnij i zapamiętaj. Ja nie patrzę.
Otworzę go. Co chcesz? Pieska?
A gołębia chcesz? Patrz.
Gołąbek.
Chcesz coś bardziej skomplikowanego? Widzę, że ci się podoba.
To będzie bardzo trudne. Proszę, nie odchodź.
Chcę pobzykać. Wybacz.
Nie będzie więcej magii. Przepraszam.
Astronauta, strażak
YouTuber, marynarz
Nikt nie chce być magikiem
Potrzebujemy chirurgów I wielu inżynierów
Nikt nie chce być magikiem
Tata mi powiedział A on mnie zna
Nie wybieraj zawodu magika
Bo magicy nie bzykają
Magicy nie bzykają
I nigdy bzykać nie będą
Toczy mnie choroba
Gorsza od odry
Klątwa, która mnie zabija I mnie nie opuści
Tutaj mogę być najlepszy
Ale nigdy nie pobzykam
Wszystko przez tę magię
Bo magicy nie bzykają
Magicy nie bzykają
Bo magicy nie bzykają
Magicy nie bzykają I nigdy bzykać nie będą
Dwie sprawy.
Nie trafiłem w snop światła.
Trzy sprawy.
Zapomnieliście otworzyć właz, żebym mógł zniknąć.
I zmiażdżyłem sobie jaja.
Zmiażdżyłem je.
Cholera jasna.
Poniosło mnie.
Jajka chronię od dzieciństwa.
Jako 17-latek przeżyłem coś niezwykłego.
Przeszywa mnie chłód.
Już lepiej.
Ściśnięcie jajek to ból nie do opisania.
Miałem 17 lat,
kiedy to się stało.
Brałem prysznic, nago, jak zawsze.
Wchodzę, biorę mydło, patrzę w dół i myślę: „A to co?
Co się stało?”
Jedno z moich jąder
było znacznie większe.
Nie dłuższe.
Aż 98% mężczyzn ma jedno jajko dłuższe od drugiego.
Moje było większe.
Wyobraźcie sobie dużą mandarynkę.
Takiej wielkości było moje jądro.
W tamtych czasach nie mogłem wpisać w Google:
„Jądro wielkości mandarynki. Co robić?”.
Poszedłem do taty.
„O co się rozchodzi?”
„Musimy porozmawiać o twoim uzależnieniu od lodów.
Poza tym mam ogromne jądro”.
„Jak to? Zwariowałeś? Pokaż jajka”.
Pokazuję. Tata krzyczy: „Inés!”
„Nie wołaj mamy! To męska sprawa.
Zabierz mnie do jądrologa”.
Poszliśmy do jądrologa.
„Co słychać, doktorku?”
„W czym problem?”, pyta.
„Stało się coś dziwnego.
Poszedłem pod prysznic
i zobaczyłem, że jedno jądro mam większe”.
„Nie martw się. To normalne.
Jądra puchną między 17. a 18. rokiem życia.
Z czasem wróci do normy. To sprawa hormonów”.
„Szefie, ale ono jest znacznie większe od tego drugiego”.
„Zaufaj mi. Całe dnie oglądam jajka. Wiem, co mówię.
Jądra puchną, a potem wracają do normy”.
„Jest jak mandarynka”.
„Słucham?”
„Jak mandarynka”.
„Pomarańczowe? Pomarszczone?” „Trochę”.
„Ma nasiona?”
„Nie wiem, wygląda jak mandarynka”.
„Pokaż”. Pokazuję, a on…
„Zostań tu. Rozbierz się”.
Idzie po taboret.
Taboret, jaki wszyscy urolodzy
certyfikowani przez Kolegium Urologiczne
kupują wyłącznie w sklepie Drodzy Urolodzy
przy ulicy Warnes 743.
W Buenos Aires. Nie wiem, jak w Meksyku.
Mówi: „Rozbieraj się”.
Zostawiam skarpety. „Skarpety też”.
Zdejmuję. On wkłada rękawiczki.
Mówi: „Spokojnie, Fabián”.
„Doktorze, ja nie jestem Fabián”.
„Nie, Fabián to ja, znam siebie”.
Chwyta moje jajka.
Lekko ściska każde jądro.
Na jednym czułem to bardziej niż na drugim.
Mówi: „Napnij się.
Mocniej.
Jeszcze trochę”.
Bierze notatnik i pisze.
„Obrzęk jąder. Pacjent, Agustín Aristarán.
Prawe jądro, 120 barów.
Lewe, 177 barów”.
Chwyta moje zdrowe jądro i bez ostrzeżenia robi…
„Oscylacja jąder niepokojąca”.
Wtedy stało się coś dziwnego.
Bardzo dziwnego.
„Oscylacja jąder niepokojąca”.
Słuchajcie, bo teraz robi się dziwnie.
Jaja jak berety.
Bierze moje jajka, nie patrzy na nie ani na mnie
i zdaje się nawiązywać telepatyczny kontakt z moimi jądrami.
„Czy on rozmawia z moimi jajami?”, myślę.
Wyobraźcie sobie. Mam 17 lat, stary facet trzyma mnie za jajka
i telepatycznie się z nimi łączy.
Musiałem wezwać pomoc.
Zacząłem wołać tatę.
Nie z tego rozumiałem.
Potem zaczął mówić do moich jajek.
„Co u ciebie?” „W porzo”.
„A u ciebie?” „Też dobrze”.
Nie znam języka jąderskiego.
Następnie pan doktor zaczął…
nie pieścić,
ale obracać nimi, jakby to były kastaniety.
O tak.
Co się stało?
Co się stało z tym jajcem?
Co się stało z tym jajcem
Że wygląda jak mandarynka?
Co się stało?
Co się stało z tym jajcem?
Co się stało z tym jajcem
Że wygląda jak mandarynka?
Graciela, chodź, zrób zdjęcie.
To podręcznikowy przypadek.
Przyda się do naszych badań. Zrób zdjęcie!
Wygląda jak mandarynka
Pocałunku być może nie było.
Byłem w szoku.
Zaczynam się ubierać, a on mówi: „Czekaj, pozostań nagi”.
„Co jeszcze, panie doktorze?”
„Spokojnie”, mówi.
„Biegnij. Po prostu zacznij biec”.
„Serio?”. „Zacznij biec”.
„Może przygasimy światło, chlapniemy whiskey…”
„Biegnij.
Nie zasłaniaj”.
Biegałem, a on robił zdjęcia i notatki.
„Stań na środku i skacz”.
Kiedy tak skakałem, zdałem sobie sprawę…
Starałem się nie myśleć o tym, co się dzieje.
Zdałem sobie sprawę, że ludzkie ciało
to idealna machina stworzona przez kosmitów.
Zrozumiałem powód tego, o czym wspominałem wcześniej,
że mężczyźni mają jedno jądro dłuższe.
Dlaczego tak jest?
Bo gdyby były tej samej długości…
Wyobraźcie sobie neandertalczyków,
którzy musieli chodzić na polowania i ganiać pantery po dżungli.
Nago, bo ubrań jeszcze nie wymyślono.
Facet biegnie, czasem musi skoczyć.
Gdyby jaja były tej samej długości,
stukałyby jedno o drugie.
Ale jedno jest dłuższe i się zazębiają.
Ludzkie ciało jest idealne.
Skaczę więc i wyobrażam sobie, że gonię panterę w lesie,
a lekarz mówi: „Musimy operować.
Twoje jaja to ruina.
Masz wodniaki, żylaki,
stulejkę i podwójną przepuklinę pachwinową”.
Kurwa mać.
Tydzień później zoperowali mi jaja.
Zrobili, co mogli, a roboty było sporo.
Z jądrami jak z Tetrisa
wróciłem do życia.
Przed wypisem lekarz powiedział: „Jeszcze jedno.
Rekonwalescencja potrwa około pół roku.
Nie możesz odbywać stosunków seksualnych…
Jesteś magikiem. To nieważne”.
Ponieważ miałem operację, byłem magikiem i seksu nie uprawiałem,
rzuciłem się w wir pracy z wielkim entuzjazmem.
Zacząłem od imprez dla dzieci, na których zarabiałem grosze,
potem były szkoły, przedszkola,
urodziny, wesela, przyjęcia firmowe…
Pracowałem, zarabiałem coraz lepiej.
Na czarno, bez rachunków. Byłem nieletni, wszystko szło do kieszeni.
Kumpel mówi: „Chodźmy na piwo”. Ja na to: „Stawiam.
Co jeszcze? Czekoladki? Też kupię”.
Byłem jedynym magikiem w mieście.
Znali mnie. Konkurentów wykurzyliśmy.
Kumpel karateka ich pobił.
„Jeszcze ci mało?” Zabiliśmy im króliki, podarliśmy karty.
„Znajdziesz siódemkę trefl? Spieprzaj stąd, gnoju”.
Pracowałem, trzepałem kasę, pomagałem innym,
przeniosłem się do Buenos Aires.
Najpierw było trudno, ale ruszyło.
Przyjęcia, imprezy dla dzieci, imprezy dla dorosłych.
Robię się rozpoznawalny.
Zyskuję szacunek w branży.
„O, Rada, jak leci?”
Chile, Urugwaj, Meksyk, Kolumbia. Zarabiam w dolarach.
Siana mam w bród.
Ktoś chce kasę? Proszę.
Wszystko pod stołem.
Szło mi świetnie.
Sporo zarabiałem, byłem zadowolony, ale coś…
Coś mi tak…
Źle się czułem.
Coś w klatce…
tak mi…
„Doktorze,
ja…
źle się czuję.
Wszystko jest w porządku i nagle zaczynam płakać.
Nie wiem, czy to…
Nie wiem…
Przepraszam, nie mogę mówić.
Sekundę, doktorze.
To minie.
Nie wiem, czy jest na to jakaś nazwa.
Wiem, że pan długo studiował.
Wszystko jest w porządku.
Życie mi się układa.
Goniłem swoje marzenia i je złapałem.
Robię to, co kocham.
Wszystko, co pokazywali w filmach dla nastolatków, się zdarzyło.
Jest w porządku.
Ale gdy na ulicy widzę psa robiącego kupę, wybucham płaczem.
Jestem niestabilny.
Mam pracę,
zarabiam,
koledzy po fachu mnie chwalą.
Ale nie odczuwam radości.
Czuję presję, że muszę zarabiać coraz więcej.
Ścigam się w wyścigu szczurów.
Forsa, forsa, forsa”.
„Co chcesz? Basen, jacht?”
„Po co mi jacht. Gdzie bym go trzymał?
Gdzie?
Czuję…
Zna pan księcia Karola?
Biedak. Widział go pan?
Gdy się pojawia w telewizji, prosi o pomoc.
Jest całkowicie zagubiony. Mówią mu, co ma robić, jak się ubierać.
Bez przerwy.
Ja również czuję tę presję, doktorze.
Mówią mi, co mam robić, jak się ubierać”.
„Kto ci to mówi, Agustín? Dlaczego tak się czujesz?”
„Mój tata, doktorze.
Prawda?
A co pan sądzi, doktorze?
Że magiczne pudełko od Świętego Mikołaja było za darmo?
Dali mi je, żebym został magikiem.
Czego potrzebuje świat? Iluzjonistów. Praca, forsa… To oczywiste, doktorze”.
„Wybacz, że to mówię…
ale…
żaden rodzic nie chce, żeby jego dziecko zostało magikiem”.
„Doktorze…
Teraz wszystko rozumiem.
Ma pan rację.
Jestem głupkiem.
Idiota ze mnie.
Kompletny dureń.
Przepraszam.
Czemu pan tego nie zapisuje?
Agustín Aristarán jest idiotą. To diagnoza.
Taka jest prawda.
Nie chcę tego. Bo co ja zrobiłem?
Harowałem jak wół. Ale nie chcę.
Nie chcę słuchać podszeptywań głosu, tak jak Karol.
Nie chcę tego, doktorze.
Poproszę o jakieś tabletki. Nie wiem, co robić.
Nie chcę Karolem być
Nie chcę być kimś więcej niż wy
Nie chcę Karolem być
Sam chcę wybrać, kim jestem
Doktorze! Od zeszłego tygodnia łykam tabletki.
Rano, po południu, wieczorem.
Ach, doktorze!
Ta z rana daje mi tyle energii!
Ach, doktorze!
Gdy mi pada bateria w telefonie, stoję obok,
a ona się ładuje.
Tyle energii.
Gdy wstaję: 24° Celsjusza maksimum, 21° minimum.
Ach, doktorze!
Ptaszki śpiewają i wszystko gra.
Ale gdy biorę pigułkę popołudniową,
czuję się dobrze i nagle…
Trochę mnie przytyka.
A gdy biorę pigułkę wieczorną… Ach, doktorze!
Pigułka wieczorna… Ach, doktorze.
Ach, doktorze.
Pewnego dnia leżałem sobie…
nafaszerowany lekami.
Spoglądam w bok, a tam Rambo.
„Siemasz, Rambo. Jak leci?”
Pogłaskałem Rambo, doktorze.
„Czego chcesz, skarbie?”
Tę tabletkę chcę brać codziennie.
Czuję się świetnie. Jak wyglądam?
Czuję się dobrze.
Nie chcę Karolem być
Nie chcę być kimś więcej niż wy
Nie chcę Karolem być
Chcę wybrać, kim jestem
Doktorze, leki są dobrze dobrane. Świetnie się czuję.
Pan posłucha, co mi się przytrafiło.
Do japońskiej pralni zaniosłem
swój strój iluzjonisty.
„Czysty? Zapłacę w przyszłym tygodniu”.
Jestem częstym klientem.
Na występie okazało się, że pomylił stroje.
Dał mi inny garnitur. Zupełnie biały.
Spodnie, marynarka, koszula, muszka. Wszystko białe.
Miałem występ, więc go włożyłem.
Wychodzę, a ludzie w śmiech.
„Biały jest znów w modzie”, mówię.
Wyglądałem jak bałwan.
Po występie podchodzi dziewczyna i mówi:
„Cześć, masz może jakieś lody?”.
Od dziesięciu dni jesteśmy parą.
Nie chcę Karolem być
Nie chcę być kimś więcej niż wy
Nie chcę Karolem być
Chcę wybrać, kim jestem
Doktorze, dwa tygodnie później idę do pralni tego Japończyka.
„Mam cię bić czy wyściskać?
Odmieniłeś moje życie.
Dzięki garniturowi poznałem dziewczynę. Od trzech miesięcy mieszkamy razem”.
Wie pan, co odpowiedział?
Wypowiedział pewną sentencję.
Spojrzał na mnie i rzekł…
Pan zna japoński? Ja też nie.
Ale moim zdaniem powiedział:
„Czasem zasadzisz pigwę,
a wyrasta cytryna”.
Odjęło mi mowę.
Biały garnitur, tabletki, japońska pralnia…
Wypisuję się. Dość tabletek.
Pan, Freud i Deleuze możecie mi obciągnąć.
Nic więcej nie wezmę, jestem wolny. Zrywam pęta, mam dziewczynę.
Nie chcę Karolem być
Nie chcę być kimś więcej niż wy
Nie chcę Karolem być
Chcę wybrać…
Cześć, skarbie.
Tak, śpiewałem. Ze szczęścia.
Co się stało?
Wypiąłem się na lekarza. Nie będę nic brał.
Co takiego?
Pozytywny?
Dwa miesiące? Cholera…
Pozytywny…
Ale pozytywny…
znaczy dobry, tak?
Jak to się stało?
Jasne, wiem, jak to się stało.
Pamiętam doskonale.
Tak, skarbie.
Nie, tylko śpiewałem, nie spodziewałem się…
Telefon mnie nie ostrzegł, że dostanę taką wiadomość.
Właśnie.
Już jadę, skarbie. Tylko musiałem usiąść.
Tak.
Zaraz będę.
Wrócę do lekarza, przeproszę i wezmę pigułki.
Za dwa miesiące dojdę do siebie.
Tak.
Całuję ciebie i brzuszek.
To dziwne.
Cześć.
Co za ziąb.
I wiatr.
Mam 21 lat i usłyszałem, że będę tatą!
Od dziecka byłem pragmatyczny. Dziewięć miesięcy to nie kłopot.
Mieszkaliśmy razem w jednopokojowym mieszkaniu.
Te dziewięć miesięcy minęło gładko.
Zająłem się dwiema sprawami.
Po pierwsze, opiekowałem się matką swojej córki,
a po drugie,
zamykałem się w łazience, rozbierałem do naga,
płakałem, klęcząc przy kiblu,
i brałem narkotyki, żeby odreagować,
bo się bałem.
Jak to, miałem być tatą?
Chodziłem po ulicy, śpiewałem
i nagle jestem tatą. Co jest?
Bałem się.
Kto by się nie bał?
Ale 22 lutego 2006 roku o 14.30 wszystko się zmieniło.
Byłem na sali porodowej.
Matka mojej córki nie szczędziła wysiłków.
„Kochanie, to niewiarygodne”.
Wspierałem ją.
„Wszyscy zginiemy!
Mam nadzieję, że zginiemy, skarbie.
Że porwie nas huragan!
Nie wiem, co robić!”
Wtedy otworzyły się drzwi. Pojawił się oślepiający snop światła.
Po tym snopie biegły jednorożce
w towarzystwie kolibrów.
Z tyłków jednorożców wylatywały płatki róż z hasłami:
„szczęście”, „zabawa”,
„nieskończona miłość”.
Urodziła się moja córka Bianca.
„Och, moja córko!
Będziemy tacy szczęśliwi.
Wszystko, co widzisz, będzie twoje. Jednopokojowe mieszkanie,
mnóstwo sztuczek magicznych i ukulele.
Córko moja, kocham cię!”
Wszystko się zmieniło.
Kupiliśmy pierwszy dom. Był trochę większy.
Byliśmy szczęśliwi.
Bianca biegała. Przeprowadziliśmy się bardzo szybko.
Uczyłem się tego w dzieciństwie.
Dom był mniejszy, niż myśleliśmy.
Brakowało pokoju. „Nie zmieści się, Agustín”.
„Czemu nie? Zburzymy tę ścianę i…”
„Kochanie, przestań, to niemożliwe”.
Dwie godziny później kułem ścianę.
„Jestem swoim tatą!
Przynieście mi lody”.
Totalny odjazd.
Po pięciu godzinach pokój był gotowy.
„Powieszę ten obraz. Zawsze chciałem go mieć w pierwszym domu”.
„Musimy porozmawiać”. „Chwilę. Podgrzej wodę na mate”.
„Nie trzeba”.
Biorę obraz, wieszam.
„O co chodzi, skarbie?”
„Musimy się rozejść”.
„Mogę zdjąć ten obraz.
Co?
Chcesz się rozejść?
Dobra, rozejdźmy się.
W porządku, pakuję walizki.
Nie widzę problemu.
Mam się spakować?
Nie ma problemu.
Pakować się? Dobra.
Spakuję się. Liczę do trzech. Jeden, dwa
i…”
Wtedy Bianca: „Trzy”.
„Córko!”
Przeprowadzka. Wróciłem do jednopokojowego mieszkania.
Ziąb. Wiatr. Ja z walizeczką.
Zamknąłem drzwi. Odjazd kamery.
Ja z walizeczką.
Bianca miała być tydzień ze mną, tydzień z mamą.
Pierwszy tydzień był szalony. Co za odpowiedzialność!
Codziennie musiałem ją karmić, kąpać,
wyjaśniać, że życie jest cudowne, a świat do dupy.
Wszystko na moich barkach. Miała trzy lata.
Co robić? Jak?
U mnie nie mogła umrzeć. To by znaczyło, że przegrałem. Nie!
Opiekowałem się nią.
Było fajnie. Dużo się bawiliśmy.
Bez przerwy.
„Oto idzie Bianca! Jaka słodka!
Przechodzi obok stołu.
Mija miotłę i idzie dalej.
Udało jej się! Gol!
Dzięki, mamo, że jestem Argentyńczykiem, żyjącym w czasach Bianki!”
Cały czas się bawiliśmy.
Bo będąc ojcem,
człowiek odnajduje chęć do zabawy.
Robiliśmy makijaże, wkładaliśmy peruki.
Mieliśmy świetną grę, którą sami wymyśliliśmy.
Lubię o niej mówić, bo może jakiś rodzic,
który ma dzieci w wieku przedszkolnym, pomyśli:
„Może by zagrać w tę grę?”.
Bianca miała wtedy cztery lata.
Miała…
dokładnie cztery lata.
Gra jest bardzo prosta.
Grają dwie osoby, dorosły i dziecko.
Ciekawe, że nikt nie proponował: „Pobawmy się w to”.
Gdybym zaproponował, nie mogłaby odmówić.
Ale jeśli gra zaczynała się sama, było ciekawiej,
dzięki elementowi zaskoczenia.
To proste.
Nagle mroczna dusza przejmowała moje ciało.
Diabeł, szatan, Belzebub.
„Bianca”.
Upadałem na podłogę
i zaczynałem się trząść.
Atak szatana.
Tylko jedna osoba w domu wiedziała, jak wypędzić ze mnie diabła. Bianca.
Ta czterolatka intonowała: „Przecz z ciała mojego ojca.
Precz, szatanie i źli aniołowie. Precz, Belzebubie!”.
Wstawałem, przytulała mnie i pocieszyła.
Gdy ja się otrzepywałem,
Bianca usypywała solą okrąg,
a za pomocą czarnej świecy
z odwróconym krzyżem oznaczała strefę zła.
Zwykła zabawa.
Mnie się podobała.
Była edukacyjna. Rozmawiałem o tym z dyrektorką.
Powiedziała, żebym przestał.
Ale mnie się podobało, a Bianca była zachwycona.
Lubiła tę grę.
Przygotowałem zestaw do egzorcyzmów w ładnej, drewnianej skrzynce.
Był tam warkocz czosnku,
mały kołek i młotek, woda święcona, którą zwinęliśmy z kościoła.
Bianca krzyczy: „Ksiądz się zajął ministrantem!”.
Ukradłem naczynie z wodą święconą.
W domu się podzieliliśmy.
Znajomy powiedział, że kościoła nie można okradać.
Ale czy okradanie złodzieja to grzech?
Cholera. Komentarz niepoprawny politycznie.
W komedii też czasem mówi się prawdę.
Dupek.
Potem zrozumiałem, że każda kradzież jest zła.
Wpisałem więc w Google:
„Jak pobłogosławić kranówkę?”.
Tak jak księża, ale bez państwowej pensji.
Rada znów atakuje, nie bojąc się krytyki społecznej.
Zrobiłem wspaniały krzyż.
Znam się na drewnie. To był piękny, różowy krzyż.
Zamiast Jezusa Chrystusa,
zakrwawionego mężczyzny przybitego gwoździami,
przykleiłem plastikową lalkę w takiej pozycji.
Nagą, z brokatowymi łzami.
Jak dziewica, płacząca brokatem.
Miała fantastyczną fryzurę.
A na lalce napisałem…
W filmach, w których pojawia się szatan, pisze się słowa od tyłu.
Napisałem na jej ciele „oko”, „Neuquén” i „radar”.
Bianca była mała. Miała ten wielki krzyż w pudełku do egzorcyzmów.
„Wszystko gra, tato?” „Tak”.
„Jakby co, daj znać”.
Raz na jakiś czas spryskiwała mnie wodą święconą.
Biedna Bianca.
Była tak zaaferowana,
że pewnego dnia chciała zabrać zestaw do egzorcyzmów do przedszkola.
„Bianca, po co?”
„A jeśli coś opęta Fermína?”
„Kotku, zostawię to w domu.
To tylko zabawa. Idź już”.
Nie winię jej.
Bianca była taka niewinna.
Mnie też się to raz zdarzyło.
Pracowałem sobie przy komputerze, kiedy opętał mnie diabeł.
Zacząłem się trząść.
Bianki nie było, więc miałem przesrane.
Na szczęście monter naprawiał grzejnik. „Co mam zrobić?”
„Wezwij Biancę!”, wymamrotałem.
Musiał iść do przedszkola, żeby odebrać moją córkę.
„Kto odbiera?” „Monter”.
„Powód?” „Tatę opętało”.
„Niech idzie”.
Już mnie tam znali.
Bianca przyszła i wypędziła diabła w sekundę.
Monter tego nie umiał.
Że to nie jest normalna zabawa, zrozumiałem w chwili,
kiedy Bianca zaprosiła Vicky, koleżankę z przedszkola,
na zabawę i oglądanie bajek.
Pogadałem z jej tatą, Fabiánem.
„Wezmę dziewczynki”. „Jasne, wpadnę później. Zatrąb. Super”.
Poszedłem do domu.
Było super.
Bianca piła mleko i oglądała bajki.
„Dziś się zachowuj.
Żadnego diabła.
Nie!
Nie dzisiaj, Vicky tu jest.
Przestraszy się.
Bianca… Nie! Nie dzisiaj.
„Tato, nic ci nie jest?” „Spokojnie. Dziś nic się nie stanie”.
Nagle straciłem kontrolę.
Upadłem.
Zrobiłem pełny pakiet.
Gile z nosa, posrane spodnie. Diabeł uderzył na całego.
Bianca na to: „Precz, Szatanie i źli aniołowie.
Precz, Belzebubie!”.
Wstaję.
Bianca mnie przytula. Jestem w szoku.
Mówi: „Śmierdzisz gównem”. Wychodzę.
Wracam z łazienki.
Diabeł ze mnie wyszedł, ale opętał Vicky.
Wyglądała tak…
„Zadzwoń…
Zadzwoń do taty.
Zadzwoń do mojego taty”.
„Vicky, to tylko zabawa”.
„Zadzwoń do taty”.
Do taty.
Taty”.
„Vicky, to zabawa”.
„Zadzwoń do mojego taty”.
„Bianca, zrób coś!”
„Precz, duchu! Precz, szatanie i źli aniołowie”.
Wychłostała ją liśćmi laurowymi.
„Skarbie, stój”.
Zadzwoniłem.
„Fabián, przyjdź po córkę. Coś z nią nie tak”.
Nie wiedziałem, że to chrześcijańska rodzina. Facet przyszedł z Biblią.
Mówię: „Czasami opętuje mnie diabeł”.
„Wtedy wkraczam ja”, mówi Bianca, trzymając krzyż.
„Bianca, marsz do pokoju.
To sprawy dorosłych. Wynocha!”
Sam nie wiem.
Podnieśliśmy ją.
Była sztywna jak deska.
Musieliśmy ją wrzucić na tylne siedzenie. Pod kątem, żeby zamknąć drzwi.
Nie mogę zapomnieć tego widoku. Biedna Vicky.
Wyglądała tak…
Na odchodne gość rzucił: „Jesteś dupkiem”.
„To znaczy?”, pytam. „Jesteś dupkiem.
Dorośnij. Masz pomazane ręce.
Cały dzień podskakujesz. Coś nie tak pod kopułą?
O moją córkę się nie martw.
Pojadę do zielonoświątkowców,
wrzucimy ją do święconej wody i po sprawie.
Ale twoja córka?
Cały dzień to samo. Co z tobą?
To jej zaszkodzi.
Kiedy zechce być dentystką, prawniczką, architektką,
kto da jej przykład? Jej durny tata?
Co zrobi jako adwokatka?
»Wysoki Sądzie, oto dowód w sprawie«.
Jesteś idiotą. Dorośnij.
Do-ro-śnij!”
A ja…
„Ja?”
Tak zrobiłem.
Szczęśliwy traf
Cześć?
Kochanie. Wybacz. Eks-kochanie.
Siła nawyku.
Dzwonił? Co za skarżypyta.
Tylko się bawiliśmy.
Ale ja zawsze…
Nie wiedziałem, że ona…
Przesadziłem. Przepraszam.
Szczęśliwy traf
To fartowne znalezisko
Cenne i nieoczekiwane
Zaskakuje nas znienacka
Jesteś wkurzona. Tęsknisz za mną? Nie.
Niektórzy mają ten wyjątkowy dar
Wiedzą, że znaleźli coś ważnego
Czego nie szukali
Rozumiesz?
Próbujesz to wyjaśnić, ale przecież nie jesteś w stanie.
Życie otwiera ścieżki, a ty je wybierasz lub nie.
Przepraszam za metaforę.
Czasem budujesz pokój w dwie godziny lub wieszasz obraz
i dostajesz od życia kopa w tyłek
Mówię hipotetycznie.
Pamiętasz tego faceta z pralni?
Pamiętasz, co mówił? „Czasem sadzisz pigwę, a wyrasta cytryna”.
Wyrosły ci cytryny. Więc co robisz? Wkurzasz się na cytryny?
Nie. Robisz lemoniadę!
Miłość można znaleźć Całkiem niespodzianie
Autobus, ona i ty Nieświadomie zakochani
Ścieżki i skróty Praca i wczoraj
Dziewczyna, narkotyki Forsa, przeszłość i reszta
Musisz brać to, co jest
Musisz wybrać którędy iść
Kiedy otwieram drzwi
Wszystko inne otwiera się też
Bianca dobrze się bawi.
Szczęśliwy traf
Zostanie tym, kim zechce. Artystką, prawniczką… Jej wybór.
Sama do tego dojdzie. Tak jak ty i ja.
Przegapiłeś swój przystanek
Musisz wysiąść daleko od domu
Może twoje życie się zmieni
W mgnieniu oka
Sukces i porażka
Los i nieznane
Cholesterol i imprezy
Cierpliwość i pożądanie
Odpuszczasz lub mocno trzymasz
Przegrywasz lub pozwalasz im wygrać
Wędrowcze, nie ma drogi
Wyznaczasz drogę Gdy zaczynasz iść
Szczęśliwy traf
Jesteś dla Bianki najlepszą matką pod słońcem.
Szczęśliwy traf
Muszę kończyć. Na razie. Zatrzymaj mój obraz.
Święty Mikołaj, moi rodzice, brat
Karol i sztuczka z jajkiem
Nie chciałem być magikiem
Bo magicy nie bzykają
Magicy nie bzykają
I nigdy bzykać nie będą
Mój pierwszy raz Miałem 19 lat
Rozwód i miłość
Ale dobrze wiem
Że wszystko zmienia się na lepsze
Musisz wybrać którą drogą iść
Najlepsze jeszcze przed tobą
Zawsze możesz zyskać coś dla siebie
Bianca jest najładniejsza
Bianca
Jesteś najlepsza
Bianca
Jak wspaniale
Być
Twoim tatą
W dzieciństwie mówią nam,
że życie to prosta linia.
Że jeśli robisz wszystko dobrze,
uczysz się, pracujesz,
zakochujesz się, bierzesz ślub, masz dzieci,
dostaniesz się, bez najmniejszego kłopotu,
z punktu A do punktu B.
Linia prosta?
Gówno prawda.
Życie zaczyna się, gdy opuszczasz dom rodziców.
Kiedy się zakochujesz na zabój, a twoja miłość daje ci kopa w tyłek.
Kiedy spełniasz marzenie
i orientujesz się, że jest nudne.
Kiedy zarabiasz forsę.
Gdy nie masz forsy.
Kiedy masz dziecko w wieku 22 lat.
Gdy zdarza się coś nieoczekiwanego.
Możemy o tym myśleć na dwa sposoby.
Możesz się złościć, przeklinać, płakać, wyżywać się na wszystkich,
bo życie nie toczy się tak, jak zaplanowałeś,
albo tak, jak ci ktoś obiecał.
Lub możesz też dorosnąć.
I zrozumieć, że wszystko to, co dobre, złe, brzydkie,
piękne, cudowne, nieprzewidywalne…
jest szansą, jaką życie daje ci każdego dnia,
abyś poszedł nową ścieżką.
Dorosłość to robienie tego samego
Nieważne, co myślą inni
Dorosłość to robienie tego samego
Nieważne, co myślą inni
Nieważne, co myślą
Kupiłem.
Niezniszczalna plastikowa wywrotka.
Szczęśliwy traf
Jednak się nie myliłeś, Mikołaju.
Raz, dwa…
Raz, dwa, trzy!
Nikt nie przyszedł.
Napisy: Przemysław Rak