Downloaded from YTS.MX
Hayır.
Hadi, on saniye.
Official YIFY movies site: YTS.MX
-Yürü. -Dayanmıyorum Pablo.
-Nasılsın? -Bok gibiyim.
-Niye? -Ödüm kopuyor.
Nasıl yani? Bu, ikinci Netflix gösterin.
-Sorun yok. -İstemiyorum.
Korkuyorum dostum.
Çok zor, yapamam.
Değil, üç ay prova yaptın.
Bir şey olmaz. İyi geçecek.
-Odaklan. -Tamam.
Bianca liseye başladığında ona ne dediğini hatırlıyor musun?
-Lisenin beş para etmediğini. -Yok, diğeri.
-Dersi kırması gerektiği. -Hayır.
Kapıdaydı, içeri girmedi, onun gözünün içine bakıp şöyle dedin,
"Bianqui, cesaret korkmamak değildir.
Cesaret korkmana rağmen bir zorluğa göğüs germektir."
Öyle demedim.
Dediysem şerefsizim çünkü bunu yemem.
Nefes al sadece.
Çok zor.
Parayı çoktan verdiler.
Hayır diyemeyiz, sözleşme imzaladık.
Üçe kadar say.
-Bir. -Bir…
-İki… -Yürü.
Burada kimse yok.
Şerefsiz.
Pekâlâ.
Yalnızlığın benim için ne demek olduğuna dair
size binlerce resim çizebilirim.
Alışveriş merkezinde bir çocuk, tamamen yalnız, anne, babasını arıyor.
Kayıp, ne yapacağını bilmez.
Sahra boyu yürüyen bir bedevi,
etrafında ona sadece kum ve güneş arkadaşlık eder.
Açık denizde tek başına alabora olan bir yelkenli.
Yapayalnız.
O yelkenlide bir çocuk, etrafında ona sadece kum,
güneş ve kamaradaki bedevi arkadaşlık ediyor
Ama komedyenler için yalnızlığın anlamını biliyor musunuz?
Yalnızlık budur.
Bomboş bir tiyatro salonu.
Buenos Aires'in en önemli salonlardan, 1300 koltuk var ve tek bir kişi yok.
Tek kişi yok. Pandemi dönemindeyiz, yalnızız.
Sadece kameralar var. Bu stand-up'ta gülme efektleri olacak.
Gülme efektleri.
Her şey yolunda giderse sizin kahkahalarınız onları bastıracak.
Kahkaha efekti, yalnız bir komedyen için homeopatiye benzer.
İşe yarar mı bilmeyiz ama iyi hissederiz.
Buradaki durumu bilemezsiniz. Soğuk ve rüzgârlı.
Alışık olmalıyım, sonuçta Bahía Blanca'da doğdum.
Başkentten, yani buradan 437 kilometre uzaklıkta bir şehir,
Deniz kenarı. Soğuk ve rüzgârlı.
Bahía Blanca'da rüzgâr birden çıkar. Aniden, planlarınızı altüst eder.
Yerel halk göt üstü devrilmemek için
45 derece açıyla yürümeye alışıktır.
Ailem Bask ve İtalyandı, çok baskın ve tutkulu.
Orta sınıfa son anda girmiş.
Çeyrek sınıfa daha yakın. Meteliğe kurşun atıyorlar.
Yazlarımızı Monte Hermoso'da geçirirdik.
Sevdiğimiz için mi peki? Hayır, yakın ve ucuz olduğu için.
Annem, babam, kardeşim ve ben Monte Hermoso'ya gittik.
Nereye? Sahile ve sadece sahile.
Yalnızca sahile.
Dışarıda yemek yemedik. Ne koçanda mısır ne dondurma yedik.
Satıcılar anne, babamın meteliksiz olduğunu görebiliyordu
ve satmaya uğraşmıyordu bile.
"Dondurmam var…
Dondurma."
Gereksiz, enerji israfı olduğu için
zahmet etmediler.
Monte gecelerine bayılırdım.
Oyun salonuna gittim.
Bir köşede
birkaç çocuk oyun oynarken deliye dönmüş ve beni Daytona oyununa oturttular.
Direksiyonu tutup oyuna başladım.
İlk köşeye, güm, çarptım.
"Ne? Ben döndüm."
Baştan başladım.
Aynı köşe, güm, çarptım.
Baştan başladım, aynı köşe, çarptım.
"Jeton atın."
Dönüp çocuklara baktım.
Akranlarım köstebek oyunu oynuyor.
Köstebek çıkınca vurursunuz.
Süre içinde ne kadar çok köstebeğe vurursanız
o kadar fiş alırdınız, o fişleri kasaya götürüp
2 bin fiş karşılığında lolipop alırdınız.
Orada bir köstebek için 20 dakika bekledim.
"Bozuk bu anne."
"Hayır Agustín, ocak ayındayız, köstebek sezonu değil."
"Bizimle kafa buluyorlar Manuel."
Manuel kardeşimdi. "Jetonumuz eksik."
Solucan oyunundan sonra anne, babamın numarasını anladım.
Solucan oyununda Kore müziği eşliğinde fiberglas solucan olurdu.
Çocuklar buraya oturur,
solucan Kore müziği eşliğinde döner, anne, babalar beklerdi.
Benim için tersiydi, ben otururdum,
solucan hareketsizdi, anne, babam şöyle yapardı.
Tabii bizi kandırdılar çünkü. Meteliksiz olmaktan utanırlardı.
Her iki senede taşınırdık.
Kira sözleşmesi bitince taşınmak gerekirdi.
Yenileyemez, yeni bir ev, bazen daha ucunuzu
bulmamız gerekirdi, bir şekilde hallettik.
Anne, babam utanıyordu. Neden bilmiyorum ama utanıyorlardı.
Taşındığımızı bilmemizi istemiyorlardı.
Peki ne yaparlardı? Çok zekiceydi.
Evi tıpkı eskisi gibi döşerlerdi.
"Taşındığımızı anlayabiliyorum baba.
Gün gibi ortada.
Komşumuz Martin'le oynamaya gittim.
Zili çaldım, yürüteçli bir adam çıktı.
Anlayabiliyorum. Belki Benjamin Button'dır, eroin alıyordur
çünkü dün gayet iyiydi."
O kadar taşındıktan sonra ödlek, korkak bir kişiliğim oldu.
Çok cesurdum, karanlıktan veya canavarlardan korkmazdım
ama taşınınca her evde birçok yeni ses vardı.
"Burada bir şey var. Burası hayaletli." diye düşündüm.
Korku filmlerini hiç sevmedim.
İzlemem. Asla. Korku filmi olmaz.
Canavarlı filmler olmaz.
Korkarım, kâbuslar görürüm. Canavar mı? En fazla Sevimli Canavarlar olur.
Sevgilim Fernanda geçen dedi ki
"Yeni korku filmi Dehşetin Yüzü'nü izleyelim.
Yeni çıktı, şeytani bir rahibe herkesi öldürüyor.
"Hayır canım, korkunç."
"Agustín, yapma. İzleyelim, güzel."
"istemiyorum."
"Dehşetin Yüzü'nü seyredelim, ayarlayalım." "Olmaz."
"Çocukluğu bırakıp en azından fragmanı izleyeceğim." dedim.
Baktım, açtım.
Şöyle başlıyor, "Bir şapelde, bir rahibe…"
Altıma sıçtım. Paçalardan aktı.
Fragmanı bile seyredemedim. Korku türünü sevmem.
Hâlâ Stranger Things diyorlar.
"İzle, üç sezon."
"İstemiyorum. Korkuyorum, kâbus görüyorum." "Seyret."
Otoyolda reklamlar var, Stranger Things.
"Seyret,
zihniyle kanal değiştiren kel bir kız var."
"Onu seyretmeyeceğim."
Öyle uğraştılar ki şöyle dedim, "Geri kalamam, izlemem şart."
Yalnız izleyemem, 12 yaşındaki Bianca'ya sordum.
"Stranger Things seyredelim." "Korkunç." "Bianca, izleyelim hadi."
"Kâbuslar görürüm."
"Büyü artık, saçmalama. İzleyelim, bir şey olmaz."
"Baba, korkutucu."
"Bu evde kuralları ben koyarım, Stranger Things izliyoruz."
Stranger Things'i açtım.
Bir bölümden fazla dayanamadık. Gün ışığında, öğle vakti.
Ve o gece ben titreyerek uyuyana dek Bianca "Gerçek değil.
Demogorgonlar kauçuktan. Bu, bir dizi." dedi.
Korku filmlerini sevmem.
Babamı düşünüyordum.
Baskın biriydi. Taşınmada, her konuda.
Babam baskın ve kaygılıdır.
Değişken bir birleşim. Dayanılmaz.
Tahammül edilemez. Kaçığın tekidir.
O kadar baskın ki bir soru sorar
ve kendi cevaplar.
Tahammül edilemez. "Nasılsın? İyi gibisin.
Dün iyi değildin ama bugün iyisin. Videonu izledim.
Bianca iyi mi? İyidir tabii. Netflix'e Serendipia'yı çekecek misin?
Kornayı yapmalısın, insanlar bayılır. Kornayı yap Rada! Müthiş.
Bianca tıp mı okuyor?"
"Baba, Bianca 14 yaşında. Kes şunu."
Beni konuşturmaz çok baskındır.
Çoraptan önce ayakkabılarını giyer. Katlanılmaz.
Sümkürdüğünde
o kadar güçlü sümkürür ki felç geçirip
sakat kaldı diye korkarız, şöyle yapar,
Tüm kuvvet bacağını geri atar.
Çok baskın. Fazla baskın.
Babam dondurmayı şöyle yer…
Beyni donar.
Annem ılık havluyla gelene kadar babam aramıza dönmez.
Babam çok baskındır.
Mangalda dostlarıma anlattığım bir hikâye var,
hikâye de o da var. Anlatayım mı?
Anlatayım mı? Hayır mı?
Evet, anlatacağım, kısa.
Biraz senaryo dışına çıkıyorum ama iyi.
Babam çömlekçilik yapıyor. Kille bir şey yapıyor, bilmiyorum.
Yaratıcı biri, sürekli ahşapla bir şey yapar,
ahşap işçiliğinin birazını aldım.
Bir süre önce Bahía Blanca'da onu ziyaret ettim.
Annemle mate çayı içiyordum, babam şöyle dedi,
"Buraya gel Agustín.
Hadi, buraya gel."
Gidip "Ne var baba?" dedim. "Bak, ne diyeceğim?"
"Yavaşla, anlamıyorum."
"Beni dinle.
Bir süredir
çömlekçilikle ilgili aklıma fikir gelmiyor.
Sen sanatçısın…
Sanatçılarda
hayal gücü güçlendirici bir şey olduğunu okudum.
Sende var mı?"
"Anlamadım."
"Ne varsa." dedi. "Baba.
Sen yoksa
benden marihuana mı istiyorsun?"
"Hayır, annen duyacak!"
"Annem içiyor baba. Monte'de arkadaşlarıyla içiyor.
Saçmalama, yasa dışı şeyler isteme. Bende yok, kullanmıyorum.
Cidden, yok.
Ayrıca az da olsa tanınan biriyim.
Örnek olmalıyım.
Bende marihuana yok, cidden.
Baba, bugün Ruter geldi…
Ruter'ı tanıyor musun? Eski bir dostum.
Çiftçi, bahçesi var, keşfetmeyi sever.
Karma yapar, farklı bitkiler, domates, fesleğen karıştırır.
Küçük bir kuş ona bir tohum getirmiş olabilir,
dağ kadar marihuanası var.
Her değişik çeşit var:
kriptonit, mandurria, somba, teque, yavru köpek, Rus.
Fena kafa olursun." "Baba, bana bir kavanoz getirdi.
Dikkatli olmalısın.
Bir kez çek, bekle.
Balık tutmaya benzer. Oltanı at ve balığı bekle.
Çok baskın olduğun için dikkatli olmalısın." dedim.
"Hayır, ne…" "Baba, lütfen."
Kavanozu ona verip Buenos Aires'e döndüm.
Sonra başkente, Córdoba'ya gittim.
Arkadaşlarla önceki setle ikili gösteri yapıyoruz.
Gösteriler arasında kulisime gittim,
telefonu aldım,
ABD'deki kardeşimden 12,
annemden 14 cevapsız arama vardı.
Babamın trajik biçimde öldüğü kesindi.
Yoksa o da beni arardı.
Abimi aradım, şöyle düşünüyorum,
"İstediğim her şeyi söyledim mi? Gerçekten vedalaştım mı?"
"Manuel, ne oldu?"
"Annemi ara, babam delirmiş."
"Ne oldu anne?"
"Babana ne verdin? Kafa oldu."
Şöyle yaptım.
Uzaktan şu ses duyuluyordu, "Marihuanayı yasallaştırın!"
Babamın koşuşturduğunu hayal ediyorum. "Anne, sakin ol." dedim.
"Agustín, ambulans çağırayım mı?" dedi.
"Hayır, orada yarım kilo marihuana var. Hapse gireriz. Bianca bile hapse girer.
Sakin ol anne, lütfen."
"Baban ne olacak?"
"Dışarı çıkar." "Çıkmıyor." "Dışarı kurabiye at. Çıkar."
Dışarı çıkıp yürümeye başladığında
hortumla su tut, kendine geldiğinde
çikolata, gazoz, bol şekerli bir şey ver.
Müzik grubundaki adam
şekerin THC'yi ayrıştırıp onu ayıltacağını söyledi. Görüşürüz."
Babam böyle baskındır. Tahammül edilemez. Çok baskın.
Bir seferinde…
Bir seferinde taşındık
ve ev, eski evden daha küçüktü.
Dayanılacak gibi değil. Babam "Bir oda eksik." dedi.
"Baba, zaten görmüştün."
"Ama bir oda eksik."
"Yeni oda yaratamayız."
"Niye, ışık bacasına kiriş koyarım, bir duvarı yıkarım,
sac levha, pencere, havalandırma, bilgisayar, biraz boyarız, yeni oda olur."
"Baba, ışık bacasına yeni bir oda yapamazsın."
"Yapamaz mıyım?" İki saat sonra duvardaydı…
Yıktı, kirişi, levhaları koydu.
Beş saat içinde yeni bir oda.
Muhteşem. Kablolar, ışıklar, hepsi müthiş.
Ve annem her zamanki gibi
elinde bir mate'yle babama bağırıyor,
"Roberto, geri zekâlısın.
Bir buçuk seneye taşınacağız. Parana yazık ediyorsun."
Mutfak daha küçük
Banyo daha büyük
Kefilsiz bir hiçim
Ve her kapıcının adı Ramón olur
Her iki senede Ona bu şarkıyı söylerim
Gel, yemek ye Ama erken gel
Hiçbir şey bulamıyorum Her yer darmadağınık
Zemin kattan 6B'ye taşındım.
Anahtarı bulamıyorum Ya da yine karıştırdım
Depozito olarak bir aylık
Komisyon olarak Bir, iki ya da üç aylık
Kefil umarım başkentlidir
Burada yaşadığımı hayal edemiyorum
Hayır
Tılsımlara inanmam
Tarota kanmam
Ludovica diyor Çin takvimine göre
Ben bir kiracıymışım
Mızıka.
Bende vardı… Bende…
Mızıka, blok flüt, video kaydedici olan kutular vardı.
Buldun mu? Üzerine yazdım.
Siktir git.
Az eşyayla gezerim Rüzgâr gibi
Bir dairem yoktur
Bir ukulele, yatak ve gardırop
Her iki sene taşınmak zorundayım
Komşuma katlanamam
Konuşmayız Mesele ten rengi
İğrenç köpeğinden nefret ediyorum
Ot içtiğim için benden nefret ediyor
Suçlu babam, ben değilim.
Tılsımlara inanmam
Hayır
Tarota kanmam
Ludovica diyor Çin takvimine göre
Ben bir kiracıymışım
Hayali şapkayla Broadway sonunu severim.
"Oyuncaklarla taşınmanın olayı şudur,
bir kutuya sığacak kadar küçük
ve taşınabilir olmalılar."
Anne, babam böyle dedi.
İki oyuncağım vardı.
Bunlarla mutluydum.
Beyaz bir ninja ve Rambo'm vardı.
Rambo'yu hatırlar mısınız?
Harikaydılar, değil mi? Bende…
Dar kot pantolonlu Rambo vardı.
Bu tarz pantolonlar o dönem yoktu
ve Rambo'nun kalın bacakları vardı ve apış arası bu kadardı.
"Ne var ne yok Rambo? Antrenmanı abartmıyor musun?"
Kolları bu kadar, bandanası var, saçları uzun, terliydi.
O Rambo iyiydi.
Uzun bıçağı içinde bıçak kabı.
Başka bir penis gibiydi.
Ona bakıp "Buraya gel Rambo." dedim.
Ninja "Seni geberteceğim şerefsiz." dedi. "Seni biçeceğim." Yürüyün!"
Biraz öpüşürlerdi. Bebeklerle. Böyle yapmaz mıydın?
Arkasını çevirip biraz şey yapmaz mıydın? Esnekti, her pozisyonu kaldırırdı.
Kama… 69? Yapan yok mu?
Yok mu?
Yok…
Hiç mi dostum? Götüne hiç Rambo sokmadın mı?
Altı, yedi yaşındayken?
Ben yaptım. Şeydi…
Oyuncak bebeklerle kendimi keşfettim.
Oyuncak bebek ve seksle biraz kafayı bozmuştum.
Rambo'yu saklar, her yere götürürdüm.
Sokağın karşısındaki kuzenim Paula'nın parasal durumu farklıydı,
muhteşem, devasa bir oyun evi vardı…
14 oyuncak bebeği vardı. Rambo'yu alıp Paula'yla oynamaya gittim.
Kapıyı açıp onu soktum.
"İşler çirkinleşecek." diye düşündüm.
Döndüğümde Rambo makyaj yapıyordu.
"Güzel Rambo. Çok ilericisin" Sonra onu geri götürdüm.
Ama ne Rambo ne oyuncak bebekler ne de beyaz ninja en çok istediğim şeyi
anne, babamın bana alması kadar önemli değildi.
Hiç almadılar.
Basitti, basit bir oyuncaktı. Başka bir şey istemezdim.
Parti istemiyorum, bir hafta aç kalırım. Ne yaparsınız? İstediğim…
İstediğim şey plastik kamyondu,
kırılmayan türlerden.
Kullanılan malzeme ne bilmiyorum ama ABD ordusu tanklarında kullandı.
Kırılmaz kamyon.
"Anne, bana o kamyonu al. Baba, başka bir şey istemeyeceğim.
Bana o kamyonu al. O kamyon.
O kamyon…"
Almadılar.
Yine de altı yaşında bir çocuğa göre çok zekiydim.
"Kırılmaz, plastik kamyonumu kendim alırım." dedim.
Bir kalem, bir kâğıt alıp şöyle yazdım,
"Sevgili Noel Baba, bu Noel bana kırılmaz, plastik kamyon
getirirsen çok sevinirim.
Sevgilerle Agustín Aristarán.
Not, bu sene üç kez taşındık.
Sakın yanlış eve gitme. İkinci kez sevgilerle, Agustín Aristarán."
Bir Noel ağacı, et yemeği,
elma şarabı ve bolca kar çizdim,
Arjantin'e kesinlikle yağar.
Sonra mektubu 22 Ağustos'ta gönderdim.
Biraz gergindim. Bekledim.
Noel ağacının genelde konulduğu salonda bekledim.
İki gün sonra annem şöyle dedi, "Agustín, babanla konuştuk
ve kırılmaz kamyonun Noel Baba için pahalı olduğunu düşünüyoruz.
"Şerefsizler.
Mektuplarımı mı karıştırıyorsunuz?"
Bir mektup daha yazdım. "Sevgili Noel Baba,
yazışmalarımın gizliliğine
evimde saygı duyulmadığı için
bu ikinci mektubu farklı bir yolla gönderiyorum.
Sınıf arkadaşım Mariano Brancamonte'yi tanıyor musun?
Sarışın, salak tipli, arkamda oturur. Geçen sene o çocuk tam anlamıyla berbattı.
Ona 18 vitesli dağ bisikleti ve bir lamba verdin.
Ama çok uslu duran bana
İnanılmaz Hulk bong'u verdin.
Senden nefret ediyorum Noel Baba. Bu sene, gece yarısı
kırılmaz, plastik kamyon almayı bekliyorum
yoksa kızağını, geyiklerini, pılını pırtını ateşe veririm.
Göt herif.
Sevgilerle Agustín Aristarán."
Ve mektubu gönderdim.
24 Aralık'ta biraz gergin uyandım.
"Anne, nerede o? Noel Baba ne zaman geliyor?
Bugün 24'ü, Noel Baba bu gece geliyor.
Ne zaman geliyor? Babam nerede? Nerede? Dondurma mı yiyor? Baba?"
"Ne var?"
"Dondurma yemeyi bırak baba, lütfen!
Nasıl halledeceğiz? Noel Baba'ya ihtiyacım var.
Fıstık koyalım." Ve fıstık koyduk.
"Elma şarabı ılık." "Dondurucuya koy!" "Hâlâ ılık."
"Dondurucuya!" Hâlâ ılık!"
"Kapıyı kapat!" Kapattım. "Baba, maytap aldın mı?"
"Evet, bak." "Ne zaman gelecek?" "Gece yarısı."
"Saat kaç?" "Gece yarısı."
İşte oradaydı
Beklediğim hediye.
Kırılmaz, plastik kamyon.
Daha büyük olduğunu sanıyordum.
Olabilir mi?
Tuhaf.
Noel Baba'nın el yazısı anneminkiyle aynı.
O kutuyu striptizciymiş gibi açtım.
Sihirbazlık seti mi?
Noel Baba,
Okuman mı yok, salak mısın?
"Kırılmaz, plastik kamyon." yazdım.
Sihirbaz olmak istemiyorum.
Sadece dünya boyu aptal bir kamyon sürmek istiyorum.
SİHİR GÖSTERİSİ
"Bir sihirbaz olun.
Talimatlar, kırmızı bardakta yumurta yok etme.
Kırmızı bardağı alın ve seyirciye bakın."
Burada kimse yok.
"Bardağı açın, bir yumurta olacak.
Yumurtayı çıkarıp boş bardağı gösterin.
Bardağı kapatıp yumurtayı sağ cebinize koyun.
Seyirciye bakın."
Hâlâ boş.
"Parmak şaklatıp sihirli kelimeleri söyleyin.
Abra…" Canın cehenneme Noel Baba.
"Yumurtanın cebinizden kaybolup tekrara belireceği yer…" Yok artık.
Hayır!
Hayır.
Çık, yok ol.
Çık, yok ol
Uzun bıyık, kısa bıyık
Yumurta nerede? İşte burada
Elimde, şimdi gitti
Nerede? İşte burada
Elime geldi, çıkar Fırlat, şimdi burnumda
Ve böylece
altı yaşında Bahía Blanca'da
bir sihirbaz doğdu…
Rada, hey!
Biraz sihir.
Alkış için teşekkürler.
Alkışı hissedebiliyorum.
Sihir beni kontrolden çıkardı.
Mendil nasıl da uçuveriyor.
Bunun olacağını gördün Pupi.
Sihirdir bu.
Agus bir akrabası geldiğinde ne yaptı?
Müthiş sihir gösterisiyle onları eğlendirdi.
Ve birden daha çok akraba gelmeye başladı.
Kafayı sihirle bozmuştum.
Beyaz güvercin, mendil, bozuk para, her şey,
belirip kaybolan purolar.
Bir akrabam daima gelirdi. Büyükannem mate için geldi.
"Büyükanne, müthiş bir kart numaram var.
Pratik yapıyordum. İnanamayacaksın.
Büyükanne, kartlara bak." Çıkarıp kardım.
Kardım.
"İstediğin kartı seç, hangisi olursa.
Seç, aklında tut, geri koy. Harika."
Tekrar kardım.
Kardım, bir kart uçtu.
Aldım, arkamdan attım ve tekrar tuttum.
"Büyükanne, kartın."
"Hatırlamıyorum." Şerefsiz.
Seni bunak kancık. Sinek yedili diyemedin mi?
Karo sekizli, oğlak dörtlü, Batman beşli. Aynı, kim takar?
Kafayı sihirle bozdum. Delirdim.
Duramadım. Gün boyu sihir yapıyordum.
Okulda, arkadaşlarımın evinde,
futbol oynarken sihir yapardım.
Gençken mangal partilerinde bile yaptım.
"Ne istiyorsun?" "Karo dörtlü." dedim. "Siktir git."
Kafayı sihirle bozdum, fena bozdum.
Arkadaşım Gonzalo şöyle dedi,
"Rada, sihir yapıyorsun, değil mi?"
Dedim ki "Sihir! Mendil!
Kafes, su ısıtıcı."
Sihir yüzünden kontrolü kaybettim.
"Başka bir şey yapmaz mısın?" "Sihir!"
"Kızları sevmez misin? Biriyle yatmak istemez misin?"
"Haklısın."
Millî olmamıştım.
Hiç yatmamıştım. Asla. 17 yaşında yatmalıydım.
Orada, Vikipedi'de yazıyor!
"Baba!"
"Ne oldu? Ne var?"
"Baba, dinle, tavsiye lazım. Erkek erkeğe.
Millî olmadım. Yardım et. Nasıl olur bilmiyorum.
Biriyle yatmak istiyorum. Dayanamıyorum." "Ne? Daha yatmadın mı? Çok kolay. Nasıl…
Bir erkek veya kızla konuş. Ne seviyorsan. Bir içki al, birbirinize dokunun…
Pardon oğlum.
Çok kabayım, pardon.
Seni abin sandım. Pardon.
Sen küçük olansın, değil mi? Sihirbaz olan.
Boş ver. Sihirbazlar sevişmez."
Babam çok haklıymış.
Sihirbazlar sevişmez.
Kimi sihirbazların sürekli şöyle olduğunu söyler…
Değil.
Mümkün değil.
İki meslek var…
Dünya Sağlık Örgütüne göre seks şansı olmayan iki meslek var.
Biri sihirbazlık çünkü gün boyu salakça şeyler yapan salaklarız.
Diğeri satranç oyuncuları
çünkü otura otura götleri terliyor.
Etkileyici. Hiç şansımız yok.
Beni dinleyin.
"Sihirbaz" dediğimde aklınıza ne geliyor?
Las Vegas sihirbazı. Hepsi uydurma.
Jöle, dik saçlar.
Dört asın olduğu kemer tokası,
bolca parıl parıl siyahlar, iki panter, hava üfleyen vantilatörler,
Las Vegas müziği.
Etkileyici.
Kız, asistanı daima sihirbazdan sonra gelir, asla önce gelmez.
Tam bir şovenistler.
Şerefsiz, aptal ve şovenistler.
Kız havada takla atar, bu kadar bir kutuya girer.
Zavallı kız.
Eğilip bükülerek girer.
Adam mızrak alır.
Mızrağı saplar.
Başka mızrak alır.
Kızın üstüne tükürür, sıçar, kızı ateşe verir.
Kız farklı bir kıyafetle çıkar, alkışı kim alır? Lanet olası sihirbaz.
Orada sevişmek imkânsız.
Bir sihirbazla kahve içerseniz, şunu dinleyin,
kahve içerken sorarsınız, "İşin ne?" "Sihirbazım."
Lütfen, asla "Yok canım." demeyin.
Çünkü böyle derseniz kontrol edemeyeceği
saçmalıklar silsilesini körükler.
"Sihirbaz olduğumu bilmiyor muydun? Lütfen, şuna bak.
Kaşığını aldım, benim elimde.
Nerede? Gitti. Nerede? Burada değil.
İşte burada.
Beğendin. Daha da var.
Elimde, şimdi.
Nerede? Burada mı?
Hayır, burada, kulağında. İşte."
Kulağında latte vardır, tuhaf.
Ama düşünelim ki
ondan hoşlandınız
veya durgun döneminizdesiniz.
O sihirbazla daha rahat bir yere geçiyorsunuz.
Daha loş, başka bir müzik olan bir yere.
Yemin ederim, şöyle olur.
"Bak, farklı renkte birkaç prezervatif.
Karıyorum.
İstediğin prezervatifi seç büyükanne…
Pardon, kız.
İstediğini seç. Unutma, ben bakmıyorum.
Açacağım, ne istiyorsun? Köpek mi? Al, sana.
Kumru mu? Şuna bak.
Kumru.
Daha karmaşık bir şey mi? Bakıyorum sevdin.
Sevdiğini anlıyorum.
Bu, en karmaşık olanı. Hadi ama, gitme. Sevişmek istiyorum. Hadi, pardon.
Başka numara yok. Lütfen. Özür dilerim.
Astronot, itfaiyeci
YouTuber, denizci
Kimse sihirbaz olmak istemez
Cerrahlara Bir sürü mühendise ihtiyacımız var
Kimse sihirbaz olmak istemez
Babam bana söyledi Ve beni tanır
Kimse sihirbaz olmak istemez
Çünkü sihirbazlar kimseyle sevişemez
Sihirbazlar kimseyle sevişemez
Asla da sevişemeyecekler
Asla sevişemeyecekler
Kızamıktan beter
Bir hastalığım var
Beni öldüren Ve geçmeyecek bir lanetim
Burada benden büyüğü olmayabilir
Ama asla sevişemeyeceğim Hayır
Sihirbazlık yüzünden
Çünkü sihirbazlar kimseyle sevişemez
Sihirbazlar kimseyle sevişemez
Hayır
Sihirbazlar kimseyle sevişemez
Çünkü sihirbazlar kimseyle sevişemez
Sihirbazlar kimseyle sevişemez Asla da sevişemeyecekler
İki nokta var.
Işık sinyalini kaçırdım.
Üç nokta var.
Ben kaybolacakken kapağı açmayı unuttun.
Üçüncü nokta, taşaklarımı ezdim.
Taşaklarımı ezdim.
Siktir.
Gaza geldim.
Genelde çocukluğumdan beri testislerimi korurum.
17 yaşında unutamayacağım bir olay oldu.
İçim ürperdi.
Daha iyi.
Testislerinizi sıkmak anlatılamaz.
Bu olay yaşandığında
17 yaşındaydım.
Duş aldım, her zamanki gibi çıplaktım.
Duşa girdim, sabunu aldım, aşağı baktım ve "Bu neymiş?" dedim.
Bu, nasıl oldu?
Dinleyin, bir taşağım, bir testisim gözle görünü derecede daha büyüktü.
Daha sarkık değil.
Erkeklerin yüzde 98'inin bir taşağı diğerinden sarkıktır.
Benim durumumda daha büyüktü.
Biraz büyük bir mandalina hayal edin,
testislerimden biri o boydaydı.
Ben 17 yaşındayken hemen Google'dan aramak yoktu.
"Testisim mandalina boyunda, ne yapayım?"
Babama gidip, "Baba." dedim. "Ne var?"
"Dondurma bağımlılığın hakkında konuşmalıyız.
Testisimden biri kocaman."
"Nasıl yani? Delirdin mi? Testislerini göster."
Ona gösterdim. Babam "Inés!" dedi.
"Onu çağırma! Bu, erkek meselesi!" Ben gencim. Beni testis uzmanına götür."
Testis uzmanına gittik. "Ne var ne yok doktor? Nasılsın?"
"Ne oluyor?" dedi.
"Komik bir şey oldu.
Kalktım, duşa gittim
ve bir testisimin daha büyük olduğunu gördüm."
"Telaşlanma. Son derece normal.
17, 18 yaşları arasında bir testis daima şişer.
Zamanla geçer. Hormonal bir durum."
"Anlamıyorsun müdür. Diğerinden katbekat büyük."
"Beni hafife alıyorsun.
Gün boyu testislere bakıyorum. Eminim.
Bir testis şişer, sonra iner."
"Mandalina kadar doktor." "Pardon?"
"Mandalina kadar."
"Portakal gibi mi?" "Biraz." "Kırışık mı?" "Olabilir."
"Çekirdekleri var mı?" "Bilmiyorum, mandalina gibi görünüyor."
"Göster." Gösterdim.
"Burada dur, kıyafetlerini çıkar." dedi.
Tabure getirmeye gitti.
Her üroloğun Warnes 743'teki
Ürolog-R-Us'tan özellikle aldığı
ve Ürolog Üniversitesi'nin tasdiklediği
o tabureyi.
Buenos Aires'te. Meksika'da nerede bilmem.
"Kıyafetlerini çıkar." dedi.
Çorapları çıkarmadım. "Çorapları da." dedi.
Çıkardım, eldiven taktı.
Bana bakıp "Sakin ol Fabián." dedi.
"Doktor, adım Fabián değil." "Hayır, Fabián benim, kendimi tanıyorum."
Taşaklarımı kavradı.
Olamaz.
Birer birer hafifçe sıktı.
Elbette birinde daha çok hissettim.
"Biraz kas." dedi.
Biraz daha.
Birazcık daha."
Bir defter alıp yazdı.
"Testiküler şişme. Hasta, Agustín Aristarán.
Sağ testis, 120 bar.
Sol, 177 bar."
Sağlıklı testisimi kaldırdı ve hiç uyarmadan şöyle yaptı…
"Testiküler salınım, endişe verici."
Sonra tuhaf bir olay oldu.
Çok tuhaf. "Testiküler salınım, endişe verici."
Dinleyin, işler tuhaflaşıyor.
Duvara çarpan taşaklar kadar.
Taşaklarımı kavradı, ne onlara ne de bana bakıyordu
ve telepatiyle taşaklarıma bağlanıyor gibi görünüyordu.
"Zihniyle taşaklarımla mı konuşuyor?"
Düşünün, 17 yaşındayım, reşit değilim ve yaşlı bir adam taşaklarımı kavramış,
zihninden onlarla konuşuyor, anlamıyorum. Birine seslenmeliyim.
Babama seslenmeye başladım.
Hiçbir şey anlamadım.
Sonra taşaklarımla konuşmaya başladı.
"Ne var ne yok?" "İyi, senden?"
"İyi."
Taşakça bilmiyorum.
Sonra, adam şöyle yapıp şeye başladı…
Okşamıyordu da
parmak ziliymiş gibi şaklatıyordu.
Şöyle yapıyordu.
Nesi var?
Bu taşakların nesi var?
Mandalinaya dönmüş bu taşakların Nesi var?
Bu taşakların nesi var?
Mandalinaya dönmüş bu taşakların Nesi var?
Graciela, buraya gel, fotoğraf çek.
Bu, ders kitaplarına girecek bir taşak.
Araştırmamız için müthiş. Bir fotoğraf çek!
Mandalinaya benziyor.
Öpmemiş olabilir.
Şoktaydım.
Giyinmeye başladım, şöyle dedi,
"Orada kal, giyinme."
"Daha ne var?" "Sakin ol." dedi.
"Koşmaya başla." "Ne?" "Koşmaya başla."
"Cidden mi?" "Koşmaya başla." "Işıkları kısıp viski getirirsen…"
"Koşmaya başla." Ben de koştum. "Üzerini kapatma." "Olur."
Utanıyordum. Koştum. Adam fotoğraflarımı çekip not aldı.
"Ortada durup zıpla." Zıpladım.
Zıplarken fark ettim ki,
olanları düşünmemeye çalışıyordum,
fark ettim ki insan vücudu
uzaylıların tasarladığı kusursuz bir makine.
Olamaz.
Bahsettiğim şeyin, erkeklerde bir testisin diğerine göre
daha sarkık olmasının arkasındaki sebebi fark ettim.
Sebebi ne?
Aynı uzunlukta olsalardı
Neanderthalleri düşünün,
avlanırken, ormanda bir panteri kovalarken düşünün.
Çıplaklardı, giysi keşfedilmemişti.
Adam koşuyor, belki zıplaması gerekir.
Aynı uzunlukta olsaydı şöyle olurdu…
Çarpışan iki top gibi çarparlardı.
Biri daha uzun olduğu için menteşe görevi görüyor.
İnsan vücudu kusursuz.
Ormanda panter kovaladığımı hayal ederek zıplıyorum
ve adam "Ameliyat yapmalıyız." dedi.
Her hastalık var. Taşakların mevta.
Hidrosel, varikosel,
fimoz, iki kasık fıtığı."
Yok artık…
Bir hafta sonra ameliyat ettiler.
Ellerinden geleni yaptılar, çok sorun vardı.
Taşaklarım Tetris bloklarına döndü ve hayatıma devam ettim.
Beni taburcu etmeden önce "Bir şey daha var Agustín." dedi.
İçeriden iyileşmesi yaklaşık altı ay sürüyor.
Bir süre ilişkiye girmemen lazım…
Sihirbazmışsın, boş ver." dedi.
Bunu düşünerek testislerimden ameliyat oldum
ve sihirbaz olduğum için zaten sevişmiyordum.
Sihirbaz olarak işe gidip büyük şevkle çalıştım.
Çocuk partilerinde başladım, biraz para kazanıyordum,
bir parti diğerini başka partiye, sonra okula, anaokuluna kapı açtı.
Sonra bir quinceañera'ya, yani düğüne katıldım.
Bir şirketteki bir şeydi, çalışıp para kazandım.
Hepsi el altındandı, fatura yoktu, reşit olmadığım için hepsini cebe attım,
her fatura birikti. Bir dostum "Bira alalım." dedi.
"Hadi, Rada alır.
Başka? Çikolata? Ben de alayım."
Bahía Blanca'da tek sihirbaz bendim.
Ünlüydüm.
Rekabet bitmişti.
Arkadaşlarım onları dövdü.
"Seni döveceğim." Tavşanları öldürdük, kartları karıştırdık.
"Sinek yediliyi şimdi bul.
Şerefsiz herif, uza."
Çalışmaya devam ettim, ciddi paralar kazandım.
yardım etmeye başladım, Buenos Aires'e taşındım.
Orada zorlandım ama alıştım.
Partiler, çocuk partileri, yetişkin partileri.
Çalışmaya başladım. Sihirbazlar beni tanır.
Sihirbazlık dünyasında saygın biriyim.
"Rada." Evet." Neyse.
Şili, Uruguay, Meksika, Kolombiya. Dolarla kazanmaya başladım.
Köşeyi dönmüştüm. Ne? Ceplerim doluydu.
Dolar mı istiyorsun? Al.
Her şey hâlâ el altından.
Müthiş gidiyordu.
İyi kazanıyordum, iyi hissediyordum, rahattım ama bir şeyde…
Bir şeyde
terslik vardı.
Göğsümdeki bir şey
şöyleydi…
Doktor,
iyi…
İyi hissetmiyorum doktor.
Her şey yolundaydı ve birden…
Birden gözyaşlarına boğuldum doktor.
Acaba şeyden mi bilmiyorum…
Acaba şeyden mi…
Şeyden mi… Kusura bakma, konuşamıyorum.
Bir saniye doktor.
Geçecek.
Yani, bunun bir adı var mı bilmiyorum.
Bunun için okudunuz ama ben sokaklardayım…
Her şey yolunda gidiyor.
Hayatım yolunda gidiyor.
Hayallerimin peşinde koştum, ulaştım.
İşimi severek yapıyorum.
Çizgi romanlarda olacağını söyledikleri her şey oldu,
her şeyi iyi.
Ama sokakta kaka yapan bir köpek görüp
ağlamaya başlıyorum doktor.
Çok dengesizim.
Bir işim var,
para kazanıyorum,
akranlarım "Bravo." deyip beni alkışlıyor.
Keyfini çıkaramıyorum doktor. Bana bak.
Daha çok kazanma baskısı hissediyorum.
Sidik yarışına girdim…
Para.
"Ne istiyorsun, havuz mu, yat mı?"
Asla yat alamam, nereye koyacağım?
Nereye?
Şey hissediyorum…
Prens Charles'ı bilir misin? Zavallı adam, onu gördün mü?
Kameraya her çıktığında kulağını oynatıyor, yardım istiyor.
Kendini tamamen kaybetmiş. Ne yapacağını, ne giyeceğini söylüyorlar.
Sürekli.
O baskı bana ne yapmam gerektiğimi söylüyor.
Ona ne yapacağını, ne giyeceğini söylüyorlar.
Bunları kim anlatıyor Agustín? Neden böyle hissediyorsun?
Babam, doktor.
Anlıyor musun?
Ne düşünüyorsun doktor?
Noel Baba'nın getirdiği sihirbazlık seti bedava mıydı?
Bunu sihirbaz olmam için yaptılar.
Dünyanın ihtiyacı olan şey ne? Sihirbaz. Bir iş bul, para kazan, gayet açık doktor.
Yanlış anlama Agustín…
…ama…
hiçbir anne veya baba evladının sihirbaz olmasını istemez.
Doktor…
Suçu bana attın.
Haklısın.
Ben bir aptalım doktor.
Tam bir aptalım.
Tam anlamıyla aptalım. Özür dilerim, ben…
Bunu neden not etmiyorsun?
Agustín Aristarán bir aptal. Teşhisin bu.
İşte bu doktor.
İstemiyorum çünkü ben ne yaptım ki?
Kıçımı yırtım ve istemiyorum.
Charles gibi ben de bir ses tarafından yönlendirilmek istemiyorum.
İstemiyorum doktor.
Bana hap ver çünkü ne yapacağımı bilmiyorum.
Charles olmak istemiyorum Hayır
Senden fazlası olmak istemiyorum
Charles olmak istemiyorum Hayır
Kim olduğumu Kendim seçmek istiyorum
Doktor, nasılsın? Geçen hafta hapları almaya başladım.
Üçünü de, sabah, öğlen, akşam.
Doktor!
Sabah aldığım hap bana çok enerji veriyor!
Doktor.
Telefonumun şarjı bitince yanında duruyorum
ve hemen şarjı doluyor.
Çok enerji.
Kalkıyorum, hava en yüksek 24, en düşük 21 derece.
Doktor.
Kuşlar şakıyor ve her şey çok güzel.
Şimdi öğlen hapını aldığımda
gayet iyiyken birden…
Biraz sıkışıyorum.
Ama akşam hapını aldığımda… Ah be doktor.
O akşam doktor yok mu doktor…
Ah be doktor, o akşam hapı…
Ah be doktor!
Sonraki gün bir bakıyorum,
kafam bir milyon.
Yana bakıyorum, Rambo'yu görüyorum.
"Selam Rambo. Nasılsın?"
Rambo'yu okşadım doktor.
"Ne istiyorsun Pupi?"
Neden her gün hap almıyorum?
İyi hissediyorum. Nasıl görünüyorum? İyi hissediyorum, değil mi?
Charles olmak istemiyorum Hayır
Senden fazlası olmak istemiyorum
Charles olmak istemiyorum Hayır
Kim olduğumu Kendim seçmek istiyorum
Doktor, haplar dengelendi. Gayet iyiyim.
Baksana, geçen gün şöyle oldu,
Charcas ve Uriarte'deki Japon kuru temizlemeye gittim,
sihirbazlık kostümümü götürdüm.
"Temizlediniz mi? Parasını haftaya vereceğim."
Dostuz. Takımlarımı o temizliyor.
Gösteriye çıktım. İnanır mısın, takımları karıştırmış.
Başka bir takım vermiş. Bembeyaz bir takım.
Pantolon, ceket, gömlek, papyon, hepsi beyaz, rezil oldum.
Gösteriyi yapmak zorundaydım, giydim, çıktım, güldüler.
"Kusura bakmayın, beyaz tekrar moda.
Kulak temizleme çubuğuna benziyorum."
Gösteriyi tamamladım, bir kız yanıma gelip şöyle dedi,
"Selam, dondurman var mı?"
Vay be!
Kız arkadaşım. On gündür çıkıyoruz. Ne düşünüyorsun?
Charles olmak istemiyorum Hayır
Senden fazlası olmak istemiyorum
Charles olmak istemiyorum Hayır
Kim olduğumu Kendim seçmek istiyorum
Doktor, kuru temizlemeye geri gittim.
İki hafta sonra döndüm.
"Seni tokatlasam mı, sana sarılsam mı bilmiyorum, hayatımı değiştirdin.
Bana takımı verdin, sevgilimle tanıştım.
Üç ay oldu, aynı eve çıktı, müthiş gidiyor."
Ne dedi, biliyor musun?
Bana bir şey söyledi.
Dinle, bana bakıp şöyle dedi,
Japonca biliyor musun? Ben de bilmiyorum. Ama sanırım şöyle demek istedi,
"Bazen hayat sana
limon verir."
Nutkum tutuldu doktor.
Takım elbise, haplar, temizleme arasında ne oldu biliyor musun?
Kendimi taburcu ediyorum. Hap yok.
Sen, Freud, Deleuze; canınız cehenneme.
Başka bir şey almayacağım, özgürüm. Beni tutan hiçbir şey yok, sevgilim var.
Charles olmak istemiyorum Hayır
Senden fazlası olmak istemiyorum
Charles olmak istemiyorum Hayır
Kim olduğumu…
Selam canım, nasılsın?
Evet, şarkı söylüyordum. Mutluyum, şarkı söylüyordum.
Ne oldu?
Doktora siktiri çektim. Başka bir şey almayacağım.
Ne?
Pozitif mi?
İki aylık mı? Ha siktir…
Pozitif…
Ama pozitif…
Pozitif daima iyi bir şeydir.
Bu, nasıl oldu?
Evet, nasıl olduğunu biliyorum.
Gayet net hatırlıyorum.
Evet tatlım.
Hayır, sadece şarkı söylüyordum. Beklemiyordum…
Hayatımın değişeceği bir haber alacağımı telefonum haber vermedi.
Evet.
Geleceğim canım, geliyorum. Oturmam gerekti sadece.
Evet.
Geliyorum.
Doktora geri gidip özür dileyeceğim ve hap alacağım.
İki aya gelirim canım.
Evet.
Hoşça kal, benim için karnını öp.
Cidden tuhaf, evet.
Güle güle.
Soğuk.
Ve rüzgârlı.
21 yaşındayım ve bana "Baba olacaksın." dedi.
Daima pragmatik biri olmuşumdur, çocukken bile.
Dokuz ay karmaşık değildi.
Tek odalı bir eve çıktık.
Ve dokuz ay orada çok kolay geçti.
İki şeyle ben ilgilendim.
Kızımın annesine bakmakla, istediği her şeyin sağlamakla
ve ikincisi de
kendimi banyoya kilitlemek,
çırılçıplak soyunup ağlayarak klozetin yanına çömelip
duruma aldırmamak için ilaç almakla
çünkü korkuyordum. Baba olacaktım.
"Charles olmak istiyorum." "Baba olacaksın." "Ne? Siktir oradan."
Korkuyordum.
Nasıl korkmam ki?
Ama 22 Şubat 2006'da, saat 14.30'da her şey değişti.
Doğumhanedeydim.
Kızımın annesi büyük çaba sarf ediyordu.
"Bir tanem, inanamıyorum."
Ve ona moral desteği oluyordum.
"Hepimiz öleceğiz!
Umarım ölürüz bir tanem!
Umarım bir hortum hepimizi alır götürür! Hiçbir şey bilmiyorum!"
O an doğumhanenin kapıları açıldı.
Parlak bir ışık hüzmesi geldi.
Ve o hüzme içinden sinek kuşlarıyla birlikte
bir tek boynuzlu at koştu
ve tek boynuzlu atlar her yere
"mutluluk", "eğlence",
"sonsuz sevgi" yazan gül yaprakları sıçıyordu.
Kızım Bianca doğdu.
"Kızım!
Çok mutlu olacağız!
Gördüğün her şey senin.
Bir artı bir daire,
bir sürü sihirbazlık numarası ve bir ukulele.
Kızım, "Seni seviyorum!"
Her şey aniden değişti.
Daha büyük bir eve taşındık.
İlk evimizi aldık.
Çok az daha büyüktü ama mutluyduk.
Bianca koşuşturuyordu, evi toparladık ve taşındık.
Hızlı taşınma yöntemlerini öğrenmiştim.
Ev sandığımızdan daha küçüktü.
Bir odamız eksikti. "Sığması imkânsız Agustín."
"Niye sığmasın? Bir duvarı yık ve…"
"Bir tane, kes şunu. Mümkün değil."
İki saat sonra duvarda…
Hallettim. "Babam oldum! Bana dondurma getirin!"
Kontrolden çıktım.
Beş saat sonra koca bir oda oldu.
"Bir tanem, ilk evime hep istediğim fotoğrafı asacağım."
"Konuşmamız gerek." "Bana bir saniye ver. Mate için su ısıt."
"Yapma. Hadi."
Fotoğrafı tuttum, astım.
"Ne oldu bir tanem?"
"Ayrılmamız lazım."
"Fotoğrafı indirebilirim."
Ne?
Ayrılmamız lazım mı?
Peki, ayrılmamız lazım.
Sorun değil, siktir olur giderim, neyse. Bana uyar, bavullarımı hemen toplarım.
İster misin? Bavullarımı toplarım.
Toplarım, sorun değil.
Toplayayım mı? Toplarım.
Toplarım, gidiyorum, gidiyorum,
gidiyorum…"
Bianca "Gitti." dedi.
"Hayır bir tanem!" Taşınmamız gerekti.
Bir artı bir daireye döndüm.
Soğuk. Rüzgârlı.
Bavulumla.
Kapıyı kapattım. Kadraj uzaklaşıyor.
Bavulumla.
Bir hafta benimle, bir hafta annesiyle. Her zaman aynıdır.
İlk hafta çok çılgın geçti, dağ gibi sorumluluk vardı.
Her gün karnını doyurmam, yıkamam,
hayatın güzel olduğunu söylemem lazım ve dünya boktan bir yer.
Hepsi benim suçumdu. Bianca üç yaşındaydı.
Ne yapacağım? Nasıl? Hayır.
Benim başıma ölemezdi. Ölürse kaybederdim.
Hayır! Ona baktım.
Güzeldi, çok oyun oynadık.
Sürekli.
"Bianca yürüyerek geliyor! Çok tatlı!
Geliyor, masayı geçiyor.
Süpürgeyi geçiyor, hâlâ geliyor. Başardı! Gol!
Bianca varken beni Arjantinli yaptığı için anneye teşekkürler!"
Sürekli oynardık.
Genç baba olmak veya baba olmak
oyun oynamaya, her şeyle oynamaya yakınlaştırıyor.
Makyajla, perukla oynardık.
Bianca'yla keşfettiğimiz müthiş bir oyun var.
Bu oyundan bahsetmeyi seviyorum çünkü belki
anaokuluna giden çocuğu olan anne, babalar izliyordur
ve çocuklar "Biz de oynasak ya?" der.
Bianca o zaman dört yaşındaydı.
Yaşı
dört, harika, tam dört yaşındaydı.
Oyun kolay, basit.
İki katılımcı gerek, bir yetişkin, bir çocuk.
İlginç olan, kimsenin bu konuyu açmaması.
"Hadi oynayalım." demezsiniz.
Ona sorarsam beni reddetmeyeceğini düşünüyorum.
Ama oyun kendi kendine başlarsa daha ilginç oluyor
çünkü ne zaman başlayacağı belirsiz. Çok kolay.
Birden karanlık bir ruh vücudumu ele geçirir.
İblis, şeytan, Beelzebub.
"Bianca."
Yere yığıldım.
Titremeye başladım.
Şeytani bir nöbet.
Ve içimdeki şeytanı çıkaracak doğru ayini evde sadece bir kişi biliyor, Bianca.
Dört yaşındaydı, şöyle dedi,
"Babamın vücudundan çık.
Çık iblis, çıkın şeytani baş melekler. Çık Beelzebub!
Kalkar, ona sarılırdım, beni sakinleştirirdi.
Temizliğe gittiğimde
Bianca lanetli alanı işaretlemek için tuzla bir çember çizdi
ve ters haçla siyah bir mum kullandı. Bir oyun.
Ben severdim.
Eğitsel ve ilginçti. Bu oyunu müdürüyle konuştuk.
"Bırakın şunu." dedi.
Ama ben severdim ve Bianca heyecan duyardı.
Oyunu severdi.
Ona güzel, ahşap bir kutuyla müthiş bir şeytan çıkarma seti yaptım.
Bir demet sarımsak,
minik bir tahta kazık, çekiç,
yakındaki kiliseden çaldığımız kutsal su vardı.
Bianca "Papaz, yardımcı çocuklarla birlikte." dedi.
Ben de kavanozdaki kutsal suyu çaldım,
sonra evde yarı yarıya kırıştık.
Bir arkadaşım "Kilisenin kutsal suyunu çalamazsın." dedi.
"Ama kiliseden çalıyorum, iptal oluyor."
Vay be. Rada'dan uzlaşmacı bir laf
çünkü komedi bazen gerçeği söyleyebilir.
Göt herif.
O kutsal suyu çalmanın yanlış olduğunu anladıktan sonra
kendim yapmaya karar verdim. İnternete girdim.
"Musluk suyu nasıl kutsanır?"
Papazlar gibi ama devletten maaş almıyorsun.
Sosyal eleştiri yapmaktan korkmayan Rada yine iş başında.
Ona müthiş bir haç yaptım.
Ahşapla aram iyidir, müthiş, fuşya haç yaptım.
Çivi ve kanla dolu,
vurucu bir imajı bulunan İsa yerine
üzerine plastik bebek yapıştırdım.
Çıplak, simden gözyaşları var.
Sim ağlayan bir bakire gibi.
Muhteşem bir saç şekli var.
Ve bebeğin üzerine şöyle yazdım…
Hani filmlerde
şeytani bir şey olduğunda kelimeleri tersten yazarlar ya?
Vücuduna "Göz", "Neuquén", "Radar" yazdım.
Haç Bianca'daydı, kız küçüktü
ve haç bu kadar büyüktü, şeytan çıkarma setiyle.
"İyi misin?" "Evet canım."
"Bana söylemen yeter." Ve arada bir bana kutsal su serperdi.
Zavallı Bianca.
O kadar heyecanlıydı ki bir gün onu
şeytan çıkarma setini anaokuluna götürürken yakaladım.
"Bianca, bu ne?"
"Ya Fermín'in başına gelirse?" "Canım, bunu burada bırak.
Hadi. Bu, sadece bir oyun. Git.
Onu suçlamıyorum.
Bianca çok masumdu.
Bir keresinde başıma geldi. Ne salağım.
Gayet iyiydim, bilgisayarda çalışıyordum
ve şeytan kontrolü aldı.
Her şeyi sallamaya başladım.
Ve Bianca yoktu. Hapı yutmuştum. Neyse ki usta, kaloriferi tamir ediyordu.
"Ne yapacağım?"
"Bianca'yı ara!" diye sayıkladım.
Anaokuluna gidip Bianca'yı almak için adını yazdırması gerekti.
"Onu alan kim?" "Usta."
"Sebebi?" "Babasının içine şeytan girdi." "Götür." Beni tanıyorlardı.
Bianca gelip birden çıkardı. Bianca biliyordu. Usta bilmiyordu.
Bianca anaokulundan arkadaşı Vicky'yi
çaya, oyun oynamaya ve çizgi film izlemeye çağırınca
oyunun pek normal olmadığın nihayet fark ettim.
Babası Fabián'a şöyle dedim, "Tabii. "Kızları götürürüm." "Sonra gelirim."
"Korna çal!" Harika."
Ve eve gittim.
Çok iyiydik.
Bianca süt içip çizgi film izliyordu.
"Bugün uslu duracağım.
Bugün şeytan yok, hayır.
Hayır!
Bugün yok, Vicky burada.
Bugün şeytan yok. Korkar.
Bianca. Hayır! Bugün olmaz." "Baba, iyi misin?"
"Merak etme canım. Bugün olmayacak."
Birden kontrol edemedim.
Düştüm.
Şeytan girmiş numarası yaptım.
Sümük, bok, anlayamadım.
Şeytan çok sinirliydi.
Bianca, "Çık ruh. Çık iblis, çıkın şeytani baş melekler.
Çık Beelzebub!" dedi.
Ayağa kalktım. Bianca bana sarıldı, sakinleştirdi. Şoktaydım.
"Baba, bok gibi kokuyordum." Tamam, gidiyorum.
Banyodan döndüm. Şeytan içimden çıkıp Vicky'nin içine girdi.
Vicky şöyleydi.
"Babamı…
Babamı ara.
Babamı ara."
"Vicky, sorun yok, sadece oyun, biz…"
"Babamı ara.
Baba.
Baba."
"Vicky. Bu, bir oyun." "Babamı ara."
"Bianca, bir şey yap."
"Çık ruh! Çık iblis, çıkın şeytani baş melekler!"
Kıza defne yapraklarıyla vurdu. "Hayır canım. Dur."
Babasını aradım.
"Fabián, gelip kızını al. Nesi var bilmiyorum."
Adam geldi.
Çok dindar bir aile olduklarını hiç bilmiyordum.
Vicky'yi gördü. "Bak, bazen şeytan içime girer."
Bianca, elinde haçla "Bunun için buradayım." dedi.
"Bianca, odana git. Bu, yetişkin meselesi. Ben hallederim. Git."
"Bilmiyorum."
Çocuğu aldık.
Tahta gibi kaskatı kesilmişti.
Onu arka koltuğa yatırmamız gerekti. Kapı kapansın diye bir açıyla yatırdık.
O görüntü aklımdan çıkmıyor. Zavallı Vicky.
Şöyleydi.
Gitmeden önce adam şöyle dedi, "Götün tekisin."
"Pardon, nasıl yani?" "Götün tekisin."
Büyü artık. Kolunda çocukça çizimler var.
Gün boyu tepiniyorsun, beynin düzgün çalışmıyor mu?
Kızım için endişelenme. Doğruca Pentekostal kilisesine gidiyorum.
Onu kutsal havuza sokup bu durumu çözeceğiz
ama senin kızın…
Gün boyu böyle, senin derdin ne?
Büyüyünce kötü olacak.
Dişçi, avukat, ziraatçı, mimar olmak istediğinde
kimi örnek alacak, göt babasını mı?
Avukat olunca ne yapacak? 'Sayın Yargıç, davanın delili budur.'
Salak mısın sen? Büyümelisin.
Büyü artık."
Şöyle dedim,
"Ben mi?"
Böyle yaptım.
Serendipia.
Selam.
Bir tanem, pardon eski bir tanem.
Alışkanlık.
Aradı mı? İspiyoncunun teki de.
Sadece oyun oynuyorduk.
Birazcık. Ama ben daima…
Böyle yapacağını bilmiyordum…
Abarttım, özür dilerim.
Serendipia
Çok şanslı bir buluş
Değer ve beklenmedik
Birdenbire oldu
Çok sinirlisin. Beni mi özledin? Özlemedin.
Aramadığı hâlde
Önemli bir şey bulduğunu fark etmek
Bir adamın yeteneği de olabilir
Anladın mı?
Açıklamaya çalışıyorsun ama bunu açıklayamazsın.
Hayat karşına yollar çıkarınca bazılarını seçer, bazılarını seçmezsin.
Benzetme için üzgünüm
ama iki saate bir oda yerleştirilir veya resim asılır ya?
Hayat seni dışarı atabilir.
Sadece bir hayal.
Kuru temizlikçinin dediği gibi.
Kuru temizlikçinin ne dediğini hatırlıyor musun?
"Bazen hayat sana limon verebilir."
Limon istemiyorsun. Ne yaparsın? Limonlara kızar mısın?
Limonata yaparsın. Böyle düşündüm.
Hiç beklemediğin sevgi Yanı başına gelir
Otobüste, o ve sen Habersizce âşık olursunuz
Yollar ve kestirmeler İş ve dün
Sevgili, ilaçlar, para Geçmişin veya elindekiler
Olduğu gibi kabullenmelisin
Ya alıp ya bırakmalısın
Bir kapı araladığımda
Diğer tüm kapılar açılır
Ama Bianca eğleniyor.
Serendipia.
Bianca ne isterse onu olacak. Sanatçı, avukat, bilmiyorum.
Bir yolunu bulur, ikimiz gibi.
Durağını kaçırıyorum
Herhangi bir yerde iniyorum
Belki hayatın
Bir çırpıda değişiverir
Başarı ve başarısızlık
Kader ve bilinmezlik
Kolesterol ve partiler
Sabır veya arzu
Bırakmak veya dört elle sarılmak
Kaybetmek Veya kazanmalarına izin vermektir
Yürüyenler, bir yol yok ki
Yürüdükçe açarsın
Serendipia
Bence Bianca için olabilecek en iyi annesin.
Serendipia.
Gitmem lazım. Hoşça kal. Tabloyu benim için sakla.
Noel Baba, anne, babam, abim
Charles ve yumurta numarası
Sihirbaz olmak istemedim
Çünkü sihirbazlar kimseyle sevişemez
Sihirbazlar kimseyle sevişemez
Asla da sevişemeyecekler
19 yaşında millî oldum
Boşanmak ve aşk
Bildiğim bir şey varsa
Her şeyin daha iyi olduğudur
Ya kabul edecek Ya gideceksin
Daha iyiye gideceğini bilmelisin
Her şey sana bir şey katar
Bianca'dan güzeli yok
Bianca
Senden iyisi yok
Bianca
Baban olmak
Muhteşem
Bir şey
Küçükken hayatın düz bir çizgi olduğunu
söylerlerdi.
Her şeyi doğru yaparsan,
ders çalışır, emek verir
âşık olur, evlenir, çocuk yaparsan
hiçbir sorun yaşamadan A noktasından
B noktasına ulaşırsın.
Düz bir çizgi mi?
Saçmalık. Bence hayat anne, babanın yanından taşındığında,
âşık olduğunda
ve aşk senin kıçına tekmeyi bastığında başlar.
Hayallerine ulaştığında
ve biraz sıkıcı olduğunu fark ettiğinde.
Para kazandığında. Beş parasız kaldığında.
22 yaşında çocuk sahibi olduğunda.
Beklenmedik şeyler olduğunda.
Bence iki farklı bakış açısı var.
Hayat planladığın gibi veya sana söyledikleri gibi gitmezse
herkese sinirlenebilir, küfredebilir,
ağlayabilir, çıkışabilirsin.
Veya gerçekten büyüyebilirsin.
Ve fark edersin ki iyi, kötü, çirkin,
güzel, muhteşem, beklenmedik olan her şey
yeni bir yoldan gitmen için hayatın senin karşına çıkardığı
bir fırsatmış.
Büyümek Aynı şeyleri yapmak demektir
Başkaları ne düşünürse düşünsün
Büyümek Aynı şeyleri yapmak demektir
Başkaları ne düşünürse düşünsün
Aldım.
Kırılmaz, plastik kamyon.
Serendipia
Çok da haksız değilmişsin Noel Baba.
Bir, iki…
Bir, iki, üç, şimdi!
Kimse gelmemiş dostum.
Alt yazı çevirmeni: Ümmühan Yıldırım