Downloaded from YTS.MX
NETFLIX — SERIAL ORYGINALNY
Official YIFY movies site: YTS.MX
Dzieciaki Straszaki!
Potworne bajki.
POTWORNE BAJKI
Ale się cieszę!
Ja też. Czas na bajki!
Dziś my rządzimy.
- Jesteście gotowi? - Ja tak!
Opowiem wszystkim moją najulubieńszą bajkę.
Ale będzie zabawa!
- Wiecie, jaką bajkę opowiecie? - Tak, jedną z naszych ulubionych.
Nie mogę się doczekać.
Gotowi?
- Pewnie! - Tak!
Przyszli!
Zoe, czekamy na bajki.
Wiem. Ale trzeba jeszcze coś zrobić.
Idzie noc...
Straszaków moc!
Olive!
Rocky!
Sami!
Zane!
Dzieciaki Straszaki!
Wszyscy gotowi na czytanki?
Gotowe.
Gotowy.
Gotowa.
Musi gdzieś tu być.
Proszę, kuzynie Lobo.
Dzięki, Vida.
Mega Frankie!
- Mam. - Dobrze, dzieciaczki.
Kto chce zacząć?
Moja jest świetna. Mogę ja?
No to pierwszy przeczyta Spike.
„Dawno, dawno temu braciszek Jaś i siostrzyczka Małgosia
zgubili się w lesie”.
Jasiu, jak znajdziemy drogę do domu?
Mogliśmy rzucać okruszki chleba. Szkoda, że go zjedliśmy.
Byłam głodna.
A teraz jeszcze bardziej.
„W środku lasu stał ogromny dom z piernika.
Dach oblany był lukrem,
a ściany ozdobione przeróżnymi słodyczami.
W domku z piernika mieszkała stara wiedźma”.
Może i stara ze mnie wiedźma, ale wciąż słodka i urocza.
Ładnie, ale przydałoby się więcej lukru.
„Wtedy przechodzili tamtędy Jaś i Małgosia”.
Obyśmy znaleźli coś do jedzenia.
Zjadłbym beczkę łakoci.
A ja dom pełen łakoci.
A ja cały dom zrobiony z łakoci!
Patrz, Jasiu.
Dom z łakoci!
Co za przypadek!
Moglibyśmy jeść, nie mówiąc „mniam, mniam”.
Tak, ale nie byłoby tak wesoło.
„Właśnie wtedy stara wiedźma”...
Która jest też słodka i urocza.
...„usłyszała głośne »mniam, mniam« dzieciaków”.
Witajcie, dzieci. Wyglądacie na głodne.
Wejdźcie do środka.
Dobra wiedźma chętnie pomaga.
Rozgośćcie się, a ja coś dla was przygotuję.
Wiesz, co zrobię z tą dwójką wygłodniałych dzieci?
Upiekę ich!
Usiądźcie, drogie dzieciaczki
Czujcie się jak we własnym domku
Zaraz pełne będą wasze brzuszki
Już za chwilę, już za momencik
Przyda mi się troszkę soli i cukru
I dwójka głodnych dzieci
Rozpalę ogień w wielkim piecu
Nie zgadniecie, co was czeka
Upiekę ich...
Zdziwienie ich ogarnie
Upiekę ich...
Gdy odwiedzą moją spiżarnię
Upiekę ich...
Ulubiony placek z jagodami!
Nie! Wracajcie!
Na sowę.
Nie mam kogo poczęstować plackiem.
Morał bajki jest taki,
że można zjeść czyjś dom, ale trzeba zapytać o pozwolenie.
Nie jestem pewien, czy o to chodziło w tej bajce.
Popatrzcie, to mały pajączek.
Taki jak w piosence.
Wdrapał się po rynnie Pajączek taki nieduży
Przyszedł ulewny deszcz I kolega wpadł do kałuży
Gdy wyszło znów słoneczko Zniknęła woda cała
I znowu po rynnie Biega nóżka mała
Lubię, jak historia kończy się smaczkiem.
Tak jak moja ulubiona bajka.
„Dawno, dawno temu
Czerwony Wilczurek śmigał po lesie”.
Cześć, zmierzam do domu mojej babci.
Muszę się bardzo spieszyć.
Cześć, babciu.
„Okazało się, że w łóżku babci leży wilk.
Jego kochana abuelita”.
Mój najdroższy nieto.
Masz dla mnie przysmaczek?
Podejdź, bo słabo widzę.
Babciu, ale masz wielkie oczy.
Żebym mogła cię lepiej widzieć.
Babciu, ale masz wielkie uszy.
Żebym mogła cię lepiej słyszeć.
Babciu, ale masz wielkie zęby.
Żebym mogła z tobą wcinać smakołyki!
Muszę jeszcze skoczyć po składniki do enchiladas.
Na kolację szykuję coś pysznego.
Enchiladas?
Skąd wiedziałeś? Wrócę, nim zdążysz zamerdać ogonkiem.
Abuelita, jesteś w domu?
Kto tam?
To ja, przyszłam cię odwiedzić.
Podejdź bliżej, moje dziecko. Niech ci się przyjrzę.
Babciu, ale masz wielkie uszy.
Żebym cię mogła lepiej słyszeć.
Babciu, ale masz wielkie oczy.
Żebym cię mogła lepiej widzieć.
Babciu, ale masz wielkie łapy.
Żeby... bawić się w berka!
Jesteś wilkiem!
Ale nie tym, którego chciałam odwiedzić.
Berek, gonisz!
Nie, ty gonisz.
Mam cię, berek!
- Już nie. - Nie!
Mam cię!
Mamá, jesteś tam?
Cześć, mamá! Przyniosłem ci...
Hola, mijo.
Mamá, ale masz wielkie, włochate paluchy.
Nieto, wróciłam!
Zrobiłeś sobie sjestę?
Nieto, ale masz wielki nos.
Niespodzianka!
Sto lat, sto lat
Niech żyje, żyje nam
Sto lat niech żyje nam abuelita
Niech żyje nam!
Morał bajki jest taki, że babcie są superowe.
Niespodziankowe przyjęcia też.
Mam cię, Henri!
Zna ktoś rymowankę o kotku?
Ja znam!
Gdzie ona jest?
Właśnie tu.
„Fiku-miku, tra-la-la Na skrzypkach kotek gra
Gargulec przez Księżyc przeskoczył
Dziewczynka zaśmiała się radośnie
Talerz z łyżką przez łąkę się przetoczył”
Przekąska!
Ostrożnie, ciastka są gorące.
Czasem trzeba poczekać, aż jedzenie ostygnie.
Jak w bajce o misiach.
Jakich misiach?
„Dawno, dawno temu były sobie trzy misie.
Mama Miś, Tata Miś i Mały Miś.
Pewnego dnia zasiedli do śniadania.
Ich owsianka była zbyt gorąca.
Musieli poczekać, aż wystygnie, więc poszli na spacer.
I wtedy przyszedł Złotowłosy”.
Jest tu kto?
Myślałem, że to była dziewczynka.
Nieważne. Wystarczy, żeby ktoś miał złote włosy.
Od nich wzięło się imię.
„Złotowłosy długo spacerował
i chciał dać odpocząć swoim stópkom.
Pierwsze krzesło było zbyt wysokie.
Drugie było za małe.
Ale trzecie było w sam raz”.
Mega w sam raz!
„Zrobiło mu się przykro,
bo coś takiego ciągle mu się przydarzało”.
Ciągle.
„Nagle poczuł zapach pysznej owsianki.
Pierwsza miska była zbyt gorąca.
Druga była zbyt zimna.
Ale trzecia była w sam raz.
I wtedy zrobił się ambaras.
Ciągle mu się to przydarzało”.
Ciągle.
„Sen zmorzył Złotowłosego.
Na szczęście stały tam trzy łóżka.
Pierwsze było zbyt twarde.
Drugie było zbyt miękkie.
Ale trzecie było w sam raz”.
Przez te piórka chce mi się...
Na zdrowie.
Połamię każde krzesło Niestety bardzo często
Coś takiego wciąż mi się przydarza
Owsianka aż pod sufit leci Śmieją się z tego inne dzieci
Coś takiego wciąż mi się przydarza
Staram się, jak tylko mogę
Ale chyba nic na to nie pomogę
Sukces!
Wiecznie jakieś wypadki To moje są przypadki
Coś takiego wciąż mi się przydarza
Złotowłosy! Wszędzie cię szukaliśmy.
Pomyliłeś domy.
Nasz jest tamten.
W tym mieszkają trzy misie.
O nie! Co będzie, kiedy tu wrócą?
Najpierw ich przeprosimy, potem pomożemy posprzątać.
Ojejku!
Pani Miś, bardzo przepraszam.
I my też. Proszę przyjąć ten przeprosinowy miód.
Proszę się nie martwić, wszystko naprawimy.
To nic wielkiego.
Coś takiego ciągle nam się przydarza.
Naprawdę?
Ciągle.
Morał tej historii jest taki...
Misie lubią miód?
Świetna bajka.
Ciastka ostygły i możemy je zjeść.
Gwiazdko, gwiazdko, pokaż się
Chcemy już zobaczyć cię
Gdzieś na niebie, tam wysoko
Mały diamencik puszcza nam oko
Słonko ułożyło się już do snu
Po długim i pracowitym dniu
Pokaż buzię swoją wspaniałą
I migotaj nam noc całą
Zobaczył jasny twój promyczek
I wie już gdzie iść wędrowniczek
Na pewno zgubiłby drogę w lesie
Gdybyś nie świeciła przecież
Wędrowniczek bardzo ci dziękuje
Za ten blask, co drogę wskazuje
Gwiazdko, gwiazdko, pokaż się
Chcemy już zobaczyć cię
Piękna piosenka, Olive.
Poprawię ci kokardkę.
Dziękuję. Też ci pomogę.
Zoe, masz cudowne włosy.
Dziękuję.
Znam bajkę o dziewczynce z pięknymi włosami.
Miała na imię Roszpunka.
Mieszkała na szczycie okropnie wysokiej wieży
i była bardzo samotna.
Chciałabym się z kimś pobawić.
Niedaleko spacerowała sobie księżniczka wędrowniczka.
Miała świetny gust i koronę na głowie.
Uwielbiała przygody.
Przemierzyła cały świat, odnajdywała ukryte skarby i...
Cleo, to miała być bajka o Roszpunce.
O kim? Rzeczywiście.
Wystarczyłaby mi jedna przyjaciółka.
Czytałybyśmy, plotły sobie warkoczyki,
może trochę pomalowały.
Cześć!
Urządzałybyśmy herbatki dla pluszaków.
Cześć!
Pobawimy się? Mogę wejść na górę.
Mogłabyś?
Ostrożnie!
Nic się nie stało.
Nadchodzę!
O nie, znowu!
Lecę!
Może upięłabyś czymś włosy?
Musimy znaleźć coś, po czym wspięłabyś się na górę.
Tylko co?
Co?
Może mój warkocz?
Wspiąć się po nim?
I nie wpadłam na to od razu?
Roszpunko, rzuć swoim kolorowym warkoczem.
Nie ma cię w tej bajce.
Udało ci się! Hurra!
Kochanie, co cię tak ucieszyło?
Nie wiedziałam, że masz gościa.
Jesteś głodna? Masz ochotę na gofra?
Chwilka. Macie tu windę?
Windę?
Morał bajki jest taki...
że mieli windę.
Śmieszna historia. Chcecie jeszcze jedną?
Ale nie zaczyna się śmiesznie, bo...
mała pasterka zgubiła owieczki.
„Mała pasterka zgubiła owieczki i wszędzie ich szukała.
Może znajdą drogę do domu? Tak sobie pomyślała
Przepatrzyła całe wzgórze Ani śladu małych nóżek
Łzy napłynęły do oczek Chwilę tu sobie odpocznę”
Jedna, dwie, trzy...
„Oczy zaraz zamknęła Gdy owieczki policzyła
Śniła, że z nimi do domu wróciła
Mała pasterka zgubiła owieczki i wszędzie ich szukała.
Może znajdą drogę do domu? Tak sobie pomyślała”
To było super, Sami!
Kto następny?
Ja! Chcecie usłyszeć legendę z Transylwanii?
- Tak! - Prosimy!
„Dawno temu, za górami, za lasami,
młody i przystojny hrabia był smutny,
bo nie mógł zatańczyć na królewskim balu.
Nikt nie zobaczy jego czaderskich ruchów.
Nigdy wcześniej nie czuł się tak samotny.
To syrena! Jaka piękna!
I też miała czaderskie ruchy.
Co tam?
Moje butki może małe są Ale gra w nich potworny soul
Całym ciałem czuję czaczę Pierwszorzędnie skaczę
Dołącz do mnie śmiało Ale uwaga, będzie się działo
Trochę na dole się pokręcimy I wysoko hen wzlecimy!
Zaczniemy w przestworzach tańce
Księżycowe połamańce
Chętnie ci pokażę Podniebne wojaże
Patrz, jak sunę po Księżycu
Rytm ząbastyczny
Układ fantastyczny
Podeszwy będą gorące Moje czaderskie ruchy falujące
Czaderskie ruchy
Chętnie ci pokażemy
Jak na niebie szarżujemy
Nigdy nie widzieliście takiej gwiazdy
Tylko wampiry są takie czarujące
Nie przerwiemy tej jazdy
Nasze czaderskie ruchy falujące!
Czaderskie ruchy
- Że co? - Czaderskie ruchy
Takie mam czaderskie ruchy
„Serce hrabiego radowało się w pełni księżyca”.
- Koniec. - Wspaniała bajka!
Niezła.
Drac, to opowiadanie bardzo cieszy serduszko.
Nie znałam jej wcześniej.
Wspaniale jest usłyszeć nową historię.
Tak magicznie.
Fajnie jest bajki opowiadać Co kiedyś zdarzyło się
Niesamowite przygody I rymowanki cieszą mnie
Nowi koledzy chętnie do szkoły przybywają
Tu wszyscy razem wesołe piosenki śpiewają
Opowiedz koledze ciekawą bajeczkę
Podziel się opowieścią przez chwileczkę
I chociaż słońce powoli wita nas
Spędziliśmy razem potwornie radosny czas
Wstał świt... Dzieciaki Straszaki!
I wszyscy żyli długo i szczęśliwie.
Dzieciaki Straszaki
W dzień nie poznasz nas
Dzieciaki Straszaki Noc to potworów czas
W Mrocznym Lesie nasze przedszkole Wszyscy sobie pomagamy
Magia budzi się z księżycem Radośnie się turlamy
- Idzie noc... - Straszaków moc!
- Drac szybko lata - Cleo – moc wiatru
- Spike – smocza chmura - Zoe – wzrok zombie
- Lobo – szybkość - Katya – zaklęcia
- Frankie miażdży! - Dzieciaki Straszaki
Do potwornego zobaczenia!
Napisy: Natalia Łobodzińska