Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
[rytmiczna piosenka]
[Barnaby Courtney „Fire”]
[muzyka urywa się] [krzyk mężczyzny]
[szczekanie i dyszenie psa]
[mężczyzna] Słońce.
Prosiłem, żeby Gucio nie spał w naszym łóżku.
Nigdy nie mów na Gustawa Gucio.
- Gdzie byłeś? - Nigdzie.
[kobieta] Aha.
Obudziłeś go, a to bardzo niedobrze, ponieważ w tym tygodniu mamy krycie.
Brak snu źle wpływa na libido, kochanie.
[pogodna, dynamiczna piosenka]
A!
Łoł, łoł, łoł...
Ostrożnie.
[mężczyzna] Wiesz co, bo… My będziemy jakieś ryby łowić?
Nie łowić, tylko przyciągać. I nie ryby, a uwagę.
Nic z tego nie kumam.
Nie przejmuj się, mój dyrektor też nie kuma.
[mężczyzna] Łał! [śmiech]
Jeszcze jedna reklamka i po robocie.
Te przebieranki mnie wykończą, ale spłacę dług ojca i finito.
[mężczyzna] Hej!
Po prostu mam tego dość.
- Ale czego? - Tego!
- Wszystkiego. - Dobrze wyszło.
[kobieta] Co? Goły tyłek?
Monia, już ci mówiłem, ten goły tyłek ma także serce, rozum,
uczucia, marzenia... A do tego świetnie wychodzi na zdjęciach.
Gdyby każdy facet myślał jak ty, to świat byłby całkiem spoko.
- Wiesz, ja jestem jedyny w swoim rodzaju. - Na pewno.
[dzwonek szkolny]
[gwar w klasie]
[dziewczynka] Pani Monika!
[dziewczynki] Pani Monika!
No nareszcie jesteś, koleżanko.
[kaszle]
Wpuściłam ich do klasy, no bo dyrektor się kręcił.
[blodnyn] Berek!
Ale ja już dłużej nie mogę za ciebie, koleżanko, harować.
- Dziękuję. - [kobieta] Aha.
No, wywietrzyłam salę też, przy okazji.
Kochani! Zaczynamy lekcję.
- [chłopiec] Aua, puszczaj! - Jezus, Stasiu!
[chłopiec] Proszę pani!
[dzieci] Dzień dobry, panie dyrektorze!
Koleżanko, dzieci rozumieją, że ich miejsce jest w ławkach,
a nauczyciela przy tablicy.
- Nowoczesna dydaktyka… - [dyrektor] …ma być skuteczna.
Wyniki w teście ogólnopolskim potwierdzą, lub nie, pani skuteczność.
Jeśli nie, no to sama pani rozumie...
[dynamiczna muzyka]
[klakson]
Plac Defilad. Pasuje?
To niebezpieczne, wsiadać do obcego samochodu.
[mężczyzna] To jest bardzo bezpieczne auto.
Bez obaw. Kontroluje trakcję, monitoruje martwe pole w lusterku,
ostrzega o zjechaniu z pasa.
[pikanie samochodu]
Czemu piszczy? Zapięłam pas.
Wyczuwa dekoncentrację kierowcy i po prostu przywołuje go do porządku.
Pan żartuje?
[mężczyzna] Na tematy zawodowe? Nigdy.
- Sprzedaje pan samochody? - Nie.
Po prostu się nimi delektuję.
To musi pan być bardzo zajęty.
W tej chwili nie bardzo. A pani?
Nigdzie mi się nie śpieszy.
Co za wspaniały zbieg okoliczności! No to trzeba to uczcić!
Hej!
Alicjo!
Wyglądasz olśniewająco.
Witamy autora głupich wpisów.
Jakich wpisów i dlaczego głupich?
Napisałeś, że najnowsze rozwiązanie Global Technics jest używane od 20 lat?
Tak, bo to prawda.
Prawda jest taka, że najnowsze rozwiązanie jest najnowsze i kropka.
Wpis skasujesz, rozumiesz?
Słońce, nie będę ludziom kitu wciskał.
Chcesz kit, to zatrudnij małpę, nie inżyniera.
Nawet małpa rozumie podstawy marketingu.
Szymon, wyjaśnij Stefanowi...
- Enzo. - ...o co chodzi, bo ja tracę cierpliwość.
To jest dziecinnie proste.
Jeśli nie będziemy przynosić zysków, to nas zamkną.
Zyski to pieniądze z promocji i reklam.
[Szymon] Dziękuję.
W porozumieniu z agencją reklamową
robimy spot, w którym ty, jak pamiętasz, wystąpisz.
Co mam robić w tym spocie?
Nic. Wyglądać.
W super okolicznościach przyrody, super bryce, z super dziewczyną.
- O! - Robisz kilka swoich min i będzie dobrze.
W sumie zobaczymy, co to za super bryka, no i te...
[dzwoni telefon] ...okoliczności przyrody.
Sorki.
No, witaj, słońce.
Dlaczego my z nim pracujemy?
Bo Enzo jest gwiazdą.
Jaki on Enzo? Enzo to był Ferrari. To jest Stefan Tkaczyk.
Łał!
Naprawdę, łał! W tym mundurze wyglądasz zjawiskowo.
Co ty, redaktorze.
Oczu nie masz? Gruba jestem.
Jaka tam gruba, Marzenko. Uroda musi ważyć, tak?
Mam te magazyny, o które prosiłaś.
Dziękuję.
- Cholerny celebryta. - Słyszałem!
Po każdym moim programie rośnie wam sprzedaż.
A auto? Czyste jak szkło.
To nie jest twoje auto.
Jeździsz, opowiadasz jakie jest super i oddajesz w stanie nienaruszonym.
Wyluzuj, to tylko szminka.
Panie malują tym usta, żeby seksownie wyglądać.
- Przepraszam! - Już idę!
[Enzo] Tak?
- Pomoże mi pan otworzyć samochód? - Z przyjemnością. Proszę.
[Enzo śmieje]
Nowe zabawki.
[dźwięk odpalanego silnika]
Jest moc, co?
[gwiżdże]
Mama by do tego nie dopuściła.
Powinienem jej przynosić konwalie. Najbardziej lubiła konwalie.
Tato, raz w roku kwitną.
- Ja mówię o zadłużeniu w warsztacie. - Wtedy też kwitły.
Wjechał w nas na czerwonym! To nie twoja wina!
[spokojna, nostalgiczna muzyka]
To dlaczego nie pamiętałem o tych zasranych konwaliach, jak żyła?
Jak kogoś kochasz, to nie żałuj mu swojej miłości.
[ojciec] Nie wolno.
Nie wolno.
A jak ten ktoś mnie nie kocha?
Jak to nie kocha?
Ciebie się nie da nie kochać.
Tato, ja poważnie pytam.
Szczerze mówiąc, córeczko, ja nie bardzo znam się na miłości.
Ale wiem, że jak już spotkasz tego kogoś,
jak już zadziała, to...
tak do kwadratu.
Tak było ze mną i z mamą.
Tak będzie z tobą, zobaczysz.
Jak miłość,
to do kwadratu.
Monia, to znowu ja.
Proszę cię, zadzwoń, bo ja tu dostanę zawału. Pa.
- Gdzie on jest? - Nie odbiera. Nie jestem jego agentem.
Jak kocha, to zdąży. Pewnie tak kocha, że nie zdąży.
- To było niemiłe. - To było niemiłe.
Może zaczniemy od Klaudii, Enzo utknął w charakteryzacji.
Nie ma wprawy chłopak.
Klaudia przyjdzie przygotowana, dostała brief.
- Taka zdolna? No nietypowe, naprawdę. - Taki ma styl.
Dobra, będę.
Nie da rady.
[szum nadjeżdżającego samochodu]
Dzień dobry!
- Ile za numerek? - Goń się!
- Jadę do pałacu w Wójtowicach. - Świetnie.
[kobiety] Hej! Stój!
[muzyka elektroniczna]
To jest dopiero konkurencja.
Taka robota.
[Enzo] Ja nikogo nie oceniam.
- Ani pani, ani koleżanek. - [Monika] Koleżanek?
Jezu!
Koleżanek?
Chyba zabrał pan niewłaściwą koleżankę.
[Monika] Zatrzymaj się.
[Jacek] No!
- Hej! - Gdzie ty byłaś?
Wiesz, co ja mam tu przez ciebie? Potem pogadamy. Przebieraj się.
Jak zwykle, zamiast cię opieprzyć, ja się cieszę, że ty w ogóle jesteś.
[Enzo śmieje się]
- A gdzie nowa modelka? - Przy samochodzie, złota rybka taka.
- Ta dziwka? - Ten dziwkarz?
Przestań, uśmiechaj się.
- A wy się znacie? - Nie.
[Jacek] Oto i Klaudia.
- Państwo się znacie? - [razem] Nie.
[reżyser] I wtedy samochód staje, oni się całują...
Szczudlarze, kolorowi chłopcy, dzieje się...
Robisz najazd na logo, deszcz, no i mamy to. Proste.
- O całowaniu nie było mowy. - Poczekaj...
Właśnie!
- O całowaniu nie było mowy! - [reżyser] A teraz jest.
Normalna korekta. Klient zmienił.
Nie czytaliście umowy? Jakiś problem?
- Taki mały. - Mały.
- Dzięki. - Poczekaj, Klaudia!
Kto nie powiedział aktorom, że mają się całować?
- [asystent] Nie wiem. - [reżyser] Nie wiesz.
[reżyser] Ja! No ja nie powiedziałem!
Dobrze kochani! Jedziemy, jedziemy!
Teraz pocałunek i się zamieniacie miejscami.
Pocałunek, proszę.
Całuj ją!
[nastrojowa muzyka elektroniczna]
No i pięknie.
Dobra, mamy to. Zrobione.
- [kobieta] Jezus Maria! - [mężczyzna] Łap go!
[krzyki, trzask samochodu]
[mężczyzna] Trzymaj go!
[gwar]
[Enzo] Co to jest?
No co to ma być, no?
[syreny pogotowia, gwar]
[Enzo] Amatorzy.
- Słyszałeś o ręcznym? - A ty o automacie?
No co za amatorka!
- No ale E... E... E... - [Enzo] Enzo!
- Enzo, ty, no co się unosisz? - Widziałeś?
Nie, kurwa, nie widziałem.
Cicho!
Wszystko się kompletnie rozpadło.
A ja chciałam się... zapaść pod ziemię.
- Na pewno nie było tak źle. - Było. Dokładnie tak, jeden do jednego.
Co ty mówisz.
- I to jest wszystko jego wina? - A czyja?
I to ma być gwiazda.
Gwiazdą to on może był w przedszkolu.
Jak się samochodzikami bawił.
- [Monika] Co ty tu masz? - No już, ciii…
No wiesz, ale Enzo, on ma ten, taki…
On ma to coś, co działa w telewizji bardzo.
[Enzo] A! Ala!
Nie miałeś takiego refleksu przy kręceniu reklamy.
- To nie fair! - Co jest nie fair?
Wiesz, co jest nie fair?
To. Co to jest?
Testowanie tapicerki? - [Enzo wzdycha]
- [prycha] - [Enzo] Ala...
Mówiłaś, że jesteś za otwartym związkiem.
Ale nie za seksem ze wszystkim, co się rusza.
- Ala… - Nie podchodź!
Do tyłu, do tyłu, cofanie, cofanie.
- To nie jest tak, jak myślisz. - O? [zduszony śmiech]
- Wiesz, co myślę, Stefan? - Enzo.
[Ala] Nie rozśmieszaj mnie.
Myślę, że zawiodłeś na całej linii.
Prezes wycofał się z reklam i winny ma zostać…
- Kto to? - Nikt.
[Ala] Winny musi zostać ukarany.
Wybacz, no siebie nie zwolnię.
Nawet pies ma więcej rozumu.
- Nie próbuj skłócić mnie z Guciem. - Z Gustawem.
- Lubię gościa. - Ale on ciebie nie.
[burczy]
A wiesz, co się dzieje, jak on tak burczy dziwnie?
Tak się szykuje do walki.
[Ala] Jego dziadek siedział na złodzieju dopóki nie przyjechała policja.
[Ala] To jest dzikie, groźne zwierzę...
Ala, Guciem mnie szczujesz?
- [Gucio szczeka] - [Ala] Wiesz co? Weź swoje rzeczy.
I geh zum Teufel, teraz!
Nie no, ale mam spać w redakcji?
[Ala śmieje się]
No w redakcji raczej nie.
[spokojna, pogodna muzyka]
[dzwoni telefon]
- Stefan? - No cześć, Andrzej. Co tam?
Nie uwierzysz, co się stało. Śpisz?
Nie śpię, mów.
Kaśka zrealizowała swój plan.
To poważna sprawa.
Chciałbyś, żebym przyjechał? Pogadamy o tym na spokojnie.
[taksówkarz] Co, stara się wkurwiła?
Nie taka stara.
[muzyka disco polo w radiu]
Nawijka nie zadziałała, co?
Trzeba było iść w zaparte.
I mówić, że to brat bliźniak.
No na to nie wpadłem, no. Akurat jadę do brata.
Nie no, z zaskoczenia mnie wzięła, kurczę. Był corpus delicti.
Z korpusami to najgorzej.
Powiedziała, o co chodzi?
Gadała coś o spełnieniu najważniejszego marzenia jej życia.
Nie spełniła go zostając twoją żoną i mamą Ani?
Ja też tak myślałem, ale jak widać byłem w błędzie.
Dziś rano wypłynęła w rejs dookoła świata jachtem Hamartia, a mnie zostawiła z tym!
Faktycznie, mówiła, że o tym marzy.
Trafiła się okazja i Kaśka popłynęła sama.
Sama. Jak sama?
Właściciel jachtu, bosman, skipper, marynarze. Sami faceci!
Faceci w liczbie mnogiej. To żadna zdrada.
Może mała przerwa wakacyjna, albo drobny kryzys egzystencjalny.
Kaśka powiedziała Ani, że chodzi o realizację jej marzeń,
i że jak wróci, Ania będzie miała szczęśliwą mamę.
Myśl pozytywnie. Ważne, że wróci.
A ja w tym czasie mogę ci pomóc przy Ani.
- Co? - Tak, tak.
[Andrzej] Ty nie znosisz dzieci.
Podobno ludzie co siedem lat się zmieniają.
Mój młodszy, rozrywkowy brat zmieni swoje życie dla małej dziewczynki.
- Mam w to uwierzyć? - Mógłbym z wami pomieszkać, pomóc.
- Wyrzuciła cię. - Nie.
Tak.
Dziecku trzeba dawać przykład, a ty co?
- Co? - Lepiej zatrudnię opiekunkę z agencji.
[Enzo] A wiesz, na kogo trafisz?
Moje wady znasz na pamięć.
Namówiłeś mnie.
Ale masz tydzień próbny i od jutra przejmujesz obowiązki Kaśki.
- Jakie? - Pranie, sprzątanie, basen.
- No i szkołę. - Jaką szkołę?
Stefan, Ania od trzech lat chodzi do szkoły.
[ojciec] Nie przynoś, nie trzeba. Mam jeszcze zamrożony bigos.
Tak.
[ojciec] Pamiętam, córeczko. Raz dziennie zjeść coś ciepłego.
Tak, cześć.
Mam pieniądze! Patrz pan!
[ojciec] Nie, ja mam pieniądze! Mam!
[Monika] Moja lewa, twoja prawa.
Świetnie, Kaziu.
Następny!
Moja prawa, twoja prawa.
[Monika] Świetnie! [śmiech]
- [Enzo] Moja prawa… - [Monika krzyczy]
- [okrzyki dzieci] - [Enzo] Ej!
- [Enzo] Sio! - Zostawcie go, ja sama spadłam.
Ej, co to ma być? Szarańcza!
Wujek?
- Myślałaś, że Święty Mikołaj? - Gdzie mama?
Co, nie wiesz?
- Wyjechała. - A kiedy wróci?
No, kiedyś pewnie wróci. Łapa.
[Monika] Ania…
Aniu.
No już.
- Co pan najlepszego narobił? - No co narobiłem?
- Nie wie pan, bo nie ma pan dzieci. - A skąd pani wie?
- [Monika] Idź z wujkiem. - Ania, chodź. Idziemy.
[mężczyzna] Co to, do cholery, ma być? Co?
[krzyki ludzi]
- Trzymaj go! - Jezus Maria!
[mężczyzna] Co to za bu... Bałagan?
Melduję się na rozkaz.
- Co ty taki zmarnowany? - Nie nadaję się do życia rodzinnego.
Masz takie?
Regularny tryb życia nieprzyzwyczajonemu szkodzi.
- Masz być w formie. - Słońce.
Ja zawsze jestem w formie.
- Enzo, sprawa jest poważna. - Czy to sprawa osobista?
[szeptem] Nie przejmuj się. Nie chcę cię prosić o oświadczyny.
Okej. No to dawaj.
Prezes się rozmyślił. Chce z nami zrobić kampanię.
Łoł. Z nami?
Mhm. Dokładnie. Z nami.
Dokładnie z tobą, z naszym działem promocji, czyli ze mną,
z tą panią modelką i agencją reklamową jej menadżera.
- A co z katastrofą w Wójtowicach? - [Ala] Katastrofa w Wójtowicach...
Widzisz, zobaczyli zdjęcia, zobaczyli filmy
i zobaczyli na nich emocje. Emotionen, Enzo.
A o emocje im chodzi, więc bach! Mamy to.
Czyli mogę wrócić?
Możesz pracować przy kampanii,
a jak kampania będzie sukcesem, pomyślę o twoim powrocie.
Prywatnym czy zawodowym?
[Ala wzdycha]
Gustaw.
Wiesz, mięśnie Gustawowi opadły przy naskoku na partnerkę.
Rozchodził na bieżni, teraz trzeba to rozmasować.
Reproduktor musi być w formie.
Wychodząc wstaw, proszę, kwiaty.
[warknięcie Gustawa, następnie Ali]
Przecież to są bardzo dobre pieniądze.
- Wiem. - Dzień dobry, pani Moniko.
- Dzień dobry! - To dlaczego nie chcesz tego wziąć?
Jacek, moim tyłkiem jest wyplakatowane pół miasta.
Jak resztę oblepi moja twarz z palantem, to tego mogę nie przeżyć.
- [Jacek wzdycha] - Mój dyrektor tym bardziej.
Znajdziesz inną laskę dla Enzo.
Nie znajdę, ty jesteś wyjątkowa. Proszę cię, zastanów się nad tym.
Ja, jak większość ludzi, mam rodzinę na utrzymaniu.
- Halo! - Halo!
- Cześć. - Cześć.
- Dobra, idę. Przemyśl to. - No.
- Obiecuję. - Chłopaki, grzecznie ma być.
- Dobrze. - No!
- Pa! - Cześć.
- Halo! - No?
- No, no. - Przecież w pracy jestem!
Krótka sukienka zawsze robi robotę. Klaudia nigdy się nie myli.
Proszę.
Wystarczająco niekrótka?
Do tego czerwone szpilki i będzie czwarte dziecko.
To by była dziewczynka.
Ania.
[koleżanka] Taka malutka księżniczka nasza.
À propos, ten matoł to wujek Ani, mojej najlepszej uczennicy.
Doprowadził ją do płaczu przy klasie. Jak można być takim idiotą?
Kto?
Ty mnie w ogóle słuchasz?
- No... - Jak to kto? Enzo.
Enzo… On ci się podoba!
Chyba zwariowałaś.
Chłopaki, wasza mama zwariowała, dlatego teraz pójdziemy po więcej lodów!
[chłopiec] Lody! Ale super!
Halo.
No dzieńdoberek! Halo!
- Cześć. - Cześć.
Koleżanko.
Pani nie musi ukrywać przede mną prawdy.
- Ale, ja naprawdę… - [dyrektor] Zatrzymam to dla siebie.
Oczywiście, dopóki będę mógł.
Ja potwornie się denerwowałam, dlatego z tym skończyłam.
Z czym pani skończyła?
Proszę pani, była pani poszukiwana przez jakichś dwóch zbirów
w sprawie windykacji długu.
Takie typy nie powinny przekraczać progu tej szkoły.
Oczywiście.
Tato!
Piłeś? - Nie.
Mama to była święta, że cię nie zabiła.
[pijany] Ale ty mnie zabij, córeczko.
Zabij starego idiotę.
- Zapłaciłeś? - Oczywiście, że zapłaciłem.
Znaczy, połowę zapłaciłem.
Nie, więcej niż połowę.
No i to jest dobra wiadomość.
A zła?
Powiedzieli, że to były odsetki, i chcą drugie tyle.
Co? To więcej, niż moja roczna pensja!
A to myślisz, że ja nie wiem.
- Ci od Wieśka? - [ojciec] Mhm.
- Dzwonię na policję. - Nie, przestań!
Chciał chłopak dobrze, no.
Wiedział, że kasy potrzebuję.
[Monika] Tak… Dali ci jakiś termin?
Jeden co? Dzień?
- Tydzień? - Miesiąc.
- A jak nie? - No to…
Zabiorą wszystko i obetną mi palce.
[Monika] Dlaczego palce?
Bo nie umiem liczyć.
[Monika] Dobra, nieważne, ogarnę to jakoś.
- Tylko, żebyś przypadkiem nie sprzedał… - W życiu. Nigdy.
Widzimy się u mamy?
I ogarnij się.
[spokojna muzyka]
[wzdycha]
- Hej. - Klaudia z tej strony.
Weź tę fuchę, zgadzam się.
Monia, ty wiesz, która jest godzina? Nie możesz zadzwonić o normal...
[prezes wzdycha i nuci pod nosem]
Jestem, jestem! Słońce, cappuccino.
Jestem. Cześć. Hej. [śmiech]
Sory.
Jak dobrze, że jesteś.
Szefie, no to słuchamy. Jaki jest pomysł na kampanię?
Potrzebuję czegoś, nie wiem, świeżego.
Czegoś… niebanalnego.
No!
Wasz koncern przecież słynie z nowatorskich rozwiązań.
Pani Alicja będzie ownerem.
- Pan Jacek będzie dostawcą kontentu. - Sure.
Popularny Enzo i piękna...
[prezes] Klaudia
będą faces kampanii.
In my opinion, it's brilliant.
Sure.
My robimy project management, a panu zależy na synergy and competency?
Entschuldigung.
- Ja? - Czy obecność wszystkich na tym etapie
- jest zupełnie niezbędna? - [dyrektor] Exactly.
Jesteście razem moim driving idea
[prezes] na kampanię.
Bez Klaudii ten project management
jest jak samochód bez czwartego koła.
[prezes śmieje się]
[sygnał SMS]
Sorki.
Pani Alicjo, liczę, że ogarnia pani stawkę.
Fiasko kampanii to koniec naszej współpracy.
[dyrektor] That's it.
[dynamiczna muzyka elektroniczna]
[dzwoni telefon]
[Grzegorz] Cześć, Stefan, jak tam? Ania odrobiła już lekcje?
- Właśnie skończyła. - Daj mi ją na chwilę.
Poszła do toalety, wiesz? Chyba na dłużej.
- A co tak szumi? - No nie wiem. Suszarka pewnie.
Suszy włosy. Chyba.
- Wszystko okej? - Nie będę do niej szedł.
- Wszystko jest w porządku. - Na pewno?
Wszystko jest okej, wszystko jest w porządku.
Coś taki dziwny jesteś.
Dobra, to na razie! Kończę, pa!
[ryk silnika]
Aniu!
Twój ulubiony wujek już jest!
Aniu!
Jak się, gówniaro, nie znajdziesz, to tatuś zrobi coś złego twojemu wujkowi.
- Ania! - Co tak mordę drzesz po nocy?
Bawimy się w chowanego.
- [śmieje się] To ty chyba przegrywasz. - Wie pani, gdzie jest?
Co jest? Co mnie but obchodzi, gdzie jest?
Nie but, Ania!
A, Ania.
Ania.
Ania…
- Przyszła do mnie po szkole. - I co?
Babeczki robiłyśmy. Wiesz, te takie z truskawkami.
No, i to dziecko, patrz…
Dla taty jedną wzięła.
- Dla wujka jedną wzięła. Ojej... - Mhm.
- A wiesz co? - Co?
Strasznie za matką tęskni.
Wiem! Ale gdzie jest?
Oj, mordę to ty, synek, masz! Gdzie jest?
A ty sam gdzie zwiewałeś, jak żeś ojcu motor rozwalił, no?
Na działki?
Na boisko!
No, tylko, że boiska tam już nie ma. To parking jest.
No.
[Enzo] Zostaw ją! Zostaw ją!
Odsuń się!
Odsuń się, mówię!
Zostaw. Co ty robisz?!
[skomlenie psa]
Stary, o co ci chodzi? Karmimy psa.
Co ty tu robisz?
Karmię pieska. On też czeka na swoją mamę.
Azor, idziemy.
Ty to ze mną masz dobrze, bo ja mam zawsze czas dla swojej rodziny.
Nie to, co ty!
[chłopak] Stefan.
[chłopak] Chodź.
- Jest zguba, dziękuję. - No, jest.
- Wujku? - Co?
Właściciel Azora cię zna?
Dlaczego mówił do ciebie „Stefan", a nie „Enzo"?
[sąsiadka] Ania!
- Karmiłaś pieska z panem Matysiakiem? - Tak.
I czekałam na mamę, ale nie przyjechała.
[Enzo] Ten menel z parkingu to Matysiak?
Przemek Matysiak, ten kujon z mojej klasy?
[sąsiadka] W głowach się poprzewracało.
Ludzi nie poznają, dzieci zostawiają.
Zobacz, młoda, kociak mi znowu się zapodział gdzieś.
Kici kici,Trąbuś!
- Dobranoc. - Dobranoc.
Trąbeczku! Kici kici...
- Co jest? Ania zniknęła? - Zniknęła? Dlaczego?
- Głupi jesteś? Ile masz lat? - Wystarczająco dużo.
Śpi. Ale nawet przez sen jest smutna.
Mogłaby pozować do obrazu „Dziecko. Studium rozpaczy”.
Nie ma Kaśki, jest smutna. Nic nie poradzimy.
Nie do końca.
A gdyby tak dostała list od mamy?
Taki z pięknym zdjęciem i z dużą ilością serduszek?
A dostała?
- Stefan… - Enzo.
[Monika w tle] Znaki czerwone na moją prawą! Szybciutko!
Tobie zdrowia nie szkoda?
Ja 40 lat palę i jakoś nic mi nie jest.
[Monika] I teraz uwaga, odsuwamy się z pasów.
Pojawia się zielone.
Co robimy? Powoli!
Stasiu, powoli.
Przechodzimy. Dobrze. [śmiech]
Co się tak cieszysz?
Kazik Malinowski powiedział, „Widziała pani, jak biegłem?”.
- A później powtórzył. - Ciebie już zupełnie pogięło.
Dziewczyny, on się przestał jąkać.
[nauczycielka] Jak jej klasa dostanie najgorsze wyniki, dyrektor ją wywali.
Wtedy się okaże, że te jej metody to są w ogóle do bani.
Będziesz palić?
Może ten sok z natki, ta woda i to bieganie są zdrowe,
ale na te nerwy, co są w szkole, to nie wystarczy.
Trzeba zapalić.
- I... - Ser!
- Monika Grabarczyk? - Co się pan tak wydziera?
- Słychać pana na ostatnim piętrze. - [ochroniarz] Nazwiska się pani wstydzi?
Ja się nazywam Młot.
Bardzo mi miło, panie Młot,
ale może trochę ciszej?
Proszę bardzo, pani Moniko.
Panie Stefanie, przepustka!
Co? Nie słyszeliście o RODO?
[Enzo] Oj.
Na 13. piętro polecam drugą windę, od parkingu.
Windy są dla mięczaków.
To może mnie jeszcze wnieś, twardzielu? Obcas mi się złamał.
Tak, widziałem.
Sprint na obcasach powinien być konkurencją olimpijską.
[Monika piszczy] [Enzo śmieje się]
Niebieskie.
To rzadkość u brunetki.
A dużo znasz tych brunetek?
No, lubię kobiety.
Ale nie zajmuję się od rana do nocy łamaniem serc niewieścich.
- Lubić to można ziemniaki z koperkiem. - O, to też.
A wiesz, co najbardziej lubię?
Jak dziewczyna wierzy w miłość. Bo ja wierzę.
A jak jakoś tobie nie bardzo.
Słuchajcie, bo nam została godzina. My musimy coś ogarnąć.
Godzina brzmi szczególnie zachęcająco w kontekście poprzednich szesnastu.
Nie możemy tego zrobić tak, jak się robi reklamy samochodów?
Że jedzie samochód, biegną konie, pada deszcz, chmurka,
detal na kołpaki, pyk i mamy to.
[Ala] Eine moment. Tu już byliśmy wielokrotnie.
[Ala] Szef koncernu powiedział, że cała koncepcja ma wynikać
z wrażliwości Enzo...
i jego partnerki.
Tak, ale ja nie mam pomysłu, jak to zrobić.
Ja też nie.
Mam.
Cztery hasła, jak cztery znaki drogowe.
[Monika] Zauroczenie.
Pożądanie. Zazdrość...
I miłość.
[Jacek] I jakiś evencik na koniec, i to się samo robi.
Bum! Mamy to.
Jakieś żarełko?
Jak ty to poukładałeś, głąbie? Przecież się nie domyje.
Stefan...
Zajmij się tym.
- Pamiętasz o biletach na dzień dziecka? - Pamiętam. Będzie pani zadowolona.
Aniu, dostałaś maila.
[Ania] Ojej, jaki piękny ptak! Jakie ma niebieskie nogi.
Wujku, chodź zobacz, jakie mama mi przysłała zdjęcie.
- Mogę ci to zdjęcie wydrukować. - Wydrukuj, pokażę pani Monice.
Tato? A co te ptaki jedzą?
Żyją nad wodą i jedzą ryby.
A jakby miały uczulenie na ryby, tak jak ja, to co by jadły?
Ptaki nie mają uczuleń.
A jakby miały?
To jadłyby robaki, panno Pytalska.
Zabieram cię na plan. Zobaczysz, jak się kręci film.
Mogę?
- Nie spuszczaj jej z oka! - [Enzo] Dobra!
Dziewczynka z mojej szkoły. Pozna mnie.
Nie panikuj i zachowaj dystans.
Idź, schowaj się. Idź.
- [Enzo] Hej. - [Jacek] Hej.
Ta pani wygląda jak prawdziwa królewna.
Chcemy, żeby wszyscy tak pomyśleli.
Trochę niepewna ta królewna.
[Enzo] To jest Ania, moja bratanica. Nie będzie przeszkadzać.
[Ala] Ania.
Aniu, nie powinnaś być teraz w przedszkolu?
Chodzę do trzeciej klasy, nie do przedszkola!
A czy trzecioklasistki jedzą już lody?
- Tak! - Chodź, zapraszam cię.
- Dzięki. - Chodź, tam.
Klakson nie działa.
Jak? I dlatego nie zapala?
Co zrobisz?
Dwudziesty pierwszy wiek.
Triumf techniki nad zdrowym rozsądkiem.
A może…
- Szefie, na to konto to my byśmy coś… - Co?
- Wypiliby my co. - W robocie jesteś.
Ale ja mówiłem szefie, po robocie. Pogadać, napić się.
Jak mechanik z mechanikiem.
Mam takiego znajomego.
[Wiesiek] Świetne chwilówki daje.
- Ja wszystko załatwię. - Wiesiu...
Ty już raz mi kredyt załatwiłeś.
I z tego same nieszczęścia są.
Może by szef to cacko sprzedał?
Dług trzeba spłacić lichwiarzom, a akurat nadarza się dobry kupiec.
Nie sprzedam.
Ojciec nim jechał do ślubu, ja jechałem, to i Monika pojedzie.
Czekaj, bo ty mówiłeś, że Monika…
Monika?
Mówiłam ci, że nadgodziny w świetlicy biorę.
- [ojciec] Wiesiek mówił że... - Ale wymyśliłeś.
Dobra, muszę kończyć.
Pani się na ryby wybiera, koleżanko?
Nie, mam za chwilę matematykę.
I zapewne po to ta wędka.
- Właśnie. - Ja panią ostatni raz ostrzegam.
Proszę pani, to jest szkoła.
A pani się zachowuje tak, jakby ta praca sprawiała przyjemność.
Testy wszystko pokażą.
[dyrektor] I w końcu prawda wypłynie.
[Enzo] Śpij.
- Wujku! - Co?
- Opowiedz mi bajkę. - Chyba jesteś trochę za duża na bajki.
Duże dziewczynki też lubią bajki.
No, w sumie tak.
No dobra, no to…
[Enzo] Dawno, dawno temu,
kiedy samochody miały silniki spalinowe,
była sobie…
piękna księżniczka. I ta księżniczka…
złamała zakaz wjazdu... i wjechała
swoim kabrioletem do ciemnego lasu.
No i co było dalej?
[Enzo] No i w tym ciemnym lesie,
ciemnym, ciemnym, ciemnym lesie była czarownica,
i ta czarownica wyczarowała lody!
Czarownice nie lubią księżniczek.
No tak, bo to były takie magiczne lody
i księżniczka zjadła lody, zasnęła
i wtedy czarownica wsiadła w kabriolet i sru, pojechała...
na ryby. Tadam!
- Zapomniałem. Nie lubimy ryb. - [Ania] Ja nie.
- A ty co lubisz? - Tylko szybkie samochody.
Wszystko musi być szybkie?
No, takie czasy.
A czy nie jest tak, że jak się pędzi to się nie widzi tego, co jest?
„Dzieci i ryby głosu nie mają”, znasz?
- Wujku… - Co?
Mnie też nie lubisz?
Jest taka mała księżniczka,
mądrzejsza od wszystkich dorosłych, których znam.
I jest bardzo piękna i bardzo dzielna.
- Śpij, bo cię uduszę! - [Ania śmieje się]
- Wujku? - Co?
Naucz się opowiadać lepsze bajki.
Od jutra.
- Wujku… - No co znowu?
Zgasisz światło?
Oczywiście, słońce.
Dobranoc.
- Wujku. - Co się...
Wujku!
A, dobra. Już. Pamiętam.
Pamiętam. Czekaj, wezmę śniadanie szybko…
Dwie minutki i jestem gotowy. Już prawie jestem gotowy.
Wsiadamy, sprawnie, szybciutko...
Co ty wyprawiasz?
Wsiadaj! Nie pal tu!
Dzień dobry.
W ostatniej chwili. Już myślałam, że pan dał du…
Ciała.
Ma pan bilety?
Miał pan odebrać bilety.
W Dzień Dziecka bez biletów nigdzie nie wejdziemy.
Zapomniałem.
[klakson autokaru]
[kierowca] Zapraszam!
Mój błąd, powierzyłam zadanie nieodpowiedzialnej osobie.
Wracamy na boisko. Tam się pobawimy.
- [jęk zawodu] - Dzięki.
[Monika] Nie ociągamy się, chodźcie.
Enzo mówi.
Sprawa jest.
Karoca zajechała!
Zapraszam, chodźcie!
[Monika] Nie ociągamy się, chodźcie!
- Nawet fajny ten twój wujek. - Umie kierować autokarem.
- Woli samochody od dzieci. - Każdy by wolał.
[pianie koguta]
Widziałam, jak krowa mleko daje, naprawdę!
Nie wiedziałaś, skąd mleko się bierze?
Mleko? Bierze się z lodówki.
[Enzo i dzieci gdaczą]
[Enzo] I dziobiemy, dziobiemy! [śmiech]
[śmiechy i wesoły gwar]
[Enzo] Moje skrzydełko! Złamałem sobie skrzydełko!
Wykończą mnie!
Ale śmiech zawsze działa.
- Ma pan… - Co?
Ma pan mleko pod nosem.
- Czekaj. - Pyszne!
Dzięki. Ale przydałyby się do tego jeszcze…
Ziemniaki z koperkiem?
Tak! Czyta pani w moich myślach!
Mmm, pycha!
Ale co my tak pan, pani, pan, pani, no.
- Bruderszaft! Enzo. - Za dużo poufałości, za mało znajomości.
No, ale to może tak awansem.
Na kredyt, przez wzgląd na znajomość z moją ukochaną bratanicą.
- No dobra. - Super!
[gwar dzieci w tle]
Ania dawno się tak dobrze nie bawiła.
Jej mama na długo wyjechała?
Jak wróci, to będzie. Na razie nie wraca.
- Dobrze, że ma ciebie. - Przede wszystkim ma ojca.
To nie on zabrał Anię tutaj.
Staram się.
- Ale fajne kury. - W Warszawie takich nie ma.
- Są, w sklepie. - Ale umarłe i gołe.
Co one jedzą?
- Dobre? - Spróbuj. Może być.
[chłopiec] Proszę pani! Ania umiera! - [Ania oddycha ciężko]
Co się dzieje?
- Co zrobiłeś?! - Odsuń się.
[Monika] Już. No, już.
Spokojnie.
Spokojnie. Oddychaj.
Oddychaj.
[Monika] Oddychaj.
Już lepiej? Spróbuj usiąść.
Powoli.
- Co zjadłaś? - Tylko polizałam.
Pewnie w karmie była mączka rybna.
Już dobrze.
[radosne okrzyki Moniki]
- Mocniej! - Mocniej? Uwaga.
[Monika] Łaaa...
Gdybym miała pieniądze, kupiłabym tę farmę i przywoziła ich co drugi dzień!
Nigdy z takiej perspektywy nie patrzyłem na swój permanentny brak kasy.
- Łap mnie! - Już, już!
Mam cię!
To ty nie jesteś bogaty?
[Enzo] Daj nogę. Skąd taki pomysł?
No nie wiem, a nie płacą ci w tym luksusowym świecie?
- [śmiech] - [Enzo] Luksusowym świecie?
Płacą, płacą. Ale wiesz, jak to jest z kasą.
Chciałbym kupić kiedyś oldtimera, ale zbieram, zbieram, zbieram…
Mój ojciec ma to samo.
- Powiedz mi. - No?
Czy taki facet, co tak zbiera i zbiera...
ma szansę u luksusowej dziewczyny?
U jakiej?
U modelki, za którą każdy się ogląda i która nie jest głupia.
Niegłupia? To skarb.
- Lecisz na nią? - Chyba za mną nie przepada.
- To odpuść. - Zwariowałaś? Odpuścić?
- No to spróbuj jej jakoś zaimponować. - Ale czym?
To ty wiesz, jak się imponuje kobiecie.
No błagam cię, ja mam playboya podrywu uczyć?
A kim ty jesteś? No kim?
Nauczycielką, tak?
- No tak. - No tak!
- No dobra, czekaj. - Co?
No!
- Po pierwsze, musi być muzyka. - Aha.
Wokal mile widziany.
[śpiewają „Cucurrucucú Paloma”]
[Monika] Po drugie, kwiaty.
[Monika] Róże, najlepiej czerwone.
[Monika] Po trzecie, wyrafinowana kuchnia.
Najlepiej francuska.
[Monika] Szampan. Dużo szampana.
[kobiecy śmiech]
Same zgrane chwyty.
A gdzie muzyka?
- Wydawało mi się… - Najgorzej, jak się komuś wydaje.
Czy jest coś, co robi na tobie wrażenie? Cokolwiek?
Już pytam z czystej ciekawości.
Cztery sekundy do setki.
- Można się zabić. - Można.
Jak się nie potrafi jeździć.
Chcesz się przejechać?
Tego modelu jeszcze nie prowadziłam.
Tylko…
sprzęgło... nisko bierze.
Kurczę.
Może ci wyjadę?
[ostry dźwięk silnika]
[dynamiczna muzyka]
[warczenie silników motocykli]
[pisk opon]
Chodź.
- Au! - Jezus Maria.
- Przepraszam, nic ci nie jest? - Nie, nie...
Tam, prosto.
[Monika śmieje się]
Żartujesz?
Wszystkie części oryginalne.
Poza ogumieniem i akumulatorem.
Czy on…
jeździ?
- Chcesz się przejechać? - A mogę?
Nie!
Właściciel obawia się uprowadzenia.
[spokojna, romantyczna muzyka]
Nie spodziewałem się, że ty…
Że ja co?
Czegokolwiek teraz nie powiem, to zabrzmi głupio.
To nic nie mów.
I mamy to! Bardzo dobrze! Od razu robimy dubla!
- Dobrze im wychodzi, jakby trenowali. - [Ala] Co ona się tak przyssała?
To ujęcie nie jest za długie?
Jakby było krótkie, to zazdrość by nie wyszła.
Co jest, kochani? Ściemnia się! Robimy!
- Dubelek? - Tak, dubelek.
- Czy coś się zmieniło? - [asystent] Jest chemia.
Na moje oko on ją posuwa.
Aha.
[Ale wzdycha]
W porządku?
Nie przejmuj się. Masz gumę może?
O Jezus Maria.
[oddycha głęboko]
Podobno mdłości mijają w drugim trymestrze.
Jak tak dalej pójdzie, to drugiego trymestru nie doczekam.
O Jezus Maria!
Ja to nawet jestem spokojna.
Jak tak patrzę na Enzo, to widzę, że on tacierzyństwo ma we krwi.
No.
[wzdycha ciężko]
Gratuluję.
No, w ostateczności go sprzedamy. Wiesiek ma dobrego kupca.
I płaci gotówką.
Nie sprzedamy go. Ty się lepiej zajmij robotą, klient czeka.
Co ty taka cięta na niego jesteś?
Pożyczkę dostałam w banku.
- W piątek będą pieniądze. - Super.
To w takim razie auto dostaniesz w posagu.
Z roku na rok rośnie jego wartość. Normalnie jest odwrotnie.
Jakoś nie widzę kandydata na męża.
Może za bardzo wymagająca jesteś?
Żeby nie spał z inną, to duże wymagania?
Mężczyźni często sypiają nie z tymi kobietami, które kochają.
Całe szczęście małżeństwo nie jest obowiązkowe.
A wiesz, dlaczego mężczyźni się żenią?
Bo kawalerowi wszędzie źle...
...a żonatemu tylko w domu.
Mama zawsze śmiała się z twoich dowcipów.
Tobie, widzę, nie do śmiechu.
Z czego tu się śmiać?
Mama tam na górze dopilnuje, żebyś trafiła na swojego.
[szczekanie psów]
Może pogadamy?
Winka się napijemy?
- Spieszę się. A na winko nie chodzę. - Chodzisz i dobrze na tym wychodzisz.
Ja rozumiem. Ze mną się nie opłaca.
Gówno rozumiesz.
I łapy przy sobie, bo wylecisz z warsztatu.
Może opowiem tatusiowi, jak córeczka zarabia?
- Uczciwie. - Nie rozśmieszaj mnie.
Jak mi coś odpalisz, to będę milczał jak grób.
Dziesięć koła?
Słowo mechanika!
A buzi na do widzenia?
W dupę się pocałuj.
- Wyrobiłeś się. - O co ci chodzi?
- O naleśniki. - A, to już dawno temu.
Bardzo dawno. Dziewięć dni temu.
- Szybko to obliczyłaś. - [Ania] To było łatwe.
- Mi to zajmuje chwilę. - Ciebie nie uczyła nasza pani.
- Jutro basen? - Mhm.
Pani Monika mówi, żebyś nie przychodził. Będzie tata Stasia.
Pani Monika się na mnie obraziła?
Pani Monika się nie obraża, tylko rozmawia i tłumaczy.
- A kto się na ciebie obraził? - Aniu!
Dostałaś nowy list.
- Od mamy? - Mhm.
[Grzegorz] Już idzie!
Idzie?
[Grzegorz] A, i sprawdzałem.
Ptaki naprawdę nie mają uczulenia.
- Idzie? - Idzie chwilę, chwilę idzie.
[dźwięk wysyłanej wiadomości] I doszedł.
Jaki piękny kangur!
Tylko jak mama mogła tak szybko dopłynąć do Australii,
skoro dopiero co była na Filipinach?
No właśnie, jak?
Mama pewnie jest w Nowej Gwinei. Tam też są kangury.
Tak, i ty właśnie teraz,
jak kangur, pójdziesz do swojego pokoju odrobić lekcje.
[Ania] Była dziewczyna wujka Enzo też jest z mamą?
- Jezu. - Dlaczego jest na golasa?
Nie wstydzi się?
Komuś naleśniczka?
[dzwoni telefon]
[przyjaciółka] No Enzo dzwoni, no.
No, oddzwoń do niego. Nie wiem, pogadaj.
- Jak nie teraz, to później. - Nie ma o czym.
Może nie wiedział, że ona jest w ciąży.
- To niczego nie zmienia. - Jak nie zmienia?
Wszystko zmienia. Jak nie wiedział, to nie oszukał.
Ale i tak przespałam się z niewłaściwym facetem.
Wielka mi tragedia.
Zdarza się. W najlepszej rodzinie z fortepianem.
[Ilona] No, że…
No, że taka… Że muzyki klasycznej słuchają, że…
- Myślałam, że to ten. - Przed czy po?
Gdybym myślała przed, to by nie było po.
[śmieją się]
[dzieci krzyczą]
[Chłopiec] Siema!
- Cześć! - Cześć! Aua, moja ręka!
- Daj. - Dzięki, poradzę sobie.
No, nie wątpię.
Twoje metody nie podziałały. No wiesz, z tą dziewczyną.
Może nie była taka głupia, jak myślałeś.
Proszę zadbać o to, żeby Ania była w czwartek wyspana.
- Będziemy pisać test. - Oczywiście.
A co z twoim humorem? Coś się stało?
Absolutnie nic. Przepraszam, spieszę się.
To próba generalna. Na spektaklu będzie sukces.
- Ja to przegadam z Alicją, bo to jest… - Ej, może niekoniecznie.
- Alicja ma uporządkowaną osobowość i… - Co?
No, bardzo słabo znosi improwizację. Bądź precyzyjny w myślach…
Posłuchaj. To nie jest dobre, co my tutaj robimy, nie?
Myślę, że straciliśmy dystans.
Tak? Może jakieś badania opinii zrobimy?
Ale gdzie badania opinii? Teraz? Mamy próbę generalną.
- Muszę się jeszcze napić. - Co?
[energiczna, wesołą muzyka]
- Pani mieszka tu? - A co?
W niebezpieczeństwie jest dziecko.
Co? Jakie dziecko?
- Dziecko, uczeń. - Ale które dziecko? Jakie dziecko?
Proszę pani...
Myszowata taka, wiecznie na płaskim chodzi, okularnica.
Mieszka tutaj, to jest jej uczeń. Muszę ją znaleźć.
A, myszowata!
- No tak, mieszka tu taka. - Tak?
Jedna na klatce D, na czwartym.
A druga chyba na klatce C, na drugim.
- Tak? Dobrze, dziękuję. - Tak.
Niech pani zacznie od klatki D.
Od klatki D. Dobrze, dziękuję.
- Proszę. - Klatka D…
Hej.
Klaudii nie ma. Warum?
Spokojnie, coś ją zatrzymało. Pewnie jedzie.
Co Klaudia ma ważniejszego do załatwienia, niż bycie na próbie generalnej?
- Może coś się przytrafiło, wypadek. - Wypadek w pośladek chyba.
Widzę, że prezes odnowił nie tylko pomysły na reklamy.
Ciekawe, jak zlikwidowali zasadniczą różnicę wieku?
- Stawiam na różnicę płci. - A ja finansów.
Jak to się mówi? Sponsoring.
Może to jest jego…
siostrzeniczka.
Słyszałeś o tym, że Klaudia też podobno ma kilku wujków?
Ona też z wujkiem na wakacje podobno wyjeżdża.
- Gdzie się wujka znajduje? - Na pokazach bielizny.
Klaudia nie bierze udziału w publicznych pokazach.
W publicznych nie, ale w prywatnych to bardzo chętnie.
[pukanie do drzwi] Kazik, to ja, tata!
Kazik, otwórz!
- Kazik! - [Kazik] Ja nie wyjdę.
Tata Kazika jestem.
Żona prosiła, żebym przyjechał. On nie chce wyjść.
Ja go palcem nie tknąłem.
Kaziu, chciałeś ze mną porozmawiać.
Tak się ciężko rozmawia. Może ja do ciebie wejdę?
Ale tylko pani, tata niech nie wchodzi.
Dobrze.
- Nie mogę wyjść. - Dlaczego?
Wszyscy się będą śmiać,
a tata powie, że jestem baba.
Co się stało?
Łukasz z piątej oblał mnie sokiem i powiedział wszystkim, że się zesikałem.
I co ja mam teraz zrobić?
Chyba mam pewien plan.
Przebierzemy cię za Ali Babę.
[wesoła muzyka]
Ali Babę? Nie robi mnie pani w konia?
Trochę robię. Chodź.
Brawo, brawo. Fajnie. Jesteście.
- Gdzie jest Klaudyna? - Klaudia przeprasza, zaraz będzie.
To jest nieprawdopodobne. Naprawdę, to jest taki brak…
- To jest nieprofesjonalne. - Nie wątpię, że miała ważny powód.
Ona zawala w tym momencie...
próbę generalną eventu, od którego wszystko zależy.
Twoje życie, kochanie, też.
A ty bredzisz.
- Dobra, możemy? - Możemy.
Andrzejek, odpalaj!
[oklaski]
Całowanie skracamy.
Czy pani Alicja jest zła, że się na filmie całujesz z panią Moniką?
Nie, pani Alicja nie jest zła.
A to, to jest pani Klaudia.
Nie. Na filmie jest pani Monika, przebrana za Klaudię.
I po co? Jest ładniejsza niż Klaudia.
Wszystko ci się poświergoliło.
Wujku, nic mi się nie poświergoliło.
Ten ptak naprawdę ma niebieskie nogi,
a na filmie jest pani Monika przebrana za Klaudię i już.
[Ania] I na zdjęciu też.
Nie...
Okej...
Niech pan jedzie.
- Wszystko będzie dobrze. No.... - [Szymon] No.
- [Jacek] Spoko. - [Ala] O nie!
Nie będzie mnie walił w rogi z takim kimś, jak ty!
[Jacek] Alicja!
- [Ala] Aua! - Hej! Klaudia, puść!
Aua!
- [Szymon] No zabierz ją! - [Jacek] Weź swoją!
- [Szymon] Puść! - [Ala] Połamałaś mi rękę!
Jeszcze raz dotkniesz moich włosów, a złamię ci obie ręce!
Klaudia, co ty robisz?
Spokojnie.
[Szymon] Stres ją dobił.
Przepraszam, czy panowie uregulują?
[barman] Pani spożyła 500 ml ginu.
- [Jacek] Ureguluj. - I co z tego, że spożyłam?
Jestem pełnoletnia, nie jestem w ciąży, to se mogę spożywać!
Alicja, bitte. Was machst du?
Was machst du? Stop!
Halt die Klappe!
Alicja!
Alicja, co się z tobą dzieje?
- Pomóż mi. - Klaudyna, nie ma cię.
- [Enzo] Uspokój się. - Luz. Spokojnie.
- [Ala] Ja chcę do domu! - Ona nie jest w ciąży?
W jakiej ciąży? No co ty? Chodź.
- Nie widziałeś Klaudii? - Chyba wyszła.
- Sama? - A co?
Chciałem się tylko trochę lepiej jej przyjrzeć
Ładna laska jest jak wąż.
Jak chce, to się wyślizgnie.
Aha.
Dzięki.
- Dzień dobry, pani Moniko, co podać? - Lody.
- Trzy kulki? - Trzy porcje.
Tyle to pani nie zje.
- Założymy się? - O co?
- O czwartą. - Stoi.
Hej.
Co ty tu robisz?
Czekam na szczęście. A ty?
Ja też.
O, już idzie.
- No tak. - Dziękuję.
- Cześć! - Hej.
[Enzo] Co za zbieg okoliczności! Witaj!
[Jacek] Cześć. Jestem z Klaudią umówiony.
Dokumenty musi mi podpisać.
A, już nie jestem umówiony. Nie przyjdzie.
[Jacek] Lecę w takim razie.
Ale zaczekaj...
Monika.
Pozwól, że ci przedstawię. To jest Jacek.
- Najlepszy spec od reklamy w mieście. - Dzień dobry.
Monika Grabarczyk.
Pani musi być modelką, co?
Nie, pani jest nauczycielką naszej Ani, mojej i Andrzeja.
Twojej i Andrzeja…
- Brata! - Nie, luz. Spokojnie, mamy XXI wiek.
Nie ma się co tłumaczyć. Klaudii nie ma, to lecę.
- Do zobaczenia. - Do widzenia!
- Mogę? - Pewnie.
[kelner] Czwarta porcja na koszt firmy.
- Wspaniale, dziękuję. - Nie wierzę.
Nie… Jak nie możesz, to ja chętnie zjem.
Okej. Marynarka!
Dobrze, że nie jesteś modelką. Nie mogłabyś tyle zjeść.
A co, uważasz, że nauczycielki są grube?
Tak. Tak, zwłaszcza ty.
Wpadłaś w oko Jackowi. On się na tym zna.
Nie myślałaś nigdy, żeby, wiesz…
Spróbować kiedyś swoich sił w tej branży?
Żeby za parę lat dowiedzieć się, że jestem za stara i do niczego?
Każda dziewczyna chce zostać modelką.
Nie każda.
A kim ty chciałaś zostać?
- Nauczycielką. - Nie.
No, naprawdę. Uczyłam młodsze dzieci z podwórka czytać.
Łał.
A ty, kim chciałeś zostać?
No wiesz, ja całe zeszyty wyklejałem zdjęciami samochodów.
- Marzyłem, żeby nimi jeździć. - Widzisz?
Spełniliśmy swoje marzenia.
A ja mam jeszcze jedno.
Jakie?
Spacer w deszczu.
[wesoła muzyka]
- Może jednak cię odwiozę? - Nie, mam przystanek pod domem.
Nie wiedziałem, że sytuacja jest taka poważna,
i że może się skończyć zamknięciem twojej szkoły.
To ostateczność. W najgorszym wypadku, jeśli testy pójdą źle, to…
Po prostu mnie wywalą.
A.
Ale Ania to chyba dobrze napisze, nie?
Nie wiem.
Żartuję! Anka jest świetna.
Tylko musimy pamiętać o tym, że teraz ma trudny okres...
i nie wiemy, czy się nie zatnie.
To co będzie jutro?
Dobrze będzie.
Jesteś niesamowita.
Ty się niczego nie boisz?
Ja się nie dziwię, że te dzieciaki tak za tobą szaleją.
Coś w tym jest.
Zawsze przyciągałam infantylnych typów.
No tak, jestem infantylny.
Co?
Infantylny jestem. Infantylny...
- Ale ty za mną nie szalejesz. - Kto tak powiedział?
[radosna muzyka]
Łoł! Będzie dobrze, Kaziu.
Aniu.
Chodź do mnie.
Będzie dobrze.
Wszyscy trzymają za ciebie kciuki.
Tata, wujek, mama też.
Uciekaj.
[dyrektor] Koleżanko, nadszedł dzień prawdy.
Wyniki tego testu to...
pani być albo nie być w mojej szkole.
Przepraszam.
Nie widziałeś gdzieś… Jest tu.
[Grzegorz] O, kto to?
Ty jesteś zorientowany... To wychowawczyni Ani.
Ania mówiła, że jej nauczycielka jest ładna jak mama
i faktycznie miała rację.
I dobrze uczy. Ania napisała test przed czasem i powiedziała, że łatwizna.
A co myślisz…
o tej?
Wygląda na taką, co każdemu złamie życie. Jak Kaśka.
Mówi całą sobą, „Patrzcie, jestem piękna!”.
Nie porównuj wszystkich do Kaśki!
To modelka. Ma być piękna, to jej fach.
A prywatnie też jest taka nadęta?
- Nie mogę jej rozgryźć. - Ty?
Taki znawca kobiet?
- Może ona po prostu kogoś ma? - Nie.
- Nie? - Nie.
To się nazywa zazdrość.
[Enzo] W życiu nie byłem zazdrosny!
To dobre dla monogamistów.
No, ale zobacz. No popatrz na nią.
[Enzo] I coraz bardziej podoba mi się ta pani.
A nie możesz jednej z nich wybrać? One są podobne, patrz.
Podobne proporcje, prawie idealna symetria twarzy...
- Podobny rozstaw oczu i wielkość… - Mówisz jak architekt.
A ty jak typowy facet, a nie inżynier.
[Enzo] Dziwnie się czuję w gabinecie.
Wyglądasz, mówisz i zachowujesz się jak ojciec.
Dziękuję.
Która lepsza?
- [Grzegorz] Bordowa. - Czarna.
Myślałam, że wybierzecie odwrotnie.
Zobacz.
Pasują i do czarnej, i do bordowej.
Są przepiękne. Dziękuję.
[Enzo] A co ty taki niewyraźny?
Kaśka napisała.
Że to była pomyłka. Że wraca.
Że tęskni za Anią. I za mną.
- To chyba dobra wiadomość? - Chyba dla ciebie.
Nie jestem z tej gliny, co wy. Co to było, przerwa w życiorysie?
Może nie powinna zostawiać córki,
ale Ania była pod opieką ojca i wujka!
Jak ja sobie pomyślę, że ona z kimś innym…
Ale nie zdradziła cię z innym!
Była zmęczona orką w domu i potrzebowała wytchnienia,
żeby nie zwariować. Nie maż się.
- Wstawaj. - A coś ty taki rozumiejący?
Przerobiłem te wszystkie prania, wycieczki, baseny...
Trzeba być herosem, żeby to unieść.
- Ale wyjechać? - Zawsze miała fantazję.
Zamknąłeś w domu kolorowego ptaka. Ciesz się, że wraca!
Tak nagle?
[dynamiczna muzyka]
[bezgłośnie rozmowy]
[aplauz]
[konferansjer] Dzień dobry, witam państwa na wieczorze
miłośników specjalnych samochodów i wyjątkowych pań.
[oklaski]
[konferansjer] A oto przed państwem bohaterowie naszej romantycznej historii.
Gdzie mnie przyprowadziłeś?
Zaraz szef zobaczy.
Jak mam rację, nakryje się szef własnymi nogami.
[oklaski]
[konferansjer] Zjawiskowa Klaudia...
i jedyny w swoim rodzaju Enzo.
Ja nie mam czasu. Mam do załatwienia jeszcze różne sprawy w urzędzie.
Szef dlatego tak gada, bo takiego auta nigdy nie widział.
Zapraszam do obejrzenia prawdziwej historii,
która by się nie wydarzyła,
gdyby nie to wspaniałe cudo.
[aplauz]
[spokojna muzyka]
Drodzy państwo!
[Enzo] Drodzy państwo! Nie uwierzycie, co było dalej!
[Enzo] Ale to już inna historia.
[Szymon] Co się dzieje? Ania!
Pomóż mi.
[Enzo] Ratownik! Ratownik, szybko!
Adrenalina. Daj mi adrenalinę!
[świszczący oddech]
Szybciej.
[krztusi się]
- Moja córeczka! - No.
I okazało się, jak ukochana Monisia, nauczycielka, kasę trzepie.
Kręcąc dupą przed facetami.
Ty puknij się w łeb.
Nie rozumiesz, że ona to wszystko dla mnie zrobiła, żeby mi pomóc?
Wiesiek, ty wiesz co?
Ty... straszna menda jesteś.
A to za kłamstwa o mojej córce.
[spokojna muzyka]
Przywódca się znalazł, co?
Udzielił wywiadu w telewizji, zaistniał medialnie.
No i teraz te wszystkie mendy będą się na Monice wyżywać.
Mówiłam, że ona źle skończy? Mówiłam ci.
Przecież nie chodzi o rozbierane reklamy.
To bardzo dobry pretekst, żeby się pozbyć niepokornej duszy.
Drogie koleżanki i drodzy koledzy,
rada szkoły podjęła uchwałę o rozwiązaniu z panią Moniką Grabarczyk
współpracy od nowego roku szkolnego.
Chwileczkę.
I co?
Pan to uważa za słuszne?
No nie pal, no!
[Gustaw warczy]
[szczekanie Gustawa]
[okrzyki Alicji]
Potwornie zły jestem.
Chciałam dobrze. Głupio wyszło, ale spłacone.
Nie na ciebie! Na siebie zły jestem, że na to pozwoliłem.
Że zrzuciłem na ciebie swoje kłopoty.
Rodzina musi sobie poma...
- Aua - Przepraszam.
Nieprawda. Właśnie nieprawda.
Ojciec powinien chronić swoje dziecko, a nie jeszcze je narażać.
Powinienem był wcześniej się domyślić.
Nie miałeś żadnych szans.
- Dlaczego? - Bo jesteś naiwny jak dziecko.
I masz dobre serce, te bydlaki to wykorzystują.
Zaszczują cię. Byle kto będzie sobie tobą gębę wycierał.
- Nie żałuję, świetnie się bawiłam. - Nie próbuj mnie pocieszać.
- Wiesz, jakie miałam branie? - Tak?
Ty raczej ostrożna do mężczyzn jesteś.
Ja tak. Ale Klaudia nie.
Klaudia? A, Klaudia!
- Nie rycz. - Nie ryczę.
Jak nie?
Miałam od września zacząć innowacyjną matematykę,
A tu taki wstyd.
Jaki wstyd? Jak się odstawisz, to ho, ho!
Świetnie.
Ale dlaczego dzieci muszą cierpieć?
- [szeptem] No co ja takiego powiedziałam. - Palnęłaś.
- No co? - Daj jej spokój.
Uspokój się. Jeszcze nic nie jest przesądzone.
A u dyrektora siedzi delegacja twoich rodziców.
Widzicie, co się dzieje?
[Enzo z oddali] Dawaj. I do góry!
Ojej!
Widziałaś?
[skandują za oknem] Pani Monika!
No popatrz!
Pani Monika! Pani Monika!
[ruda nauczycielka] Chodźmy do nich!
Pani Monika! Pani Monika!
[ruda nauczycielka] Nie no, ja muszę zapalić!
- Z tych nerw… - Nie pal z nerw!
- Cholera, nie ma. - I bardzo dobrze.
Cukierka zjedz na nerwy!
[kobieta] Niech pan posłucha...
[mężczyzna] Najlepsi specjaliści nie dali rady.
Chcecie państwo złożyć skargi na panią Grabarczyk?
Nie, panie dyrektorze.
- Ja jestem tatą Kazika. - Pamiętam.
Właśnie dzięki pani Monice mój syn przestał się jąkać.
Pani Monika uratowała życie mojej córce.
- Nie chcemy innej nauczycielki. - Dokładnie.
Przepraszam. Proszę!
- Proszę, wyniki. - Dziękuję.
[groźna muzyka]
Test wszystko pokaże.
Jestem wściekła, że naraziłam dzieciaki.
Moniko…
Klaudio? Jak do ciebie mówić, bo trochę się pogubiłem?
A jak wolisz?
Zdublowana uroda. Zdublowana inteligencja.
Powiesz mi, że to moja wina?
Nie powiem.
Monika cię podpuściła, a Klaudia sprowokowała.
A teraz obie dostaną za swoje.
Muszę ci podziękować.
Za co?
Lekarz mówi, że uratowałaś Ani życie.
I spieprzyłam swoje.
Brat chce cię zaprosić na kolację. Przyjdziesz?
Idealnie. Będzie stypa po mojej pracy.
Której?
Koleżanko, są wyniki testów. Zapraszam.
Wyniki szkoły uplasowały się na poziomie średniej krajowej.
Tylko jedna grupa odstaje od pozostałych.
Nie jest tajemnicą, że chodzi o klasę 3a, prowadzoną przez panią Monikę.
Moje przypuszczenia się potwierdziły.
[muzyka trzymająca w napięciu]
Zawsze uważałem panią Monikę za fachowca
i będę wnioskował o nagrodę za najlepszy wynik w województwie.
Brawo!
Dziewięć punktów powyżej średniej,
przy bardzo wyrównanym poziomie.
Gratuluję, pani Moniko. Państwu również. - Dziękuję.
[radosna muzyka]
To dla pani, od całej klasy.
Dziękuję! A dlaczego te róże są złote?
Bo nie było brylantowych.
Pani Monika się zakochała!
♪ Zakochana para ♪
♪ Enzo i Monika! ♪
Pokażę pani zdjęcia od mamy.
Dobrze wymyśliliśmy ze zdjęciami. Mała lewituje ze szczęścia.
Nie zaczynaj.
Można się pomylić. Nie wysłałeś nikomu zdjęcia byłej?
Chyba nigdy.
Decyzja o wyprowadzce ostateczna?
Będzie mi brakowało Ani.
- Zamawiałeś coś? - Nie.
Aniu! Sprawdzisz, kto przyszedł?
[trzaśnięcie drzwi]
- [Ania] Mama! Mama przyszła! - Kaśka?
[Ania] Mama, mama!
Fajnie, że się ułożyło.
Chociaż powiem ci, że…
Mi się ta sytuacja podobała.
- Przecież ty nie lubisz dzieci! - Co?
Nie no, to Enzo nie lubił. Stefan kocha.
- To dokąd teraz? - Nie wiem.
- Ty prowadzisz.. - Nie!
Serio? - Tylko grzecznie.
[radosna muzyka]