Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
NETFLIX PRZEDSTAWIA
KORONNE KNIEJE, MICHIGAN 22 LATA TEMU
Muza zgrywa się w harmonii
Nie dość tej monotonii mam
Często to ten rytm mnie nosi
W podskokach już przez miasto gnam
Stop, szok, on jak wyśniony
Na sercu zrobiło się cieplej
Czułam, że teraz coś się zacznie
Pora na miłość przyszła wcześniej
Czas stał, urok miał
Wyrwany spośród posad świata
Jedno wyznanie
Nierozerwalna więź
Och, to życia tom Pisze prosta interakcja
Wiedzie daleko stąd Szkicować trzeba nową mapę
I obraz raz po razie wnet zmienia się Szybciej niż ktokolwiek marzył
To już na zawsze nasz wspólny marsz
Życia pełna garść
Nieustanny marsz
Życia pełna garść
Och, tu jest nasz dom Gdziekolwiek życie nas zawiedzie
Dziś już jest jak dąb Ambitnie rośnie nam przykładnie
To już na zawsze nasz wspólny marsz
Życia pełna garść
Harmidom
Życia pełna garść
W Harmidomu, w Harmidomu
Harmidom!
Film!
Okej, Holly, nie budziłem cię rano, by się z tobą bawić.
Czas na lekcję przetrwania w dużej rodzinie.
Kupka.
Lekcja numer 374. Sobota z burrito na śniadanie.
Burittoto!
Masz już ząbek, więc słynne burrito taty chcesz mieć tylko dla siebie.
- Holly! - Tak jak twoje siostry.
Siostry.
To oznacza, że walczysz z nimi przy stole.
Spokojnie!
Bo twój starszy brat ma strategię. Mam patent.
Musimy dorwać burrito, zanim nasze siostry się obudzą.
Już czuję ten zapach. Dobra, Holly, do dzieła.
Kupka.
Musisz tylko patrzeć i się uczyć.
Bo nikt nie przechytrzy Harmidomskiego
Hirka.
Nieźle, Hirku.
Ale nie ty jeden pamiętasz o burrito.
Tak! Burrito!
Hirku!
Najważniejsze, by mieć plan awaryjny.
Awaryjny plan.
Gorące burrito! Burrito! Tańcz, rusz się pyszno!
Doberek, Harmidomski, Holly.
Barritoto.
Tak, skarbie, „barritoto”.
- Gdzie wasze siostry? Już schodziły. - Tak?
Burrito!
Przepraszam, Holly. Nici z nauki.
Awaryjny plan.
Uczeń przerósł mistrza.
Hola, musimy zdążyć na twój występ.
- A targi nauki? - Mam kopanie mogił na czas.
Jestem mechanikiem na torze.
Mecz.
- Zawody dowcipów! - Moja solówka.
Każda ma dziś zajęcia?
Ja nie mam. Tylko pokaz mody.
To zajęcie, kochanie!
Nie jesteśmy gotowi! To diabelny klops!
Co robić? Nie panikujcie!
Spoko. Zajmę się tym.
Kolejna lekcja.
Lepiej pomóc rodzinie, niż przechytrzyć. Harmidomscy. Ruchy!
- Kije. - Dzięki.
- Metr. - Dzięki.
Gitara.
- Piłka. - Tak!
Gumowy kurczak.
Czarna woalka.
Płonąca batuta.
Hen, zestaw kluczy.
- Hala, dichromian… - Amonu! Dzięki, bracie.
- Mamy wszystko? - Możemy ruszać.
Mamo, tato, zapomnieliście o czymś!
Przepraszam, skarbie.
Gdzie najpierw?
- Tor wyścigowy. - Boisko.
Tato, Hania pierwsza. W prawo.
- Dawaj! - Za jednym.
Potrzyma ktoś na chwilę?
Robi się.
Teraz Honia. W lewo. Znam skrót.
Niesamowite!
Muszę lecieć!
- Kto następny? - Harma.
Dawaj, Harma!
Tak, Harma!
Dzięki, brachu.
Dawaj!
Dlaczego kura przeszła plac zabaw? By przejść na drugą stronę.
Hej, Hirku.
Trzymam.
Strzela,
trafia!
Hirek, łap.
Mam. O kurka.
MŁODZI MOGILNICY
Hirku.
Ty następna, Hola.
- Ręce precz. - Musimy zdążyć na wyścig Hen.
Hirek potrzyma.
Hala, teraz ty.
Hala!
PIERWSZE MIEJSCE
Harmidomscy! Harmi-dumni!
Udało się. Dziękuję, Hirek.
Dzięki tobie ta rodzina działa sprawnie.
Harmidomscy! Harmi-dumni!
Tak, aż zęby bolą.
Zdjęcie do naszej Ścianki Sławy!
Tak! Trzymajcie swoje puchary!
- Uchwyć dobry profil. - Innych nie mam.
- Tak. - Mogę nie wyjść.
- Mój śmieszny profil. - Uważaj!
Ustawcie się.
Siostry!
Zaczekajcie na mnie.
- To Harmidomskie! - Nikt tak nie podrzuca batuty.
Mumifikowała mojego wuja!
Co za utalentowana rodzina.
Dość. Skuterzyca, odjazd.
Ej, ty! Za jazdę tym się płaci.
Czekajcie! Też chcę być na zdjęciu.
Musicie być dumni z córek.
- Diabelnie. - Są wyjątkowe.
Zdjęcie tylko z trofeum.
Frajer!
- Będę w gazecie! - Chce z nami zrobić wywiad!
- Będą lajki. - I mną.
- Super, nie? - Tak!
Postawmy puchary na wystawie.
Też chciałbym być taki wyjątkowy.
Niby nic nie znaczy
Kto z kim na ściance lśni
Lecz to tysiąca lajków moc
Uczyni mnie tylko kimś
I na pewno bym miał łatwiej
Gdybym był jedyny
Ale co noc tu inna gwiazda lśni
Więc na to jest limit
Tak bardzo chciałbym lśnić
Same zbierać ekstra ordery
Mogę tylko śnić
Na tym nie zrobię kariery
Czy nadejdzie kiedyś czas Cały poświęcony tylko mi?
Czy przyjdą kiedyś takie dni Pełniejsze moich wielkich chwil
I sukcesów pas
Gdy sięgnę gwiazd?
Czy już zawsze muszę mieć
Stare, zgrane szlagiery?
HARMIDOMSKIE
Stare, zgrane szlagiery?
Czy już zawsze muszę mieć
Stare, zgrane, nudne
Nijakie, zwykłe szlagiery?
Zwykłe? Co ty gadasz?
Tak mówisz, bo się kumplujemy.
Wymień moją jedną wyjątkową cechę.
Może trzy? Przeczytałeś dwa razy komiksy Łebskiego Asa.
Jesteś piątym młodszym magiem Koronnych Kniei.
A twój referat z histy?
Jakbym był na podpisaniu Deklaracji Niepodległości!
I umiesz śpiewać! To cztery!
Każdy to potrafi.
Przyznaj, Czarek. Zawsze będę w cieniu sióstr.
Wiem, co cię pocieszy.
Moje kremowe ptysie!
Albo tak zwane „ptysie marzeń”.
Co takiego?
Za dużo cynamonu? Za mało?
W sumie to nie ma tam cynamonu, ale…
Nie, Czarek, są super.
Po prostu ty, moje siostry, wszyscy są w czymś dobrzy, a ja nie.
Super, Czarek. Tylko to pogorszyłeś.
Nie jestem taki dobry w pieczeniu.
Więc jak wyjaśnisz to?
1. MIEJSCE W PIECZENIU
Mam farta.
- Pieczenie mam we krwi. - Jak to?
Pamiętasz, jak byłem z babcią we Francji?
Tam poznałem drugą babcię, ma w Paryżu piekarnię.
Jej praprababcia miała sklep z naleśnikami.
A moja prapraprapraprababcia piekła dla rodziny królewskiej.
Babcia dała mi książki kucharskie
i zrobiłem ptysie.
Mówiła, że mam to w genach,
jak babcia, prababcia i prapraprapraprababcia.
Zamąciłem? Za dużo babć.
Nie! Podsunąłeś mi pomysł! Jesteś najlepszy!
Dzieci, już późno. Czas szykować się do snu.
Ostatnie wynosi śmieci
do końca miesiąca.
Dobry moment na ewakuację obiektu.
- Zamawiam lustro! - Nie ma mowy!
Mnie nie spławisz.
Szybko, wiejemy.
Dosłownie próbuję myć zęby.
Jak my wszyscy.
- Zgubiłam się w liczbie szczotkowań. - A ja w wyrywaniu włosów!
Mamo! Tato!
Hirek wyrzuca śmieci!
A co mi tam. Skąd pochodzimy?
- Bez pastowania. - Rodzina Czarka jest z Francji.
Moja rodzina jest stąd.
Sam nie wiem, skąd jest moja. A co?
Bo zrobilibyśmy sobie wakacje i poznali krewnych.
- Wakacje. - I elegancki hotel.
Musimy tylko wiedzieć, skąd jest tato.
- Powolutku. - Nie zaszkodzi się dowiedzieć.
Muszę mieć tylko próbkę DNA.
Żadnych igieł!
Phi! Tatulku. Igły są dla amatorów.
Mogłem wybrać igły!
Cieszę się, że znam swoje pochodzenie.
Proszę, nie!
Nie mógł napluć do kubka?
Ma to swoją naukową nazwę. „Nuda”.
- Tato? - Dość!
- No już. - To koniec?
Tak.
Test wykazał, że pochodzimy z krainy
nazwanej przez Rzymian
Kaledonią.
Wystarczy nazwa ulicy, Hala.
Ulica to: Szkocja.
- Szkocja? - Mamy tam rodzinę?
- Grubo. - Egzotycznie.
I międzynarodowo.
I drogo! Wycieczka do Szkocji dla 13 osób?
Zawsze jakoś dajemy radę z wakacjami.
- A dzieci dobrze się bawią. - Proszę!
Udowodnij, że nas kochasz.
Szkocjo, nadchodzimy.
Tak!
Sprawdźmy wakacyjny słoik z oszczędnościami.
Gdzie się podziały monety?
Co? Ten zwycięski uśmiech sam się nie wybiela.
Bez siana można pomarzyć.
Mamo, tato, damy radę! Zaufajcie mi.
Wystarczy nam
odrobina brawury.
Wszyscy już gotowi Bez spoglądania wstecz
Zostawiam wszystko w tyle
Może nas nie być jutro Czas na pokład wejść
Bo czasu coraz mniej Więc teraz albo nigdy
Tera, tera
To teraz, to teraz
Teraz, tera
Tera albo nigdy
Tera, tera
Teraz, teraz
Teraz, tera Tera albo nigdy
Teraz albo nigdy
Wreszcie zobaczyć świat
Zrobić nowego coś
Kto wie, co nas czeka tam?
Teraz albo nigdy
Tera, tera
Teraz, teraz
To tera
Teraz albo nigdy
Tera, tera
Teraz, teraz
Teraz, tera
Teraz albo nigdy
Harmidomscy, witam w Szkocji.
- Udało ci się, bracholu. - Nieźle.
- Hirek, jesteś gość. - Odjazdowo.
- To jest super. - Szkocja!
Jak z bajki.
- Chcę już poznać krewnych. - Czad.
Galerii nie ma, ale jest git.
Tak cudownie, że nawet słońce zniosę.
Nu tu mus zwiedzić ustronie.
- Akcent? Już, tato? - Przynajmniej nie nosi kiltu.
- Tak? No to patrz. - Moje oczy.
Ładne kolanka.
Robert nie uwierzy, że tu jestem.
SKARB
Misiaczek…
Skarbie, stęskniłem się!
Mój Bubu.
Odebrałaś wiadomości? Słałem co godzinę, jak mówiłaś.
- Jak wakacje? - Jest super.
Co? Przerwało na sekundę.
- Mówiłam, że kocham Szkocję. - Skarbie.
- Przerywasz. Nie słyszę. - Nie słyszę cię.
Kocham Szko…
…zrywa…m… z tobą.
Zaraz, co?
…zrywa…m… z tobą.
Głupi telefon.
Hania właśnie z tobą zerwała?
Mówiła, że kocha innego!
Nie stój tak!
Nie pozwól jej na innego Misiaczka!
Nie pozwolę! Jest tylko jeden Misiaczek, ja!
Jadę do Szkocji!
Zara. Co ja sobie myślałem?
Nie dojadę rowerem do Szkocji
bez kasku.
Chcecie poznać Harmidomskich?
Tak!
Spytajmy rybaka, gdzie ich znaleźć.
Tak!
Przepraszam. Przyjechaliśmy w poszukiwaniu rodziny.
- Jesteśmy Harmidomscy! Wie pan… - Harmidomscy?
Harmidomscy!
- Wróci? - Bez obaw.
Pewnie tam są Harmidomscy. Za mną.
Do dzieła!
Superowe!
Ekstra!
Co z tymi owcami?
Urocze, ale nielogiczne. Tak jak tamte drzwi.
Miłego dnia, kochany.
- Ostrożnie. - Dzięki, Anżej.
Może ktoś nam pomoże naprawić miasto.
To jedyna nadzieja.
Ktoś oblał egzamin z robienia drzwi.
Te znaki wskażą nam drogę!
BANK – MIASTO – LAS
- Albo nie. - I egzamin z robienia znaków też.
Jak stąd wyjechać?
Patrzcie na to!
Jest dziewiąta. Jak w zegarku.
Niewiarygodne.
Mają bar rybny i bar z frytkami.
Ryba na fryty.
- Fryty na rybę. - I ryba zimna!
- Ty jesteś zimny. - A się ożeniłaś!
- Co za pokręcone miasto. - Przypał.
Kto tu rządzi?
Miłego dnia, Szkocie! Cześć, Szkocie!
- Czemu nazywasz wszystkich Szkotami? - Bo jesteśmy w Szkocji?
Co tam, Szkot? Pewnie…
Szkot.
Tak. Skąd wiedziałaś?
Honia?
Na razie, Szkocie ze Szkocji.
To był Szkot.
Anżej, nie uwierzysz, kto tu jest. Patrz!
Nosz w dudy dęty!
Cześć.
Są bardzo przyjaźni.
Przepraszam. Harmidomscy?
Jasne, że tak!
Więc witamy w Harmimieście!
- Harmimiasto? - Zgadza się!
To miasto założyli twoi przodkowie!
Gdzie tu ongiś kogut piał Postawili wnet wieś
Wasza rodzina, ona miała gest A wy znacie już ich pieśń
Jak tu stali, się zabrali A czas tu dalej mknie
Tej rodziny śmiech tak brzmiał Więc znów nastał wielki dzień!
Tu po was miasto imię ma To po was nazwę ma
I każdy tu wie, nie myli się Że po was nazwę ma
OPUSZCZASZ HARMIMIASTO
I 400 lat myśmy czekali was Świta oddana jak trza
Aż wrócicie do swego domu Nareszcie
W tym cudownym zamku w oddali My oczekiwaliśmy was
A teraz, razem chórem
Dawaj!
Tu po was miasto imię ma To po was nazwę ma
I każdy tu wie, nie myli się Że po was nazwę ma
To po was nazwę ma
„Po was” to dziwna nazwa dla miasta.
Przepraszam, ale kim jesteś?
Wybaczcie! Jestem Anżej, dozorca Harmizamku.
Witam was w waszym rodzinnym domu!
O rany!
Elegancko.
Raczej tak.
Nie wierzę, Harmidomscy tu mieszkali.
Wejdzie tu ze 100 naszych domów.
Proszę, proszę!
Oczy mnie zwodzą, czy to państwo…
Harmidomscy!
Tak, słyszałam piosenkę, Anżeju. Tak jak każdy w Szkocji.
Marzyliśmy o tym, Miro! Harmidomscy wrócili po 400 latach.
O rety!
Postaw mnie!
Przepraszam. Harmidomscy, przedstawiam Mirę, opiekunkę zamku.
Zaopiekujesz się moim bagażem?
Hola! Przepraszam.
Niewiarygodne. Prawowici dziedzice wrócili.
No, na tydzień.
Tydzień? Nie na zawsze?
Nie wtrącajmy się.
Są tu tylko na wakacjach.
Udanej wizyty. W wiosce znajdziecie cudne kwatery.
Mogliby zostać tu! To zamek ich rodziny.
Poważnie?
Tak!
Cóż za wspaniały pomysł.
- Nigdy się tak nie cieszyłam. - Ciocia Mira.
Ręce precz od antyków.
- O rany. - Już tak było.
No, to akurat ja.
Panie Anżeju, opowie nam pan o naszych przodkach?
Wspanialszy klan tu nigdy nie stąpał.
Nie do wiary!
Widzę podwójnie?
To dawni my!
Kiedy do tego pozowaliśmy?
10 dziewczyn i jeden chłopiec. Dosłownie jak my.
Niesamowite.
Tak!
Tak. I co wy na to?
Tylko tydzień. Jeden tydzień.
- Chcecie obejrzeć zamek? - Tak!
Ostatni w pokoju, ten szkockie jajo.
- Nie. - Nie dotykać!
Trudno dziś o dobrą służbę.
Żadnych burd. Ej, ty! Zostaw gobeliny.
Niech zgadnę. Siostry były wyjątkowe?
Ta! Wszystkie wybitne.
Nasze fiordy raz tylko znały takie Harmidziołchy!
No jasne.
Ale był też…
Brachol!
- Chodź tu. - Szybko!
Sorki, Anżeju, muszę lecieć. Co takiego?
Musisz to zobaczyć.
Patrz!
Mamy własne pokoje!
Hirek, patrz.
Mogę grać w spokoju.
Ekstra.
Mogę spoczywać w pokoju.
Upiornie.
Koniec herbatek z bekaniem Hen.
A założysz się?
U mnie jest jacuzzi.
Zauważyłem.
Znalazłam szczęśliwe miejsce.
Bum, bum!
Mam wybieg mody!
Stylowo!
Mój jest duży jak klub komediowy.
Mamy własne łazienki!
Co?
Będę siusiać 100 razy dziennie.
Tu jesteś, chłopcze.
Zanim cię porwały, miałem powiedzieć,
że twoim najwybitniejszym przodkiem był książę.
Książę?
Aj. I będziesz mieszkał w jego komnacie.
Czekaj. Chłopak na obrazie był księciem?
- Aj. - Moment.
Chłopak z białymi włosami był księciem?
Aj.
Chłopak, który miał 10 sióstr i wyglądał jak ja, był księciem?
Jeden jedyny, najwybitniejszy Harmidomski.
Tak!
Wielu ludzi znało jego imię.
Czyny jego były szlachetne. Miał wielkie serce!
Niezła stancja.
Chłopak był księciem!
Jak se tam chcesz, bracki.
O co chodzi z tymi smokami?
Zauważyłaś! Jeśli cię interesują, to powinnaś coś zobaczyć.
Chodźcie.
Smoki są tu cenione, bo są częścią naszej historii.
Wiedziałam! Smoki istnieją.
Śmierdzi ściemą.
Są prawdziwe jak kraty w moim kilcie.
Wasi przodkowie mieli własną smoczycę.
Odeszła wraz z rodziną.
Smocza jaskinia!
Śnij dalej.
Jeśli chcesz dowodu,
to spójrz, co zostawiła smoczyca waszych przodków.
O rany. Mówiłam!
Obłędne!
Panno Heleno, proszę potrzymać Holly.
Czekaliśmy na powrót nie tylko Harmidomskich,
ale również na powrót smoka.
Wykluł się!
Na wolności jest smok?
Żadnych gwałtownych ruchów. Spokojnie. Zachowajcie spokój!
Anżej!
Ratuj się kto może!
- Mały smok. - Słodki.
Patrzcie na tę minkę.
Musimy ją jakoś nazwać.
Hilda.
Wabi się Hilda.
Uwielbiam ją.
Jest słodka.
Biologicznie niemożliwe, ale urocze.
Możemy ją zatrzymać?
Dobra. Ale nie zmieniam jej pieluch.
- Tak! - Dzięki.
Wybierz jeden klucz.
Co robisz, kochanie?
Księciam.
Ale tak przy nas?
Wiesz, że mamy już własne łazienki.
Kołnierz z sedesu.
Pantalony o tej porze roku?
Hirek chyba dostał pantafisia.
Co to?
Ktoś tu umie poznać księcia.
Lepiej dołączcie, bo Harmidomski będzie rządzić.
- Obiad podano. - Żyję.
Zużyłem wszystko, co znalazłem.
Za ser giżycki robi gaelicki.
Dobre, tato.
Zaklepuję indyka!
Zostaw mi trochę.
Burrito!
To twoja wina.
Nie ma za co.
Co za dzień!
Harmidomscy wrócili, ze smokiem!
Burittoto.
Wspaniale, że wyjechaliśmy.
Aj, milady. Mamy szczęśliwy klan.
Dzięki, Anżeju.
Burittoto.
Co trzeba zrobić, by zostać tu księciem?
Słucham?
Myślałem o tym. Wyglądam jak książę,
też mam 10 sióstr, białe, odstające włosy, ten sam wzrost…
Smok.
Kurczę blade, szybko rośnie.
Duża dziewczynka!
Dodaję A do B i wychodzi mi, że jestem nowym księciem!
Co ty na to?
Hirku, to chyba nie takie proste.
Mądre słowa. Powinieneś posłuchać Anżeja.
Tylko ten, kto pomoże mieszkańcom wioski,
można zostać księciem.
Rozumiem. Pomóż miastu, zostań księciem. Tort z masłem.
Wybaczcie, mam coś do zrobienia.
Bo jutro podbijam to miasto!
Ty głupku! Pleciesz przy tym ptasim móżdżku
o zostawaniu księciem!
Ludzie chcieliby nowego księcia.
„Ludzie chcieliby nowego księcia”.
Nie obchodzą mnie ci wieśniacy!
To nie wieśniacy, Miro. To nasi sąsiedzi.
Dość tych bzdur!
Przez to twoje paplanie utknęłam z tymi chuliganami!
Przeciskanie korytarzami, omijam je jak…
- Piłki pingpongowe? - Ciągle w łazienkach.
To nawet zabawne.
Nie bądź bezczelny.
Moi przodkowie dbali o ten zamek w ciszy i spokoju,
od kiedy tylko wykiwali tych…
To znaczy, od kiedy Harmidomscy odpłynęli na zawsze.
Nie zasługuję na wygnanie do tej nędznej chaty.
To tylko na tydzień.
W moim małym zamku zaznasz ciszy.
Oprowadzić cię po…
Dobranoc, Miro.
Duchy zamku, niech się naradzimy.
Przywołuję przodka tej rodziny.
Magiczny wietrze szkockich wysp,
ześlij dziewczynę, co stąpała tu jak ja dziś.
- Która godzina? - Późna.
Jeszcze czuję lot.
O co chodzi, Hercia? Chcę spać.
Rodzino z tego świata, poznaj rodzinę spoza tego świata.
Hermigarda Harmidomska.
Jestem oczarowana.
Duch!
Czad, duch!
Jak lśniąca w ciemności Hercia.
Miło was poznać i wrócić do domu po 400 latach.
Smoki i duchy?
Tu jest wszystko.
Dosłownie lata w powietrzu.
Przeźroczysta stylówa.
- Kochanie? - Co?
Wyjechaliśmy, by poznać bliskich.
Tak, ale nie tych uduchowionych.
Słyszałam.
- Dzień dobry, Miro. - To twoje?
Nie.
Droga Stara Niro,
chytrze zwiodłaś tych królewskich zbirów
i był święty spokój.
Zasmuciłaby cię wieść, że Harmidomscy wrócili!
Na szczęście tylko na tydzień.
- Na barana! - Teraz ja.
Znalazłaś. Dzięki, Miro.
Biedna Niro! Co te bestie ci zrobiły.
Powiedz „A”.
Doskonale.
Ktoś tu jest?
Ja…
Kupka.
Tylko na tydzień.
Doberek, mały.
Miałeś rację. Będę nowym księciem!
Każ Mirze polerować koronę.
Tego na pewno nie zrobię.
Ja już nie dawałem rady
Spod sióstr czaru Nie dało się wydostać
Teraz wiedzy pogłębiłem pokłady
I niewiarygodny będzie dzień
HIREK NA KSIĘCIA
Rozkręcę dobrze ten kram
Dam innym dobrze poznać się
Sam sobie zrobię lans Wszyscy poznają mnie
Zdołam się na światło wydostać
Będzie o mnie tu głośno
Ten komiks diabli wziął Łebski As to twój ziom
Ze mną zjecie burrito dziś
Zapraszam na show Forsę z włosów wyjął
Podziękujecie później, bo
Będę księciem dziś
To mój czas, moja kolej być
Życiem księcia wreszcie żyć
Nie dam się nikomu zwieść
Gotowy by rządzić
Będę księciem
W pomaganiu to nie ty Masz siedzieć na wysokim koniu
Nie chodzi o rozgłos
Napędza cię to tu Niech nie zabraknie ci tchu
To Harmidomskich dewiza
Noś koronę, jeśli chcesz Ale uczyń to miejsce lepszym
Zajrzyj w ich serca Spraw życie świetnym
Nie poprawisz i nie naprawisz nic Na samym lansie
Musisz zrobić coś dobrego
Już rozumiem cię Mam samemu pchać ten żwir
To do sukcesu klucz
I tylko wtedy ja Swoje ja zdołam wydostać
Podziękujecie później, bo
Będzie księciem
To mój czas, moja kolej być
Życiem księcia żyć
Rodzinie nie uda się mnie zbyć
Gotowy by rządzić
Będzie księciem
I co? Poprawiłem wasz byt?
Dobra. Kiedy to ogłosimy?
Mamy koronację.
Książę!
Cudownie. Będziemy mieć księcia przez tydzień.
Tydzień?
No 6 dni, 11 godzin, 23 minuty i 4 sekundy.
Ale mniejsza.
Tańczyłam dla turysty?
Dajcie spokój.
Straszna szkoda.
Hirek?
Trzymaj się, najtrudniejsze za tobą.
Mieszkańcy chcą cię na księcia.
Musisz tylko przekonać rodzinę do przeprowadzki.
Łatwizna.
Jak wyglądam?
Genialnie. Ale garnitur?
Mój mistrz perswazji. Mam patent.
Ubieram go, gdy chcę na coś namówić rodzinę.
Nigdy mnie nie zawiódł. Co, Holly?
Hiro ma strategię.
Szkocja! Kolebka klanu Harmidomskich.
Przyjechaliśmy tu znaleźć naszych przodków.
A znaleźliśmy skarb.
Nasze miasto, nasz zamek, naszą historię.
I najważniejsze, poznaliśmy siebie.
To prawda.
Ale wkrótce nasze wakacje się skończą.
Nie!
Chyba że wykorzystamy szansę i wypełnimy przeznaczenie!
Pytacie jak?
Przeprowadzimy się do Szkocji. By żyć pełnią życia!
Harmi-dumnie.
To ostatnie zawsze mnie chwyta. Więc?
Wchodzę w to! Szkocja nad życie!
Bo ty chcesz być księciem.
Co? To nie ma nic…
- Nie! - Przyłapany.
- Nie. - Bez szans.
No może jest coś na rzeczy.
Ale to wyszłoby nam na dobre.
Jesteśmy na wakacjach. Mamy życie w Koronnych Kniejach.
- I szkołę. - I przyjaciół.
Oddanych fanów.
Nie przeprowadzimy się tu.
Tak.
Mama ma rację. Rozumiem.
Zabawmy się i wracajmy do domu,
naszego domu z jedną łazienką.
Przeprowadzamy się tu.
- Tak jest! - To mój brat.
Rodzina królewska.
Dziękuję.
Od czterystu lat nasze miasto nie miało księcia.
Pierwsi Harmidomscy złamali nasze serca
i zdecydowali się odpłynąć.
Nie wierzę własnym uszom.
Od dziś nasze miasto będzie miało księcia.
Hieronimie Harmidomski, z mocy nadanej mi…
Fajny kijek.
To berło królewskie, panie.
Z mocy nadanej mi,
mianuję cię…
Mianuję cię…
Księciem…
Księciem Harmimiasta.
Tak!
Korytarze niosą huk Bo już po nich jedzie diuk
By w porę znaleźć złoty tron
W królewskie klasy gra A zabawa trwa
To idealny dom Do końca naszych tu dni
Harmizamek, Harmizamek
Więc leć w cwał Jak to miejsce zwał
Harmizamek, Harmizamek
Miejsca mamy w brud Życie tu to cud
Harmi! Zamek!
Harmi! Harmizamek!
Spijał będę czas Który tu mi mija
Honorowych szat przywdziać Nadszedł już czas
Mianujcie mnie Jednym jedynym
W blasku jedynym Tylko, tylko ja
Harmizamek, Harmizamek
Tyle pustych miejsc I to razy pięć
Harmizamek, Harmizamek
Policzone wszystkie okna, drzwi A tam książę lśni
Harmizamek, Harmizamek
Dom był mikromy W tym jesteśmy znikomi
Harmi! Zamek!
Harmi! Harmizamek!
Harmizamek!
Wspaniale, co?
Nasza rodzinka, wy dwoje. W zamku jak za dawnych czasów.
Nienawidzę
Harmidomskich!
- Nędzny dzień. - Chciałabym tam stać.
Ale kuzynko, jest coś pilnego do omówienia.
Nasza więź wiecznego smutku?
Nie, co muszę rzec, inni mogą nie chcieć słyszeć.
Hercia, podczas koronacji Mira nie mówiła prawdy.
Moja rodzina wróciła do Harmimiasta.
Tego feralnego dnia nasze serca przepełniała radość.
Chcieliśmy wrócić.
Tęskniłam za laboratorium.
A ja za trumną.
A ja za Szkotem. Jest ze Szkocji.
Wiemy.
Dom na horyzoncie. Widzę ląd!
Patrzcie! Nasza Lolo. Zabierze nas do domu.
- Lolo! - Nasza dziewczynka!
Co ją napadło? Zawraca nas.
- Jak wrócimy? - Nie wrócimy.
Smok tego zabrania.
Ale czemu?
Według starożytnych podań smok chroni miasto i przyjaciela księcia,
dopóki uznaje księcia za godnego.
Diabelne podania!
Nie zasłużyłem na taki los. Lolo, rozkazuję ci nas przepuścić!
To na nic, bracie. Nasz los został przesądzony.
Nie będę się kłócił. Matko, zawróć statek.
A wy pożegnajcie się z Harmimiastem.
Co znowu?
Musisz oddać koronę.
No jasne.
To smutne.
Tak po ludzku smutne, aż za bardzo.
Czemu Mira kłamała o twojej rodzinie?
Nasza opiekunka, Stara Nira!
Prowadziła dziennik na temat zamku.
Może zawiera odpowiedź. Ciekawe, gdzie może być.
Moja przebiegle genialna, kochana Stara Niro.
Pierwsza pozbyłaś się tych paskudnych Harmidomskich!
Dobra robota, głupia bestio.
Pozbyłaś się swojego księcia, a ja pozbędę się mojego!
CZAREK
Hej, Hirek!
I jak tam wakacje mojego najlepszego kumpla?
Nie uwierzysz! Mam królewską rodzinę
i jestem księciem Harmimiasta.
O rajciu! Super!
Nie musisz się martwić o to, czy jesteś wyjątkowy.
Tak! Koniec z byciem w cieniu sióstr.
- Tak. - Niech żyje książę!
Czekaj. Jak będziesz księciem w Koronnych Kniejach?
Mają program wymiany?
Niezupełnie, dlatego teraz
mieszkamy w Szkocji.
Czarek?
Hirek, super wiadomość!
Tak? Co za ulga. Musisz mnie odwiedzić.
Chętnie zobaczę Szkocję! Pa!
Później pogadamy o twoim nowym życiu!
WITAJ W DOMU HIREK
Za mało cynamonu.
Ale przyjaciel.
Siostry! To jest to.
Nadszedł czas dobrą łgać
I chłopca nabrać Na taką przemiłą brać
Upokorzę chłopca, moi mili Przegonię ich w jednej chwili
Na dobre.
Nie, nie, nie!
To mało!
By więcej Hultajstwo się nie pałętało
Wreszcie dali spokój mnie
Muszę koronę mieć Oj wtedy zaczną wyć
Księżną ja mam być
Co ty zaczęłaś
To ja dokończę
I wnet zakończę linię tej rodziny
Bo jeśli spokój chcę tu mieć
To księżną muszę być
Głupie miasto uwielbia młodziaka
Skruszę im w piersiach serca Ale będzie draka!
Ze smokiem przy boku Księcia ześlę wnet do zmroku
Tragiczny splot wydarzeń
Bo, co ty zaczęłaś
To ja dokończę
I wnet zakończę linię tej rodziny
Bo jeśli spokój chcę tu mieć
To księżną muszę być
Co jest złego w tej ciszy?
Może pozwolę tej rodzinie żyć?
Nie
Znów spróbują morze przebyć
A to miasto należy się tylko mi
To księżną muszę być
Mira.
Jesteś duchem!
Powiedziałaś, że odpłynęliśmy na zawsze. To nieprawda.
Byłam tam.
Wiem tylko, co przekazali mi moi przodkowie.
Chcę się przekonać.
- Gdzie znajdę dziennik Niry? - Dziennik?
Nie wiedziałam, że go prowadziła.
Obserwujemy cię.
Brawo, panno Harmonio.
Dzięki, Mira. Dajemy czadu!
Zgadza się.
Zdradzisz mi, czemu kryjesz się z taką maestrią?
Jeśli dowiem się, co to znaczy.
Nie było tu takiego cudnego dudnienia
od czasu ery twoich przodków.
Nie wiedziałam, że lubili rocka.
Tak, byli wybitni w wielu rzeczach.
Muzyce, modzie, sporcie, bon motach.
To oni sprowadzili harmider do miasta.
Ludzie chcieliby,
żeby wróciła na to era, dzięki wam, dziewczęta.
W te klocki nawet do nocki.
Że co?
Wchodzę w to! Powiem pozostałym.
List! Podziękuj Hali, wielka metalowa pszczoło.
Klawo! Występuję z siostrami w mieście.
Wyglądasz świetnie w nowej sukience.
Zabawne.
Do kolejnej magicznej sztuczki
potrzebuję korony.
Tadam!
O rety.
Korono, gdy ręce me cię chwycą,
głodny książę dostanie burrito!
Moja wina. Nie dałem ci czasu do podmiany.
Wcale nie! To było dęte zaklęcie!
Mości książę, chwytaj królewski dzień,
wioska czeka na twoją pomoc!
Posiedzę tu z Holly i popracujemy nad sztuczką.
Panie, ludzie czekali 400 lat,
by ich książę uczynił to miejsce lepszym.
Skoro tak…
Holly, brat ma książęcą misję do wykonania.
Doskonała robota.
Nasze kominy nie były przeglądane od wieków.
Aha. Ile jeszcze?
Jeden mniej. Jeszcze tylko 432.
Dla szczęścia poddanych warto.
Panie, nie wiem, skąd się to niesie.
HARMIDOMSKIE
Co? Znowu to samo!
Hieronimie? Wszystko dobrze?
Harma!
Dlaczego król ucieka? Bo słyszy ryk.
Honia, znana już w szkockich górach.
Tak wygląda prawdziwy talent.
Tak!
Patrzcie, jak ona tańczy!
Tak, upajajcie się moim talentem.
Harmidomskie! Harmidomskie!
Biedny książę.
To nie fair. Jestem księciem!
Ja powinienem być tym wyjątkowym.
I nie tkwić w cieniu sióstr.
Tak zawsze mówię.
Doprawdy?
Na pewno da się na to zaradzić.
Naszemu księciu należy się odpowiedni blask.
Tak.
A to?
- Co takiego, panie? - To!
Mógłbym ujeżdżać smoka jak mój przodek.
Doskonały pomysł!
Już to sobie wyobrażam.
Ludzie widzą, jak mkniesz nad ich głowami, a potem wiwatują,
przebiłbyś w wyjątkowości każdego Harmidomskiego w historii.
To będzie genialne!
O tak.
Nawet sobie nie wyobrażasz.
Witajcie, poddani!
Hirek?
Leć, Hildo!
Hurra!
Niesamowite.
Królewsko.
Dawno nikt nie ujeżdżał smoka.
Narysował swoją twarz!
Hej, oddani fani?
Tak!
Czas na prawdziwy show.
Hildo, co robisz?
- Hirek! - Mój braciszek.
Czemu nie mogę tobą sterować?
- Hirek. - Tędy!
Tam jest!
Stój!
Z drogi!
Uważajcie!
O nie! Jesteśmy zrujnowani. Dobre, nie?
- Pomocy! - Chłopie, łap!
Ostrożnie, mam cię!
I już.
Och nie.
Bez obaw. Wszystko naprawię.
Jestem księciem. Patrzcie.
No i jak nowy.
- O nie! - Spokojnie. Rybny przetrwał.
Co za ulga.
Jak mogłeś?
- Ufaliśmy ci. - Mój ulubiony bar!
Jak śmiał?
Hirek!
- Ale bałagan. - Katastrofa.
- Zostały tylko gruzy. - Ale wtopa.
No nie smuć się już.
Hilda zrobiła dokładnie to, co jej kazano.
Dobrze.
Grzeczna dziewczynka! Potrzebuję cię dużą i silną.
Nawet książęta mają złe dni, panie.
Zły dzień? Raczej najgorszy w życiu. Dla najgorszego księcia.
Boli słuchać tego, co mówisz.
Właśnie teraz ludzie cię potrzebują.
Hirek?
Ej, wszyscy! Znalazłam go!
- Żyjesz? - Jak się czujesz?
Martwiliśmy się.
No, naprawę dałeś tam plamę.
- Hola! - Słabe.
Drętwe.
Dajcie mi dokończyć!
Wszyscy dajemy czasem plamę. Nawet ja.
Ale rozmawiałyśmy o tym
i jutro pomożemy ci odbudować miasto.
Naprawdę? Jesteście najlepsze.
Oczywiście! Bo są z Harmidomskich!
Czy ludzie mi wybaczą?
Jedno wiem o nich na pewno, nie chowają urazy.
Książę do domu! Książę do domu!
- Straciliśmy wszystko! - Wypad!
Opuść miasto!
Muszą się tylko wyładować.
- Przejdzie im. - Daj im trochę czasu.
Nie, mają rację.
Panie, nie. Błagam.
Nie jestem jej godzien.
Możemy wracać do domu?
Serwus. Całusy!
Lepiej, żeby nie wpadł w niepowołane ręce.
A teraz, droga Niro, czas wypełnić moje przeznaczenie.
O nie! To niemożliwe. Stara Nira nas zdradziła!
Najdrożsi przyjaciele, dzięki wam Harmidomscy odeszli na zawsze!
Tak jest!
No wreszcie. Wracamy do domu.
Sorki, zapomniałam dodać.
Zanim Harmidomscy uciekli,
poprosili, by koronowano mnie na księżną!
Że ja? Naprawdę?
A oni „tak, bo jesteś najlepsza”.
To było krępujące, ale jak mogłam odmówić?
To do dzieła. Trębacze, szata, ubóstwianie.
To nie jest…
Z mocy nadanej mi… bla, bla, bla.
Anżej mianuje mnie księżną Harmimiasta!
Nie możesz.
Milcz, głupku.
No daruj sobie.
Księżna! Księżna!
Nie!
Nic takiego nie mówili.
Byłem tam. Nie oddali ci korony!
Anżej jest zawsze z nami szczery. Czy to prawda, Miro?
A wiecie co? Mogłabym udawać.
Ale po co?
Tak, kłamałam!
Nie zasługujemy na kłamczuchę i złodziejkę!
Nie zgadzamy się! Oszustka!
Jak chcecie. Próbowałam po dobroci.
Ale teraz zrobię to po swojemu.
Tęskniliśmy już za galeriami, ale nie za całym krajem.
Nie pożegnałam się ze Szkotem!
Hilda!
A ja z Hermigardą.
- Hercia, masz jeszcze szansę. - Co?
Kuzynki!
Hermigarda.
Przynoszę straszne wieści.
To lubię.
Nie tym razem.
Mira ukradła koronę naszej rodziny i ogłosiła się księżną.
Podłość!
To nikczemne.
Nie może.
Wiedziałyśmy, że taka jest.
Ale zaufałem jej.
Będzie tylko gorzej.
No jasne.
Mira z pomocą smoka wypędza mieszkańców miasta.
- Co? - Jak?
Ma starożytny smoczy kamień z mocą przemiany dobrego smoka w złego.
Chwila. Mój lot na smoku.
Nie mogłem sterować Hildą, bo kontrolowała ją Mira.
Więc to Mira zniszczyła miasto, nie ty.
To nadal moja wina.
Tak bardzo chciałem być księciem, że Mira mnie oszukała.
Teraz ci ludzie stracą swoje domy.
Muszę coś zrobić.
Nie, wszyscy musimy coś zrobić.
Zawsze nam pomagasz.
Teraz my pomożemy tobie.
Ostrożnie.
Szybciej. Tędy.
- Anżej. - Nosz w dudy dęty!
Panicz! Siostry!
Wróciliście! Niestety Mira zupełnie oszalała!
Wiemy. Mamy plan, jak zdobyć berło i uratować wioskę.
Pierwszy dzień jako księżna ogłaszam udanym!
Wreszcie cisza i spokój.
- Próba mikrofonu. - Co?
Pora na show.
Harmidomscy!
- Diabelnie nie pojmuję. - Łódź, korona, biceps?
Uśmiechnięta kupka? O co chodzi Honi?
Łódź pa, pa.
Dzieci!
- Sterburta! - Co to znaczy?
Nie wiem!
Myślałam, że mam was z głowy!
Pokażcie się, wy żałosne, tycie tępaki.
BRAWA – WERBLE – APLAUZ
Dobra!
Operację „Zabrać Mirze berło i uratować wioskę
i wymyślić krótszą nazwę operacji” uruchomić!
Hila, teraz ty.
Była kiedyś księżna Mira, której śmierdziała gira
Poddani trzymali się od niej na odległość kija
Bo ich władczyni capiła
Tego jeszcze nie słyszałaś!
Uwaga!
Honia, dawaj!
Tak!
Moje oczy!
Warto było wybielić zęby.
Sorki.
- Hercia, wiesz, co robić. - Złap mnie, jeśli potrafisz.
Mam cię.
Prawie odeszłam. Może innym razem.
Ognia!
Anżej! Co się dzieje?
- To kompletne szaleństwo! - Gdzie dzieci?
Droczą się z ziejącym ogniem smokiem.
- Tędy. - Nie jestem gotowy.
Teraz jestem.
Nosz w dudy dęty!
Tak jest! Jeszcze kawałek!
No to lecę. Moja kolej. Uda mi się.
Jestem na smoku.
Jestem na smoku!
Teraz spokojnie.
Ognia!
- Ty. - Nie daruję ci tego!
- Oddaj! - Nigdy.
- Ukradłaś. - To moje!
Hirek potrzebuje naszej pomocy. Lećmy po innych.
Rozkazuję ci je puścić!
Rozkazujesz? Tego chcesz? Władzy?
Nie, dzięki tej koronie Harmidomscy więcej mi nie przeszkodzą!
Nie chcę się wtrącać, ale…
Hirek!
Idziemy!
O rany!
- Tam jest! - Mój mały!
Jesteśmy, bracki. Już dobrze.
Hilda, nie!
Tylko się ośmieszacie.
Trzeba było odpłynąć, gdy mieliście szansę.
Czas zakończyć ten harmider!
Ognia!
Nie!
Stój!
Hirek!
Tak bardzo chcesz korony? To ją sobie weź!
- Nie! - Nie rób tego!
Hilda.
- Hirek! - Co teraz?
Tylko bez paniki!
Jaka szkoda. Nie masz dokąd uciec.
Nie tak się osiąga cele.
Wystarczy przeprosić.
O tak, mogłabym,
gdybym była durna jak ty!
Teraz daj mi koronę!
Nigdy, Miro.
Dla ciebie „księżno”.
Żadna korona nie sprawi, że będziesz księżną.
Nigdy nie będziesz wyjątkowy!
Zawsze będziesz zwykłym, nudnym Hirkiem.
Zawsze w cieniu sióstr, tam twoje miejsce.
Mylisz się.
Jestem piątym młodszym magiem Koronnych Kniei.
Co?
Co to za czary?
Dość!
Dość tych sztuczek!
Jeszcze ostatnia! Hokus-pokus!
Smoku, zniszcz go i przynieś mi koronę!
Co?
O rety.
Hilda!
Plan awaryjny.
Udało się! Brawo, Holly!
Chciałam mieć tylko święty spokój.
- I będę go miała. Dawaj ją! - Puszczaj!
Hirek!
Mam cię, Holly.
Co jest?
Hilda!
Dobra mała.
Zwolnij.
Ostrożnie.
Holly lata smokiem!
Puszczaj, paskudna bestio!
- To było niesamowite! - Brawo!
Moje dzieci!
Hildo, dziękujemy.
Dobra robota, Hirek.
Kochamy cię.
Dobry smok.
Wiwat Harmidomscy! Uratowali nasze domy!
Historia zapamięta Hirka jako największego z Harmidomskich.
Wybacz, że wątpiliśmy.
Książę Harmidomski!
Nasz książę wrócił!
Na co czekasz? Zakładaj ją.
Bo ja to zrobię.
Pragnąłem tej korony, od kiedy tu przyjechaliśmy.
Myślałem, że z nią będę wyjątkowy jak siostry.
Ale w niej
myślałem tylko o tym, co zrobić dla siebie, a nie dla was.
Wybaczcie, byłem samolubny.
Był ktoś, kto tłumaczył mi, co znaczy nosić koronę,
ale nie słuchałem. Za to też przepraszam.
Dlatego tylko jedna osoba zasługuje na tę koronę.
- Anżeju, z mocy nadanej przez przodków… - Chłopcze, nie. Nie mogę.
Mianuję cię księciem Harmimiasta!
Nie, jestem zwykłym dozorcą.
- Jesteś kimś więcej. - Jesteś jak rodzina.
Zawsze byłeś przy nas.
Ludzie przemówili, Anżeju.
Książę!
- Niezwykłe. - Nasza rodzina.
Siema, kuzynko!
Jeszcze dwanaście duchów! To nic takiego.
Nie znałem bardziej godnej osoby.
Jesteś prawdziwym opiekunem domu i nas wszystkich.
Dziękuję, jaśnie panie.
Nosz w dudy dęty!
- Książę, co z moim rybnym? - I moim barem?
A co z nią?
O rany.
Puść mnie, bestio!
Smok to prawdziwy strażnik miasta.
Ona zdecyduje o jej losie.
Nie udał ci się żart, łuskowata bestio!
Dzięki tobie mam wreszcie spokój.
Co? Nie!
Odjazdowo ci wyszło z tą koroną dla Anżeja!
Jesteś spoko koleś.
To prawda!
To gadanie, że nie jesteś wyjątkowy.
O co chodziło?
Jesteście dobre we wszystkim.
Zdobywacie puchary, robią wam zdjęcia i…
Też tego chciałem.
Hirku, jesteś wyjątkowy.
Tak?
Tak. Jesteś opiekunem jak Anżej.
Opiekujesz się nami.
Codziennie.
Seryjnie.
Dlatego jesteś najlepszym bratem.
Dokładnie.
Niewątpliwie.
Mnie to pasuje.
Kocham cię, Hirek.
Ciepłe uczucia.
W labiryntach magii moc
Szukam miejsc, które są mi jak dom
Próbuję znaleźć własny szlak
Do korzeni, w których był mój ślad
Pominięty i zapomniany
Co mnie tu czeka?
Może znów jak ze snu Bliska sercu mojemu
Rodzina, której dzieje krążą we mnie
To do drzwi właściwy klucz
Czeka na nas więź do dodania
Masa do nadrobienia też jest
Biblioteka sag do zapisania
Obopólnych moc atrakcji
Już wiem to
Zawsze znajdę bezpieczny port
- Weź dobry profil. - Mózg należy…
Będę tęsknić.
Jeśli potrzebujesz książęcej rady, dzwoń.
Umowa stoi. W końcu Hiro ma strategię.
Mam patent.
- Dziękujemy! - Będziemy pisać!
Do widzenia!
Tych wakacji na pewno nie zapomnimy.
Zgadza się.
Żegnajcie, oddani fani! Nie tęsknijcie!
Szkocja! Wreszcie!
Przepraszam, szukam Hani Harmidomskiej.
Wie pan, gdzie jest?
Nie!
- Witaj w domu. - Dzięki, Czarek.
Cynamonu w sam raz.
Co da los
Poznajmy to, co czyni nas
Co da los, to bierzmy Co da los
Czasami nie po myśli coś idzie nam
Dobrze zawsze mieć Zapasowy plan
Nie warto spoglądać wstecz I rozegrać następny mecz
Przygotuj się na nowy dzień
Co da los
Poznajmy to, co czyni nas
Co da los, to bierzmy Co da los
Napisy: Paweł Zatryb